Αρχείο

Archive for 14/09/2014

Ξανά για τα στατιστικά της απογραφής του 2011.

14/09/2014 10 Σχόλια

ΕΛΣΤΑΤ 2Θεωρούμε πως τα στοιχεία της απογραφής του 2011 από την ΕΛΣΤΑΤ είναι κοινά αποδεκτά και δεδομένα. Συνεπώς οι αριθμοί τους είναι αναμφισβήτητοι εφόσον δεν υπάρχει άλλη αντίστοιχη μέτρηση.

Έχουμε ήδη αναφερθεί από πέρυσι σε προβλήματα που προκύπτουν από την ανάγνωσή τους: Πρώτες παρατηρήσεις επί της απογραφής του 2011. και Πρώτες επισημάνσεις επί των προβλημάτων εκ της εθνικής απογραφής του 2011.. Κυρίως επισημάναμε την απόκλιση μεταξύ του πληθυσμού που κατέγραψε η απογραφή του 2011 και των εγγεγραμμένων ψηφοφόρων με τα επακόλουθα -σοβαρά- πολιτικά ερωτήματα.

Σήμερα θα ασχοληθούμε με την ανάγνωση κάποιων άλλων αριθμών της απογραφής του 2011, με στοιχεία της ίδιας της ΕΛΣΤΑΤ φυσικά:

http://www.statistics.gr/portal/page/portal/ESYE/PAGE-interactive-census-map

1) Αναφέρεται ως μόνιμος πληθυσμός 10.816.286 άτομα και ως νόμιμος 9.904.286. Δηλαδή επισήμως αναγνωρίζεται και εντοπίζεται παρουσία παράνομων μόνιμων κατοίκων στην Ελλάδα το έτος 2011, αριθμού 912.000 και ποσοστού 8,5%. Έκτοτε το μέγεθος των παρανόμως μόνιμα κατοικούντων στην χώρα μας έχει αυξηθεί κάθετα βλ. ” Σε 48 ώρες περισυνελέγησαν πάνω από 500 μετανάστες στο ανατολικό Αιγαίο. “ και Εκρηκτική η κατάσταση με την λαθρομετανάστευση. Όταν συμβούν αγριότητες, θα είναι αργά. και ” Οι απόψεις και οι συγκλίσεις Ευρώπης-ΗΠΑ. “. Το σημαντικό στην διαφοροποίηση νομίμων και μη νομίμων ( δηλαδή, παράνομων ) μονίμων κατοίκων είναι πως το ελληνικό κράτος αναγνωρίζει την παρουσία παρανόμων κατοίκων στην επικράτειά του. Αναγνωρίζει την ανεπάρκεια και ανικανότητά του να διαφυλάξει και εξασφαλίσει τη νομιμότητα στην επικράτειά του. Ποιά λοιπόν η ισχύς και αξιοπιστία του ελληνικού κράτους αλλά και των θεσμικών οργάνων του; Πώς μεριμνούν το κράτος και κυβέρνηση για την αποκατάσταση της νομιμότητας;

2) Στον Δήμο Αθηναίων μόνιμοι κάτοικοι είναι 664 χιλ. και εξ αυτών νόμιμοι είναι 467 χιλ. . Δηλαδή στην πόλη της Αθήνας ( Δ.Α. ) ποσοστό 30% είναι παράνομα διαμένοντες! Προφανείς δεν είναι οι επιπτώσεις στην κοινωνική και πολιτισμική παρακμή, στην κάθε τύπου εγκληματικότητα και παραβατικότητα;

3) Στα στοιχεία περί την οικογενειακή κατάσταση, η απογραφή εντοπίζει και την κατηγορία αυτών που συζούν με «σύμφωνο συμβίωσης», 2.175 πανελληνίως ( όλοι μαζί, συμβιούντες και διαζευγμένοι και χήροι! ). Αναλογούν συνεπώς 7 «συμβιούντες » ανά βουλευτή. Εύλογα λοιπόν τους πρόσεξαν τόσο πολύ και στην συζήτηση για τον ρατσιστικό νόμο. Αυτοί/ές ίσως δώσουν τελικά το πολυπόθητο προβάδισμα της εκλογικής νίκης σε όποιον διεκδικητή της ψήφου τους είναι πειστικότερος.

Για κλάματα και για γέλια είναι η σηπόμενη κοινωνία μας των 9.904.286 Ελλήνων υπηκόων.

Νίκος Καραβαζάκης.

Δείτε και:

Πρώτες παρατηρήσεις επί της απογραφής του 2011.

Πρώτες επισημάνσεις επί των προβλημάτων εκ της εθνικής απογραφής του 2011.

Λαθρομετανάστευση : Διεθνή τα αίτια,εθνικές οι ευθύνες μας!

 

Κατηγορίες:Πολιτική

» 15 χρόνια χωρίς τον Γιάννο Κρανιδιώτη. «

14/09/2014 Τα σχόλια έχουν κλείσει
Νικόλας και Γιάννος Κρανιδιώτης

Γιάννος και Νικόλας Κρανιδιώτης

Ήταν, κυρίως, ο οραματιστής των μεγάλων αλμάτων και των ανοικτών οριζόντων για τον Ελληνισμό, που μπορούσε να προωθήσει με τη μεθοδικότητα του ικανού πολιτικού.

Πριν από δεκαπέντε χρόνια χάσαμε άδικα και πρόωρα τον Γιάννο Κρανιδιώτη. Χάσαμε τον άνθρωπο, τον πολιτικό, τον οραματιστή. Χάσαμε τον αρχιτέκτονα και σκαπανέα της ένταξης της Κύπρου στην Ε.Ε. Μεγάλοι σταθμοί το 1988, όταν ο Γιάννος Κρανιδιώτης συμβουλεύει την κυπριακή Κυβέρνηση να υποβάλει αίτηση, επί Ελληνικής Προεδρίας, για ένταξη στην Ε.Ε.

Μια αίτηση που υποβάλλεται δύο χρόνια αργότερα. Το 1994 έχουμε την απόφαση του Συμβουλίου της Κέρκυρας, με βάση την οποία η Κύπρος πρέπει να περιληφθεί στα κράτη που θα περιλαμβάνονται στην επόμενη διεύρυνση. Οι αποφάσεις του Ελσίνκι και της Νίκαιας και ο ενταξιακός διάλογος οδηγούν στην Κοπεγχάγη και στις ιστορικές ημερομηνίες της 16ης Απριλίου στην Αθήνα με την υπογραφή της Συνθήκης Προσχώρησης και της 1ης Μαΐου 2004 με την οριστική ένταξη της πατρίδας μας στην ευρωπαϊκή οικογένεια.

Η Κύπρος μπορεί πλέον να προσβλέπει σε ένα μέλλον με ασφάλεια, με ευημερία, με ανάπτυξη, με κοινωνική συνοχή, με προοπτική ανατροπής των κατοχικών δεδομένων και επανένωσης της πατρίδας μας. Ο Κρανιδιώτης δεν υπήρξε απλώς ο ακούραστος αγωνιστής των δικαίων του Ελληνισμού, της Ελλάδας και της Κύπρου. Δεν ήταν μόνο ο κορυφαίος μαχητής και πρωταγωνιστής για το Κυπριακό μέσα στον ελλαδικό χώρο, εργάτης για την εκπλήρωση του μεγάλου οράματος για την ένταξη της Κύπρου στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

Ο Κρανιδιώτης ήταν, κυρίως, ο οραματιστής των μεγάλων αλμάτων και των ανοικτών οριζόντων για τον Ελληνισμό που μπορούσε να προωθήσει με τη μεθοδικότητα του ικανού πολιτικού. Με το πάθος του ιδεολόγου και τη μαχητικότητα του αγωνιστή, εξοπλισμένος με την ιώβεια υπομονή ενός έμπειρου διπλωμάτη γνώριζε την τέχνη της βολιδοσκόπησης των προθέσεων και με μεθοδικότητα και συστηματική δουλειά κέρδιζε κρίσιμες μάχες.

Ο Γιάννος Κρανιδιώτης αγωνιούσε και εργαζόταν για έναν Ελληνισμό που να ξεπερνά τα πολιτικά όρια της μεταπολεμικής Ελλάδας, που να μπορεί να αποτελεί δημιουργικό πρωταγωνιστή στην ευρύτερη περιοχή των Βαλκανίων και της Μεσογείου.

Στο Υπουργείο Εξωτερικών διαμόρφωσε μια σχολή διπλωματίας με χαρακτηριστικά τη συστηματική προετοιμασία, την παραγωγικότητα και την αποτελεσματικότητα. Όντας βαθύτατα πολιτικοποιημένος και κομματικά ενταγμένος, κράτησε εντούτοις αποστάσεις ασφαλείας από κομματικά αξιώματα. Αν και η ζωή του Γιάννου Κρανιδιώτη υπήρξε σύντομη, το όραμά του για την Κύπρο, την Ελλάδα και τον Ελληνισμό παραμένει διαχρονικό αλλά επίκαιρο όσο ποτέ.

Δεκαπέντε χρόνια μετά τον πρόωρο χαμό του, η Κύπρος συνεχίζει τον αγώνα για τον τερματισμό της τουρκικής κατοχής και για μια λύση δίκαιη, λειτουργική και βιώσιμη. Η ευρωπαϊκή ενσωμάτωση της Κύπρου, παρά το ότι δεν έφερε ακόμα τον τερματισμό του συνεχιζόμενου δράματος του λαού μας, αποτελεί εντούτοις τον αδιαπέραστο πολιτικό και νομικό θώρακα της Κυπριακής Δημοκρατίας και βάθρο προς αξιοποίηση για να είναι η λύση του Κυπριακού εμβαπτισμένη στις ευρωπαϊκές αρχές και αξίες. Φτάνει να το συνειδητοποιήσουμε όπως το είχε συνειδητοποιήσει ο Γιάννος Κρανιδιώτης. Η ζωή και το έργο του Κρανιδιώτη θα αποτελούν μόνιμη πηγή έμπνευσης για τη συνέχιση ενός αγώνα, που δεν έχει ακόμα δικαιωθεί.

Σημ: Ο Γιάννος Κρανιδιώτης σκοτώθηκε στις 14 Σεπτεμβρίου του 1999 σε αεροπορικό δυστύχημα. Στο ίδιο δυστύχημα σκοτώθηκε και ο γιος του Νικόλας.

ΓΙΑΝΝΑΚΗΣ Λ. ΟΜΗΡΟΥ
Πρόεδρος Βουλής των Αντιπροσώπων
και Πρόεδρος Κ.Σ. ΕΔΕΚ

http://www.sigmalive.com/

Κατηγορίες:Πολιτική

» Εκσυγχρονισμός χωρίς απώλεια ταυτότητας. «

14/09/2014 Τα σχόλια έχουν κλείσει

περηφάνεια μαςΧ. Γιανναράς

Ο θρίαμβος του διδύμου Ερντογάν – Νταβούτογλου φέρνει την Τουρκία πολύ κοντά στο μετα-μοντέρνο. Αυτή η λέξη λειτουργεί ολίγον σαν κρεμάστρα, κρεμάει ο καθένας το νοηματικό περιεχόμενο της αρεσκείας του. Τώρα που το μοντέρνο (το «παράδειγμα» της νεωτερικότητας, της modernité) σαφώς καταρρέει, οι ορισμοί του μεταμοντέρνου ενδέχεται να γίνουν στερεότεροι: Μεταμοντέρνο είναι ό,τι ελευθερώνεται από τους παράγοντες τους συνυφασμένους με την κατάρρευση του μοντέρνου. Ποιους παράγοντες; Την αλλοτρίωση, αχρήστευση, εκφαυλισμό της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας, την υποταγή της στους νόμους του μάρκετινγκ. Τον απροκάλυπτο βιασμό των ατομικών δικαιωμάτων, τον υποβιβασμό ή αφανισμό του «κοινωνικού κράτους» σε κάθε σχεδόν γωνιά του πλανήτη. Το ρεαλιστικότατο «τέλος των ιδεολογιών», την ολοκληρωτική επιβολή μιας διαχειριστικής εκδοχής της πολιτικής, διαχειριστικής αλλότριων (όχι της κοινωνίας) συμφερόντων.

Το δίδυμο Ερντογάν – Νταβούτογλου τολμάει να φιλοδοξεί την άσκηση πολιτικής όχι απλώς διαχειριστικής. Χωρίς να παραγνωρίζουν ή να σνομπάρουν τους όρους με τους οποίους ασκείται διεθνώς η πολιτική στο καταρρέον «παράδειγμα», επιχειρούν να σώσουν τη χώρα τους από τον πρωτογονισμό του «οικονομισμού» ως μοναδικής και απολυτοποιημένης αξίας. Να δώσουν όραμα στον λαό τους, στόχους ζωής και ποιότητες βίου άλλες από την καταναλωτική μονομανία. Μοιάζει να έχουν αντιληφθεί ότι προϋπόθεση πραγματικής ανάπτυξης είναι να βιώνει ο πολίτης την ιστορία της πατρίδας του ως θησαύρισμα ποιότητας για την προσωπική του ζωή, να τον θωρακίζει με αξιοπρέπεια ο πολιτισμός και η ισχύς του κράτους του. Να αντλεί φιλοτιμία και αρχοντιά (όχι ντροπή και μειονεξία) από τη συλλογική ταυτότητα του λαού του.

Μην ξεχνάμε ότι ο Ερντογάν φυλακίστηκε για τα πιστεύω του, επί δέκα μήνες, κι αυτό μόλις πέντε χρόνια πριν κερδίσει θριαμβικά την πρωθυπουργία. Ασκεί πολιτική, γιατί πιστεύει σε κάτι, αυτό και μόνο το στοιχείο τον καθιστά μετα-μοντέρνο – η μαντίλα της γυναίκας του πρωθυπουργού σε ένα κεμαλικό κράτος (όχι σε κάποιο θεοκρατικό καθεστώς παρανοϊκής θρησκοληψίας) είναι μπαϊράκι απελευθέρωσης από την απανθρωπία του μηδενισμού στις κοινωνίες του ιστορικο-υλιστικού μονόδρομου. Το Τουρκικό Συνταγματικό Δικαστήριο καταδίκασε τα αντικεμαλικά φρονήματα του Ερντογάν, και μέσα σε πέντε χρόνια ο καταδικασμένος αναδείχθηκε πρωθυπουργός. Αυτή είναι η σαρωτική δυναμική της πίστης σε κοινωνικό όραμα, με ανιδιοτέλεια.

Δεν εξωραΐζει κανείς την πολιτική του Ερντογάν ούτε συντάσσεται με τον νεο-οθωμανισμό του όταν διαπιστώνει την ταχύτατη ανταπόκριση που βρήκε στην τουρκική κοινωνία η αμφισβήτηση του εξουσιαστικά κυρίαρχου Κεμαλισμού. Ενας λαός που, ενενήντα ολόκληρα χρόνια, έζησε έναν στανικό, εκβιαστικό εκδυτικισμό, μεταστράφηκε, μέσα σε πέντε μόλις χρόνια, και καταξιώνει την πολιτική που σέβεται τις ρίζες του, την πνευματική του παράδοση, χωρίς να την ιδεολογικοποιεί και να την εκνομικεύει. Είναι πραγματική έκπληξη μέσα στο παγκοσμιοποιημένο ιστορικο-υλιστικό «παράδειγμα».

Στην Ελλάδα, πέρασαν εκατό χρόνια υποταγής στον ίδιο εκβιαστικό εκδυτικισμό (επιβολής του Κοραϊσμού με τις λόγχες της Βαυαροκρατίας) μέχρι να εμφανιστεί η λεγόμενη «Γενιά του 1930» – η αμφισβήτηση του Κοραϊσμού στην Τέχνη και στα Γράμματα. Αλλά η παρέμβαση της Γενιάς του ’30, η κατάδειξη ότι με την ίδρυση του μεταπρατικού μας κράτους ο Ελληνισμός έπαψε να παράγει πολιτισμό και μόνο μιμείται, έπεσε η απελευθερωτική κατάδειξη κυριολεκτικά στο κενό. Το κοραϊκό κράτος την απομόνωσε στεγανά από τα πεδία ή τους συντελεστές των κοινωνικών μεταλλαγών: την πολιτική, την παιδεία, την ενημέρωση.

Ο,τι ήταν ο Κοραϊσμός για την Ελλάδα ήταν και ο Κεμαλισμός για την Τουρκία: Ανωθεν επιβολή του μεταπρατισμού, της αλλοτρίωσης, της εθελοδουλείας. Εξω από τα σύνορα του ελλαδικού κρατιδίου ο Ελληνισμός (στην Αίγυπτο, στη Μικρασία, στον Πόντο, στην Κριμαία, στις παραδουνάβιες παροικίες) είχε αβίαστα και εθελούσια προσλάβει όσα στοιχεία της «νεωτερικής» (μετα-μεσαιωνικής) Δύσης μπορούσαν να υπηρετήσουν τις δικές του, του Ελληνισμού τις ανάγκες, χωρίς να θίγουν την ένσαρκη σε πράξη (όχι ρητορική-ιδεαλιστική) ελληνικότητα – τον «τρόπο» των Ελλήνων. Αντίθετα, στο απελεύθερο ελλαδικό κράτος, όπως μετά και στο κεμαλικό – νεοτουρκικό, το δυτικό ατομοκεντρικό μοντέλο επιβλήθηκε μεθοδικά (σαν πολιτισμική γενοκτονία) – επιβλήθηκε ο ατομοκεντρισμός σε κοινωνίες με ιστορικούς εθισμούς αιώνων στην προτεραιότητα της «πόλεως» – κοινότητας – ενορίας ή της φαμίλιας – φυλής.

Η επικράτηση του Κεμαλισμού στην Τουρκία εγγυήθηκε την ίδια κατάληψη που είχε και η επικράτηση του Κοραϊσμού στην Ελλάδα: ένα κράτος με «μεταλλαγμένη» συνείδηση, αποκομμένο από το παρελθόν του, την ενεργό συνέχιση της ιστορίας του, την αξιοποίηση της πείρας αιώνων για δημιουργική μετοχή στο παρόν. Κράτος που βασίζει τον εκσυγχρονισμό του και την ανάπτυξή του στη μίμηση, στον πιθηκισμό της καταναλωτικής εξηλιθίωσης.

Το άλμα της τουρκικής κοινωνίας από τον κεμαλικό μεταπρατισμό σε έναν «εκσυγχρονισμό χωρίς αλλοτρίωση» χρειάστηκε (πολιτικά) μόλις πέντε χρόνια. Στην Ελλάδα, ο αποκλεισμός από ένα τέτοιο άλμα γίνεται κάθε μέρα και πιο στεγανός, είναι πια μάλλον αδύνατο να διασωθεί, σε συντεταγμένη συλλογικότητα, ο ελληνικός «τρόπος». Γιατί αδύνατο; Επειδή δεν πρόκειται για ιδέες, πεποιθήσεις, κανονιστικές αρχές, αλλά για άθλημα μετοχής στην κοινότητα του «τρόπου». Και έχουμε αποκλείσει τις έμπρακτες δυνατότητες αυτής της μετοχής: απεμπολήσαμε τη συνέχεια της γλώσσας, αρνηθήκαμε τη συνέχεια της ελληνικής γραφής, κατασυκοφαντήσαμε την εμμονή στη συνέχεια της Ιστορίας.

Την πτώση από την αρχοντιά της κοσμοπολίτικης αυτοκρατορικής «οικουμένης» στην τραγωδία της σκλαβιάς στους Τούρκους την αντέξαμε: ακόμα και στους σκοτεινότερους χρόνους της Τουρκοκρατίας οι Ελληνες παρήγαν πολιτισμό (αρχιτεκτονική, μουσική, ποίηση, θεσμούς, φορεσιές). Τη μετάλλαξη του ελληνικού «τρόπου» σε μεταπρατισμό και μιμητισμό του ατομοκεντρικού μοντέλου της Νεωτερικότητας στάθηκε αδύνατο να την αντιπαλαίψουμε, μάς οδήγησε νομοτελειακά στο ιστορικό τέλος του Ελληνισμού. Εχουμε κάποιες λαμπρές επιδόσεις στη μίμηση, αλλά είναι επιδόσεις εξατομικευμένες. Σε επίπεδο θεσμών και οργάνωσης του κοινού βίου ο μιμητισμός μας πέτυχε επιδόσεις κατά τι υποδεέστερες των τριτοκοσμικών. Πρωτογονισμός ιδιοτέλειας, γενικευμένη καταλήστευση του κοινωνικού χρήματος, αυτονόητη αναξιοκρατία, κυρίαρχη φαυλότητα, κτηνώδους χυδαιότητας συμπεριφορές.

Η απόσταση που χωρίζει τον Κεμαλισμό από το πολιτικό εγχείρημα Ερντογάν είναι ασυγκρίτως μικρότερη της απόστασης του Κοραϊσμού και των παραγώγων του από την ελληνικότητα.

http://www.kathimerini.gr/

http://kostasxan.blogspot.gr/

 

Έντυπη

» Έτσι δημιουργήθηκε η «φούσκα» στην κτηματαγορά. «

14/09/2014 Τα σχόλια έχουν κλείσει

 

Ετσι δημιουργήθηκε η «φούσκα» στην κτηματαγορά - Μέσα σε 10 χρόνια κτίστηκαν 900.000 νέα σπίτια - Ποιες οι προβλέψεις για τις τιμές

Εντυπωσιακή αύξηση του αριθμού των κατοικιών τη δεκαετία 2001-2011 δείχνουν τα στοιχεία του ΕΛΣΤΑΤ που επεξεργάστηκε η Alpha Bank. Σύμφωνα με τη μελέτη της τράπεζας, μέσα σε 10 χρόνια η Ελλάδα απέκτησε σχεδόν 900 χιλιάδες περισσότερες κατοικίες (895,7 χιλιάδες συγκεκριμένα) ως αποτέλεσμα της εκρηκτικής αύξησης της ζήτησης για νέα σπίτια.

Συνολικά η Ελλάδα το 2011 διέθετε 6,37 εκατ. κατοικίες από 5,48 εκατ. το 2001 και από 4,64 εκατ. το 1991 και 3,97 εκατ. το 1981. Αυτό σημαίνει ότι στη 10ετία του 2000 χτίστηκαν 896 χιλ. νέες κανονικές κατοικίες, έναντι 833 χιλ. νέων κατοικιών που είχαν χτιστεί στη 10ετία του 1990 και 674 χιλ. κατοικιών που είχαν χτιστεί στη 10ετία του 1980. Ετσι, από το 1980 και μετά κτίστηκαν σχεδόν 2,3 εκατομμύρια νέα σπίτια!

Το στοιχείο αυτό δείχνει αφενός ότι η ζήτηση έπρεπε να καλυφθεί από ανάλογη προσφορά, αφετέρου δε ότι με τον τρόπο αυτό μεγάλωσε η «φούσκα» της κτηματαγοράς. Διότι με την είσοδο της Ελλάδας στην κρίση η ζήτηση κατέρρευσε και περισσότερα από 250.000 ακίνητα μένουν απούλητα. Φανερώνεται έτσι ότι η χώρα δεν μπόρεσε να αντέξει τον οικοδομικό «οργασμό» και την πληθώρα σπιτιών που κτίστηκαν.

Ετσι δημιουργήθηκε η «φούσκα» στην κτηματαγορά - Μέσα σε 10 χρόνια κτίστηκαν 900.000 νέα σπίτια - Ποιες οι προβλέψεις για τις τιμές

 

Αν και οι αναλυτές εκτιμούν ότι σταδιακά θα αποκαθίσταται η ισορροπία καθώς θα βγαίνουν προς πώληση όλο και περισσότερα παλαιά ακίνητα σε χαμηλές τιμές, θα ενισχυθει δηλαδή η ρευστότητα στην αγορά ώστε να «ξεκολλήσουν» οι νέες επενδύσεις.

Σημειώνεται ότι τα 6,37 εκατ. των κατοικιών στην Ελλάδα συγκρίνονται με έναν πολύ μικρότερο αριθμό νοικοκυριών που ανερχόταν το 2011 στα 4,13 εκατ. νοικοκυριά, με αποτέλεσμα να αντιστοιχούν 1,54 κατοικίες ανά νοικοκυριό. Διαβάστε περισσότερα…

» Ελληνικό, η ώρα της Δικαιοσύνης. «

14/09/2014 1 Σχολιο

Ελληνικό αποφαση ΣΤΕΟ διαγωνισμός του ΤΑΙΠΕΔ για το Ελληνικό έχει σοβαρά προβλήματα. Αυτά ακριβώς που εντόπισε το Capital.gr με την αρθρογραφία του τα είδε και το Ελεγκτικό Συνέδριο! Κάποιοι έσπευσαν να μιλήσουν για επισημάνσεις «τεχνικού ενδιαφέροντος».  Εκτίθενται! Η εκστρατεία της παραπληροφόρησης συνεχίζεται, αλλά η αλήθεια δεν μπορεί να κρυφτεί: Δεν έγινε διαγωνισμός, αλλά ένα «δώρο» στον Όμιλο Λάτση.

Να ξεκαθαρίσουμε ορισμένα πράγματα. Πιστεύουμε ότι το Ελληνικό είναι μία πραγματική ευκαιρία για την Αττική. Η αξιοποίησή του θα προσφέρει χιλιάδες νέες θέσεις εργασίας, θα αναβαθμίσει συνολικά την περιοχή και θα αποτελέσει σημείο αναφοράς για το real estate. Όλα αυτά, όμως, δεν σημαίνουν ότι θα πρέπει το φιλέτο αυτό να χαριστεί στον οποιονδήποτε και μάλιστα στο όνομα της ανάπτυξης.

Στο Ελληνικό, λοιπόν, έγινε το εξής: Υπήρξε ένας διαγωνισμός και σε αυτόν έμεινε μόνο ο Όμιλος Λάτση, καθώς οι υπόλοιποι συμμετέχοντες θεώρησαν ότι με τους ισχύοντες όρους του διαγωνισμού το έργο δεν ήταν βιώσιμο.  Τότε έγινε το θαύμα! Οι όροι του διαγωνισμού άλλαξαν προς όφελος του μοναδικού υποψηφίου! Αν αυτό δεν είναι λόγος για να επαναληφθεί ο διεθνής διαγωνισμός, ποιός άλλος μπορεί να είναι;

Τι ακριβώς είπε το Ελεγκτικό Συνέδριο; Διαβάστε προσεκτικά από το ρεπορτάζ του Παναγιώτη Στάθη: «Οι δικαστές θεωρούν πως υπάρχουν αντίστοιχες παραβιάσεις στους όρους 2.3, 2.4 και 2.5 της πρόσκλησης υποβολής εκδήλωσης ενδιαφέροντος, αφού στη δεύτερη φάση του διαγωνισμού τροποποιηθήκαν οι επίμαχοι δύο όροι ουσιωδώς εκ των υστέρων με αποτέλεσμα να μην είναι δυνατή η υποβολή νέων προσφορών από επενδυτές που είχαν ήδη αποκλειστεί. Αυτό συνιστά παραβίαση της εθνικής και ευρωπαϊκής νομοθεσίας, αφού δεν επιτρέπουν τροποποίηση ουσιωδών όρων της σύμβασης που περιλαμβάνονται στη δημοσιευμένη πρόκληση εκδήλωσης, χωρίς ειδική πρόβλεψη που να αναφέρει το ενδεχόμενο τροποποίησης της σύμβασης».

Σχετικά με τους όρους μας διαφωτίζει περισσότερο ο πρώην Ευρωβουλευτής Θεόδωρος Σκυλακάκης:  «στην τελευταία φάση το Δεκέμβριο του 2013 και κατόπιν αποχώρησης ενός εκ των τεσσάρων προεπιλεγμένων επενδυτών το Ταμείο άλλαξε ουσιώδη όρο του διαγωνισμού, αυξάνοντας (εκ των υστέρων) κατά πολύ την ελκυστικότητα της σχετικής επένδυσης. Συγκεκριμένα και ενώ το ΤΑΙΠΕΔ επρόκειτο με βάση την αρχική προκήρυξη (Request For Proposal, 9/1/2013 σελ. 28), να λαμβάνει το 30% όλων των οικονομικών ωφελημάτων που θα έδινε η πωλούμενη εταιρία προς τους μετόχους της, στην τελική ανακοίνωση του ΤΑΙΠΕΔ (26/3/2014), αναφέρεται ότι ο επενδυτής θα δικαιούται μιας σωρευτικής αποδοτικότητας της επένδυσης (IRR) 15%, χωρίς να πληρώσει τίποτε στο ελληνικό δημόσιο, που θα λαμβάνει το 30% (earn out right) μόνο για το υπερβάλλον ποσό».

Καταπληκτικό! Με αυτό τον τρόπο γίνονται οι δουλειές σε αυτή την χώρα…

Τι άλλο πρέπει να συμπληρώσει κανείς; Κι όμως! Θα μπορούσαμε να κάνουμε δύο ακόμη ερωτήσεις. Πρώτη ερώτηση: Έχει ξεκαθαριστεί αν μπορεί να κτιστεί ουρανοξύστης κι αν ναι πότε έγινε αυτό; Ερώτηση δεύτερη:  «Έχει ξεκαθαριστεί αν θα λειτουργήσει στον χώρο Καζίνο κι αν ναι πότε έγινε αυτό»;

Η απόφαση αυτή του Ελεγκτικού Συνεδρίου δύσκολα ξεπερνιέται. Δεν είναι ακατόρθωτο. Αλλά έχουν ήδη εκτεθεί στα μάτια της κοινής γνώμης. Και μάλιστα σε μία προεκλογική περίοδο.

Η μόνη λύση που μένει είναι ένας νέος διαγωνισμός με διάφανους και ξεκάθαρους όρους. Η απόφαση των δικαστών έδειξε ότι κάποιοι δεν φρόντισαν τα συμφέροντα του δημοσίου με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Μπορούν να το κάνουν έστω και καθυστερημένα. Υπό αυτή την έννοια, η απόφαση των δικαστών αποτελεί ευκαιρία για το πολιτικό σύστημα και για την οικονομία της χώρας. Θέλουμε δουλειές, θέλουμε ανάπτυξη, θέλουμε νέες θέσεις εργασίας. Αλλά θέλουμε και διαφάνεια.

Θανάσης Μαυρίδης

http://www.capital.gr/

Τι είναι το Ελεγκτικό Συνέδριο:

Κατά το άρθρο 98 του Συντάγματος στην αρμοδιότητα του Ελεγκτικού Συνεδρίου ανήκουν κυρίως ο έλεγχος των δαπανών του Κράτους, καθώς και των οργανισμών τοπικής αυτοδιοίκησης ή άλλων νομικών προσώπων, που υπάγονται με ειδική διάταξη νόμου στο καθεστώς αυτό, ο έλεγχος συμβάσεων μεγάλης οικονομικής αξίας στις οποίες αντισυμβαλλόμενος είναι το Δημόσιο ή πρόσωπο που εξομοιώνεται με αυτό, ο έλεγχος των λογαριασμών των δημόσιων υπολόγων και των οργανισμών τοπικής αυτοδιοίκησης, η γνωμοδότηση για τα νομοσχέδια που αφορούν συντάξεις, η σύνταξη και η υποβολή έκθεσης προς τη Βουλή για τον απολογισμό και ισολογισμό του Κράτους, η εκδίκαση διαφορών σχετικά με την απονομή συντάξεων και τον έλεγχο των λογαριασμών και τέλος η εκδίκαση υποθέσεων που αναφέρονται στην ευθύνη των πολιτικών ή στρατιωτικών δημόσιων υπαλλήλων. http://www.elsyn.gr/elsyn/root.jsp

» Οι απόψεις και οι συγκλίσεις Ευρώπης-ΗΠΑ. «

14/09/2014 3 Σχόλια

ΕυράμπιαΤις διιστάμενες απόψεις των Ευρωπαίων και Αμερικανών για τα πλέον πιεστικά διεθνή ζητήματα, καταγράφει η ετήσια έκθεση τάσεων του αμερικανικού German Marshall Fund και τα αποτελέσματα σχολιάζει η Sara Miller Llana για την CHRISTIAN SCIENCE MONITOR (“Half of Europeans Want to Tackle International Issues without US Meddling”).

Αν και σε γενικές γραμμές οι Ευρωπαίοι φέρονται να εγκρίνουν τη διεθνή πολιτική των Αμερικανών και να στηρίζουν την ανά τον κόσμο ηγεμονία τους (56% τάσσονται υπέρ), ταυτόχρονα αναζητούν μια πιο ανεξάρτητη πορεία: το 34% των ερωτηθέντων στις ΗΠΑ επιθυμούν στενότερη συνεργασία με τους Ευρωπαίους (πρόκειται για 5% περισσότερους από ό,τι πέρυσι), ενώ το 50% των ερωτηθέντων στην Ευρώπη επιθυμούν μια προσέγγιση ανεξάρτητη από εκείνη των ΗΠΑ (κατά 8% περισσότερο από ό,τι πέρυσι).

Οι Ευρωπαίοι απλώς αισθάνονται ότι οι ΗΠΑ δεν αποτελούν τον μόνο παίκτη στο παιχνίδι της ασφάλειας και της διπλωματίας, γεγονός που θα ευαρεστήσει τους Αμερικανούς που πιέζουν τους Ευρωπαίους (και δη τους Γερμανούς) να αναλάβουν έναν περισσότερο ηγετικό ρόλο σε θέματα ασφάλειας, αλλά ενδέχεται να δημιουργήσει προβλήματα στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων (στο ζήτημα της επιτυχούς ολοκλήρωσης της Διατλαντικής Εμπορικής και Επενδυτικής Εταιρικής Σχέσης επί παραδείγματι, όπου πρέπει να υπάρχει κοινή προσέγγιση από τους εταίρους).

Για πρώτη φορά το ποσοστό των Γερμανών που επιθυμούν μεγαλύτερο βαθμό ανεξαρτησίας από τις ΗΠΑ είναι μεγαλύτερο (57%, αύξηση 17% σε σχέση με το 2013). Η αλλαγή οφείλεται πιθανώς στις αποκαλύψεις του Edward Snowden, τις σχετικές με τις αμερικανικές παρακολουθήσεις Γερμανών πολιτών και κυβερνώντων. Μάλιστα, το ποσοστό των Γερμανών που φέρονται να εγκρίνουν την αμερικανική πολιτική είναι υπό τον μέσο όρο του ποσοστού των υπολοίπων Ευρωπαίων.

Αναφορικά με την παραμονή του ΗΒ στην ΕΕ, ένα 51% των Ευρωπαίων είναι διατεθειμένοι να υποστούν τις βρετανικές ιδιαιτερότητες, προκειμένου το ΗΒ να παραμείνει μέλος της ΕΕ, ενώ το 38% εκτιμά ότι είναι προτιμότερο η Βρετανία να αποχωρήσει. Στη Γαλλία όμως, το 52% τάσσεται υπέρ της βρετανικής αποχώρησης από την ΕΕ.

Σχετικά με την ίδια την ΕΕ, το 65% των Ευρωπαίων φαίνεται ότι τάσσεται υπέρ της διατήρησής της, με την τάση αυτή να υπερισχύει στα βόρεια της Ευρώπης, όπου ο μέσος άνθρωπος δεν έχει ιδιαιτέρως επηρεαστεί από την κρίση. Το 95% των Ελλήνων, το 91% των Πορτογάλων, το 81% των Ισπανών, το 72% των Ιταλών και οι Βρετανοί ανήκουν πάντως στους Ευρωπαίους, που είναι πιθανότερο να αποτιμήσουν το ότι ανήκουν στην ΕΕ αρνητικά. Η μετανάστευση αποτελεί κοινή συνισταμένη δυσαρέσκειας: το 55% των Βρετανών, το 77% των Ισπανών και το 75% των Ελλήνων εκφράζουν την αντίθεσή τους στον τρόπο που οι κυβερνήσεις τους χειρίζονται το μεταναστευτικό (η Σουηδία αποτελεί την εξαίρεση, με το 60% των πολιτών της να δηλώνει ικανοποιημένο).

Το θέμα έχει δημιουργήσει χάσμα μεταξύ του Βορρά της Ευρώπης, που συνήθως αφομοιώνει τους περισσότερους πρόσφυγες και μετανάστες και του Νότου της Ευρώπης, που λόγω της γεωγραφικής εγγύτητας με την περιφέρεια των μεταναστευτικών ροών δέχεται τον μεγαλύτερο όγκο των μεταναστών και προσφύγων. Στο ζήτημα της μετανάστευσης υπάρχει σύγκλιση μεταξύ Ευρωπαίων και Αμερικανών, το 70% των οποίων είναι δυσαρεστημένοι με την κυβερνητική αντιμετώπιση (60% είναι ο μέσος όρος για τους Ευρωπαίους).

http://www.csmonitor.com/World/Europe/2014/0910/Half-of-Europeans-want-to-tackle-international-issues-without-US-meddling-video

http://mignatiou.com/

» Τρία σενάρια για τις εκλογές και ένα σενάριο για διπλές εκλογές. «

14/09/2014 Τα σχόλια έχουν κλείσει

Η παρουσία των Α. Σαμαρά και Ευ. Βενιζέλου στη ΔΕΘ ήταν σαφώς προεκλογική. Μέχρι και το δίλημμα των εκλογών έθεσε ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης, «σταθερότητα ή περιπέτεια», ενώ δήλωσε ανοιχτά ότι «προετοιμαζόμαστε για όλα τα ενδεχόμενα». Αυτό πυροδότησε εκ νέου σενάρια για πρόωρη προσφυγή στις κάλπες, που παραμένει μία ισχυρή πιθανότητα αλλά δεν είναι η μόνη. Οι διαρροές στην ψηφοφορία για την τροπολογία με τις διορθώσεις του ΕΝΦΙΑ επέτειναν την αίσθηση ότι η κυβέρνηση θα υποχρεωθεί να προχωρήσει σε εκλογές, πολύ περισσότερο όταν η Τρόικα δεν δείχνει διάθεση να τη διευκολύνει.

Σενάριο 1

-Εκλογές σύντομα, Οκτώβριο-Νοέμβριο, πριν από τις συνομιλίες για την απομείωση του χρέους, με διακύβευμα ποιος είναι ο καταλληλότερος μεταξύ Α. Σαμαρά και Α. Τσίπρα να διαχειριστεί τη μεγάλη διαπραγμάτευση.

Σενάριο 2

-Εκλογές τον Φεβρουάριο ή τον Μάρτιο με αφορμή την προεδρική εκλογή, εφόσον δεν διασφαλιστούν οι 180 ψήφοι για τον υποψήφιο που θα προτείνει η κυβέρνηση.

Σενάριο 3

-Εκλογές το 2016 εφόσον εκλεγεί πρόεδρος από την παρούσα Βουλή.

Στις σχετικές συζητήσεις διερευνάται και το ενδεχόμενο να μην εξασφαλιστεί αυτοδυναμία στις εθνικές εκλογές και επομένως να γίνουν επαναληπτικές εκλογές, εφόσον ο ΣΥΡΙΖΑ ως πρώτο κόμμα δεν μπορέσει να σχηματίσει κυβέρνηση. Με αυτό το ενδεχόμενο συνδέονται οι εκτιμήσεις για αλλαγή του εκλογικού νόμου ώστε να καταργηθεί το μπόνους των 50 εδρών στο πρώτο κόμμα. Ο νόμος εφόσον δεν εξασφαλίσει αυξημένη πλειοψηφία, που είναι το πιθανότερο, θα ισχύει από τις μεθεπόμενες εκλογές.

http://www.aftodioikisi.gr/

Κατηγορίες:Πολιτική
Αρέσει σε %d bloggers: