Αρχείο

Archive for 19/02/2014

» Λαβρόφ προς ΕΕ: «Μην πετάτε πέτρες σε γυάλινο σπίτι». «

19/02/2014 Τα σχόλια έχουν κλείσει

Anti-government protesters react during a rally in KievΟι δέκα βασικές θέσεις της ρωσικής διπλωματίας για την κατάσταση στην
Ουκρανία και τις ρωσο-ευρωπαϊκές σχέσεις, όπως διατυπώθηκαν σε
πρόσφατοάρθρο του Ρώσου υπουργού Εξωτερικών, Σεργκέι Λαβρόφ, στην
εφημερίδα,«Kommersant».

Οι δημιουργοί της «Ανατολικής Εταιρικής
Σχέσης», από την αρχή διαβεβαίωναν
ότι το έργο δεν έχει συγκρουσιακό
χαρακτήρα. Ωστόσο σχετικά γρήγορα, στους
κοινούς γείτονες μας με την ΕΕ, το
ζήτημα άρχισε να τίθεται διαφορετικά:
Πρέπει να αποφασίσετε με ποιόν είστε:
Με την Ευρώπη ή με τη Ρωσία; Η
προσέγγιση αυτή έρχεται σε αντίθεση με τη
λογική που αποσκοπεί στην
κατάργηση των διαχωριστικών γραμμών στην Ευρώπη.
Στόχος που περιλαμβάνεται
στα επίσημα έγγραφα του ΟΑΣΕ (Οργανισμού για την Ασφάλεια και τη Συνεργασία
στην Ευρώπη). Στην πράξη, μάλιστα, μοιάζει σαν μια
ακόμη προσπάθεια
μετατόπισης αυτής της γραμμής προς τα Ανατολικά.
3. Σχέσεις Ρωσίας – Ουκρανίας
Εμείς προχωρούσαμε στις διεθνείς μας σχέσεις πάντα με σαφήνεια και συνέπεια,
έχοντας σαν βασική αρχή ότι η επιλογή της όποιας
κατεύθυνσης, η απόφαση
δηλαδή για τη συμμετοχή στη μια ή στην άλλη δομή
ολοκλήρωσης, αποτελούν
κυριαρχικό δικαίωμα κάθε κράτους. Εμείς ποτέ δεν
προσπαθήσαμε να επιβάλουμε
τίποτα σε κανέναν, γνωρίζοντας ότι η ένταξη σε μια
ευρύτερη αναπτυξιακή
ένωση μπορεί να είναι ισχυρή και αποτελεσματική μόνο
όταν βασίζεται σε
αμοιβαία συμφέροντα. Τη θέση αυτή κρατήσαμε και συνεχίζουμε
να έχουμε σε
σχέση με την Ουκρανία. Γι’ αυτό άλλωστε, πολύ απλά εξηγήσαμε
στους Ουκρανούς
φίλους μας, ότι η μεταβολή των οικονομικών κανόνων του
παιχνιδιού από την
πλευρά τους, θα μπορούσε να προκαλέσει μια αντίστοιχα
αποφασιστική απάντηση
της Ρωσίας, σε πλήρη συμφωνία με τα διεθνή πρότυπα,
περιλαμβανομένων των
κανόνων του Παγκόσμιου Οργανισμού Εμπορίου.
4. Σχετικά με την πολιτική της ΕΕ
Αναμέναμε ότι τον ίδιο σεβασμό για την
ελευθερία επιλογής του ουκρανικού
λαού θα έδειχναν και οι ευρωπαίοι εταίροι
μας. Και εκπλαγήκαμε δυσάρεστα,
όταν αποδείχθηκε ότι η έννοια «ελεύθερη
επιλογή», στην αντίληψη της ΕΕ και
των ΗΠΑ έχει ήδη καθοριστεί. Και για
αυτούς «ελεύθερη επιλογή» σημαίνει
μονοσήμαντα: «Ευρωπαϊκό μέλλον». Βέβαια,
είναι προφανώς λάθος ότι η Ουκρανία
θα μπορέσει να επαναλάβει το ίδιο
ενταξιακό μονοπάτι που ακολούθησαν η
Πολωνία και οι άλλες χώρες της
Ανατολικής Ευρώπης. Κανείς δεν προσφέρει στο
Κίεβο καμιά ρεαλιστική προοπτική
για την ένταξη της χώρας στην Ευρωπαϊκή
Ένωση. Στην πραγματικότητα, η
προτεινόμενη συμφωνία είναι μια μονομερής
επιβολή όρων που υπαγορεύονται από
τις Βρυξέλλες, συμπεριλαμβανομένου του
όρου της κατάργησης των εμποδίων στην
εμπορική επέκταση της Ευρωπαϊκής
Ένωσης.
5. Σχετικά με την τρέχουσα
κατάσταση στην Ουκρανία Πρόκειται για μια κατάσταση, όπου η έκφραση της
δημοκρατικής βούλησης του
λαού, αντικαθίσταται από τη «δημοκρατία του
δρόμου». Και η γνώμη μερικών
χιλιάδων διαδηλωτών που προσπαθούν να ασκήσουν
πίεση στην κυβέρνηση,
παρουσιάζεται ως «η φωνή του λαού». Κάτι τέτοιο δεν
μπορεί να γίνει
αποδεκτό. Η όξυνση της κατάστασης σε ένα κράτος που βρίσκεται
στο κέντρο της
Ευρώπης, δεν μπορεί να ανταποκρίνεται στα συμφέροντα κανενός.
Είναι
απαράδεκτο να μην θέλουν να δουν ότι στις ενέργειες των
αντικυβερνητικών
δυνάμεων στην Ουκρανία εκδηλώνονται ολοένα εντονότερα
εθνικιστικές, και
εξτρεμιστικές διαθέσεις και ότι η αντι-ρωσική ρητορική
«διανθίζεται» από
ορισμένους κύκλους με αντισημιτικά και ρατσιστικά
συνθήματα.
6. Κοντόφθαλμη η προσέγγιση της ΕΕ
Το να κλείνουν τα μάτια στην
τάση της -με οποιοδήποτε κόστος- προβολής της
εικόνας των γεγονότων στο
πλαίσιο του πρότυπου «Η «καλή» αντιπολίτευση και η
«κακή» κυβέρνηση», είναι
μια κοντόφθαλμη τακτική. Όπως το ίδιο κοντόφθαλμη
προσέγγιση είναι το να
αγνοούμε την πραγματικότητα και να υποτιμούμε τα ίδια
τα προβλήματα,
περιλαμβανομένων όσων σχετίζονται με τις διεθνοτικές και
διαθρησκευτικές
σχέσεις. Στο πλαίσιο αυτό, υπενθυμίζουμε το σοφό ανατολικό
γνωμικό: «Μην
πετάνε πέτρες σε γυάλινο σπίτι».
7. Η Ρωσία δεν σκέφτεται να ενταχθεί στην ΕΕ
Ταυτόχρονα, στην ΕΕ συνεχίζει να κυριαρχεί η τάση που θέλει
να διαμορφώνονται οι σχέσεων με τους γείτονές της, αποκλειστικά στα πρότυπα
και τις πολιτικές της ΕΕ, και οι υποψήφιες -για ένταξη- χώρες να κινούνται
στο δρόμο που χαράσσουν οι Βρυξέλλες. Η Ρωσία πάντως, δεν έχει ως στόχο της
την ένταξη στην ΕΕ. Ως εκ τούτου, η συνεργασία μεταξύ των δύο
μεγαλύτερων παικτών στον ευρωπαϊκό χώρο μπορεί να είναι μόνο ισότιμη. Οι
εταίροι μας στην ΕΕ, πρέπει να λάβουν σοβαρά υπόψιν τους ότι στον ευρασιατικό
χώρο υλοποιείται ένα μεγάλης κλίμακας έργο ολοκλήρωσης.
8. Για τη συνεργασία Μόσχας – Βρυξελλών
Η βάση για συνεργασία μεταξύ Ρωσίας και ΕΕ
είναι τεράστια. Οι χώρες μας
καλύπτουν μια έκταση πάνω από 21 εκατομμύρια
τετραγωνικά χιλιόμετρα και
είναι το σπίτι για σχεδόν 650 εκατομμύρια
ανθρώπους. Μας ενώνει η
αλληλεξάρτηση των οικονομιών μας και οι κοινές
πολιτιστικές ρίζες. Η Ρωσία
προμηθεύει το ένα τρίτο των αναγκών της ΕΕ σε
πετρέλαιο και φυσικό αέριο,
σχεδόν το ένα τέταρτο σε άνθρακα και σε προϊόντα
πετρελαίου. Άλλος τέτοιος
εταίρος, που να είναι σε θέση να παρέχει μια
σταθερή ροή πρώτων υλών στις
απαιτούμενες ποσότητες στην ΕΕ, απλά δεν
υπάρχει.
9. Κοινές απειλές
Η αποδυνάμωση της συνεργασίας των δύο πλευρών,
και η αύξηση της αποξένωσης
που παρατηρείται, δεν θα βοηθήσουν στην
καταπολέμηση των κοινών προκλήσεων
που αντιμετωπίζουμε, και οι οποίες,
δυστυχώς, δεν θα μειωθούν. Εννοώ,
κυρίως, τις αναδυόμενες σε διάφορα σημεία
του κόσμου εστίες εξτρεμισμού, την
τρομοκρατική δραστηριότητα, τα κύματα της
παράνομης μετανάστευσης, τους
αυξανόμενους κινδύνους διαθρησκειακών και
διαπολιτισμικών εντάσεων.
10. Ποιός καθορίζει τις αξίες;
Κανείς δεν μπορεί
να διαφωνήσει ότι το βασικό συστατικό της κατασκευής του
κοινού ευρωπαϊκού
σπιτιού πρέπει είναι οι κοινές μας αξίες. Ωστόσο, θα
πρέπει να συμφωνήσουμε
ποιές είναι αυτές και ποιός τις καθορίζει. Θεωρούμε
ότι οι αξιακές
κατευθύνσεις θα πρέπει να είναι προϊόν αμοιβαίας συναίνεσης
και όχι το
δημιούργημα κάποιου κράτους ή ομάδας χωρών. Θα ήθελα σε σχέση με
αυτό να
υπενθυμίσω ότι οι θεμελιώδεις αρχές της δημοκρατίας προϋποθέτουν
-πρωτίστως-
τον σεβασμό στις απόψεις των άλλων.

Κατηγορίες:Πολιτική

» Τουρκία: Η εκκολαπτόμενη κρίση και η Ελλάδα. «

19/02/2014 Τα σχόλια έχουν κλείσει

ΜάρδαςΤου Δημήτρη Μάρδα

Καθηγητή, Τμήμα Οικονομικών Επιστημών του ΑΠΘ

Σε μια περίοδο επαναπροσέγγισης των ΗΠΑ με το Ιράν, η Τουρκία σείεται. Διάφορα γεγονότα (η ρήξη Ερτογάν με το ιερατείο του Ισλάμ κ.ά.)  έρχονται να θέσουν υπό αμφισβήτηση την κυρίαρχη θέση του Τούρκου πρωθυπουργού, που φαίνεται ότι με τις επιλογές του δυσαρέστησε κάποιους.

Να υπενθυμίσουμε ότι στον πόλεμο του η Ιράκ του 2003 (επιχείρηση «Σοκ και Δέος») ο τότε νεοεκλεγείς Ισλαμιστής πρωθυπουργός, αρνήθηκε τη χρήση των τουρκικών εδαφών για την εισβολή στρατευμάτων των ΗΠΑ στο Βόρειο Ιράκ. Επίσης η ρήξη Τουρκίας-Ισραήλ που άρχισε στο Νταβός το 2009, (ρήξη Ερτογάν- Περέζ), δεν κόπασε, παρά τις πιέσεις και την έντονη δυσαρέσκεια των ΗΠΑ.

Τέλος, μην ξεχνάμε, ότι ο Ερτογάν διευκόλυνε τους Ρώσους από το 2007, έτσι ώστε να  περάσει ο αγωγός South Stream από τη Μαύρη θάλασσα, ενώ λίγο μετά, τον Ιούνιο του 2009, ανακοίνωσε τη δημιουργία αγωγού 700 χιλιομέτρων Σαμψούντας-Τσεϊχάν, μεταφοράς ρωσικού πετρελαίου που θα κατέληγε στη Μεσόγειο!.

Και το «κερασάκι της τούρτας» ήταν οι πρόσφατες κινήσεις του δίδυμου Ερτογάν-Νταβούτογλου, στη Συρία (ενίσχυση του μετώπου Αλ Νούσρα, παρακλάδι τη Αλ Κάιντα), που εύλογα προσέκρουσαν στη στρατηγική των ΗΠΑ.

Όλα τα ανωτέρω είναι μάλλον αδύνατον να άφησαν ανενόχλητο το πολιτικο-οικονομικό καταστημένο του πλανήτη, που για ακόμη μια φορά έδειξε τα δόντια του στον Ερτογάν και σε όσους ηγέτες θεοποιούν τον εαυτόν τους.

«Τα εσωτερικά προβλήματα της Τουρκίας μπορεί να εξωτερικευτούν στην Ελλάδα», ένας φόβος που υφέρπει στο μυαλό πολλών αξιωματούχων της κυβέρνησης, λόγω των εξελίξεων που τρέχουν στη γειτονική χώρα.

Εδώ θα προτάξουμε μια άλλη προσέγγιση προς συζήτηση στο θέση αυτό. Αρχικά σημειώνεται ότι το 2014 δεν είναι 1996. Το 1996, με την κρίση στα Ίμια, η Ελλάδα είχε χρήματα και μπορούσε να αγοράσει άφθονα οπλικά συστήματα μετά από μια εμπλοκή πλήρως ελεγχόμενη από τις ΗΠΑ!.

Δεύτερον, ποιος έχασε πράγματι από την κρίση στα Ίμια; Το θερμό εκείνο επεισόδιο του 1996, έλαβε χώρα λίγο χρόνο πριν τη Σύνοδο Κορυφής του Λουξεμβούργου (12 και 13 Δεκεμβρίου 1997). Κατά τη Σύνοδο εκείνη άνοιξε ο δρόμος της ενταξιακής πορείας της Κύπρου και των χωρών της Κεντρικής και Ανατολικής Ευρώπης, που κλείδωσε με τη Σύνοδο Κορυφής του Ελσίνκι (1999). Η Τουρκία, λόγω στην ουσία των Ιμίων, έμεινε εκτός του νυμφώνος.

Έτσι, για δεύτερη φορά έχασε το τραίνο της ένταξης. Το πρώτο, που θα μπορούσε να δημιουργήσει τετελεσμένα στην υπό ένταξη Ελλάδα, το έχασε το 1978 επί κυβέρνησης Ετσεβίτ.

Η Ελλάδα δεν παρασύρθηκε στον πολιτικό διάλογο που επιθυμούσε η Τουρκία για την εκ νέου χάραξη των συνόρων στο Αιγαίο, όπου τα χωρικά ύδατα των 12 μιλίων είναι δεδομένα, λόγω νομοθετημάτων της ΕΕ. Από την άλλη, ακόμη και αν υποθέσουμε ότι θα μπορούσε να τεθεί προς συζήτηση η ακραία και ανυπόστατη άποψη ότι οι βραχονησίδες στο Ανατολικό Αιγαίο είναι εκτός των συνόρων της Ελλάδας (που διαθέτουν χωρικά ύδατα, αλλά δεν έχουν υφαλοκρηπίδα), τότε τίθεται ένα άλλο ερώτημα: Θα άλλαζαν αισθητά τα θαλάσσια σύνορα της χώρας, απειλώντας έτσι την Ελληνική Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη (ΑΟΖ); Φυσικά όχι!

Γιατί η εμπλοκή στα Ίμια μη θεωρηθεί λοιπόν ως μια προβοκάτσια Τούρκων αντιευρωπαϊστών, που εξυπηρετούσε ταυτόχρονα τρία σκοπούς: Τη μη ένταξη της Τουρκίας στην ΕΕ, την όξυνση των δαπανών για εξοπλισμούς και στις δυο χώρες όπως και την ισχυροποίηση των ΗΠΑ στην περιοχή.

Η όποια κρίση μεταξύ Ελλάδας-Τουρκίας είναι πιθανή, αν συντρέχουν οι ακόλουθες προϋποθέσεις: Πρώτον, η ΕΕ να δείξει ότι δεν πρόκειται να λειτουργήσει κατά τα προβλεπόμενα υπέρ ενός κράτους-μέλους της. Δεύτερον, να είναι οι ΗΠΑ και η ΕΕ σίγουρες ότι η όποια διμερής διένεξη στο Αιγαίο δε θα κατεβάσει τους Ρώσους εκεί και δε θα φέρει ακόμη και τους Κινέζους. Τρίτον, να επιθυμούν οι ΗΠΑ την πλήρη υποταγή και των δυο χωρών, μέσω της εκτίναξης των δημοσίων χρεών τους.

Το τελευταίο όμως μπορεί να γίνει όταν οι «σύμμαχοί» μας είναι απόλυτα πεπεισμένοι ότι η κρίση στη Μέση Ανατολή είναι πλέον σε ύφεση, γεγονός που σημαίνει ότι το Ιράν, όπως και άλλες εστίες ανάφλεξης, θα είναι απόλυτα διαχειρίσιμες κατά τα μέτρα τους.

Κατηγορίες:Πολιτική

Ιωάννης Καποδίστριας, πρώτος κυβερνήτης της νεώτερης Ελλάδας ( 1776-1831 ).

19/02/2014 Τα σχόλια έχουν κλείσει

)Καποδίστριας

» Κυβερνητικοί εκπρόσωποι και έμμισθοι ενάντια στο “Economist”. «

19/02/2014 Τα σχόλια έχουν κλείσει

Map of Cyprus 1:175.000Του Δρα Άρη Πετάση*

Από την μια έχουμε το Economist που μας πληροφορεί (15.02.2014) πως: α.) υπάρχει “οδικός χάρτης Αναστασιάδη-Έρογλου,” β.) “οι δύο κοινότητες θα ενωθούν σε μια συνομοσπονδία και θα διαχειρίζονται τις σχέσεις τους σαν συνιστώντα κράτη” (σημειώστε την λέξη κράτη), γ.) “το σχέδιο είναι γνωστό σαν Obama plan παραπέμποντας στο σχέδιο Ανάν,”  δ.) οι Αμερικάνοι βρίσκονται πίσω από την όλη υπόθεση (όπως και με το σχέδιο Ανάν το 2004,) και ε.) “αυτή τη φορά αυτός (ο πρόεδρος Αναστασιάδης) έχει το κυπριακό κομμουνιστικό AKΕΛ στο πλευρό του.”

Το Economist παρουσιάζει τα πιο πάνω σαν δεδομένα που δεν επιδέχονται αμφισβήτησης (είναι η δουλειά του Economist η έγκυρη πληροφόρηση και η παροχή αξιόπιστων δεδομένων.)  Το περιοδικό επίσης προβάλει την γνώμη πως ΑΚΕΛ-ΔΗΣΥ μαζί ίσως μπορέσουν να περάσουν το Obama plan από δημοψήφισμα.  Εδώ, απλά, το Economist εκφράζει την γνώμη του επί του δημοψηφίσματος πράγμα που μπορεί κάποιος να αμφισβητήσει  εφόσον πρόκειται περί γνώμης.  Στις περισσότερες φορές οι θέσεις του Economist σε ότι αφορά το εθνικό μας θέμα είναι άθλιες και ανθελληνικές.  Η πληροφόρηση του όμως είναι σχεδόν πάντοτε έγκυρη και τα δεδομένα του αξιόπιστα.  Από την άλλη έχουμε τους κυβερνητικούς και κομματικούς επικοινωνιολόγους και εκπροσώπους τύπου να διαψεύδουν το Economist σε ότι αφορά συνομοσπονδία κοκ.  Εμείς τώρα καλούμαστε να αποφασίσουμε ποια πλευρά λέγει αλήθεια και ποια ψέματα.

Έχουμε ενώπιον μας τα εξής:  Το Economist αποτελεί ιδιοκτησία κατά 50% του Financial Times (το υπόλοιπο 50% ανήκει σε διάφορους άλλους.)  Το Financial Times είναι η εφημερίδα που μας έδωσε πρώτη την έγκυρη πληροφόρηση (10 Φεβρουαρίου, 2013) πως υπήρχε ειλημμένη απόφαση του Eurogroup για κούρεμα των καταθέσεων.  Τότε οι πολιτικοί /κομματικοί στην Κύπρο μας διαβεβαίωναν πως δεν θα γινόταν κούρεμα μάλιστα και με την εύηχη δέσμευση,  “ουδέποτε θα δεχθώ κούρεμα καταθέσεων…..,”  Από την μια το Economist ασχολείστε με δύο πράγματα: εκφέρει γνώμες (π.χ. “τα δύο κόμματα μαζί θα κερδίσουν το δημοψήφισμα”) και  διαθέτει/πουλά αξιόπιστα δεδομένα και έγκυρη πληροφόρηση (π.χ. “οι δύο πλευρές διαπραγματεύονται λύση συνομοσπονδίας.”)  Το Economist ζει ή πεθαίνει οικονομικά ανάλογα με την εγκυρότητα των στοιχείων που δημοσιεύει.  Αμφιβάλλω εάν υπάρχει πολυεθνική ή κράτος στο κόσμο που να μη έχει ζητήσει, σε κάποια στιγμή, δεδομένα από το Economist πριν πάρει κάποια σοβαρή απόφαση.  Γι’ αυτό και διατηρεί την μακροβιότερη παρουσία περιοδικού στον κόσμο (170 χρόνια ζωής.)  Από την άλλη, σε ότι αφορά τον τομέα της πληροφόρησης, η κυβερνητική/κομματική πλευρά εξ επαγγέλματος ασχολείται με τα εξής πράγματα: α.) ανακοινώσεις (π.χ. “τον Γενάρη του 2013 θα αρθούν οι  περιορισμοί στις τράπεζες.,”) β.) με διαψεύσεις (“….ναι είπαμε όχι στις ιδιωτικοποιήσεις αλλά αυτό που εννοούσαμε ήταν….”) και γ.) προπαγάνδα, όπως κάνουν και πολλές κυβερνήσεις στον κόσμο, (π.χ. “…..είναι πασιφανές πως η νέα λύση θα κατοχυρώνει πλήρως τα ανθρώπινα δικαιώματα…..”)

Από την μια  το Economist έχει την ιστορία υπέρ του.   Με ιδρυτή τον James Wilson το Economist λειτουργεί από το 1843. Δηλαδή, για 170 συνεχή χρόνια κρίνεται η σοβαρότητα του περιοδικού από κυβερνήσεις, πολυεθνικές και πολίτες.  Το 1946, δημιούργησε το γνωστό Economist Intelligence Unit παροχής, επί πληρωμή, αξιόπιστης πληροφόρησης και έγκυρων δεδομένων.  Ενώ κατά τα τελευταία 5 χρόνια πολλά από τα περιοδικά και τις εφημερίδες του κόσμου έχουν πτωχεύσει οι πωλήσεις του Economist μέσα σε αυτή την περίοδο ξεπερνούν το 10% του ΑΕΠ της Κύπρου με 20% κέρδη επί των πωλήσεων.  Το συγκεκριμένο περιοδικό δημοσιεύει ανώνυμα γιατί κανενός  δημοσιογράφου το όνομα και κύρος δεν ξεπερνά αυτό του Economist.

Από την άλλη  απέναντι στο Economist βρίσκονται κομματικοί και  κρατικούς επικοινωνιολόγοι, κυβερνητικοί εκπρόσωποι και κομματικοί έμμισθοι, οι οποίοι συντηρούνται από τον Κύπριο φορολογούμενο, που  διαψεύδουν το περιοδικό σε ότι αφορά τις συνομιλίες για συνομοσπονδία μέσω του Obama plan.  Ο αναγνώστης καλείται τώρα να κρίνει από το βιογραφικό των δύο  πλευρών ποια λέει αλήθεια και ποια ψέματα όπως και στην εποχή του κουρέματος των καταθέσεων.  Προσωπικά πιστεύω το Economist.  Και οδικός χάρτης υπάρχει και η συνομοσπονδία είναι το ζητούμενο, και Obama (Annan) plan υπάρχει και οι Αμερικάνοι βρίσκονται πίσω από την όλη υπόθεση και ο Πρόεδρος Αναστασιάδης πάει χέρι με χέρι με το κομμουνιστικό κόμμα….και οδεύουμε προς μια νέα Ίμβρο και Τένεδο.

* Ο Δρ Άρης Πετάσης είναι μέλος του Board of Trustees, International Fund, Moscow State Aviation University

http://mignatiou.com/2014/02/kivernitiki-ekprosopi-ke-emmisthi-enantia-sto-economist/#more-21320

 

Κατηγορίες:Πολιτική

» Χ. Πάχτας: » Αν δεν εκλεγεί δήμαρχος υποστηρικτής των εξορύξεων, θα έχουμε νεκρούς. «

19/02/2014 1 Σχολιο

Από το Alterthess

λαμόγιαΣοκ προκαλούν οι δηλώσεις του δημάρχου Αριστοτέλη Χρ. Πάχτα στο χθεσινό δημοτικό συμβούλιο του Δήμου Αριστοτέλη όπου ο ίδιος αναλύει τις εκτιμήσεις του γύρω από δύο πιθανά σενάρια τα οποία θα διαμορφώσουν οι επερχόμενες εκλογές στην τοπική αυτοδιοίκηση για την ΒΑ Χαλκιδική και τα οποία αφορούν τη συνέχιση ή μη της μεταλλευτικής δραστηριότητας στις Σκουριές. Ο Χρ. Πάχτας με τις δηλώσεις αυτές απαντά σε ερωτήσεις των 25 γεωτρυπανιστών που παρευρέθησαν στο δημοτικό συμβούλιο διαμαρτυρόμενοι για το γεγονός ότι δεν έχουν δουλειά.

Σύμφωνα με το πρώτο κατά τη γνώμη του κ. Πάχτα «κακό σενάριο» αν κυριαρχήσει στις εκλογές η άποψη «όχι στην συνέχιση των μεταλλευτικών δραστηριοτήτων» την επόμενη μέρα «θα υπάρχουν 3.000 άτομα στις Σκουριές, θα έρθουν όλοι οι αναρχικοί, η ΑΝΤΑΡΣΥΑ, ο ΣΥΡΙΖΑ απ`όλη την Ελλάδα με τους βουλευτές τους, ίσως και κάποιοι άλλοι». Ο Χρ. Πάχτας συνεχίζει λέγοντας «Όπως θα γνωρίζετε μας έχουν επισκεφθεί βουλευτές από τον Καναδά και την Γερμανία που θέλουν να λέγονται οικολόγοι -πράσινοι γιατί αυτοί έχουν μεγαλύτερη ευαισθησία απ`ότι έχουμε εμείς στην περιοχή μας, έτσι νομίζουν….το θέμα έχει διεθνοποιηθεί ήδη αυτή την στιγμή και θα διεθνοποιηθεί ακόμη περισσότερο».

«Θα γίνει καμία επένδυση στις Σκουριές με 3.000 άτομα και με 50 βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ και ευρωβουλευτές;» διερωτάται ο κ. Πάχτας για να απαντήσει: «Σαφώς και όχι». «Και η επόμενη κίνηση ξέρετε ποια είναι;» συνεχίζει την διερώτηση ο κ. Πάχτας για να απαντήσει πάλι ο ίδιος: «Ίσως οι εργαζόμενοι κάψουν κάποιο χωριό και θα έχουμε ανθρώπινα θύματα…»

Τα λεγόμενα του κ. Πάχτα οδηγούν στο συμπέρασμα το οποίο χρόνια τώρα επισημαίνουν οι κάτοικοι που αντιστέκονται στην εξόρυξη χρυσού, δηλαδή ότι η πολιτική της μεταλλευτικής δραστηριότητας έτσι όπως ασκείται και από τον δήμαρχο Αριστοτέλη και την εταιρεία στηρίζεται στην ομηρία των εργαζομένων και στο εκβιασμό. Ο κ. Πάχτας παρουσιάζει την εξόρυξη χρυσού ως μονόδρομο αποσιωπώντας τεχνηέντως όλες τις άλλες λύσεις και προτάσεις για εργασία που έχουν αναδειχθεί από την τοπική κοινωνία και βρίσκονται εκτός των πλαισίων της καταστροφικής για το περιβάλλον εξόρυξης χρυσού.Ιερισσός 7 3 2013

Το βίντεο όμως προκαλεί ένα σημαντικότερο ακόμη ερώτημα: αν τα λόγια του κ. Πάχτα περί καψίματος χωριού από εργαζόμενους και νεκρούς ξεφεύγουν της πολιτικής εκτίμησης και συνιστούν στην ουσία παρότρυνση των εργαζομένων της εταιρείας σε βίαια εκδικητικά επεισόδια εναντίον όσων τόσα χρόνια αντιστέκονται στην καταστροφή του τόπου τους από τις επιχειρούμενες εξορύξεις χρυσού.

Άξιο απορίας συνεχίζει να αποτελεί ακόμη πως ένας δήμαρχος με τόση ευκολία συνεχίζει να ρηγματώνει την κοινωνική συνοχή του τόπου στο βωμό των κερδών της Eldorado Gold καθώς και να χρησιμοποιεί εκτιμήσεις του ως πολιτικό εκβιασμό για τις επερχόμενες αυτοδιοικητικές εκλογές.

Σ.Π. http://soshalkidiki.wordpress.com/author/sintfor/

Αρέσει σε %d bloggers: