Αρχείο

Archive for 19/08/2014

» O Αυταρχικός (Αuthoritarian) Μακάριος, οι Επικριτές και η Εποχή του. «

19/08/2014 Τα σχόλια έχουν κλείσει

O Αυταρχικός (Αuthoritarian) Μακάριος, οι Επικριτές και η Εποχή του

Του καθηγητή ΜΑΡΙΟΥ ΕΥΡΥΒΙΑΔΗ

Δεν λειτουργούσαν, καταγγέλλουν νεόκοποι, όψιμοι και ακραιφνείς σήμερα δημοκράτες, δημοκρατικοί θεσμοί και δημοκρατικές διαδικασίες στην περίοδο που προήδρευε του κυπριακού κράτους ο πρώτος Πρόεδρος του, Αρχιεπίσκοπος Μακάριος.

Και ότι πολλά αν όχι όλα τα σημερινά κακά και ανάποδα δέν θα είχαν έτσι, αν στην Κύπρο υπήρχε κράτος δικαίου και δημοκρατικές διαδικασίες. Και για το γεγονός αυτό και για όλα όσα ακολούθησαν ως συνέπεια φταίει ένας και μόνος, ο Μακάριος. Τελεία και παύλα. Έτσι εξηγούνται όλα- και κυρίως εξηγείται το Ιουλιανό πραξικόπημα. Διότι αυτό είναι το αμάρτημα που αναζητεί, συνεχώς, εξιλέωση. Το πραξικόπημα. Το προδοτικό πραξικόπημα.

Λένε λοιπόν όλοι αυτοί, εάν ο Μακάριος ήταν πραγματικός δημοκράτης θα αναγνώριζε ότι τους υπόλοιπους δημοκράτες επικριτές του τους έπνιγε, δικαιωματικά, το δημοκρατικό τους δίκαιο. Και για αυτό θα έπρεπε να είχε αποχωρήσει οικειοθελώς απο το κοσμικό του αξίωμα ώστε να κυβερνούσαν αυτοί τον τόπο, με δημοκρατικές και αξιοκρατικές πάντοτε διαδικασίες, εξασφαλίζοντας στους πολίτες δικαιοσύνη, ισότητα και ολοκλήρωση των όποιων προσδοκίων τους. Και την Ένωση, βέβαια. Έστω και ολίγον τι “κουτσουρεμένη”. (Τι Λωζάνη, τι Κοζάνη!).

Παραδέχομαι εξ´αρχής ότι ο Μακάριος υπήρξε δεσποτικός και αυταρχικός (authoritarian) ηγέτης και ότι σαφώς υπήρχε έλλειμα δημοκρατίας επί  των ημερών του. Δεν ήταν όμως αντιδημοκρατικός  ο Μακάριος. Και πρωτίστως δεν υπήρξε φασίστας όπως πολλοί, όχι όλοι, απο  τους επικριτές του. Διότι πραξικοπήματα στην δημοκρατική εποχή και κυρίως μετα τον Β´ Παγκόσμιο Πόλεμο, όταν εκατομμύρια θυσιάστηκαν κατά του φασισμού, επωάζονται και υλοποιούνται λόγω φασιστικών νοοτροπιών. Και είναι για να διασκεδάσουν αυτό ακριβώς, που οι Συνταγματάρχες του 1967 επέμεναν ακόμη και στις δίκες τους, να μιλούν για την “Επανάσταση της 21ης Απριλίου”, όταν κατέλυσαν το έστω και δημοκρατικά ελλειμματικό ελληνικό πολίτευμα. Ήταν και αυτοί δημοκράτες. Δεν ήταν φασίστες οι άνθρωποι.

Είναι φασιστική νοοτροπία να παραδέχεσαι, όπως ο δημοκρατικά υποθέτω εκλεγμένος ηγέτης της Επιτροπής Συντονισμού Ενωτικού Αγώνα-ΕΣΕΑ, το 1973, κατά δημόσια γραπτή μαρτυρία του χουντικού  πρέσβη στην Λευκωσία Ευστάθιου Λαγάκου, την παθολογική σου επιθυμία, “να φύγει αυτός”, ο Μακάριος, και ας καίγονταν η Λευκωσία. Και εσύ, ως θεσμικός ηγέτης του Ενωτικού αγώνα, να έβλεπες το θέαμα ως σύγχρονος Νέρωνας, αλλά τιμωρημένος, πίσω από τα σίδερα της φυλακής σου. Μια Λευκωσία που κάηκε, όταν ένα χρόνο μετά την πάτησε ο Αττίλας.Δεν ξεχνώ

Θα προσπαθήσω να δώσω μία εξήγηση για την δεσποτική και αυταρχική συμπεριφορά του Μακαρίου ως Προέδρου. Όχι όμως για τους κακόπιστους επικριτές του αλλά για όσους, δικαιολογημένα προβληματίζονται, βομβαρδιζόμενοι αδιαλήπτως απο ένα εσμό κακοφωνούντων και οι οποίοι έχουν υποκαταστήσει με 2-3 κλισέ, την κριτική σκέψη. Διότι το πρόβλημα όλων αυτών δεν είναι αυτά που δεν γνωρίζουν. Είναι αυτά που γνωρίζουν αλλά δεν έχουν έτσι. Και είναι καταδικασμένοι, διότι ως ιδεολοπτικοί αδυνατούν εξ´ ορισμού να αναστοχασθούν.

Επειδή όμως κάθε ζήτημα πρέπει να έχει περιεχόμενο θα αρχίσω με το εξής ερώτημα. Υφίστανται σήμερα και λειτουργούν, στοιχειωδώς αποτελεσματικά, δημοκρατικοί θεσμοί και διαδικασίες στη Κύπρο; Υπάρχει κράτος δικαίου; Δηλαδή όταν τον Μάρτη του 2013 -όχι τον Μάρτη του 1960- μέσα σε μία νύχτα, με διαδικασίες που εφαρμόσθηκαν μόνο σε δυο κράτη τον 20ο και 21ο αιώνα, στην Ναζιστική Γερμανία και στην φιλοναζιστική Τουρκία, καταληστεύθηκαν οι οικονομίες και περιουσίες των πολιτών, αυτό το πρωτοφανές μετά το 1945 γεγονός, υλοποιήθηκε με διαφανείς και δημοκρατικές διαδικασίες; Στην βάση του κυπριακού Συντάγματος; Και του Ευρωπαϊκού νομικού πολιτισμού, που θεμελιώθηκε στην αρχή της ιδιωτικής περιουσίας και της προστασίας ατομικών δικαιωμάτων;

Και κάτι ακόμη για τα τωρινά. Αν δεν με απατά η μνήμη μου ο σημερινός Πρόεδρος εξελέγη ένα μήνα πρίν το πολιτικό αυτό ανόμημα, τον Φεβρουάριο, με ένα ποσοστό ρεκόρ που άγγιζε το 60% των ψηφοφόρων. Αυτό περίπου θα ήταν και το ποσοστό εκλογής του Μακαρίου το 1960, εάν το αμφιταλαντευόμενο τότε ΑΚΕΛ, για δικούς του λόγους, δεν αποφάσιζε να τον υποστηρίξει. Τα “δικτατορικά” ποσοστά, με τα οποία εκλέγονταν ο Μακάριος και για τα οποία τον λοιδορούσαν οι δημοκρατικοί παράγοντες της εποχής και οι σημερινοί επίγονοί τους, προέκυπταν από το γεγονός του αθροίσματος των ποσοστών της κεντροδεξιάς και της κεντροαριστεράς. Τώρα γιατί συνέβαινε αυτό ας μας το εξηγήσουν “επιστημονικά” εκλογολόγοι, κοινονιωλόγοι, έστω και ψυχολόγοι-που θα μας εξηγήσουν τα αυτονόητα. Δηλαδή θα μας πούν για τα κόμματα-δεκανίκια της εξουσίας και το πελατειακό σύστημα.

Θα μας πούν αυτά, τα οποία οι ιδεοληπτικοί, κρίνοντας εξ´ιδίων τα αλλότρια, αδυνατούν να κατανοήσουν.

Ας πάμε πίσω στο 1960. Όταν ασκείται κριτική περί δημοκρατίας πρέπει αυτή να θεμελιώνεται  σε κάποιο λειτουργικό μοντέλο ή σε κάποια αποδεκτή θεώρηση. Ο γιατρός Τάκης Ευδόκας, του οποίου η προεδρική υποψηφιότητα το 1968 χρησιμοποιείται κατά κόρον και ως απόδειξη ότι κυριαρχούσε ο πολιτικός τραμπουκισμός με την ανοχή αλλά και την ενθάρρυνση του Μακαρίου, είχε ως “μοντέλο”, για παράδειγμα, το αμερικανικό πολιτειακό σύστημα το οποίο είχε ο ίδιος ζήσει.

Στον κ. Ευδόκα θα επανέλθω. Οι υπόλοιποι ακραιφνείς θιασώτες των δημοκρατικών διαδικασιών, τι μοντέλο και  ποιά δημοκρατική θεωρία είχαν υπόψη τους, για να παραδειγματισθεί η Κύπρος; Ας κοιτάξουμε τον πολιτικό περίγυρο και να δούμε τα καθεστώτα που λειτουργούσαν αλλά, φεύ, όχι στην Κύπρο. Ήταν μήπως αυτό του Σαλαζάρ της Πορτογαλίας; Όχι αυτό; Μήπως τότε του Φράγκο της Ισπανίας; Το βασιλικό του Μαρόκκου μήπως ή αυτό του Ιντρίς της Λιβύης; Κανένα απο αυτά; Του Συνταγματάρχη Νάσσερ της Αιγύπτου τότε; Αυτό του Βασιλιά της Ιορδανίας Χουσσεΐν; Όχι; Τότε ίσως το “δημοκρατικό” του Ισραήλ – που απο την δημιουργία του το κυβερνούν στρατιωτικοί; Ούτε αυτό έκανε;

Θα πρέπει να αναφέρομαι σε λάθος μοντέλα. Ας πάμε τότε για παραδειγματισμό σε πολιτικά “ανεπτυγμένα” κράτη. Στην Γαλλία του Ντε Γκώλ, μήπως; Που το 1960 έσφαζε και βασάνιζε χιλιάδες Αλγερινούς επαναστάτες; Με φατρίες μέσα στον στρατό που αποπειράθηκαν να δολοφονήσουν τον Ντε Γκώλ περισσότερες φορές απο ότι οι δικοί μας τον Μακάριο; Αποκλείεται και η Γαλλία. Στην Ιταλία τότε; Της Κομόρα και της Κόσα Νόστρα; Μαφιόζικο ήταν, μήπως, το ζητούμενο μοντέλο; Λέτε;

Μάλλον ξέφυγα και πάλι. Μοντέλο πρέπει να ήταν η Ελληνική Βασιλευόμενη Δημοκρατία. Των εκλογών της “βίας και νοθείας” του 1961. Και του δολοφονημένου Λαμπράκη. Και της Αποστασίας και του 1967 και του Πολυτεχνείου και του 1974. Όχι;

Τότε το καθεστώς της νατοϊκής Τουρκίας το οποίο, το κρίσιμο 1960, άρχισε μια σειρά πραξικοπημάτων, τέσσερα μέχρι το 1997 και των οποίων το τέλος δεν εχουμε ακόμη δεί;

Πάλι σε λάθος χώρο βρίσκομαι. Μήπως τότε τα  μοντέλα του “άλλου κόσμου”; Του Χότζα  της Αλβανίας, της Βουλγαρίας, της Ρουμανίας ή του “ενδιάμεσου χώρου”, του Τίτο της Γιουγκοσλαβίας;

Μάλλον  μπροστά μου είναι  το μοντέλο και απο δική μου πολιτική στραβωμάρα δεν το έβλεπα. Ήταν σίγουρα το δημοκρατικό καθεστώς της αποικιακής και ιμπεριαλιστικής Βρετανίας. Αυτό πρέπει να ήταν. Που το 1960 συνέχιζε να δολοφονεί και να απαχγονίζει  Κενυάτες κατά χιλιάδες, επειδή ήταν και μαύροι και για τους οποίους δεν διαμαρτύρονταν κανένας. Αυτό που μόλις είχε σταματήσει να δολοφονεί Κύπριους; Που το 1956 επιτέθηκε στη Αίγυπτο σε ένα “μή πόλεμο”, κατά της αιγυπτιακής …τρομοκρατίας. Και το οποίο απο το 1954 προσπαθούσε, κατά παραδοχή του πρωθυπουργού του Άντονυ Ήντεν, να δολοφονήσει τον Νάσσερ, ένα αρχηγό κράτους επειδή, λέει, “τον μισούσε”; Που το 1956 δημιούργησε το πρώτο “Γκουαντάναμο” στην Κύπρο με Αιγύπτιους αιχμαλώτους που άλλους βασάνιζε και άλλους δολοφονούσε;

Τότε μας απομένει το μοντέλο του Ευδόκα- το αμερικάνικο. Αυτό το πρωτόλειο δημοκρατικό σύστημα έπρεπε, αλλά ο Μακάριος αρνείτο να εφαρμόσει. Μόνο που ο κατ´ άλλα καλοπροαίρετος γιατρός και οι επίσης καλοπροαίρετοι υποστηρικτές του, αγνοούσαν προφανώς ότι έπρεπε να περάσουν 100 χρόνια από τον αμερικανικό εμφύλιο, που έγινε υποτίθεται για τα δικαιώματα των Μαύρων, για να τα αποκτήσουν δια ομοσπονδιακής νομοθεσίας με το CivilRightsAct του 1965 και αφού έπρεπε να προηγηθεί και η δολοφονία του Προέδρου Κένεντυ.  Και αρκετά χρόνια μετά το 1965, για να εφαρμοστούν πρακτικά τα δικαιώματα των Μαύρων. Αν εφαρμόζονται, δηλαδή, ακόμη και σήμερα στα αστικά γκέτο των πόλεων και στην Dixieland του αμερικανικού Νότου.

Στην Κύπρο, όπως και σε όλα τα κράτη που κυριάρχησε η αποικιοκρατία και ο ιμπεριαλισμός, εσκεμμένα δεν αφέθηκε ποτέ να αναπτυχθούν δομές δημοκρατικής αυτοδιοίκησης. Ως εκ τούτου οι πλείστες χώρες πολέμησαν για την ελευθερία τους.

Και ως συνέπεια στην μετα-ανεξαρτησιακή τους περίοδο, κυριάρχησαν οι δεσποτικοί και αυτάρχικοι ηγέτες (authoritarianleaders) των απελευθερωτικών αγώνων, ενώ για μεγάλα χρονικά διαστήματα κυριαρχούσε ο μονοκομματισμός. Αναπτύχθηκαν επίσης, παράλληλα με τις κυβερνήσεις, κέντρα ισχύος γύρω, συνήθως, από μικρότερης εμβέλειας ηγέτες των απελευθερωτικών αγώνων. Στην Κύπρο, για παράδειγμα, τα “μαφιόζικα” αυτά κυκλώματα  περιγράφει, εν μέρει, ο μακαρίτης Αστυνόμος Φανής Δημητρίου στο βιβλίο του “Πολιτικά Εγκλήματα στην Κύπρο”. Τα πολιτικα “κυκλώματα” τα περιγράφει ο επίσης εκλιπών Άγγλο-Κύπριος καθηγητής PeterLoizos στο αριστούργημα του, “TheGreekGift: Politics in a Cypriot Village” (1975).

Μεταπολεμικά και μετα-ανεξαρτησιακά, το ζήτημα της πολιτικής ανάπτυξης (politicaldevelopment) αποτέλεσε μείζων ζήτημα μελετών αφού αφορούσε στο πολιτικό μέλλον του αναπτυσσόμενου κόσμου. Καθηγητές περιωπής όπως ο γνωστός Σάμουελ Χάντιγκτον ασχολήθηκαν επισταμένα με το θέμα. Η Κύπρος και ο πρώτος της ηγέτης εμπίπτουν σε αυτή την κατηγορία. Ως προς το ζήτημα της πολιτικής ανάπτυξης και της ανάπτυξης δημοκρατικών θεσμών, διαδικασιών και δημοκρατικών ηγετών, η Κύπρος δεν αποτελούσε εξαίρεση. Ούτε ήταν ουτοπία.

Όσοι έχουν κάποια ηλικία γνωρίζουν πολύ καλά τί συνέβαινε τότε με τα πολιτικά και όχι μόνο “καπετανάτα”. Ας πάνε οι ενδιαφερόμενοι σε βιβλιοθήκες να διαβάσουν τα άρθρα γνώμης και κείμενα δημοσιογραφίας του αείμνηστου Αντώνη Φαρμακίδη (θύμα πολιτικής απαγωγής τότε), στην εβδομαδιαία του εφημερίδα “Αλήθεια”, στολίδι τότε της αδέσμευτης δημοσιογραφίας.

Και ναί ο Μακάριος υπήρξε δεσποτικός και αυταρχικός ηγέτης (authoritarianleader). Και ναί υπήρχε έλλειμα δημοκρατίας επί εποχής του. Όπως δυστυχώς και μισό αιώνα μετά. Που κατ´εμέ είναι πολύ χειρότερα. Λόγω και του προδοτικού πραξικοπήματος. Και της Τουρκικής εισβολής. Και λόγω των λοιπών δεινών που καταδυναστεύουν τον τόπο επί …δημοκρατικών κυβερνήσεων. Και λόγω της ανυποληψίας, ανεπάρκειας, αδιαφάνειας και ανευθυνοδοσίας, κοινώς της λαμογιάς, που κυριαρχούν στη πολιτική σήμερα.Αμμόχωστος 5

ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ: Έλαβα πολλά μηνύματα για το γεγονός ότι στο κείμενο μου “Μακάριος: Ο Τελευταίος Ενωτικός” (Φιλελεύθερος 3 Αυγούστου 2014) δεν αποκάλυψα τα ονόματα των δέκα Κυπρίων ταγών στους οποίους αναφέρεται ονομαστικά ο αμερικανός πρέσβης στη Λευκωσία Ρότζερ Ντέϊβις, στο τηλεγράφημα του προς τον προϊστάμενο του Χένρι Κίσσινγκερ ημερομηνίας 13 Αυγούστου, “Η Ελληνοκυπριακή Δεξιά: Πρώτες Εντυπώσεις”. Είχα αναφέρει στο κείμενο μου ότι οι συγκεκριμένοι ταγοί είχαν πάει έρποντας στον αμερικανό προσφέροντας του γή και ύδωρ για να προστατευθούν παντοιοτρόπως,  όταν λόγω των πράξεων των περισσοτέρων εξ’ αυτών ο Αττίλας πάτησε την Κύπρο.

Το συγκεκριμένο έγγραφο, στη πρωτότυπη τηλεγραφική του μορφή, έθεσε στη διάθεση μου ο Μιχάλης Ιγνατίου με τον οποίο συνεργάζομαι εδώ και δεκαετίες. Ο Ιγνατίου δημοσιοποίησε παλαιότερα ολόκληρο το τηλεγράφημα αν δεν κανω λάθος, αλλά αναφέρθηκε στους δέκα ταγούς μόνο με τα αρχικά τους. Προφανώς το έπραξε διότι πολλά ΜΜΕ είχαν και δικαιολογημένα νομικές επιφυλάξεις. Για τον ίδιο λόγο δεν αναφέρθηκα και εγώ στα ονόματα. Οπως επίσης απέφυγα να ονοματίσω στο κείμενο μου τον αρχηγό της ΕΣΕΑ που ήθελε να “φύγει” ο Μακάριος και ας έβλεπε, είπε στον πρέσβη της χούντας στη Λευκωσία Ευστάθιο Λαγάκο, “πίσω απο τα σίδερα της φυλακής να καίγεται η Λευκωσία”. Ο χουντικός πρέσβης Λαγάκος τον κατονομάζει στα απομνημονεύματα του.

Για να γίνει κατανοητό το μέγεθος του προβλήματος με την δημοσιοποίηση ονομάτων, αναφέρω ότι πριν μερικά χρόνια ο Σωκράτης Ηλιάδης κίνησε αγωγή για δυσφήμιση κατά του εκδοτικού οίκου Λιβάνη και των δημοσιογράφων Κώστα Βενιζέλου και Μιχάλη Ιγνατίου για το εισαγωγικό κείμενο που εγώ έγραψα στο βιβλίο τους, “Τα Μυστικά Αρχεία του Κίσσινγκερ”. Παραπέμποντας σε πηγές προερχόμενες απο τον γνωστό μας απο το διχοτομικό Σχέδιο ´Ατσεσον του 1964, Τζώρτζ Μπώλ, αναφέρω ότι οι αμερικανικές μυστικές υπηρεσίες άνοιξαν “κανάλι” με τον Γεώργιο Γρίβα μέσω του Ηλιάδη και άρχισαν μηχανογραφίες που συμπεριλάμβαναν ακόμη και την πραξικοπηματική ανατροπή του Μακαρίου, με όλα τα συναπεγόμενα που είδαμε το 1974. Ο Ηλιάδης έχασε την αγωγή σε όλα τα στάδια και τα πρακτικά της δίκης, που συμπεριλαμβάνουν δεκάδες έγραφα που εξασφαλίστηκαν κατόπιν επίπονων, μακροχρόνιων και υψηλού κόστους δικαστικών αγώνων στις ΗΠΑ, είναι στην διάθεση των σοβαρών ερευνητών.

Τα γεγονότα γύρω απο τη συγκεκριμένη συνομωσία αποδεικνύουν τη ελαφρότητα, τα κουκίτσικα μυαλά, την πολιτική κατάντια καθώς επίσης και την ασχετοσύνη με τα παγκόσμια δρώμενα και την πολιτική δυνάμεων (powerpolitics), των πρωταγωνιστών της λεγόμενης “πραξικοπηματικής ένωσης” σε Ελλάδα και Κύπρο, συμπεριλαμβανομένου και του Πρωθυπουργού Παπανδρέου. Εμπνευστής αυτού του πραγματικά “μπισμαρκσιανικής” σύλληψης στρατηγήματος, δεν ήταν άλλος απο τον ακροδεξιό βασιλικό υπουργό Άμυνας Πέτρο Γαρουφαλιά. Με τέτοιας εμβέλειας πολιτικούς πορεύοταν ο ελληνισμός το 1964. O οποίος ένα χρόνο αργότερα πρωτοστατούσε μαζί με τον Βασιλιά στα Ιουλιανά. Τα οποία έφεραν την Αποστασία. Που έφερε την Χούντα. Που οργάνωσε το προδοτικό πραξικόπημα. Το οποίο έφερε τον Αττίλα.

http://mignatiou.com/

Κατηγορίες:Κύπρος / κυπριακό

» ΕΛΛΑΔΑ ΚΑΙ ΚΥΠΡΟΣ ΞΥΠΝΑΤΕ!!! ΧΑΛΙΦΑΤΟ ΣΤΙΣ ΑΚΤΕΣ ΤΗΣ ΜΕΣΟΓΕΙΟΥ! «

19/08/2014 Τα σχόλια έχουν κλείσει

Ισλάμ καρκίνοςΕΛΛΑΔΑ ΚΑΙ ΚΥΠΡΟΣ ΞΥΠΝΑΤΕ!!! ΧΑΛΙΦΑΤΟ ΣΤΙΣ ΑΚΤΕΣ ΤΗΣ ΜΕΣΟΓΕΙΟΥ!

 

ΚΙ’ ΕΝΩ ΤΟ ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΟ ΕΧΕΙ ΜΕΙΝΕΙ ΑΦΩΝΟ ΑΠΟ ΤΟ ΒΙΝΤΕΟ ΟΠΟΥ ΜΟΥΦΤΗΣ ΜΕΣΑ ΣΕ ΤΖΑΜΙ ΔΙΔΑΣΚΕΙ ΠΩΣ ΘΑ ΑΠΟΚΕΦΑΛΙΖΟΥΝ…ΚΑΙ Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΒΓΑΖΕΙ ΤΙΣ ΑΔΕΙΕΣ ΓΙΑ ΤΟ ΤΖΑΜΙ ΤΟΥ ΒΟΤΑΝΙΚΟΥ! –  Ο ΒΡΕΤΑΝΟΣ ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΌΣ ΜΕ ΑΡΘΡΟ ΤΟΥ ΣΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΗ ΤΕΛΕΚΡΑΦ ΠΡΟΕΙΔΟΠΟΙΕΙ ΓΙΑ ΑΓΩΝΑ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΜΙΑΣ ΔΗΜΗΤΗΡΙΩΔΟΥΣ ΙΔΕΟΛΟΓΙΑΣ  ΚΑΙ ΓΙΑ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΚΟ ΧΑΛΙΦΑΤΟ ΣΤΙΣ ΑΚΤΕΣ ΤΗΣ ΜΕΣΟΓΕΙΟΥ ΑΝ ΤΟ ΙΣΛΑΜΙΚΟ ΚΡΑΤΟΣ ΕΠΙΤΥΧΕΙ.

 

http://greeknation.blogspot.gr/2014/08/blog-post_788.html

 

PM: Our generational struggle against a poisonous ideology

Writing in The Sunday Telegraph, David Cameron warns of terrorist caliphate on the shores of the Mediterranean if Islamic State succeeds

The Prime Minister says the world cannot turn a blind eye to the creation of an extremist caliphate in the heart of Iraq Photo: PA

By Christopher Hope, Senior Political Correspondent

9:29PM BST 16 Aug 2014

The West is embroiled in a generational struggle against a poisonous brand of Islamic extremism that will bring terror to the streets of Britain unless urgent action is taken to defeat it, David Cameron warns today.

Writing in The Sunday Telegraph, the Prime Minister says the world cannot turn a blind eye to the creation of an extremist caliphate in the heart of Iraq.

Warning that Islamic State fighters already control thousands of square miles of territory, Mr Cameron says that if these “warped and barbaric” extremists are not dealt with now, they will create a “terrorist state” on the shores of the Mediterranean.

Φ. Αργυρού.

» Ερχεται το τέλος των μικροϊδιοκτησιών γης. «

19/08/2014 Τα σχόλια έχουν κλείσει

Εξαφανίζονται οι μικρές αγροτικές εκμεταλλεύσεις, αναφέρει έρευνα της οργάνωσης Grain. Λιγότερο από το 10% της γης το κατέχουν οι αγρότες που ευθύνονται για το 70% της παραγωγής σε 30 χώρες. Σε ακραία επίπεδα η συγκέντρωση γης ανά τον πλανήτη.

 
Ερχεται το τέλος των μικροϊδιοκτησιών γης

 Η συγκέντρωση της γης σε λίγα χέρια είναι ένα παγκόσμιο φαινόμενο. Σύμφωνα με τη διεθνή οργάνωση Grain, το 90% των αγροτών και ιθαγενών κατέχει μόνο το 25% της γης. Στην Αργεντινή, σε είκοσι χρόνια, εξαφανίστηκε το 33% των μικρών εκμεταλλεύσεων. Στη Λατινική Αμερική και στην Καραϊβική, οι μικρές εκμεταλλεύσεις αντιπροσωπεύουν ποσοστό 80% του συνόλου και έχουν μόνο το 19% της καλλιεργήσιμης γης (172.686 εκτάρια).

«Οι μικρές γεωργικές εκμεταλλεύσεις περιθωριοποιούνται», αναφέρει η έρευνα και επισημαίνει ότι οι αγρότες, ενώ αποτελούν το 70% των γεωργικών εκμεταλλεύσεων, κατέχουν λιγότερο από το 10% της γης σε τριάντα χώρες. Από τις τριάντα χώρες με τα μεγαλύτερα ποσοστά συγκέντρωσης της γεωργικής γης, οι έξι είναι στην Αμερική: Χιλή, Γουιάνα, Παναμάς, Παραγουάη, Περού και Βενεζουέλα.

Στην Αργεντινή, μόνο το διάστημα 2002 – 2008 εξαφανίστηκε το 18% των μικρών γεωργικών εκμεταλλεύσεων. Στη Χιλή, μεταξύ των ετών 1997 και 2007, χάθηκε το 15% των μικρών εκμεταλλεύσεων. Στην Κολομβία, μεταξύ του 1980 και του 2014, οι αγρότες έχασαν το ήμισυ της γης που τους ανήκε. Στην Ουρουγουάη, τα τελευταία δεκατέσσερα χρόνια, εξαφανίστηκε το 20% των γεωργικών εκμεταλλεύσεων.

Η τεράστια εξάπλωση των μεγάλων αγροκτήματων, τα οποία εστιάζουν την παραγωγή τους σε βιομηχανικές μονοκαλλιέργειες που προορίζονται για βιοκαύσιμα, είναι ίσως η πιο σημαντική αιτία της εξαφάνισης των μικροκαλλιεργητών. Όλο και περισσότερη εύφορη γεωργική γη καταλαμβάνεται από μεγάλες βιομηχανικές φάρμες που παράγουν πρώτες ύλες που προορίζονται για εξαγωγή, ωθώντας τους μικρούς γεωργούς σε ένα συνεχώς μειούμενο μερίδιο της γης. Μάλιστα, σύμφωνα με τον FAO, από το 2050 η καλλιέργεια της σόγιας στον κόσμο θα αυξηθεί 33% και του ζαχαροκάλαμου 28%.χωράφι

Η συγκέντρωση της γης φθάνει πλέον σε ακραία επίπεδα και η πολιτική αυτή έχει άμεσο αντίκτυπο στην αύξηση του αριθμού των πεινασμένων ανθρώπων στον κόσμο. «Χρειαζόμαστε επειγόντως να ξαναρχίσουν προγράμματα πραγματικής αγροτικής μεταρρύθμισης, για να επιστρέψει η γη στους αγρότες και στους ιθαγενείς», προειδοποιεί η Grain.

Το Διεθνές Ινστιτούτο Έρευνας για τις Διατροφικές Πολιτικές (Ifpri) της Ουάσιγκτον εκτιμά ότι τα τελευταία δύο χρόνια 20 εκατομμύρια εκτάρια γης, σε τουλάχιστον τριάντα χώρες και κυρίως στην Αφρική, πωλήθηκαν ή ενοικιάστηκαν για περιόδους από τριάντα έως εκατό χρόνια.

Η μη κυβερνητική οργάνωση Grain, που προσπαθεί να κάνει μία απογραφή των σχετικών συναλλαγών, υπογραμμίζει ότι συνήθως, οι διαδικασίες ολοκληρώνονται τόσο γρήγορα και με τέτοια αδιαφάνεια, ώστε είναι δύσκολο να γίνει ακριβής υπολογισμός.

Ορισμένα συμβόλαια που υπογράφονται στο υψηλότερο κυβερνητικό επίπεδο, συνομολογούνται με πλήρη μυστικότητα πίσω από κλειστές πόρτες, συχνά με τη συνενοχή των τοπικών φυλάρχων. Μολονότι θεωρούνται οι φύλακες της γης, οι φύλαρχοι συχνά κάμπτονται, με αντάλλαγμα κάποια πενιχρά αμειβόμενη θέση στη φυτεία του επενδυτή.

Επιδιώκοντας τη διατροφική τους ασφάλεια, τα πλούσια κράτη του Κόλπου, στη Μέση Ανατολή, καθώς και αρκετές ασιατικές χώρες που έχουν έλλειψη καλλιεργήσιμων εδαφών, βρίσκονται ανάμεσα στους πρώτους πελάτες της συγκεκριμένης «αγοράς».

Πηγή: Premium.paratiritis.gr

http://www.euro2day.gr/

» Ο «τυφώνας» Πούτιν και οι εξαγωγές αγροτικών προϊόντων. «

19/08/2014 Τα σχόλια έχουν κλείσει

φετούλαΤου Δημήτρη Μάρδα

Καθηγητή Τμήματος Οικονομικών Επιστημών του ΑΠΘ

 

H ΕΕ επέβαλε εμπάργκο σε ένα σύνολο εξαγωγών –και όχι μόνο– της Ρωσίας, μέσω μιας πολιτικής απόφασης, που εισήγαγε εύλογα τη συλλογική ευθύνη.

Η Ρωσική κυβέρνηση ανταπάντησε –όπως άλλωστε αναμενόταν– «κόβοντας», εκτός των άλλων, τις εξαγωγές αγροτικών προϊόντων κρατών-μελών της ΕΕ προς την ίδια. Κύριες θιγμένες χώρες από αυτήν την κίνηση είναι κυρίως, τα νότια κράτη-μέλη της ΕΕ.

Η Επιτροπή, μετά από πιέσεις της Ελλάδας, Ολλανδίας, Γαλλίας και Ισπανίας, φαίνεται ότι κινείται προς τη λήψη μέτρων στήριξης των αγροτών που θίχθηκαν από την πολιτική Πούτιν. Εφόσον λοιπόν υπάρχει συλλογική ευθύνη στους κόλπους της ΕΕ στο θέμα του εμπάργκο, οι προκληθείσες ζημιές δεν μπορεί να ανήκουν στη σφαίρα της ατομικής ευθύνης των κρατών-μελών!.

-Ως προς τη Ρωσία και τη θέση της στο επίμαχο πρόβλημα, σημειώνονται τα ακόλουθα. Γνωρίζοντας η κυβέρνηση Πούτιν ότι με την πολιτική της αυτή θίγονται κατά πολύ η Ελλάδα και η Κύπρος, θα μπορούσε κάλλιστα να επιλέξει το εξής: Με την τεχνική του «διαίρει και βασίλευε», να εξαιρέσει τις δυο αυτές χώρες από τις κυρώσεις της σε βάρος της ΕΕ, εφόσον στρατηγικά θεωρεί ότι την εξυπηρετούν (Βλ. ενδιαφέρον για τους προς ιδιωτικοποίηση ελληνικούς σιδηροδρόμους κ.λπ). Οπότε στην περίπτωση αυτή οι Ρώσοι φέρθηκαν μάλλον κοντόφθαλμα, αν όχι ανόητα.

Να υπενθυμίσουμε, ότι μια τέτοια πολιτική, υιοθέτησε, και μάλιστα με επιτυχία, η αποχωρούσα κυβέρνηση Μπους (του πατέρα) σε βάρος των κρασιών μόνο της Γαλλίας, στα οποία επέβαλε δασμούς εισαγωγής, μη αγγίζοντας εκείνα της Ιταλίας, Ελλάδας και των υπολοίπων χωρών, παραμονές Χριστουγέννων του 1992.

Έτσι, μετέφερε τον «πόλεμο» Ευρωπαϊκής Κοινότητας-ΗΠΑ, που αφορούσε το άνοιγμα των αγροτικών προϊόντων στο διεθνή ανταγωνισμό, «εντός των τειχών», στρέφοντας λοιπόν την Γαλλία εναντίον των τότε υπολοίπων «11» εταίρων της, κατά τις εμπορικές διαπραγματεύσεις εκείνης ης εποχής.

-Ως προς την ΕΕ, εδώ σημειώνονται τα εξής. Η Κοινή Αγροτική Πολιτική (ΚΑΠ), μια από τις δύο κοινές πολιτικές (μαζί με την πολιτική των  Μεταφορών) που προβλέφθηκε στη Συμφωνία της Ρώμης (1957), εξακολουθεί να παίζει κυρίαρχο ρόλο στον προϋπολογισμό της ΕΕ, παρά τις κατά καιρούς αναθεωρήσεις που δέχθηκε.

Στο πλαίσιο αυτής της πολιτικής, όπου η προστασία του εισοδήματος των αγροτών αποτελεί θεσμική υποχρέωση της ΕΕ ακόμη και σήμερα, (Άρθρο 29 παρ 1.β της Συνθήκης της Λισσαβόνας) προβλέπεται ένα σύνολο αποζημιώσεων σε περιπτώσεις φυσικών καταστροφών κ.λπ. Ως εκ τούτου, στον προϋπολογισμό της ΕΕ, υφίστανται κάποια κονδύλια, που καλούνται, όποτε χρειαστεί, να καλύψουν κάποιες έκτακτες ανάγκες υπέρ της προστασίας του αγροτικού εισοδήματος.

Ο «τυφώνας» Πούτιν δεν αποτελεί εύλογα φυσική καταστροφή, αποτελεί όμως μια μορφή καταστροφής, που θίγει το εισόδημα συγκεκριμένων κατηγοριών αγροτών. Ως εκ τούτου, η προβλεπόμενη διαδικασία αποζημιώσεων (στο 100% και όχι σε τμήμα τους), αποτελεί, όχι μόνο μέρος της συλλογικής ευθύνης της ΕΕ για εμπάργκο κατά της Ρωσίας, αλλά κυρίως θεσμική της υποχρέωση.

Βέβαια, μπορεί ο οποιοσδήποτε να εγείρει το ακόλουθο ερώτημα: Και γιατί μην αποζημιωθούν και όσοι άλλοι κλάδοι της βιομηχανίας και των υπηρεσιών θίγονται ή θα θιγούν από τον πόλεμο αντιποίνων του Πούτιν;

Η απάντηση είναι απλή. Οι υποχρεώσεις για αποζημιώσεις που προβλέπονται στο πλαίσιο της ΚΑΠ, ως μέρος του προϋπολογισμού της ΕΕ, έχουν θεσμικό χαρακτήρα και πηγάζουν, όπως τονίστηκε, από τη Συνθήκη της Ρώμης (1957) και την τελευταία της αναθεώρηση της που είναι η Συνθήκη της Λισσαβόνας (2009).

Οι όποιες άλλες αποζημιώσεις, πρέπει να τεθούν εξαρχής επί τάπητος και να ακολουθηθούν όλα όσα προβλέπονται στη διαδικασία λήψης αποφάσεων των θεσμικών οργάνων της ΕΕ για έκτακτες δαπάνες, εκτός λοιπόν του προϋπολογισμού της ΕΕ.    

» Αμφίπολη, ορυκτοί πόροι και το «μέγα το της θαλάσσης κράτος». «

19/08/2014 Τα σχόλια έχουν κλείσει

20Του Σωτήρη Ν. Καμενόπουλου

Σύμφωνα με τον Πλάτωνα, ο χρόνος αποτελεί την κινητή εικόνα της ακίνητης αιωνιότητας.  Στο παρόν άρθρο παραθέτω ορισμένες σκέψεις, όπως η παραπάνω, που μου ήρθαν στο μυαλό όταν πρωτάκουσα την είδηση για τις αρχαιολογικές ανασκαφές στην Αμφίπολη.  Σκέψεις οι οποίες θεματικά χωρίζονται σε τρεις χρονικές ενότητες: παρελθόν, παρόν, μέλλον.

Ας πάμε στο παρελθόν.
Οι αρχαίοι Έλληνες δημιούργησαν Ιστορία, Πολιτισμό, και Παιδεία αναλαμβάνοντας ρίσκο. Έψαχναν, αναζητούσαν, πρωτοπορούσαν. Πραγματοποιούσαν πολέμους. Ορισμένοι εξ αυτών των πολέμων είχαν ως διακύβευμα την  κατάκτηση ορυκτών πόρων. Αντιστοίχως των σημερινών “resource wars”. Όπως στην περίπτωση της Αμφίπολης. Μία περιοχή πλουσιότατη σε ορυκτούς πόρους. Γι’ αυτό άλλωστε τη διεκδίκησε ο Περικλής. Ο οποίος δεν είχε επαναπαυθεί μόνο στα κοιτάσματα του Λαυρίου.  Κοιτάσματα στα οποία οφείλεται η ύπαρξη της Ακρόπολης, και κατ’ επέκταση της Φιλοσοφίας, της Αστρονομίας, της Λογικής, των Μαθηματικών, του Θεάτρου, της Φυσικής, της Ψυχολογίας, της Ιατρικής. 

Κοιτάσματα τα οποία δημιούργησαν πλούτο με τον οποίο χρηματοδοτήθηκε  το ναυτικό των Αθηναίων και η νίκη των Ελλήνων κατά των Περσών: ο Περικλής είχε ιδρύσει ειδικό στρατιωτικό ταμείο (fund!) στο οποίο καταθέτονταν χρήματα (τάλαντα) προερχόμενα από την εκμετάλλευση του ορυχείου του Λαυρίου. Χρήματα με τα οποία χρηματοδότησε και το ναυτικό του στόλο. Χρήματα τα οποία αργότερα σπαταλήθηκαν (sic) ως «θεωρικά», (Δημοσθένους: «Οι Τρεις Ολυνθιακοί», μετάφραση Ν. Γκινόπουλου, εκδ. Φέξη,). Σύμφωνα με το Δημοσθένη «έχομεν ανάγκην χρημάτων και χωρίς χρήματα δεν είναι δυνατόν να γίνει τίποτε από όσα χρειάζονται».

Είμαι ξεκάθαρος: χωρίς την εκμετάλλευση των ορυκτών πόρων (του Λαυρίου) δεν θα υπήρχε το «μέγα το της θαλάσσης κράτος». Ήταν θέμα Εθνικής Ασφάλειας…

Πως θα ήταν σήμερα ο παγκόσμιος Πολιτισμός αν δεν νικούσαν οι Έλληνες τους Πέρσες, στηριζόμενοι στον πλούτο των ορυκτών τους πόρων; 

Έχετε σκεφθεί ένα Κόσμο χωρίς την Ακρόπολη;

Η Ακρόπολη αποτελεί ακόμη και σήμερα, ίσως, το μοναδικό και μακροβιότερο παγκόσμιο μνημείο πολιτισμού ως υπόδειγμα Βιώσιμης Ανάπτυξης στηριζόμενης σε ορυκτούς πόρους. 

Εκεί ακριβώς στήριξαν οι Αρχαίοι Έλληνες τη δύναμή τους: στην αξιοποίηση-εκμετάλλευση των ορυκτών τους πόρων. Αναλαμβάνοντας ρίσκο. Ρίσκο το οποίο, όπως πάντα, εμπεριείχε διάφορες μορφές εγγενών κινδύνων: (γεω)πολιτικούς, οικονομικούς, περιβαλλοντικούς, υγείας. Κι όμως, παρά τους προαναφερθέντες εγγενείς κινδύνους, οι Αρχαίοι Έλληνες δημιούργησαν ένα βιώσιμο Παγκόσμιο πολιτισμό για περισσότερα από 3000 χρόνια.

Ας πάμε στο παρόν.

Αν η αιωνιότητα, ως εικόνα, είναι πράγματι ακίνητη, τότε μπορείτε να διαπιστώσετε μία πλευρά της σημερινής μεγάλης κινητής εικόνας: http://www.nytimes.com/imagepages/2011/11/13/opinion/13gunboat-img.html?ref=sunday-review. Μία εικόνα με τις τρεις πιο “καυτές” θαλάσσιες περιοχές του πλανήτη. Αυτά συμβαίνουν και σήμερα από την Αυστραλία έως την Αφρική.

Αυτό συμβαίνει και σήμερα με την Κίνα, η οποία ενώ ελέγχει το 95% της παγκόσμιας παραγωγής σπάνιων γαιών, παραταύτα, δεν επαναπαύεται, αλλά προσπαθεί να ελέγξει και άλλες περιοχές πλούσιες σε σπάνιες γαίες (πχ. Αφρική, Γροιλανδία).

Έχουμε λοιπόν, ακόμη εώς σήμερα, ένα παγκόσμιο αγώνα (scramble) κατάκτησης των ορυκτών πόρων. Οι παίκτες αλλάζουν. Το παίγνιο με τους κανόνες του παραμένει το ίδιο.

Εμείς τί θα κάνουμε για το μέλλον μας

Θα συνεχίσουμε να βαυκαλιζόμαστε για τους προγόνους μας;  Ωραία, αυτοί έκαναν ό,τι έκαναν. Έγραψαν τη δική τους Ιστορία, μεγαλούργησαν. Λαμπρά!

Εμείς θα συνεχίσουμε να πυροβολούμε τα πόδια μας; Και τα πόδια των αγέννητων επιγόνων μας; Και όποτε τίθεται θέμα αξιοποίησης των ορυκτών μας πόρων θα υψώνουμε εμπόδια; 

«Αν αμελήσωμεν (…) μήπως το πάθωμεν απαράλλακτα καθώς οι δανειζόμενοι απερισκέπτως με τους γνωστούς μεγάλους τόκους, οι οποίοι, αφού επ’ολίγον χρόνον έχουν άφθονα τα μέσα, έπειτα  χάνουν και τα κεφάλαιά των! Έτσι και ημείς – αν προς μεγάλην μας ζημίαν φανώμεν αμελείς χάριν της ησυχίας μας και επειδή τα ζητούμεν όλα προς ευχαρίστησιν – φοβούμαι μήπως έλθωμεν εις την ανάγκην να κάμνωμεν πολλά και βαρέα – βαρύτερα εκείνων τα οποία δεν ηθέλαμεν και μήπως κινδυνεύσωμεν ακόμη περί των πραγμάτων της χώρας αυτής (…) το να ευτυχεί κανείς – χωρίς να το αξίζει – γίνεται εις τους ανόητους ανθρώπους αφορμή να σκέπτωνται όχι λογικά και μέτρια, αλλά να παίρνουν τα μυαλά των αέρα (…) είναι δυσκολώτερον πράγμα να διαφυλάξει κανείς τα αγαθά παρά να αποκτήσει νέα…», (Δημοσθένους, «Οι Τρείς Ολυνθιακοί»).

Κάθε ανθρώπινη δραστηριότητα περικλείει κινδύνους. Έτσι και ο τομέας των εξορύξεων. Αυτό είναι σαφές και αδιαμφισβήτητο. Οι κίνδυνοι όμως, όπως σε όλες τις ανθρώπινες δραστηριότητες, μπορούν να αντιμετωπισθούν: είτε να απομειωθούν, είτε να εξαλειφθούν τελείως.  

Όσοι εκ των συμβούλων λοιπόν, και όχι μόνο, διαρκώς υψώνουν εμπόδια στην εκμετάλλευση-αξιοποίηση των ορυκτών μας πόρων, τί θα συμβούλευαν κατ’ αντιστοιχία τον Περικλή προκειμένου αυτός να εκμεταλλευθεί τα ορυχεία του Λαυρίου;

Θα πρότειναν στον Περικλή να μη προχωρήσει σε εκμετάλλευση του ορυχείου;

Υπό όρους πολυκριτήριας ανάλυσης, οι αποφασίζοντες οφείλουν να κατανοήσουν ποιό διακύβευμα έχει ΤΟ μέγιστο βάρος…

* Ο κ. Σωτήρης Ν. Καμενόπουλος είναι Υπ. Διδάκτωρ Πολυτεχνείου Κρήτης, Σχολή Μηχανικών Ορυκτών Πόρων.

 

 

Αρέσει σε %d bloggers: