Αρχείο

Archive for 18/01/2015

» Barbaros και εκλογές! «

18/01/2015 Τα σχόλια έχουν κλείσει

 λογότυπος ΧΕΛΩΝΑΚΙ

Barbaros και εκλογές!

Συνεχίζοντας την προσπάθεια πολιτικής ενημέρωσης και πληροφόρησης για την ελεύθερη κριτική χειραφέτησή μας στην Αίγινα,

Ενόψει των εκλογών και υπό το κράτος:

  • της απροσχημάτιστης τουρκικής εισβολής στην κυπριακή ΑΟΖ καθ’ όλο τον Δεκέμβριο,
  • της πρόσφατης τυφλής τζιχαντικής τρομοκρατίας στην Ευρώπη,
  • μέσα στον αδιέξοδο μνημονιακό ζόφο που βιώνουμε από το 2010

Καλούμε ΟΛΑ ΤΑ ΚΟΜΜΑΤΑ και ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΥΠΟΨΗΦΙΟΥΣ στην Αίγινα, να παρουσιάσουν τις θέσεις και απόψεις τους στα εξής καθοριστικά ζητήματα:

  • Πότε να ανακηρυχθεί η ελληνική ΑΟΖ;
  • Πώς να αλλάξει η δημοσιονομική ύφεση;
  • Πώς να περιοριστεί η οικονομική και κοινωνική πίεση από τα κύματα μεταναστών;
  • Ποιές πρέπει να είναι οι ενέργειες για την απελευθέρωση της Κύπρου;
  • Συμφωνούν να ανακηρυχθεί το 2015 «έτος Καστελόριζου» στην Αίγινα;

Την Παρασκευή 23/1/15 ώρα 18.00 στο δημοτικό θέατρο Αίγινας. Προβλέπεται ακριβώς ισοτιμία χρόνου στους πολιτικούς και απάντηση όλων των ερωτήσεων που θα κατατεθούν γραπτά από τους ακροατές.

Στην Αίγινα, 17/1/2015. λογότυπος ΧΕΛΩΝΑΚΙ

Κατηγορίες:Πολιτική

» Η απαξίωση της ΑΟΖ από κόμματα-πολιτικούς. «

18/01/2015 1 Σχολιο

Η απαξίωση της ΑΟΖ από κόμματα-πολιτικούς

Του Θεόδωρου Καρυώτη*

Προκαλεί βαθειά θλίψη το γεγονός  ότι διαβάζοντας τις προεκλογικές εξαγγελίες των πολιτικών κομμάτων  στην Ελλάδα μόνο η ναζιστική οργάνωση Χρυσή Αυγή και οι ακροδεξιοί Ανεξάρτητοι Έλληνες αναφέρονται στο θέμα της ΑΟΖ.

Ο Αντώνης Σαμαράς, όταν ήταν στην αντιπολίτευση, ήταν μεγάλος οπαδός της ΑΟΖ αλλά όταν έγινε πρωθυπουργός έλεγε ότι θα ανακηρύξει ΑΟΖ αλλά έφυγε χωρίς να το κάνει. Το κόμμα του Αλέξη Τσίπρα δεν καταδέχεται καν να αναφερθεί στην ΑΟΖ με μοναδική εξαίρεση την Ρένα Δούρου. Το ΠΑΣΟΚ, το κόμμα που γνωρίζει καλύτερα από τα άλλα κόμματα το θέμα της ΑΟΖ, ξέχασε και αυτό να κάνει έστω και μία μικρή αναφορά σ’ αυτό το θέμα.

Ένας γνωστός δημοσιογράφος και μεγάλος εχθρός της ΑΟΖ έγραψε πρόσφατα: «Ο Αντώνης Σαμαράς, λένε οι πληροφορίες, «πάγωσε» την ανακήρυξη ΑΟΖ και κατάθεση συντεταγμένων θαλασσίων ζωνών στον ΟΗΕ. Ελπίζουμε ότι ισχύουν, γιατί αυτή είναι, εκτιμούμε, η μόνη εθνικά υπεύθυνη στάση στις δεδομένες συνθήκες. Στα ζητήματα εξωτερικής πολιτικής, ιδιαίτερα τα ελληνοτουρκικά, πολύ περισσότερο στη δυσκολότατη σημερινή συγκυρία, «επικοινωνιακές» αφροσύνες θα έχουν τραγικές συνέπειες. Ελπίζουμε, αλλά δεν είμαστε σίγουροι. ‘Άλλες πληροφορίες κάνουν λόγο για «τακτική αναδίπλωση» των «ΑΟΖολογούντων», που περιμένουν σύντομα καταλληλότερη στιγμή να εφαρμόσουν τις ιδέες τους.»

Πρόκειται για μια απαράδεκτη και προκλητική στάση για να υποστηρίξει τις τουρκικές θέσεις ότι η μοναδική μας διαφορά με την Τουρκία είναι η οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας  και συμβαδίζει, επίσης με τις αμερικανικές θέσεις που λένε «μη τολμήσετε να κάνετε μονομερή ανακήρυξη ΑΟΖ εάν δεν τα βρείτε με την Τουρκία!»

Ένα από τα πιο σημαντικά γεγονότα για τις ελληνοτουρκικές σχέσεις συνέβη τη Δευτέρα 9 Σεπτεμβρίου 2013, αλλά πέρασε απαρατήρητο. Εκείνη την ημέρα έγινε ο 55ος γύρος συνομιλιών από το 2002 που αφορούν τις θαλάσσιες ζώνες στο Αιγαίο ανάμεσα στην Ελλάδα και στην Τουρκία και ήταν μια ιστορική συνάντηση , διότι για πρώτη φορά ο πρέσβης Αποστολίδης, ο οποίος είναι επικεφαλής της ελληνικής αντιπροσωπείας στα θέματα αυτά, κατόπιν εντολής του υπουργού Εξωτερικών Ευάγγελου Βενιζέλου, ανέφερε το θέμα της ΑΟΖ στον Τούρκο ομόλογό του.

Από την εποχή του Ανδρέα Παπανδρέου όλες οι ελληνικές κυβερνήσεις δεν τόλμησαν ποτέ να αναφέρουν την ΑΟΖ στις συνομιλίες με τους Τούρκους. Όταν ο Γιώργος Παπανδρέου έγινε πρωθυπουργός, είχε δώσει εντολή στον πρέσβη Αποστολίδη να μην αναφέρει την ΑΟΖ στις συζητήσεις του με την Τουρκική πλευρά!

Πρόσφατα, ο πρέσβης Παύλος Αποστολίδης, αγνοώντας τις εντολές Βενιζέλου, σε μια συνέντευξή του στην εφημερίδα Καθημερινή, είπε: «Ωστόσο, είναι γεγονός ότι στην Ανατολική Μεσόγειο είναι παίκτης και η Τουρκία και επομένως, μια οριοθέτηση θαλασσίων ζωνών δεν μπορεί να γίνει ερήμην της. Σε αυτό το κομμάτι έχει δίκιο ο κ. Νταβούτογλου. Εάν προχωρούσαμε σε μια οριοθέτηση με την Αίγυπτο που κάλυπτε περιοχή που διεκδικεί η Τουρκία και δεν λαμβάναμε υπόψη τα συμφέροντά της, αυτή δεν θα γινόταν αποδεκτή από την Τουρκία, με οποιεσδήποτε πρακτικές και νομικές συνέπειες.»

Όπως ήδη ανέφερα, ο Παύλος Αποστολίδης είναι ο Έλληνας διπλωμάτης που έχει αναλάβει την κρίσιμη θέση να συζητά με την Τουρκία όλα τα θέματα που αφορούν την ελληνοτουρκική διαφορά στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο από τις τελευταίες τρεις ελληνικές κυβερνήσεις. Νομίζω ότι ήρθε η ώρα να πάει σπίτι του.

Η Τουρκία τον Οκτώβριο του 2014, παραβίασε τα κυριαρχικά δικαιώματα της Κυπριακής ΑΟΖ που απορρέουν από τη Σύμβαση του Δίκαιου της Θάλασσας. Η Κύπρος και η Ελλάδα αντέδρασαν σωστά με τα περιορισμένα μέσα που διαθέτουν μια και δεν έχουν πολλά περιθώρια δράσης μια και βρίσκονται οικονομικά γονατισμένες. Βέβαια, εάν το Barbaros παραβίαζε την ΑΟΖ του Ισραήλ, οι Ισραηλινοί θα το είχαν βυθίσει σε λιγότερες από έξι ώρες.

Η Τουρκία, με επιθετικότητα και ασύστολο θράσος, συνεχίζει για σαράντα χρόνια τώρα μια επιθετική και επεκτατική πολιτική στο Αιγαίο και τα τελευταία χρόνια και στο σύμπλεγμα του Καστελόριζου, προβάλλοντας συνεχώς διεκδικήσεις, χωρίς να βασίζεται πουθενά, και παραβιάζοντας όλους τους κανόνες του Διεθνούς Δικαίου.

Όταν άρχισα τον αγώνα μου για την ΑΟΖ της Ελλάδας, πριν 32 χρόνια, δεν περίμενα ότι θα περάσουν τρεις δεκαετίες χωρίς η Ελλάδα να ανακηρύξει ΑΟΖ. Όπως έχω γράψει πολλές φορές, η ΑΟΖ ήταν και είναι ο εφιάλτης της Τουρκίας, γιατί από γεωστρατηγικής άποψης η θάλασσα και όχι οι ηπειρωτικές εκτάσεις είναι αυτές που εξασφαλίζουν μεγάλη επιρροή.

Προσπάθησα να αναδείξω την αξία του Καστελόριζου και της Στρογγύλης αλλά αγνοήθηκα για μεγάλο χρονικό διάστημα. Έτσι, αισθάνθηκα ότι κάτι θα συμβεί όταν ο τότε πρωθυπουργός Γιώργος Α. Παπανδρέου αποφάσισε να πάει στο Καστελόριζο για να κάνει μια ιστορική ομιλία προς  τον ελληνικό λαό και νόμισα ότι θα μιλούσε για την Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη αλλά αντ’ αυτού μας έβαλε στο ΔΝΤ. Φαίνεται ότι δεν είχε ποτέ ακούσει τον μεγάλο πατέρα του όταν μας έλεγε ότι το χειρότερο ινστιτούτο στην παγκόσμια οικονομία ήταν το ΔΝΤ.

Πέρασαν αρκετά χρόνια από τότε  αλλά ακόμα και σήμερα, που τουρκικά υποβρύχια βρίσκονται κοντά στο Καστελόριζο, όλα τα κεντρικά δελτία ειδήσεων, όταν έρχεται η ώρα να πουν τι καιρός επικρατεί στην Ελλάδα, δείχνουν τον χάρτη της Ελλάδας που δεν συμπεριλαμβάνει ποτέ το σύμπλεγμα του Καστελόριζου! Ήρθε η ώρα για την ΕΕ να τονίσει σε όλους ότι η ελληνική και η κυπριακή ΑΟΖ αποτελούν μέρος της Ευρωπαϊκής ΑΟΖ, ότι είναι ένα ζωτικό θέμα  για την ενεργειακή επιβίωση της Ευρώπης, και ότι το Καστελόριζο δεν είναι μόνο νησί της Ελλάδας, αλλά και νησί της ΕΕ, είναι δηλαδή η στιγμή που η ΕΕ οφείλει να διεκδικήσει και να προασπίσει τα ζωτικά συμφέροντά της στη Μεσόγειο.

Το κύριο πρόβλημα της Ελλάδας στην ελληνοτουρκική διένεξη είναι ξεκάθαρα η στάση των Ηνωμένων Πολιτειών, οι οποίες δεν έχουν αλλάξει καθόλου τα τελευταία τριάντα χρόνια. Οι Αμερικανοί, από την εποχή του Ανδρέα Παπανδρέου μέχρι του Αντώνη Σαμαρά, παίζουν το ίδιο τραγούδι στο βιολί τους, λέγοντας στις ελληνικές κυβερνήσεις ότι δεν πρέπει να κάνουν μια μονομερή ανακήρυξη ΑΟΖ χωρίς να τα βρουν με την Τουρκία, παριστάνοντας ότι δεν γνωρίζουν πως η ανακήρυξη ΑΟΖ είναι πάντα μια μονομερής πράξη, όπως ακριβώς έκαναν και αυτοί το 1983.

 * Πρόσφατα δημοσιεύτηκε το βιβλίο του Θεόδωρου Καρυώτη με τίτλο «Η ΑΟΖ της Ελλάδας» – Εκδόσεις Λιβάνη- με πρόλογο του δημοσιογράφου Μιχάλη Ιγνατίου.

http://mignatiou.com/

Κατηγορίες:ΑΟΖ

» ΔΕΝ ΦΤΑΝΕΙ ΜΟΝΟ Η ΔΙΑΓΡΑΦΗ…. «

18/01/2015 1 Σχολιο

Γεννηματάς Π.

Γεννηματάς Π.

Π. Γεννηματάς

Όσο αντιπολιτευτικά κι αν θέλει κάποιος να το δει, είναι πολύ δύσκολο να αρνηθεί ότι η εμφανής προσέγγιση του ΣΥΡΙΖΑ στην διακυβέρνηση έχει ασκήσει από αρκετό καιρό καταλυτική επίδραση στη ζύμωση των απόψεων για την υπέρβαση του προβλήματος των χρεών στην Ευρωζώνη. Η μικρή, αδύναμη και υπερχρεωμένη Ελλάδα, για την Ευρώπη διαχρονικός από γεννησιμιού της πονοκέφαλος,  γίνεται για μια ακόμη φορά αντικείμενο και αφορμή αναζωπύρωσης ενός διευρυμένου  διαλόγου για μια πιο εύκαμπτη αντιμετώπιση των ευρωπαϊκών χρεών.

Μπορεί, όπως ισχυρίζονται πολλοί, η Ευρωζώνη να είναι σήμερα πολύ καλλίτερα προπαρασκευασμένη για την αντιμετώπιση μιας κρίσης υποτροπής της χρέωσης σε ένα μέλος της απ’ ότι ήταν το 2010. Μπορεί όντως να έχουν ωριμάσει στους κόλπους της απόψεις και μηχανισμοί για την ασφαλέστερη απορρόφηση των κραδασμών από ένα και πάλι πιθανολογούμενο  ελληνικό GREXIT, σε σχέση πάντα με το 2010. Αλλά και το ελληνικό χρέος είναι σήμερα πολλαπλάσιο, όπως επίσης πολλαπλάσιο είναι και το χρέος της Ιταλίας και της Γαλλίας. Επιπλέον η ύφεση έχει από καιρό εγκατασταθεί στην οικονομία της Ευρωζώνης χωρίς να προβλέπεται ότι σε ορατό χρόνο θα αποχωρήσει. Υπό τους όρους αυτούς είναι σαφές ότι και από τις δύο πλευρές του διαπραγματευτικού τραπεζιού οι παλληκαρισμοί δεν έχουν και τόσα πολλά  περιθώρια επιτυχίας.

Η ελληνική οικονομία και το δημόσιο χρέος της θα ξαναγίνουν λοιπόν αντικείμενο πειραματικής χρηματοπιστωτικής μηχανικής (financial engineering). Kαι κατά τους σοβαρότερους οικονομικούς αναλυτές το ζήτημα δεν είναι και τόσο δύσκολο να καταλήξει σε ευρύτερα αποδεκτή ρύθμιση. Χωρίς μάλιστα να χρειαστεί κινδυνεύσουν οι μάσκες και τα εκατέρωθεν προσχήματα. Το ζήτημα όμως δεν εξαντλείται εκεί. Ίσα-ίσα, εκεί είναι το σημείο που αρχίζει.

Όλοι όσοι τον τελευταίο χρόνο αναδύθησαν ξαφνικά ως οι γενναιόδωροι συνήγοροι μιας  περαιτέρω αναδιάρθρωσης του ελληνικού χρέους (όπως αυτό διογκώθηκε από το 2011 και μετά  χάρη στις πανικόβλητες γενναιοδωρίες των μνημονίων), μετακινούν ταυτόχρονα τον φωτισμό, από τις τεχνικές δυσχέρειες και τις «επαχθείς» συνέπειες μιας πιθανής μερικής διαγραφής  επί των υπολοίπων ευρωπαίων φορολογουμένων στην αναγκαιότητα εντατικοποίησης των προσαρμοστικών μεταρρυθμίσεων που πρέπει απαραίτητα να  συνοδεύουν τη νέα αναδιάρθρωση των χρεών.

Το εν λόγω πακέτο των σχετικών μεταρρυθμίσεων  είναι από το 2010 δεδομένο. Στην πραγματικότητα η δέσμη των συγκεκριμένων υποχρεώσεων είναι, τόσο για την Ελλάδα όσο και για τα άλλα  από τότε υποψήφια μέλη της ΟΝΕ, στο μεγαλύτερο μέρος της δεδομένη ήδη από το 1992. Αν οι προβλέψεις του αρχικού εκείνου προγράμματος σύγκλισης είχαν συστηματικότερα από το 1992  υλοποιηθεί, το πιθανότερο είναι ότι η Ελλάδα  δεν θα ευρίσκονταν σήμερα σε τόσο δεινή χρηματοπιστωτική θέση. Τουλάχιστον σε ότι αφορά την ελλειμματικότητα της δημοσιονομικής διαχείρισης και το ονομαστικό μέγεθος του χρέους. Η συστηματικότερη κατανομή της ατζέντας του λεγόμενου «εκσυγχρονισμού» σε μακρύτερη χρονική διάρκεια θα είχε υποτίθεται ενισχύσει προσαρμοστικά την ανταγωνιστικότητα και θα είχε εγκαταστήσει αποτελεσματικότερους διαχειριστικούς μηχανισμούς.

Με την ίδια και πάλι λογική, από το 2010 μέχρι σήμερα, διάστημα κατά το οποίο η Ελλάδα έχει εξαναγκαστεί από τους δανειστές σε αυστηρά αστυνομευόμενη δημοσιονομική πειθαρχία, το μεγαλύτερο μέρος των «επιτακτικά» αναγκαίων μεταρρυθμίσεων που συνοδεύουν την έκτακτη πιστωτική στήριξη από μέρους των δανειστών, εμφανώς  συνεχίζει να καρκινοβατεί.

Όλοι όσοι ιδεολογικά δεν ανήκουμε στην «αριστερά»,  ως πρώτον υπαίτιο των σχετικών και, κατά την άποψή μας, ζημιογόνων καθυστερήσεων συνηθίζουμε να αιτιόμαστε τις κυβερνήσεις των κομμάτων που διαχειρίστηκαν την  ευρωπαϊκή προσαρμογή από το 1992  μέχρι και το 2014. Αναμφισβήτητα οι πολιτικές ευθύνες τους  είναι σοβαρές. Η σωρευτική όμως επίκληση των συγκεκριμένων ευθυνών έχει συσκοτίσει την πραγματική φύση των εκκρεμών μεταρρυθμίσεων.  Η φύση τους, που  η αριστερά συνηθίζει να τη στιγματίζει  ως «αντιλαϊκή», είναι άραγε και διασφαλισμένα «αναπτυξιακή»;

Ξέρω ότι με τις διερωτήσεις αυτές ανοίγω ένα τεράστιο πολιτικό ζήτημα που δεν μπορεί να εξαντληθεί σε μιαν  επιφυλλίδα. ‘Ένα ζήτημα όμως που,  είτε η αναδιάρθρωση ευοδωθεί ανώδυνα είτε όχι,  θα συνεχίσει να μένει ανοιχτό επί πολύ. Γιατί σε τελευταία ανάλυση  υπερβαίνει τα όρια της ελληνικής οικονομίας και της ελληνικής «νοσηρής» ιδιαιτερότητας, υπερβαίνει ακόμη και τα όρια της Ευρωζώνης καθ’ εαυτής και επεκτείνεται στη φύση και στην ουσία  της ίδιας της Πολιτικής. Σε τοπικό, περιφερειακό αλλά και παγκόσμιο μάλιστα επίπεδο.

Χωρίς περιστροφές και περιττές επεξηγήσεις, η φύση των συγκεκριμένων μεταρρυθμίσεων που πιστεύεται ότι θα βελτιώσουν την ανταγωνιστικότητα των ασθενέστερων οικονομιών της Ευρωζώνης θέτουν επί τραπέζης το κατά πολλούς σπουδαιότερο ερώτημα, ποιο είναι τέλος πάντων το υποκείμενο της σημερινής  πολιτικής: Είναι οι λαοί και τα κράτη που «δημοκρατικά» διαχειρίζονται τις τύχες και τις αξίες τους ή μια νεοφασίζουσα  χρηματοπιστωτική δικτατορία που ρυθμίζει αυθαίρετα τους κανόνες του διεθνούς οικονομικού ανταγωνισμού;  Παραμένουν τα κράτη-έθνη και οι περιφερειακές ενώσεις τους οι κυρίαρχοι ρυθμιστές του παιγνιδιού ή  έχουν  εκχωρήσει τις ρυθμιστικές ευθύνες τους στις εξ αυτού και λεγόμενες  «ελεύθερες» αγορές του κεφαλαίου;

Αλλά θα συνεχίσουμε μετά τις εκλογές. Γιατί το ζήτημα αυτό προφανώς τις υπερβαίνει…..

» Επείγουσα η ανάγκη Πολεμικής Αεροπορίας. «

18/01/2015 Τα σχόλια έχουν κλείσει

Κυπριακή σημαία ανεμίζουσαΜ Ι Α ΙΣΤΟΡΙΚΗ μέρα χθες για τη Διοίκηση Αεροπορίας της Εθνικής Φρουράς. Και, ταυτόχρονα, μία ανωτάτου επιπέδου διακήρυξη της επείγουσας ανάγκης οι ένοπλες δυνάμεις της Κυπριακής Δημοκρατίας ν’ αποκτήσουν ικανή Πολεμική Αεροπορία και Πολεμικό Ναυτικό. Ιστορική επειδή, για 1η φορά στην ιστορία της ΕΦ τη Διοίκηση Αεροπορίας της ανέλαβε Κύπριος ιπτάμενος αξιωματικός: Ο ταξίαρχος Γαβρίλος Δημητρίου απ’ τη Μεσόγη της Πάφου. Υπήρξε το 1977 ο 1ος Κύπριος στη Σχολή Ικάρων για την ΕΦ, που με τις επιδόσεις του αναδείχθηκε και Αρχηγός Σχολής. Επικεφαλής μετέπειτα της 1ης μοίρας ελικοπτέρων που απέκτησε από το 1987 η ΕΦ. Σ Υ Γ Κ Ι Ν Η Τ Ι Κ Η, στη χθεσινή τελετή στο στρατόπεδο του θυσιασθέντος το 1974 εφέδρου Ανθυποσμηναγού Νικόλα Λοΐζου, στη Λακατάμια, ήταν η στιγμή που ο νέος Διοικητής αφιέρωσε τη χθεσινή μέρα στη Μνήμη του ηρωικού Διοικητή Ναυτικού της ΕΦ Αρχιπλοίαρχου Ανδρέα Ιωαννίδη, που θυσιάστηκε στον όλεθρο της ναυτικής βάσης Αντιστράτηγος Ευάγγελος Φλωράκης στο Μαρί την 11η Ιουλίου 2011, με τον οποίο, όπως είπε, «μας συνδέουν βίοι παράλληλοι, με κοινούς αγώνες και οράματα». Ξεχωριστή η παρουσία στην τελετή, της χήρας του αδικοχαμένου Αρχιπλοίαρχου, Μαρίας Ιωαννίδου. Τ Η Ν ΕΠΕΙΓΟΥΣΑ ανάγκη της ΚΔ γι’ ανάπτυξη της αμυντικής της ισχύος στον αέρα και στη θάλασσα, ως απόλυτη προτεραιότητα διακήρυξε στην τελετή ο ανώτατος καθ’ ύλην αρμόδιος του κράτους, Αρχηγός του ΓΕΕΦ, αντιστράτηγος Γεώργιος Μπασιακούλης που προΐστατο της τελετής. Τ Η Ν ΑΠΑΙΤΗΣΗ έθεσε και στην τελευταία Ημερησία Διαταγή του, ο μετατιθέμενος, Διοικητής επί 20μηνο μέχρι χθες της Αεροπορίας, υποπτέραρχος Λεωνίδας Τσιούτρας, απ’ τη Λάρισα, συμμαθητής του Γαβρίλου Δημητρίου, αξιωματικός με χιλιάδες ώρες πτήσεων με τα F-16 της ελλα-δικής μας Πολεμικής Αεροπορίας: «Η κατοχή [από την Τουρκία] μεγάλου μέρους του νησιού και η άνευ προηγουμένου παρουσία του Barbaros με πολεμικά πλοία και μαχητικά αεροσκάφη, αποτελεί τρανή απόδειξη των προθέσεων της Τουρκίας κι επιβάλλει σε μας ετοιμότητα για άμεση αντίδραση στον ελάχιστο χρόνο και συνεχή παρουσία σε όλον τον εναέριο χώρο, η οποία δύναται να επιτευχθεί αποτελεσματικά με μαχητικά αεροσκάφη. Η απαίτηση αυτή τώρα γίνεται επιτακτική ανάγκη, καθότι οι πηγές ενέργειας, σε συνδυασμό με τις αναδυόμενες ασύμμετρες απειλές, είναι αυτές που θα παίξουν σημαντικό ρόλο στη μετέπειτα πορεία ανάπτυξης και ασφάλειας του νησιού. Λύσεις απλής επιτήρησης, αποτελούν διαδικασία απλής ενημέρωσης και όχι παράγοντα τελικής και μόνιμης αντιμετώπισης της μόνιμης απειλής»… Κ Α Ι ΒΕΒΑΙΑ την ευθύνη για όλ’ αυτά έχουν οι διαδοχικώς εν Κύπρω κυβερνώντες και νομοθετούντες της Κομματοκρατίας: Η δική τους πολιτική κατήντησε την Αμυντική Θωράκιση στα σημερινά της χάλια… ΛΑΖΑΡΟΣ Α. ΜΑΥΡΟΣ ΕΡΩΤΗΣΗ ΣΑ 17.1.15 Να υπενθυμίσουμε μήπως – και γιατί άραγε; – ότι την Παρασκευή 17 Ιανουαρίου 1975, που βρετανικό τεθωρακισμένο εναντίον μαθητικής διαδήλωσης στην πύλη της βρετανικής βάσης Ακρωτηρίου, ΣΚΟΤΩΣΕ τον 18χρονο Πανίκο Δημητρίου, εκτοπισμένο απ’ τον Άγιο Μέμνονα της Αμμοχώστου, οι εφημερίδες είχαν 1η σελίδα την απόφαση της Βουλής της προηγούμενης μέρας που έλεγε ότι, «δεν είναι πλέον νοητό η Βρετανία να διατηρεί και να νέμεται βάσεις και διευκολύνσεις εν Κύπρω» κι έγραφαν άρθρα: «Έξω αμέσως οι Βρετανοί από την Κύπρο. Να φύγουν και αυτών αμέσως τα στρατεύματα. Να διαλυθούν οι Βάσεις τους και να επιστρέψουν στον δικαιούχο λαό τα κυπριακά εδάφη, που διά της βίας τα κατακράτησαν και τα ονόμασαν κυρίαρχα»; Λάζ.Α.Μαύρος

http://www.sigmalive.com/simerini/columns/iristho/198193/epeigousa-i-anagki-polemikis-aeroporias

Κατηγορίες:Κύπρος / κυπριακό

» Η εξ Αθηνών «αιρετική λύση» διχοτόμησης και δύο κρατών. «

18/01/2015 1 Σχολιο

Του Σάββα Ιακωβίδη

Ο Σταύρος Λυγερός προτείνει «βελούδινο ημιδιαζύγιο» μεταξύ Ελλήνων και Τούρκων

Η τουρκική πολιτική κατάλυσης της Κυπριακής Δημοκρατίας και δικαίωσης της κατοχής τώρα βρίσκει υποστηρικτές, εκτός από ξένους, και Έλληνες. Ο Στ. Λυγερός πιστεύει ότι με αυτήν τη λύση θα… εκδιώξει (!!) την Τουρκία από το νησί

ΠΟΙΟ σοβαρό κράτος στον κόσμο συζητά τη διάλυση και την κατάργησή του για να ικανοποιήσει ή να εξυπηρετήσει συμφέροντα του κατακτητή του, άλλων ξένων ή για να κατευνάσει τον εισβολέα; Και ποιοι πολιτικοί θα τολμήσουν να διαλύσουν ένα κράτος για να φτιάξουν δύο μαριονέτες;

Κυβερνήσεις σηκώνουν τα χέρια ψηλά, επειδή δεν επιθυμούν να δυσαρεστήσουν την κατοχική Τουρκία. Ξένοι απεσταλμένοι και Ειδικοί Σύμβουλοι πιστεύουν αφελέστατα ή τους έπεισαν ότι η λύση του Κυπριακού είναι παιγνιδάκι. Διπλωμάτες νομίζουν ότι θα κτίσουν καριέρες πάνω στην πλάτη του κυπριακού λαού. Όλοι αποτυγχάνουν, επειδή δεν αντιμετώπισαν την ουσία του προβλήματος. Και αυτή είναι η τουρκική εισβολή και κατοχή μεγάλου τμήματος του εδάφους της Κυπριακής Δημοκρατίας, ο εποικισμός, η εθνοκάθαρση του κυπριακού Ελληνισμού από μία χώρα, που έχει το θράσος να θέλει να ενταχθεί στην Ευρώπη.

Επιδίωξη και αταλάντευτος σχεδιασμός της Τουρκίας ήταν και είναι η κατάλυση της Κυπριακής Δημοκρατίας. Αυτός επιχειρήθηκε συντεταγμένα με το σχέδιο Ανάν, που ικανοποιούσε όλους τους τουρκικούς στόχους αλλ’ ευτυχώς απορρίφθηκε από το σωτήριο «όχι» του κυπριακού Ελληνισμού. Η Τουρκία και όσοι την υποστηρίζουν, δεν απόκαμαν. Τον τελευταίο καιρό ήρθαν αρωγοί της ξένοι δημοσιογράφοι, δεξαμενές σκέψεων και Αμερικανοί και Εγγλέζοι διπλωμάτες. Μεταξύ αυτών εμφανίστηκε και ο Ελλαδίτης δημοσιογράφος, o Σταύρος Λυγερός.

Ο Στ. Λυγερός θεωρείται καλός γνώστης του προβλήματος. Έγραψε δεκάδες άρθρα και αναλύσεις. Το 1993, σε βιβλίο του εισηγήθηκε την ένωση των ελεύθερων περιοχών με την Ελλάδα και προκάλεσε θύελλα αντιδράσεων. Ο πολέμιος του σχεδίου Ανάν, το 2004, σήμερα προτείνει την πρωτοφανή και προκλητική «αιρετική λύση» της κατάλυσης της Κυπριακής Δημοκρατίας, της διχοτόμησης, της νομιμοποίησης της τουρκικής εισβολής και κατοχής και της δημιουργίας δύο ανεξάρτητων κρατών. Τι εισηγείται ο Στ. Λυγερός;

Υποστηρίζει πως δεν αξιοποιήθηκε το «όχι» στο σχέδιο Ανάν και ότι χάθηκε μια χρυσή ευκαιρία να δρομολογηθεί μια αναθεώρηση στρατηγικής της ελληνικής πλευράς από μηδενική βάση. Λέγει ότι η διζωνική δικοινοτική ομοσπονδία οδηγεί σε μια ιδιότυπη, μη βιώσιμη συνομοσπονδία και παρατηρεί πως, σχέδια τύπου Ανάν καλλιεργούν την αυταπάτη της επανενοποίησης του νησιού, ενώ στην πραγματικότητα νομιμοποιούν τον έλεγχο της Άγκυρας στον Βορρά και εγγράφουν τουρκικές υποθήκες στον Νότο.

Τι εννοεί όταν εισηγείται αναθεώρηση στρατηγικής από μηδενική βάση; «Προϋποθέτει», γράφει, «την κατάθεση εναλλακτικών (ως προς τα σχέδια τύπου Ανάν) προτάσεων». Και προσθέτει:

«Επέλεξα τον όρο «βελούδινο ημιδιαζύγιο» επειδή πιστεύω ότι περιγράφει με ακρίβεια το περιεχόμενο. «Βελούδινο», λοιπόν, επειδή η πρόταση προσπαθεί να παντρέψει τα βασικά «θέλω» Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων. Και «ημιδιαζύγιο» επειδή, ενώ προβλέπει τη δημιουργία δύο ανεξάρτητων κυπριακών κρατών στη λογική «έδαφος έναντι αναγνώρισης», δεν σταματάει εκεί. Ταυτοχρόνως τα υποχρεώνει θεσμικά όχι μόνο να συνεργάζονται στενά, αλλά και να διατηρούν μεταξύ τους μια πολλαπλή ισορροπία. Προβλέπεται, άλλωστε, η συμμετοχή και των δύο στην Ε.Ε. με κοινό καπέλο.

»Το «βελούδινο ημιδιαζύγιο» επινοήθηκε για να εκδιώξει την Τουρκία από την Κύπρο. Για να το επιτύχει, ικανοποιεί τα βασικά «θέλω» της τουρκοκυπριακής κοινότητας. Η Άγκυρα πιθανότατα θα επιχειρήσει να το τορπιλίσει. Θα έχει, όμως, υψηλό πολιτικό κόστος εάν απορρίψει ένα σχέδιο λύσης που προβλέπει δύο κράτη και προσφέρει επαρκείς εγγυήσεις προστασίας στους Τ/κυπρίους, επειδή αυτά είναι τα κύρια επιχειρήματά της.

Στόχος του «βελούδινου ημιδιαζυγίου» είναι να απομακρύνει το μικρό τ/κ κράτος από τον ασφυκτικό εναγκαλισμό της Άγκυρας, βάζοντάς το να χορέψει σε ευρωπαϊκούς ρυθμούς». Ο Στ. Λυγερός ισχυρίζεται πως το «βελούδινο ημιδιαζύγιο» αμφισβητεί τη στρατιωτική και πολιτική παρουσία της Τουρκίας στα κατεχόμενα και ότι την «πετάει έξω από την Κύπρο». Γι’ αυτό και είναι αμφίβολο ότι θα το αποδεχτεί, αλλά θα έχει «πολιτικοδιπλωματικό κόστος καθόλου ασήμαντο».

Αν διαβάσει κανείς τι εισηγείται ο Στ. Λυγερός, θα νομίσει ότι είναι… εξωγήινος. Ότι δεν γνωρίζει τα σχέδια της Τουρκίας, τι διαμηνύουν καθημερινά εδώ και δεκαετίες Τούρκοι πολιτικοί και στρατιωτικοί, γιατί η Άγκυρα θέλει να καταλύσει την Κυπριακή Δημοκρατία, γιατί εποφθαλμιά τώρα τους υδρογονάνθρακες της νήσου, γιατί επιδιώκει να γίνει περιφερειακή και μεγάλη δύναμη, κτλ. Κι όμως, στα δύο από τα τρία κεφάλαια του βιβλίου του κάνει μιαν ορθή, γενικά, ανάλυση της πολιτικής της Ελλάδος και της Κύπρου, των αστοχιών και των ασυναρτησιών τους, του μικροελλαδισμού και των ελληνικών φοβικών συνδρόμων έναντι της Τουρκίας.

Κυρίως, ο Στ. Λυγερός αναλύει ορθά την τουρκική -κεμαλική και νεο-οθωμανική- πολιτική, που αποβλέπει ακριβώς στην κατάλυση της κρατικής οντότητας της Κυπριακής Δημοκρατίας και στον έλεγχο της Κύπρου, όχι διότι ενδιαφέρεται δήθεν για τους Τ/κυπρίους. Παραθέτει προς τούτο πληθώρα σχετικών δηλώσεων Τούρκων πολιτικών και στρατιωτικών.

Εκείνο που προκαλεί έκδηλο προβληματισμό και υποψίες είναι η σταθερή επιμονή του Στ. Λυγερού να αντιπαραβάλλει διαρκώς τη δική του πρόταση προς το απορριφθέν το 2004, σχέδιο Ανάν. Επίμονα υποστηρίζει, πρώτον, ότι οι συνομιλίες κυοφορούν ένα νέο σχέδιο Ανάν και, ως εκ τούτου, δεύτερον, η καλύτερη επιλογή είναι το «βελούδινο ημιδιαζύγιο» που, κατά τους αναπόδεικτους ισχυρισμούς του, όλοι είναι έτοιμοι να το αποδεχτούν επειδή τους εξυπηρετεί.

Αναφέρεται στη διάλυση της Κυπριακής Δημοκρατίας με τόση ανέμελη επιτηδειότητα, που νομίζει κανείς ότι διαλύεται παιδική ομάδα ποδοσφαίρου. Και επιμένει στη δημιουργία δύο κρατών ως εάν να πρόκειται για το πιο σύνηθες πράγμα στον κόσμο.

Η θέση του για τη διχοτόμηση και δύο κράτη συγκρούεται ευθέως και συνιστά τη μεγαλύτερη αντίφαση του βιβλίου του, επειδή στα δύο πρώτα κεφάλαια ο Στ. Λυγερός εξηγεί γιατί οι Τ/κύπριοι ελέγχονται από την Τουρκία και γιατί η Τουρκία θέλει να κατέχει τον Βορρά και να ελέγχει τον Νότο.

Είναι φανερό πως δεν θέλει να κατανοήσει ότι η Τουρκία δεν θέλει διχοτόμηση και δεν θα ανεχθεί τ/κ κράτος εκτός του ελέγχου της. Ο Στ. Λυγερός κάνει και ειδική αναφορά στον Νταβούτοβλου, που βροντοφωνάζει να το καταλάβουν και οι πλέον άσχετοι: «Ακόμη κι αν δεν υπήρχε ούτε ένας μουσουλμάνος Τούρκος εκεί (στην Κύπρο), η Τουρκία όφειλε να διατηρεί ένα κυπριακό ζήτημα. Καμία χώρα δεν μπορεί να μείνει αδιάφορη σε ένα τέτοιο νησί, που βρίσκεται στην καρδιά του ζωτικού της χώρου».

Ο Στ. Λυγερός ισχυρίζεται αναπόδεικτα, εκτός εάν κάτι ξέρει, ότι όλοι -Ευρωπαίοι, Αμερικανοί, Τούρκοι, Εγγλέζοι, ακόμα και Ισραηλινοί- έχουν συμφέρον από την κατάλυση της Κυπριακής Δημοκρατίας και τη δημιουργία δύο ανεξάρτητων κρατών, που θα γίνουν αποδεκτά στην Ε.Ε. Το «βελούδινο ημιδιαζύγιο», λέγει, τους λύνει προβλήματα, χωρίς να θίγει τα συμφέροντά τους. Και οι Έλληνες Κύπριοι? Αυτοί είναι «βυθισμένοι στον αποχαυνωτικό εθισμό των αυταπατών τους», όπως κατ’ επανάληψιν και κατά τρόπο μειωτικό αποφαίνεται.

Ή υποφέρουν από ένα ισχυρό σύνδρομο λεβαντινισμού, όπως απαξιωτικά μάς προσβάλλει. Η μία από τις πολλές αυταπάτες τους, ισχυρίζεται, είναι ότι κατά συντριπτική πλειοψηφία θέλουν ενιαίο κράτος με την αρχή ένας πολίτης, μία ψήφος. Δεν καταλαβαίνουν, όμως, οι δυστυχείς πως η επιβίωσή τους βρίσκεται στο «βελούδινο ημιδιαζύγιο» του Λυγερού και ότι, εξαιτίας της οικονομικής κρίσης, η δύναμη αντίστασής τους σε ένα σχέδιο Ανάν θα είναι μειωμένη, όπως αναπόδεικτα πάλι ισχυρίζεται.

Περίεργη διατεταγμένη συγχορδία

ΟΠΟΙΟΣ γνωρίζει κατ’ ελάχιστον το Κυπριακό, εκπλήσσεται από οργή για την περίεργη αλλά προφανώς διατεταγμένη συγχορδία τόσων πολλών και ειδικά Ελλήνων που, ως εκ συμφώνου, αποφάσισαν να… σώσουν τον κυπριακό Ελληνισμό, υποστηρίζοντας και προάγοντας τουρκικές θέσεις.

Ο Στ. Λυγερός επιμένει να υποβάλλει με απόλυτη βεβαιότητα πως πάμε σε ένα νέο σχέδιο Ανάν και για να το αποφύγουμε, ξεκάθαρα και με ανεκδιήγητη ελαφρότητα, προτείνει την κατάργηση της Κυπριακής Δημοκρατίας, τη δικαίωση και νομιμοποίηση των τετελεσμένων της τουρκικής εισβολής, κατοχής, εποικισμού και εθνοκάθαρσης, τη διχοτόμηση, που πλέον η Τουρκία δεν αποδέχεται, και τη δημιουργία δύο ανεξάρτητων κρατών. Καμία αναφορά σε λύση που να ταυτίζεται με τις αρχές και αξίες της Ε.Ε., του σεβασμού των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και ελευθεριών, του κράτους δικαίου.

Ο Στ. Λυγερός, όπως Αμερικανοί, Εγγλέζοι και μερικοί Έλληνες, μας ζητά να αυτοκτονήσουμε, επειδή κάποτε θα πεθάνουμε. Κάθε νούσιμος και πατριώτης Έλληνας της Κύπρου διερωτάται: Ποιο σοβαρό κράτος στον κόσμο συζητά τη διάλυση και την κατάργησή του για να ικανοποιήσει ή να εξυπηρετήσει συμφέροντα του κατακτητή του, άλλων ξένων ή για να κατευνάσει τον εισβολέα; Ποιο σοβαρό κράτος και ποιος ελεύθερος και αξιοπρεπής λαός θέλει να δικαιώσει τον εισβολέα και να νομιμοποιήσει τα εγκλήματά του; Και ποιοι πολιτικοί θα τολμήσουν να διαλύσουν ένα κράτος για να φτιάξουν δύο μαριονέτες;

http://www.sigmalive.com/

Κατηγορίες:Κύπρος / κυπριακό

» ΤΙ ΝΑ ΨΗΦΙΣΩ; «

18/01/2015 1 Σχολιο

εκλογές-πρόβατα» Τι να ψηφίσω λοχαγέ μου ; » ρώτησε ένας ταλαίπωρος συνταξιούχος τον απόστρατο στρατιωτικό που μόλις είχε τελειώσει την ομιλία του σε μια εκδήλωση πατριωτικής ομάδας .
Ο λοχαγός κατάλαβε την βλακεία της ερώτησης αλλά δεν ήταν έτοιμος να απαντήσει πειστικά . Έτσι ο ταλαίπωρος συνταξιούχος έφυγε χωρίς να του έχει λυθεί η απορία .
Εκείνη η ερώτηση με απασχόλησε καιρό και νομίζω πως βρήκα την απάντηση που θα ήθελε να δώσει ο λοχαγός :

Ας υποθέσουμε οτι είστε καρδιολόγος . Έρχεται ένας ασθενής και σας λέει » Γιατρέ μου , μια ζωή έτρωγα και έπινα και κάπνιζα και δεν γυμναζόμουν . Τώρα οι αρτηρίες μου γέμισαν χοληστερίνη . Πέστε μου ποιό χάπι να πάρω , το μπλέ ή το πράσινο , για να γίνω ΤΕΛΕΙΩΣ ΚΑΛΑ ; »

Η βλακεία του ασθενούς είναι προφανής . Παρόμοια όμως είναι και η βλακεία του νεοέλληνα που ρωτά «Τί να ψηφίσω ;» .

Σαν καλός γιατρός , ο λοχαγός λοιπόν θα του έλεγε :
Επί 30 χρόνια έτρωγες τα λεφτά που σου έδινε πλουσιοπάροχα ο «φίλος του λαού» και δεν αναρωτιόσουν για τίποτα . Τώρα ζητάς να αφιερώσεις 10 λεπτά , να πάς να ρίξεις ένα χαρτάκι στην κάλπη και την άλλη μέρα ΟΛΑ ΤΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ που συσσώρευες επι 30 χρόνια ΝΑ ΕΧΟΥΝ ΛΥΘΕΙ !
Μα πόσο μα@@@ας είσαι ;
Όσο εσύ χόρευες στα σκυλάδικα αυτοί έφερναν μιλλιούνια ξένους και αλλοίωσαν το εκλογικό σώμα .
Όσο εσύ έπαιζες στα καζίνα αυτοί παραχώρησαν την καταμέτρηση των ψήφων σε ΙΔΙΩΤΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ που ανήκει στους …κάποιους !
Όσο εσύ αγόραζες ( με δανεικά ) Μερσεντές και μαιζονέτες αυτοί εγκαθιστούσαν σε θέσεις- κλειδιά ( Στρατό , Αστυνομία , Δικαιοσύνη ) δικούς τους .
Τώρα  εαν   υπάρχει ένα τίμιο κόμμα , αυτοί έχουν φτιάξει άλλα 10 που ΜΟΙΑΖΟΥΝ τίμια για να διαχέονται οι ψήφοι .
Τώρα , ό,τι νοθεία και αν παρατηρήσεις στις εκλογές σε ποιόν θα πάς να την καταγγείλεις ; Σε αστυνομικό ; Σε στρατιωτικό ; Σε δικαστικό ; Ποιός θα σε ακούσει ;

Λοιπόν , φίλε μου ΨΗΦΙΣΕ ΟΠΟΙΟΝ ΘΕΛΕΙΣ ! ΤΟ ΙΔΙΟ ΕΙΝΑΙ ! ΣΤΟ ΤΕΛΟΣ ΘΑ ΒΓΕΙ ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΕΧΟΥΝ ΠΡΟΑΠΟΦΑΣΙΣΕΙ ΑΥΤΟΙ !

ΜΠΟΡΕΙΣ  ΝΑ ΚΑΝΕΙΣ   ΚΑΙ  ΑΠΟΧΗ ΑΠΟ ΤΙΣ ΕΚΛΟΓΕΣ . ΤΟ ΙΔΙΟ ΕΙΝΑΙ ! ΚΑΘΟΛΟΥ ΔΕΝ ΘΑ ΒΕΛΤΙΩΣΕΙΣ ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ .

Πόσα χρόνια κατέστρεφες την χώρα ( με την αδιαφορία σου ) ; Τριάντα ;
Λοιπόν , ΤΡΙΑΝΤΑ χρόνια θα χρειαστούν για να ξαναφτιαχτεί !
Ποιός ήταν ο πρωταγωνιστής στην καταστροφή ; Εσύ ;
Λοιπόν , ΕΣΥ τώρα θα κοπιάσεις για να την ξαναφτιάξεις . Κανείς άλλος .
Τους τίμιους ( που πέταξαν αυτοί στα αζήτητα ) ΕΣΥ πρέπει να τους βρείς και να τους ανεβάσεις ψηλά . Στο καφενείο , στην πλατεία , στην λαϊκή , εκεί που αγοράζεις το μπρόκολο θα ρωτάς τον πωλητή : «ΞΕΡΕΙΣ ΚΑΠΟΙΟΝ ΤΙΜΙΟ ;» . Και αφού μαζέψεις πληροφορίες , θα καλέσεις τους τίμιους να τους γνωρίσεις απο κοντά . Και αφού σε πείσουν οτι είναι τίμιοι , βάλε τους μπροστά ( σε μια πορεία ) και ξεκινήστε . Κατά Εφορία μεριά , κατά Δικαστήρια μεριά , κατά Βουλή μεριά , δεν έχει σημασία . Πάντως ξεκινήστε . Έχε και κανά σιδερικό στην τσέπη . Θα χρειαστεί !

———————————————–
Το παρόν κείμενο αποτελεί επίδειξη των αρίστων λογοτεχνικών ικανοτήτων του Πυθαγόρα Πυθαγορίδη και ΟΥΔΕΜΙΑΝ σχέση έχει με γεγονότα άτινα επισυμβαίνουν επι του πλανήτου ή εντός του γαλαξίου μας ή εντός του γαλαξιακού σμήνους μας .
Επίσης δεν υποδηλώνει ποίαν τινά συμπάθειαν προς ρατσιστάς , ρυθμιστάς , σπινθηριστάς , συμπιεστάς , διαιτητάς , τυμπανιστάς η ετέρους υπασπιστάς .

( Από τον φίλο Σ.Κ. )

Κατηγορίες:Πολιτική

» Ανιστόρητη και Ερασιτεχνική η Κυβέρνηση Αναστασιάδη. «

18/01/2015 Τα σχόλια έχουν κλείσει

Κύπρος κατεχόμενη

Μάριος Ευρυβιάδης

“Το μάθημα που αντλείται από το λυπηρό αυτό κεφάλαιο γεγονότων είναι ότι το παρόν Τουρκικό καθεστώς θα πράξει οτιδήποτε για να πάρει αυτό  που θέλει εφόσον νομίζει ότι υπάρχει μια πιθανότητα να το πάρει”.( “The lesson to be drawn from this sad chapter of events is that the present Turkish regime will go to any lengths to get what they want as long as they think there is a chance of getting it”.).

Το παραπάνω απόσπασμα είναι η τελική “παράγραφος-συμπέρασμα” σε τηλεγράφημα του Εγγλέζου πρέσβη   Sir James Bowker, που υπηρέτησε στην Άγκυρα από το 1954 μέχρι το 1958, προς τον Selwyn Lloyd που υπηρέτησε ως Υπουργός Εξωτερικών από το 1955 μέχρι το 1960.

Το τηλεγράφημα , ημερομηνίας 20 Ιουνίου 1958, αποτελείται από 13 παραγράφους και αρχίζει ως εξής: “Η διαχείριση από την Τουρκική Κυβέρνηση του κυπριακού προβλήματος τις τελευταίες λίγες βδομάδες μας προσφέρει μια διδακτική επίδειξη των Τουρκικών μεθοδεύσεων και διπλωματικών τακτικών.” ( “The Turkish Government’s handling of the Cyprus question over the last few weeks has afforded an instructive demonstration of Turkish political methods and diplomatic tactics.”).

Οι εκτιμήσεις του Εγγλέζου πρέσβη για τα γεγονότα του 1958 θα μπορούσαν να περιγράψουν απόλυτα τις σημερινές τουρκικές μεθοδεύσεις και τακτικισμούς, όπως και την αμηχανία Λονδίνου και  Λευκωσίας, αποικιακής τότε, μή αποικιακής σήμερα, ως προς την αποτελεσματική αντιμετώπιση τους.  Μόνο οι θηριωδίες των Τούρκων του 1958 εναντίων αμάχων λείπουν για να υπάρχει μια ολοκληρωμένη εικόνα της  φασιστικής νοοτροπίας που διέπει διαδοχικά τουρκικά καθεστώτα και που το σημερινό τζιχαντιστικό δίδυμο Ερντογάν- Νταβούτογλου πιστεύει πως θα επιβάλει, οσονούπω, στην Λευκωσία του Αναστασιάδη.

´Ηδη από το 1957 και με την ενθάρρυνση της ´Αγκυρας, Τουρκοκύπριοι εξτρεμιστές άρχισαν να δολοφονούν Τούρκους αριστερούς κυρίως αυτούς που είχαν “υψηλό” προφίλ συνεργασίας με οργανώσεις του ΑΚΕΛ. Ήταν όμως στις αρχές του 1958 με εντολές από την ´Αγκυρα που άρχισε μια συστηματική εκστρατεία με θύματα αθώους Έλληνες αλλά με διττή στρατηγική στόχευση : την τρομοκράτηση των απλών ανθρώπων ώστε να αρχίσουν μετακινήσεις πληθυσμών, αλλά και τον εκβιασμό των Εγγλέζων να προχωρήσουν στην υλοποίηση “διοικητικής διχοτόμησης” αρχίζοντας με τους Δήμους ( “administrative partition”), αλλά και μην τυχόν αποτολμήσουν να υπαναχωρήσουν στην Βρετανική δέσμευση της 19ης Δεκεμβρίου 1956, στην Βουλή των Κοινοτήτων, για “διπλή αυτοδιάθεση”( γνωστή στους ιστορικούς ως “the partition pledge”) ως προς μια μελλοντική λύση.

Αρχές του 1958 οι Εγγλέζοι ετοίμαζαν το διχοτομικό σχέδιο Μακμίλλαν ( “Συνεταιρισμό” μεταξύ Εγγλέζων, Ελλήνων και Τούρκων το ονόμασαν οι αθεόφοβοι ) σε μυστική συνεργασία με την ´Αγκυρα, και με την Αθήνα σε ρόλο κομπάρσου. Η  υλοποίηση του εκφοβισμού-εκβιασμού άρχισε με την επιστροφή του Ραούφ  Ντενκτάς από μια εκτεταμένη περιοδεία στην Τουρκία, όπου μαζί με τον τυπικά τουρκοκύπριο ηγέτη Φαζίλ Κιουτσιούκ, συμμετείχαν σε οργανωμένες μαζικές συγκεντρώσεις  που οργάνωνε το καθεστώς Μεντερές με σύνθημα “Διχοτόμηση ή Θάνατος”. Ο Ντενκτάς επέστρεψε στις 6 Ιουνίου και την ίδια μέρα έκανε μια φανατισμένη ομιλία στην Λευκωσία που επανέλαβε και στην Λάρνακα. Το βράδυ της επόμενης,  στις 7 Ιουνίου, εξερράγη βόμβα στα Γραφεία του Τουρκικού Γραφείου Τύπου στη τουρκική συνοικία της Λευκωσίας. Όπως και με την περίπτωση των Σεπτεμβριανών του 1955 στην Πόλη, όταν Τούρκοι έριξαν βόμβα στο σπίτι που υποτίθετο γεννήθηκε ο Μουσταφά Κεμάλ στη Θεσσαλονίκη αλλά κατηγόρησαν τους Έλληνες καίγοντας, λεηλατώντας αλλά και σκοτώνοντας  Ρωμιούς στην Πόλη, έτσι  και στην περίπτωση της Λευκωσίας κατηγόρησαν τους Έλληνες ως βομβιστές.

Την ίδια μέρα και την επόμενη, ένας μαινόμενος τουρκικός όχλος ξεχύθηκε στην Λευκωσία καίγοντας και σκοτώνοντας. Ελληνικές και αρμενικές οικογένειες εκδιώχθηκαν από την εντός των τειχών Λευκωσία. Λίγες μέρες αργότερα στις 12 Ιουνίου ακολούθησε και η σφαγή Ελλήνων  χωρικών κοντά στο τουρκικό χωριό Κιόνελι.  Είκοσι έξι χρόνια αργότερα, τον Ιούνιο του 1984, ο Ραούφ Ντενκτάς θα παραδεχθεί δημόσια σε Βρετανικό τηλεοπτικό σταθμό ( Granada TV “Cyprus: Britain’s  Grim Legacy, June 1984) ότι αυτός έδωσε εντολή να βομβαρδιστεί το Τουρκικό Γραφείο Τύπου.  Τα προεόρτια για τις βιαιοπραγίες του Ιουνίου ήταν οργανωμένες επιθέσεις και εμπρησμοί τουρκικού  όχλου εναντίων ελληνικών περιουσιών αλλά κυρίως βρετανικών δυνάμεων στην Λευκωσία 27-28 Ιανουαρίου 1958 στη διάρκεια των οποίων αρκετοί Τουρκοκύπριοι έπεσαν νεκροί.  Οι βιαιοπραγίες αυτές έγιναν για να ενισχυθεί η διαπραγματευτική θέση της ´Αγκυρας που τις μέρες εκείνες επισκεπτόταν ο Εγγλέζος ΥΠΕΞ Lloyd ( μαζί με τον Κυβερνήτη της Κύπρου Foot ) για επεξεργασία του σχεδίου Μακμίλλαν. Για την περίοδο αυτή  ο τότε κυβερνήτης της Κύπρου, Sir Hugh Foot, έγραψε στα απομνημονεύματα του, “A Start in Freedom”( 1964) ότι “εμείς” δεν είχαμε καμιά αμφιβολία ότι η ´Αγκυρα έδωσε εντολή “να καεί η Λευκωσία”.

Το κεφάλαιο των προβοκατσιών των Τουρκικών καθεστώτων είναι ανεξάντλητο και προκύπτει από τις δομές του κράτους- της στρατογραφειοκρατίας. Η φύση του δεν αλλάζει. Είναι δομική.  Αλλάζουν μόνο αυτοί που διαχειρίζονται την εξουσία. Όχι οι εξουσιαστικές νοοτροπίες διαχείρισης του ντεβλέτ. Οι προβοκάτσιες δεν περιορίζονται στην εξωτερική πολιτική, όπως διαπιστώσαμε με την διαμάχη των Ισλαμιστών με τους Κεμαλιστές και των Ισλαμιστών μεταξύ τους ( Ερντογάν και Γκιουλέν ).  Στην δε εξωτερική πολιτική δεν περιορίζονται στην Κύπρο και τα ελληνοτουρκικά. Τα πιο πρόσφατα παραδείγματα είναι οι τεκμηριωμένες προβοκάτσιες στην Συρία με κατασκευασμένα επεισόδια, με θύματα ακόμη και Τούρκους ( false flag attacks),   για να προκληθεί ευρύτερος πόλεμος με εμπλοκή των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ ώστε να αποκομίσει οφέλη η ´Αγκυρα.

Όλα τα παραπάνω απεικονίζουν το τρόπο που λειτουργούν διαχρονικά οι εξουσιαστές της ´Αγκυρας. Υπάρχει και πληθώρα παραδειγμάτων ειδικά στην περίπτωση της Κύπρου με πιο άμεσα σχετικό με την παρούσα φάση αυτό στο οποίο  “πρωταγωνστεί” o ´Εσπεν Μπαρθ ´Αϊντα. Ο Νορβηγός ζήτησε απο τον Αναστασιάδη να παραμείνει “ευέλικτος” ώστε να του δώσει ευκαιρία να “διαπραγματευθεί” με την Άγκυρα . Και ο Αναστασιάδης δέχθηκε προσφέροντας την διασύνδεση (linkage) μεταξύ ενέργειας και τελικής λύσης. Για να εισπράξουν και  οι δυό το απαξιωτικό όχι της ´Αγκυρας.

Παρόμοια υπήρξε  και η περίπτωση του Μακαρίου  το 1977 που έδωσε  διπεριφερειακό χαρτί στον εκπρόσωπο του Προέδρου Κάρτερ, Κλάρκ Κλίφορντ, με την υπόσχεση του τελευταίου για αντίστοιχη Τουρκική χειρονομία. Και η οποία δεν ήρθε ποτέ , με τον Κλίφορντ να παραδέχεται, χρόνια μετά, πως τον “κορόιδεψαν” οι Τούρκοι. Και ούτε γάτα ούτε ζημιά για αυτόν. Ο Μακάριος  όμως πέθανε τον ίδιο χρόνο από το συγκεκριμένο κακό που τον βρήκε, ενώ η Κύπρος έμεινε με τον χάρτη και την παραδοχή του.

Άρχισα με τον Εγγλέζο πρέσβη και θα ολοκληρώσω με αυτόν διότι η εκτίμηση του, εμπεριέχει και το κλειδί αποτελεσματικής αντιμετώπισης της βουλιμίας των τουρκικών καθεστώτων, αλλά και επειδή είναι εκτίμηση ενός όχι τυχαίου, τρίτου. Δεν είναι, με άλλα λόγια μια δική μας εκτίμηση, εμάς που κατά τους εξ’ Εσπερίας και τους αποικιακούς τους ευνούχους στην Κύπρο συνεχώς ομφαλοσκοπούμε ή βρισκόμαστε μέσα στη κοιλιά του κήτους και δεν βλέπουμε τις “πραγματικότητες”. Και παρεμπιπτόντως ο Εγγλέζος Πρέσβης Bowker, υπήρξε υποστηρικτής της διχοτόμησης. Εκείνο που τον ενοχλούσε ήταν  η απαξιωτική και προσβλητική συμπεριφορά των Τούρκων και η εκβιαστική τους απαίτηση η διχοτόμηση να γίνει με το “γινάτι” τους και όχι με Βρετανικούς όρους (δηλ. “πολιτισμένους”) και σε χρόνο που θα εξυπηρετούσε και θα βόλευε την κυβέρνηση της Αυτού Μεγαλειότητος.

Το μάθημα που αντλείται, γράφει ο Πρέσβης προς τον Υπουργό του από τα γεγονότα του 1958 σε Κύπρο και Τουρκία είναι ότι οι Τούρκοι, εφόσον νομίζουν ότι υπάρχει  μια πιθανότητα ( “a chance”) να πάρουν κάτι , τότε θα πράξουν οτιδήποτε για να το πετύχουν. Στην περίπτωση Αναστασιάδη είναι προφανές ότι στην ´Αγκυρα έχουν εκτιμήσει πως οι πιθανότητες είναι πολύ πιο αυξημένες από όσες έδινε ο Εγγλέζος πρέσβης για τους Τουρκικούς στόχους του 1958. Και αναμένουν, με εργαλείο τον “Βάρβαρο” να πάρουν αυτό που θέλουν. Σήμερα αυτό είναι η κατάλυση της Κυπριακής Δημοκρατίας με την υπογραφή Αναστασιάδη.  Είναι εξίσου προφανές ότι η κυβέρνηση Αναστασιάδη δεν αποτολμά την φυγή προς τα εμπρός, ώστε οι Τούρκοι να καταλάβουν ότι οι πιθανότητες να καταλύσουν την Κυπριακή Δημοκρατία είναι τόσες, όσες έχει μια χιονοστιβάδα στην κόλαση. Αρπάζοντας και κολλώντας, δηλ. αρπακολίζοντας, βλέποντας αλλά μην κάνοντας ή κάνοντας και μή βλέποντας, οδηγούν τόν τόπο νομοτελειακά στή παράδοση και τον σατραπισμό.

Το ερώτημα είναι αν ο λαός διαθέτει την δύναμη, εσωτερική και ψυχική να αντέξει μέχρι τις επόμενες εκλογές. Διότι και η αντιπολίτευση , ΑΚΕΛ και κέντρο, έχουν και αυτοί τα κακά τους χάλια τους.

Μάριος Ευρυβιάδης

Υ.Γ. Με την Έκθεση του Γ.Γ.  του ΟΗΕ S/2015/17 ημερ. 9/1/15 για την ΟΥΦΙΚΥΠ,  ο Νίκος Αναστασιάδης εισέπραξε το αντίτιμο των πράξεων του και της διαχρονικής του αναξιοπιστίας ως ηγέτης. Όπως λέν στη Έσπερία του Έσπεν Μπάρθ Άϊντα , του Κοένινγκ και της συνομοταξίας τους, “all the chickens are now coming home to roost”, δηλ. ήλθε ο χρόνου  να πληρωθούν ταυτόχρονα όλα τα γραμμάτια. Και σε προσωπικό επίπεδο ο Αναστασιάδης δεν έχει δεί τίποτα. Όταν το 1964 το καθεστώς Ινονού έδιωξε και τους τελευταίου ´Ελληνες της Είςτανμπουλ,  κάποιους μετέφεραν μέχρι την γέφυρα στα σύνορα με τον Εύρο και τους άφηναν να διαβούν πεζή. Έναν συγκεκριμένο προύχοντα , πολύ πλούσιο, τον σταμάτησαν πρίν περάσει και ένας στρατιώτης του αφαίρεσε με μια τανάλια και τις σόλες των παπουτσιών του. Η εντολή για την απόλυτη αλλά ταπείνωση  είχε έλθει από την ´Αγκυρα.

Το πρόβλημα όμως δεν είναι η δημόσια ταπείνωση και κατάντια των Αναστασιάδη-Κασουλίδη ( αξιολογώντας την “αποτυχία”της επίσκεψης Μπάΐντεν στην Κύπρο τον Μάϊο του 2014, ο Κασουλίδης είπε πως σχετικά με το περιβόητο ζήτημα της Αμμοχώστου οι Τούρκοι “ήθελαν να μας ταπεινώσουν”). Το πρόβλημα είναι αλλού. Είναι η κατάλυση του κράτους, είναι  η εσάει στρατιωτική κατοχή, είναι η εσαεί κατάλυση αναφαίρετων ανθρωπίνων κσι πολιτικών δικαιωμάτων με την θεσμοθέτηση του ρατσισμού στον τόπο. Και που δεν πρέπει ο κόσμος να αποδεχθεί μοιρολατρικά.

http://agora-dialogue.com/

 

Αρέσει σε %d bloggers: