Αρχείο

Archive for 28/02/2015

» Η κυβέρνηση Τσίπρα στη σκιά του τρόμου. «

28/02/2015 Τα σχόλια έχουν κλείσει

Η κυβέρνηση Τσίπρα στη σκιά του τρόμου

Του ΚΩΣΤΑ ΒΕΡΓΟΠΟΥΛΟΥ

Ο Ζαν-Κλωντ Γιουνκέρ, πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, προσάπτει στην νέα ελληνική κυβέρνηση «έλλειμμα διαπραγματευτικής ικανότητος» κατά την διάρκεια των πρόσφατων διαπραγματεύσεων στο Eurogroup. Μπορεί η παρατήρηση να είναι ακριβής και η νεότευκτη ελληνική πλευρά να παραμένει όντως υπόλογη για έλλειμμα προπαρασκευής, σοβαρότητος και υπευθυνότητος.

Ωστόσο, θα ήταν πληρέστερη και απείρως ακριβέστερη, εάν στις επισημάνσεις του συμπεριελάμβανε με τους κατάλληλους χαρακτηρισμούς και την ευρωπαϊκή πλευρά, κυρίως την γερμανική. Η χώρα που σήμερα ηγείται του ευρωπαϊκού εγχειρήματος εμφανίζει δραματικό έλλειμμα διαπραγματευτικής ικανότητος με εταίρους στο κοινό νόμισμα, κατά πολύ σοβαρότερο και κρισιμότερο από ό,τι η Ελλάδα.

Εάν το ζητούμενο στις σημερινές συνθήκες είναι η σταθερότητα της Ευρωζώνης στο πλαίσιο της παγκόσμιας οικονομίας, δεν αρκεί να επιρρίπτονται μονομερώς ευθύνες, ακόμη και βάσιμες, στην ελληνική πλευρά, που δεν αποτελεί παρά ένα μικροσκοπικό 2,8% του ευρωπαϊκού συνόλου, ενώ παράλληλα αποσιωπιούνται αυτές, πολύ μεγαλύτερες και κατά πολύ καθοριστικότερες, των Ευρωπαίων εταίρων.

Εντυπωσιάζει η ελαφρότητα με την οποία διακινείται και επισείεται το ενδεχόμενο της ελληνικής εξόδου απο το ευρώ, ωσάν η ελληνική περίπτωση να ήταν η κύρια και αποκλειστική αιτία για την τρέχουσα αποσταθεροποίηση του ευρωπαϊκού νομίσματος και της αντίστοιχης οικονομικής περιοχής. Παρόμοια τοποθέτηση θα είχε κάποια βάση, εάν η Ευρωζώνη παρέμενε σε ανοδική πορεία με υψηλές επιδόσεις, ενώ η Ελλάδα σε καθοδική λόγω των «αμαρτημάτων» της. Όμως, δεν είναι αυτή η τρέχουσα περίπτωση. Εάν η Ελλάδα καταγράφει σήμερα πρωτοφανή απώλεια εθνικού εισοδήματος, σαρωτική ανεργία και διόγκωση του χρέους σε σχέση με το ΑΕΠ, οι υπόλοιποι εταίροι στο κοινό νόμισμα, της Γερμανίας συμπεριλαμβανομένης, δεν εμφανίζουν θετικά επιτεύγματα, αλλά μόνον αρνητικά και επιδεινούμενα προς την αυτή με την χώρα μας κατεύθυνση, δηλαδή προς την ύφεση, την ανεργία και τον αποπληθωρισμό, που αποτελειώνει κάθε οικονομική δραστηριότητα. Η Ελλάδα ήταν και παραμένει μέχρι σήμερα στην κορυφή του ευρωπαϊκού παγόβουνου.

Παρά τις προσπάθειες των Γερμανών δανειστών να ενοχοποιούν αποκλειστικά την Ελλάδα και τις υπερχρεωμένες χώρες του ευρωπαϊκού Νότου για την ανησυχητική κατεύθυνση των ευρωπαϊκών πραγμάτων, ο υπόλοιπος κόσμος, κυρίως οι ΗΠΑ, η Βρετανία, η Ιαπωνία και οι ανερχόμενες περιοχές του κόσμου, από το Βερολίνο, Βρυξέλλες και Φρανκφούρτη αξιώνουν άμεση αλλαγή οικονομικής πολιτικής, όχι από την Αθήνα. Οι επαναλαμβανόμενες αμερικανικές παρεμβάσεις των τελευταίων εβδομάδων την Γερμανία και την επιλογή της γενικευμένης λιτότητος έχουν φέρει σε δύσκολη θέση για το ελληνικό ζήτημα, όχι την Αθήνα ούτε τις ανακαμψιακές εξαγγελίες της νέας κυβέρνησης.

Παρά το εκατέρωθεν επισειόμενο «έλλειμμα διαπραγματευτικής ικανότητος», η προσωρινή συμφωνία για 4μηνη παράταση επιτεύχθηκε στις 20 Φεβρουαρίου και στη συνέχεια επικυρώθηκε στις 24 από το Eurogroup. Ωστόσο, αυτό δεν συνοδεύθηκε από «άφεση αμαρτιών» ούτε από την μια πλευρά ούτε από την άλλη. Αντίθετα, το κλίμα στην Ευρωζώνη παραμένει όλο και βαρύτερο, όλο και πιο δηλητηριώδες, πράγμα που δεν αποσείει το έλλειμμα ορατότητος ακόμη και για το πιο άμεσο μέλλον. Αυτό όχι τόσο από ελληνικής πλευράς, που στα κάτω-κάτω βρίσκεται αμυνόμενη, όσο κυρίως από γερμανικής, που ενορχηστρώνει «πολεμικό κλίμα» εις βάρος τόσο της χώρας μας, όσο και των άλλων υπερχρεωμένων και εξίσου δυσπραγούντων οφειλετών του Νότου.

Πόσο «υγιές» διαπραγματευτικό κλίμα εγκαθίσταται στην Ευρωζώνη, όταν το Βαυαρικό σκέλος του κυβερνώντος κόμματος και ο Ζάιμπερτ, εκπρόσωπος της Μέρκελ, χαρακτηρίζουν ως «ένα ακόμη ελληνικό Δούρειο Ίππο» την συμφωνία που η χώρα τους μόλις αποδέχθηκε και προσυπέγραψε; Όταν η αυτή πλευρά διακηρύσσει ανοικτά ότι η αποβολή της Ελλάδος δεν θα είχε μεταδοτικές συνέπειες στην Ευρωζώνη και ότι τουναντίον αυτό θα την σταθεροποιούσε, πως να μην υπάρχει η εντύπωση ότι η διαπραγμάτευση μεταξύ υποτιθέμενων εταίρων φθάνει πλέον στην «κάννη των όπλων» και οι συναινέσεις αποσπώνται με το περίστροφο στον κρόταφο;

Όταν η πρόσφατη συμφωνία στο Eurogroup εμφανίζεται ως «ολοσχερής παράδοση» του Τσίπρα και ταυτόχρονα ο γερμανικός τύπος διογκώνει υπέρμετρα τις αντιδράσεις εναντίον της από το εσωτερικό της ελληνικής πλευράς, με τελικό συμπέρασμα την προεξοφλούμενη «ελληνική αναξιοπιστία» ως προς την τήρηση των συμφωνηθέντων, πόσο προάγεται το διαπραγματευτικό κλίμα στην Ευρωζώνη και πόσο αυτό υπονομεύεται, κυρίως από την χώρα που θεωρεί ότι δικαιούται να ηγείται αυτής ; Oταν ο υπουργός Σόιμπλε εκφράζει έναντι των Ελλήνων δημόσια δυσπιστία που δεν περιορίζεται στην σημερινή ελληνική κυβέρνηση, αλλά συμπεριλαμβάνει και κάθε προηγούμενη, όπως και το σύνολο της ιστορίας του ελληνικού λαού, αυτό άραγε προωθεί συνεταιρικό κλίμα ή μήπως κλίμα μέχρι θανάτου ανταγωνιστικό; Ουσιαστικά, μεγαλύτερη διεθνής αβεβαιότητα και ανασφάλεια για το μέλλον της Ευρωζώνης τροφοδοτείται με την διαβολή και την υπόθεση αναξιοπιστίας των Ελλήνων από την εποχή του Τρωϊκού Πολέμου, παρά με τις συγκεκριμένες και πραγματικές ελληνικές δυσκολίες, απειρία και ερασιτεχνισμούς της ελληνικής πλευράς που, με την προϋπόθεση φιλικού και συνεταιρικού κλίματος, θα περνούσαν διεθνώς σχεδόν απαρατήρητες.

Από τις στήλες της γερμανικής Die Zeit, ο Βιεννέζος πολιτικός αρθογράφος Ρόμπερτ Μίζικ, προερχόμενος από το περιβάλλον του πρώην καγκελάριου της Αυστρίας Μπρούνο Κραϊσκυ, επισημαίνει ότι η σημερινή Γερμανία έχει διαγράψει την λέξη «αλληλεγγύη» μεταξύ εταίρων, θεωρώντας την «αδιανόητη και αλλόκοτη σκέψη». Τρομοκρατεί τους Γερμανούς φορολογουμένους με την ιδέα ότι εάν η αλληλεγγύη ίσχυε, θα όφειλαν να προσφέρουν τα «λεφτάκια» τους στους «χρεωκοπημένους και ανεπρόκοπους» Έλληνες. Το δημόσιο κλίμα στη Γερμανία έχει τόσο δηλητηριασθεί εις βάρος των εταίρων της, προσθέτει ο ίδιος, ώστε όχι μόνον η αλληλεγγύη μοιάζει ουτοπική, αλλά έχει επίσης εξαφανισθεί κάθε οικονομική λογική. Οι διαπραγματεύσεις μεταξύ εταίρων, τονίζει, διεξάγονται «υπό την σκηνοθεσία των πιο βρώμικων παιχνιδιών» εις βάρος όσων αποκλίνουν από τις γερμανικές επιλογές, με την μορφή «τελεσιγράφων, εκβιασμών και διακίνηση απειλών, όπως θα άρμοζε σε παραμονές κήρυξης πολέμου». Το Eurogroup λειτουργεί σαν «συμμορία αναμορφωτηρίου», με τον ηγέτη να επιβάλλει κυρώσεις στα αδύναμα μέλη προς παραδειγματισμό των υπολοίπων, αλλά και για να επιβεβαιώνει με άγχος και καταστροφική για τους εταίρους αυταρέσκεια το ποιος έχει τον πρώτο λόγο και ποιος είναι το πραγματικό αφεντικό στην Ευρώπη.

Για την απεμπλοκή από την κρίση, η Αμερική επέλεξε την αύξηση δαπανών και δημοσίων ελλειμμάτων μέχρι 12% του ΑΕΠ, η Βρετανία την εθνικοποίηση του τραπεζικού συστήματος της και την αυστηροποίηση των δημοσίων ελέγχων στις χρηματιστικές συναλλαγές, η Ιαπωνία την αύξηση αμοιβών των εργαζομένων. Και οι τρεις αυτές περιοχές εμφανίζουν σοβαρή αποκατάσταση της οικονομίας τους.

Στον αντίποδα αυτών, η Γερμανία επιλέγει και επιβάλλει σε ολόκληρη την Ευρωζώνη ως προτεραιότητα όλων των προτεραιοτήτων την δημοσιονομική εξυγίανση με συνέπεια τις περικοπές δαπανών και τον καταποντισμό κάθε ευρωπαϊκής οικονομίας. Ενώ οι Αμερικανοί ιθύνοντες και πλείστοι οικονομολόγοι της ανησυχούν όσον αφορά στην διατήρηση της ακεραιότητος και στην ανάκαμψη της Ευρωζώνης, η Γερμανία με ασυγχώρητη ελαφρότητα δεν ανησυχεί και διαβάλλει την αξιοπιστία των διαφωνούντων με αυτήν εταίρων της, ακόμη και όταν έρχονται σε τελική συμφωνία μαζί της, με αποκλειστικό γνώμονα το δικό της κύρος και όχι την αποτελεσματικότητα των προγραμμάτων.

Ωστόσο, η πραγματικότητα παραμένει σκληρή και ό,τι εμφανίζεται προσωρινά ως βραχυχρόνιο όφελος για τον ισχυρό της ημέρας συχνά καταλήγει να αποδεικνύεται μακροχρόνια και δυσαναπλήρωτη απώλεια για όλους, ακόμη και για τον εμπνευστή της. Για την αξιοπιστία των μερών απαραίτητη προϋπόθεση είναι οι μεταξύ τους συμφωνίες να προκύπτουν από ελεύθερη βούληση και όχι να εκμαιεύονται ως προϊόντα καταναγκασμού και φόβου.

http://www.huffingtonpost.gr/

http://mignatiou.com/

Επέτειος θυσίας Γρηγόρη Αυξεντίου.

28/02/2015 Τα σχόλια έχουν κλείσει

Αυξεντίου εκδήλωση

» Σχολεία πρότυπα ή πειραματικά; «

28/02/2015 2 Σχόλια

εκπαίδευση

Έχει ξεσπάσει μεγάλο θέμα μετά τις δηλώσεις του υπερυπουργού παιδείας σχετικά με τα πρότυπα σχολεία ΠΠΣ και τις εισαγωγικές εξετάσεις σ’ αυτά. Και όπως πάντα στη χώρα μας, όταν προκύπτει κάποιο θέμα, αναδεικνύονται άμεσα όλες οι ακραίες αντιθέσεις που κυοφορούνται στην κοινωνία και τα πράγματα οδηγούνται αναπόφευκτα σε υπερβολές και συγκρούσεις, που δεν διευκολύνουν τη βελτίωση των πραγμάτων αλλά στοχεύουν στην αντιμετώπιση των όποιων «αντιπάλων». Αν, όμως, εξεταστεί το ζήτημα με νηφαλιότητα, τότε ίσως καταδειχτεί το δίκαιο που έχει κάθε πλευρά και ίσως προκληθεί ένας συνετός διάλογος που θα οδηγήσει σε κάποιες επιλογές διόρθωσης ή βελτίωσης. Γιατί υπάρχουν δίκια και από τις δύο πλευρές, όπως φάνηκε από τις δημοσιευμένες θέσεις όσων έγραψαν για το θέμα.

Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Όπως έχει διαπιστωθεί από πολλούς, το ισχύον σύστημα των Πρότυπων Πειραματικών Σχολείων (ΠΠΣ) πάσχει από πολλές πλευρές και τελικά δε φαίνεται να ανταποκρίνεται στις απαιτήσεις της επιστήμης της εκπαίδευσης για το ρόλο των πειραματικών σχολείων. Δεν είναι δυνατόν να εφαρμόζει ένα σχολείο πειραματικές μεθόδους διδασκαλίας μόνο σε άριστους μαθητές, ενώ το πιο λογικό θα ήταν να επιλεγόταν τυχαίο δείγμα μαθητών, που θα αντιπροσώπευε την πραγματική εικόνα της μαθητικής κοινωνίας. Μόνο έτσι θα εξάγονταν τα κατάλληλα συμπεράσματα για την διάχυση των πειραματικών γνώσεων στα υπόλοιπα σχολεία. Επίσης, μια τέτοια στόχευση θα προϋπόθετε τη διασύνδεση των ΠΠΣ με τα Πανεπιστημιακά τμήματα Αγωγής, ώστε να εκπαιδεύονται εμπράκτως οι φοιτητές των παραγωγικών σχολών στην εκπαίδευση εντός πραγματικής τάξης.

Αντίθετα, από το ισχύον πλαίσιο διαφαίνεται ότι τα ΠΠΣ μόνο κατ’ όνομα είναι Πειραματικά, αφού όσα καινοτόμα επιτελούνται σ’ αυτά αφορούν μαθητές υψηλών προδιαγραφών αλλά και ήδη έμπειρους καθηγητές. Το κέρδος, λοιπόν, της εκπαιδευτικής κοινότητας εξανεμίζεται σε κάποιες ημερίδες και εκδηλώσεις, που αγγίζουν μόνο όσους εμπλέκονται με τα ΠΠΣ.

Απομένουν πια τα ΠΠΣ ως σχολεία αριστείας, όπου «εκπαιδεύονται οι μέλλοντες ηγέτες της νέας ελληνικής κοινωνίας», όπως ακούστηκε από τα χείλη προηγούμενου υπουργού παιδείας. Λειτουργούν, δηλαδή, τα σχολεία αυτά ως φυτώρια αριστούχων, με στόχο τη δημιουργία μιας μελλοντικής κοινωνίας υψηλών προδιαγραφών. Ταυτόχρονα, στα ΠΠΣ επιλέγονται εκπαιδευτικοί υψηλών προσόντων, που καλούνται να αποδώσουν τα μέγιστα των δυνατοτήτων τους εντός και εκτός διδακτικού ωραρίου, με ομίλους, προγράμματα και καινοτόμες δράσεις, που πάλι εξαντλούνται στα πλαίσια του ΠΠΣ. Αυτό σημαίνει ότι τα σχολεία αυτά είναι αποκομμένα από το σύνολο της εκπαιδευτικής κοινωνίας, δεν εγκλιματίζονται στην υπαρκτή πραγματικότητα της παιδείας στη χώρα μας και φαίνεται ότι δεν την επηρεάζουν σχεδόν καθόλου.

Ή μήπως δεν είναι έτσι; Μήπως δηλαδή το ισχύον σύστημα των ΠΠΣ δεν εφαρμόστηκε για να είναι τα σχολεία αυτά πειραματικά και να προβάλλουν πρότυπα εκπαίδευσης; Μήπως τελικά τα σχολεία αυτά στοχεύουν σε κάτι άλλο από αυτό που αναφέρει ο τίτλος τους; Οι ερωτήσεις πηγάζουν αυθόρμητα από τον ρόλο που επιλέχθηκε να διαδραματίσουν τα σχολεία αυτά στην επιβολή της αξιολόγησης των εκπαιδευτικών, όπως την είχαν σχεδιάσει οι προηγούμενες κυβερνήσεις. Γιατί πρώτα εφαρμόστηκε η αξιολόγηση στα ΠΠΣ, με τις γνωστές αυταρχικές διαδικασίες του αποκλεισμού όσων δεν αξιολογήθηκαν, που προκάλεσαν αντιδράσεις και επέφεραν αδικίες εναντίον συναδέλφων. Πρώτα στα σχολεία αυτά επιχειρήθηκε η ετεροαξιολόγηση με βαθμολογία, από άλλους συναδέλφους, χωρίς κανένα εχέγγυο επιστημονικής εγγυρότητας ή τεκμηρίωσης. Επίσης, η διαδικασία της επιλογής εκπαιδευτικών, με τον τρόπο που πραγματοποιείτο, δεν ήταν τίποτε άλλο από ένα κυνήγι χαρτιών και πιστοποιήσεων, όπου ένα πρόγραμμα αγωγής υγείας ήταν ισόκυρο με ένα έτος υπηρεσίας και ένα χαρτί ξένης γλώσσας μπορούσε να υπερκεράσει ένα μεταπτυχιακό! Αλλά ποιος εγγυάται ότι κάποιος που έχει ολοκληρώσει ένα πρόγραμμα καινοτόμας δράσης (και είναι γνωστό πως επιλέγονται αυτοί που θα κάνουν πρόγραμμα-θα συμπληρώσουν δηλ. το ωράριό τους!) είναι πιο έμπειρος και ικανός να εφαρμόσει νέες μεθόδους διδασκαλίας και να εκπληρώσει τους στόχους μιας πρότυπης εκπαίδευσης;

Και σ’ αυτούς που θα αντιτείνουν ότι υπήρχε και η προφορική συνέντευξη σε τριμελή επιτροπή, δεν αξίζει να απαντήσει κανείς. Μόνο αν δουν τους βαθμούς των συνεντεύξεων το 2013 θα καταλάβουν ότι όλη η διαδικασία ήταν τυπική! Και πώς αλλιώς να ήταν, όταν ο χρόνος της συνέντευξης είναι μόλις 15 λεπτά της ώρας. Πώς μπορεί μια επιτροπή να αναγνωρίσει τα προσόντα ή τις ατέλειες ενός εκπαιδευτικού με δύο ερωτήσεις επί συγκεκριμένων θεμάτων και μια ολιγόλεπτη αυτοπαρουσίαση του ενδιαφερομένου;

Το συμπέρασμα που προκύπτει είναι ότι τα ΠΠΣ όντως αποτελούν πειραματικά σχολεία, αλλά όχι για νέες μεθόδους διδασκαλίας. Αντίθετα σχεδιάστηκαν για να είναι το όχημα μιας νέας πολιτικής στην εκπαίδευση, όπου θα εφαρμόζονταν οι νέες συνθήκες της παιδείας σε μαθητές και εκπαιδευτικούς, πριν εφαρμοστούν σε όλα τα σχολεία. Αυτός ο στόχος ξεφεύγει από τα πεδία της αριστείας. Γι’ αυτό όσοι υπερασπίζονται την αριστεία στις τοποθετήσεις τους κατά την πρόσφατη συζήτηση νομίζω ότι χάνουν το δάσος. Είναι χαρακτηριστική η ερώτηση που υποβλήθηκε σε καθηγητή υποψήφιο για επιλογή σε ΠΠΣ από μέλος της τριμελούς επιτροπής: «Τι μπορείτε να κάνετε για τη διεύθυνση του σχολείου εσείς ως εκπαιδευτικός;». Ο υποψήφιος έδωσε τη δική του απάντηση αλλά όταν βγήκε έξω κάποιος του «σφύριξε» ότι η σωστή απάντηση ήταν: «Θα κάνω ό,τι μου ζητήσετε»!  Γιαβόλ καπιτάν!

Γεώργιος Β. Τσούπρας

Δρ. Θεολογίας

» Το Placebo ΣΥΡΙΖΑ. «

28/02/2015 Τα σχόλια έχουν κλείσει
image

Placebo (από το λατινικό απαρέμφατο placere: ευχαριστείν) είναι το ψευτοφάρμακο. Π. χ. ένα χάπι χωρίς θεραπευτικές ουσίες, από ζάχαρη ή αλεύρι, που δίνεται σε ασθενείς συνήθως για πειραματικούς σκοπούς.

Το περίεργο είναι πως τα ψευτοφάρμακα αυτά έχουν αποτέλεσμα! Στην μελέτη τους «Το φαινόμενο Placebo» («Ψυχιατρική», 19.2 – 2008) οι πανεπιστημιακοί Χρ. Ανδρέου και Β. Μποζίκας αναφέρουν πως πρόκειται για: «θεραπευτικό μέσο του οποίου η αποτελεσματικότητα είναι αναμφισβήτητη και ωστόσο παραγνωρισμένη, καθολική κι όμως δύσκολα ελεγχόμενη». Και ουσιαστικά αποτελεί απόδειξη για το πόσο το σώμα επηρεάζεται από ψυχολογικές συνθήκες και εντυπώσεις.

Ένα τέτοιο λοιπόν χάπι έχει μοιράσει στους Έλληνες ο ΣΥΡΙΖΑ. Ξαφνικά, ενώ δεν άλλαξε τίποτα το ουσιαστικό στην κατάστασή μας, ενώ παρέμεινε και η Τρόικα (μεταβαπτισμένη σε «Θεσμούς») και το Μνημόνιο, που αποκαλείται όμως Συμφωνία, όλοι μας νιώθουμε πολύ καλύτερα.

«Εικονική θεραπεία» ονομάζουν οι επιστήμονες αυτή τη διαδικασία. Μας μεταφέρει σε έναν εικονικό κόσμο όπου ο Γιάνης δεν φοβάται το θεριό, αλλά το θεριό τον Γιάνη, κι όπου ενώ σχεδόν όλα είναι χειρότερα, εμείς αισθανόμαστε μια χαρά. Όλοι, μέχρι και ο ακραιφνής αντιμνημονιακός Καμμένος.

Βέβαια, εκτός από το αόρατο χάπι που κατάπιαμε, έπαιξε ρόλο το ότι φτάσαμε πολύ κοντά στο χείλος του γκρεμού, τρομάξαμε πως θα χάσουμε τα πάντα (ακόμα και οι Συριζαίοι την εξουσία) και σκεφθήκαμε πως από το ολότελα, καλή ήταν και η Παναγιώταινα. Η οποία θα μας καταδυναστεύει για τους επόμενους μήνες και θα μας χορέψει στο ταψί.

Εμείς όμως, χάρις στο συριζαϊκόν Placebo, θα νιώθουμε υπέροχα, ακόμα και όταν θα μας γδέρνουν…

Protagon.gr

Από Palmografos.com

Κατηγορίες:Πολιτική

Ταυτότητα στον καταναλωτισμό μας.

28/02/2015 Τα σχόλια έχουν κλείσει

BOYCOTAZ_400-440

» Sueddeutsche Zeitung: Η Ε.Ε. στοχεύει να ελέγξει τις μελλοντικές συμβάσεις παροχής φυσικού αερίου. «

28/02/2015 1 Σχολιο

Sueddeutsche Zeitung: Η Ε.Ε. στοχεύει να ελέγξει τις μελλοντικές συμβάσεις παροχής φυσικού αερίου

Οι ρυθμιστικές αρχές της Ευρωπαϊκής Ένωσης σχεδιάζουν να προωθήσουν έναν νόμο που θα απαιτεί από κάθε κράτος μέλος της, να ζητά την έγκριση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής πριν από τη σύναψη νέων συμβάσεων παροχής φυσικού αερίου, γράφει δημοσίευμα της γερμανικής εφημερίδας Sueddeutsche Zeitung.

Σύμφωνα με το Πρακτορείο Reuters, ο στόχος της Ευρωπαϊκής Ένωσης είναι να οικοδομήσει μια ισχυρή ενεργειακή ένωση για να αποδυναμώσει την ισχύ της Ρωσίας στην ενεργειακή αγορά. Η σχεδιαζόμενη ευρωπαϊκή νομοθεσία θα ισχύει και για εταιρείες ή επιχειρήσεις κοινής ωφέλειας, ανέφερε η εφημερίδα, επικαλούμενη το σχέδιο νόμου.

Αυτό σημαίνει ότι μελλοντικά οι εταιρείες θα πρέπει να λαμβάνουν έγκριση από τις Βρυξέλλες για να μπορούν να συνάψουν συμφωνίες με τους Ρώσους προμηθευτές φυσικού αερίου. Όσον αφορά τις χώρες που εξαρτώνται από έναν προμηθευτή, το σχέδιο νόμου προβλέπει τη θέσπιση ομάδων αγοράς, όπως αναφέρει επίσης το δημοσίευμα της Sueddeutsche Zeitung.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει ως στόχο να μειωθεί η εξάρτηση από τα εισαγόμενα ορυκτά καύσιμα από χώρες όπως η Ρωσία και να προχωρήσει με την ολοκλήρωση της ενιαίας αγοράς ενέργειας, ένας μεγαλεπήβολος στόχος που έχει αποδειχθεί «απατηλός» για δεκαετίες.

Η προσάρτηση της χερσονήσου της Κριμαίας στη Ρωσική Ομοσπονδία, υπογράμμισε την ανάγκη που υπάρχει στις Βρυξέλλες ώστε να γίνουν περισσότερα για να διασφαλιστεί ο ενεργειακός εφοδιασμός της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Η Ευρώπη εξαρτάται από τη Ρωσία περίπου κατά το ένα τρίτο των αναγκών της σε φυσικό αέριο, με το ήμισυ αυτών των αναγκών, να διοχετεύεται μέσω της Ουκρανίας.

Παρότι οι παραδόσεις προς την ΕΕ δεν έχουν διαταραχθεί εξ αιτίας της διακοπής της ροής ρωσικού φυσικού αερίου προς την Ουκρανία η συνεχιζόμενη ένταση της Δύσης με τη Μόσχα, έχει αυξήσει την θέληση για τη βελτίωση της συνεργασίας εντός της ΕΕ και την ανάγκη για εναλλακτικές προμήθειες. Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή θα δημοσιεύσει τη στρατηγική της για την ενέργεια στις 25 Φεβρουαρίου.

http://mignatiou.com/

Αρέσει σε %d bloggers: