Αρχείο

Archive for 06/09/2014

» Τα Σεπτεμβριανά «εν θερμώ» στα πρωτοσέλιδα. «

06/09/2014 Τα σχόλια έχουν κλείσει

Σπίτι της ΚύπρουΤα Σεπτεμβριανά «εν θερμώ» στα πρωτοσέλιδα.

 

Στο πλαίσιο των εκδηλώσεων για τη 59η επέτειο των γεγονότων της 6ης και 7ης Σεπτεμβρίου 1955 ο Μορφωτικός Σύνδεσμος Μακροχωρίου Κωνσταντινούπολης «Το Έδβομον του Βυζαντίου» σας προσκαλεί στο Σπίτι της Κύπρου στα εγκαίνια της έκθεσης ιστορικής μνήμης

Τα Σεπτεμβριανά «εν θερμώ» στα πρωτοσέλιδα.

» Τα νούμερα που μας κυβερνούν. «

06/09/2014 Τα σχόλια έχουν κλείσει

ΚΟΥΛΗΤου Ι. Κολομβάκη

Δεν εννοώ την κυβέρνηση. Όχι γιατί δεν είναι «νούμερα». Αλλά γιατί δεν κυβερνούν. Είναι αδύνατο να κυβερνηθεί η Ελλάδα με τη μορφή και τη δομή που έχει σήμερα η Δημόσια Διοίκηση. Είναι αδύνατον! Όσες μεταρρυθμίσεις κι αν σχεδιάζουν οι ελάχιστοι μεταρρυθμιστές του διοικητικού μηχανισμού, προσκρούουν σ’ ένα συμπαγές τείχος, σ’ ένα αδιαπέραστο μπετόν – αρμέ της πιο παρανοϊκής γραφειοκρατίας του κόσμου.

Ας μιλήσουμε λοιπόν με νούμερα. Η Δημόσια Διοίκηση διαθέτει 23.142 (!) αρμοδιότητες εκ των οποίων οι 10.765 είναι επιτελικές, οι 9.816 υποστηρικτικές, οι 998 παροχής υπηρεσιών και οι 1563 ελεγκτικές. Πώς καθορίσθηκαν αυτές οι αρμοδιότητες; Φυσικά με ρυθμιστικές διατάξεις! Από το 1975 μέχρι το 2005 εκδόθηκαν από το τέρας της Δημόσιας Διοίκησης 171.500 πράξεις νομοθετικού περιεχομένου! Ιδού η παραγωγή αναλυτικά:

3.430 Νόμοι

 

20.580 Προεδρικά διατάγματα,

 

114.905 Υπουργικές Αποφάσεις,

 

24.010 Αποφάσεις Περιφερειών

 

8.575 Αποφάσεις Νομαρχιών

 

Τί βλέπετε; Τη μερίδα του λέοντος (67%) έχουν οι Υπουργικές Αποφάσεις, αυτές δηλαδή που δεν περνούν από τη Βουλή! Ενώ οι νόμοι είναι μόνο το 2%! Σε απλά ελληνικά: το κοινοβουλευτικό μας σύστημα είναι κανονική «μούφα». Συνεδρίαζε, τάχα μου, το Νομοθετικό Σώμα, και μέσα σε 30 χρόνια παρήγαγε μόνο το 2% των διατάξεων που διέπουν τη ζωή μας. Το υπόλοιπο 98% ήταν «στο μιλητό», ένα είδος παρανομοθεσίας, που το Σύνταγμα προβλέπει μόνο σε έκτακτες περιπτώσεις εθνικής ανάγκης. Αλλά σιγά να μη σεβαστεί ο πολιτικός κόσμος το Σύνταγμα. Εδώ δε σέβεται τους ανθρώπους που ψάχνουν στα σκουπίδια, θα σεβαστεί μια παλιοφυλλάδα; Γιατί, ποια άλλη αντίληψη έχουν για το Σύνταγμα αυτοί που μας «κυβερνούν» όταν διαβάζουν στο άρθρο 74, παράγραφος 5 το εξής κατανοητό, και από παιδί του Δημοτικού: «Προσθήκη ή τροπολογία άσχετη με το κύριο αντικείμενο του νομοσχεδίου ή της πρότασης νόμου, δεν εισάγεται για συζήτηση».

Πόσες φορές παραβιάσθηκε βάναυσα αυτή η διάταξη απ’ όσους ορκίστηκαν πίστη στο Σύνταγμα; Κάθε μέρα! Οι άσχετες διατάξεις είναι ο κανόνας, όχι η εξαίρεση! Κι’ όταν είναι καραμπινάτη λαμογιά, για να μην μας πάρουν χαμπάρι, το φέρνουμε ως «τσόντα» την τελευταία στιγμή στο νομοσχέδιο για την προστασία της αρκούδας της Πίνδου και το ψηφίζουμε απνευστί τα μεσάνυχτα! Δεν είναι κοινοβουλευτισμός αυτό, οργανωμένο έγκλημα είναι!

Ας συνεχίσουμε όμως τα νούμερα για τις τεχνολογικές υποδομές της κεντρικής κυβέρνησης. Έχουν υπολογιστές; Αμέ! Και περισσεύουν κι’ όλας! 54.927 τερματικά (ποσοστό κάλυψης 102%!). Αυτά υποστηρίζονται από 2.983 servers! Αλλά το συγκλονιστικό είναι αλλού. Υπάρχουν μόνο 332 βάσεις δεδομένων, αδιευκρίνιστο ποιές είναι διασυνδεδεμένες (δηλ. ανταλλάσσουν ή/και διασταυρώνουν στοιχεία μεταξύ τους) και μόνο 13.343 υπηρεσιακά e-mails (ποσοστό κάλυψης 25%). Με τι επικοινωνούν οι υπόλοιποι χωρίς e-mail; Στέλνουν το κλητήρα να παραδώσει το έγγραφο; Μήπως ο υπολογιστής στο γραφείο τους είναι μόνο για πασιέντζες, ή είναι πάντα κλειστός για ντεκόρ; Τι σημαίνει αγοράζουμε υπολογιστές με τη σέσουλα χωρίς να ενδιαφερόμαστε να τους χρησιμοποιήσουμε; Σημαίνει ότι ήταν πολλά τα λεφτά της μίζας για τον προμηθευτή και για ‘κείνον που ενέκρινε την προμήθεια. Για να συνεννοούμαστε.

Φορολόγηση και των χωραφιών σχεδιάζουν οι δήμιοι του οικονομικού επιτελείου. Τους λείπουν 1,7 δις. Πού πηγαίνουν αυτά; Μα, φυσικά, στον ανοικονόμητο φαταούλα: το Ελληνικό Δημόσιο! Πάρτε μια γεύση… χρηστής διαχείρισης: 69 Δημόσια Νομικά Πρόσωπα (ΔΝΠ) υπάρχουν για την εκπαίδευση και κατάρτιση, 54 ΔΝΠ για την επιχειρηματικότητα και την απασχόληση, 19 ΔΝΠ για χωροταξικό σχεδιασμό & έλεγχο δόμησης, 56 ΔΝΠ για την έρευνα και την ανάπτυξη, 209 ΔΝΠ για τον πολιτισμό και την ψυχαγωγία!

Να το ξαναπώ: 209 Νομικά Πρόσωπα (ΝΠ) με τον πρόεδρο, το συμβούλιο, τα γραφεία, τους μισθούς, τα επιδόματα, τα έξοδα κίνησης, τα αναλώσιμα, για να φροντίσουν τον πολιτισμό, (δήθεν) και την ψυχαγωγία – σίγουρα, όσων διορίστηκαν εκεί από το παράθυρο!

Κι’ όμως. Δεν σκέφτονται ότι τα 209 μπορούν να τα κάνουν 208 και να μην πάθει τίποτε απολύτως η ψυχαγωγία. Όχι! Θα βάλουμε κι’ άλλους φόρους: στο χώμα, στον αέρα, στην ανάσα, στη σκέψη, κι’ ούτε μας καίγεται καρφί που έχουμε οδηγήσει ένα λαό στην κατάθλιψη, αρκεί να πληρωθούν οι λεβέντες μας στα 209 ΔΝΠ για την ψυχαγωγία! Χρεοκοπήστε οι επιχειρήσεις, χάστε τις δουλειές σας οι εργαζόμενοι, αρκεί να μην πειράξουμε ούτε μια τρίχα στα 54 ΔΝΠ για την επιχειρηματικότητα και την απασχόληση!

Δηλαδή όταν ήταν 53 τα ΔΝΠ και έφτιαχναν το τελευταίο (μέχρι στιγμής) δεν βρέθηκε ένας να πει: ντροπή ρε παιδιά – το παραξηλώσαμε! Δεν μας φτάνουν 53 οργανισμοί για την επιχειρηματικότητα και θέλουμε κι’ άλλον; Ποια επιχειρηματικότητα; Αυτή που κυνηγάμε με τις δεκάδες χιλιάδες σελίδες του ΚΒΣ; Με την αντιφατική νομοθεσία; Με την Δικαιοσύνη παράλυτη; Με τη γραφειοκρατία; Με τη διαφθορά; Με τη φορολογία στο Θεό; Νισάφι ρε παιδιά, κι η πρόκληση έχει τα όριά της!

Φυσικά και δε βρέθηκε. Γιατί για να το πεις αυτό χρειάζεται «τσίπα». Ενώ για να φορολογείς και τα ραδίκια, ξεδιαντροπιά. Κι’ επίσης, θα έπρεπε κάποιος να έχει μετρήσει τους προηγούμενους οργανισμούς για να ξέρει πόσοι είναι. Αλλά τα «νούμερα» που μας κυβερνούν το απέδειξαν, χρόνια τώρα: δεν ξέρουν να μετρούν.

 

 

 

Υ.Γ. Ευχαριστώ θερμά τον καθηγητή της Εθνικής Σχολής Δημόσιας Διοίκησης, και καθηγητή μου στη Σχολή Εθνικής Ασφάλειας (ΣΕΑ), Δρ κ. Παναγιώτη Καρκατσούλη για τα πολύτιμα στοιχεία του.

Κατηγορίες:Πολιτική

» ΠΟΤΕ ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΕΓΙΝΑΝ ΡΑΤΣΙΣΤΕΣ ; «

06/09/2014 Τα σχόλια έχουν κλείσει

λάθροΑ΄ ΜΙΑ ΔΙΑΤΑΞΗ ΑΟΡΙΣΤΗ ΚΑΙ ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΗ

«Ο τάχιστος των λόγων». Αναφαίρετο ανθρώπινο δικαίωμα και υπέρτατη δημοκρατική κατάκτηση αποτελεί η ελευθερία της σκέψης και της έκφρασης. Είναι, λοιπόν, ιδιαιτέρως ανησυχητικό το ότι το ανεκτίμητο αυτό αγαθό απειλείται άμεσα εξαιτίας κάποιων προβλέψεων του υπό ψήφιση αντιρατσιστικού νόμου που ποινικοποιούν τη δυνατότητα να εκφραστεί κανείς ελεύθερα, δηλαδή στην ουσία δεν επιτρέπουν ακόμη και να σκεφτεί κανείς σωστά, σύμφωνα με τον πασίγνωστο αφορισμό του Ρήγα. Πραγματικά, τι άλλο από εκμηδένιση της σκέψης και φίμωση της έκφρασης είναι η διάταξη που απειλεί με «φυλάκιση τριών μηνών έως τριών ετών και χρηματική ποινή 5.000-20.000 € όποιον προκαλεί, διεγείρει ή προτρέπει σε πράξεις ή ενέργειες που μπορούν να προκαλέσουν διακρίσεις και μίσος κατά προσώπου ή ομάδας προσώπων κτλ..;».

Το ερώτημα που γεννάται αμέσως είναι το ακόλουθο: μήπως παρακολουθούμε θέατρο του παραλόγου; Όπως προκύπτει από το παραπάνω απόσπασμα, επιλήψιμη είναι η «διέγερση», η «πρόκληση» και η «προτροπή» όχι καθαυτές αλλά κατά το μέτρο που οδηγούν σε ορισμένες «πράξεις ή ενέργειες». Αλλά και αυτές, με τη σειρά τους, δεν είναι αυτοτελώς κολάσιμες, αλλά (μόνο) εφόσον οδηγούν «σε διακρίσεις και μίσος». Μέσα σε αυτό το αλλόκοτο και ομιχλώδες οδοιπορικό της ενοχής σε ποιο σημείο ακριβώς μπορεί άραγε να εντοπίσει κανείς το αληθινό αδίκημα;

Πιο συγκεκριμένα: α) οι λέξεις «προκαλεί» και «διεγείρει» είναι από νοηματική άποψη εξαιρετικά αόριστες και για το λόγο αυτό επικίνδυνες. Ποιος θα σύρει τη διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στον επιτρεπτό και τον ανεπίτρεπτο βαθμό της «πρόκλησης» και της «διέγερσης»; β) Η ποινικοποίηση της «διάκρισης», δηλαδή της διαφορετικότητας και της διαφοροποίησης, ισοδυναμεί με απόρριψη της ίδιας της πολιτιστικής ταυτότητας και ιδιοπροσωπίας ενός λαού (στην προκειμένη περίπτωση του ελληνικού), οι οποίες είναι αλληλένδετες με την έννοια της διάκρισης. Είναι άραγε αυτό στις προθέσεις του νομοθέτη; Αν ναι, καλό θα ήταν να δηλωθεί expressisverbis. γ) Είναι καθαρός παραλογισμός να αποσκοπεί κανείς στην τιμωρία του «μίσους», που όμως, ως συναίσθημα, είναι ιδιαίτερα δύσκολο να διακριβωθεί και να σταθμιστεί και μάλιστα πριν ακόμη εκδηλωθεί!

Το συμπέρασμα είναι απλό: όταν έχουμε ξεκάθαρες και δρακόντειες ποινές που στοχεύουν αμφιλεγόμενα και απροσδιόριστα αδικήματα, τότε έχουμε αυτομάτως έναν εκκολαπτόμενο ολοκληρωτισμό, στον οποίο κυρίαρχο στοιχείο είναι η καθυπόταξη του πολίτη με τη μέθοδο του προληπτικού εκφοβισμού. Δε χρειάζεται να είναι κανείς όχι συνταγματολόγος αλλά ούτε καν νομικός για να αντιληφθεί ότι η παραπάνω διάταξη νομοτεχνικώς είναι διάτρητη και συνταγματικώς απαράδεκτη.

 

Β΄ Η ΣΥΓΧΥΣΗ ΤΗΣ ΑΙΤΙΑΣ ΜΕ ΤΟ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑλάθρο 2

Ωστόσο, εκείνο που προέχει είναι να δούμε το θέμα από την αρχή και στην ουσία του.

Ας ξεκινήσουμε, λοιπόν, από τα εξής αυτονόητα:

  1. Οι ειρηνικοί και φιλόξενοι Έλληνες, που πριν από μερικά χρόνια δεν ήξεραν καν τι θα πει «ρατσισμός», μήπως τρελάθηκαν απότομα;

Τι άλλαξε ξαφνικά, ώστε μέσα σε λίγα χρόνια να φουντώσει στην Ελλάδα ο δήθεν «ρατσισμός» και να χρειάζεται σήμερα ειδικός νόμος για την καταπολέμησή του; — Η απάντηση είναι απλή και πασίγνωστη:

  • Άλλαξε το ότι η χώρα μας πλημμύρισε από λαθρομετανάστες, που σε πολλές γειτονιές της Αθήνας και άλλων πόλεων έχουν μετατρέψει την ειρηνική καθημερινότητά μας σε αληθινή ΄΄κόλαση΄΄.
  • Και, ακόμη, άλλαξε το ότι εμείς οι Έλληνες κινδυνεύουμε να καταντήσουμε μετανάστες στον ίδιο μας τον τόπο.

Διαβάστε περισσότερα…

» “Σεπτεμβριανά”: Η εκδίωξη των Ελλήνων της Κωνσταντινούπολης το 1955. «

06/09/2014 Τα σχόλια έχουν κλείσει

Σεπτεμβριανά ΙΙΤου Θ. Μαλκίδη

1. Το  δήθεν  σπίτι του Κεμάλ  στη Θεσσαλονίκη και τα «Σεπτεμβριανά»

Παρά την προπαγάνδα, ότι ο Μουσταφά Κεμάλ γεννήθηκε το 1881 στη Θεσσαλονίκη, στο κτήριο, το οποίο είχε χτίσει δήθεν ο πατέρας του και βρίσκεται στη συμβολή των οδών Αποστόλου Παύλου και Αγίου Δημητρίου, εμείς υποστηρίζουμε ότι ο ισχυρισμός της γέννησης του Μουσταφά Κεμάλ στη Θεσσαλονίκη και στο συγκεκριμένο κτίριο είναι ένας μύθος.

Ο Κεμάλ γεννήθηκε στη Χρυσαυγή (Σαρίγερ) Λαγκαδά και μάλιστα το 1981, με αφορμή τα 100 χρόνια από τη γέννηση του Μουσταφά Κεμάλ, επισκέφθηκε την Χρυσαυγή (το κτίριο της τότε κοινότητας) ο Τούρκος πρόξενος Θεσσαλονίκης μαζί με τον γραμματέα του (εφημ. ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΒΟΡΡΑΣ, 10 Μαΐου 1981) συνοδευόμενοι και από Τουρκικό τηλεοπτικό συνεργείο.

Ο πρόξενος ήξερε την αλήθεια και γι’ αυτό παρακάλεσε τους κατοίκους να του υποδείξουν το ακριβές σημείο γέννησης του Μουσταφά Κεμάλ, απ΄ όπου πήρε πολλές φωτογραφίες. Σε κάποια στιγμή αποκάλυψε στους Έλληνες συνοδούς του: «γνωρίζω ότι αυτή είναι η αλήθεια, αλλά είναι δύσκολο να το παραδεχθούμε επίσημα και καταλαβαίνετε το λόγο». Ο ίδιος προθυμοποιήθηκε να χρηματοδοτήσει την ανέγερση μουσείου, το οποίο θα βοηθούσε και την ανάπτυξη του χωριού…

Το 1981 πάλι, με αφορμή τους εορτασμούς για τα 100 χρόνια από τη γέννηση του Κεμάλ, οι βουλευτές Ν. Βενιζέλος και Κ. Μπαντουβάς, με ερώτησή τους στο Ελληνικό Υπουργείο των Εξωτερικών, αμφισβήτησαν επισήμως τη θεωρία ότι το σπίτι δίπλα στο Τουρκικό Προξενείο Θεσσαλονίκης είναι αυτό στο οποίο γεννήθηκε ο Κεμάλ, επικαλούμενοι μάλιστα και αυτοί την μαρτυρία της ίδιας της αδελφής του της Μακμπουλέ, όπως διασώθηκε σε τουρκικές βιβλιογραφικές πηγές.

Στην δεκαετία του 1930, μετά το ελληνοτουρκικό σύμφωνο φιλίας και συγκεκριμένα το 1934 η Ελληνική κυβέρνηση ανάρτησε έξω από το σπίτι, μία πινακίδα όπου αναφερόταν ότι «εδώ γεννήθηκε ο Μουσταφά Κεμάλ». Και σαν να μην έφτανε αυτό, το 1937 ο Μεταξάς, έδωσε εντολή στο δήμο Θεσσαλονίκης να αγοράσει το σπίτι από την οικογένεια Σεραφειμίδου, που το κατοικούσε. Όταν η οικογένεια αρνήθηκε να το πουλήσει, τότε το κράτος προχώρησε στην απαλλοτρίωσή του. Μετά, ο δήμαρχος Θεσσαλονίκης Κ. Μερκουρίου, ενημέρωσε με επιστολή του την κυβέρνηση του Ισμέτ Ινονού, ότι χαρίζει το σπίτι στο Τουρκικό κράτος.

Στη συνέχεια η Τουρκία μετέφερε έπιπλα από τα ανάκτορα Ντολμά Μπαχτσέ και Τοπ Καπί της Κωνσταντινούπολης, ακόμα και ρούχα του Κεμάλ, τα οποία εκθέτονται πλέον στο δίνοντας την εντύπωση στον επισκέπτη, ότι χρησιμοποιήθηκαν μέσα σε αυτό το σπίτι από τον ίδιο τον Κεμάλ.

2. Η τουρκική προβοκάτσια του 1955  και η εξαφάνιση των Ελλήνων Σεπτεμβριανά Ι

Συν τοις άλλοις, στο φερόμενο ως σπίτι του φασίστα και ρατσιστή Κεμάλ γράφτηκε μία από τις μεγαλύτερες προβοκάτσιες στην παγκόσμια ιστορία.

Η έκρηξη τη νύχτα της 6ης προς την 7η Σεπτεμβρίου 1955 στον κήπο του τουρκικού προξενείου Θεσσαλονίκης και έξω από το ψευδώς αναφερόμενο ως σπίτι του Κεμάλ, θα αποτελέσει την αφορμή για το πρωτοφανή για τα παγκόσμια χρονικά διωγμό μίας αυτόχθονης ομάδας. Των Ελλήνων της Κωνσταντινούπολης, οι οποίοι λίγα χρόνια πριν είχαν εξοντωθεί οικονομικά, με τον κεφαλικό φόρο, ο οποίος στη συνέχεια κατατέθηκε στη Ζιράτ Μπανκ….

Ο εκρηκτικός μηχανισμός έσπασε μερικά τζάμια. Ο κλητήρας του τουρκικού προξενείου της Θεσσαλονίκης έπεσε σε αντιφάσεις, σχετικά με τα αίτια της έκρηξης και τελικά ομολόγησε ότι αυτός έβαλε τη βόμβα, προσθέτοντας ότι του την έδωσε ο Οktay Egin, φοιτητής της Νομικής του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, από την Κομοτηνή, ο οποίος και ομολόγησε την πράξη του. Ο Εgin είχε εισαχθεί στο Πανεπιστήμιο χωρίς εξετάσεις και ο πατέρας του, Faik Egin, δάσκαλος στο σχολείο της Σαλμώνης Ροδόπης είχε υποστηριχθεί μαζί με τον Οsman Ustunder, από το τουρκικό προξενείο της Κομοτηνής, ως υποψήφιος βουλευτής των Φιλελευθέρων το 1952.

Ο Οktay Egin αφέθηκε ελεύθερος με εγγύηση και ο τούρκος πρόξενος της Κομοτηνής Αhmet Umar, τον φυγάδευσε στην Τουρκία, όπου εργάστηκε αρχικά στον ραδιοσταθμό της Κωνσταντινούπολης, στη διεύθυνση του Αστυνομικού σώματος, στην Οργάνωση Πληροφοριών (ΜΙΤ), ενώ το 1993 διορίστηκε νομάρχης στην Καππαδοκία. Διαβάστε περισσότερα…

» Άποψη: Ο τουρισμός ως πυλώνας ανάπτυξης της ελληνικής οικονομίας. «

06/09/2014 Τα σχόλια έχουν κλείσει
ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΙΔΗΣ*

Ανάμεσα στους τρόπους βελτίωσης του τουριστικού προϊόντος και τουριστικής ανάπτυξης της Ελλάδας είναι και η αξιοποίηση μαρινών.

ΕΤΙΚΕΤΕΣ:

Ορισμένοι τρόποι βελτίωσης του τουριστικού προϊόντος και τουριστικής ανάπτυξης της Ελλάδας:

1. Αξιοποίηση μαρινών, π.χ. η μαρίνα Αλίμου στην Αττική παραμένει ανεκμετάλλευτη, ενώ θα μπορούσε να προσφέρει νέες θέσεις απασχόλησης και επιπλέον οφέλη – κέρδη για την τοπική κοινωνία – αγορά και το κράτος. Στο πρότυπο της μαρίνας Αλίμου μπορούν να αναπτυχθούν και άλλες μαρίνες σε όλη την ελληνική ηπειρωτική και νησιωτική επικράτεια.

2. Αξιοποίηση αρχαιολογικών χώρων διεθνούς φήμης και μεγάλης ιστορικής αξίας π.χ. Μαραθώνας, Σαλαμίνα, μαντείο Δωδώνης κ.λπ., οι οποίοι είναι ανεκμετάλλευτοι και κάποιοι από αυτούς εμφανίζουν εικόνα πλήρους εγκατάλειψης από την ελληνική Πολιτεία (έλλειψη καθαριότητας, ανεπάρκεια ή απουσία σημάνσεων, φωτισμού κ.λπ.).

3. Αξιοποίηση φυσικού πλούτου της Ελλάδας για μεγιστοποίηση των τουριστικών αφίξεων π.χ. θαλάσσιος, καταδυτικός, ιαματικός, περιπατητικός, ορειβατικός τουρισμός, αγροτουρισμός, οικοτουρισμός κ.λπ.

4. Αξιοποίηση ιστορικού πλούτου της Ελλάδας για μεγιστοποίηση τουριστικών εσόδων από π.χ. ιστορικό, θρησκευτικό, γαστρονομικό τουρισμό κ.λπ.

5. Αξιοποίηση σύγχρονων εναλλακτικών μορφών τουρισμού π.χ. συνεδριακός, ιατρικός, αθλητικός, εκπαιδευτικός, πολιτιστικός τουρισμός κ.λπ.

6. Ανάπτυξη της κρουαζιέρας  (home-porting), με έμφαση στα λιμάνια που φιλοξενούν κρουαζιερόπλοια, όπως είναι π.χ. Πειραιάς, Θεσσαλονίκη, Ηράκλειο, Κατάκολο κ.λπ.

Αυτά θα μπορούσαν να γίνουν με σύμπραξη του δημόσιου και του ιδιωτικού τομέα ή με συμμετοχή μόνο του ιδιωτικού τομέα, χωρίς όμως μικροκομματικά συμφέροντα, αγκυλώσεις και γραφειοκρατία. Χρειάζονται απλοποιημένες διαδικασίες, ταχύτητα στη λήψη των αποφάσεων και στρατηγικός σχεδιασμός. Μόνο με αξιοκρατία θα υπάρξουν αποτελέσματα. Τέλος, αν δεν εφαρμοστεί μια ολοκληρωμένη στρατηγική μάρκετινγκ για την προώθηση των βελτιώσεων του τουριστικού προϊόντος, τότε η προσέλκυση τουριστών δεν θα είναι η μέγιστη δυνατή, οπότε και τα έσοδα θα κινούνται σε χαμηλότερα επίπεδα από τα αναμενόμενα. Το ανησυχητικό είναι ότι αρκετές γειτονικές χώρες που αποσπούν ολοένα και μεγαλύτερο μερίδιο από την τουριστική αγορά έχουν επιτύχει σημαντική προστιθέμενη αξία στο παρεχόμενο τουριστικό προϊόν τους. Η Κροατία, το Μαυροβούνιο, η Βουλγαρία, η Τουρκία, η Μάλτα προβάλλουν στρατηγικά την τουριστική τους ανάπτυξη και αυξάνουν τις αφίξεις τουριστών και τα τουριστικά τους έσοδα. Ειδικά η Κροατία και η Τουρκία έχουν αναπτυχθεί τουριστικά ιδιαίτερα στις παραθαλάσσιες περιοχές τους (Κωνσταντινούπολη-μικρασιατικά παράλια και δαλματικές ακτές αντίστοιχα), βασισμένες σε διεθνή τουριστικά πρότυπα και αφαιρούν από την Αθήνα, τα ελληνικά νησιά και τους υπόλοιπους φημισμένους ελληνικούς τουριστικούς προορισμούς πολύτιμα έσοδα σε περίοδο οικονομικής κρίσης…

Ας ανασυντάξουμε τις δυνάμεις μας προτάσσοντας το ελληνικό τουριστικό προϊόν και τα μοναδικά χαρακτηριστικά και συγκριτικά του πλεονεκτήματα, ώστε να αντεπεξέλθουμε στον έντονο τουριστικό ανταγωνισμό στην ευρύτερη περιοχή μας με στρατηγικό στόχο την ανάδειξη της Ελλάδας σε κορυφαίο τουριστικό προορισμό διεθνώς. Εχουμε τις δυνατότητες και την εμπειρία. Απαιτείται καλύτερη οργάνωση και εξυπηρέτηση των τουριστών και όχι μόνο χαμηλότερες τιμές και πακέτα all inclusive. Ο ρόλος του στοχευόμενου και στρατηγικού τουριστικού μάρκετινγκ κρίνεται καθοριστικός, για να επωφεληθούν και οι τοπικές αγορές από την προσέλκυση περισσότερων τουριστών με την αύξηση των κερδών των τοπικών επιχειρήσεων και τη δημιουργία νέων θέσεων εργασίας.

* Ο κ. Γιώργος Κωνσταντινίδης είναι οικονομολόγος, Ph.D.

Έντυπη http://www.kathimerini.gr/

» Το πογκρόμ κατά των Ελλήνων της Κωνσταντινούπολης, Σεπτεμβριανά. (Ν 6-7 /9 / 1955…)»

06/09/2014 Τα σχόλια έχουν κλείσει

Σεπτεμβριανά ΙΙΙΜε τον όρο Σεπτεμβριανά εννοούμε το πογκρόμ που εξαπέλυσε ο τουρκικός όχλος, υπό την καθοδήγηση της κυβέρνησης Μεντερές, εναντίον της πολυπληθούς και ευημερούσας ελληνικής κοινότητας της Κωνσταντινούπολης στις 6 και 7 Σεπτεμβρίου 1955. Αποτέλεσμα, οι 100.000 Έλληνες που ζούσαν εκείνη την περίοδο στην Πόλη να συρρικνωθούν σταδιακά και σήμερα μόλις και μετά βίας να ξεπερνούν τις 2.000.

Το 1955 τη γειτονική μας χώρα κυβερνούσε ο Αντνάν Μεντερές -ένας «πρώιμος Ερντογάν»- και το Δημοκρατικό Κόμμα. Ο Μεντερές έπαιζε αρκετά το μουσουλμανικό χαρτί, προκαλώντας εκνευρισμό στο κεμαλικό κατεστημένο της χώρας. Το αποδεικνύουν και τα χιλιάδες τζαμιά που κτίστηκαν επί πρωθυπουργίας του.

Η οικονομική κατάσταση στην Τουρκία δεν ήταν ανθηρή, ενώ ο εθνικιστικός πυρετός ανέβαινε, καθώς οι Ελληνοκύπριοι διεκδικούσαν την ένωση της μεγαλονήσου με την Ελλάδα. Ήταν μια καλή αφορμή για τους τούρκους ηγέτες να αποσπάσουν την κοινή γνώμη από τα προβλήματά της, στρέφοντάς την κατά της ελληνικής μειονότητας που ευημερούσε. Στις 28 Αυγούστου 1955 ο Μεντερές ισχυρίστηκε δημόσια ότι οι Ελληνοκύπριοι σχεδίαζαν σφαγές κατά των Τουρκοκυπρίων.

Η αφορμή για το Πογκρόμ κατά του Ελληνισμού της Πόλης δόθηκε στις 6 Σεπτεμβρίου, με την έκρηξη ενός αυτοσχέδιου μηχανισμού στο Τουρκικό Προξενείο της Θεσσαλονίκης, που στεγαζόταν και στεγάζεται και σήμερα στο σπίτι, όπου γεννήθηκε ο Κεμάλ Ατατούρκ, ο ιδρυτής του σύγχρονου τουρκικού κράτους. Ως δράστης συνελήφθη από τις ελληνικές αρχές ο Οκτάι Εγκίν, ένας μουσουλμάνος σπουδαστής από την Κομοτηνή, που αργότερα περιεβλήθη το φωτοστέφανο του ήρωα. Τιμήθηκε στην Τουρκία και διορίστηκε κυβερνήτης σε επαρχία. Χρόνια αργότερα σε μία συνέντευξή του στην Ελευθεροτυπία αρνήθηκε οποιαδήποτε σχέση με το συμβάν και θεώρησε τον εαυτό του θύμα των ελληνικών αρχών.

Από την έκρηξη στο σπίτι του Ατατούρκ προκλήθηκαν μόνο μικρές υλικές ζημίες στις τζαμαρίες του κτιρίου, αλλά οι τουρκικές εφημερίδες εκμεταλλεύτηκαν το γεγονός, μεγαλοποιώντας και διαστρεβλώνοντάς το, κατόπιν κυβερνητικών οδηγιών. Πρωτοσέλιδοι τίτλοι, όπως «Έλληνες τρομοκράτες κατέστρεψαν το πατρικό σπίτι του Ατατούρκ» της «Ισταμπούλ Εξπρές» και δημοσίευση μιας σειράς από παραποιημένες φωτογραφίες του συμβάντος, προκάλεσαν «αυθόρμητες» διαδηλώσεις στην Πλατεία Ταξίμ το απόγευμα της ίδιας μέρας.

Στις 5 το απόγευμα, το μαινόμενο πλήθος των 50.000 ατόμων στράφηκε κατά των ελληνικών περιουσιών στη συνοικία Πέραν. Οι λεηλασίες κράτησαν μέχρι τις πρωινές ώρες της 7ης Σεπτεμβρίου, όταν επενέβη ο Στρατός, καθώς η κατάσταση κινδύνευε να τεθεί εκτός ελέγχου. Μέχρι τότε, οι αρχές παρέμειναν απαθείς, όταν δεν διευκόλυναν τους πλιατσικολόγους στο έργο. Ο μηχανισμός του Δημοκρατικού Κόμματος, που ήλεγχε τα συνδικάτα, έπαιξε καταλυτικό ρόλο στα έκτροπα.

Μεγάλος αριθμός διαδηλωτών μεταφέρθηκε από τη Δυτική Μικρά Ασία δωρεάν, αντί αμοιβής 6 δολαρίων, που ουδέποτε τους δόθηκε. 4.000 ταξί τους μετέφεραν στον χώρο των ταραχών, ενώ φορτηγά του Δήμου της Κωνσταντινούπολης είχαν αναπτυχθεί σε επίκαιρα σημεία της Πόλης, φορτωμένα με τσεκούρια, φτυάρια, ρόπαλα, αξίνες, σφυριά, σιδερένιους λοστούς και μπιτόνια βενζίνης, απαραίτητα σύνεργα για τον όχλο των επιδρομέων, που επέπεσε επί των ελληνικών καταστημάτων με τα συνθήματα «Θάνατος στους γκιαούρηδες», «Σπάστε, γκρεμίστε, είναι γκιαούρης», «Σφάξτε του έλληνες προδότες», «Κάτω η Ευρώπη» και «Εμπρός να βαδίσουμε κατά της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης». Την οργή του όχλου δεν γλύτωσαν και κάποια καταστήματα αρμενικής και εβραϊκής ιδιοκτησίας.

Άνδρες και γυναίκες βιάστηκαν και σύμφωνα με τη μαρτυρία του γνωστού τούρκου συγγραφέα Αζίζ Νεσίν, πολλοί ιερείς εξαναγκάστηκαν να υποστούν περιτομή, με θύμα ένα αρμένιο παπά. 16 Έλληνες έχασαν τη ζωή τους και 32 τραυματίστηκαν.

Έκτροπα κατά των Ελλήνων δεν έγιναν μόνο στην Κωνσταντινούπολη, αλλά και στη Σμύρνη. Το πρωί της 7ης Σεπτεμβρίου τούρκοι εθνικιστές έκαψαν το ελληνικό περίπτερο στη Διεθνή Έκθεση της Σμύρνης. Στη συνέχεια, κατέστρεψαν το νεόκτιστο εκκλησάκι της Αγίας Φωτεινής, ενώ λεηλάτησαν σπίτια ελλήνων στρατιωτικών, που υπηρετούσαν στο Στρατηγείο του ΝΑΤΟ.
Ο πρωθυπουργός Μεντερές σε δηλώσεις του ισχυρίστηκε ότι το πογκρόμ κατά των Ελλήνων ήταν έργο των κομμουνιστών. Ένας ισχυρισμός που κατέπεσε αυτοστιγμεί και από τις αναφορές των ξένων πρεσβειών στην Άγκυρα προς τις κυβερνήσεις τους, που επισήμαιναν τις μεγάλες ευθύνες των τουρκικών αρχών.

Η κυβέρνηση Παπάγου προσπάθησε να διεθνοποιήσει το θέμα, αλλά χωρίς σημαντικά αποτελέσματα. Αμερικανοί και Βρετανοί δεν ήταν διατεθειμένοι να ασκήσουν πιέσεις στην Τουρκία, πολύτιμο σύμμαχό τους κατά τη διάρκεια του «Ψυχρού Πολέμου». Οι νατοϊκοί σύμμαχοί μας είπαν ξεκάθαρα να ξεχάσουμε το συμβάν. Μόνο το Παγκόσμιο Συμβούλιο Εκκλησιών από τους διεθνείς οργανισμούς απαίτησε από την Τουρκία εξηγήσεις για την καταστροφή του 90% των ορθόδοξων ναών στην Κωνσταντινούπολη. Πάντως, τον Αύγουστο του 1995 η αμερικανική Γερουσία με απόφασή της κάλεσε τον Πρόεδρο Κλίντον να ανακηρύξει την 6η Σεπτεμβρίου Ημέρα Μνήμης για τα Θύματα του Πογκρόμ.

Το Πογκρόμ κατά του Ελληνισμού της Πόλης προκάλεσε καταστροφή:
•περίπου 1000 κατοικιών, όλα ελληνικής ιδιοκτησίας.
•73 εκκλησιών,
•21 εργοστασίων,
•23 σχολείων,
•27 φαρμακείων,
•110 ξενοδοχείων,
•4.348 εμπορικών καταστημάτων,
•τον βιασμό αδιευκρίνιστου αριθμού ανδρών (εξαναγκάστηκαν να υποστούν περιτομή)
•τον βιασμό 12 Ελληνίδων
•τον θάνατο ενός Αρμένιου
•τον θάνατο 16 Ελλήνων και τον τραυματισμό 32

Το οικονομικό κόστος των ζημιών ανήλθε σε 150 εκατομμύρια δολάρια, σύμφωνα με διεθνείς οργανισμούς, ενώ η ελληνική κυβέρνηση τις υπολόγισε σε 500.000.000 δολάρια. Η οικονομική αιμορραγία και ο φόβος ανάγκασαν χιλιάδες έλληνες ομογενείς να μεταναστεύσουν στην Ελλάδα.

Αργότερα, το τουρκικό κράτος διά του προέδρου Τζελάλ Μπαγιάρ υποσχέθηκε αποζημίωση για την καταστροφή των ελληνικών περιουσιών. Στην καλύτερη των περιπτώσεων δεν ξεπέρασε το 20% των απαιτήσεών τους, με δεδομένο ότι τα περιουσιακά τους στοιχεία είχαν υποτιμηθεί δραματικά.
Ο Οικ. Πατριάρχης Αθηναγόρας στα ερείπια του ναού του Αγίου Κωνσταντίνου,Κωνσταντινούπολη.
Πολλές λεπτομέρειες για τα Σεπτεμβριανά ήλθαν στο φως το 1961, κατά τη διάρκεια της δίκης για εσχάτη προδοσία του ανατραπέντος από τους στρατιωτικούς πρωθυπουργού Αντνάν Μεντερές, ο οποίος τελικά δεν γλύτωσε από την αγχόνη. Πολύτιμα στοιχεία προσκομίζει και το βιβλίο του διαπρεπούς ελληνοαμερικανού βυζαντινολόγου Σπύρου Βρυώνη «The Mechanism of catastrophe: The Turkish Pogrom οf September 6-7, 1955 and the destruction of Greek Community of Istambul (Greekworks.com, New York, 2005).

ΠΗΓΗ: http://www.sansimera.gr/articles/169#ixzz3CVtZ6pAZ

http://www.eaas.gr/

Αρέσει σε %d bloggers: