Αρχείο

Archive for 12/03/2015

Στην Ευρώπη νοικοκυρές και στις ΗΠΑ … .

12/03/2015 Τα σχόλια έχουν κλείσει

» «Κόπηκαν» Deutsche Bank και Santander στα stress test της Fed. «

Τα stress test της Fed έδειξαν σοβαρές ελλείψεις στις αμερικανικές θυγατρικές της Deutsche Bank και της Santander. Οι ελλείψιες σχετίζονται κυρίως με τον υπολογισμό του ρίσκου.

«Κόπηκαν» Deutsche Bank και Santander στα stress test της Fed-Οριακά η BofA

H Fed έβαλε φρένο σε σχέδια επιστροφής κεφαλαίων στους μετόχους των αμερικανικών θυγατρικών της Deutsche Bank και της Santander μετά την αποτυχία των δύο τραπεζών στα stress test, σύμφωνα με ανακοινώσεις της Κεντρικής Αμερικανικής Τράπεζας, αναφέρουν ξένα δημοσιεύματα.

Από τις δύο τράπεζες αναμένεται να παρουσιάσουν νέες στρατηγικές για τα κεφάλαιά τους.

Παράλληλα, η Bank of America πέρασε τα τεστ οριακά και υπό την προϋπόθεση να καταθέσει ένα επικαιροποιημένο στρατηγικό σχέδιο μέχρι το Σεπτέμβριο.

Η Fed απέρριψε τις στρατηγικές της Deutsche Bank και της Santander όσον αφορά τη διαχείριση των κεφαλαίων τους (μερίσματα, επιστροφές κεφαλαίων) εξαιτίας, μεταξύ άλλων, «εκτεταμένων και σοβαρών ελλείψεων» στον υπολογισμό ρίσκου.

Η τράπεζα ανέφερε ότι η απόφαση αυτή ελήφθη λόγω ποιοτικών και όχι ποσοτικών κριτηρίων. Μετά τις ανακοινώσεις, εκπρόσωποι και των δύο τραπεζών δεσμεύτηκαν να εργαστούν για την ποιοτική ενίσχυση του κεφαλαιακού σχεδιασμού τους.

http://www.euro2day.gr/

» Frankfurter Rundschau: Ορθώς η Ελλάδα διεκδικεί το κατοχικό δάνειο. «

12/03/2015 1 Σχολιο

Ναζί ΚατοχήΚαταιγισμός δημοσιευμάτων στον γερμανόφωνο Τύπο για την πρόθεση της ελληνικής κυβέρνησης να προχωρήσει ενδεχομένως στην κατάσχεση γερμανικής δημόσιας περιουσίας στην Ελλάδα.

Η Süddeutsche Zeitung σχολιάζει: «Το θέμα της ενοχής δεν συζητείται. Οι Γερμανοί κατακτητές έκαναν φρικτά εγκλήματα στην Ελλάδα κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, κάτι στο οποίο δεν δίνεται συχνά αρκετή προσοχή στη Γερμανία. Η ελληνική κυβέρνηση κάνει λόγο και πάλι για επανορθώσεις ύψους 300 δισ. ευρώ και μιλάει για κατασχέσεις. Με τον τρόπο αυτό ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας θέλει να θέσει υπό πίεση την γερμανική κυβέρνηση ώστε αυτή να συμφωνήσει στη διαμάχη γύρω από την πολιτική διάσωσης».

Ανεξάρτητα από αυτή την προφανή πρόθεση, σημειώνει η SZ, παραμένει το ερώτημα αν η Γερμανία πρέπει να πληρώσει για το παλιό χρέος. Το Βερολίνο επικαλούμενο καλά νομικά επιχειρήματα απαντά «όχι». Όπως αναφέρει η εφημερίδα, το σύμφωνο «2+4» και η Χάρτα των Παρισίων για μια νέα Ευρώπη του 1990 συμπεριλαμβάνουν μια τελική ρύθμιση και αποκλείουν απαιτήσεις για αποζημιώσεις.

Η SZ καταλήγει: «Η Γερμανία θα έπρεπε ηθικά να αισθάνεται υποχρεωμένη απέναντι στην Ελλάδα και να συνεχίσει να επιδεικνύει μεγάλη υπομονή στη διαμάχη για το χρέος με την Αθήνα παρά τις προκλήσεις του πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα».

Η Frankfurter Rundschau κάνει τον διαχωρισμό μεταξύ αποζημιώσεων και κατοχικού δανείου και επισημαίνει: «Η περίπτωση του κατοχικού δανείου που δόθηκε το 1942 είναι διαφορετική. Εκεί δεν ισχύει η αρχή της ετεροδικίας αλλά πρόκειται για ένα γερμανικό χρέος, το οποίο η Ελλάδα ορθώς διεκδικεί».

Η Frankfurter Allgemeine Zeitung επισημαίνει: «Η Ελλάδα ανήκει σε αυτά τα κράτη που υπέφεραν περισσότερο από τη γερμανική Κατοχή κατά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, ισχυρίζονται συχνά Έλληνες πολιτικοί. Αυτό είναι σωστό αλλά δεν είναι πλήρες. Διότι ήταν τρία κράτη στην κατοχή των οποίων βρέθηκε η Ελλάδα. Σωστό θα ήταν να μιλήσει κανείς για μια γερμανοϊταλοβουλγαρική κατοχή, τουλάχιστον μέχρι το τέλος του 1943 που έπεσε η Ιταλία. Τότε ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας θα έπρεπε να ζητήσει αποζημιώσεις όχι μόνο από το Βερολίνο, αλλά και από τη Ρώμη και τη Σόφια».

Η Welt γράφει για το ίδιο θέμα: «Η Αθήνα αρνείται μεταρρυθμίσεις ζωτικής σημασίας. Αντ’ αυτού προτιμάει να παρασύρει τον λαό σε μια αντιγερμανική μέθη. Εάν συνεχίσει να παίζει με την σκέψη να στείλει ισλαμιστές στη Γερμανία, να ζητά επανορθώσεις και να θέλει να κλείσει το Ινστιτούτο Γκαίτε, η απάντηση μπορεί να είναι μόνο μια: σκληρότητα. Η διαφορετικά διατυπωμένο: η Αθήνα δεν μπορεί να φανεί ως νικητής».

Τέλος, η αυστριακή Die Presse σχολιάζει το θέμα εμπιστοσύνης μεταξύ Ε.Ε. και Ελλάδας: «Μόνο όταν κανείς πληρώνει τα οφειλόμενα και σέβεται τους κανόνες και τις συμφωνίες που από κοινού κλείστηκαν μπορεί να υπάρξει εμπιστοσύνη. Και αυτό είναι το μόνο έδαφος στο οποίο μπορεί να καρποφορήσει μια φιλία».

Πηγή: Deutsche Welle

http://www.naftemporiki.gr/

» Η στρατηγική της ενέργειας και η ενέργεια της στρατηγικής. «

12/03/2015 1 Σχολιο

 

20 

Ν. Λυγερός

Όταν ακούμε συνεχώς οικονομικά δεδομένα έχουμε την εντύπωση ότι όλος ο κόσμος γυρνά γύρω από αυτά κι ότι είναι η ουσία της ζωής. Ενώ η απλή εικόνα ενός ατόμου που κρατά χρήματα αλλά βρίσκεται στην έρημο δείχνει αμέσως τα όρια αυτού του νοητικού σχήματος. Κι αν συχνά λένε ότι η πραγματικότητα είναι σκληρή όταν υπάρχουν οικονομικά δεδομένα δεν έχουν ιδέα για το τι γίνεται όταν δεν υπάρχει ενέργεια και στρατηγική. Κι αν το ζήσουν αυτό, τότε βλέπουν τον κόσμο μ’ ένα άλλο τρόπο, όπου η ταξική προσέγγιση όχι μόνο δεν έχει νόημα, αλλά αν είχε θα ήταν απλώς γελοία. Θυμίζει απλώς τη μόδα άλλων εποχών που δεν κατάφεραν να εξελιχθούν. Έτσι τα τωρινά δεδομένα όσον αφορά στην ελληνική ΑΟΖ δεν αφορούν παρά μόνο έμμεσα το θέμα της οικονομίας. Γιατί το ορθολογικό πλαίσιο της θάλασσας δεν είναι η οικονομία, αλλά και πάλι η ενέργεια και η στρατηγική. Η οικονομία είναι απλώς ένα επιφαινόμενο, μια επίπτωση και τίποτα άλλο. Αυτό πρέπει να μπει στο μυαλό των πολιτικών και ειδικά αυτών που έχουν αρμοδιότητες, αλλιώς δεν έχουν τη θέση τους στη βοήθεια της πατρίδας μας. Ο Μεγάλος Διαγωνισμός με τα είκοσι θαλάσσια οικόπεδα δεν είναι μια οικονομική λεπτομέρεια, αλλά στρατηγικής σημασίας λόγω της ενέργειας. Πρέπει λοιπόν να συντονιστούμε και να είμαστε δυναμικοί για να κινηθούμε στο ίδιο πλαίσιο. Γιατί κανείς δεν έχει ανάγκη από μέτρια αποτελέσματα, ειδικά τώρα, αυτή την περίοδο. Για να υπάρξει γνήσια ανάκαμψη κι όχι μόνο αρχή, πρέπει να υπάρχει στρατηγική βάθους που δεν σταματά κάθε τόσο και λιγάκι σε τυπικά και πολιτικάντικα εμπόδια. Πρέπει να ξεφύγουμε από την κοινωνική μιζέρια, για να φανεί η ανθρώπινη εμβέλεια. Έχουμε πολλούς αξιόλογους ανθρώπους που δεν ξέρουν τι να κάνουν και το πλαίσιο της ελληνικής ΑΟΖ αποτελεί μια πλατφόρμα ανάπτυξης και καινοτομίας. Η ενέργεια και η στρατηγική είναι αυτές που παράγουν μέλλον σε συνδυασμό με τη νοημοσύνη και τη μνημοσύνη.

Κατηγορίες:ΑΟΖ, Ν. Λυγερός

» Το κράτος μετατρέπεται εξελικτικά σε κοινότητα. «

12/03/2015 Τα σχόλια έχουν κλείσει

Κύπρος μας

Με τον Κωστάκη Αντωνίου

Με οικονομικές και πολιτικές μεθοδεύσεις, η Κυπριακή Δημοκρατία

υποδουλώνεται σε ξένα συμφέροντα.

Αν αυτή η Κυβέρνηση ήθελε τη συνέχιση και ενίσχυση της Κυπριακής Δημοκρατίας, δεν θα προχωρούσε σε ξεπούλημα όλων των περιουσιακών στοιχείων της Δημοκρατίας σε ξένους και ούτε θα οδηγούσε σιγά-σιγά το κυπριακό κράτος στα χέρια ξένων συμφερόντων. Συνεπώς, όσα πράττει, στον οικονομικό τομέα, ή η υπό την κάλυψη λήψης οικονομικών, δήθεν, μέτρων, στην ουσία αποτελούν μέτρα απορρύθμισης της Κυπριακής Δημοκρατίας. Προετοιμάζεται λύση δύο ισότιμων συνιστώντων κρατών, που δεν θα είναι, όμως, ισότιμα. Το ένα θα αποτελεί αμιγώς τουρκικό κράτος, πλήρως υποδουλωμένο στην Τουρκία και στα μεγάλα τουρκικά οικονομικά συμφέροντα, και το άλλο θα είναι κράτος, το οποίο δεν θα θυμίζει τίποτε το ελληνικό. Θα είναι υπό την πολιτική κηδεμονία της Τουρκίας και υπό την πλήρη οικονομική υποδούλωση των ξένων οικονομικών συμφερόντων. Σημειώνουμε: 1. Οι κυπριακές τράπεζες παραδίδονται σε ξένους. 2. Οδηγήθηκε στο κλείσιμο ο κρατικός αερομεταφορέας, αφήνοντας το μονοπώλιο στον «κρατικό αερομεταφορέα» του τουρκοκυπριακού συνιστώντος κράτους και στις Τουρκικές Αερογραμμές. Αν η Κυβέρνηση ενδιαφερόταν το ελάχιστο για το κυπριακό κράτος, δεν θα επέτρεπε ποτέ το κλείσιμο ενός συμβολικού εκφραστή του, όπως είναι οι Κυπριακές Αερογραμμές. 3. Οι τρεις καθαρά κυπριακοί ημικρατικοί οργανισμοί θα διαλυθούν και θα προσφερθούν σε ξένα συμφέροντα. Εκλείπει ακόμη ένα στοιχείο κυπριακό. Το θέμα, όμως, δεν είναι μόνον ότι ξεπουλιέται ακόμη ένας εθνικός πλούτος. Πέραν τούτου, ξεπουλιούνται πυλώνες ασφάλειας της Κυπριακής Δημοκρατίας. Απογυμνώνεται η ασφάλεια του κράτους και, κατά συνέπειαν, συρρικνώνεται και το κράτος. 4. Ακολουθούν: Ξεπούλημα κρατικής γης, ξεπούλημα περιουσιών και ακινήτων, ξεπούλημα κρατικών νοσηλευτηρίων και ίσως και πολλών άλλων που αποτελούν συνάρτηση του κυπριακού κράτους. 5. Ήδη δεν μπορεί να λεχθεί ότι εδώ κυβερνά κυπριακή κυβέρνηση. Υπάρχει κατ’ εικόναν κυπριακή κυβέρνηση, η οποία ενεργεί, σχεδιάζει και εφαρμόζει εντολές της Τρόικας. Δεν θα εκπλαγώ καθόλου, αν στην πορεία των πραγμάτων αποκαλυφθεί ότι και οι αποφάσεις των Γιούρογκρουπ και η επιβολή των πλέον βάρβαρων οικονομικών μέτρων, που εφαρμόστηκαν από την Ευρωπαϊκή Ένωση, είχαν στο βάθος πολιτικούς στόχους: Την αφαίρεση από την Κυπριακή Δημοκρατία, των δύο ισχυροτέρων πλεονεκτημάτων της, της κρατικής οντότητας και της οικονομικής ευρωστίας. Η αφαίρεση αυτών των όπλων, στερεί πολλά από τα πλεονεκτήματα της Κυπριακής Δημοκρατίας και την καθιστά εύκολη λεία στις απαιτήσεις και πιέσεις των ξένων για ένα πρόχειρο και θνησιγενές κλείσιμο του Κυπριακού. Τεχνηέντως και υπό το πρόσχημα εφαρμογής μέτρων για «οικονομική ανάκαμψη», η Κυβέρνηση απογυμνώνει από κάθε έρεισμα και από κάθε κυπριακό στοιχείο το κυπριακό κράτος και το καθιστά υποτελές στα ξένα συμφέροντα. Και όταν ένα κράτος είναι οικονομικά υποδουλωμένο, και οι πολίτες του βυθισμένοι στη φτώχια, είναι πολύ εύκολο να υποδουλωθεί και πολιτικά. Όσον αφορά τον πολιτικό τομέα, σημειώνουμε: 1. Την αποδοχή ενός κοινού ανακοινωθέντος, το οποίο πρόσφερε στο ψευδοκράτος όλες τις νομικές και πολιτικές αιτιάσεις για να πραγματοποιήσει περαιτέρω βήματα κρατικής αναβάθμισης και περαιτέρω ενίσχυσης της λύσης δύο ισοτίμων συνιστώντων κρατιδίων. 2. Τη βήμα προς βήμα μεθόδευση της ένταξης του φυσικού αερίου στην ατζέντα των συνομιλιών. 3. Τον προσανατολισμό της εξωτερικής πολιτικής προς τις δυνάμεις εκείνες (ΗΠΑ, Βρετανία, Ευρωπαϊκή Ένωση), οι οποίες ουδέποτε εγκατέλειψαν τις προσπάθειές τους για λύση σύμφωνη με το σχέδιο Ανάν. Μεθοδεύθηκε εντέχνως η μονόπλευρη προσκόλληση σε αυτές τις δυνάμεις, ώστε όταν έλθει το πλήρωμα του χρόνου, να μην υπάρχει αντίρροπη δύναμη για να ανατρέψει το μοιραίο. Ακόμη και σήμερα, όταν έχει καταστεί ξεκάθαρο ότι η πολιτική αυτών των δυνάμεων είναι η νομιμοποίηση της διχοτόμησης και η μεταβίβαση του φυσικού πλούτου στην Τουρκία, η Κυβέρνηση παραμένει αμετάκλητα προσηλωμένη προς την πολιτική αιχμαλωσίας της Κύπρου σε αυτές τις δυνάμεις. «Δεν παρέλαβα κράτος για να παραδώσω κοινότητα», είχε πει στο διάγγελμα του απόρριψης του σχεδίου Ανάν, ο Τάσσος Παπαδόπουλος. Αλλά η εικόνα, πέραν της βιτρίνας, οδηγεί στο εφιαλτικό συμπέρασμα ότι η Κυπριακή Δημοκρατία μετατρέπεται εξελικτικά σε κοινότητα. Κατ’ όνομα και χάριν των διπλωματικών τύπων, αναγνωρίζεται ως κράτος. Στην ουσία της έχουν αφαιρεθεί τα πλείστα κυριαρχικά δικαιώματα. Σημειώνουμε: 1. Η Κυβέρνησή της δεν κυβερνά στη βάση δικού της προγράμματος, βασισμένου στην κυπριακή πραγματικότητα και τις ανάγκες και προτεραιότητες της χώρας. Ενεργεί ως εντολοδόχος της Τρόικας, στη βάση προγράμματος της Τρόικας. 2. Φραστικά μόνο αναγνωρίζονται κυριαρχικά δικαιώματα στην Κυπριακή Δημοκρατία. Στην πράξη αντιμετωπίζεται ως «εκλιπούσα Δημοκρατία». Ζωντανό παράδειγμα η επιδρομή της Τουρκίας στην κυπριακή ΑΟΖ και όχι απλώς η αδιάφορη στάση της διεθνούς κοινότητας, αλλά και η στήριξη της επιδρομής της Τουρκίας. 3. Το επόμενο στάδιο, πιθανόν να είναι η εφαρμογή του απευθείας εμπορίου με τους Τουρκοκυπρίους, η οποία θα αποτελέσει και την ταφόπετρα στο κυπριακό πρόβλημα και στην ύπαρξη της Κυπριακής Δημοκρατίας. Θα ακολουθήσουν και άλλα μέτρα από μέρους των «συμμάχων» και «εταίρων», τα οποία θα αποτελούν ακόμη ένα στάδιο απο-αναγνώρισης του κυπριακού κράτους και εξαναγκασμού του σε αποδοχή απαράδεκτης λύσης. Η Τουρκία δεν έχει καταστεί απλώς αφέντης στον βορρά και συνεταίρος στον νότο. Έχει καταστεί αφέντης και στον βορρά και στον νότο. Της το επέτρεψε και τη διευκόλυνε και η ακολουθούμενη πολιτική. Το κυπριακό κράτος δεν διαθέτει ούτε τη βούληση, ούτε τις δυνάμεις, να πράξει αντίθετα σε όσα θέλει η Τουρκία. Η τελευταία περίπτωση του φυσικού αερίου, είναι δείγμα επέκτασης της πολιτικής και στρατιωτικής ισχύος της Τουρκίας, επί ενός ανύπαρκτου στρατιωτικά, χρεοκοπημένου και υποδουλωμένου οικονομικά κράτους, το οποίο απεκδύεται, με δική του βούληση, όλον τον πλούτο του, τον οποίο μεταβιβάζει ενσυνειδήτως και εκουσίως σε ξένα συμφέροντα.

http://www.sigmalive.com/simerini/columns/stigma/213189/to-kratos-metatrepetai-ekseliktika-se-koinotita

Κατηγορίες:Κύπρος / κυπριακό

» Τι πραγματικά ζήτησε ο Οτζαλάν από το ΡΚΚ; – Πού πηγαίνει το Κουρδικό. «

12/03/2015 Τα σχόλια έχουν κλείσει

Οτσαλάν

Του Σάββα Καλεντερίδη

Πριν από λίγες μέρες έγιναν αναφορές στον ελληνικό και το διεθνή τύπο για την έκκληση που έκανε ο φυλακισμένος στο νησί Καλόλημνος (Ιμραλί) ηγέτης των Κούρδων, Αμντουλλάχ Οτζαλάν, προς τους συντρόφους του στο ΡΚΚ. Επειδή αυτό που προβαλλόταν στη συντριπτική πλειονότητα των άρθρων που γράφτηκαν για το θέμα, ήταν η είδηση ότι «οι Κούρδοι εγκαταλείπουν τα όπλα» και επειδή το θέμα είναι πράγματι πολύ μεγάλο και για την περιοχή και για την πατρίδα μας, καλό είναι να κάνουμε μια ακριβή προσέγγιση από αυτήν εδώ τη στήλη. Από το 2008 είναι σε εξέλιξη συνομιλίες μεταξύ του τουρκικού κράτους και του ΡΚΚ με σκοπό την εξεύρεση πολιτικής λύσης για το Κουρδικό. Όλο αυτό το διάστημα το κουρδικό απελευθερωτικό κίνημα προετοιμάζει τις δικές του κρατικές δομές οι οποίες ήδη λειτουργούν παράληλλα με εκείνες του τουρκικού κράτους. Οι εξελίξεις στη Συρία εκ των πραγμάτων έχουν οδηγήσει στην ανάδειξη του Κουρδικού, αφού στο έδαφος της επικράτειας της Συρίας οι Κούρδοι, με την καθοδήγηση του ΡΚΚ, έχουν δημιουργήσει τρια αυτόνομα καντόνια και μια κεντρική κυβέρνηση, ενώ εκτός από τις κρατκές δομές έχουν δημιουργήσει και τον δικό τους στρατό, ο οποίος ανέρχεται στις 50 χιλιάδες ενόπλους, πολλοί εξ αυτών ήδη εμπειροπόλεμοι μαχητές! Η πολύμηνη πολιορκία της μαρτυρικής πόλης Κομπάνι και η αλλαγή στάσης των ΗΠΑ, που αναγκάστηκαν να υποστηρίξουν με όπλα και πυρομαχικά τους Κούρδους ενόπλους και στην ουσία το ΡΚΚ, για να αντιμετωπιστεί η απειλή των τζιχαντιστών του Ι.Κ., άλλαξαν τα δεδομένα, αφού πλέον το ΡΚΚ αποτελεί έναν σύμμαχο των ΗΠΑ εναντίον του Ι.Κ. Αυτό αποτελεί μια εξέλιξη που επηρεάζει και τις συνομιλίες του τουρκικού κράτους και του ΡΚΚ, με το δεύτερο να ισχυροποιεί τη διαπραγματευτική του θέση, λόγω της εξάπλωσης της επιρροής του σε περιοχές εκτός τουρκικής επικράτειας, λόγω του ότι έχει αποκτήσει έναν δικό του στρατό και κράτος και λόγω της προσέγγισης με τις ΗΠΑ. Κάτω από αυτό το πρίσμα και ενώ η Τουρκία υποχρεώθηκε από τις ΗΠΑ να συμμετέχει ενεργά στον πόλεμο εναντίον του Ι.Κ., το οποίο σημειωτέον μέχρι προχθές υποστήριζε σχεδόν ανοικτά η Άγκυρα, ο Αμπντουλλάχ Οτζαλάν έκανε την εξής έκκληση στους συντρόφους του: «Ενώ ο τριαντάχρονος ένοπλος αγώνας μας οδηγεί τις εξελίξεις σε μια μόνιμη ειρήνη, παραμένει βασικός μας στόχος να φθάσουμε σε μια δημοκρατική λύση. Για να καταλήξουμε σε μια ιστορική απόφαση εγκατάλειψης του ένοπλου αγώνα, στη βάση εκείνων που έχουν από κοινού συμφωνηθεί, καλώ το ΡΚΚ να διοργανώσει συνέδριο τους ανοιξιάτικους μήνες. Η έκκληση αυτή αποτελεί μια ιστορική δήλωση προθέσεων, για να λάβει τη θέση του ένοπλου αγώνα ο δημοκρατικός πολιτικός αγώνας.» Η έκκληση αυτή του Οτζαλάν συνοδεύεται από έναν «δεκάλογο», με τον οποίο ο Άπο θέτει τα όρια και το πλαίσιο της πολιτικής λύσης του Κουρδικού. Όπως φαίνεται από το πιστά μεταφρασμένο κείμενο, ο Οτζαλάν πουθενά δεν λέει ότι θα αφοπλιστεί και θα εγκαταλείψει τα όπλα το ΡΚΚ. Άλλωστε κάτι τέτοιο θα ήταν μια καθαρή τρέλλα, σε μια εποχή που η ένοπλη δύναμη του ΡΚΚ θεωρείται εξαιρετικά πολύτιμη για την προστασία των συμφερόντων και της ίδιας της ζωής των Κούρδων και των Ασσυρίων της Μεσοποταμίας, αλλά και για τις ΗΠΑ. Αυτό που ζητά, λοιπόν, ο Άπο είναι η διεξαγωγή ενός συνεδρίου όπου θα συζητηθεί το θέμα της παύσης του ένολου αγώνα και όχι η παράδοση των όπλων. Στην ουσία επιδιώκεται η υπογραφή ειρήνης με το τουρκικό κράτος, ενώ οι ένοπλες δυνάμεις και δομές του ΡΚΚ θα συνεχίσουν να υπάρχουν και στο όρος Κανδήλι και στην περιοχή των Γεζιντί και φυσικά στα τρια καντόνια της Ροζάβα. Αυτό που ίσως δούμε να γίνεται, είναι ο μετασχηματισμός των δυνάμεων των ανταρτών που δρουν στο έδαφος του τουρκοκρατούμενου Κουρδιστάν, σε Μονάδες Ασφαλείας της κουρδικής περιοχής του νέου κράτους που θα ιδρυθεί μετά την υπογραφή συμφωνίας ειρήνης μεταξύ Τουρκίας και ΡΚΚ. Αυτά για να ξέρουμε τι γράφουμε, τι λέμε και τι θα συμβεί το επόμενο διάστημα.

Δημοσιεύθηκε στην «κυριακάτικη δημοκρατία»

 

Κατηγορίες:Διεθνή, Εθνικά

» Οι Ελληνες της Ζυρίχης: Μία ιστορία επιτυχίας. «

12/03/2015 Τα σχόλια έχουν κλείσει

Οι Ελληνες της Ζυρίχης: Μία ιστορία επιτυχίας

Βιβλίο: «Ελληνες στη Ζυρίχη : Πτυχές της ελληνικής παρουσίας απο το 1950»
Ελληνική Κοινότητα Ζυρίχης, γενική επιμέλεια Γεωργίου Γκέκου
Εκδόσεις Παρισιάνου, Αθήνα, 2014, σελ 350

Βιβλιοκριτική του Αχιλλέα Παπαρσένου*

Οι Ελληνες αποτελούν μία μικρή εθνική ομάδα στην Ελβετία.Οι τελευταίες επίσημες στατιστικές τους ανεβάζουν στις 10.000 σε πληθυσμό οκτώ εκατομμυρίων κατοίκων, εκ των οποίων περίπου οι μισοί ειναι εγκατεστημένοι στο καντόνι της Ζυρίχης. Οι αριθμοί όμως δεν αποτυπώνουν το ειδικό βάρος μιάς παροικίας που, όπως και άλλες ελληνικές παροικίες στο εξωτερικό, έχει κατακτήσει μια σεβαστή θέση στην τοπική κοινωνία, όπως αναδεικνύεται στο βιβλίο «Ελληνες στη Ζυρίχη» .

Η επιμελημένη αυτή έκδοση της Ελληνικής Κοινότητας Ζυρίχης δεν φιλοδοξεί να παρουσιάσει την ιστορία του ελληνισμού της Ελβετίας, αλλά επικεντρώνεται στην ελληνική παρουσία στη Ζυρίχη από τη δεκαετία του 1950 μέχρι σήμερα, παρουσιάζοντας μερικές πτυχές της , «όσο οι παλιοί ζουν ακόμη, θυμούνται και διηγούνται».

Η συγγραφική ομάδα, αποτελούμενη από τους Νικόλαο Λάββα, Ιωσήφ Λυντιρίδη, Κάτια Φώσκολου- Καρύδη και Χρήστο Χατζηκωνσταντίνου, υπό τη γενική επιμέλεια του Γεωργίου Γκέκου, περιγράφει το ιστορικό πλαίσιο και τις αιτίες της μετανάστευσης στη Ζυρίχη. Τα ιστορικά αρχεία καταγράφουν την περίθαλψη 50 Ελλήνων προσφύγων, που έφθασαν στο καντόνι της Ζυρίχης το 1823 ύστερα απο απίστευτες κακουχίες, υπολείμματα του στρατού του Αλ. Υψηλάντη, μετά την ατυχή έκβαση της εξέγερσης στη Μολδοβλαχία και προωθήθηκαν με έξοδα φιλελλήνων Ελβετών στην επαναστατημένη Ελλάδα.

Το 1875 ιδρύεται ο πρώτος Σύλλογος Ελλήνων Φοιτητών στη Ζυρίχη και μέχρι το 1950 η μικρή παροικία της πόλης είναι «μονοπολική», αποτελούμενη κυρίως από μέλη ανώτερου πνευματικού και οικονομικού επιπέδου. Εμπλουτίζεται όμως με τους οικονομικούς μετανάστες στις δεκαετίες του 1950 και 1960, καθώς αγρότες και εργάτες εγκαταλείπουν την φτώχεια της μεταπολεμικής Ελλάδος ή τις διώξεις της χούντας σε αναζήτηση ενός καλύτερου μέλλοντος στην Ελβετία, ενώ σήμερα αναπληρώνονται από τους επιστήμονες, που ξενητεύονται τη δεκαετία του 2010 , επειδή δεν βρίσκουν διέξοδο στην Ελλάδα της οικονομικής κρίσης.

Το βιβλίο καταγράφει επίσης τις διεργασίες για την ίδρυση της ελληνοορθόδοξης ενορίας και της ελληνικής κοινότητας το 1961/1962, τη λειτουργία ελληνικών σχολείων, τη δραστηριότητα πολιτιστικών, αθλητικών και επιστημονικών συλλόγων, τη λογοτεχνική και εικαστική δημιουργία , καθώς και την εμπειρία των Ελλήνων από την ένταξη τους στην ελβετική κοινωνία. Τα πρώτα φοβισμένα βήματα προσαρμογής με τα προβλήματα γλώσσας, εργασίας, κατοικίας και ξενοφοβίας, τις προσδοκίες, τη μοναξιά, τη νοσταλγία για την Ελλάδα, που «δεν μπόρεσε να χορτάσει τις πεινασμένες ελπίδες τους», διαδέχεται η πρόοδος χάρις στη σκληρή δουλειά και στην προσήλωση σε αξίες που αναδεικνύουν τον Ελληνα στο εξωτερικό.

Τα βιώματα αυτά ζωντανεύουν 32 αφηγήσεις Ελλήνων της πρώτης και δεύτερης γενιάς, από απλούς εργάτες, που μαθαίνουν γρηγορότερα την ιταλική , καθώς στα εργοστάσια δουλεύουν δίπλα σε Ιταλούς , παρά τη δύσκολη γερμανική γλώσσα ή την ακόμη δυσκολότερη ελβετική διάλεκτο, μέχρι καταξιωμένους επιστήμονες, που διαπρέπουν στα φημισμένα πανεπιστημικά ιδρύματα της πόλης , το Πολυτεχνείο και το Πανεπιστήμιο της Ζυρίχης, που καυχώνται για τα 33 βραβεία Νόμπελ, που μοιράσθηκαν καθηγητές τους .

Αυτές οι προσωπικές μαρτυρίες , πολλές συγκινητικές και όλες διδακτικές, αποτελούν το φόρτε του βιβλίου , καθώς προβάλλουν ιστορίες ατομικής και συλλογικής επιτυχίας, όπου η ελληνική ψυχή παντρεύεται με τον ελβετικό ορθολογισμό, η ελληνική ζεστασιά και το φιλότιμο ενώνονται με την ελβετική κοινή λογική, τη συνέπεια και την πειθαρχία. Ειναι ενδιαφέρον ότι σχεδόν όλοι όσοι μοιράζονται την εμπειρία τους , δηλώνουν ότι δεν μετάνοιωσαν , που διάλεξαν την Ελβετία ως δεύτερη πατρίδα τους, παρότι έμεινε ανεκπλήρωτο το όνειρο της μόνιμης επιστροφής στην Ιθάκη τους .

*Ο Αχιλλέας Παπαρσένος διετέλεσε Προιστάμενος του Γραφείου Τύπου και Επικοινωνίας της Ελλάδος στη Γενεύη.

http://mignatiou.com/

» Το σαφές μήνυμα του State Department για τους αγωγούς αερίου. «

12/03/2015 1 Σχολιο

ΤΑΡ 1Του Χάρη Φλουδόπουλου

Η κ. Robin Dubbigan  δεν είναι ένα τυχαίο πρόσωπο. Είναι η αναπληρώτρια υφυπουργός Eξωτερικών αρμόδια για την διπλωματία των ενεργειακών πόρων του αμερικανικού State Department. Και μόνο η παρουσία της στην Αθήνα, όπου και ήταν ομιλήτρια στο Athens Energy Forum, λέει πολλά.

Ακόμη μεγαλύτερο ενδιαφέρον όμως παρουσιάζουν τα όσα η κ. Dubbigan  είπε, αμέσως μετά την τοποθέτηση του υπουργού παραγωγικής ανασυγκρότησης, παρόντος του Π. Λαφαζάνη.

Σημειώνεται ότι ο κ. Λαφαζάνης στην ομιλία του υπογράμμισε την αδιαπραγμάτευτη στήριξη της ελληνικής κυβέρνησης για τον αγωγό TAP. Ταυτόχρονα ο υπουργός ΠΑΠΕΝ επανέλαβε τη θέση περί πολύπλευρων και πολυδιάστατων ενεργειακών σχέσεων αναφέροντας για το θέμα των ενεργειακών αγωγών ότι «Η Ελλάδα δεν πρόκειται με την κυβέρνησή μας να γίνει εξαρτημένο πιόνι μονομερών ενεργειακών επιλογών ή και αξόνων, στο όνομα, δήθεν, της, κατά τα άλλα αναγκαίας, διαφοροποίησης των ενεργειακών πηγών τροφοδοσίας της ΕΕ».

Η απάντηση της κ. Dubbigan πάντως  ήταν σαφής, σημειώνοντας ότι υπάρχουν αρκετά σημεία συμφωνίας με τον Έλληνα υπουργό, υπάρχουν όμως και περιοχές διαφωνίας.

Ειδικότερα η Aμερικανίδα υφυπουργός Eξωτερικών επικεντρώθηκε σε όλη την ομιλία της στη σημασία που έχει για το δυτικό κόσμο και τους συμμάχους, το ζήτημα της ενεργειακής ασφάλειας, ιδιαίτερα μετά το οδυνηρό παράδειγμα που προσέφερε η ουκρανική κρίση.

Τώρα για την δική μας περιοχή της νότιας Ευρώπης, η Aμερικανίδα διπλωμάτης υπογράμμισε εκ νέου τη σημασία του Νοτίου Διαδρόμου και τη σημασία του καθώς φέρνει φυσικό αέριο από την Κασπία, «μη ρωσικό αέριο», στην Ευρώπη μέσω της Τουρκίας και της Ελλάδας.

«Εκφράζουμε την ικανοποίησή μας για την υποστήριξη που δήλωσε ο υπουργός (ενν. Π. Λαφαζάνη) για το νότιο διάδρομο και τον TAP» υπογράμμισε η κ. Dubbigan.

«Εξίσου σημαντικός είναι ο αγωγός IGB και ανυπομονούμε να δούμε πραγματική πρόοδο το επόμενο διάστημα» πρόσθεσε η ίδια.

Έργο «αντιπερισπασμός»

Για να υλοποιηθεί ο νότιος διάδρομος ωστόσο, είπε η κ. Dubbigan θα πρέπει να ξεπεραστούν δύο εμπόδια. Το πρώτο είναι η χρηματοδότηση, είπε. «Το δεύτερο είναι οι αντιπερισπασμοί. Πρόκειται για αντιπερισπασμούς υπό την έννοια ότι πρόκειται για κάποια άλλα έργα υποδομής που απέχουν ακόμη πολλά χρόνια ή δεν είναι εφικτά και εντούτοις αποσπούν την προσοχή. Θα έβαζα σε αυτήν την κατηγορία των αντιπερισπασμών τον αγωγό Turkish Stream, που είναι ένα έργο που δε φέρνει νέο αέριο αλλά παλιό αέριο από διαφορετικό δρόμο», υπογράμμισε η αμερικανίδα υφυπουργός Eξωτερικών.

Η ίδια κατέληξε τονίζοντας ότι οι ΗΠΑ θα συνεχίσουν να συνεργάζονται για το στόχο της ενεργειακής ασφάλειας στην περιοχή.

Μπράιζα

Στο ίδιο συνέδριο ο πρώην διπλωμάτης και νυν αναλυτής – σύμβουλος Ματ Μπράιζα επανέλαβε και εκείνος την ικανοποίησή του για τις δηλώσεις Λαφαζάνη υπέρ του αγωγού TAP. Ο κ. Μπράιζα ωστόσο, έδωσε και τη δική του εκδοχή για το τι μπορεί να συνεπάγεται η περίφημη «πολυδιάστατη πολιτική» στην ενέργεια. «Κανείς δε διαφωνεί με μια τέτοια θέση, ωστόσο θα ήταν πάρα πολύ αρνητικό να φύγει κανείς από το σχέδιο (του Νοτίου Διαδρόμου) και να επανέλθει στο βασικό μονοπώλιο (Ρωσία) από το οποίο έχει απεξαρτηθεί εδώ και χρόνια».

Σημειώνεται τέλος ότι μια ενδιαφέρουσα απάντηση σε σχέση με την προοπτική να διέλθει ρωσικό αέριο από τον αγωγό TAP έδωσε ο διευθυντής εξωτερικών σχέσεων του TAP Μάικλ Χόφμαν, με αφορμή και τις σχετικές δηλώσεις του ιρλανδού γενικού διευθυντή ενέργειας της Κομισιόν. Το μόνο που έχουν να κάνουν η Ρωσία και η Gazprom για να μεταφέρουν ρωσικό αέριο από τον TAP είναι συμμορφωθούν με τους ενεργειακούς νόμους και τους κανονισμούς της ΕΕ, ανέφερε ο κ. Χόφμαν.

http://www.capital.gr/

Αρέσει σε %d bloggers: