Αρχείο

Archive for 10/09/2013

Κομματι(α)σμός: το καρκίνωμα της ελληνικής κοινωνίας.

10/09/2013 5 Σχόλια

Ελλάδα μαςΗ φαύλη διαπλεκόμενη κομματοκρατία, ως έκνομη-άτυπη αλλά κοινωνικά «θεσμοθετημένη» καθημερινή συναλλαγή, από την κορυφή της κάθε μεταπολιτευτικής κυβέρνησης μέχρι τον τελευταίο δημοτικό σύμβουλο αφενός και τον κάθε ψηφοφόρο αφετέρου, από τη μία άκρη της Ελλάδας ως την άλλη άκρη της Κύπρου, αποτελεί κοινή συνείδηση. Είναι ευρέως αποδεκτή, βασική αιτία  της κακοδαιμονίας και της σημερινής κατάντιας μας. Φυσικά, αυτή η αρρώστια έχει επεκταθεί και στο εξωκυβερνητικό πεδίο, έχοντας συσσωματώσει το αντιπολιτευτικό φέουδο της «αριστερής» νομενκλατούρας του συνδικαλισμού. Κάτι που αποτελεί επίσης κοινά αποδεκτή συνείδηση συμπληρωματικής εξαθλιωτικής αιτίας.

Σήμερα λοιπόν, ύστερα από την ιστορικά μοναδική σε όγκο και ακηδεμόνευτη  λαϊκή εξέγερση του Ιουνίου 2011 είναι αδήριτη ανάγκη η πολιτική χειραφέτηση και αναγέννηση της ελληνικής κοινωνίας. Η οποία πασχίζει ατελέσφορα γι’ αυτό, επειδή έχει να αντιμετωπίσει τη διχαστική κοσμογονία νέων κομμάτων, μετώπων, κινήσεων κ.ο.κ. που ευαγγελίζονται καθένα χωριστά, την «αλήθεια», την «πρόταση», την γνώση», την «ικανότητα», την «αξιοσύνη» κ.ά. θεϊκές ή ημιθεϊκές ιδιότητες σωτηρίας μας. Εσχάτως δε, ορισμένοι εξ αυτών των ουρανόσταλτων ευαγγελιστών-κατακερματιστών μας, αντιλαμβανόμενοι το αδιέξοδο και το απονενοημένο της ματαιοδοξίας τους, επιχειρούν συγχωνεύσεις-συγκολλήσεις αναμεταξύ τους ζευγαρωτά, περιθωριακά και αδιάφορα, για τους πολίτες και την κοινωνία. Οι λιγότερο μεγάθυμοι, αυτοανακηρύσσονται «ενότητα» ή «μέτωπο» και καλούν τους υπόλοιπους να υπαχθούν στην ανοιχτή αγκάλη τους. Και οι πιό εκτός πραγματικότητας, στον γαλαξία του ναρκισσευόμενου αυτισμού, οραματίζονται δόξες, μεγαλεία και … κρεμάλες.

Τι είναι όλη ετούτη η τρέλα και παρακμή; Πώς προκύπτει και πώς αντιμετωπίζεται; Διότι ούσα άκρως ζημιογόνος είτε ως διάσπαση είτε ως απογοήτευση είτε ως παραίτηση και κατάθλιψη, κατατείνει στην πολιτική σύγχυση, στην αδράνεια της κοινωνίας, στην άμβλυνση των αντιστάσεών της, στην κατάπτωση και την ισοπεδωτική απαξίωση, στην παράδοση έναντι της τροϊκανής τοκογλοφίας και της ιμπεριαλιστικής κυριαρχίας. Κατεπειγόντως πρέπει να αντιμετωπισθεί αυτός ο εξουθενωτικός κατακερματισμός.

Βέβαια, στη μεταπολιτευτική πολιτική σκηνή, οι διασπάσεις αποτέλεσαν στοιχείο ταυτότητας της Αριστεράς που γέμισε τον τόπο με ΚΚ πέραν του αρχικού Κ.Κ.Ε ( το οποίο δεν έπαυσε να τέμνεται, ισοβίως ). Ακολούθησε το ΠΑΣΟΚ ενώ και η ΝΔ δεν πρόσφερε και αυτή λίγα νέα από-κόμματα. Οι αιτίες όλων αυτών ήταν κάποιες φορές πολιτικές διαφορές, αφορούσαν δηλαδή στην πραγματικότητα αλλά ειδικά στην Αριστερά αφορούσαν σχεδόν αποκλειστικά στις ιδεολογικές αποχρώσεις και αποκλίσεις, δηλαδή σε φαντασιοπληξίες. Αφορούσαν φυσικά πρωτίστως και ανομολόγητα στις θεμιτές ή αθέμιτες φιλοδοξίες διαφόρων ηγετών αλλά και σε υλικά συμφέροντα των στελεχών τους που αποσκοπούσαν σε συμφερότερες διανομές του δημοσίου χρήματος, άμεσα ( χορηγίες, χρηματοδότηση κομμάτων )  ή έμμεσα ( διορισμοί, εργολαβίες ).

Βαθύτατα ζημιογόνες διασπάσεις  υπήρξαν: α) αυτή στην αντιχουντική νεανική εξέγερση του Πολυτεχνείου 1973, την οποία η ΚΝΕ χαρακτήρισε » ΚΥΠίτικη προβοκάτσια » διασπώντας το μαζικότατο μεταπολιτευτικό κίνημα και β) αυτή τον Ιούνιο του 2011 στην αντιμνημονιακή λαϊκή εξέγερση της πλατείας Συντάγματος όπου η Αριστερά περιχαρακώθηκε ιδεολογικά και αυτοαπομονώθηκε, εξασθενώντας εκ των έσω το λαϊκό μέτωπο. Κάποιες ομάδες της μάλιστα, έδρασαν κανονικά ως πεμπτοφαλαγγίτες.

Σήμερα όμως η ρήση του Πλάτωνα «αν δεν ασχοληθείς ο ίδιος με την πολιτική θα ασχοληθούν οι υποδεέστεροί σου» έχει γίνει πιεστική ανάγκη. Το σύνολο των κομμάτων της μεταπολίτευσης έχουν στιγματισθεί ως συνυπεύθυνα για την ανυπόφορη εξαθλιωτική κατάσταση, ειδικά η Αριστερά επιμένει διασπαστικά προτάσσοντας την ιδεολογία της, η Χρυσή Αυγή παραφρονεί στη μισαλλοδοξία της και οι λοιποί βαυκαλίζονται στον αυτισμό τους.

Αλλά η κοινωνία και η πατρίδα μας δεν έχουν πιά περιθώρια αναμονής και αντοχής. Πρέπει να παραμερισθούν, να αποβληθούν, να αποξεσθούν όλοι, οι κάθε είδους διχαστικοί παράγοντες και οι αντίστοιχες προκαταλήψεις και ιδεοληψίες. Αυτή είναι μια διαδικασία εύλογα χρονοβόρα οπότε πρέπει να χρησιμοποιήσουμε πολιτικές μορφές οργάνωσης και πάλης που θα ανοίγουν μεν δρόμους και προοπτικές, θα επιτρέπουν δε με ελαστικότητα τις μέγιστες εφικτές συσπειρώσεις δυνάμεων για τη μέγιστη αποτελεσματικότητα κάθε φορά, σε κάθε στόχο. Αντί να μακρηγορούμε ( και διαφωνούμε ) σε αναλύσεις και ιδεολογίες, ας εντοπίζουμε πολιτικούς στόχους «κρίκους» / «κλειδιά» που να φέρνουν πιό κοντά την ποθητή ανατροπή της τροϊκανής Κατοχής. Αντί καθένας να απαιτεί την αποδοχή των άλλων ας προσφέρεται για να συνεισφέρουν ισότιμα όλοι. Κάθε πολιτικός στόχος ας εντοπίζεται με προϋπόθεση τη σύγκλιση πολλών και όχι την καθεαυτή «ορθότητά» του.

Η βαριά και ασήκωτη φετεινή χρονιά, τούτος ο κατοχικός Χειμώνας, δεν αντέχει χαμένες ευκαιρίες. Μάλιστα, καθώς όχι μόνο ιστορικές εξελίξεις θα υπάρξουν στην περιοχή της ανατολικής Μεσογείου αλλά και όλο το φάσμα των εκλογικών αναμετρήσεων πρόκειται να συμβεί.

  1. Ας προχωρήσουν ομαδοποιήσεις ακομμάτιστων πολιτών στους Δήμους, εκεί όπου βρίσκεται η βάση της διαπλεκόμενης διαφθοράς, να δοθεί μάχη πρόσωπο με πρόσωπο με τους κομματάρχες και τους παντοειδείς εργολάβους. Αυτές οι ακομμάτιστες ομάδες, να αποτελέσουν πέραν από διεκδικητικούς μοχλούς και περιβόλια ζύμωσης πολιτικών παρεμβάσεων, πανελλαδικής αναφοράς, με εκδηλώσεις, ομιλίες, δημόσιες συζητήσεις. Να λειτουργούν με επιδίωξη την ομοφωνία και με εναλλασσόμενη εκπροσώπηση.
  2. Στις βουλευτικές εκλογές να επιδιωχθεί ψηφοδέλτιο συνασπισμού, με παρόμοιες δημοκρατικές δομές ισοτιμίας-ισονομίας-ισηγορίας με φυσικό όριο την αποτελεσματικότητα. Με σκοπό του αυτό το συνασπισμένο ψηφοδέλτιο, να δώσει διέξοδο στο μετεκλογικό αδιέξοδο, προτείνοντας κυβέρνηση εξωκομματικής στελέχωσης, υπερκομματικής στήριξης, αντιμνημονιακού προσανατολισμού και ορισμένου έργου και διάρκειας ( βλ. και Υπερκομματική – εξωκομματική διακυβέρνηση, εθνικής – κοινωνικής διάσωσης! ).
  3. Και στις ευρωεκλογές, ας σχηματισθεί στην Ελλάδα και στην Κύπρο αλλά και όπου υπάρχει ισχυρή ελληνική κοινότητα ( Γερμανία, Αγγλία, Γαλλία, Σουηδία κ.ά. ), ένα «ελληνικό ψηφοδέλτιο», αντιμνημονιακής δημοκρατικής πατριωτικής συνεργασίας, με Έλληνες να το στελεχώνουν στις διάφορες ευρωπαϊκές χώρες. Να εκπεμφθεί το μήνυμα της πανελλήνιας αναγεννητικής-υπερκομματικής-εξωκομματικής συσπείρωσης. Να δοθεί πρότυπο αντιμνημονιακού τόξου στον ευρωπαϊκό Νότο με ελληνική πρωτοβουλία και πρωτοπορεία. Και να προϊδεάσει στην θέσπιση μόνιμης διυπουργικής συνεργασίας Ελλάδας και Κύπρου ( στους τομείς εξωτερικής πολιτικής, άμυνας, ενέργειας ) και στη σύγκλιση του ελληνισμού αλλά και των δύο χωρών στο κοινό περιβάλλον της θάλασσας, των ΑΟΖ που κληρονομήσαμε ( βλ. και Ξαναγεννιέται από τις στάχτες του… ).

Ας τολμήσουμε να συνεργαστούμε. Ας τολμήσουμε να συνασπισθούμε. Ας τολμήσουμε να συνυπάρξουμε.

Αρχίζοντας από τα λίγα, βήμα βήμα. Για να πάρουμε την πατρίδα μας πίσω, να αναστήσουμε τη δημοκρατία μας, να σώσουμε το μέλλον μας.

Νίκος Καραβαζάκης.

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΑΟΖ

Δημοσιεύθηκε 7/9/2013 στις 18.21. Τροποποιήθηκε 29/12/2014 στις 22.50.

Κατηγορίες:Πολιτική
Αρέσει σε %d bloggers: