Αρχείο

Archive for 30/01/2015

Να μη ζήσουμε εφιάλτες από ιδεολογική τύφλωση.

30/01/2015 1 Σχολιο

Ελλάδα μας 1

Ένας μικρός αλλά ιστορικός λαός, παρά την πρωτοφανή εξαθλίωσή του, διασπασμένος πολιτικά, καθηλωμένος οικονομικά,  κοινωνικά και πολιτισμικά παρηκμασμένος, τόλμησε και κατάφερε να απορρίψει την τοκογλυφική και ραγιάδικη κατοχή. Χωρίς πρόγραμμα, χωρίς ηγέτες, υπό τις διαμελιστικές εξωτερικές απειλές, ενδεής και περιδεής, φορτωμένος εκατοντάδες χιλιάδες τριτοκοσμικούς παρίες, απελπισμένος και γνωστικός -σοφά διστακτικός- έφερε το πολιτικό  τέλος της 40χρονης κομματοκρατικής ασέλγειας στην ταυτότητά του. Ανέδειξε το νεανικό σφρίγος από τα σπλάχνα του.

Επέβαλε συγκυβέρνηση  αντιτιθέμενων ιδεολόγων έναντι συντεταγμένων λογιστών. Απέρριψε τον διχασμό και τις ιδεοληψίες, ψήφισε με πραγματισμό, υπό το κράτος ζωτικής και υπαρξιακής απειλής. Αυτενεργών, αυτούσιος.

Το άμεσο πρόβλημα τώρα είναι η ανεύρεση ρευστότητας, ειδικά στην περίπτωση που θελήσει η Ε.Ε. με την ΕΚΤ να επαναλάβουν τον στραγγαλισμό που δοκίμασαν στην Κύπρο πρόπερσι ( το έγκλημα όπου συναίνεσαν Στουρνάρας-Σαμαράς ). Και εδώ το πρόβλημα δεν είναι μόνο ταμειακό αλλά και στρατηγικό: Δεν αρκεί να βρεθούν χρήματα για τις άμεσες πληρωμές μισθών-συντάξεων αλλά χρειάζεται η δόμηση των συνθηκών που θα διασφαλίσουν συνεχώς την ταμειακή ρευστότητα του ελληνικού δημοσίου. Χρειαζόμαστε πρόταση-προγραμματική, θεμελιώδους οικονομικής ανασύνταξης, να έλξει παγκόσμια επενδυτικά κεφάλαια, στηριγμένοι πρωτίστως στις δικές μας δυνάμεις, με αμοιβαιότητα και ανταπόδοση. Η ελληνική ΑΟΖ είναι τιτάνιο κεφάλαιο εν υπνώσει! Είναι η κληρονομιά μας που περιφρονούμε; Παράλληλα, έχουμε αφθονία επεξεργασμένων προτάσεων δημιουργίας και τόνωσης της εσωτερικής ρευστότητας με εξασφαλισμένες ομολογιακές εκδόσεις.

Ακόμη, πρέπει να απομονωθούν κάθε διχαστικές ενέργειες από χορτάτους ιδεοληπτικούς προβοκάτορες, σε βάρος του πενόμενου και δύστυχου λαού. Καθώς η επεκτατική ισλαμική Τουρκία, ασίγαστα επιχειρεί την περικύκλωση και ολοκληρωτική κατάκτηση της μαρτυρικής Κύπρου, έτοιμη να αναδειχθεί σε περιφερειακό ιμπεριαλιστή ηγεμόνα και να αναθεωρήσει τα σύνορά της. Ενόσω οι Ρώσοι αντιμετωπίζουν την φασιστική απειλή στην Ουκρανία, η Ευρώπη βιώνει τη γερμανόπνευστη διάλυση και οι ΗΠΑ προσηλώνονται στον ανταγωνισμό της ακάθεκτα ανερχόμενης Κίνας.

Εδώ βρίσκεται το προνομιακό πεδίο της Ελλάδας: όλοι αγωνίζονται να επεκταθούν και εκτίθενται σε κινδύνους. Η χώρα μας, η κοινωνία μας, έχοντας καταδυναστευθεί επί πέντε χρόνια, λιγότερα έχει να χάσει από όλους τους αντιπάλους και αντιζήλους της. Ό,τι διεκδικήσει, μόνο σε κέρδος θα της βγει.

Επιτέλους, οι Έλληνες ας ομονοήσουν και να απαντήσουν: Θέλουμε να ζούμε υποτακτικοί εξουθενωμένοι ή να δημιουργήσουμε όλοι μαζί το μέλλον μας; Προτιμούμε την αλληλοφαγωμάρα ή την κοινή προκοπή;

Τι πάει μπροστά; Το Κόμμα ή η Πατρίδα; Η ομάδα ή η κοινωνία; Το Εγώ ή το Εμείς;

Νίκος Καραβαζάκης

Κατηγορίες:Πολιτική

» ΑΝΑΝΕΩΣΗ ΟΥΝΦΙΚΥΠ «

30/01/2015 Τα σχόλια έχουν κλείσει

Συμμαχία Πολιτών ΚύπρουΔΗΛΩΣΗ ΜΕΛΟΥΣ ΓΡΑΜΜΑΤΕΙΑΣ ΣΤΕΛΙΟΥ ΣΤΥΛΙΑΝΟΥ-

ΨΗΦΙΣΜΑ Σ.Α ΓΙΑ ΑΝΑΝΕΩΣΗ ΟΥΝΦΙΚΥΠ

30 Ιαν. 15

Εκφράζουμε την ευγνωμοσύνη μας προς τις χώρες Γαλλίας, της  Ρωσίας και της  Ισπανίας που μας στήριξαν στο Συμβούλιο Ασφαλείας  και βελτίωσαν όσο μπορούσαν λόγω της άρνησης των ΗΠΑ αλλά κυρίως  της Αγγλίας,  το ψήφισμα για την ανανέωση της  Ουνφικυπ. Ο κυπριακός λαός ξέρει να εκτιμά τους φίλους του πάνω και πέρα από τις όποιες κυβερνητικές ενέργειες.

Κατηγορίες:Κύπρος / κυπριακό

» Το «κόμμα του Πούτιν» στην ελληνική πολιτική σκηνή. «

30/01/2015 1 Σχολιο

Το «κόμμα του Πούτιν» στην ελληνική πολιτική σκηνή

Του Ιωάννη Σ. Θεοδωράτου

Στο πολυκομματικό φάσμα της ελληνικής πολιτικής σκηνής, κυριαρχεί ένας αόρατος αλλά χαρτογραφημένος «κομματικός» σχηματισμός, ο οποίος αποτελεί τον μακροβιότερο που γνώρισε ποτέ το ελληνικό κράτος! Γεννήθηκε πριν ακόμη απελευθερωθεί η χώρα από τους Οθωμανούς. Πρόκειται για το διαχρονικά ισχυρό «Ρωσικό Κόμμα», του οποίου πρώτος ηγέτης ήταν ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης.

Σύγχρονα μέλη του είναι όσοι πιστεύουν στην μεσσιανική ισχύ του «ξανθού γένους», ευθυγραμμίζουν απόλυτα την κοινή θρησκευτική κληρονομιά (σ.σ. οι Ρώσοι ορθόδοξοι είναι παλαιοημερολογίτες) με την αναγκαιότητα μιας μόνιμης συμμαχίας με την Μόσχα (σ.σ. την αποκαλούμενη και Τρίτη Ρώμη από τους Πανσλαβιστές) και ευελπιστούν ότι πλησιάζει η ώρα (ο καιρός γαρ εγγύς…) για να συντριβεί η Τουρκία από τα ρωσικά όπλα, τα οποία στη συνέχεια θα μας παραδώσουν την Κωνσταντινούπολη… στο πιάτο, βάσει κάποιου μυστικού γεωπολιτικού συμβολαίου.

Η νίκη του ΣΥΡΙΖΑ ανατροφοδότησε τη δυναμική του «ρωσικού κόμματος», καθώς η τοποθέτηση του καθηγητού Νίκου Κοτζιά στο Υπουργείο Εξωτερικών, γνωστού για θέσεις που τάσσονται υπέρ της στενότερης συνεργασίας με την Ρωσία (σ.σ. ο Κοτζιάς μελέτησε και τη θεωρία του Ευρασιανισμού του Αλεξάντερ Ντάγκιν), σε συνδυασμό με την εκπεφρασμένη στάση των ΑΝΕΛ υπέρ μιας νέας γεωπολιτικής στροφής προς την Ρωσία, δίνουν από τα πρώτα κιόλας εικοσιτετράωρα τον παλμό μιας πολιτικής που θα μπορούσε να επιφέρει και άλλα προβλήματα πιθανόν ακόμη πιο σημαντικά στον ζωτικής σημασίας τομέα της εξωτερικής πολιτικής.

Στην πατρίδα μας, ιστοσελίδες και blogs, τηλεοπτικές και ραδιοφωνικές εκπομπές, αναπαράγουν την εικόνα του κραταιού Σλάβου ηγεμόνα Βλαδίμηρου Πούτιν, ο οποίος στις μέρες μας έχει καταφέρει να μετονομάσει το ρωσικό σε «Κόμμα του Πούτιν», συγκροτώντας τον ισχυρότερο μηχανισμό στην Ελλάδα, με τους περισσότερους οπαδούς οι οποίοι διαστρωματώνονται σε όλους τους πολιτικούς σχηματισμούς δεξιάς και αριστεράς….

Αν ήδη έχετε αναρωτηθεί πόθεν προκύπτουν τα παραπάνω συμπεράσματα, σας ενημερώνουμε ότι εκτός της Ιστορίας – που βρίθει παραδειγμάτων άκρατης ρωσοφιλίας (τσαρικής, σοβιετικής, μετασοβιετικής) – υπάρχουν και τα αποτελέσματα μιας εξαιρετικά ενδιαφέρουσας δημοσκόπησης, η οποία δημοσιεύθηκε στο περιοδικό «Επίκαιρα» (τεύχος 25/08-31/08/2012) με την επιμέλεια του Παντελή Ζήλου.

Σύμφωνα με έρευνα που πραγματοποιήθηκε με τη συνεργασία του Πανεπιστημίου Πειραιώς, του τότε καθηγητή Νίκου Κοτζιά και σημερινού επικεφαλής της ελληνικής διπλωματίας και της εταιρείας Kapa Research, το 78,9% των ερωτηθέντων πιστεύει ότι ο Πούτιν είναι εκείνος που κινεί τα νήματα στη Ρωσία, το 74% πιστεύει ότι η Ρωσία μπορεί να βοηθήσει τη χώρα μας στην οικονομική κρίση που διέρχεται και το 85% βλέπει θετικά την συνεργασία στην ενέργεια με την Μόσχα.

Επίσης, το 86,3% των Ελλήνων πιστεύει ότι η Ρωσία αποτελεί ανερχόμενη δύναμη, το 64,7% πιστεύει ότι μπορεί να επηρεάσει θετικά υπέρ της χώρας μας σε ζητήματα εξωτερικής πολιτικής (Κυπριακό, Σκόπια). Το 51,2% πιστεύει ότι η χώρα μας θα πρέπει να ακολουθήσει μια πολιτική περισσότερο φιλορωσική, έναντι του φιλοαμερικανικού προσανατολισμού της (18,4%) καθώς ένα 30,4% δεν πήρε θέση.

Ωστόσο, ασχέτως απαντήσεων, η πλειοψηφία εξέφρασε την πεποίθηση ότι η Ελλάδα πρέπει να ακολουθήσει μια πολιτική περισσότερο «φιλελληνική», αντί να ακολουθεί κάποια υπερδύναμη και αυτό έχει τη σημασία του.

Συμπερασματικά, τα συντριπτικά ποσοστά δείχνουν τη δύναμη του «Κόμματος του Πούτιν», προς το οποίο (βάσει των δημοσκοπικών αποτελεσμάτων) στρέφονται οι Έλληνες και ζητούν σύναψη στενότερων σχέσεων με την Ρωσία. Δηλαδή για μια ακόμη φορά αποδεικνύεται, ότι στη γεωπολιτική συνείδηση των Ελλήνων, λειτουργούν αρχετυπικά μεσσιανικά πρότυπα της Τουρκοκρατίας, καθώς το συναίσθημα θριαμβεύει της λογικής.

Αυτή η μάζα ανόμοιων κομματικά πολιτών, στρατευμένων στην ιδέα του προστάτη «ξανθού πατερούλη», αγνοεί τον πανσλαβισμό και τα δεινά που επέφερε μέσω του βουλγαρικού και του σερβικού εθνικισμού, την υφαρπαγή των βυζαντινών συμβόλων και την πολιτική υποβάθμισης του πατριαρχείου Κων/πολης μέσω της θεωρίας της Τρίτης Ρώμης, ξεχνά ότι η Σοβιετική Ρωσία συνέχισε την πολιτική καθόδου στις θερμές θάλασσες, υποκινώντας τον Εμφύλιο Πόλεμο.

Αλλά κι αν ακόμη «διαχωρίσουμε» τη σοβιετική, από τη Ρωσία του Πούτιν, ας μην ξεχνούμε ότι οι Ρώσοι πώλησαν τα αντιαρματικά Kornet-E στους Τούρκους (ενώ είχαν δώσει… τον λόγο τους ότι δεν θα το πράξουν), για να μπορούν να προσβάλλουν αποτελεσματικά τα Leopard 2HEL του ΕΣ και τους εφοδίασαν με το πρώτο εργοστάσιο παραγωγής πυρηνικής ενέργειας.

Επίσης, τα Σκόπια έχουν αναγνωριστεί ως «Δημοκρατία της Μακεδονίας», ενώ φυσικά δεν θα μπορούσε να αποτελεί δικαιολογία η μη φιλική ελληνική στάση απέναντι στη Ρωσία, αφού πέραν του ότι μόνο εχθρική δεν είναι, τουλάχιστον συγκριτικά με τα άλλα κράτη-μέλη είτε του ΝΑΤΟ είτε της ΕΕ, θα πρέπει να γνωρίζουμε εάν προϋπόθεση της οποιαδήποτε «στρατηγικής συνεργασίας» με τη Μόσχα, είναι η αποχώρηση από τους Δυτικούς θεσμούς συνεργασίας και ασφάλειας και η άνευ όρων, «θρησκευτικού» τύπου προσήλωση στις απόψεις του Κρεμλίνου. Επίσης, θα πρέπει να πληροφορηθούμε ποια μορφή θα λάβει ακριβώς οποιαδήποτε επιβουλή εναντίον των ελληνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων, αξιολογώντας στη συνέχεια την αξιοπιστία της.

Τα πράγματα ωστόσο καθίστανται πολύ πιο σοβαρά σε επίπεδο γεωστρατηγικής εάν δούμε την μεγάλη εικόνα των σεισμικών αλλαγών που συμβαίνουν στην θερμαινόμενη Ανατολή (ανατολική Ευρώπη, ανατολική Μεσόγειο και Μέση Ανατολή). Η χώρα μας κατάφερε να ισορροπήσει μέσω των συμμαχιών που ανέπτυξε με Ισραήλ, Αίγυπτο και αναθερμαίνοντας τη σχέση με τις ΗΠΑ, την πίεση που συνεχίζει να της ασκεί η νέο-οθωμανική Τουρκία.

Μάλιστα, σε μια κρίσιμη περίοδο, κατόρθωσε να αναβαθμιστεί σε πόλο σταθερότητας για την ευρύτερη περιοχή. Η κυβερνητική αλλαγή έχει αρχίσει να δημιουργεί κραδασμούς και δημιουργεί πια εύλογες απορίες αναφορικά με το αν η Αθήνα σχεδιάζει όντως μια γεωπολιτική στροφή έχοντας ως στόχο να έλθει εγγύτερα με την Μόσχα.

Θα μιλήσουμε χωρίς περιστροφές: Ρωσία, Γερμανία και Τουρκία ξεκινώντας από διαφορετικές αφετηρίες συμφερόντων, ευαρεστούνται από τις νέες δηλώσεις της συγκυβέρνησης της ριζοσπαστικής αριστεράς με τους ΑΝΕΛ. Στριμωγμένοι στο γεωπολιτικό καναβάτσο οι Ρώσοι θα υπερθεματίσουν και θα υποστηρίξουν οποιαδήποτε μορφής διαφοροποίηση που θα εκδηλωθεί στο μαλακό υπογάστριο της Rimland (γεωγραφικό σύμπλοκο Ελλάδας-Τουρκίας), λόγω της κρίσης στην Ουκρανία.

Η Μόσχα έχει επιλέξει να καταστήσει την Τουρκία ενεργειακό κόμβο, προκειμένου να αντισταθμίσει μελλοντικά την απώλεια του ουκρανικού χώρου (σ.σ. ως διαδρόμου μεταφοράς ενεργειακών αγαθών). Ήδη η Άγκυρα διαφωνεί πλέον σε ζωτικά στρατηγικά ζητήματα με τους Αγγλοσάξονες. Οι δύο αναθεωρητικές δυνάμεις δεν θα είχαν αντιρρήσεις να γίνουν μάρτυρες της μετάπτωσης της Ελλάδας σε κράτος αστάθειας, καταναλωτή ισχύος, καθώς ενδεχόμενη αναβάθμιση του ελλαδικού χώρου σε ενεργειακό κόμβο, απλά ακυρώνει ή εξασθενεί σημαντικά τα δικά τους σχέδια.

Ο τρίτος εταίρος, η Γερμανία, αγωνίζεται να μη διακοπεί η προνομιακή για το Βερολίνο εξάρτηση από το ρωσικό φυσικό αέριο, ενώ μια συν τω χρόνω ενεργειακή ανάπτυξη της συνεργασίας μεταξύ Ελλάδας-Κύπρου-Ισραήλ, είναι σαφές ότι θα ψαλίδιζε τους ευρύτερους γεωστρατηγικούς σχεδιασμούς της, καθώς θα αναδείκνυε την Αθήνα σε κόμβο-ρυθμιστή της ενεργειακής εξάρτησης της ΕΕ, μειώνοντας ακόμη περισσότερο τη ρωσική παράμετρο.

Συνεπώς, η άνοδος της ριζοσπαστικής αριστεράς στην εξουσία προσφέρει «ευκαιρίες» για Μόσχα, Άγκυρα, Βερολίνο, και πιθανώς να μεγεθύνει την τρύπα στο μαλακό υπογάστριο της Rimland με πολύ σοβαρές επιπτώσεις. Δηλαδή ενώ διανύαμε μια δυναμική περίοδο γεωστρατηγικής αναβάθμισης, φαίνεται ότι φλερτάρουμε όχι απλά με τη διακοπή της αλλά με την αντιστροφή της!!!

Αυτό βέβαια, ουδόλως ενδιαφέρει το χριστεπώνυμο και μη πλήθος του κόμματος του Πούτιν, το οποίο πιστεύει πως η Ρωσία (η Τρίτη Ρώμη) θα προστρέξει την Ελλάδα συμμαχώντας μαζί της κατά των δαιμόνιων Αγγλοσαξόνων. Μόνο που για να συμβεί αυτό, θα πρέπει πρωτίστως η Μόσχα να σωθεί πρώτα η ίδια και στη συνέχεια να ασχοληθεί με τρίτους… (σ.σ. ακόμη αναμένουν οι Κύπριοι τα 5 δις του Πούτιν).

Όλα αυτά ας μας κάνουν να σκεφθούμε, ότι πουθενά στον κόσμο δεν κατοικοεδρεύει κάποιο άδολο ξανθό γένος, που θα προστρέξει με κάποιο ουράνιο σάλπισμα τον αγωνιζόμενο Ελληνισμό. Η Επανάσταση του 1821 συνέβη μετά την καταστροφική και ολέθρια εμπειρία των Ορλωφικών (1770), όταν οι «αδελφοί Ρώσοι» εγκατέλειψαν τους δυστυχείς Έλληνες στα στίφη των Τουρκαλβανών, αφού διαπίστωσαν ότι δεν τους ήταν πλέον χρήσιμοι.

Η τραυματική εμπειρία των όσων συνέβησαν τότε δεν σβήστηκε ποτέ από τη μνήμη του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη (σ.σ. για την εκδίωξη των Τουρκαλβανών, ο Σουλτάνος επέτρεψε τη συγκρότηση μικτών αποσπασμάτων Οθωμανών και Ελλήνων επαναστατών).

Ούτε Αγγλοσάξονας, ούτε Ρώσος, ούτε Κινέζος, ή… εξωγήινος θα βοηθήσει, παρά μόνον αν υπάρχει ταύτιση συμφερόντων και όχι μέσω της αόριστης επίκλησης κάποιου δικαίου, κληρονομιάς ή ό,τι άλλου. Ας αντιληφθούμε άπαντες ότι ως ένα από τα αρχαιότερα έθνη της γης, έχουμε δυνάμεις κοιμισμένες ή νωθρές, χωρίς ανάγκη μεσσιανικής εναπόθεσης ελπίδων σε κάποιον αλλογενή.

Ο ρεαλισμός που οφείλουμε να έχουμε στο μείζον ζήτημα της εξωτερικής πολιτικής, ακριβώς λόγω της εν πολλοίς τραυματικής ιστορικής μνήμης, αποτελεί τον ικανότερο διδάσκαλο. Αρκετά «παιδαγωγηθήκαμε» από παιδαριώδη λάθη του παρελθόντος.

«Καί μήν ἔχοντας πιό κάτου ἄλλο σκαλί νά κατρακυλήσης πιό βαθειά στοῦ Κακοῦ τήν σκάλα, γιά τἀνέβασμα ξανά πού σέ καλεῖ, θά αἰστανθῆς νά σοῦ φυτρώσουν, ὤ χαρά! τά φτερά, τά φτερά τά πρωτινά σου τά μεγάλα! (Κωστής Παλαμάς, Ὁ Δωδεκάλογος τοῦ Γύφτου, Η’ 139)

* Ο Ιωάννης Σ. Θεοδωράτος είναι δημοσιογράφος και αμυντικός αναλυτής.

http://mignatiou.com/

Κατηγορίες:Διεθνή, Εθνικά, Πολιτική

» Δύο Γράμματα. «

30/01/2015 Τα σχόλια έχουν κλείσει

εκλογέςΑπόστολος Ζιώγας

Αξιότιμε ψηφο-φόρε,

όντας μεταξύ τύψης και απορίας ο ίδιος κι ενόσω οι πολιτικές σου προσδοκίες  ‹‹ ματώνουν την καρδιά σαν άγριο παράπονο ››[1], θέλεις σφοδρά να φροντίζουν τα οράματά σου δίχως όμως να τα εξουσιάζουν. Γνωρίζεις  πως η πολιτεία, μέσω όλων των εκφάνσεων της ζωής πασχίζει κάθε φορά να θεσπίσει τη δική της αλήθεια, ωστόσο εσύ την αγαπάς (την αλήθεια) τόσο ώστε, αν αγαπήσεις κάτι άλλο εκτός από αυτήν, επιθυμείς αυτό που αγαπάς να είναι η αλήθεια – οπότε απαιτείς από τον πολιτικό να ᾿χει τη δύναμη να θυσιάσει τις προσωπικές του φιλοδοξίες. Συνεπώς, όχι μόνο αδιαφορείς ολότελα για κάθε πολιτική που δεν μπορεί να σε συγκινήσει, αλλά  με ευκολία διαπιστώνεις  πως η ευημερία και η ευμάρεια βρίσκονται στα συνθήματα παρά στην πραγματικότητα, με ευκολία αντιλαμβάνεσαι πως άλλο πράγμα είναι η νωθρότητα , κι άλλο η νηφαλιότητα. Επομένως, η επιλογή και η ευθύνη σου ως προς το τι θα ψηφίσεις, καλό είναι να έχουν ορίζοντα αποβλέποντας σε ένα πλατύτερο νόημα που θα περιλαμβάνει ‹‹ αύρες λιτές και σώματα σαν αύρες ››[2], ένα νόημα που θα περικλείει ως αδήριτη ανάγκη κείνο το ‘’μη μνησικακεῖν’’ του αθηναίου άρχοντα Ευκλείδη το 403 π. Χ., δηλαδή το να απαγορεύεται να κατηγορείται οποιοσδήποτε για το παρελθόν του[3] . Ως ομηρικός ‹‹ εσθλός ››[4] (γενναίος, αγαθός), λοιπόν, μπορείς να αλλάζεις γνώμη, ακόμα και να σφάλλεις με την ψήφο σου, δεδομένου πως διατηρείς το δικαίωμα να το πράξεις σε μια δημοκρατία ˙ γι ᾿ αυτό και δεν θέλεις να εκλάβεις τη δημοκρατία ως το καθεστώς όπου κυκλοφορούν μονάχα τρωκτικά-απατεώνες και ωραία λόγια, αλλά αντιθέτως, ποθείς πρώτα απ ᾿ όλα το γενικό καλό αντί του ατομικού βολέματος, σβήνοντας κάθε ανομολόγητο φθόνο που μπορεί να τρώει τα σωθικά σου. Με άλλα λόγια, οφείλεις να διψάς στο να βρεις νόημα στους άλλους συνανθρώπους σου,  διότι μόνον τότε νιώθεις να οξύνεις την πολιτική σου διαίσθηση.

Αγαπητέ  υπο-ψήφιε,

σ ᾿ ένα μέλλον γεμάτο από δυνατότητες πρέπει να βλέπεις το ποτήρι μισογεμάτο, κι όχι μισοάδειο, έτσι ώστε, συνδυάζοντας αποφάσεις και πράξεις με μια μεγάλη ποικιλία από τρόπους θεώρησης των καταστάσεων, να μπορείς να παίζεις ρόλο όχι διακοσμητικό μα πρωταγωνιστικό ˙ συνάμα, έχοντας ψύχραιμη αντίληψη και στέρεη κρίση ως προς τα πράγματα, να επιδεικνύεις την ευαισθησία που αρμόζει απέναντι στη μεγαλοπρέπεια του γίγνεσθαι. Με κάθε τρόπο, φρόντισε να απομακρύνεις το στίγμα της άσκεπτης μακαριότητας που συνήθως διακρίνει τους πολιτικούς, μια και ‹‹ η νωχελική πολυτέλεια…μετατρέπει την πολιτική πράξη και την πολιτική σκέψη σε δακρύβρεχτη φιλανθρωπία, προνόμιο αυτών που, έτσι κι αλλιώς, έχουν εξασφαλισμένη μια θέση στο καράβι ››[5] . Πλέον, το να πείθεις είναι άγονο , καίριο πια είναι το να ενυδατώνεις κάθε αποξηραμένη επιφάνεια της πολιτικής σκέψης, επιζητώντας – φυσικά και αβίαστα – την αυτοκατανόηση σου, προκειμένου να μην φέρεσαι σαν ένα παιδί που έχει χάσει την αθωότητά του και το μόνο που το ενδιαφέρει είναι να βιώνει την καθημερινότητα μέσω αποκλειστικά υλικών αγαθών. Μόνον έτσι θα καταφέρεις να αποτρέψεις το κοινοβούλιο από το να γίνει οπλοστάσιο προσωπείων, αντί να είναι ο χώρος εκείνος που αφουγκράζεται εις βάθος τη ζωή των πολιτών ˙ η τελευταία είναι ζήτημα ανθρωπιάς, όχι αριθμών, κερδών ή φόρων. Άρα, να επιστρέφεις στα θαμμένα όνειρα των πολιτών την επικαιρότητα εκείνη που ποτέ δεν επικύρωσε η εποχή τους. Να έχεις την τόλμη να συναισθάνεσαι τον πόνο ακόμα κι ενός μόνο ανθρώπου όταν υποφέρει μέσα στην πολιτεία – άλλωστε, όπως λέει και ο ομηρικός Αχιλλέας (στην ραψωδία Ι της Ιλιάδας), τίποτα δεν είναι ‘’ψυχῆς ἀντάξιον’’. Αυτό σημαίνει ότι θα πρέπει να αποκρυπτογραφείς, με σύνεση και επιμονή, τα ιερογλυφικά σημάδια-ενδείξει της κοινωνίας, ακυρώνοντας πάραυτα κάθε μονοδιάστατη ανάλυση των γεγονότων, υπηρετώντας μια δρώσα πολιτική, μια πολιτική δηλαδή που σχεδιάζει και σχεδιάζεται πράττοντας, απελευθερωμένη από το παρελθόν και ανοιγμένη στο μέλλον. Ως εκ τούτου, σκοπεύεις όπως ο άριστος τοξότης πολύ ψηλότερα από τον καθορισμένο στόχο ούτως ώστε να πετύχεις το κέντρο του στόχου, όταν συνακόλουθα και εν μέσω απροσδόκητων συγκυριών αντιμετωπίζεις τη ζωή στον κόσμο αποδίδοντάς της ένα πρόσωπο  χαμογελαστά γνώριμο, διότι ξέρεις (όπως λέει και ο Καστοριάδης) πως ‘’κι αν πράττεις πραγματικά, τότε πράττεις διαφορετικά’’.

Σημειώσεις

[1] Στέλιος Ράμφος, Η λογική της παράνοιας, εκδ. Αρμός, σελ.200

[2] Γιάννης Βαρβέρης, Ο άνθρωπος μόνος, εκδ. Κέδρος, 2η εκδ., σελ.12

[3] Βλ. Αριστοτέλης, Αθηναιων Πολιτεια, 39,6

[4] Ιλιάδα, Ο, 187-193

[5] Γεράσιμος Βώκος, Επιφυλλίδες, εκδ. Άγρα, σελ.77

πηγή: Αντίφωνο

Κατηγορίες:Πολιτική

Κύπρος και αντιΡωσικές κυρώσεις.

30/01/2015 Τα σχόλια έχουν κλείσει

Συμμαχία Πολιτών Κύπρου

ΔΗΛΩΣΗ ΜΕΛΟΥΣ ΓΡΑΜΜΑΤΕΙΑΣ ΣΤΕΛΙΟΥ ΣΤΥΛΙΑΝΟΥ-

ΑΠΟΦΑΣΗ ΓΙΑ ΚΥΡΩΣΕΙΣ ΡΩΣΙΑΣ ΚΑΙ ΑΠΟΥΣΙΑ ΚΥΠΡΙΟΥ ΥΠΕΞ

Όταν η Ρωσική Κυβέρνηση θα επιχειρήσει «μια ορθή ανάγνωση των δεδομένων» όπως λέει ο κ Κασουλίδης θα διαπιστώσει ότι την ώρα που το Ρωσικό Υπουργείο  Εξωτερικών  συγκρουόταν με την Αγγλία στο Συμβούλιο Ασφαλείας  υπερασπιζόμενο τα συμφέροντα της Κύπρου,  ο Κύπριος Υπουργός Εξωτερικών  δεν συμμετείχε  στο Συμβούλιο των Υπουργών Εξωτερικών,  της Ε. Ε για να προασπιστεί τα Κυπριακά συμφέροντα και τις ΚυπροΡωσικές θέσεις.

30 Ιαν. 15

Η προσπάθεια του Έλληνα Υπουργού Εξωτερικών  κ Κοτζιά στο χθεσινό Συμβούλιο των Υπουργών Εξωτερικών της Ε. Ε τελικά απέδωσε καρπούς. Με τη στήριξη και άλλων Υπουργών  Εξωτερικών  ( αλλά δυστυχώς όχι  του Κύπριου ΥΠΕΞ ο οποίος παρέμεινε στην Κύπρο περιμένοντας τον Αλβανό ομόλογο του) η νέα ελληνική Κυβέρνηση απέδειξε ότι όταν διεκδικείς αποφασιστικά επιτυγχάνεις τους στόχους σου.  Ίσως όχι απόλυτα αλλά πολύ καλύτερα από το τίποτε που  αποδίδει η παθητική στάση ή η αποχή.

Ασφαλώς όταν η  Ρωσική Κυβέρνηση θα επιχειρήσει «μια ορθή ανάγνωση των δεδομένων» όπως λέει ο κ Κασουλίδης θα διαπιστώσει δυο πράγματα:

Πρώτο, ότι η νέα ελληνική Κυβέρνηση  και κάποιες  άλλες Ευρωπαϊκές  χώρες άρχισαν να μην παρασύρονται τυφλά από τις σκοπιμότητες της Ουάσιγκτον. Ότι με κάποιες Ευρωπαϊκές χώρες υπάρχουν προοπτικές βελτίωσης των σχέσεων τους.

Δεύτερο, ότι την ώρα που το Ρωσικό Υπουργείο  Εξωτερικών  συγκρουόταν με την Αγγλία στο Συμβούλιο Ασφαλείας  υπερασπιζόμενο τα συμφέροντα της Κύπρου,  ο Κύπριος Υπουργός Εξωτερικών  για να μη δυσαρεστήσει τις  ΗΠΑ και τη Βρετανία δεν συμμετείχε  στο Συμβούλιο των Υπουργών Εξωτερικών,  της Ε. Ε για να προασπιστεί τα Κυπριακά συμφέροντα και τις ΚυπροΡωσικές θέσεις.

Το ερώτημα είναι κατά πόσο η Κυπριακή Κυβέρνηση είναι σε θέση να κάνει μια «ορθή ανάγνωση των δεδομένων». Ακόμα πιο κρίσιμο είναι το ζήτημα κατά πόσο μπορεί και θέλει η Κυπριακή Κυβέρνηση να ξεφύγει από τους Νατοϊκούς δογματισμούς και να κτίσει τις εξωτερικές τις σχέσεις με αποκλειστικό κριτήριο τα εθνικά μας συμφέροντα.

Αρέσει σε %d bloggers: