Αρχείο

Archive for 01/02/2015

» To παράδοξο Σύριζα και η Κύπρος του Αναστασιάδη. «

01/02/2015 Τα σχόλια έχουν κλείσει

To παράδοξο Σύριζα και η Κύπρος του Αναστασιάδη

Του ΜΑΡΙΟΥ ΕΥΡΥΒΙΑΔΗ

Είχαμε μια αποκαλυπτική δημόσια παραδοχή στο τελετουργικό παράδοσης-παραλαβής που έγινε στο ελληνικό υπουργείο Εξωτερικών στην Αθήνα, στις 27 Ιανουαρίου 2115, ανάμεσα στον απερχόμενο υπουργό Εξωτερικών Ευάγγελο Βενιζέλο και τον διάδοχο του Νικόλαο Κοτζιά.

Παραδέχθηκε ο κ. Βενιζέλος ότι η Αθήνα είχε σοβαρότατους ενδοιασμούς για τις λεγόμενες χιαστί συναντήσεις ανάμεσα στους δυο κύπριους διαπραγματευτές στις υπό την αιγίδα του ΟΗΕ διαπραγματεύσεις για επίλυση του κυπριακού. Όμως  τις αποδέχθηκε, δήλωσε, κατόπιν επιμονής του Προέδρου Αναστασιάδη.

Λόγω του φερόμενου θεσμικού ρόλου της ως “Εγγυήτριας Δύναμης” βάση των Συμφωνιών του 1960, η Αθήνα δέχθηκε να φιλοξενήσει τον Τουρκοκύπριο και να ακούσει τις απόψεις του. Το αντίστοιχο θα έπρατταν και οι Τούρκοι με πανομοιότυπο “πρωτόκολλο”. Τίκ-τάκ, δηλαδή και χωρίς να πέφτει τίποτα κάτω. Οι επισκέψεις ολοκληρώθηκαν χωρίς απολύτως καμιά ουσία, βέβαια, αλλά με πανηγυρική δικαίωση της Άγκυρας ως προς τον “Εγγυητικό” ρόλο Τουρκίας και Ελλάδας και ως το πρώτο ουσιαστικό βήμα για “Τετραμερή” και την τελική κατάλυση του κυπριακού κράτους του 1960. Η κατάλυση της Κυπριακής Δημοκρατίας παραμένει, από το 1964, ο πάγιος στρατηγικός στόχος της ´Αγκυρας.

Οι παροικούντες την Ιερουσαλήμ γνώριζαν από την πρώτη στιγμή πως η Αθήνα είχε σοβαρότατους ενδοιασμούς για την πρόταση/πρωτοβουλία Αναστασιάδη-Κασουλίδη. Ο πρωθυπουργός Σαμαράς ήταν κάθετα αρνητικός όπως και οι μανδαρίνοι του ελληνικού ΥΠ.ΕΞ. Μάλιστα ο Σαμαράς ζήτησε-απαίτησε και πήρε γραπτώς την “παράκληση” αυτή της Λευκωσίας. “Γνωρίζετε”, είπε στον κ. Κοτζιά  ο κ. Βενιζέλος “ότι αποδεχθήκαμε τις χιαστί συναντήσεις με τους διαπραγματευτές των δυο πλευρών μόνο στον βαθμό που μας το ζήτησε ο Πρόεδρος Αναστασιάδης.”

Δεν είμαι σε θέση να γνωρίζω κατά πόσον η ιδέα των χιαστί συναντήσεων εκκολάφθηκε στη Λευκωσία ή αν προέκυψε, όπως πολλές τέτοιες “ιδέες” από τους εξ´ Εσπερίας φίλους του Νίκου Αναστασιάδη και της Κύπρου, τάχατες. Αυτό όμως  δεν έχει καμία σημασία. Η καθαυτή “χειρονομία” είναι δηλωτική μιας βαθύτατα εμπεδωμένης, αλλά στρατηγικά λανθασμένης αντίληψης της Λευκωσίας, που την είδαμε και με την Προεδρία Χριστόφια από την πρώτη μέρα στην περίπτωση του (όταν με το καλημέρα δήλωσε πως αποδέχεται την παραμονή 50 χιλ. εποίκων), ότι δηλαδή χρειάζεται “μια ακόμη κίνηση”, “μια ακόμη χειρονομία” για να  μπούμε στην τελική ευθεία , για “να πιστέψουν” οι άλλοι την ύπαρξη “καλής πίστης” και οι ξένοι “that you mean business”, όπως προφανώς θα είπε στον Ν.Α. πρόσφατα ο  Νορβηγός Άϊντα, για να του αποσπάσει την διασύνδεση της ενέργειας  με την έναρξη και “ευόδωση” των διαπραγματεύσεων.

Το καθαυτό πρόβλημα ωστόσο δεν είναι ότι ο Ν.Α.,  όπως και ο κ. Χριστόφιας πριν, υπήρξαν “ανεπαρκείς” διαπραγματευτές -και ουκ ολίγοι πιστεύουν ότι ήταν. Το πρόβλημα είναι πως δεν έχουν αντιληφθεί ( όπως και οι “πλατφορμιστές”, τουλάχιστον όσοι από αυτούς δεν έχουν τον “πλατφορμισμό”, κυριολεκτικά, ως βιοποριστικό επάγγελμα ) ότι η άλλη πλευρά δεν διαπραγματεύεται με τα “δυτικά” πρότυπα όπου  επιδιώκεται ένα αποτέλεσμα “χωρίς νικητές και ηττημένους” και με προοπτική για το μέλλον. Λειτουργούν στην βάση ενός “ανατολίτικου” αλλά και “ισλαμικού” προτύπου όπου ο φαινομενικά αδύναμος πρέπει να πέσει μπρούμυτα και να αναφωνήσει “έλεος”.

Εάν τώρα στο “ανατολίτικο” πρότυπο προστεθεί -και πρέπει- και η ισλαμική διάσταση-αντίληψη περί διαπραγματεύσεων με απίστους, που  είναι αυτή της dhimma και η οποία περιγράφεται στο Κοράνι και σε Σαλαφιστικά κείμενα ( κυρίως της περιόδου των πρώτων “Ενάρετων ” Χαλίφηδων), τότε το αποτέλεσμα είναι προδιαγεγραμμένο. Είναι αυτό της ολοκληρωτικής παράδοσης αλλά και ταυτόχρονα της απόλυτης ταπείνωσης και της εσαεί πληρωμής “κεφαλικού φόρου”. Μεθερμηνευόμενος πολιτικά, αυτός ο “κεφαλικός φόρος” θα είναι και λεφτά για τους “poor Turks”, από τους δήθεν πλούσιους Ελληνοκύπριους (όπως με το κρατοκτόνο Σχεδιο Αννάν που με θράσος χιλίων πιθήκων απαιτούσε να πληρώσουν οι Ε/Κ το κόστος της εισβολής και βάλε), θα είναι και η εσαεί παρουσία του τουρκικού στρατού στην Κύπρο, θα είναι και ο θεσμοθετημένος ρατσισμός ( institutionalised apartheid) στην εσωτερική διακυβέρνηση (χειρότερα ακόμη και από το επίσης ρατσιστικό μοντέλο Βοσνίας-Ερζεγοβίνης, σήμερα). Κοντολογίς στην Κύπρο, μόνο μια Τουρκική- ισλαμική “ειρήνη” μπoρεί να υπάρξει.

Μήπως θα πρέπει τότε ένας ολόκληρος λαός να σηκώσει τα χέρια πάνω και να αποδεχθεί το κισμέτ του; Και ασφαλώς όχι. Η Κύπρος βρίσκεται στην Δύση, όχι στη Ανατολή. Ούτε και ανήκει στον “Κόσμο του Ισλάμ ” (“Dar al Islam”)  για να επιβληθεί στον σχεδόν ένα εκ. πληθυσμό της μια τουρκο-ισλαμική αλλά και ταυτόχρονα ρατσιστική “ειρήνη”. Για να πετύχει τον στρατηγικό της στόχο η Άγκυρα, η οποία διακηρύττει όπου βρεθεί την “ευρωπαϊκή της ταυτότητα” και την οποία από το 2004 κατέχει και με βούλα, θα πρέπει να κερδίσει την αποδοχή του, την νομιμοποίηση του δηλαδή, από την Δύση.

Αυτό είναι πολιτικά αδύνατο. Δεν μπορεί να θεσμισθεί και πολιτικά να νομιμοποιηθεί ένας πολιτικό-ισλαμικός Φρανκενστάιν σε μια ευρωπαϊκή χώρα. Και αυτό παραμένει το μεγαλύτερο όπλο που διαθέτει η Λευκωσία. Δυστυχώς μέχρι σήμερα το όπλο αυτό είτε δεν γίνεται κατανοητό ή, αν γίνεται, δεν αποτολμάται η οικοδόμηση στρατηγικής με αυτό ως ακρογωνιαίο λίθο. Αντίθετα τόσο η προηγούμενη όπως και χειρότερα η σημερινή κυβέρνηση, πορεύθηκαν πιστεύοντας (εισπράττοντας και τα απαραίτητα εύσημα από τους ξένους για το “πολιτικό τους θάρρος” , τις “ηγετικές τους ικανότητες” αλλά και τον “αντιλαϊκισμό” τους), πως με “μια ακόμη κίνηση” θα έμπαιναν στη ευθεία. Την οποία κίνηση η Άγκυρα εισπράττει και ορθά, ως ακόμη μια κίνηση αδυναμίας-απελπισίας. Και με εργαλείο τούτη την φορά τον “Βάρβαρο”, πραγματικά πιστεύει ότι είναι θέμα χρόνου ο Νίκος Αναστασιάδης να σηκώσει τα χέρια πάνω. Κοινώς να “κλατάρει”. Δεν είναι τυχαίο πως τα ενεργούμενα ογλάνια της  Άγκυρας στην κατεχόμενη Λευκωσία ανταγωνίζονται το ένα το άλλο στις απειλές. Έχουν μυριστεί αίμα. Τελευταία προσθήκη είναι και ο πολύς κ. Ονζιλ Ναμί, αγαπημένο παιδί των ένθεν και ένθεν “πλατφορμιστών” και “μωροφιλόδοξος” πρόεδρος της μελλοντικής “United (Frankenstein) Cyprus”. Απειλεί και ο αμετροεπής αυτός κύριος με τον “Βάρβαρο”, πουλώντας ταυτόχρονα και “ειρηνιστικές” κορώνες στους ιθαγενείς, που θυμίζουν τα “καθρεφτάκια”  τα οποία οι αποικιοκράτες μοίραζαν στην Αφρική και στους Ινδιάνους.

Έχω επανειλημμένα υποστηρίξει σε τούτη κυρίως την στήλη αλλά και αλλού πως υπάρχει εναλλακτική στρατηγική που μπορεί να ανατρέψει, ακόμη και να ακυρώσει την τουρκική βουλιμία ή, κατά το ελάχιστον, να βγάλει την Λευκωσία από το αδιέξοδο της καταστροφής, αφαιρώντας την πρωτοβουλία από το τζιχαντιστικό δίδυμο της Άγκυρας και τους ενεργούμενους του. Και κάθε φορά  που υπάρχει αλλαγή κυβέρνησης στην Αθήνα επανέρχομαι και την επαναδιατυπώνω, διότι η επιτυχία της εξαρτάται  από την ενεργή συνεργασία της Ελλάδας.

Η Αθήνα πρέπει να διακηρύξει δημόσια ότι δεν πρόκειται να λειτουργήσει ως “φύλλο συκής” μιας καινούργιας προσπάθειας επιβολής αντιδημοκρατικών, ρατσιστικών και νεοαποικιακών δουλειών πάνω σε μια άλλη χώρα, όποια και να είναι αυτή. Στη πράξη πρέπει να αποποιηθεί του οποιαδήποτε “εγγυητικού” της “δικαιώματος” πάνω στην Κύπρο. Και είναι ευτύχημα που έπεσε η κυβέρνηση Σαμαρά-Βενιζέλου. Διότι σε αυτό το ζήτημα εγκλωβίστηκε από την Λευκωσία, με τον Νταβούτογλου να της χαϊδεύει κάθε τόσο τα  αυτιά ως προς το “καθήκον” της ως ” Εγγυήτρια Δύναμη”. Και έτσι φθάσαμε στο παρά ένα να “νομιμοποιηθεί” η “Τετραμερής”. Έτσι  και αλλιώς η Ελλάδα δεν νομιμοποιείται από το Σύνταγμα της αλλά και ως θεσμικό μέλος ενός Οργανισμού, της Ε.Ε., να παριστάνει τον “προστάτη” κανενός. Ποιο είναι  το κράτος που νομίζει ότι “δικαιούται” να διαφεντεύει ένα άλλο , με την ηθικοπλαστική εκλογίκευση του “προστάτη”; Εδώ δεν είναι “Ανατολή”. Εδώ δεν είναι ο “Κόσμος του Ισλάμ”. Εδώ δεν λειτουργεί ο “Σουλτανισμός” και οι φασιστικές του αντιλήψεις. Εδώ υπάρχουν ελεύθεροι και δημοκρατικοί πολίτες που δέχονται να διαφεντεύονται παρά μόνο μέσω συναινετικών και δημοκρατικών διαδικασιών που ισχύουν για όλους και που έτσι πρέπει και δεν μπορεί και δεν γίνεται αλλιώς.  Οι διακρατικές σχέσεις Ελλάδας- Κύπρου πρέπει να αφήσουν πίσω το “Ζυριχικό τους σύνδρομο”. Χωρίς την Ελλάδα ως ενεργό συνεργό, καμία διεθνής δουλεία δεν μπορεί να επιβληθεί στην Κύπρο.

Με τον θρίαμβο του Σύριζα διαμορφώνεται το εξής παράδοξο. ´Έχουμε  μια νέα και μάλιστα αριστερή κυβέρνηση που διακηρύττει  ότι θα τερματίσει τις ανελεύθερες δουλείες, την κατάλυση ουσιαστικά των δημοκρατικών διαδικασιών που εκ των πραγμάτων γνωρίζουμε πως, ελέω μνημονίων και δανειακών συμβάσεων, δεν λειτουργούν στην Ελλάδα. Και η οποία διακηρύττει πως αυτό θα το πράξει μέσω δημοκρατικών διαδικασιών που υφίστανται και λειτουργούν σε μια ευνομούμενη Ε.Ε. Είναι δυνατόν μια τέτοια κυβέρνηση ( ανεξάρτητα πως κάποιες “συνιστώσες”δυνάμεις της διαδραμάτισαν στο παρελθόν επαίσχυντο ρόλο κατά των δημοκρατικών ελευθεριών του κυπριακού λαού) να λειτουργήσει ως νεροκουβαλητής της ανελευθερίας στην Κύπρο;

Αν το θελήσει, -αν λέω-, η κυβέρνηση Αναστασιάδη θα εκπλαγεί ευχάριστα από την νέα κυβέρνηση και ειδικά από τον νέο Έλληνα ΥΠ. ΕΞ. Νικόλαο Κοτζιά. Διότι στο πρόσωπο του το παράδοξο δεν υφίσταται. Θα τολμήσει όμως, ή θα ξαναλειτουργήσουν τα γνωστά της σύνδρομα;

http://mignatiou.com/

Κατηγορίες:Κύπρος / κυπριακό

» Το έθνος των Κυπριλλίδων και η Βαβυλωνία του Κοτζιά. «

01/02/2015 Τα σχόλια έχουν κλείσει

Ένα κατατοπιστικότατο άρθρο που γεννά τα ερωτήματα:

α) ποιός είναι ο πατέρας του «βελούδινου διαζυγίου» στην Κύπρο;

β) και ποιοί είναι οι νονοί του;

( Β.Σ. ) 

http://www.sigmalive.com/simerini/politics/202646/to-ethnos-ton-kyprillidon-kai-i-vavylonia-tou-kotzia

Αμμόχωστος 8

Του Δρα Γιάννου Χαραλαμπίδη

Πώς ο Έλληνας ΥπΕξ κάνει θρύψαλα την Κυπριακή Δημοκρατία και

ποιος τάζει λαγούς με πετραχήλια στους «Τούρκους» της Θράκης.


Ο Έλληνας ΥπΕξ απέρριψε μερικώς το σχέδιο Ανάν για να εισηγηθεί μια χειρότερη λύση, με ισότιμο καθεστώς των δυο Κοινοτήτων στο κοινό κρατίδιο της Λευκωσίας και με άλλα δυο ισότιμα συνιστώντα κράτη, εντός των οποίων άλλες οκτώ με εννέα επαρχίες θα λειτουργούν σχετικώς αυτόνομα
Η ΒΙΩΣΙΜΟΤΗΤΑ της λύσης θα στηρίζεται στην απώλεια της ελληνικής εθνικής ταυτότητας
Υπάρχει τέτοια σύγχυση και τσαπατσουλιά στο θέμα του φυσικού αερίου και στο Κυπριακό, που ούτε οι ίδιοι οι Τούρκοι δεν μπορούν να πιστέψουν πόσο χάλια είμαστε. Και τώρα, με τη νέα Κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ στην Ελλάδα, φτου κι απ’ την αρχή. Όσο, δε, για τον άξονα με το Ισραήλ, θα δούμε… Μάλλον μπαίνει στο ψυγείο. Στην ουσία, εκεί ήταν πάντα. Άλλωστε, η αριστερή ιδεολογία της νέας ελληνική Κυβέρνησης δημιουργεί αμφιβολίες για τις προθέσεις της για τη συνέχιση μιας τέτοιας πολιτικής. Στο Κυπριακό, επί του παρόντος, τα πράγματα έχουν ως εξής:

Εάν λάβουμε υπόψη τις θέσεις του Έλληνα Πρωθυπουργού, Αλέξη Τσίπρα, και του νέου Υπουργού των Εξωτερικών, Νίκου Κοτζιά, διαπιστώνουμε ότι ο δεύτερος έχει πιο προχωρημένες θέσεις από τον πρώτο. Ο μεν πρώτος ήταν θιασώτης του σχεδίου Ανάν, πάντως δεν ήταν εναντίον, ο δε δεύτερος διαφωνεί, όπως ισχυρίζεται, μερικώς με το σχέδιο Ανάν, αλλά υποστηρίζει φόρμουλες διζωνικής δικοινοτικής ομοσπονδίας, χειρότερες από το σχέδιο Ανάν!
Η μοντέρνα «βελγική τριχοτόμηση».
Οι εσωτερικές πολιτικές αστάθειες έχουν αντίκτυπο και στην οικονομία και στην εξωτερική πολιτική της Ελλάδας. Ο νέος Υπουργός Νίκος Κοτζιάς είχε υπηρετήσει ως σύμβουλος του Γ. Παπανδρέου όταν ήταν Υπουργός των Εξωτερικών και συμμετείχε στη διπλωματία των σεισμών. Είχε και έχει προωθημένες θέσεις για τη λύση του Κυπριακού, που στηρίζονται στη λογική μιας διζωνικής δικοινοτικής ομοσπονδίας.
Απορρίπτει μεν το σχέδιο Ανάν, αλλά εισηγείται μια λύση πολύ χειρότερη. Με περισσότερες εσωτερικές επαρχίες για κάθε συνιστών κράτος, που δημιουργούν ένα τρικέφαλο πολυπεριφερειακό πολιτειακό σύστημα. Μεταξύ άλλων, η πρόταση Κοτζιά, όπως αυτή είναι κατατεθειμένη σε «paper» του St Antony’s College University of Oxford (Cyprus after Accession: Getting past ‘No’? Workshop report and responses, May 2007, τίτλος κειμένου «Contradictions, Conflicts and Paradoxes-A Framework for a Solution»), αναφέρει τα ακόλουθα:
Δημιουργία διζωνικής δικοινοτικής ομοσπονδίας, η οποία θα στηρίζεται: «Σε δυο συνιστώντα κράτη – οντότητες, μια για κάθε Κοινότητα, διά των οποίων θα λειτουργούν οι μηχανισμοί του κεντρικού κράτους και θα αναγνωρίζεται η ισότητα των Ελληνοκυπρίων και των Τουρκοκυπρίων».
«Πέραν της δημιουργίας των δυο χωριστών κρατών, θα δημιουργηθεί ένα κοινό ομοσπονδιακό κράτος, το οποίο θα μοιράζονται Έλληνες και Τούρκοι Κύπριοι – και οποιοσδήποτε άλλος θέλει να συμμετάσχει». Αυτό, τονίζει ο κ. Κοτζιάς, θα γίνει στη Λευκωσία – κάτι ανάλογο, όπως ισχυρίζεται, με το καθεστώς των Βρυξελλών. Και προσθέτει: «Οι τοπικές πολιτικές της οντότητας της Λευκωσίας θα αντικατοπτρίζουν αυξητικά τις πολιτικές και κοινωνικές ταυτότητες των κατοίκων της, και όχι μόνο τις εθνικές τους ταυτότητες».

Να και η νέα εθνική ταυτότητα, την οποία προωθεί ο κ. Κοτζιάς: «Οι κάτοικοι της πρωτεύουσας -του τρίτου δηλαδή κράτους- θα ανέπτυσσαν ισχυρή διπλή κυπριακή και ευρωπαϊκή ταυτότητα. Η Ε.Ε. και τα Ην. Έθνη πρέπει να αναγνωρίσουν ότι οι κάτοικοι της Λευκωσίας δεν θα καθορίζονται αποκλειστικά με τους όρους της εθνικής κοινότητας, στην οποία ανήκουν». Θα είναι, με άλλα λόγια, η μαγιά του έθνους των Κυπριλλίδων!
Τα δυο συνιστώντα κράτη θα υποδιαιρούνται σε οκτώ με εννέα περιοχές (regions) συν η Λευκωσία, η οποία θα υποδιαιρείται σε δυο υποσυστήματα. Αυτές οι επαρχίες «θα διατηρούν το δικαίωμα να αναλαμβάνουν δράση εντός των συνιστώντων κρατών με σχετική αυτονομία, εφόσον είναι σύμφωνες (οι δράσεις αυτές) με το ομοσπονδιακό σύνταγμα».
Κοτζιάς Ν.Ο κ. Κοτζιάς εισηγείται τη διάλυση της Κυπριακής Δημοκρατίας και τη δημιουργία μας Βαβυλωνίας. Πολλά εξ αυτών, τα οποία υποστηρίζει, το 2007 ήταν βασικοί πυλώνες του σχεδίου Ανάν, επί του οποίου εκφράζει σε κάποια άλλα σημεία τη διαφωνία του. Κάποιες εκ των θέσεών του, συνιστούν σήμερα στοιχεία για την προδιαγραφόμενη λύση.

Η αντίληψη Κοτζιά περί του Κυπριακού, συγκλίνει με εκείνη των Βρετανών. Ότι, δηλαδή, η βιωσιμότητα της λύσης σχετίζεται με τη διάβρωση, ακόμη και την κατάργηση της ελληνικής εθνικής μας ταυτότητας και, γιατί όχι, με τη δημιουργία του έθνους των Κυπριλλίδων. Αυτός είναι πάγιος τουρκικός και βρετανικός στόχος με γεωστρατηγικές και γεωπολιτικές προεκτάσεις και με βασική επιδίωξη την ανατροπή της ιστορίας και την αποσύνδεση των συμφερόντων του Ελληνισμού από την Κύπρο και την περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου, καθώς και της Μέσης Ανατολής.

Κάτι που ήθελαν ανέκαθεν να πετύχουν οι Βρετανοί και οι Τούρκοι, για να έχουν την Κύπρο υπό τον δικό τους έλεγχο και για να μην μπορεί ποτέ η Ελλάδα να αποδράσει από τη φινλανδοποίηση. Η πρόταση Κοτζιά στηρίζεται στη φιλοσοφία κυρίως του μοντέρνου, όπως ισχυρίζεται, βελγικού μοντέλου με τη Λευκωσία να είναι ιδιόμορφο καθεστώς, το οποίο θα λειτουργεί επί τη βάσει της «ισότητας» σε επίπεδο κεντρικής εξουσίας και με Κυπριλλίδες πολίτες.

Το σημαντικό, όμως, είναι άλλο: Το ομοσπονδιακό πολιτειακό μοντέλο του Βελγίου, με ζώνες και καντόνια (περιοχές), είναι παράδειγμα προς αποφυγήν. Έχει ρεκόρ ακυβερνησίας και συνεχώς ζει με την απειλή της διάλυσης, η οποία θα είχε ήδη προκύψει εάν εκεί δεν βρίσκονταν οι έδρες του ΝΑΤΟ και της Ε.Ε. Συνεπώς, ο κ. Κοτζιάς δεν απορρίπτει το σχέδιο Ανάν μόνο για τις όποιες δυσλειτουργικότητές του, αλλά και για έναν άλλο λόγο: Μέσα από τα επιστημονικά του επιχειρήματα επιδιώκει να δώσει μια φόρμουλα αριστερόστροφου διεθνιστικού χαρακτήρα, που συνυπάρχει με τις νεοφιλελεύθερες αντιλήψεις των «παρραλλήδων».

Ως αποτέλεσμα τούτου είναι η αυτοπαγίδευσή του σε μια πρόταση διζωνικής ομοσπονδίας, πιο δυσλειτουργικής και πολύ χειρότερης από εκείνην του σχεδίου Ανάν. Η οποία ομοσπονδία Κοτζιά είναι επίσης κομμένη και ραμμένη, όπως και το σχέδιο Ανάν, στα μέτρα του Λονδίνου και της Άγκυρας.
Ανιστόρητο, άστοχο και κάλπικο.
Πέραν τούτων, ο κ. Κοτζιάς ισχυρίζεται και το εξής: Εάν δεν γίνει δεκτή η διζωνική ομοσπονδία με τρία κράτη και πολυπεριφερειακό χαρακτήρα, όπως την εισηγείται, η άλλη επιλογή είναι αυτή του «βελούδινου διαζυγίου». Η προσέγγιση αυτή είναι άστοχη, ανιστόρητη και το δίλημμα που θέτει κάλπικο.

Και εξηγούμε: Η ομοσπονδία, όπως την εισηγείται ο κ. Κοτζιάς, είναι μια άλλη μορφή διχοτόμησης με χαρακτήρα τριχοτόμησης και πολυτεμαχισμού. Από την άλλη, εάν δεν υιοθετήσουμε την πρόταση Κοτζιά, ο ίδιος ισχυρίζεται ότι θα πάμε στη λογική των δυο χωριστών κρατών και στο «βελούδινο διαζύγιο». Η επιλογή αυτή δεν είναι και τόσο βελούδινη, αφού θα είναι το αποτέλεσμα της χρήσης των όπλων της Άγκυρας και της εισβολής. Το ίδιο ισχύει και για την πρόταση του κ. Κοτζιά.

Δηλαδή για το μεταμοντέρνο μοντέλο ομοσπονδίας, όπως το ονομάζει. Το οποίο δεν στηρίζεται ούτε στο δίκαιο, ούτε στη ρεαλιστική σχολή σκέψης και στην όποια αλλαγή ισοζυγίων δυνάμεων, αλλά παίρνει ως δεδομένη την ήττα του ’74, καθώς και ότι δεν μπορούν να αλλάξουν τα πράγματα, αλλά και κάτι άλλο: Ότι θα πρέπει να βρεθεί μια λύση επί τη βάσει ενός πολιτειακού συστήματος, που δεν θα αλλάζει τα υφιστάμενα γεωπολιτικά και γεωστρατηγικά δεδομένα.

Δεν θα μας απαλλάσσει από την κηδεμονία της Άγκυρας. Αντιθέτως, θα νομιμοποιεί τα τετελεσμένα της εισβολής. Υπάρχουν ακόμη δυο σημεία, τα οποία θα ήταν δυνατό να θιγούν: Η περίπτωση του βελούδινου διαζυγίου μπορεί να προκύψει εάν υιοθετήσουμε το μοντέλο Κοτζιά. Σήμερα, η Κυπριακή Δημοκρατία είναι ενιαίο κράτος, με το βόρειο τμήμα της να τελεί υπό κατοχήν. Καμιά σχέση δεν έχει με την περίπτωση της Τσεχοσλοβακίας, η οποία ήταν ομοσπονδία με συνομοσπονδιακό χαρακτήρα.

Το βελούδινο διαζύγιο θα συμβεί, εάν συμβεί αυτό που εισηγείται ο κ. Κοτζιάς. Εάν, δηλαδή, διαλυθεί η Κυπριακή Δημοκρατία και αντικατασταθεί από τρία κράτη και δέκα με έντεκα περιφέρειες. Όταν θα επέλθει η βέβαιη δυσλειτουργικότητα ενός τέτοιου πολυδαίδαλου ομοσπονδιακού συστήματος, όπως το εισηγείται ο κ. Κοτζιάς, τότε το βελούδινο διαζύγιο θα είναι μια επιλογή. Εάν το δεχτούν οι Τούρκοι. Η αντιφατικότητα του Έλληνα ΥπΕξ έγκειται στο εξής: Θεωρεί ως δυσλειτουργικό το σχέδιο Ανάν και δεν θεωρεί δυσλειτουργική τη δική του πρόταση, που είναι πολύ πιο πολυδαίδαλη και βαβυλωνιακή.
Τουρκικό μανιφέστο για τη Θράκη.
Πέραν του Κυπριακού, έχουμε δείγματα γραφής και για τη Θράκη. Δεν είναι καθόλου τυχαίο γιατί απογειώθηκαν τα ποσοστά του ΣΥΡΙΖΑ στον νομό Ροδόπης. Οι θέσεις του ΣΥΡΙΖΑ, όπως ήταν γραμμένες σε φυλλάδιο που μοιραζόταν στους κατοίκους της περιοχής, συνιστούν αντιγραφή περίπου εκείνων του τουρκικού Υπουργείου Εξωτερικών. Αυτά ανέφερε, μεταξύ άλλων, στην εκπομπή του Λάζαρου Μαύρου την περασμένη εβδομάδα, ο Σάββας Καλεντερίδης, ο οποίος ήταν επί τούτου εξόχως διαφωτιστικός όταν διάβαζε σχεδόν λέξη προς λέξη το φυλλάδιο του ΣΥΡΙΖΑ.

Οι εν λόγω θέσεις δεν αποτυπώνουν θεματικές δράσης εσωτερικής και μόνο πολιτικής, αλλά και εξωτερικής, και πιο συγκεκριμένα αφορούν ζητήματα των σχέσεων Αθηνών – Άγκυρας, για τα οποία υπεύθυνος είναι ο κ. Νίκος Κοτζιάς. Εάν προχωρήσει ο ΣΥΡΙΖΑ στην αντίληψη περί του αυτοκαθορισμού των πολιτών της μουσουλμανικής μειονότητας, του διορισμού Μουφτή, της τουρκικής γλώσσας και άλλα, που οδηγούν στην κατάργηση της Συνθήκης της Λωζάννης, η Ελλάδα θα οδηγηθεί στην άνευ όρων παράδοση.

Και η Θράκη θα γίνει τουρκική επαρχία. Τα πράγματα θα γίνουν χειρότερα σε πανελλαδικό επίπεδο, εάν δοθούν οι ιθαγένειες αφειδώς. Ειδικά υπό αυτές τις συνθήκες, δηλαδή οικονομικής κρίσης και πολιτικής αστάθειας, ενδεχομένως να δούμε μια Χρυσή Αυγή να εκτοξεύεται στα ύψη. Και να αποτελεί τον κεντρικό αντιπολιτευτικό πυλώνα. Γεγονός που βοηθά κομματικά τον ΣΥΡΙΖΑ, διότι του παρέχει νομιμοποίηση.
Βεβαίως, η όποια περιστολή ανθρωπίνων δικαιωμάτων δεν μπορεί να σκοντάφτει πάνω σε φασιστικές αντιλήψεις. Όμως, από την άλλη, μια Κυβέρνηση θα πρέπει να λαμβάνει αποφάσεις επί τη βάσει και του δικαίου αλλά και της κοινωνικής, οικονομικής συνοχής και ηρεμίας. Και κάτι άλλο επί τη βάσει των διεθνών εξελίξεων.

Μεγάλα δημοκρατικά κράτη δεν είναι τυχαίο που λαμβάνουν μέτρα εναντίον της ανεξέλεγκτης μετανάστευσης και της παροχής ιθαγένειας για λόγους συνοχής και ασφάλειας. Τα προβλήματα με τους μετανάστες ήταν ακριβώς αποτέλεσμα μιας ανάλογης και πιο ήπιας μορφής πολιτικής, η οποία εφαρμόστηκε επί Σημίτη και στην Κύπρο πρόσφατα επί Χριστόφια και δεν βοήθησε κανέναν. Και, κυρίως, δεν βοήθησε τους ξένους μετανάστες που βρίσκονταν στην Κύπρο και στην Ελλάδα.
Οι σχέσεις με το Ισραήλ και το άλλοθι του ΣΥΡΙΖΑ
Επειδή περί εξωτερικής πολιτικής ο λόγος, θα ήταν δύσκολο να πιστέψει κάποιος ότι η Κυβέρνηση Τσίπρα θα εργαστεί στη βάση των ισοζυγίων δυνάμεων και της ισχύος, παρότι η ρητορική του νέου Υπουργού Άμυνας Πάνου Καμμένου είναι προς αυτήν την κατεύθυνση. Εάν θα είναι το άλλοθι της Κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ ή όχι, θα το δείξει ο χρόνος. Και αυτό παρότι η Κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ από την πρώτη στιγμή δείχνει πρόθεση για την εφαρμογή της πολιτικής στην οποία πιστεύει.

Πάντως, δεν πιστεύει στην πολιτική και τη στρατηγική εκείνη που θέλει το έθνος να βρίσκεται σε σύζευξη από τη Θράκη ώς την Κύπρο. Και αυτό δεν το εγείρουμε από συναισθηματική πλευράς, αλλά από την πτυχή της ρεαλιστικής πολιτικής, η οποία είναι συναφής με τη γεωστρατηγική και τη γεωπολιτική ως τομείς που καθορίζουν τους συντελεστές ισχύος. Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν πιστεύει σε αυτές τις αντιλήψεις και ας υπάρχουν μονάδες μέσα στις συνιστώσες του, που μπορούν να σκέφτονται αλλιώς.

Υπό αυτές τις προϋποθέσεις, τίθεται υπό αμφισβήτηση και η συνεργασία με το Ισραήλ επί τη βάσει μιας κοινής στρατηγικής και εξυπηρέτησης συμφερόντων, ειδικώς στο πλαίσιο των ενεργειακών πηγών. Αληθές, βεβαίως, είναι ότι πρώτη η Λευκωσία, πριν από την Αθήνα, παγώνει ή εγκαταλείπει αυτήν τη στρατηγική συνεργασία επί τη βάσει της οποίας ενδεχομένως να ήταν διαφορετική η κατάσταση στην περιοχή, αφού θα ήταν σε ισχύ μια αξιόπιστη αποτροπή σε βάρος της τουρκικής απειλής.
Το σύνδρομο του ασθενούς
Κάποιος θα μπορούσε να παρομοίαζε και την Κύπρο και την Ελλάδα με ασθενείς, οι οποίοι δεν παραδέχονται την πραγματικότητα και είτε αρνούνται να πάρουν θεραπευτική αγωγή είτε δεν παίρνουν την ορθή. Διότι και οι γιατροί, δηλαδή εταίροι, φίλοι και εχθροί, άλλοι είναι κομπογιαννίτες, άλλοι επιτήδειοι και άλλοι στυγνοί τυχοδιώκτες. Χωρίς να σημαίνει ότι δεν υπάρχουν και εξ ημών επίδοξοι κομπογιαννίτες και τυχοδιώκτες πολιτικοί, που εμφανίζονται κατά καιρούς ως μάγοι του συστήματος.

Ο καθείς κάνει τη δουλειά του. Τα κορόιδα είναι αυτά που την πατάνε! Πού, όμως, πατάνε; Πού πατάμε; Σε ένα σκηνικό κινούμενης άμμου, που ξεκινά από τα οικονομικά ζητήματα της Ελλάδας και της Κύπρου ώς τα εθνικά θέματα, και δη το Κυπριακό, καθώς και το φυσικό αέριο. Μιας κινούμενης, λοιπόν, άμμου, που είναι έτοιμη να καταβροχθίσει και την Κύπρο και την Ελλάδα.

Παρόλ’ αυτά, έχουμε χρέος να λέμε την αλήθεια, επειδή πρέπει να αγωνιστούμε και να επιβιώσουμε εις πείσμαν όσων, όπως ο κ. Κοτζιάς και άλλοι, απεργάζονται σε πειραματικά επιστημονικά εργαστήρια τη διάλυση και εξαφάνισή μας, καθώς και την αντικατάστασή μας από το έθνος των Κυπριλλίδων ως υποτελών στη νέα Οθωμανική Αυτοκρατορία του Ταγίπ Ερντογάν.

Για άλλη μια φορά:

Θέλουμε την εθνική απελευθέρωση της Παλαιστίνης και του Κουρδιστάν αλλά δεν διεκδικούμε αυτή της Κύπρου μας; 

( Νίκος Καραβαζάκης )

» Η ανώμαλη σχέση της Τουρκίας με το εξτρεμιστικό Ισλάμ. «

01/02/2015 Τα σχόλια έχουν κλείσει

Η ανώμαλη σχέση της Τουρκίας με το εξτρεμιστικό Ισλάμ

Του Μπουράκ Μπεγκντίλ, GATESTONE INSTITUTE

Μια Παρασκευή του Ιανουαρίου, πιστοί μουσουλμάνοι της Τουρκίας πήγαν στο τζαμί, στην περιοχή Φατίχ της Κωνσταντινούπολης, για να προσευχηθούν. Πριν συγκεντρωθούν οι πιστοί μπροστά από το τζαμί όλα έμοιαζαν φυσιολογικά. Η 16η Ιανουαρίου θα ήταν μια ακόμα φυσιολογική ημέρα προσευχής. Όμως τα πλήθη των πιστών ήρθαν νωρίτερα, αυτή τη φορά. Είχαν έρθει για να τελέσουν, ερήμην, τη νεκρώσιμη ακολουθία των νεκρών τρομοκρατών του Παρισιού, των αδερφών Κουασί.

Το πλήθος κρατούσε πλακά με επιγραφές. «Αν η ελευθερία του λόγου δεν έχει όρια, τότε και η δική μας ελευθερία πράξεων δεν θα έχει όρια», ή «Ναι σας απειλούμε. Εσείς τολμάτε;», ή «Είμαστε όλοι Κουασί».

Το ίδιο έγινε και σε άλλα τζαμιά, όπου οι αδερφοί Κουασί κηδεύτηκαν ως «μάρτυρες», την ώρα που το πλήθος φώναζε: «Ζήτω οι αδερφοί Κουασί, οι εκδικητές του αγγελιοφόρου του Αλλάχ. Είθε ο Αλλάχ να τους αποδεχτεί ως μάρτυρες».

Τούρκος αρθρογράφος αναρωτήθηκε γιατί η διάταξη του τουρκικού ποινικού κώδικα που απαγορεύει την εξύμνηση εγκλημάτων και εγκληματιών δεν εφαρμόστηκε στις ανωτέρω περιπτώσεις. Καλή ερώτηση, η οποία όμως θα μείνει για πάντα αναπάντητη. Στην πραγματικότητα οι ισλαμιστές ηγέτες και δικαστές της Τουρκίας δεν θεωρούν τους αδερφούς Κουασί εγκληματίες. Πως θα μπορούσαν άλλωστε από την στιγμή που ο Νταβούτογλου υποδέχτηκε με κόκκινα χαλιά τον επικεφαλής της Χαμάς;

Κατ’ ειρωνεία της τύχης ο Νταβούτογλου συμμετείχε στην πορεία τιμής των θυμάτων στο Παρίσι. Ο ίδιος όμως δήλωσε πως ο Ισραηλινός πρωθυπουργός Νετανιάχου δεν διαφέρει σε τίποτα από τους τρομοκράτες που σκότωσαν 17 ανθρώπους. Για τον Νταβούτογλου ο Νετανιάχου έχει διαπράξει εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας. Είναι τρελός; Όχι. Απλώς είναι ισλαμιστής.

Ένας Τούρκος, εβραϊκού θρησκεύματος, απεύθυνε ανοικτή επιστολή στον Τούρκο πρωθυπουργό, στην οποία αναφέρει μεταξύ άλλων: «Ονομάζετε αδέρφια σας τους τρομοκράτες της Χαμάς και της προσφέρεται 300 εκατ. δολάρια οικονομική βοήθεια. Η τουρκική εταιρεία Roketsan έστειλε στη Χαμάς 10.000 απάρτια ρουκετών…»!

Η Τουρκία όμως εξακολουθεί να αρνείται την ισλαμική τρομοκρατία σε μια εποχή που και η ίδια κινδυνεύει από αυτή. Σύμφωνα με την αστυνομία, τουλάχιστον 3.000 στη χώρα σχετίζονται με τους τζιχαντιστές.

Η τουρκική αστυνομία ανησυχεί, επίσης, για την ύπαρξη αδρανών πυρήνων των τζιχαντιστών στη χώρα, οι οποίοι μπορούν, οποτεδήποτε, να ενεργοποιηθούν, την ώρα μάλιστα που πολλοί Τούρκοι μάχονται σε Συρία και Ιράκ στις τάξεις των τζιχαντιστών.

Και σύμφωνα με δημοσκόπηση, περισσότεροι από 4 εκατ. Τούρκοι εκφράζουν ανοικτά την συμπάθειά τους προς τους τζιχαντιστές. Αν λοιπόν κάποιος τρομοκράτης αποφασίσει να επιτεθεί στην Τουρκία το όνομά του, σίγουρα, δεν θα είναι Νετανιάχου.

ΤΙΤΛΟΣ ΑΡΘΡΟΥ: «Turkey’s Dance with Jihadists» (Ο χορός της Τουρκίας με τους Τζιχαντιστές)
ΠΗΓΕΣ: http://www.gatestoneinstitute.org και http://www.defence-point.gr

http://mignatiou.com/

Κατηγορίες:Διεθνή
Αρέσει σε %d bloggers: