Αρχείο

Archive for Αύγουστος 2014

» Νέο βήμα στην Κυπριακή ΑΟΖ. «

31/08/2014 Τα σχόλια έχουν κλείσει

 

Κύπρος μας  ΑΟΖΝ. Λυγερός

Τα αρχικά βήματα της κυπριακής ΑΟΖ έγιναν το 2003 με τη συμφωνία οριοθέτησης μεταξύ Κύπρου και Αιγύπτου. Στη συνέχεια θεσπίστηκε η ΑΟΖ το 2004. Ακολούθησε η συμφωνία οριοθέτησης μεταξύ Κύπρου και Λιβάνου το 2007. Και συμπληρώθηκε το 2010 με τη συμφωνία οριοθέτησης μεταξύ Κύπρου και Ισραήλ. Με αυτόν τον τρόπο η Κύπρος πέτυχε τις πρώτες συμφωνίες της Ανατολικής Μεσογείου. Και με αυτήν την πράξη πέρασε στην επόμενη φάση με την υλοποίηση των γεωτρήσεων στο οικόπεδο 12, τον Οκτώβριο του 2011, τον Ιανουάριο του 2013. Παράλληλα η Κύπρος προχώρησε με τους γύρους αδειοδότησης για το οικόπεδο 12 στην αρχή και τα άλλα 12 οικόπεδα στη συνέχεια. Στο δεύτερο γύρο υπήρξαν 33 εταιρείες που υπέβαλλαν υποψηφιότητα με 15 κοινοπραξίες. Έτσι υπογράψαμε συμβόλαια με τη NOBLE (στο οικόπεδο 12) με την ENI-KOGAS (στα οικόπεδα 2,3, και 9), με την TOTAL (στα οικόπεδα 10 και 11). Με αυτά τα στοιχεία που αποτελούν στρατηγικά βήματα για την υψηλή στρατηγική της Κύπρου σε σχέση με τα ενεργειακά. Το ίδιο ισχύει και για την απόφαση για την κατασκευή ενός σταθμού υγροποίησης επί της ξηράς. Οι σχέσεις της Κύπρου, σε γεωπολιτικό επίπεδο, έχουν αλλάξει ριζικά με αυτές τις συμμαχίες. Και η επικύρωση της συμφωνίας με την Αίγυπτο, ήταν και πάλι ένα πολιτικό βήμα ενίσχυσης του όλου πλαισίου. Ενώ πολλοί έλεγαν αρχικά ότι η Αίγυπτος θα είχε επηρεαστεί από την Τουρκία. Τώρα η νέα επικύρωση που αφορά ουσιαστικά το πάχος της γραμμής οριοθέτησης που είναι βέβαια η μέση γραμμή ενισχύει ακόμα περισσότερο το πλαίσιο της συνεκμετάλλευσης των δύο χωρών σε περίπτωση ύπαρξης κοιτάσματος που δεν βρίσκεται ακριβώς πάνω στη μέση γραμμή αλλά στο πάχος της. Με αυτόν τον τρόπο έχουμε πια μια ανθεκτική συμμαχία μεταξύ Αιγύπτου και Κύπρου που αφοπλίζει και τους πιο επιφυλακτικούς από τους αναλυτές. Αυτό είναι το νέο βήμα της κυπριακή ΑΟΖ.

 

Κατηγορίες:Ν. Λυγερός

» Ο «Πάμπλο» (Μιχάλης Ράπτης) για την Θρησκεία. «

31/08/2014 Τα σχόλια έχουν κλείσει

εκκλησία (Σίφνος)Στην αρχή μιας νέας ιστορικής εποχής, ύστερα από την κατάρρευση του Ανατολικού χώρου, και την εκ βάθρων αναδόμηση του Κόσμου από τις νέες δυνάμεις που απέκτησε με την συλλογική της γνώση η Ανθρωπότητα στον τομέα της Επιστήμης και της Τεχνολογίας, βρισκόμαστε μπροστά στην έξαρση εθνικών, θρησκευτικών ολοκληρωτικού χαρακτήρα φανατισμών. Επισημαίνουν μία γενικότερη στροφή προς διευρυνόμενη βαρβαρότητα.

Οι θρησκευτικοί φανατισμοί με προεξέχοντα αυτή την στιγμή τον λεγόμενο «Ισλαμικό φονταμενταλισμό», παρουσιάστηκαν πολλές φορές στην ιστορία όλων των Θρησκειών, σε περιόδους κοινωνικών κρίσεων, που απόρρεαν από μαζική εξαθλίωση και απελπισία ευρέων λαϊκών στρωμάτων. Κάθε παροξυσμός εθνικός ή θρησκευτικός, είναι εκδήλωση βαθύτερης κοινωνικής κρίσης, χωρίς άμεση διέξοδο.
Η «διέξοδος» επιχειρείται δια του παροξυσμού τέτοιων αρνητικών φαινομένων. Στο επίπεδο των θρησκευτικών παροξυσμών, πρέπει να γίνεται η βασική διάκριση ανάμεσα σε Θρησκεία και Εκκλησία, η Θρησκεία η οποιαδήποτε Θρησκεία, ως έκφραση ιδεολογική, η Εκκλησία ως έκφραση χρησιμοποίησης της θρησκευτικής ιδεολογίας από το εκάστοτε κοινωνικό καθεστώς και κατεστημένο. Η αναφορά στη θρησκεία ως «Όπιο του Λαού», ανάγεται σε δυο διαφορετικές έννοιες. Αν η θρησκεία, θεωρηθεί ως μια υπαρξιακή εγγενής τάση του εξελισσόμενου ανθρώπινου όντος, τότε η αναφορά στον όρο «όπιο» έχει την έννοια μέσου καταπραύνευσης της υπαρξιακής ανησυχίας, που ελλοχεύει στον κάθε άνθρωπο. Αν η Θρησκεία χρησιμοποιείται από το εκάστοτε κοινωνικό καθεστώς και το πολιτικό του κατεστημένο, τότε η αναφορά στον όρο «όπιο», μπορεί να εκληφθεί με την έννοια εσκεμμένης παραπλάνησης, που χρησιμοποιείται για την διατήρηση της «κοινωνικής ειρήνης».
Των Εκκλησιών, προηγούνται οι Θρησκείες, και των Θρησκειών, η θρησκευτική έφεση του Ατόμου. Το εξελισσόμενο ανθρώπινο ον, σε μια πρώτη φάση, τρομαγμένο από το φυσικό του περιβάλλον, αναζητεί, αποδίδει σε εχθρικά «πνεύματα» και «δαιμόνια» τα δεινά να αντιμετωπίζει και αδυνατεί σε ορθολογικές εξηγήσεις. Σε μια ανώτερη φάση εξέλιξής του, δημιουργεί τους ανθρωπόμορφους θεούς«Καλούς» και «Κακούς». Σε μια ακόμα πιο εξελιγμένη φάση τους φτάνει στη μονοθεϊστική πιο εξαϋλωμένη αντίληψη. Η όλη πορεία του ανθρώπινου όντος, όσο με την ορθολογική του σκέψη κατανοεί περισσότερο, «δαμάζει» την Φύση, τον εαυτό του, την κοινωνία του, προχωρεί προς τις Θρησκείες και τις Εκκλησίες, κοινωνικά χρησιμοποιημένες, χωρίς να πάψει να κατοικείται από μια ακατανίκητη θρησκευτική έφεση,τείνουσα να πηγάζει κυρίως από το ανικανοποίητο μυστήριο που ανακαλύπτει ορθολογικά αναπτυσσόμενος, γύρω από τα «υπαρξιακά» του: την αρχή του, το τέλος, το νόημα της ζωής του.
Ο ασίγαστος αυτός προβληματισμός του, είναι στο βάθος της «θρησκευτικότητάς» του, την οποία κάθε κοινωνικό και πολιτικό καθεστώς, πρέπει να σέβεται και να της επιτρέπει την πιο ελεύθερη εκδήλωση, ως βασικής ατομικής ανάγκης και δικαιώματος. Ο θρησκευτικός προβληματισμός δρα σαν καταπραϋντικό της εγγενούς υπαρξιακής ανησυχίας, του «μυστηρίου» που περιβάλλει την εφήμερη ζωή μας ένα απέραντο Σύμπαν. Δρα επομένως υπό αυτή την έννοια σαν «όπιο». Υπ’ αυτή την έννοια δεν πρέπει να θεωρηθεί η εγγενής θρησκευτική έφεση του Ατόμου καταδιώξιμη και η Θρησκεία σαν καταδιώξιμο «ναρκωτικό», όπως ορισμένοι εξέλαβον την ρήση και του Μαρξ*: «Η Θρησκεία όπιο του Λαού».
Είναι βέβαιο ότι όσο η Κοινωνία διατηρείται, συνολικά κρινόμενη, «προϊστορική» και «βάρβαρη» η θρησκευτική έφεση θα δυναμώνει, και περισσότεροι άνθρωποι θα καταφεύγουν στην Θρησκεία, ακόμα υπό την Εκκλησιαστική της περιβολή, ως καταπραϋντικό των βαθύτερων υπαρξιακών τους ανησυχιών. Κανονικά όταν η θρησκευτική έφεση επικεντρώνεται στο «υπαρξιακό μυστήριο», θά πρεπε να οδηγεί σε μια μεγαλύτερη Αγάπη και Αλληλεγγύη των Ανθρώπων υποκείμενων στην ίδια «αδυσώπητη» όσο και «ανεξήγητη» «Ανάγκη», «Μοίρα», στην οποία και οι ίδιοι οι Αρχαίοι Θεοί υπέκειντο.
Η παρεκτροπή σε θρησκευτικούς φανατισμούς είναι ακραία νοσηρή παρεκτροπή προς κάτι το εντελώς αντίθετο από την ουσία της«θρησκευτικότητας» ως εγγενούς έφεσης του εξελισσόμενου Ανθρώπινου όντος. Κάτω από ένα έναστρο ουρανό το Άτομο βουβό έχει τη τάση να αφουγκράζεται στη βαθειά Κοσμική σιγή, να προσπαθεί να διεισδύσει στο υπαρξιακό του μυστήριο. Είναι τότε υπό την καταπραϋντική μαγεία της τέτοιας «θρησκευτικής» περισυλλογής του. Και η οποία βέβαια βρίσκεται στα αντίθετα άκρα θρησκευτικών φανατισμών που τους προκαλεί η κοινωνική του δυστυχία και αγανάκτηση και στον παρασυρμό των οποίων χάνεται οποιαδήποτε ανάταση του Ατόμου προς το «Ιερό Μυστήριο της ύπαρξής του», «Μυστήριο» που δεν έχει ανάγκη να λειτουργεί στα τεμένη των Εκκλησιών, αλλά στην αυτοσυγκέντρωση και αυτοπερίσκεψη του Ατόμου τις στιγμές που βρίσκεται αποδυόμενο από τις μικρότητες και ανοησίες της πεζής καθημερινότητάς του αντιμέτωπο με αυτό που θεωρεί το «υπαρξιακό του Μυστήριο».
Αλλά ο Μαρξ δίδει σ’ αυτή τη ρήση μια ίσως μονόπλευρη ψυχο-κοινωνική εξήγηση, παραλείποντας την προερχόμενη από την υπαρξιακή ανησυχία και προβληματισμό του Ανθρώπου. Ο Μαρξ, επιμένει στην άποψη ότι η Θρησκεία είναι και διαμαρτυρία εναντίον της πραγματικής κοινωνικής απαθλίωσης του ανθρώπου, και επομένως ο Μαρξ δεν καταδικάζει ούτε την Θρησκεία, ούτε τον θρησκευόμενο άνθρωπο. Η Θρησκεία είναι ο αναστεναγμός του ανθρώπινου όντος, σ’ έναν κόσμο χωρίς καρδιά, αλλά και το βάλσαμό του, όχι μόνο απέναντι στην κοινωνική του δυστυχία και αλλοτρίωση, αλλά και απέναντι στα ανεξήγητα υπαρξιακά του προβλήματα.
Φεβρουάριος 1995
Ανάρτηση από: strovilos.gr

» Ελλάδα, Κύπρος, Ρωσία και Αριστερά. «

31/08/2014 Τα σχόλια έχουν κλείσει

Πούτιν 3Tου Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου 

Την αλληλεγγύη του Κρεμλίνου προς τον ελληνικό λαό ζήτησε, με επιστολή προς τον Πούτιν, ο Μανώλης Γλέζος. Την αλληλεγγύη της Ρωσίας προς την Κύπρο ονειρεύτηκαν πολλοί Κύπριοι τον Μάρτιο του 2013, όταν η ΕΕ, το ΔΝΤ και η … κυπριακή κυβέρνηση Αναστασιάδη (!) επετέθησαν στις κυπριακές τράπεζες κατάσχοντας τα χρήματα των Ρώσων ιδίως καταθετών! Ο Μίκης Θεοδωράκης εξήγησε επανειλημμένα ότι θεωρεί τη Μόσχα απαραίτητο σύμμαχο μιας Ελλάδας που αμφισβητεί τα Μνημόνια και τις Δανειακές.

Ελλάδα και Κύπρος – εφόσον θελήσουν να ξαναγίνουν λίγο ανεξάρτητα κράτη – και η Ρωσία είναι προφανείς δυνητικοί σύμμαχοι, όχι μόνο εξαιτίας «κοινής πίστης» και πατροπαράδοτων δεσμών αλλά και λόγω αντικειμενικής σύμπτωσης συμφερόντων και … κοινών εχθρών! Η Ελλάδα και η Κύπρος απειλήθηκαν στο παρελθόν γεωπολιτικά και απειλούνται σήμερα, και οικονομικά και γεωπολιτικά, από τους υποτιθέμενους εταίρους και συμμάχους τους. ΗΠΑ και ΝΑΤΟ ενορχήστρωσαν την επιβολή της δικτατορίας στην Ελλάδα, το πραξικόπημα στην Κύπρο και την τουρκική εισβολή. Η Ευρωπαϊκή ‘Ενωση και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, από κοινού με τις παγκόσμιες «μεγατράπεζες», ενορχήστρωσαν την επίθεση κατά της ελλαδικής και κυπριακής οικονομίας.

Φυσικά, κάθε είδους προσέγγιση, συνεργασία ή συμμαχία ελέγχεται και επαληθεύεται στην πράξη, ούτε μπορεί να θεωρηθεί εκ των προτέρων δεδομένος και βέβαιος ο ρόλος που θα θελήσει να παίξει η Μόσχα σε μια ενδεχόμενη σύγκρουση της Αθήνας και της Λευκωσίας με τους Πιστωτές. Αυτά τα πράγματα όμως δεν πέφτουν από τον ουρανό. Προετοιμάζονται συστηματικά και μακροπρόθεσμα, κάτι που δεν κάνει καμία πολιτική δύναμη σε Ελλάδα ή Κύπρο. Διαβάστε περισσότερα…

Κατηγορίες:Πολιτική

» Πάλι η Μοσούλη: το τζιχαντιστικό «φάντασμα». «

31/08/2014 Τα σχόλια έχουν κλείσει

Πάλι η Μοσούλη: το τζιχαντιστικό «φάντασμα»

Του ΣΩΤΗΡΗ ΡΟΥΣΣΟΥ

Η αστραπιαία προέλαση της οργάνωσης «Ισλαμικό κράτος στο Ιράκ και την Μείζονα Συρία» (ΙΚΙΣ) προς την Μοσούλη εξέπληξε πολλά μέσα ενημέρωσης στην Ελλάδα αλλά και το εξωτερικό. Στην πραγματικότητα οι τζιχαντιστικές οργανώσεις τύπου αλ-Κάιντα ποτέ δεν σταμάτησαν να δρουν στο κεντρικό Ιράκ, ούτε ακόμη και μετά την συντριβή τους από τη συμμαχία των αμερικανικών δυνάμεων με τις σουνιτικές μουσουλμανικές φυλές στην περιοχή αυτή στα τέλη της δεκαετίας του 2000. Συνέχισαν να δρουν κυρίως με βομβιστικές επιθέσεις εναντίον αμάχων σιιτών μουσουλμάνων ή χριστιανών στα μεγάλα αστικά κέντρα του Ιράκ. Τρεις όμως ήταν οι λόγοι που επανάφεραν τις τζιχαντιστικές οργανώσεις στο προσκήνιο και τις κατέστησαν εκ νέου σημαντική δύναμη στην περιοχή.

Ο πρώτος λόγος ήταν η ουσιαστική αποτυχία της κυβέρνησης της Βαγδάτης να διοικήσει ως κυβέρνηση όλων των Ιρακινών ανεξάρτητα από την εθνοθρησκευτική τους βάση και να επιβάλει κρατική κυριαρχία και κυρίως το μονοπώλιο της νομιμοποιημένης βίας σε όλη την ιρακινή επικράτεια. Στην ουσία η κυβέρνηση αλ-Μαλίκι πολιτεύθηκε ως εκπρόσωπος της σιιτικής πλειονότητας του πληθυσμού (περίπου 60%) και περιθωριοποίησε την σουνιτική αραβική μειονότητα (20%). Οι ηγεσίες αυτής της μειονότητας (παραδοσιακές και νεωτερικές) αποτελούσαν από την οθωμανική περίοδο ως και το μπααθικό καθεστώς του Σαντάμ Χουσεΐν τις κυβερνώσες ελίτ του κράτους. Η κυβέρνηση αλ-Μάλικι όχι μόνο δεν ενσωμάτωσε αυτές τις ελίτ στη μετα-αμερικανική διακυβέρνηση αλλά αθέτησε και τις υποσχέσεις της προς τις πολιτοφυλακές των σουνιτικών φυλών, οι οποίες πολέμησαν τους τζιχαντιστές στο πλευρό των ΗΠΑ, να τις εντάξει στον τακτικό στρατό και τη μισθοδοσία του. Η αντίδραση των ένοπλων αυτών φυλών ήταν να αδιαφορήσουν στην αρχή για τη δράση των τζιχαντιστικών οργανώσεων και στη συνέχεια να τις στηρίξουν.

Ο δεύτερος λόγος ήταν η μετατροπή της συριακής εξέγερσης σε εμφύλιο πόλεμο. Η εξέλιξη αυτή, και κυρίως η άγρια καταστολή από πλευράς των παραστρατιωτικών ομάδων του καθεστώτος που ανήκαν στην αλαουϊτική μειονότητα, έδωσαν στην σύγκρουση έντονο εθνοθρησκευτικό χαρακτήρα. Οι διαχωριστικές γραμμές ήταν έτσι εύκολο να οριστούν από τις ομάδες του τζιχαντιστικού Ισλάμ. Επίσης, ο Μπασάρ αλ-Άσαντ επιθυμούσε τη δράση αυτών των ομάδων για να εκφοβίσει τους μετριοπαθείς σουνίτες μουσουλμάνους των αστικών κέντρων και να δυσφημήσει την εξέγερση στο εξωτερικό. Για αυτόν τον σκοπό φέρεται να απελευθέρωσε από τις φυλακές του καθεστώτος μεγάλο αριθμό εμπειροπόλεμων στρατιωτικών και ιδεολογικών στελεχών των οργανώσεων τύπου αλ-Κάιντα. Με την ανάμειξή τους στη Συρία οι τζιχαντιστικές οργανώσεις του Ιράκ, όπως το ΙΚΙΣ, επωφελήθηκαν από τη μετατροπή του συριακού εμφυλίου σε περιφερειακή σύγκρουση μεταξύ της Σαουδικής Αραβίας των Εμιράτων και του Κουβέιτ, από τη μία πλευρά, και του Ιράν από την άλλη, αποκομίζοντας οικονομικούς πόρους και στρατιωτικό εξοπλισμό όχι κατ’ ανάγκη από κρατικούς φορείς.
Ο τρίτος και πολύ σημαντικός λόγος είναι μια κρίσιμη αλλαγή στη στρατηγική των τζιχαντιστικών οργανώσεων. Μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του 2000 οι οργανώσεις αυτές είχαν επιλέξει τη δημιουργία μικρών πυρήνων σε όλο τον κόσμο με σκοπό χτυπήματα σε οποιοδήποτε τρωτό σημείο των μεγάλων δυτικών δυνάμεων και ιδιαίτερα των ΗΠΑ. Με πρώτη την αλ-Κάιντα στην Αραβική Χερσόνησο, οι τζιχαντιστικές οργανώσεις προτιμούν τη δημιουργία ελέγχου στο έδαφος και τη διοίκηση περιοχών. Οι οργανώσεις αυτές εγκαταλείπουν το «νομαδικό» τζιχάντ ανά τον κόσμο και εγκαθίστανται σε περιορισμένες περιοχές τις οποίες ελέγχουν. Σκοπός τους είναι, σε καταστάσεις χάους και διάλυσης των εθνικών κρατών, να ενώσουν αυτούς τους εδαφικούς πυρήνες σε ένα μεγάλο «εμιράτο» τού εξτρεμιστικά συντηρητικού Ισλάμ. Αυτοί οι εδαφικοί πυρήνες λειτουργούν ως μαγνήτης για βετεράνους άλλων πολέμων από το Ιράκ, τη Λιβύη και την Υεμένη. Σήμερα μια τεράστια ζώνη από τη Μοσούλη μέχρι τα ανατολικά της Δαμασκού αποτελεί ένα χαώδες «εργαστήριο» για το μέλλον των συγκρούσεων και πιθανώς υβριδικών κρατικών οντοτήτων στην περιοχή, κατά τον τρόπο που ο χαώδης εμφύλιος του Λιβάνου μέχρι το 1989 αποτέλεσε το «εργαστήριο» για την δημιουργία ισχυρότατων πολιτικο-στρατιωτικών μη κρατικών δρώντων, όπως η Χεζμπολλάχ.

Παρά το γεγονός ότι είναι εξαιρετικά αμφίβολο αν το ΙΚΙΣ θα καταφέρει να κρατήσει και να διοικήσει μεγάλα αστικά κέντρα, όπως η Μοσούλη, είναι πρόδηλο ότι έχει τις δυνατότητες να μετατραπεί σε έναν υπολογίσιμο περιφερειακό μη κρατικό παράγοντα, εφ’ όσον καταφέρει να εδραιωθεί σε κάποιες περιοχές και ιδίως αν οι ΗΠΑ και κυρίως περιφερειακές δυνάμεις, το Ιράν, η Τουρκία και η Σαουδική Αραβία, δεν το αντιμετωπίσουν. Σε ιδιαίτερα δύσκολη θέση βρίσκονται η Τουρκία και το Ιράν. Η πρώτη έχει έναν τεράστιο πληθυσμό Σύρων προσφύγων όπου οι τζιχαντιστικές οργανώσεις συνηθίζουν να στρατολογούν μαχητές και υποψήφιους βομβιστές αυτοκτονίας. Επίσης, η κατάληψη του τουρκικού προξενείου στη Μοσούλη και η αιχμαλωσία των Τούρκων διπλωματικών υπαλλήλων δείχνει ότι η εγγύτητα της τουρκικής ισχύος δεν δρα αποτρεπτικά προς το ΙΚΙΣ, πλήττοντας το γόητρο της τελευταίας στην περιοχή. Την ίδια στιγμή η αποτελεσματικότητα των κουρδικών δυνάμεων στη Συρία και το Ιράκ να αποκρούσουν την τζιχαντιστική επίθεση δίνει στην κουρδική αυτονομία ρόλο-κλειδί στις νέες περιφερειακές διευθετήσεις.

Το Ιράν δεν είναι δυνατόν να εγκαταλείψει τους συμμάχους του στην κυβέρνηση αλ-Μάλικι όσο ανίκανοι και αν αποδείχθηκαν. Όμως οι πόροι και οι δυνατότητες της Τεχεράνης δεν είναι ανεξάντλητες και, παρόλη την βοήθεια της Χεζμπολλάχ στη Συρία και των σιιτικών πολιτοφυλακών στο Ιράκ, θα είναι πολύ δύσκολο να ενισχύει δύο δυνάμεις αντι-εξέγερσης ταυτόχρονα. Θα ήταν φυσιολογικό η προέλαση του ΙΚΙΣ να αποτελέσει τον καταλύτη για μια περιφερειακή διευθέτηση-πακέτο μεταξύ ΗΠΑ, Ιράν Σαουδικής Αραβίας και Τουρκίας που θα περιλαμβάνει Ιράκ, Συρία, Κουρδικό και βέβαια το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν. Αλλά είναι βέβαιο ότι μια τέτοια διευθέτηση θα είναι πολύ δύσκολο να ανέβει τα σκαλιά του Καπιτωλίου στην Ουάσιγκτον λαμβάνοντας υπόψιν την επιρροή του αμερικανο-εβραϊκού στοιχείου στο Κογκρέσο.

Λέγεται ότι στη διάσκεψη των Βερσαλλιών το 1919, ο Κλεμανσώ ρώτησε τον Λόυδ Τζώρτζ σχετικά με τον διαμελισμό της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας: «Τι θέλεις;» ως αντάλλαγμα για τη Δαμασκό. Ο Λόυδ Τζώρτζ απάντησε «τη Μοσούλη». «Και τι άλλο;», συνέχισε ο Γάλλος πρωθυπουργός. «Την Ιερουσαλήμ», πρόσθεσε ο Βρετανός ομόλογός του. Αν ο Ιρανός Πρόεδρος Χασάν Ρουχανί ρωτήσει σήμερα τον Μπάρακ Ομπάμα την ίδια ερώτηση, είναι βέβαιο ότι θα του απαντούσε «το πυρηνικό πρόγραμμα» αλλά δεν είναι καθόλου βέβαιο ότι θα έπαιρνε σε αντάλλαγμα τη Συρία και το Ιράκ.

http://mignatiou.com/

Κατηγορίες:Πολιτική

» Η θέση μας για την αυριανή ορκωμοσία. «

31/08/2014 Τα σχόλια έχουν κλείσει

θεσσαλονικιό δημοτικό<https://vimasaronikou.files.wordpress.com/2014/08/d2ada-s.jpg
1600/cf83cf83cf83.jpg>
Με αφορμή την αυριανή ορκωμοσία και τα όσα ενδεχομένως θα διαδραματιστούν
εκεί αισθανόμαστε την ανάγκη να ξεκαθαρίσουμε ορισμένα πράγματα σχετικά με
την στάση που επιλέξαμε να έχουμε.
Στο Δημοτικό Σχήμα του Μένουμε Θεσσαλονίκη συμμετέχουν εξ ίσου θρησκευόμενοι
και μη-θρησκευόμενοι, άθεοι ή πιστοί. Ανεξάρτητα όμως από το τι πιστεύει ο
καθένας, όλοι αναγνωρίζουμε την καθοριστική επίδραση της ορθοδοξίας για δέκα
οκτώ αιώνες, περίπου, στην εξέλιξη της ταυτότητας του λαού μας: Το ορθόδοξο
ήθος και η κοσμοαντίληψη έχουν σφραγίσει αποφασιστικά τις συλλογικές μας
στάσεις και συμπεριφορές, διαποτίζουν την πνευματική και κοινωνική πορεία
αυτού του λαού μέσα στο χρόνο.
Μέσα στον 20ο αιώνα, τα εκκοσμικευμένα αναπτύγματα της ορθόδοξης
κοσμοαντίληψης είναι παρόν στις μεγαλύτερες πνευματικές και πολιτικές
στιγμές της πρόσφατης ιστορίας μας: Σφραγίζουν την πνευματική πορεία των
κυριότερων εκπροσώπων της Γενιάς του ’30, και παίζουν καθοριστικό ρόλο στην
μεγάλη πολιτιστική άνοιξη της δεκαετίας του 1960 -με πιο χαρακτηριστικό
παράδειγμα τον Μίκη Θεοδωράκη.

Την ίδια στιγμή, όλοι οι αγώνες που έδωσε ο ελληνικός λαός για την ελευθερία
του, την δημοκρατία, εκείνοι που δόθηκαν ενάντια στην εκμετάλλευση για έναν
κόσμο πιο ελεύθερο, δίκαιο και εξισωτικό πάτησαν στα πνευματικά θεμέλια των
πιο απελευθερωτικών πτυχών αυτής της παράδοσης: Ότι και να έλεγαν
καθοδηγητές και κομματικές ηγεσίες -ετερόφωτες και διαποτισμένες με μια
βαθιά υποτίμηση στην δυνατότητα του ίδιου του ελληνικού λαού να
αυτοκυβερνηθεί- ο λαός τίμησε τους Μάρτυρές του, τον Γρηγόρη Λαμπράκη και
τον Σωτήρη Πέτρουλα μ’ ένα τέτοιο ήθος. Διαβάστε περισσότερα…

» Η ανατροπή της οικονομικής ισορροπίας στην Κύπρο. «

31/08/2014 Τα σχόλια έχουν κλείσει

Η ανατροπή της οικονομικής ισορροπίας στην Κύπρο

Του ΚΩΣΤΑ ΜΑΥΡΙΔΗ

Σε μια οικονομία καθένας λαμβάνει αποφάσεις σταθμίζοντας τις δικές του ατομικές επιδιώξεις μαζί με το ευρύτερο περιβάλλον όπως το νομικό πλαίσιο (π.χ. φορολογία κ.ά.) που επηρεάζει καθοριστικά την απόφαση καθενός για μια συμφωνία.  Εξού, η ψήφιση νομοθεσιών με αναδρομικότητα ιδίως σε οικονομικά ζητήματα είναι προβληματική.

Στην περίπτωση δανείου, η τράπεζα καταλήγει σε συμφωνία με κάποιον, συνεκτιμώντας καθένας το σύνολο του περιβάλλοντος προτού δεσμευτεί. Στην διαπραγμάτευση που προηγείται, κάθε πλευρά θέτει τις προϋποθέσεις της –κανονικά εντός της νομιμότητας- για να συμφωνήσει και αυτή ήταν για δεκαετίες η κατάσταση ισορροπίας. Τα τραπεζικά ιδρύματα συνεκτιμώντας τις διαδικασίες εκποίησης ακινήτων, δάνειζαν για δεκαετίες και στο πλαίσιο αυτό, απαιτούσαν πρόνοιες και εφάρμοζαν συγκεκριμένες πρακτικές στο πλαίσιο του δανείου.

Για παράδειγμα, σε στεγαστικό δάνειο με υποθήκη το ακίνητο, ο δανειολήπτης ήταν απεριόριστα εκτεθειμένος μαζί και οι εγγυητές του. Αν η τράπεζα πωλούσε το ακίνητο, τυχόν έλλειμμα από το χρέος, παρέμεινε οφειλή του χρεώστη και η τράπεζα συνέχιζε να κυνηγά τον χρεώστη και εγγυητές. Ειδικά στην Κύπρο, επιμένουμε για χρόνια να τεκμηριώνουμε ότι οι τράπεζες προχωρούσαν στην επιβολή διαφόρων καταχρηστικών πρακτικών και χρεώσεων, εξ ορισμού παράνομων βάσει και ευρωπαϊκής νομοθεσίας. Αυτή η παρανομία όμως επικράτησε επειδή στην κορυφή του κυπριακού συγκροτήματος εξουσίας βρίσκεται το τραπεζικό σύστημα, μέχρι τις μέρες μας.

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι τυχόν απόρριψη του νομοσχεδίου περί εκποιήσεων ελλοχεύει κινδύνους. Αλλά ισχύει και το ανάποδο. Η ψήφιση των νομοσχεδίων (όπως αρχικά προτάθηκαν) χωρίς επαρκές ελάχιστο δίκτυ προστασίας όπου πρέπει, θα επιφέρει μια φοβερή ανατροπή υπέρ των τραπεζών. Όσοι προβάλλουν άλλες χώρες με «ομαλό» τραπεζικό σύστημα με γρήγορες και απλές διαδικασίες εκποίησης και  εντοπίζουν «ανωμαλίες» εντός Κύπρου που ζητούν … την διόρθωση τους, είναι μονομερώς τοποθετημένοι υπέρ των τραπεζών. Δεν εντοπίζουν άλλες τεράστιες ανωμαλίες και ΠΑΡΑΝΟΜΙΕΣ που οι τράπεζες ασκούν για δεκαετίες στην Κύπρο. Οι «ανωμαλίες» στο θέμα των εκποιήσεων υποθηκευμένων περιουσιών είναι μεν μια διαδικασία που χρειάζεται διόρθωση αλλά δεν αρκούν μερικές κινήσεις εντυπωσιασμού για να διευκολύνουν την αποδοχή των νομοσχεδίων (π.χ. εξαγγελίες «κοινωνικών» ελαφρύνσεων σε ανέργους, υποσχέσεις ότι δεν θα προβούν σε μαζικές εκποιήσεις). Αυτά πείθουν τους γνωστούς στρατευμένους των τραπεζών. Και δεν πρόκειται για εργαλεία και άλλα τέτοια εύηχα πράγματα αλλά για τεράστια ανατροπή της ισορροπίας υπέρ των τραπεζών, που θα προκαλέσει σημαντική περαιτέρω μείωση στις τιμές των ακινήτων με πολλαπλές επιπτώσεις, χωρίς να υπάρχει σήμερα ενώπιον μας ένα ελάχιστο εχέγγυο προστασίας και αντισταθμιστικής πολιτικής.

Μετά τα συμβάντα Μάρτιο 2013 και το μνημόνιο, τεκμηριώναμε (με ελάχιστους) την λάθος προσέγγιση δημόσια για ενάμισι χρόνο έκτοτε και ταυτοχρόνως, υποβάλαμε συγκεκριμένες προτάσεις στο Προεδρικό το οποίο τα μεταβίβαζε στους συμβούλους του. Ωστόσο,  ακολουθήθηκε διαφορετική πολιτική (και φιλοσοφία). Σήμερα, η πολιτική τους πλέον δοκιμάστηκε στην πράξη και απέτυχε να φέρει τα αποτελέσματα που στόχευσε. Αυτό δεν μπορεί να παραβλεφθεί από όποιον σκέφτεται σοβαρά για το που πάμε από εδώ. Ακόμη και όσοι θεωρούν την υποταγή στο τραπεζικό σύστημα ως την μοναδική μας επιλογή υπό τις περιστάσεις, πρέπει να σκεφτούν ότι τα πράγματα οδηγήθηκαν εδώ λόγω λάθος επιλογών. Δεν γίνεται να συνεχίζεται η ίδια αποτυχημένη γραμμή που σχεδιάστηκε και στηρίχτηκε ένθερμα από συμβούλους και πολιτικούς για τα καίρια και σημαντικά θέματα (επιτόκια, ρευστότητα, καταχρηστικές χρεώσεις κ.ά.).

Ενδεικτικά, δύο παραδείγματα δείχνουν ότι λίγα έχουν αλλάξει παρά τα πολλά λόγια. Εξετάζοντας το νομοσχέδιο που υποτίθεται επιδιώκει να περιορίσει την πρακτική των τραπεζών να αυξάνουν μονομερώς το επιτόκιο, το ίδιο νομοσχέδιο επιτρέπει στις τράπεζες να επιβάλλουν μονομερώς άλλες χρεώσεις που θα αυξάνουν το κόστος. Επιπλέον, στις συμβάσεις αναδιαρθρώσεων που οι τράπεζες προτείνουν σε πελάτες τους να υπογράψουν, περιέχεται καταχρηστική πρόνοια δέσμευσης τους ότι δεν θα προσφύγουν σε δικαστήριο για να αμφισβητήσουν τυχόν παρανομίες των τραπεζών. Αυτά γίνονται με την ανοχή ή συνέργεια των αρμοδίων.

* Ο Κώστας Μαυρίδης είναι Ευρωβουλευτής του ΔΗΚΟ (S&D)

http://mignatiou.com/

» Ενεργειακές μονοδρομήσεις* και «αεριτζήδες». «

31/08/2014 Τα σχόλια έχουν κλείσει

ανεμόμυλοιΟι οπαδοί των γιγαντιαίων ανεμογεννητριών που διεκδικούν  παρουσία  ακόμη και στα ευαίσθητα κυκλαδικά τοπία,  διαφημίζουν  συχνά εαυτούς ως αποκλειστικούς υποστηρικτές της αιολικής ενέργειας. Στην πραγματικότητα όμως η «ενεργειακή μονοδρόμηση» που  επιχειρούν να επιβάλλουν , κάθε άλλο παρά εξαντλεί το φάσμα των αιολικών εφαρμογών.

Το 1955 ο Τζέημς Ντην έπαιζε στο φιλμ « Γίγας»  παρουσιάζοντας ένα απολύτως ρεαλιστικό σκηνικό   άντλησης πετρελαίου  με την αξιοποίηση παραδοσιακών ανεμόμυλων! . Για τις ανεμογεννήτριες του μεσοπολέμου τύπου Jacobs, που έφεραν την έλικα στη θέση της  παραδοσιακής φτερωτής ( Τύμπας, Αυγή, 25.1.2009)δεν χρειαζόταν  δίκτυο μεταφοράς και υψηλή τάση. Και φυσικά  δεν χρειάζονταν επιδοτήσεις, δεν αναπτυσσόταν  παραπέρα εξάρτηση από χώρες-παραγωγούς ανεμογεννητριών , δεν δημιουργούντο    «δουλείες» σε ευαίσθητες περιοχές του χώρου με την απόθεση απίθανων ποσοτήτων μπετόν, δεν παράγονταν  αισθητικοί αχταρμάδες, δεν παρενοχλείτο η  ζωντανή φυση….

Η «συμπαραγωγή» (co-production), υπό την έννοια της επιτόπιας σύλληψης αιολικής  ενέργειας  και της αδιαμεσολάβητης διοχέτευσής  της σε διάφορες παραγωγικές διαδικασίες, παραμένει πάντα εφικτή.  … Στο μικρό νησί της Ηρακλειάς  η  πλωτή ανεμογεννήτρια  «Υδριάδα» (επικεφαλής προγράμματος Ν.Νικητάκος) τροφοδοτεί  σταθμό αφαλάτωσης θαλασσινού νερού. Η «αστική» ανεμογεννήτρια της Εταιρείας McCamley  εγκαθίσταται εύκολα στις στέγες κτιρίων και  είναι σχεδόν αθόρυβη, με ελάχιστες  δονήσεις και  αναταράξεις..

Η συμπαραγωγή αιολικών κιλοβάτ και βιομηχανικών, βιοτεχνικών και άλλων προϊόντων,   περιορίζει   τις  μεταφορές ηλεκτρισμού  με τα πολυέξοδα δίκτυα , τις αναπόφευκτες  καθοδόν απώλειες , τους κινδύνους  μπλακ –άουτ και της πρόκλησης πυρκαγιών . Και το μόνο που θίγει είναι η  ιδιοτελής και δογματική εμμονή  των επιδοτούμενων «αεριτζήδων», στην θεώρηση  όλων των ενεργειακών ροών  ως παραποτάμων σε ένα και μοναδικό ποταμό ενέργειας.ανεμόμυλοι ευρωπαϊκοί

Στις κεντροευρωπαϊκές χώρες,  όπου οργανώνεται πλέον  η έξωση των γιγαντιαίων ανεμογεννητριών από τον χερσαίο χώρο ενώ  κάποιοι σιγοψιθυρίζουν «bon pour L’orient»(σε ελεύθερη απόδοση : καλό για τους βλάχους της Ευρώπης…), ένας εμβληματικός ηγέτης της γερμανικής Αριστεράς όπως ο Όσκαρ Λαφονταίν καταγγέλλει  με πάθος την καταστροφή του τοπίου που προκαλούν τα αιολικά πάρκα…

To 1983 οι Sunday Times  παρουσίαζαν ένα ιστιοφόρο  μήκους 32 μέτρων και πλάτους 8,5, με πανιά  πολυεστέρα και σκαρί με επένδυση χάλυβα, που έκανε  υπερπόντιες μεταφορές μέχρι και  14.000 τόνων φορτίου. Τότε η  ιστιοπλοϊα για παραγωγικούς σκοπούς φαινόταν  ρετρό, όμως  επανέκαμψε  με χαρακτηριστικά δημοσιεύματα (Καθημερινή 27.7.2008)  που αναφέρονταν  στην αξιοποίηση ειδικών ιστίων, ηλεκτρονικά διαχειρίσιμων,  από μεγάλα ποντοπόρα σκάφη, παράλληλα με τις ντηζελομηχανές ….

Ποιο είναι το συμπέρασμα από αυτά; Απλούστατα,  ότι το  οικολογικό κίνημα πρέπει να αντισταθεί στον τεχνοκρατικό  ζουρλομανδύα που επιχειρούν διάφοροι   να φορέσουν  στη κοινωνία ! Και να καταγγείλλει  απερίφραστα αυτό που ευαγγελίζονται – δηλαδή την  προοπτική μιας φύσης κουρελέ…….

Δημοσιεύεται στην ΑΥΓΗ της 30.8.14

*ΠΗΓΗ : ιστότοποι oikoniki και  oikologein 

http://oikonikipragmatikotita.blogspot.gr/

Αρέσει σε %d bloggers: