Αρχείο

Archive for 07/09/2014

» Ισλάμ και Δύση: Συνύπαρξη ή αλληλεξόντωση; «

07/09/2014 Τα σχόλια έχουν κλείσει

qorani-islam-dysi-570

Από τις αρχές της 10ετίας του 2000, τόσο στον Αραβικό Κόσμο, όσο και σε άλλες περιοχές όπου υπάρχουν μουσουλμανικοί πληθυσμοί· ακόμη δε και σε χώρες της Δυτικής Ευρώπης, στις οποίες υπάρχει αξιοσημείωτη παρουσία μουσουλμάνων μεταναστών, βοηθούντων και ατυχών πολιτικών επιλογών της Δύσης, εμφανίζεται μια σημαντική άνοδος του πολιτικού Ισλάμ.

Γράφει ο Λυκούργος Χατζάκος

Πέραν των όσων διατυπώνονται για τα αίτια της εξελίξεως αυτής, κάποιοι αναλυτές την αποδίδουν και στην παρακμή του δυτικού πολιτισμού, ο οποίος έχει διαδώσει τον δυτικό τρόπο ζωής σε παγκόσμιο επίπεδο, αδυνατεί όμως να παρουσιάσει ισχυρές αξίες και κυρίως να πείσει για αυτές και για την συμβατότητα λόγου και πρακτικής που τις υπηρετεί. Ανακλαστικά, επομένως, αναπτύσσονται κινήματα αντίδρασης και ειδικά στον Μουσουλμανικό Κόσμο (π.χ., σαλαφιστές)1, αυτά αποκτούν σημαντικά ευρύτερη εμβέλεια λόγω της ιδιαίτερης αντίληψης που διαμορφώνει το Ισλάμ, μέσω της ερμηνείας της κοσμικής τάξης η οποία περιέχεται στους στίχους (σούρα) του Ιερού Κορανίου.

Δεδομένης της εμφάνισης του νέο-Οθωμανικού δόγματος και της ύπαρξης του Αχμέτ Νταβούτογλου στην θέση του Πρωθυπουργού της Τουρκίας, μια ενδελεχής ανάγνωση και βασική σπουδή του Ισλάμ, θα βοηθούσε στην κατανόηση και επομένως, στον αποτελεσματικότερο σχεδιασμό μέτρων και πολιτικών έναντι όχι μόνον των Τουρκικών επιδιώξεων, αλλά και των φαινομένων τα οποία απορρέουν από την έξαρση κινητικότητας του ισλαμικού ζηλωτισμού και της επιρροής που αποκτούν τα ισλαμιστικά κινήματα στην διαμόρφωση πολιτικής των μουσουλμανικών κρατών και ταυτοχρόνως, στις επιδράσεις που προκύπτουν στον ευρύτερο χώρο της Νοτιοανατολικής Μεσογείου· χώρος στον οποίο η Ελληνική πλευρά –Ελλάδα και Κύπρος-, έχει άμεση συνάφεια.

Προκειμένου να κατανοηθεί η δράση των μουσουλμανικών κινημάτων, τόσον ως προς την γένεση, ανάπτυξη και συμπεριφορά όσο και ως προς τις στρατηγικές τους επιλογές (η περίπτωση του ISIS είναι χαρακτηριστική, αλλά, αν και η πλέον ακραία, δεν αποτελεί μοναδικότητα), είναι αναγκαίο να γνωρίσουμε και να κατανοήσουμε το «Ισλάμ» ως κοσμοθεωρία.

Το φιλότεχνο Ισλάμ

Πρέπει πάντοτε να συγκρατείται το γεγονός ότι, από την Χιζρά (Εγίρα για τα καθ’ υμάς), δηλαδή το έτος 622 μέχρι και την οριστική «Ανακατάληψη» (Reconquista) της Ιβηρικής με την κατάλυση του Χαλιφάτου της Γρανάδας από τον Φερδινάνδο τον Καθολικό και την Ισαβέλλα Α΄ την Καθολική το 1492, το Ισλάμ δεν παρουσίαζε την εικόνα που έχει αποκρυσταλλωθεί σήμερα για αυτό το θρήσκευμα και που προέκυψε εξ αιτίας της δράσης των φανατικών θρησκόληπτων. Στην Ανδαλουσία και το Μαγρέμπ, άνθισαν οι Τέχνες (τα μεγαλύτερα έργα και μνημεία Ισλαμικής Τέχνης προέρχονται από αυτήν την περίοδο και αυτήν την περιοχή), η επιστήμη και φυσικά δεν πρέπει να παραβλέπεται η διάσωση των αρχαίων κειμένων των Ελλήνων φιλοσόφων και συγγραφέων στην Αλεξάνδρεια.

Ψήγματα μεταστροφής στην συμπεριφορά των μουσουλμανικών πληθυσμών αρχίζουν να εμφανίζονται μετά την μεγάλη ήττα του χαλιφάτου καθώς αυτή, είθισται ανέκαθεν και για όλους τους πληθυσμούς να αποδίδεται ως συνέπεια της απομάκρυνσης από τον θείο λόγο. Η Οθωμανική Αυτοκρατορία υπήρξε η επένδυση ελπίδας για την διατήρηση της περηφάνιας των μουσουλμάνων, όπου γης, για μεγάλο χρονικό διάστημα και μέχρι τον Α΄ ΠΠ, οπότε και επήλθε η διάλυσή της.

Η αποικιοκρατία των Δυτικών που έκανε τους Άραβες «δούλους»

Η μετέπειτα εγκατάσταση των αποικιοκρατικών καθεστώτων, ουσιαστικά εξελήφθη από τους μουσουλμάνους –κυρίως Άραβες-, ως περίοδος παρακμής και τούτο διότι αυτό συναρτάτο με την εγκατάσταση μιας «δουλικής» προς τις Δυτικές δυνάμεις, άρχουσας τάξης. Δεν είναι τυχαίο ότι τα καθεστώτα αυτά, κατά την περίοδο της από-αποικιοποίησης, κατά κύριο λόγο, ανετράπησαν με ένοπλα μέσα και στρατιωτικά κινήματα (Αίγυπτος, Ιράκ, Λιβύη, Συρία κ.λπ).

Ποιο είναι όμως εκείνο το σημείο, εκείνη η αιτία που συνιστά την ομοιότροπη συμπεριφορά των μουσουλμανικών πληθυσμών και γιατί αυτό συμβαίνει; Δεν είναι εύκολο να κατανοήσουμε την πολιτική κουλτούρα των μουσουλμάνων, αν δεν γνωρίζουμε –έστω και σε αδρές γραμμές-, την ισλαμική θεώρηση για την κοσμική τάξη. Στα προεκτεθέντα ερωτήματα, η απάντηση βρίσκεται στην οντολογική ερμηνεία της μουσουλμανικής θρησκείας.

 

Τι λέει και τι πρεσβεύει το Ισλάμ Διαβάστε περισσότερα…

» Η κίνηση του Ντράγκι – Του Γιάνη Βαρουφάκη. «

07/09/2014 Τα σχόλια έχουν κλείσει
image

O Μάριο Ντράγκι γνώριζε από το καλοκαίρι του 2012, όταν επενέβη με μια ρητορική αλλά (όπως αποδείχθηκε) αποτελεσματική κίνηση που έσωσε (τουλάχιστον προσωρινά) το ευρώ, ότι η Κρίση του Ευρώ στην καλύτερη περίπτωση θα μεταφερόταν από το πεδίο των χρηματαγορών (τα περίφημα spreads) στο πεδίο των επενδύσεων (οι οποίες καταρρέουν σε όλη την ευρωζώνη) και του αποπληθωρισμού (ο οποίος καθιστά την ευρωζώνη μη βιώσιμη σήμερα). Η αγωνία του Προέδρου της ΕΚΤ για το μέλλον του νομίσματος που διαχειρίζεται εκ μέρους των ευρωπαίων πολιτών βρίσκεται συνεχώς στα ουράνια. Ξέρει τι πρέπει να γίνει, αλλά δεν έχει βέβαια την πολιτική εξουσία να το επιβάλει στο Βερολίνο στον τομέα της δημοσιονομικής και επενδυτικής πολιτικής. Ακόμα και εντός του ΔΣ της ΕΚΤ, του οποίου προεδρεύει, και που υποτίθεται ότι αποφασίζεται η νομισματική πολιτική, οι ισορροπίες δεν είναι με το μέρος του ώστε να πράξει αυτό που πιστεύει ότι απαιτείται.

Στο Jackson Hole τις προάλλες έκανε μια θεαματική ομιλία όπου για πρώτη φορά μίλησε για την ανάγκη να «παντρευτούν» οι λεγόμενες μεταρρυθμίσεις με (α) επεκτατική δημοσιονομική πολιτική (ιδίως από πλεονασματικά κράτη-μέλη όπως η Γερμανία) σε συνδυασμό με (β) επεκτατική νομισματική πολιτική από τη «δική» του ΕΚΤ. Ένας τέτοιος συνδυασμός είναι το ελάχιστο προαπαιτούμενο (χωρίς να αποτελεί ικανή συνθήκη) για την επιβίωση του ευρώ, και ο κ. Ντράγκι το γνωρίζει. Όμως, γνωρίζει ακόμα πως δεν θα εισακουστεί – τουλάχιστον δεν διαφαίνεται ότι θα εισακουστεί, με αποτέλεσμα Ιταλία, Ισπανία και Γαλλία να βυθίζονται γοργά σε μια τρύπα που εγγυάται τη χειροτέρευση της Κρίσης του Ευρώ. Να γιατί ζώνουν τα φίδια τον κ. Ντράγκι.

Χτες ο κ. Ντράγκι αντέδρασε όσο καλύτερα μπορούσε μέσα στο πλαίσιο των σιδηρών περιορισμών που τον καθηλώνουν. Το ουσιαστικό μέτρο το οποίο ανακοίνωσε ήταν ένα: Η ΕΚΤ θα αγοράζει ιδιωτικό χρέος. Πώς; Θα πιστώνει τον λογαριασμό ιδιωτικών τραπεζών με ψηφιακό χρήμα (με τη δυνατότητα υπερανάληψης για τις τράπεζες) με αντάλλαγμα δομημένο ιδιωτικό χρέος. Δηλαδή, είτε (α) παράγωγα τα οποία περιέχουν «κομματάκια» στεγαστικών δανείων ή δανείων που έχουν λάβει ιδιώτες υποθηκεύοντας κάποιο περιουσιακό τους στοιχείο είτε (β) ιδιωτικά ομόλογα έκδοσης των ίδιων των τραπεζών τα οποία υποστηρίζονται από περιουσιακά στοιχεία (π.χ. μετοχές ή και κατασχεθέντα ακίνητα) τα οποία χρησιμοποιούν οι τράπεζες ως εχέγγυα προς τους δανειστές τους (covered bonds).

Η θεωρία είναι ότι, με αυτές τις αγορές, η ΕΚΤ δίνει κίνητρο στις τράπεζες να χορηγούν πιο πολύ χρήμα σε άτομα και επιχειρήσεις που διαθέτουν εχέγγυα καθώς η ΕΚΤ εγγυάται ότι θα αγοράζει αυτά τα νέα δάνεια από τις τράπεζες. Στόχος είναι η αύξηση των επενδύσεων από επιχειρήσεις, αύξηση της οικοδομικής δραστηριότητας κ.λπ. Αυτή είναι η θεωρία. Στην πράξη όμως και αυτή η παρέμβαση του κ. Ντράγκι παραμένει σημαντική στο επίπεδο του συμβολισμού. Γιατί; Για δύο λόγους.

Πρώτον, η αγορά για αυτά τα παράγωγα και τα ομόλογα είναι πολύ μικρή στην Ευρώπη. Το δεύτερο τρίμηνο του 2014 δεν ξεπέρασε τα 19,4 δισ. ευρώ, ένα ποσό ευκαταφρόνητο δεδομένου του μεγέθους του προβλήματος και της Ευρωζωνικής οικονομίας. Δεύτερον, επειδή, για να περάσει την απόφαση από το ΔΣ της ΕΚΤ, ο κ. Ντράγκι έθεσε ως όρο πως οι αγορές αυτές θα αφορούν μόνο υπερασφαλή «προϊόντα» – με άλλα λόγια, πολλές τράπεζες (ιδίως στην Περιφέρεια) απλά δεν διαθέτουν τέτοια προϊόντα καθώς τέσσερα χρόνια κρίσης έχουν αποδομήσει τη φερεγγυότητα των περιουσιακών τους στοιχείων (π.χ. κόκκινα, μη εξυπηρετούμενα δάνεια, ακίνητα των οποίων η αξία κατέρρευσε).

Είναι λοιπόν ξεκάθαρο ότι, πρακτικά, η τελευταία κίνηση Ντράγκι ήταν συμβολική. Αυτό δεν σημαίνει ότι είναι άνευ σημασίας. Δεν θα θέσει τέλος στη συνεχιζόμενη Κρίση του Ευρώ, δεν θα αποτελέσει ανάχωμα στον αποπληθωρισμό, δεν θα σταματήσει την αποδόμηση της ευρωζώνης. Όμως σηματοδοτεί ότι ο Πρόεδρος της ΕΚΤ δεν δέχεται το Δόγμα Βερολίνου (αλλά, και εδώ που τα λέμε, και των… Αθηνών) πως «όλα βαίνουν καλώς». Ίσως η χτεσινή απόφαση να είναι το πρελούδιο μιας πραγματικά σημαντικής απόφασης, «αξίας» τρισεκατομμυρίων (αντί για τα λίγα δισ. της χτεσινής απόφασης) προς το τέλος του χρόνου.

Το πιο ενδιαφέρον, και σημαντικό, μέρος της απόφασης που μόλις ανακοινώθηκε δεν ήταν τόσο οι αγορές παραγώγων και ιδιωτικών ομολόγων αλλά τα εξής δύο σημεία:

1. Ο κ. Ντράγκι έκανε κάτι σπάνιο για να παρθεί η εν λόγω απόφαση: Απαίτησε να ληφθεί κατά πλειοψηφία, σηματοδοτώντας τη βούλησή του να κονταροκτυπηθεί με τον κ. Jens Weidemann, τον Πρόεδρο της Μπούντεσμπανκ, ο οποίος πήρε με το μέρος του κι άλλους κεντρικούς τραπεζίτες πλεονασματικών χωρών που καταψήφισαν την πρόσφατη απόφαση.

2. Στη συνέντευξη Τύπου ο κ. Ντράγκι χρησιμοποίησε ένα καλά επιλεγμένο ευφημισμό, έναν σημειολογικό κώδικα, για να πει ευθαρσώς αυτό που όλοι γνωρίζουν αλλά που το Βερολίνο αρνείται: ότι δηλαδή η ευρωζώνη αντιμετωπίζει ενδογενή κρίση αποπληθωρισμού, και ότι το ευρώ κινδυνεύει για λόγους που έχουν να κάνουν με την ίδια την ευρωζώνη. Τα σημαδιακά λόγια του ήταν τα εξής: «Έτσι, υπό αυτή την έννοια, οι κίνδυνοι στους οποίους θέλουμε να αντιδράσουμε τώρα εξαρτώνται από παράγοντες οι οποίοι δεν είναι εξωγενείς προς την ευρωζωνική οικονομία».(*)

Με άλλα λόγια, ένας πραγματικός πόλεμος βρίσκεται εν εξελίξει και ο Πρόεδρος της ΕΚΤ πασχίζει να τον κερδίσει όσο του επιτρέπουν τα όπλα του τα οποία, δυστυχώς, μόνο συμβολικές ριπές εναντίον του τέρατος της Κρίσης μπορούν να προσφέρουν. Παρά τον συμβολικό τους χαρακτήρα, και την αδυναμία τους να καταφέρουν αποτελεσματικό χτύπημα στην Κρίση, έχουν τη σημασία τους στον βαθμό που θα καταφέρουν, ίσως, να κινητοποιήσουν τους απερίγραπτους πολιτικούς μας εκπροσώπους, να τους βοηθήσουν να αναθαρρήσουν και, επιτέλους, να πουν ένα μεγάλο ΟΧΙ στον παραλογισμό των σημερινών πολιτικών.

(*) Η σημαντική αυτή φράση στα αγγλικά ήταν: “So in this sense the risks that we want to react to now do depend on factors that are not exogenous to the euro area economy.”

Protagon.gr

Από Palmografos.com

» Ο κόσμος εγκαταλείπει την παγκοσμιοποίηση. «

07/09/2014 1 Σχολιο

Ο κόσμος εγκαταλείπει την παγκοσμιοποίηση

 Του Philip Stephens 
Μία άποψη που εκφράζεται τελευταίως στο εξωτερικό είναι πως η ιστορία θα καταγράψει τις κυρώσεις εναντίον της Ρωσίας ως την αρχή μίας νέας εποχής, με βασικό χαρακτηριστικό την οπισθοχώρηση από την παγκοσμιοποίηση. Τις προάλλες άκουσα υψηλόβαθμο Γερμανό αξιωματούχο να θίγει αυτό το θέμα στο Stockholm China Forum. Ήταν μία ενδιαφέρουσα άποψη, αλλά χάνει την ευρύτερη εικόνα. Οι κυρώσεις είναι σύμπτωμα και όχι η αιτία.  Η οπισθοχώρηση ξεκίνησε πολύ πριν εξαπολύσει ο Βλαντιμίρ Πούτιν τον πόλεμό του στην Ουκρανία.

Τα επιχειρήματα υπέρ της διακοπής των οικονομικών σχέσεων με τη Μόσχα είναι αυταπόδεικτα για όποιον πιστεύει ότι η διεθνής ασφάλεια απαιτεί από τα έθνη να μην εισβάλουν στα γειτονικά τους κράτη. Η Δύση από την άλλη πλευρά, δικαίως επικρίνεται για την καθυστερημένη της αντίδραση. Με κάθε του βήμα, ο Ρώσος πρόεδρος εκμεταλλεύθηκε σκληρά την αμερικανική διστακτικότητα και τη διάσταση απόψεων στην Ευρώπη.

Θα συνεχίσει να το κάνει μέχρις ότου ανακτήσει το ΝΑΤΟ την ασφάλεια στον πυρήνα της Ευρώπης. Ο αλυτρωτισμός του κ. Πούτιν απαιτεί σκληρή διπλωματία που ενισχύεται από σθεναρή εξουσία. Θα σταματήσει μόνο εάν δει ότι η επιθετικότητά του θα οδηγήσει σε μη αποδεκτά αντίποινα. Για να τα καταφέρει όμως, το ΝΑΤΟ χρειάζεται να βάλει το πόδι του στα ανατολικά της Γηραιάς Ηπείρου. Η λυδία λίθος για τη Δύση δεν είναι πλέον το Βερολίνο, αλλά η Βαλτική.

Ορισμένοι ωστόσο, βλέπουν τις κυρώσεις με διαφορετικό πρίσμα. Τιμωρώντας τη Ρωσία, ΗΠΑ και ΕΕ ουσιαστικά υπονομεύουν το ανοιχτό διεθνές σύστημα. Βάσει αυτής της θεωρίας, τα οικονομικά πρέπει να μένουν σε απόσταση από τις περιπέτειες που προκαλούν οι πολιτικοί καβγάδες. Γιατί να συμφωνήσουν οι νέες δυνάμεις σε ένα διεθνές πεδίο δράσης, εάν ΗΠΑ και Ευρώπη πρόκειται να το διαλύσουν επιδιώκοντας τα στενά τους συμφέροντα;

Οι επικριτές αυτοί, δικαίως υποστηρίζουν ότι μία ενοποιημένη παγκόσμια οικονομία χρειάζεται μία αρχιτεκτονική πολιτικής συνεργασίας. Οι κυρώσεις για την Ουκρανία όμως, δίνουν τη μεγαλύτερη εικόνα της οπισθοχώρησης στην παγκοσμιοποίηση, που ξεκίνησε από την χρηματοοικονομική κρίση του 2008. Μαρτυρούν τη βαθιά ανατροπή στη συμπεριφορά των ΗΠΑ. Η σταθερή υπαναχώρηση της  Ουάσιγκτον από τη διεθνή της εμπλοκή ξεπερνά πλέον τη θέση που είχε παρουσιάσει αρχικά ο Μπαράκ Ομπάμα όταν είχε δηλώσει ότι οι ΗΠΑ πρέπει να σταματήσουν να κάνουν «χαζά πράγματα».BRICS 1

Ο αρχιτέκτονας της παγκοσμιοποίησης δεν θέλει να είναι πια ο εγγυητής της. Οι ΗΠΑ δεν βλέπουν ζωτικό εθνικό συμφέρον στην υποστήριξη μίας τάξης κατά την οποία αναδιανέμουν εξουσία στους αντιπάλους. Από την άλλη πλευρά, όσο κι αν διαμαρτύρονται, Κίνα, Ινδία και οι άλλοι, δεν είναι πρόθυμοι να ανακύψουν ως φύλακες της παγκοσμιοποίησης. Χωρίς ένα βασικό υπερασπιστή όμως, η παγκοσμιοποίηση αναπόφευκτα θα περιέλθει σε δεινή κατάσταση.

Πριν από λίγο καιρό, θεωρούσαμε ότι τα χρηματοοικονομικά και το διαδίκτυο θα αποτελούσαν τα πιο ισχυρά εργαλεία και ορατά σύμβολα για έναν κόσμο που θα αλληλοσυνδέεται. Η ελεύθερη κίνηση των κεφαλαίων και η ψηφιακή επικοινωνία δεν έτρεφαν κανένα σεβασμό για τα εθνικά σύνορα. Οι χρηματοοικονομικές καινοτομίες (και η καταφανής στρεψοδικία) ανακύκλωσαν τεράστια πλεονάσματα των αναδυόμενων χωρών σε άπορους αγοραστές κατοικιών στην Κεντρική Αμερική και επικίνδυνους κερδοσκόπους στην Costa Del Sol. Οι άρχοντες του τραπεζικού σύμπαντος γύρισαν τη ρουλέτα τους στο όνομα μίας αρχής που αποκαλούσαν «συναίνεση της Ουάσιγκτον».

Και μετά ήρθαν τα μετρητά. Ο χρηματοοικονομικός κλάδος επανακρατικοποιήθηκε. Οι τράπεζες υποχώρησαν ενόψει νέων ρυθμιστικών ελέγχων. Η ευρωπαϊκή χρηματοοικονομική ολοκλήρωση μπήκε σε αντίστροφή πορεία. Οι διεθνείς κεφαλαιακές ροές βρίσκονται μόλις στο ήμισυ των υψηλών που είχαν αγγίξει προ της κρίσης.

Ως προς το όραμα ενός ψηφιακού κόσμου, βάσει του οποίου όλοι, παντού θα έπρεπε να έχουν την ίδια πληροφόρηση, έπεσε θύμα των απολυταρχικών καθεστώτων και των ανησυχιών για τα προσωπικά δεδομένα. Κίνα, Ρωσία, Τουρκία και άλλοι έθεσαν εμπόδια στην ψηφιακή εποχή για να καταπνίξουν τους διαφωνούντες. Οι Ευρωπαίοι θέλουν να προστατευτούν από της αμερικανικές μυστικές υπηρεσίες και το μονοπωλιακό καπιταλισμό των ψηφιακών γιγάντων. Το διαδίκτυο σταδιακά βαλκανοποιείται.

Το ανοιχτό σύστημα εμπορίου κατακερματίζεται. Η κατάρρευση του γύρου συνομιλιών στη Ντόχα φέρνει στο φως το θάνατο των παγκόσμιων συμφωνιών ελεύθερου εμπορίου. Οι προηγμένες οικονομίες αναζητούν αντιθέτως περιφερειακές συμμαχίες και συμφωνίες – όπως είναι η Συνεργασία των Χωρών του Ειρηνικού και η Διατλαντική Εμπορική και Επενδυτική Συμφωνία. Απογοητευμένες από τη μη εξισορρόπηση ισχύος στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, οι BRICS στήνουν τους δικούς τους οικονομικούς θεσμούς.

Η εγχώρια πολιτική ενισχύει αυτές τις τάσεις. Οι ηγέτες της Δύσης γίνονται επιφυλακτικοί στην παγκοσμιοποίηση, ενώ οι ψηφοφόροι τους γίνονται όλο και πιο εχθρικοί. Η παγκοσμιοποίηση «πουλήθηκε» σε ΗΠΑ και Ευρώπη ως μία άσκηση πεφωτισμένης ιδιοτέλειας – όλοι θα ωφελούνταν σε έναν κόσμο που θα καταργούσε τα εθνικά σύνορα. Η κατάσταση ωστόσο, είναι πλέον πολύ διαφορετική για την πιεσμένη μεσαία τάξη, καθώς το ανώτερο 1% μάζεψε όλα τα κέρδη της οικονομικής ολοκλήρωσης.

Η ένταξη της Κίνας στον Παγκόσμιο Οργανισμού Εμπορίου είναι το μεγαλύτερο γεωπολιτικό γεγονός του αιώνα, αλλά οι νέες δυνάμεις δείχνουν ελάχιστο ενθουσιασμό για την παγκοσμιοποίηση. Η παλαιά τάξη εξακολουθεί να θεωρείται εργαλείο της αμερικανικής ηγεμονίας. Η Ινδία ήταν εκείνη που ανέτρεψε την τελευταία απόπειρα για ενίσχυση του ΠΟΕ.

Η παγκοσμιοποίηση χρειάζεται κάποιον να την εφαρμόσει – έναν ηγεμόνα ή μια ομάδα δυνάμεων ή μία παγκόσμια συμφωνία διακυβέρνησης που θα μπορεί να εξασφαλίσει ότι οι κανόνες εφαρμόζονται δίκαια. Χωρίς μία πολιτική αρχιτεκτονική που να δίνει χαρακτήρα αμοιβαίας προσπάθειας στα εθνικά συμφέροντα, το οικονομικό πλαίσιο είναι καταδικασμένο να κατακερματιστεί. Ο στενός εθνικισμός παραγκωνίζει τις διεθνείς δεσμεύσεις.

Οι κυρώσεις είναι μέρος αυτής της κατάστασης, όπως – και σε μεγαλύτερο βαθμό – η περιφρόνηση που δείχνει η Ρωσία για τη διεθνή τάξη. Δυστυχώς, διαπιστώσαμε το 1914 ότι η οικονομική αλληλεξάρτηση είναι ένα αδύναμο προπύργιο ενάντια στην αντιπαλότητα των μεγάλων δυνάμεων.

http://www.euro2day.gr/

» Ελληνικά χωρίς Ελληνισμό; «

07/09/2014 1 Σχολιο

Ν.Λ. στην ημεριδα 14 1 2012Ν.Λυγερός.

Ένα από τα μεγάλα προβλήματα των ανθρώπων που προωθούν την εκμάθηση της ελληνικής γλώσσας είναι το πλήθος των μαθητών και των φοιτητών. Σε κάθε συζήτηση αναρωτιούνται τι θα κάνουμε αν του χρόνου έχουμε λιγότερους, τι θα κάνουμε τώρα που έχουμε λιγότερους και πώς θα τα καταφέρουμε να έχουμε περισσότερους. Αυτά τα ερωτήματα σε βάθος Χρόνου θεωρούνται από συνήθεια ως σημαντικά, ενώ ανήκουν μόνο και μόνο στη καθημερινότητα. Συζητούν ειδικοί της γλώσσας λες και υπάρχει μόνο η γλώσσα δίχως σκέψη. Ποιο νόημα έχει η γλώσσα δίχως σκέψη; Ποια σημασία έχει η γλώσσα δίχως πολιτισμό; Αν ο στόχος μας είναι μόνο και μόνο η επικοινωνία, σίγουρα υπάρχει και απάντηση. Το πρόβλημα είναι ότι μιλάμε για φυσικές γλώσσες και όχι για τεχνητές. Κι όταν εφαρμόζουμε αυτό το πλαίσιο στη γλώσσα μας μπορούμε ν’ αναρωτηθούμε στο τέλος τι αξία έχουν τα ελληνικά δίχως Ελληνισμό; Διότι οι συνεχείς συγκρίσεις των ελληνικών με τις άλλες γλώσσες καταντούν ένα γελοίο ανέκδοτο, αφού η ουσία των ελληνικών είναι ο Ελληνισμός. Αν δεν υπάρχει το πνεύμα του Ελληνισμού τι να την κάνω τη γλώσσα; Αν δεν υπάρχει ιστορία τι εννοώ με το παρελθόν και το μέλλον; Δίχως ιστορία, το παρόν κυριαρχεί γιατί ζούμε μόνο σε χώρο, δίχως Χρόνο. Είμαστε λαός σπάνιος κι ασχολούμαστε με τις ποσότητες. Είμαστε λαός του Χρόνου κι ασχολούμαστε με τις επιφάνειες. Το ερώτημα είναι γιατί; Ποιος είναι ο λόγος; Κι η απάντηση είναι απλή: απλώς η καθημερινότητα. Διότι είναι αυτή που μας κάνει λόγω λήθης κι αδιαφορίας να ξεχάσουμε την ουσία της ύπαρξής μας εδώ και αιώνες, τον Ελληνισμό. Αν στον χώρο των γλωσσών δεν μιλούμε πια για τον Ελληνισμό, ενώ προσπαθούμε να βρούμε γλωσσικά προτερήματα, είμαστε άξιοι της μοίρας μας, αφού τα λόγια δίχως λόγο δεν είναι σκέψεις αλλά λέξεις. Η γλώσσα μας είναι σπουδαία γιατί είναι η γλώσσα του Ελληνισμού. Η γλώσσα μας δεν είναι μόνο τα ελληνικά, αλλά η έκφραση της ελληνικής σκέψης. Ο Ελληνισμός είναι δώρο του Χρόνου στην Ανθρωπότητα και από αυτήν αντλεί την αξία της η γλώσσα μας. Δίχως ελληνική σκέψη ο κόσμος θα ήταν διαφορετικός. Ας δούμε επιτέλους ότι το κλέος της γλώσσας δεν είναι πόσοι μιλούν ελληνικά, αλλά πώς ο Ελληνισμός έγινε θαύμα.

 

Κατηγορίες:Ν. Λυγερός
Αρέσει σε %d bloggers: