Αρχείο

Archive for Μαρτίου 2014

Σαν σήμερα ( 30 Μαρτίου 1822 ) η σφαγή στην Χίο.

30/03/2014 Τα σχόλια έχουν κλείσει
Σφαγή στην Χίο 30 3 1822

1822…. Οι Τούρκοι σφαγιάζουν τους κατοίκους της Χίου, ξεσηκώνοντας θύελλα αντιδράσεων σε όλη την Ευρώπη.

Βλέπε: http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%A3%CF%86%CE%B1%CE%B3%CE%AE_%CF%84%CE%B7%CF%82_%CE%A7%CE%AF%CE%BF%CF%85

Η ΑΟΖ ως άλλοθι εθνικής μειοδοσίας ( και ανεπίστρεπτης τραγωδίας, σε Κύπρο και Αιγαίο );

30/03/2014 Τα σχόλια έχουν κλείσει

Το σήριαλ των υδρογονανθράκων και το “δόλιο” σενάριο

» Το σήριαλ των υδρογονανθράκων και το “δόλιο” σενάριο «

Του ΜΑΡΙΟΥ ΕΥΡΥΒΙΑΔΗ

Τελικά αρχίζει να μου γίνεται πεποίθηση, ότι το ζήτημα των υδρογονανθράκων έχει σκοπίμως καταντήσει κάτι μεταξύ του Γεφυριού της Άρτας και τηλεοπτικής σαπουνόπερας. Αρχίζω να πιστεύω οτι, ο,τιδήποτε εξαγγέλλεται, δηλώνεται ή γράφεται απο πολιτικούς ταγούς στήν Κύπρο, κυρίως τον Πρόεδρο, τον αρμόδιο Υπουργό και τώρα την νεόκοπο Πρόεδρο της νεόκοπης Εταιρείας Υδρογονανθράκων Κύπρου (που δημιουργήθηκε για να αντικαταστήσει μιά άλλη και έτσι πρέπει πλέον η ΕΥΚ να επανεφεύρει τον τροχό ενώ χάθηκε πολύτιμος χρόνος  και ίσως σκόπιμα) είναι άνευ ουσιαστικού περιεχομένου και απλά γίνονται για να δημιουργούν εντυπώσεις, προσδοκίες, να διασκεδάζουν εσωτερικές καταστάσεις, να περνά ο καιρός, να διασπαθίζονται κρατικοί πόροι, να βολεύονται ημέτεροι κομματικοί ή μή, αλλά πρακτικά να μήν υπάρχει αποτέλεσμα παρά μόνο μιά πανάκριβη τρύπα, κυριολεκτικά, μέσα στο (αλμυρό) νερό!

Ίσως το παραπάνω να είναι, σχετικά, και το πιό ανώδυνο σενάριο. Πιθανόν να βρίσκεται σε εξέλιξη και κάποιο άλλο, δόλιο σενάριο, το οποίο να υποκρύπτει μιά καλά οργανωμένη, στρατηγικά, επιχείρηση με ενεργούς παίκτες ίσως όχι περισσότερους απο δύο–τον Πρόεδρο και τον αρμόδιο Υπουργό. Ίσως οι δυό αυτοί αξιωματούχοι να πιστεύουν ότι έχουν “εξασφαλίσει” διαβεβαιώσεις, ακόμη και δεσμεύσεις από την Ουάσινγκτον ότι οι υδρογονάνθρακες κρατούν το κλειδί “επίλυσης” του κυπριακού, εφόσον ακολουθηθούν κατά γράμμα συγκεκριμένες πολιτικές μεθοδεύσεις. Θα πρέπει δηλαδή για να ολοκληρωθεί με επιτυχία μιά τέτοια στρατηγικής εμβέλειας επιχείρηση, η κυπριακή κυβέρνηση να ακολουθήσει “ευλαβικά” ένα ειδικά επεξεργασμένο από την Ουάσιγκτον “οδικό χάρτη”. Στη βάση του σεναρίου αυτού, ο,τιδήποτε έπραξε η Λευκωσία μέχρι τώρα στον τομέα των υδρογονανθράκων, καλώς το έπραξε. Ωστόσο απο εδώ και πέρα το παιγνίδι “χοντραίνει” και πρέπει η Λευκωσία να παγώσει  περαιτέρω ενέργειες για εκμετάλλευση, ώστε να ευοδωθεί το σενάριο “επίλυσης” το οποίο, αναπόφευκτα, θα πρέπει να συμπεριλαμβάνει και την Τουρκία στήν εκμετάλλευση των κυπριακών κοιτασμάτων που συμπεριλαμβάνουν και πετρέλαιο.

Δέν χρησιμοποιώ την φράση “δόλιο σενάριο” απερίσκεπτα. Όλες οι ενδείξεις συνηγορούν υπέρ μιάς  τέτοιας εξέλιξης. Εάν όντως έτσι εχουν τα πράγματα, οφείλει η κυβέρνηση ν´αφήσει κατά μέρος τον υποκριτικό λόγο και να δώσει ειλικρινείς και ξεκάθαρες εξηγήσεις στον κόσμο. Οι εποχές των κουτοπονηριών και των εξυπνακισμών έχουν παρέλθει. Ό,τι και να έχουν κατά νούν οι κρατούντες ως προς το μέλλον του τόπου, χρειάζεται νομιμοποιητική βάση. Και η διαφάνεια είναι το προαπαιτούμενο.

Αφορμή αλλά όχι αίτιο για τα ανωτέρω σχόλιά μου υπήρξαν δύο πρόσφατα γεγονότα. Οι από κοινού δηλώσεις των αρμοδίων Υπουργών Κύπρου και Ελλάδας για ζητήματα ενέργειας κ. Γιώργου Λακκοτρύπη και Γιάννη Μανιάτη, με αφορμή τη  επίσκεψη του τελευταίου στην Λευκωσία και οι συναφείς δηλώσεις του Κύπριου Υπουργού και της κυρίας Τούλας Ονουφρίου, μετα την πρώτη συνεδρία του νέου Δοικητικού Συμβουλίου της ΕΥΚ.

Οι δύο Υπουργοί δεν έλαβαν καμιά απόφαση για την όποια συνεργασία-σύζευξη Κύπρου και Ελλάδας στον τομέα της ενέργειας. Δημιούργησαν όμως ”κοινή ομάδα εργασίας” που θα ”μελετήσει” το ζήτημα και θα κάνει εισηγήσεις, κλπ. Περισσότερο και άμεσο ουσιαστικό ενδιαφέρον για τον τόπο έχουν οι κοινότοπες και τετριμμένες τοποθετήσεις Λακκοτρύπη-Ονουφρίου. “Συζητήσαμε και ανταλλάξαμε απόψεις” δήλωσε ο κύριος Υπουργός, που παρακάθησε στην πρώτη και πανηγυρική συνεδρία της ΕΥΚ, για τον ρόλο που θα διαδραματίσει η εταιρεία “ως ο εμπορικός βραχίωνας του κράτους”. Ολοκληρώνοντας υπογράμμισε ότι με “γρήγορη ενημέρωση” και “κατάλληλη στελέχωση” θα προχωρήσουν κυβέρνηση και ΕΥΚ ”απρόσκοπτα στην εκμετάλλευση του φυσικού μας πλούτου”. ´Οσο για τη κυρία Ονουφρίου, μας γνωστοποίησε ότι προτεραιότητα του νέου Δ.Σ. “είναι η ενημέρωσή του για τις εξελίξεις στον τομέα των υδρογονανθράκων και η στελέχωση της εταιρείας με τεχνοκράτες”. Για το πρώτο σωστά διαβάσατε. Στην ΕΥΚ θα ξαναμάθουν το “αλφαβητάρι”, ή όπως προείπα θα επανεφεύρουν τον τροχό. Τώρα, πόσο καιρό θα πάρει η “ενημέρωση” και πόσο επιπρόσθετο θα πάρει η “στελέχωση” της εταιρείας με τεχνοκράτες, ένας θεός γνωρίζει.

Εν τω μεταξύ, στις 26 Μαρτίου, ο κύριος Υπουργός δήλωσε ότι μια άλλη εταιρεία, η Δημόσια Εταιρεία Φυσικού Αερίου (ΔΕΦΑ), δεσμεύτηκε να φέρει στην  Κύπρο φυσικό αέριο για ηλεκτροπαραγωγή το 2016. Εδώ εύλογα διερωτάται κάποιος. Και με το κυπριακό αέριο τί επιτέλους γίνεται; Παραδίπλα, το Ισραήλ “έβγαλε” το υγραέριό του στη στεριά και με το οποίο εξυπηρετείται ήδη η ισραηλινή οικονομία ενώ ταυτόχρονα γίνονται εντατικές ετοιμασίες για εξαγωγές. Από την εντόπιση των ισραηλινών κοιτασμάτων και την έλευσή  τους στη στεριά παρείλθαν ή δε παρείλθαν τρία χρόνια. Για το αντίστοιχο κυπριακό, μας λένε ότι θα το δούμε ,αν το δούμε, το ταχύτερο μέχρι το 2021.

Μέχρι τότε θα έχει περάσει και μια επιπρόσθετη επταετία, όσα χρόνια δηλαδή διήρκεσε η χούντα στην Ελλάδα. Για την οικονομικά αλλά και πολιτικά χειμαζόμενη Κύπρο, ακόμη επτά χρόνια είναι μια αιωνιότητα. Και όπως επιγραμματικά δήλωσε ο εμβληματικός και αείμνηστος οικονομολόγος Τζών Κέινς, “μακροπρόθεσμα θα είμαστε όλοι νεκροί”.

Το κυπριακό φυσικό αέριο θα μπορούσε να είχε ήδη μπεί στην κυπριακή αγορά το 2016, το έτος που η ΔΕΦΑ και ο κύριος Λακκοτρύπης προγραμματίζουν να εισαγάγουν φυσικό αέριο ως ενδιάμεση λύση. Οι παροικούντες την Ιερουσαλήμ το γνωρίζουν αυτό πάρα πολύ καλά. Μπορούσε η Κύπρος να είχε το δικό της φυσικό αέριο στη στεριά αλλά το γεγονός είναι ότι κάτι τέτοιο δέν συνέβη. Γιατί δεν έγινε; Ήταν λένε “λίγο” το υγραέριο στο Βυθοτεμάχιο 12, ήταν και το Βυθοτεμάχιο μακριά, το ´φαγε και ο γάιδαρος.

Αλλού είναι το ζήτημα και το πρόβλημα. Το υγραέριο όπως και το πετρέλαιο είναι ενέργεια, είναι πλούτος, αλλά είναι και εργαλείο ισχύος. Επιτρέπει στον κάτοχό του να χρησιμοποιήσει τον ενεργειακό του πλούτο για να διασφαλίσει τα συμφέροντά του τα οποία, στην περίπτωση ειδικά της Κύπρου, άπτονται της επιβίωσης του κράτους και του λαού. Είναι πεποίθησή μου ότι έχει δυστυχώς προαποφασισθεί ότι ο ενεργειακός πλούτος της Κύπρου δεν μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως ασπίδα για την προάσπιση των ελευθεριών και της αξιοπρέπειας των πολιτών της Κύπρου. Το μόνο που “προσφέρεται” στην Κύπρο και “μεγαλόψυχα” μάλιστα, και για αυτό όλοι οι κάτοικοι πρέπει να είναι “ευγνώμονες”, είναι μια δοτή λύση που θα εξυπηρετεί πρώτιστα αλλότρια συμφέροντα. Και είναι αυτός ο λόγος που η εξόρυξη και εκμετάλλευση των κυπριακών υδρογονανθράκων έχουν καταντήσει σήριαλ που δεν έχει τέλος. ´Εχει ωστόσο καμπάρσους στην Κύπρο, όχι εξω απο αυτήν.

http://mignatiou.com/

Διαβάστε περισσότερα…

Κατηγορίες:Πολιτική

Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ Α.Ο.Ζ. ΠΟΥ ΧΑΘΗΚΕ;

30/03/2014 Τα σχόλια έχουν κλείσει

» «Λυσσάνε» οι Άγγλοι που το πετρέλαιο ανήκει στη Σκοτία. «

Πάνω από 2… τρισ. (!) δολάρια θα χάσει το Λονδίνο αν νικήσει το «Ναι» στο σκοτσέζικο δημοψήφισμα της 18ης Σεπτεμβρίου 2014.
 
Γράφει ο Γιώργος Δελαστίκ
 
Αποθεωτική για τον «πρωθυπουργό» της Σκοτίας Αλεξάντερ Σάλμοντ ήταν η δεξιά σοβαρή γερμανική εφημερίδα «Φράνκφουρτερ Αλγκεμάινε» την Κυριακή, προκαλώντας σίγουρα σοκ στους αναγνώστες της. «Ο μεγαλύτερος της Σκοτίας (!)» ήταν ο τίτλος του σχετικού άρθρου της. «Ο Αλεξάντερ Σάλμοντ στέκεται ακαταμάχητος στην κορυφή της χώρας του. Μόνο ένα πράγμα είναι μεγαλύτερο από αυτόν: η ανεξαρτησία της Σκοτίας» συμπλήρωνε ο υπότιτλος. Πλήρως απαξιωτική η γερμανική εφημερίδα για τους κορυφαίους Αγγλους πολιτικούς – αντιπάλους φυσικά του Σάλμοντ στο δημοψήφισμα που θα γίνει φέτος, στην αρχή του φθινοπώρου, με θέμα την αποχώρηση ή όχι της Σκοτίας από το βρετανικό κράτος. «Οι τρεις μεγάλοι στο κοινοβούλιο του Λονδίνου -ο πρωθυπουργός Ντέιβιντ Κάμερον, ο αναπληρωτής του Νικ Κλεγκ και ο αρχηγός της αντιπολίτευσης Εντ Μίλιμπαντ- φαντάζουν σχεδόν άχρωμοι απέναντί του» γράφει η «Φράνκφουρτερ Αλγκεμάινε» και συνεχίζει ακάθεκτη: «Αν κατορθώσει ο Αλεξάντερ Σάλμοντ να οδηγήσει στις 18 Σεπτεμβρίου τους Σκοτσέζους εκτός του Ηνωμένου Βασιλείου ύστερα από περισσότερους από τρεις αιώνες, τότε θα ανέλθει στο βάθρο μιας ιστορικής μορφής!» υπογραμμίζει. «Αν ο Σάλμοντ κατορθώσει να κάνει το »Ναι» στο ανεξάρτητο κράτος της Σκοτίας να φαίνεται σαν »Οχι» στη συντηρητική κυβέρνηση του Λονδίνου, οι πιθανότητές του (να κερδίσει το δημοψήφισμα) τον Σεπτέμβριο δεν είναι κακές. Αυτό επειδή ο Κάμερον και τα μέλη του υπουργικού συμβουλίου του που έχουν σπουδάσει σε αγγλικά ελιτίστικα πανεπιστήμια συνιστούν όλα όσα μισούν οι Σκοτσέζοι» τονίζει η γερμανική εφημερίδα.
 
Η αλήθεια είναι ότι οι Αγγλοι προσπάθησαν στην αρχή να παραστήσουν τους αδιάφορους για το σκοτσέζικο δημοψήφισμα του Σεπτεμβρίου. Από τις αρχές του περασμένου μήνα δείχνουν να μην αισθάνονται τόσο σίγουροι ότι το «Οχι» στην ανεξαρτησία της Σκοτίας θα επικρατήσει άνετα με… 20 ή 25 εκατοστιαίες μονάδες διαφορά, όπως δείχνουν οι δημοσκοπήσεις τους. Την Παρασκευή 7 Φεβρουαρίου, ο ίδιος ο Αγγλος πρωθυπουργός απευθύνθηκε στο συναίσθημα των Σκοτσέζων. «Θέλουμε να μείνετε» είπε. «Θα μειωθούμε βαθιά χωρίς τη Σκοτία» πρόσθεσε. Μια εβδομάδα αργότερα όμως τα τρία αγγλικά κόμματα -Συντηρητικοί, Εργατικοί και Φιλελεύθεροι- συμφώνησαν ότι αν οι Σκοτσέζοι ψηφίσουν «Ναι» στην ανεξαρτησία της χώρας τους, τότε οι Αγγλοι θα τους απαγορεύσουν τη χρήση της λίρας Αγγλίας ως εθνικού τους νομίσματος, όπως έχει δηλώσει ότι επιθυμεί ο Σάλμοντ. Αυτό έγινε στις 13 Φεβρουαρίου.
 
Τρεις μέρες αργότερα, στις 16 Φεβρουαρίου, ο πρόεδρος της Κομισιόν Ζοζέ Μανουέλ Μπαρόζο απείλησε τους Σκοτσέζους ότι αν η Σκοτία φύγει από το Ηνωμένο Βασίλειο, τότε όχι μόνο δεν θα θεωρείται χώρα ενταγμένη στην ΕΕ αφού ήδη τώρα ανήκει σε αυτήν, αλλά και η ένταξή της ως νέου κράτους στην ΕΕ θα είναι… «εξαιρετικά δύσκολη, σχεδόν αδύνατη»! Εκείνο που εκνευρίζει τους Αγγλους δεν είναι φυσικά η υποτιθέμενη… αγάπη τους για τους Σκοτσέζους. Τους τρελαίνει όμως η ιδέα ότι θα χάσουν τα πετρέλαια της Βόρειας Θάλασσας που βάσει του διεθνούς δικαίου θα πάνε σχεδόν όλα στη Σκοτία. Το Λονδίνο έχει αποκομίσει… τρισεκατομμύρια (!) στερλίνες μέχρι τώρα μόνο από τη φορολόγηση του πετρελαίου και του φυσικού αερίου της Βόρειας Θάλασσας. Τα μέχρι στιγμής γνωστά αποθέματα υπολογίζονται σε 24 δισεκατομμύρια βαρέλια πετρελαίου, τα οποία με τις σημερινές τιμές έχουν αξία που υπερβαίνει αισθητά τα 2 τρισεκατομμύρια δολάρια! Υπολογίζεται ότι για τα επόμενα 30 χρόνια μόνο τα φορολογικά έσοδα από το πετρέλαιο και το φυσικό αέριο θα υπερβαίνουν κάθε χρόνο τα 4 δισεκατομμύρια λίρες – δηλαδή 5 δισεκατομμύρια ευρώ ετησίως.
 
Πολλά λεφτά για ένα κράτος πέντε εκατομμυρίων κατοίκων, όπως θα είναι η Σκοτία. «Το πετρέλαιο είναι της Σκοτίας!» είναι το σύνθημα που τα τελευταία σαράντα χρόνια έδωσε φτερά στους υπερασπιστές της ανεξαρτησίας της Σκοτίας. Ο Σάλμοντ δεν καίγεται σίγουρα για τη λίρα Αγγλίας ως νόμισμα του νέου κράτους.
 
Εχει στα χέρια του ένα τεράστιο όπλο, το οποίο και διακηρύσσει δημοσίως χωρίς αναστολές: αν η Αγγλία αρνηθεί να έχει η Σκοτία νόμισμα τη στερλίνα, τότε και η Σκοτία δεν θα αναγνωρίσει ότι της αναλογεί κάποιο ποσοστό του βρετανικού δημόσιου χρέους! Φανταστείτε ένα πετρελαιοπαραγωγό κράτος, το οποίο έχει μηδέν δημόσιο χρέος και αρχικά έσοδα μόνο από το πετρέλαιο και το φυσικό αέριο πάνω από 100 δισ. δολάρια τον χρόνο! Χώρια τα έσοδα από τους φόρους κατανάλωσης, τη φορολόγηση προσώπων, τον φόρο ακίνητης περιουσίας κ.λπ. Θα… δυστυχήσει σίγουρα, όπως γελοιωδώς ισχυρίζονται οι Αγγλοι! Είναι όμως να μην τρελαίνεται κανένας όταν χάνει τόσα λεφτά; Τι να σου κάνει και το Λονδίνο, χάνει τα λογικά του και μόνο στη σκέψη ότι θα του φύγει η «χρυσοφόρος» Σκοτία!
 
Πηγή «Έθνος»
( Ίσως κάποιος προσεκτικός αναγνώστης εντοπίσει κάποιο αριθμητικό λάθος αλλά η ουσία του άρθρου ουδόλως θίγεται. Β.Σ. )
Κατηγορίες:Πολιτική

» Η τιμωρία του συστήματος… μέσω ψευδαισθήσεων. «

30/03/2014 Τα σχόλια έχουν κλείσει

Η τιμωρία του συστήματος… μέσω ψευδαισθήσεων

Του ΚΩΣΤΑ ΜΑΥΡΙΔΗ

Μέχρι πριν μια δεκαετία, η αποχή ήταν σε «φυσιολογικό» ποσοστό λόγω παραγόντων που δεν αποτελούσαν απαξίωση προς την πολιτική π.χ. πρακτικά εμπόδια, προσωπικές συγκυρίες μαζί φυσικά με αδιαφορία και απάθεια και λιγότερο αποστροφή. Δείγμα της σημερινής αντίληψης καταγράφεται σε πρόσφατο κείμενο όπου πολίτης αναφέρεται στις ευρωεκλογές και επισημαίνει ότι «ο μεγάλος νικητής των ευρωεκλογών θα είναι ο απλός πολίτης με το ποσοστό ρεκόρ αποχής…».

Ο αγανακτισμένος πολίτης απευθυνόμενος στους πολιτικούς συνεχίζει: «Κύριοι, ο λαός έπαψε να σας έχει εμπιστοσύνη, εκτός από κάποιους φανατισμένους με τα κόμματα που βλέπουν προς μία κατεύθυνση… Χιλιάδες κάτοχοι αξιόγραφων, χιλιάδες κουρεμένοι καταθέτες, χιλιάδες άνεργοι, χιλιάδες απελπισμένες οικογένειες. Τι κάνατε γι αυτούς; ποιους οδηγήσατε ενώπιον της δικαιοσύνης μέχρι τώρα;». Και καταλήγει, «θα νοιώσουμε ως απλοί πολίτες επιτέλους μια ηθική ικανοποίηση με τα αποτελέσματα των εκλογών…». Στην ίδια γραμμή, άλλοι  θεωρούν την αποχή «τιμωρία του συστήματος» και στάση «ενάντια στο κατεστημένο».

Υπάρχουν πραγματικότητες για το διαμοιρασμό και τη διαχείριση της εξουσίας σε κόμματα και πρόσωπα. Συγκεκριμένα, ο εκλογικός νόμος δεν επιτρέπει την τιμωρία του συστήματος μέσω της αποχής αφού τα ποσοστά των κομμάτων καθορίζονται με βάση όσους ψήφισαν και επέλεξαν πρόσωπα/κόμματα. Με τη μέθοδο της αναγωγής ψήφου (και αφαίρεση των ποσοστών αποχής/λευκού/άκυρου) πριμοδοτούνται τα ποσοστά των κομμάτων για σκοπούς εκλογής. Εκατόν άτομα να ψηφίσουν στις επικείμενες ευρωεκλογές, θα εκλεγούν έξη ευρωβουλευτές.  Και είναι οξύμωρο που διαφημίζουν την αποχή άτομα με επίγνωση ότι η αποχή παρέχει χώρο και μεγαλύτερη βαρύτητα στους «κομματικά φανατικούς» να καθορίζουν το αποτέλεσμα. Πάντως, όσοι αναμένουν την ιδανική πολιτεία με τους ιδανικούς πολίτες για να συμμετέχουν, μάλλον θα τους προλάβει ο θάνατος…

Εάν λοιπόν η απαξίωση είναι προς τους πολιτικούς -και όχι προς την πολιτική-, ο πιο αποτελεσματικός τρόπος να καταγραφεί αυτό είναι στην κάλπη μέσα από τις επιλογές. Τον τελευταίο καιρό μια συγκυρία παραγόντων (π.χ. λόγω οικονομικής κρίσης, έντονη λαϊκίστικη και ανάρμοστη συμπεριφορά πολιτικών και κομμάτων, οι συναλλαγές μεταξύ διαφόρων μορφών εξουσίας και πολιτικών κ.ά.), έχουν επιβαρύνει ακόμη περισσότερο το αρνητικό κλίμα και πολλοί σκέφτονται σοβαρά την αποχή, ιδιαίτερα σε σχέση με τις επικείμενες ευρωεκλογές. Κάποιοι προφανώς το διαφημίζουν ως «τιμωρία του άδικου συστήματος», ως «κίνηση ενάντια στα κατεστημένο» και άλλη παρόμοια ριζοσπαστική και ανατρεπτική φρασεολογία.

Η αποχή με σκοπό την τιμωρία του συστήματος είναι ψευδαίσθηση. Και αυταπάτη. Τέτοια αντίληψη φανερώνει την ήττα των πολιτών επειδή το πολιτικό σύστημα κατάφερε να τους θέσει εκτός μάχης με τρόπο που θεωρούν την αποχή τους αποτελεσματικό τρόπο αντίδρασης και τιμωρίας του συστήματος! Στην πραγματικότητα, το σύστημα και το κατεστημένο είναι πλήρως ευχαριστημένα με την αποχή διότι αυτό συνιστά προχωρημένη νίκη του συστήματος που εισχώρησε στο επίπεδο της σκέψης, πέραν της πρώτης αντίδρασης. Η απογοήτευση, απαξίωση, αποστροφή, ο θυμός και η αγανάκτηση αποτελούν αισθήματα μιας πρώτης αντίδρασης απέναντι σε μια αποκρουστική πραγματικότητα. Η αποχή αποτελεί ήττα. Και η αποχή που ερμηνεύεται ως τιμωρία του διεφθαρμένου συστήματος, είναι στην πραγματικότητα η επικράτηση του συστήματος στη νόηση των ανθρώπων. Οι παραδομένοι και άβουλοι, εκ των πραγμάτων  δεν διεκδικούν και δεν μπορεί να διαχειριστούν εξουσία.

Δεν υπάρχει απόλυτη αλήθεια στο θέμα. Υπάρχει όμως σωστό και λάθος που επαφίεται στον καθένα να το αντιληφθεί μέσα από προσωπική αναζήτηση και προβληματισμό. Πάντως, είναι όντως δύσκολο να μεταπειστεί κάποιος ότι έχει λάθος, τη στιγμή που θεωρεί την αποχή ως περίπου ηθική στάση ενάντια στο … σύστημα. Άλλωστε, οι ψηφοφόροι μπορούν να επιλέξουν όποιον σχηματισμό ή πρόσωπο επιθυμούν και συλλογικά μπορούν να αλλάξουν το καθετί στην δημοκρατία.

Συχνά καταλήγω με την υπόδειξη ότι η κριτική είναι καλή εφόσον προτείνεται κάτι καλύτερο. Προσθέτω ότι το χειρότερο δεν είναι καλύτερο. Εάν θέλουμε να αποτρέψουμε την κατρακύλα, αυτό γίνεται με ενεργό πολιτική δράση. Και είναι δύσκολο.

http://mignatiou.com/

Κατηγορίες:Πολιτική

ΠΑΣΟΚ ΤΕΤΕΛΕΣΤΑΙ! Διελύθη εις τα εξ ων συνετέθη…

30/03/2014 Τα σχόλια έχουν κλείσει

Giorgos-Panagiotakopoulos

» Παναγιωτακόπουλος: Στις εκλογές θα ψηφίσω ΚΚΕ «

Ένα εμβληματικό για την πολιτική διαδρομή του ΠΑΣΟΚ στέλεχος, ο άλλοτε συγκεντρωσιάρχης του Ανδρέα Παπανδρέου Γιώργος Παναγιωτακόπουλος, δηλώνει στη “Real News” ότι στις επόμενες βουλευτικές εκλογές δεν θα ψηφίσει το Κίνημα, αλλά… ΚΚΕ.

“Εγώ στις εκλογές θα ψηφίσω ΚΚΕ.

Μπορεί να μην συμφωνώ με το ΚΚΕ σε όλα, αλλά στον Περισσό έχουν μια συνέπεια και μια συγκεκριμένη στρατηγική”, τονίζει χαρακτηριστικά ο Γιώργος Παναγιωτακόπουλος.

Ο επικεφαλής της Αριστερής Πρωτοβουλίας έχει ασκήσει σκληρή κριτική στον Ευάγγελο Βενιζέλο, για τη στρατηγική που επέλεξε να ακολουθήσει το ΠΑΣΟΚ.

http://ysterografa.gr/

 

Κατηγορίες:Πολιτική

» Οι διπλές κάλπες του Μαϊου και ο ΣΥΡΙΖΑ. «

30/03/2014 Τα σχόλια έχουν κλείσει

Οι διπλές κάλπες του Μαϊου και ο ΣΥΡΙΖΑΤου Σταύρου Λυγερού

Στην Κουμουνδούρου πρέπει να κάνουν τον σταυρό τους που αποφασίσθηκε οι αυτοδιοικητικές εκλογές να συμπίπτουν χρονικά με τις ευρωεκλογές. Ο λόγος είναι ότι οι επιδόσεις του ΣΥΡΙΖΑ στις πρώτες αναμένεται να είναι σαφώς κατώτερες του ποσοστού που θα αποσπάσει στις δεύτερες. Το πολιτικό μήνυμα των δημοτικών και περιφερειακών εκλογών είναι από τη φύση του δυσανάγνωστο.

Οι τοπικές αντιθέσεις, τα τοπικά δίκτυα επιρροής, ο αποφασιστικός ρόλος των προσώπων και τα αυτοδιοικητικά κριτήρια λειτουργούν σαν παραμορφωτικός φακός που δυσκολεύει την εξαγωγή συμπερασμάτων για τον συσχετισμό των κομματικών δυνάμεων σε εθνικό επίπεδο. Από την άλλη πλευρά, όμως, είναι παράδοση να εξάγονται πολιτικά συμπεράσματα κυρίως από τις εκλογές για τον έλεγχο των 13 περιφερειών και των μεγάλων δήμων με πρώτο τον δήμο Αθηναίων.

Εάν οι εκλογικές επιδόσεις των υποψηφίων του ΣΥΡΙΖΑ στους δήμους και στις περιφέρειες συγκριθεί με τις αντίστοιχες επιδόσεις του το 2010, αναμφίβολα θα καταγραφεί κατακόρυφη άνοδο. Στις προηγούμενες αυτοδιοικητικές εκλογές η κρίση είχε κτυπήσει την πόρτα της ελληνικής κοινωνίας, αλλά δεν είχε ακόμα δείξει τα δόντια της. Αφενός λόγω πολιτικής αδρανείας, αφετέρου λόγω της ελπίδας ότι «μπόρα είναι και θα περάσει» οι κάλπες αναπαρήγαγαν σε γενικές γραμμές το δίπολο ΠΑΣΟΚ-ΝΔ. Τότε, ο ΣΥΡΙΖΑ ήταν ακόμα ένα μικρό κόμμα διαμαρτυρίας και οι επιδόσεις του στις αυτοδιοικητικές εκλογές αντίστοιχες.

Από το φθινόπωρο του 2010 έχει κυλήσει πολύ νερό στο αυλάκι. Τα οικονομικά και κοινωνικά ερείπια ήταν αναπόφευκτο να επηρεάσουν καθοριστικά και τις πολιτικές ισορροπίες. Οι εθνικές εκλογές του 2012 κατέγραψαν τη δυναμική ανατροπής του μεταπολιτευτικού πολιτικού συστήματος. Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι από τότε αξιωματική αντιπολίτευση. Το τελευταίο διάστημα, μάλιστα, έχει παγιώσει το δημοσκοπικό προβάδισμά του, γεγονός που σημαίνει ότι πιθανότατα θα είναι το επόμενο κυβερνών κόμμα.

Οι επιδόσεις του ΣΥΡΙΖΑ στις αυτοδιοικητικές εκλογές, λοιπόν, εκ των πραγμάτων θα συγκριθούν με τη σημερινή θέση του στο πολιτικό σκηνικό κι όχι με τις αντίστοιχες επιδόσεις του 2010. Από αυτή την άποψη, είναι πολιτική δοκιμασία και θα ήταν πολύ μεγαλύτερη εάν δεν συνέπιπταν με τις ευρωεκλογές. Κι αυτό επειδή τις πολιτικές εντυπώσεις θα τις διαμορφώσει αναπόφευκτα πρωτίστως το πανελλαδικό αποτέλεσμα της ευρωκάλπης. Εκεί, άλλωστε, θα διοχετευθεί η διάχυτη κοινωνική οργή και πολύ λιγότερο στις αυτοδιοικητικές κάλπες.

Στηριζόμενοι κατά κανόνα σε προβεβλημένους υποψηφίους, ορισμένοι εκ των οποίων έχουν να παρουσιάσουν και έργο, η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ προσπαθούν να διατηρήσουν υπό τον έλεγχό τους όσο το δυνατόν περισσότερες περιφέρειες και μεγάλους δήμους. Αντιθέτως, το κόμμα του Τσίπρα καλείται και στο πεδίο της Τοπικής Αυτοδιοίκησης να αποδείξει ότι είναι πράγματι κόμμα εξουσίας. Τα ποσοστά του ΣΥΡΙΖΑ στις εκλογές του 2012 και στις ευρωεκλογές του Μαϊου δεν είναι καθόλου δεδομένο ότι θα καταγραφούν στις αυτοδιοικητικές εκλογές. Ο λόγος είναι ότι δεν αντανακλούν την παραδοσιακή εκλογική βάση του, η οποία αντιπροσωπεύει μονοψήφιο ποσοστό.

Το 2009 ο ΣΥΡΙΖΑ είχε 3%, εάν αφαιρέσουμε το ποσοστό της αποσχισθείσας ΔΗΜΑΡ. Το 2012 το ποσοστό του εκτινάχθηκε στο 27%, επειδή, υπό την πίεση της κρίσης, κατέρρευσε το προηγούμενο δικομματικό σύστημα. Κεντροαριστεροί που δεν τους εξέφραζε το ΠΑΣΟΚ του Μνημονίου, αλλά και κάποιοι κεντροδεξιοί, κατέφυγαν μαζικά στον ΣΥΡΙΖΑ ως εκλογικοί πρόσφυγες κι όχι επειδή ασπάσθηκαν τις ιδεολογικές αντιλήψεις του.

Η κατηγορία αυτή των ψηφοφόρων θα τον ψηφίσουν και στις ευρωεκλογές για να εκφράσουν την οργή τους και για να απαλλαγούν πιο γρήγορα από την κυβέρνηση Σαμαρά και το Μνημόνιο. Στις εκλογές για περιφερειάρχες και κυρίως για δημάρχους, όμως, έχουν την άνεση να ψηφίσουν με αυτοδιοικητικά κριτήρια. Η τάση μετατόπισης από τους στενά κομματικούς υποψηφίους προς σχετικά αυτόνομες προσωπικότητες, άλλωστε, είχε εκδηλωθεί και στις εκλογές του 2010. Οι Καμίνης και Μπουτάρης κέρδισαν αντιστοίχως στην Αθήνα και στη Θεσσαλονίκη πρωτίστως επειδή ενσάρκωσαν αυτή την τάση.

Η αυτονόμηση των ψηφοφόρων στις αυτοδιοικητικές κάλπες αναμένεται να προσλάβει τον ερχόμενο Μάιο ακόμα μεγαλύτερες διαστάσεις. Η Κουμουνδούρου υποτίμησε αυτή την τάση, παρότι (για τους προαναφερθέντες λόγους) στους νέους ψηφοφόρους του  ΣΥΡΙΖΑ είναι πολύ εντονότερη. Κατά κανόνα, επέλεξε κομματικά στελέχη για να διεκδικήσει τις περιφέρειες και τους μεγάλους δήμους. Και όπου έδωσε το χρίσμα σε μη κομματικές προσωπικότητες επέλεξε αμφιλεγόμενες προσωπικότητες με τα γνωστά αποτελέσματα.

Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι ένα μικρό κόμμα διαμαρτυρίας που επιδιώκει να αυξήσει το ποσοστό του. Είναι πρώτο κόμμα στις δημοσκοπήσεις και καλείται να το επιβεβαιώσει και στο επίπεδο της Τοπικής Αυτοδιοίκησης. Εάν η συγκομιδή του σε περιφέρειες και μεγάλους δήμους δεν είναι αντίστοιχη της δημοσκοπικής πρωτιάς του δικαιολογημένα θα εκληφθεί σαν ήττα. Ειδικά όταν η Κουμουνδούρου έχει ευθέως πολιτικοποιήσει τις αυτοδιοικητικές εκλογές.

Ο ΣΥΡΙΖΑ θα τα πήγαινε πολύ καλύτερα εάν είχε επιλέξει υποψηφίους με κριτήριο το γεγονός πως το εκλογικό ρεύμα του αποτελείται κυρίως από κεντροαριστερούς εκλογικούς πρόσφυγες. Εάν, δηλαδή, είχε δώσει το χρίσμα σε προσωπικότητες υψηλού κύρους και ευρύτερης πολιτικής απήχησης που μπορούν να εκφράσουν το γενικό αντιμνημονιακό αίσθημα, αλλά και να ικανοποιήσουν τα αυτοδιοικητικά κριτήρια. Η Κουμουνδούρου, όμως, έδωσε το χρίσμα κυρίως σε δικά της στελέχη, επιβεβαιώνοντας τη διαπιστωμένη και σε άλλες περιπτώσεις τάση του κομματικού μηχανισμού να έχει τον έλεγχο.

Ο κομματικός μηχανισμός, όμως, εκφράζει ιδεολογικοπολιτικά μόνο την περιορισμένη παραδοσιακή εκλογική βάση κι όχι τους κεντροαριστερούς εκλογικούς πρόσφυγες που πολλαπλασίασαν το ποσοστό του ΣΥΡΙΖΑ. Ο κομματικός μηχανισμός όχι μόνο δεν τους εκφράζει, αλλά συχνά βρίσκεται σε ιδεολογικοπολιτική διάσταση μαζί τους. Κι αυτό αποτελεί μία αντίφαση, η οποία προκαλεί προβλήματα. Θα προκαλέσει, μάλιστα, πολύ μεγαλύτερα εάν ο ΣΥΡΙΖΑ βρεθεί στο τιμόνι της χώρας.

ΠΗΓΗ: Το κείμενο δημοσιεύθηκε στο περιοδικό Επίκαιρα την Πέμπτη 27 Μαρτίου 2014 – www.epikaira.gr

http://mignatiou.com/

 

 

Κατηγορίες:Πολιτική

» Στρατηγική διαπραγμάτευση έναντι μίας Τουρκίας στον κατήφορο. «

29/03/2014 Τα σχόλια έχουν κλείσει

Στρατηγική διαπραγμάτευση έναντι μίας Τουρκίας στον κατήφορο

Του Δρα Άρη Πετάση*

Απλοϊκή /αφελής στρατηγική:  Στο περασμένο μου άρθρο διατύπωσα την γνώμη πως  στο εθνικό μας θέμα έχουμε ανάγκη από άτομα με στρατηγική σκέψη και όχι από άτομα με νομική κατάρτιση (όσο έγκριτοι και εάν είναι οι νομικoί μας.) Στο παρόν άρθρο διαπιστώνω αριθμό δικών μας στρατηγικών ολισθημάτων και καταλήγω με συμπεράσματα.

Λόγω έλλειψης στρατηγικής προσέγγισης και αδυναμίας στην επιμέτρηση των στρατηγικών μεγεθών του κυπριακού προβλήματος παραβιάζονται κατά κόρο, από εμάς, στοιχειώδεις κανόνες.  Διαπιστώνω επίσης μια παντελή άγνοια του γνώθι σαυτόν μια και εμείς κινούμαστε στα πλαίσια της αφέλειας και του ερασιτεχνισμού, ενώ ο αντίπαλος μας δρα αταλάντευτα και στοχοθετημένα στηριζόμενος στις γνώσεις και στην παράδοση υψηλής στρατηγικής.  Η πλευρά μας παραβιάζει στοιχειώδεις  κανόνες όπως:

α.)  Όταν ο αντίπαλος σου (Τουρκία) βρίσκεται σε πορεία κατήφορου εσύ επιχειρείς να προβλέψεις μέχρι που θα φθάσει η κατρακύλα και προσπαθείς να εκτιμήσεις και να εκμεταλλευτείς τις συγκυρίες. Σίγουρα δεν προβαίνεις σε καταστροφικές παραχωρήσεις (π.χ δικαίωμα έκδοσης ξεχωριστών ιθαγενειών, «χαλαρή» ομοσπονδία /ξεχωριστά κρατίδια κοκ.)  Ούτε βιάζεσαι να προσδεθείς στο άρμα της χώρας που κατρακυλά,

β.) Κάθε κίνηση μας οφείλει να είναι μετρημένη ώστε να μην δημιουργεί εχθρότητα σε φίλες χώρες. Η κυβέρνηση δήλωσε επανειλημμένα πως επιδιώκει σθεναρώς την ένταξη μας στο Νάτο (χώρια πως κάτι τέτοιο είναι ανέφικτο!)  Χωρίς όμως να σκεφτεί τι αυτό σημαίνει για την παραδοσιακή μας φίλη και πυρηνική υπερδύναμη Ρωσία.  Κατά την Ρωσική αντίληψη, πρόθεση του ΝΑΤΟ είναι η περικύκλωση της με συνεχή μετακίνηση των Νατοϊκών συνόρων προς την Ρωσία,   

γ.) Κάθε κίνηση θα πρέπει να στοχεύει στο στρατηγικό πλεονέκτημα και όχι απλά στην δημιουργία «κινητικότητας» που τελικά θα εκμεταλλευτεί ο αντίπαλος. Ενώ εμείς ασχολούμαστε με  φλύαρες διακηρύξεις η άλλη πλευρά υλοποιεί πάγιους στρατηγικούς στόχους για πλήρη έλεγχο της Κύπρου και   

δ.) Ο σύμμαχος του αντιπάλου σου δεν μπορεί να ενεργήσει σαν αντικειμενικός μεσολαβητής (και εάν ακόμα το επιθυμεί.)  Τα στρατηγικά και οικονομικά συμφέροντα της Αμερικής συμπλέουν με αυτά της Τουρκίας και έτσι η Αμερική δεν μπορεί να πάει ενάντια σε αυτά που θέλει η Τουρκία.  Αυτή είναι η ωμή πραγματικότητα γιατί μιλούμε για μεγάλα αμοιβαία στρατηγικά οφέλη μεταξύ των δύο αυτών χωρών.  Άρα, το «η Αμερική επείγεται για να λύσει το κυπριακό»  αποτελεί αφέλεια εκτός βέβαια εάν η επιδιωκόμενη «λύση» είναι αυτή της Τουρκίας (λύση Ανάν συν.)

Συμπεράσματα:  Στρατηγικά, εφόσον ο αντίπαλος μας (Τουρκία) είναι πιο δυνατός επειδή διαθέτει περισσότερους πόρους και επιρροή από μας (οικονομικούς, στρατιωτικούς, πολιτικούς, κοκ), οφείλουμε να είμαστε πολύ προσεχτικοί στις παραχωρήσεις και να μην λειτουργούμε με την παιδαριώδη ψευδαίσθηση του «τίποτε δεν συμφωνείτε εάν δεν συμφωνηθούν όλα»  Επίσης, σαν η αδύνατη πλευρά οφείλουμε να είμαστε ιδιαίτερα διορατικοί, καινοτόμοι, ξύπνιοι και πάνω από όλα να ενεργούμε χωρίς ηττοπάθεια (που γρήγορα θα εκμεταλλευτεί ο αντίπαλος.)  Έχοντας τα πιο πάνω υπόψη διατυπώνω τις εξής σκέψεις:

α.)  Η Ευρώπη γνωρίζει (αλλά δεν το εξωτερικεύει) πως η Τουρκία έχει τα χάλια της.  Ζει με το μεγάλο θέμα της εισβολής που της δημιουργεί ένα σωρό προβλήματα (στην ΕΕ) ενώ βρίσκεται αντιμέτωπη με χίλια-δύο οικονομικά προβλήματα. Το πολιτικό και οικονομικό κόστος της εισβολής για την Τουρκία είναι τεράστιο. Η Ευρώπη γνωρίζει τα αρνητικά παγκόσμια ρεκόρ της Τουρκίας σε ότι αφορά την καταπάτηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, τις φυλακίσεις δημοσιογράφων, τους φραγμούς στην ελευθερία τύπου και τις προσφυγές εναντίον της στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων. Όλοι γνωρίζουν πως η Τουρκία βιώνει πολιτική αστάθεια, εσωτερικές διαιρέσεις, συνεχείς έριδες με τους γείτονες της και επιθετικότητα ενάντια σε όλους.  Και η ίδια η Τουρκία γνωρίζει τα χάλια της.  Η δική μας πλευρά όμως δεν είναι ικανή να εκμεταλλευτεί τα πιο πάνω γιατί είναι ψυχολογικά ηττημένη και δεν λειτουργεί στρατηγικά.  Αντίθετα, η ομάδα μας αντικρίζει την Τουρκία σαν μια υπερδύναμη παλαιάς κοπής στο άρμα της οποίας θα πρέπει να προσδεθούμε (παραδοθούμε!)  Η Τουρκία επιθυμεί διακαώς να αποβάλει το άλμπατρος της εισβολής της Κύπρου που της δημιουργεί ανυπέρβλητα προβλήματα και θα πρέπει να το εκμεταλλευτούμε με δικές μας στρατηγικές επιλογές.  Για του λόγου το αληθές ο αναγνώστης μπορεί να επισκεφθεί τους ιστότοπους των εφημερίδων της Τουρκίας ή να συζητήσει με επιχειρηματίες και με την τάξη των μορφωμένων της Τουρκίας για να διαπιστώσει την αγωνία τους.

β.)  Η επιπολαιότητα για δήθεν άμεση (αλλά ανέφικτη!) προσχώρηση μας στις τάξεις του Νάτο προκάλεσε μεγάλο κακό στις σχέσεις μας με την ιστορική φίλη Ρωσία. Γι’ αυτό, θα πρέπει να αρχίσουμε αμέσως μια προσπάθεια για ειλικρινή και ωφέλιμη σχέση με την Ρωσία ώστε να αρθούν τα αρνητικά της δικής μας επικίνδυνης επιπολαιότητας.  Η Ρωσία δεν μας εμπιστεύεται (ούτε την Ελλάδα εμπιστεύεται.)  Θα πρέπει γρήγορα να αποκατασταθεί η σχέση εμπιστοσύνης μεταξύ μας γιατί τώρα χρειαζόμαστε την Ρωσία όσον ουδέποτε.  Ιδιαίτερα εφόσον η Ελλάδα διαδραματίζει όλο και λιγότερο ρόλο ουσίας στο κυπριακό,  

γ.)  Εάν έχει κάτι για το οποίο θα μπορούσε κάποιος να επαινέσει την προηγούμενη κυβέρνηση αυτό θα ήταν η εμμονή της στην εμπλοκή και των πέντε μόνιμων μελών του Συμβουλίου Ασφαλείας για να έχουμε κάποια προστασία από την εμπλοκή Ρωσίας,  Γαλλίας και Κίνας.  Η εμπλοκή μόνο των Αγγλοαμερικάνων δεν μας προστατεύει. Άρα, εμπλοκή και των πέντε.

δ.) Η αποτελεσματικότητα της κάθε μας προσπάθειας θα πρέπει να μετριέται μόνο από τα κέρδη που μας επιφέρει και όχι από το κατά πόσο πλησιάζουμε την άλλη πλευρά που για 40 χρόνια μένει σταθερή στις διεκδικήσεις της.  Η ομάδα μας χρειάζεται δίχως άλλο άτομα με στρατηγική σκέψη και αντίληψη των στρατηγικών παραμέτρων και μεγεθών.  Άτομα που έχουν την δυνατότητα να αξιολογούν σωστά και συνολικά τους συντελεστές στρατηγικής.  Μετά από κάθε σειρά διαπραγματεύσεων ο αφελής και ηττοπαθής μιλά για «εποικοδομητικές συναντήσεις και κινητικότητα» και για πόσες ανούσιες διαδικασίες έχουν διεκπεραιωθεί.  Ο στρατηγικός παίχτης μιλά για τα κέρδη που αποκόμισε και γι’ αυτά που στοχεύει να αποκομίσει..        

* Ο Δρ Άρης Πετάσης είναι μέλος, Board of Trustees, Int’l Fund, Moscow State Aviation University

http://mignatiou.com/

Διαβάστε περισσότερα…

Κατηγορίες:Πολιτική
Αρέσει σε %d bloggers: