Αρχείο

Archive for 13/01/2016

«Ελλάδα – Κατάρ – Τουρκία»

13/01/2016 1 Σχολιο

Η πώληση από την Εθνική Τράπεζα της τουρκικής Finansbank στην Qatar National Bank, προκειμένου να ανακεφαλαιοποιηθεί η πάλαι ποτέ «μεγάλη μας φίλη», ήταν η ταφόπλακα της εξωστρέφειας του ελληνικού τραπεζικού συστήματος. Αναμενόμενη, βεβαίως, μετά την βιβλική καταστροφή των τελευταίων χρόνων στην Ελλάδα, αλλά έπρεπε να δοθεί στους Καταριανούς;
Ο Κώστας Ράπτης στο capital.gr θύμισε την πολλαπλή συμμαχία Τουρκίας – Κατάρ τόσο στα γεωπολιτικά θέματα (κατά της Συρίας του Άσαντ και υπέρ της Μουσουλμανικής Αδελφότητας στον ευρύτερο μεσανατολικό χώρο) όσο και στα οικονομικά: η κρατική ενεργειακή εταιρεία Botaş της Τουρκίας υπέγραψε συμφωνία με την καταριανή κρατική εταιρεία πετρελαίου για μακροχρόνια προμήθεια υγροποιημένου φυσικού αερίου, τώρα που σφίγγει η ρώσικη στρόφιγγα. Παράλληλα το Κατάρ αποτελεί για τις τουρκικές κατασκευαστικές εταιρείες την όγδοη μεγαλύτερη αγορά τους στον κόσμο, ενώ το διμερές εμπόριο είχε το 2014 όγκο 740 εκατ. δολαρίων, 13πλάσιο αυτού του 2004.

Katar Gatzolia
Η σχέση όμως προχωράει και παραπέρα: προ ημερών ανακοινώθηκε η δημιουργία στο εμιράτο τουρκικής στρατιωτικής βάσης, δυναμικότητας 3.000 ανδρών κοντά στην αεροπορική βάση Al Udeid, όπου εδρεύει η Κεντρική Διοίκηση (Centcom) των ΗΠΑ. Η συμφωνία που υπογράφηκε τον περασμένο Μάρτιο περιλαμβάνει στρατιωτική εκπαίδευση, στρατιωτική βιομηχανία, κοινές στρατιωτικές ασκήσεις και ανταλλαγή πληροφοριών.
Κάπου εδώ, ξαναγυρνώντας στον δικό μας ρόλο, αναρωτιέσαι τι άλλο εξυπηρετεί από την ενδυνάμωση των τουρκοκαταριανών σχέσεων αυτή η πώληση της Finansbank. Αλλά και λίγο παραπέρα, ποια εθνικά μας συμφέροντα εξυπηρετεί η δίμηνη εκπαίδευση των Καταριανών αξιωματικών και οπλιτών στα συστήματα βολής πυροβόλων και αρμάτων μάχης της Αλεξανδρούπολης; Η συμφωνία είχε υπογραφεί μεταξύ του αρχηγού ΓΕΕΘΑ Μ. Κωσταράκου και του Καταριανού ομολόγου του το 2014 και προ μηνών ανανεώθηκε για εφέτος (η φωτογραφία είναι από την τελετή υποδοχής τους στο στρατόπεδο Κανδηλάπτη, τον περασμένο Σεπτέμβριο). Βεβαίως κατανοούμε τους όρους της στρατιωτικής διπλωματίας αλλά δεν αγνοούμε και εκείνους της στρατιωτικής …κατασκοπείας. Δυσκολεύομαι π.χ. να φανταστώ το παράδειγμα αυτό αντεστραμμένο. Μάλιστα σε ρεπορτάζ του «Χρόνου» της Κομοτηνής (13-10-15) αναφέρθηκε πως επισκέπτονται τη Ροδόπη και βρέθηκαν στο τέμενος του Μίσχου για προσευχή. Δεν ξέρουμε αν ήταν τυχαίο αλλά ο εκεί ιμάμης είναι από τους φανατικότερους λακέδες του τουρκομουφτή Ιμπράμ Σερήφ. Και πάντως την επίσημη Μουφτεία της Κομοτηνής δεν την επισκέφθηκαν ΠΟΤΕ αυτοί οι θρησκευόμενοι φιλοξενούμενοί μας…

Αν δε προστεθεί και το (παλιότερο;) σχέδιο του ομίλου Κοπελούζου για πλωτό LNG τέρμιναλ στα ανοιχτά του λιμανιού της Αλεξανδρούπολης και για την ευρύτερη αναβάθμιση του λιμένα, σε συνεργασία πάλι με Καταριανούς, προξενεί κάποιαν απορία η παρουσία ενός τέτοιου συμμάχου της γείτονος στα σύνορά μας μαζί της.

http://antifonitis.gr/online/3868

Υπάρχει στρατηγική σκόπευση με όπλο τον ισλαμικό φανατισμό; Υπάρχει στρατηγικό πρόβλημα εξ αυτού για την Ελλάδα;

13/01/2016 9 Σχόλια

Υπάρχει στρατηγική σκόπευση με όπλο τον ισλαμικό φανατισμό;

Υπάρχει στρατηγικό πρόβλημα εξ αυτού για την Ελλάδα;

~Εργασία Νικολάου Καραβαζάκη Ιανουάριος 2016~

 

Στο κέντρο του διεθνούς ειδησεογραφικού ενδιαφέροντος βρίσκεται τον τελευταίο χρόνο το «Ισλαμικό Κράτος» (Ι.Κ.) κυρίως λόγω των φρικαλεοτήτων που διαπράττει. Απορίες προκαλεί η γέννησή του, η ύπαρξή του παρά την διεθνή απόρριψη, η ισχύς και η αντοχή του και φυσικά ενδιαφέρον η προοπτική του.

Όπως έχει πολύπλευρα αναδειχθεί και αποκαλυφθεί, σταθερότερος σύμμαχος του Ι.Κ. είναι η Τουρκία. Είναι τα μετόπισθεν του, είναι η αγορά του πετρελαίου που αρπάζει από την Συρία και το Ιράκ, είναι η είσοδος των εφεδρειών του.

Οπότε, για εμάς στην Ελλάδα που:

1) υφιστάμεθα την πλημμυρίδα της λαθρομετανάστευσης την οποία εξαπολύει η Τουρκία και δι’ αυτής της λαθρομετανάστευσης, διακινούνται και οι τρομοκράτες του Ι.Κ. προς την Βαλκανική και την Ευρώπη, 2) υφιστάμεθα την τουρκική νεοθωμανική πολεμοκάπηλη επιθετικότητα στο Αιγαίο και στην Θράκη και, 3) στην Κύπρο επιχειρείται η τουρκοποίησή της με την μεθοδευόμενη εξαΰλωση του κράτους της,

οι εξελίξεις και προοπτικές του Ι.Κ. κατέχουν πρωτεύουσα σημασία.

Επιπρόσθετα, έχοντας υπόψη μας και τους χάρτες που κατά καιρούς ανασύρει η Τουρκία για τον «ζωτικό» της χώρο αλλά και το Ι.Κ. για τις βλέψεις του στην αναγέννηση του μεσαιωνικού ισλαμικού χαλιφάτου και οι οποίοι συμπίπτουν σε ότι μας αφορά, έχουμε ζωτική υποχρέωση να προσέξουμε ιδιαίτερα τις σχετικές εξελίξεις.

Χάρτης της «Μεγάλης Τουρκίας» δημοσιεύεται στη Μιλιέτ και προκαλεί

«Η μεγάλη Τουρκία»  http://www.iefimerida.gr/news/

 

«Το ισλαμικό χαλιφάτο» http://news247.gr/

  1. Είναι ο ισλαμικός φανατισμός «δίκαιος και ταξικός»;

Το μαζικό κίνημα ενόπλων ατάκτων ισλαμιστών εμφανίζεται αρχικά στο Αφγανιστάν, μετά την σοβιετική εισβολή το 1979. Την ίδια χρονιά που έγινε η επιτυχημένη ισλαμική λαϊκή επανάσταση κατά του αμερικανόδουλου Σάχη στην Περσία (Ιράν). Οι Σοβιετικοί εισέβαλαν για να υποστηρίξουν φιλικό τους καθεστώς, οι  Αμερικανοί εξόπλισαν τους θρησκόληπτους  αντιφρονούντες για να τους καταπολεμήσουν, αμφότεροι φοβούμενοι την εξάπλωση  του ισλαμικού ριζοσπαστισμού. Με την αγνοημένη τότε «λεπτομέρεια» πως οι μεν Ιρανοί (Πέρσες) ήταν οπαδοί του σιιτικού ισλαμικού δόγματος, οι δε Αφγανοί (Ταλιμπάν, οι φανατικότεροι εξ αυτών) του σουνιτικού.

Επικεντρώνοντας στα ισλαμιστικά κινήματα, διαπιστώνουμε πως οι Ταλιμπάν γρήγορα επεκτάθηκαν και εξοπλίστηκαν, κατέλαβαν τελικά ολόκληρο το Αφγανιστάν και εξ αυτών προήλθε διεθνής τρομοκρατική οργάνωση, η αλ Κάιντα (Al-Qaeda). Της οποίας την μήνιν δέχθηκαν οι ΗΠΑ στις 11/9/2001 και για την καταπολέμησή της εισέβαλαν, οι ίδιες αυτή την φορά, στο Αφγανιστάν.

Παράλληλα και άλλα αραβικά καθεστώτα, αισθάνθηκαν απειλή από την εμφάνιση του λαϊκού ριζοσπαστισμού όπως αυτός επικράτησε στο Ιράν. Έτσι σύντομα ο σουνίτης Σαντάμ Χουσεΐν του Ιράκ κήρυξε πόλεμο κατά του σιιτικού Ιράν (1980-1988), προς ικανοποίηση των ΗΠΑ, κάνοντας χρήση χημικών όπλων κατά των Ιρανών και των ιρακινών Κούρδων, χωρίς καμία Δυτική δύναμη να τον καταδικάσει ή σταματήσει (του προμήθευσαν εξάλλου τα χημικά).

Γρήγορα επίσης και άλλα δικτατορικά, θεοκρατικά, οικογενειακά αραβικά καθεστώτα, εξόπλιζαν εθελοντές  σουνίτες κατά των σοβιετικών στο Αφγανιστάν, εκτρέποντας και απομακρύνοντας τον ριζοσπαστισμό από το εσωτερικό τους, για να μη έχουν την τύχη του Σάχη.

Σημειώνουμε λοιπόν πως η ανάδυση του σουνιτικού εξτρεμισμού προέκυψε και τροφοδοτήθηκε από τις ΗΠΑ εξαιτίας του διπολικού ανταγωνισμού με την ΕΣΣΔ και ευνοήθηκε και υποστηρίχθηκε από  φεουδαρχικά αραβικά καθεστώτα για την δική τους διαιώνιση. Το γεγονός πως αυτά τα κινήματα και οργανώσεις στερούνταν κοινωνικής αναφοράς και περιεχομένου, αποτέλεσε την προϋπόθεση για να εκτραπούν σε κτηνώδη ή αυτοκτονικά τρομοκρατικά. Δεν είχαν ούτε «ταξικό» ούτε «αντιιμπεριαλιστικό» χαρακτήρα, ήταν θεοκρατικά και έγιναν μεσαιωνικά βαρβαρικά. Χαρακτηριστικά να θυμηθούμε και την εμφάνιση «τζιχαντιστών» Αφγανών, Πακιστανών, Σαουδαράβων ακόμη και στους πολέμους στην Σερβία, όπου επιδόθηκαν, σε ευρωπαϊκό έδαφος, σε αδιανόητες φρικαλεότητες κατά των ορθοδόξων Σέρβων.

  1. Σύγκρουση για τον ενεργειακό ορυκτό πλούτο.

Κατά συνέπεια εύκολα χειραγωγήθηκαν και εναντίον Αράβων ηγετών και καθεστώτων που είχαν κοσμικό και όχι θεοκρατικό χαρακτήρα, μετατράπηκαν σε πιόνια των διεθνών δυνάμεων με επίκεντρο κυρίως το ενεργειακό ζήτημα διανομής και κατοχής. Χρησίμευσαν για την υφαρπαγή ενεργειακών κοιτασμάτων και την αναδιανομή τους. Χαρακτηριστικά, ο αδικαιολόγητος πόλεμος της Γαλλίας (Σαρκοζί) κατά του Καντάφι κατέληξε τις μισές πετρελαιοπηγές να αναλάβει το Κατάρ και τις άλλες μισές η Total (απωθώντας την ιταλική Eni). Το οποίο Κατάρ, με τα μεγαλύτερα αραβικά κοιτάσματα φυσικού αερίου, θέλησε να κατασκευάσει αγωγό που δια μέσου του Ιράκ και της Συρίας να καταλήγει στην Τουρκία. Κάτι που δε δέχθηκαν ούτε η σιιτική (πλειοψηφική) κυβέρνηση του Ιράκ ούτε ο σιίτης Άσσαντ της Συρίας. Υποκινήθηκαν λοιπόν λαϊκές εξεγέρσεις, που γρήγορα λαμβάνοντας δογματικό χαρακτήρα, καθώς στην Συρία η πλειοψηφία είναι σουνίτες (αντίθετα με το Ιράκ) έδωσαν την ευκαιρία να σπεύσουν εκεί «διεθνείς ταξιαρχίες» ισλαμιστών. Χρηματοδοτούμενοι και εκπαιδευόμενοι από τις ΗΠΑ, την Τουρκία, την Σαουδαραβία, το Κατάρ και την Ιορδανία.

Για διάφορους λόγους στάθηκε δυνατόν κάποιοι εξ αυτών να συγκροτηθούν, να καταλάβουν και ενοποιήσουν εδάφη της Συρίας και του Ιράκ υπό τον έλεγχό τους, ίσης έκτασης με της Αγγλίας, ανακηρύσσοντας το «Ισλαμικό Κράτος», που αποβλέπει στην ανασύσταση του «αραβικού χαλιφάτου» (βλ. χάρτη). Έτσι, πρώτη φορά στην ιστορία, τρομοκράτες απέκτησαν έδαφος, οικονομία και κράτος. Πώς και η διεθνής κοινότητα δε τους έχει ακόμη συντρίψει;

  1. Οι διεθνείς επιδράσεις του Ι.Κ. .

Το Ι.Κ. λοιπόν σήμερα έχει μια σχέση αυτονομίας και εξάρτησης στα τεκταινόμενα στη Μέση Ανατολή. Αποτελεί τον βασικό εχθρό του Άσσαντ επί του πεδίου, τον σφαγέα των Κούρδων και άμεσο σύμμαχο της Τουρκίας επί του ιδίου στόχου, τον εν δυνάμει πρώτο εχθρό του Ιράν, πρώτο εχθρό του Σίσι  στην Αίγυπτο. Είναι βασικός  υποκινητής και στελεχώνει τα σουνιτικά εξτρεμιστικά κινήματα στην Λιβύη, στην Τυνησία, στην Αλγερία. Και έχει αναβαθμίσει τις επιχειρήσεις του κατά Δυτικών στόχων, μεταφέροντας και στην κεντρική Ευρώπη την τρομοκρατία του, ακόμη και στις ΗΠΑ.

Ξεχωρίζουν πάντως στην επιχειρησιακή δράση του, η απόλυτη απουσία εμπλοκής με το Ισραήλ-εύλογο στόχο κάθε φανατικού μουσουλμάνου- και η κλιμακούμενη επιθετικότητα κατά της Ρωσίας. Ποια μπορεί να είναι η στρατηγική του, όταν στρέφεται σχεδόν κατά του συνόλου των σύγχρονων κρατών;

Φυσικά, μπορεί να μην έχει καμία στρατηγική, όπως μπορεί να ισχυρισθεί κάποιος για έναν εσμό φανατικών, τυχοδιωκτών, εγκληματιών, αιμοσταγών ψυχασθενών. Αλλά το ότι διατηρεί την συνοχή του δε συνηγορεί για το εύθραυστο του Ι.Κ. . Επιπλέον, όπως φάνηκε μετά την ρωσική ανάμειξη στην καταπολέμησή του, από την πλευρά των Δυτικών δεν έχει επιλεγεί η επίθεση για την συντριβή του, όπως η παντοειδής υπεροπλία αυτών μπορεί να εξασφαλίσει.

Η διατήρηση του Ι.Κ. προσφέρει φυσικά αγορά για όλους τους εμπόρους όπλων. Είναι ένα φονικότατο τρομοκρατικό όπλο κατά των σιιτών και του Ιράν, που είναι και ο δηλωμένος φανατικότερος εχθρός του Ισραήλ και, κατανοούμε πολιτικά, για ποιο λόγο δεν έχει υπάρξει μέχρι στιγμής μεταξύ τους εμπλοκή. Για την Τουρκία είναι ο αμεσότερος σύμμαχος κατά των Κούρδων και ο προβοκάτορας που επιτρέπει την δική της εισβολή στο Ιράκ (όχι στην Συρία, διότι εκεί τον λόγο έχουν οι Ρώσοι και δεν αποτολμούν). Ως παράγων αστάθειας το Ι.Κ. αξιοποιείται και για το λαθρεμπόριο πετρελαίου στο παιχνίδι με τις τιμές.

Αφ’ ης στιγμής όμως αυτονομείται και κλιμακώνεται η δράση του σε χώρες της Δύσης αλλάζει η πολιτική του διαχείριση. Γίνεται κοινωνικός εχθρός όχι μόνο των αξιών της Δύσης αλλά και των πολιτικών καθεστώτων της. Όντας απόγονοι της αποικιοκρατίας, αντιμετωπίζουν μια τυφλή εξέγερση καταπιεσμένων Αράβων, που δεν έχουν ενσωματωθεί  και είναι περιθωριακοί, αφελή θύματα κάθε ιδεοληπτικού δημαγωγού. Βολοδέρνοντας στην οικονομική ύφεση και στην ανεργία εύκολα στήνονται παραοικονομικά κυκλώματα κάθε είδους «εξυπηρετήσεων» για το Ι.Κ. που διαθέτει πάμπλουτους Άραβες –και όχι μόνον- χρηματοδότες. Έτσι οδηγείται, ειδικά η Ευρωπαϊκή Ένωση σε μια δομική κρίση των θεμελίων της, όπου κυρίως σείεται και αμφισβητείται η πολιτική των ανοιχτών συνόρων της για ανθρώπους και κεφάλαια. Η Ε. Ε. σήμερα δε μπορεί να μείνει «πολυπολιτισμική» και ξέφραγη και άοπλη καθώς δε μπορεί να υπερασπιστεί τον εαυτό της από το εξωτερικό. Πολύ δε περισσότερο καθώς εκβιάζεται πλέον ανοιχτά και από την Τουρκία η οποία αφενός σχηματίζει θυλάκους επιρροής της υπό την «προστασία» της εντός των μεγάλων ευρωπαϊκών χωρών με βάση το ισλαμικό στοιχείο, αφετέρου εξαπολύει κύματα λαθρομεταναστών κάθε φυλής αλλά μίας θρησκείας. Αφότου ξεκινήσουν οι συνοριακοί φραγμοί στην Ε.Ε., το ευρώ θα πάψει να είναι εύκολα κοινό νόμισμα ενώ προκύπτουν και όλες οι επιβαρύνσεις στην διακίνηση των αγαθών.

Θιγόμενη λοιπόν η Ε.Ε. και η Ευρωζώνη δίνονται ευκαιρίες σε άλλους διεθνείς «παίκτες» να την υπερφαλαγγίσουν, κυρίως δε στις ΗΠΑ να ενισχύσουν την εξάρτησή της από αυτές. Για τις ΗΠΑ επίσης, καθόσον ο «πολυπολιτισμός» είναι ταυτοτικό στοιχείο τους ενώ δε διαθέτουν τα ιστορικά συμπαγή πολιτισμικά χαρακτηριστικά των εθνικών κρατών, ο ισλαμισμός δεν είναι απειλή εσωτερικά τους στο μέτρο που δεν πολιτικοποιείται. Είναι όμως χρήσιμος  σύμμαχός τους στον ανταγωνισμό τους ιδίως με τις Ρωσία και Κίνα, για τις οποίες η εθνική και πολιτισμική ταυτότητα είναι ιστορική, συνεχής και συμπαγής. Και οι οποίες χώρες έχουν επαφή με μειονότητες επιρρεπείς ή δεκτικές του ισλαμισμού (π.χ. Τσετσένοι, Τάταροι, Ιογούροι κ.ά.). Είναι σαφές πως εθνοτικά-θρησκευτικά κινήματα και συγκρουσιακές εμπλοκές  της Ρωσίας ή της Κίνας με τον σουνιτισμό εν προκειμένω, τις εξασθενούν, απορροφούν δυνάμεις τους από τα διεθνή πεδία άλλων αναμετρήσεων και τις θέτουν σε κίνδυνο κυριαρχίας τους ακόμη και στα πλουσιότατα αχανή (ασιατικά) εδάφη τους. Από αυτή την άποψη, αντιλαμβανόμαστε πως η είσοδος της Ρωσίας δεν είναι τακτική αλλά στρατηγική κίνηση διαφύλαξης των συνόρων της. Πολεμά πολύ πριν φτάσει ο κίνδυνος στην επικράτειά της.

  1. Η Ελλάδα της «αλληλεγγύης» (και της «αρπαχτής»).

Από ελληνικής πλευράς ουδεμία μέριμνα υπήρξε αφότου εκδηλώθηκε ο ισλαμικός φανατισμός για την συσχέτισή του με τις αυξανόμενες ροές λαθρομεταναστών από ανατολικά. Με χίλιες «αντιρατσιστικές» καταγγελίες υψώθηκε φράχτης στον Έβρο που σύντομα υπερκεράστηκε από τα νησιά του Αιγαίου, ειδικά αφότου η τελευταία συγκυβέρνηση προσέφερε ελεύθερους χώρους «για να λιάζονται», τάχθηκε υπέρ των «ανοιχτών συνόρων» και των «θαλασσών χωρίς σύνορα». Από το 2006 αποφάσισαν στην Βουλή να ανεγερθεί τέμενος στην Αθήνα χωρίς να ρωτήσουν (για άλλη μια φορά τους πολίτες) ως πράξη «ανοχής»,  «διαφορετικότητας» και «πολυπολιτισμού» και σήμερα πρέπει βέβαια να αποφασίσουν αν θα το χρησιμοποιούν σουνίτες ή σιίτες. Και ώθησαν στην δημιουργία αναρίθμητων ΜΚΟ για την «εξυπηρέτηση»-«υποδοχή»-«ένταξη» λεφουσιών μουσουλμάνων που κάθε άλλο παρά θέλουν να ενταχθούν -όπως αποδείχτηκε αιματηρά ήδη, στην Ευρώπη. Δήμαρχοι «ψυχοπονιάρηδες» κάνουν καριέρες ψηφοθηρικά αδειοδοτώντας αλλοδαπούς και «νοικοκυραίοι» θησαυρίζουν με τα νοίκια, από κοντά δικηγόροι για «χαρτιά» και ιατροί για «εμβόλια» (και «δωρεές» οργάνων) μαζί με επίορκους αξιωματικούς, μοιράζονται τα κοινοτικά κονδύλια και λαφυραγωγούν.

Ειδικά έναντι της Τουρκίας που αποτελεί τον γενεσιουργό παράγοντα όλης αυτής της κακοδαιμονίας στα σύνορά μας, η ενδοτική φοβικότητα του κληροδοτημένου ραγιαδισμού, η νωθρότητα της ιδιοτέλειας και η οκνηρία της υστεροβουλίας, έχουν αποσαθρώσει την παρουσία εθνικής-πατριωτικής-κοινωνικής πολιτικής μας. Με τις παραμορφωτικές διόπτρες κάθε τύπου ιδεοληψίας –αριστερής, κοσμοπολιτικής, ευρωλάγνας, νεοφιλελεύθερης, διεθνιστικής κλπ- έχουμε κατεδαφίσει τις ηθικές και πνευματικές αντιστάσεις μας στην αποδόμηση της ιστορίας, της καταγωγής, της υπόστασής μας.

Για μας τους πολίτες αυτής της ρημαγμένης κοινωνίας και της δύσμοιρης χώρας τα προβλήματα ύπαρξης είναι μπροστά. Και χωρίς πατριωτισμό και αληθινή δημοκρατία δε πρόκειται να ανταπεξέλθουμε. Προσόντα και πλεονεκτήματα έχουμε, άφθονα. Πρέπει να τα ενεργοποιήσουμε προτάσσοντας το κοινό καλό, το κοινό συμφέρον, το κοινό  όφελος.  Αυτό της πατρίδας μας.

Νίκος Καραβαζάκης

Σημ. (12/3/16): Ειδικά για τις ΗΠΑ και το διεθνές χρηματοπιστωτικό σύστημα, με διακηρυγμένο στόχο τους αυτόν της κατάργησης των συνοριακών ελέγχων στην διακίνηση κεφαλαίων και εμπορευμάτων, η πολιτισμική-γλωσσική-εθνοτική-θρησκευτική πολτοποίηση των χωρών της Ευρώπης, ευνοεί εμφανώς και την επιβολή της «Διατλαντικής εταιρικής σχέσης εμπορίου και επενδύσεων» (TTIP), και τον στρατηγικό στόχο τους της άλωσης των BRICS (Βραζιλία, Ρωσία, Ινδία, Κίνα, Ν. Αφρική). Έτσι ο ισλαμιστικός φανατισμός, με όχημα τους πρόσφυγες και παράνομους μετανάστες, κοιτίδα του το Ι.Κ. και μήτρα του τις μυστικές υπηρεσίες Δυτικών και Αράβων, υπηρετεί την «παγκοσμιοποίηση». Και γι’ αυτό χαίρει ιδιότυπης αδήλωτης ανοχής από την κατευθυνόμενη «πολιτική ορθότητα», η οποία συμπίπτει με την βλακεία των ποικίλων ιδεοληπτικών. Καταλήγοντας και στην φοβία για την Τουρκία.

Νίκος Καραβαζάκης

«Πρόσφυγες ή Εισβολείς;»

13/01/2016 1 Σχολιο

eurabia

                                                         Πρόσφυγες η Εισβολείς;

Α. Ανδριανόπουλος

Οι χριστιανικές χώρες γεμίζουν από μουσουλμάνους τυχαία η κατόπιν κάποιας συνειδητής κινητοποίησης; Κανένας δεν μπορεί με σιγουριά να διατυπώσει κάποια καίρια άποψη. Παρατηρήσεις όμως είναι δυνατόν να γίνουν.

Η κραυγή ‘Χετζίρα’ (Hijrah) στέλνει κραδασμούς ανατριχίλας στις ψυχές και στο θυμικό των μουσουλμάνων. Σηματοδοτεί το ξεκίνημα του Ισλάμ κι’ αναφέρεται στη φυγή σαν πρόσφυγας του Προφήτη Μωάμεθ από την Μέκκα, για να διασωθεί από επικείμενους φονιάδες, την άφιξή του στη Μεντίνα (τότε, Γιαθρίμπ), την μεθόδευση της από μέσα κατάληψής της και την επεκτατική στη συνέχεια κυριαρχία του Ισλάμ παντού. Περιέχεται σε 91 στίχους του Κορανίου σαν καθήκον των μουσουλμάνων να μιμηθούν τoν Προφήτη και να αυξήσουν την Χετζίρα, με στόχο την επεκτατική διάδοση του Ισλάμ σε άλλες χώρες και κοινωνίες. Μια τέτοια ‘φυγή’ των μουσουλμάνων, με την μορφή προσφυγιάς η μετανάστευσης, οριοθετεί τους τρόπους με τους οποίους η Σαρία (ιερός νόμος) μπορεί τελικά να επιβληθεί σε αλλόπιστες κοινωνίες.

Από την βία των Σαλαφιστών μέχρι την αξιοποίηση των δημοκρατικών θεσμών και της ανοχής των άλλων κοινωνιών, που κάνουν χρήση οι Αδελφοί Μουσουλμάνοι και οι οπαδοί της Χιζμπ – ουτ Ταχρίρ, υπάρχουν σαφείς θρησκευτικές αναφορές στα διάφορα ιερά κείμενα. Σε ποιό βαθμό λοιπόν η ανθρώπινη πλημμύρα που κατακλύζει τα ελληνικά νησιά και την υπόλοιπη Ευρώπη είναι προιόν γνήσιας προσφυγικής διαφυγής η αποτέλεσμα προσχεδιασμένης – με μεθόδους βίαιου εξαναγκασμού συχνά – ισλαμικής διείσδυσης; (Για περισσότερες πληροφορίες στο θέμα, βλ το μικρό βιβλίο των Sam Solomon και E. Al Maqdisi, Modern Day Trojan Horse: Al-Hijra, the Islamic Doctrine of Immigration, Accepting Freedom or Imposing Islam?. Advancing Native Missions, 2009).

Ρίχνοντας μια ματιά στις φωτογραφίες και στα βίντεο από τα συμβαίνοντα στα ελληνικά νησιά και στους σταθμούς της Βουδαπέστης, της Βιέννης και του Μονάχου αλλά και στα σύνορα Ουγγαρίας – Σερβίας και Γερμανίας – Δανίας διαπιστώνουμε (παρά τις προσπάθειες των ΜΜΕ να επικεντρώνουν τις κάμερες στα ελάχιστα γυναικόπαιδα) πως 8 στους 10 εικονιζόμενους είναι νέοι άνδρες ηλικίας γύρω στα είκοσι και πάνω. Ανάμεσα στις τόσες χιλιάδες ‘πρόσφυγες’, που είναι οι πολλές γυναίκες, τα μικρά παιδιά, οι άρρωστοι και οι ηλικιωμένοι; Αυτοί δεν κινδυνεύουν από τους εμφύλιους και τις αγριότητες των τζιχαντιστών του Χαλιφάτου; Κάτι δεν στέκει καλά σε όλα αυτά. Είναι περίεργο πως δεν γίνεται σχεδόν καθόλου κουβέντα για το ζήτημα αυτό.

Είναι επίσης ακατανόητο πως όσοι διαφεύγουν από τη Συρία κυρίως στρέφονται προς την Δύση, και όχι προς πολύ κοντύτερα ευρισκόμενες χώρες που είναι πλούσιες αλλά και μουσουλμανικές. Σε χώρες όπως το Κουβέιτ, το Κατάρ , τα Εμιράτα και η Σαουδική Αραβία δεν έχει μέχρι σήμερα μεταφερθεί ούτε ένας (!) μετανάστης. Ενώ σε άλλες γειτονικές χώρες, με σοβαρά όμως οικονομικά προβλήματα οι περισσότερες , και που δεν μπορούν να τους κρατήσουν για πολύ, έχουν γίνει δεκτοί πάρα πολλοί (Τουρκία 1,8 εκ., Λίβανος 1,2 εκ., Ιορδανία 628.000, Αίγυπτος 133.000). Κι αυτοί όμως, λόγω άθλιων οικονομικών συνθηκών, πασχίζουν να φύγουν για Ελλάδα και Ευρώπη. Γιατί οι εύπορες μουσουλμανικές χώρες, όπου θα μπορούσαν να παραμείνουν μόνιμα δίχως προβλήματα, δεν δέχονται κανέναν;

Μήπως λοιπόν στόχος είναι η νέα ‘φυγή’ (hijrah) προς την Δύση; Πριν από μήνες το Ισλαμικό Χαλιφάτο στη Συρία και στο Ιράκ είχε απειλήσει την Δύση με 500.000 χιλιάδες ισλαμιστές ‘πρόσφυγες’. Που σύμφωνα με το παράδειγμα του Προφήτη θα διέβρωναν τις κοινωνίες αυτές από μέσα, διαδίδοντας την φανατισμό τους, με τελικό στόχο την επιβολή της Σαρία. Το σχέδιο του Χαλιφάτου δείχνει να πετυχαίνει, με την Ευρώπη να κατακλύζεται από μουσουλμάνους και τα ελληνικά νησιά, σαν ανυπεράσπιστα προγεφυρώματα, να βουλιάζουν κάτω από το βάρος των αριθμών τους..

Το ζήτημα δεν έχει να κάνει με ρατσισμό. Μια και η εθνικότητα και το χρώμα των εισβολέων δεν παίζει κανένα ρόλο. Εχει όμως μεγάλη σημασία η σύγκρουση αξιών. Οι κοινωνίες μας είναι χτισμένες πάνω στην αποδοχή του διαφορετικού, στην ανεκτικότητα και τον αλληλοσεβασμό. Αυτές είναι αρχές που αντιπαρατίθενται με τον ακραίο ισλαμισμό. Οι αξίες των δύο πολιτισμών δεν είναι συμβατές. Φανατισμός, μίσος, αντιπαλότητα, εξαίρεση του ‘άλλου’ κυριαρχούν στο δικό τους πολιτισμό. Στην αναπόφευκτη σε βάθος χρόνου ρήξη, ποιος θα κυριαρχήσει;

Οι Ευρωπαικές ηγεσίες εξακολουθούν να κρατούν τα μάτια ερμητικά κλειστά στην πραγματικότητα και στους κινδύνους. Προκειμένου να εξυπηρετήσουν παροδικά συμφέροντα και μυωπικούς πολιτικούς στόχους θυσιάζουν τις μακρόπνοες προοπτικές των κοινωνιών τους. Κανείς δεν μπορεί να καταλάβει τη σκέψη τους και την έλλειψη οραματισμών.

http://www.andrianopoulos.gr/2015/12/blog-post_14.html

«Πότε θα τελειώσει όλο αυτό;»

13/01/2016 1 Σχολιο
<!–

–>EPA/SEDAT

Του Μωυσή Λίτση

Μία ακόμη τρομοκρατική ενέργεια από το Ισλαμικό Κράτος συγκλόνισε χθες, αυτή τη φορά την Κωνσταντινούπολη, με δέκα νεκρούς και 15 τραυματίες.

Οι επιθέσεις που πραγματοποιεί το Ισλαμικό Κράτος και τα παρακλάδια του δεν έχουν στόχο συγκεκριμένα κράτη ή εθνικά σύμβολα, σπέρνουν τον τρόμο και τον θάνατο αδιακρίτως…

Δεν προβάλλουν καν αιτήματα, όπως γινόταν στο παρελθόν με εξίσου αιματηρές τρομοκρατικές ενέργειες, οι οποίες είχαν μια κάποια «λογική».

Στο Ισλαμικό Κράτος, από ό,τι αποδεικνύεται, πόνταραν όλο και περισσότεροι τελευταία, αρκετοί από τους περιφερειακούς παίκτες στην περιοχή, οι οποίοι δεν ήθελαν η «αραβική άνοιξη» και οι εξεγέρσεις των αραβικών λαών να γίνουν παράδειγμα προς μίμηση…

Μεταξύ αυτών βέβαια συγκαταλέγεται και το καθεστώς της Άγκυρας, όπως έδειξε η εκπορευόμενη εκ Μόσχας πρόσφατη βροχή αποκαλύψεων για την ενίσχυση ποικιλοτρόπως των μαχητών του ISIS.

Η κυβέρνηση Ερντογάν χρησιμοποίησε μάλιστα την περσινή τρομοκρατική επίθεση στην Άγκυρα την ώρα φιλειρηνικής διαδήλωσης, ως άλλοθι για να εξαπολύσει νέο πογκρόμ κατά αριστερών οργανώσεων και Κούρδων ακτιβιστών, χωρίς ποτέ να μάθουμε την πολιτική ταυτότητα των υπόπτων που έχουν συλληφθεί για την ενέργεια αυτή.

Η κυβέρνηση Ερντογάν εξαπολύει κατά καιρούς στα λόγια πόλεμο κατά του ISIS, ενώ στην πράξη εντείνει τις στρατιωτικές επιχειρήσεις κατά των Κούρδων.

Ο «Φρανκενστάιν» που δημιούργησαν οι περιφερειακοί ανταγωνισμοί πάνω στο πτώμα της «αραβικής άνοιξης» εκδικείται…

Χθες συμπτωματικά δημοσιοποιήθηκε έρευνα σύμφωνα με την οποία σχεδόν ένας στους δέκα Τούρκους δεν θεωρεί τρομοκρατική οργάνωση το Ισλαμικό Κράτος και πάνω από το 5% συμφωνεί με τις ενέργειες των τζιχαντιστών.

Στην έρευνα, που τιτλοφορείται «Αποτύπωση των κοινωνικών τάσεων στην Τουρκία» και έγινε τον Νοέμβριο από ένα ινστιτούτο που εδρεύει στην Άγκυρα, με τη συμμετοχή περισσότερων από 1.500 ανθρώπων απ’ όλη τη χώρα, το 9,3% είπε ότι το Ισλαμικό Κράτος δεν είναι τρομοκρατική οργάνωση και το 5,4% ότι στηρίζει τη δράση του.

Σχεδόν οι δύο στους δέκα (ποσοστό 21%) απάντησαν ότι το Ι.Κ. εκπροσωπεί το Ισλάμ, ενώ το 8,9% πιστεύει ότι η οργάνωση αποτελεί «χώρα» ή «κράτος».

Το ποσοστό συμπάθειας προς το Ι.Κ. στην Τουρκία κάθε άλλο παρά μικρό είναι, με δεδομένο ότι τουλάχιστον εκεί δεν υπάρχει η δικαιολογία των επεμβάσεων της Δύσης και η εισβολή στο Ιράκ.

Πότε θα τελειώσει όλο αυτό; Δύσκολο να αποφανθεί κανείς, βλέποντας σαν τη Λερναία Ύδρα τον ισλαμικό εξτρεμισμό να γίνεται κάθε φορά ακόμη πιο επικίνδυνος.

http://www.naftemporiki.gr/story/1053707/pote-tha-teleiosei-olo-auto

Κατηγορίες:Διεθνή

«Η Τουρκία ετοιμάζει επέμβαση στη Συρία.»

13/01/2016 1 Σχολιο

Η Τουρκία ετοιμάζει επέμβαση στη Συρία

«Πράξη πολέμου» το αιματοκύλισμα στην Κωνσταντινούπολη.

Στόχος της Άγκυρας να δημιουργήσει ζώνη ασφαλείας.

Θέμα ωρών θεωρείται πλέον η επέμβαση τουρκικών στρατιωτικών δυνάμεων στη συριακή μεθόριο καθώς απέκτησε την απαραίτητη πολιτική και διπλωματική νομιμοποίηση μετά την τρομοκρατική επίθεση στην Άγκυρα. Η δυνατότητα της Τουρκίας να παρέμβει στο προσφυγικό έχει αποδυναμωθεί, λόγω της μη τήρησης των δεσμεύσεων για την διαχείριση των προσφυγικών ροών, ενώ έχει βρεθεί σε απομόνωση λόγω της κατάρριψής του ρωσικού αεροσκάφους και έχοντας δεχτεί διεθνή κατακραυγή λόγω της συμμετοχής της στην εκστρατεία κατά της ISIS. Μετά απ΄ όλα αυτά μπορεί να δώσει έναυσμα και νέο έρεισμα για παρέμβαση της Τουρκίας στο συριακό σε διεθνές επίπεδο, στο πλαίσιο της φρενίτιδάς για την ασφάλεια που έχει προκαλέσει η δράση του ISIS. Σε αυτό το πλαίσιο η Άγκυρα θα ……………

εντείνει τους ελέγχους στα αεροδρόμια και θα αποκτήσει χώρο με στόχο να επαναφέρει το ζήτημα της δημιουργίας ζώνης ασφάλειας μέσα στη συριακή μεθόριο, η οποία είναι κορυφαία τουρκική επιδίωξη στην περιοχή.

Λίγους μήνες μετά τις τρομοκρατικές επιθέσεις που αιματοκύλησαν τη χώρα, η Τουρκία βρίσκεται ξανά σε σοκ. Ο πλανήτης παρακολουθεί συγκλονισμένος την ισχυρή έκρηξη στο Σουλτάν Αχμέτ της Κωνσταντινούπολης, το οποίο είναι από τα πιο τουριστικά μέρη της χώρας, ενώ λίγο αργότερα ξέσπασε μεγάλη πυρκαγιά σε υπό κατασκευή ξενοδοχείο στο Μαλτέπε και εγκλωβίστηκαν εργάτες. Από την έκρηξη σκοτώθηκαν τουλάχιστον 10 άνθρωποι, ενώ τραυματίστηκαν 15, ανάμεσά τους Γερμανοί και Νορβηγοί τουρίστες. Τα στοιχεία που διαρρέονται δείχνουν ότι πίσω από αυτό κρύβεται το Ισλαμικό Κράτος.

Με τον τρόπο αυτό η Άγκυρα θα χαρακτηρίσει άμεσα το γεγονός “πράξη πολέμου” και θα ξεκινήσει αντίποινα με αεροπορικές επιδρομές και στρατιωτικές επιχειρήσεις σε συριακό έδαφος. Στόχος της Άγκυρας είναι να δημιουργήσει μια ζώνη ασφαλείας καθώς η ISIS υποχωρεί υπό την πίεση των επιθέσεων από τη Ρωσία και τη Γαλλία. Παράλληλα όμως η Τουρκία επιθυμεί να παίξει καταλυτικό ρόλο στην επόμενη ημέρα της Συρίας.

Αν τελικά η Τουρκία επέμβει στην περιοχή θα δρουν επισήμως συνολικά τέσσερις ξένες δυνάμεις: Ρωσία, Γαλλία, ΗΠΑ και Τουρκία. Ανεπισήμως στο έδαφος της Συρίας και υπό την καθοδήγηση της Ρωσίας βρίσκονται δυνάμεις επιλέκτες δυνάμεις του Ιράν και του Ιράκ. Από πολύ κοντά παρακολουθεί την κατάσταση και το Ισραήλ, το οποίο, όπως αναφέρεται έχει αποστείλει στελέχη των μυστικών υπηρεσιών στην περιοχή.

Σε διπλωματικό επίπεδο η Άγκυρα έχει δηλώσει κατ’ επανάληψη ενοχλημένη από τη ρωσική επεμβατικότητα και επιθετικότητα και δεν επιθυμεί σε καμία περίπτωση την ανάδειξη της Μόσχας σε ισχυρό παράγοντα της περιοχή, τη στιγμή μάλιστα που η στρατηγική του Τούρκου πρωθυπουργού εστιάζει στη διεύρυνση του ρόλου της χώρας στην περιοχή.

Πολλά θα κριθούν ωστόσο από τη στάση των ΗΠΑ και του Μπαράκ Ομπάμα, ο οποίος πρώτος -με τη στάση του- συναίνεσε σιωπηρά στην επέμβαση της Ρωσίας στη Συρία, ενώ λόγο θα έχουν και οι Ευρωπαίοι, οι οποίοι δεν αντιτίθενται στις κινήσεις του Πούτιν.

Σε αχαρτογράφητα νερά εισέρχεται η Ευρώπη
Όπως έχει επισημάνει το Sofokleousin.gr, με τις αποφάσεις της Συνόδου Κορυφής για το προσφυγικό, η Ευρώπη εισέρχεται σε επικίνδυνα και αχαρτογράφητα νερά, καθώς ανοίγει έναν σημαντικό δίαυλο με την Τουρκία τη στιγμή που ΗΠΑ και Ρωσία την αποκλείουν με κάθε τρόπο από το τραπέζι των διαπραγματεύσεων για τη Συρία και τη Μέση Ανατολή. Στην πραγματικότητα η απόφαση της ΕΕ και η στάση που θα αναγκαστεί, σε αυτό το πλαίσιο, να τηρήσει η Αθήνα, δημιουργούν τετελεσμένα, στηρίζοντας την κυβέρνηση Ερντογάν και αφήνοντας χώρο για την επανεξέταση της πρότασης για τη δημιουργία ζώνης ασφαλείας εντός της συριακής μεθορίου. Οι αποφάσεις που ελήφθησαν από ευρωπαϊκής πλευράς είναι προφανές ότι δεν συνάδουν με το επίπεδο των δεσμεύσεων και τη ρητορική της Άγκυρας, καθιστώντας σαφές ότι μεγάλο μέρος της συμφωνίας είτε παραμένει κρυφό είτε ανολοκλήρωτο.
Το μείζον ζήτημα των διαπραγματεύσεων με την Τουρκία δεν εστιάζεται ούτε στην επανέναρξη των ενταξιακών διαπραγματεύσεων, οι οποίες μπορούν να παγώσουν, ούτε στη χρηματοδότησή της, αλλά στην επιλογή σχεδίου που θα προωθήσει η ΕΕ για την αντιμετώπιση της κρίσης στη Συρία, της ISIS και τον τρόπο που θα πολιτευθεί  στην περιοχή.
Αν η Ευρώπη επέλεξε να παίξει το χαρτί της Άγκυρας στην περιοχή της Συρίας, την ίδια στιγμή που ο Φρανσουά Ολάντ σχηματίζει κοινό μέτωπο με τον Βλάντιμιρ Πούτιν κατά της ISIS, τότε είτε η ΕΕ βρίσκεται μπροστά σε μεγάλη κρίση, είτε έχει αποφασίσει να δυναμιτίσει πλήρως τις σχέσεις με τη Μόσχα.
Με δεδομένο ότι η στήριξη των ΗΠΑ προς την Άγκυρα έμεινε σε λεκτικό και θεωρητικό επίπεδο και δεν εξειδικεύτηκε με ανακοίνωση του ΝΑΤΟ και με τον Πούτιν να αρνείται επανειλημμένως να συναντήσει τον Ταγίπ Ερντογάν, είναι ξεκάθαρο ότι ΗΠΑ και Ρωσία δεν επιθυμούν να αναδείξουν την Τουρκία σε ρυθμιστή στην περιοχή. Οι αποφάσεις της Συνόδου Κορυφής στο Παρίσι όμως αποκαλύπτουν ότι η ΕΕ υιοθετεί ή βρίσκεται στην πορεία υιοθέτησης άλλης πολύ πιο κοντόφθαλμης και μάλλον επικίνδυνης πολιτικής.
 sofokleousin
Κατηγορίες:Διεθνή

«Γιάννης Κότσιρας: «Ζούμε την εποχή της πολιτικής υποκρισίας και ανικανότητας…»»

13/01/2016 Τα σχόλια έχουν κλείσει

……..

Κάποιες σκέψεις σας για το δύσκολο παρόν μας;

Ζούμε την εποχή της πολιτικής υποκρισίας και ανικανότητας. Το είχα πει και παλαιότερα πως οι πολιτικοί μας είναι πολύ κατώτεροι των περιστάσεων. Και, δυστυχώς, είναι πολύ κατώτεροι του λαού, που καλούνται να κυβερνήσουν. Και δεν αναφέρομαι μόνο στους κυβερνήτες, αλλά και στους αντιπολιτευόμενους. Διανύουμε την περίοδο με το πιο ανόητο και ανίκανο πολιτικό προσωπικό, που γνώρισε ποτέ αυτή η χώρα. Και, δυστυχώς, σε μια συγκυρία, όπου οι εσωτερικές και διεθνείς καταστάσεις απαιτούν στρατηγική, όραμα και θάρρος. Υπάρχει τεράστιο έλλειμμα σε όλα αυτά. Μεγαλύτερο από το οικονομικό.

Πώς έχει επιδράσει η κρίση στον χώρο σας;

Έχει επηρεάσει, κυρίως, σε δύο επίπεδα: στην απογοήτευση και στη μαζική κατάθλιψη που καλούμαστε να πολεμήσουμε μέσα από τα τραγούδια μας και, ταυτόχρονα, στο να μπορούμε να δημιουργούμε παραγωγές με ελάχιστα χρήματα, ώστε να μπορέσουμε να κάνουμε το παραπάνω. Έχουμε αντιπάλους όλη την περιρρέουσα ατμόσφαιρα, την οικονομική ανέχεια και το ίδιο το κράτος, που, εδώ και χρόνια, αντί να αντιμετωπίζει το πολιτιστικό προϊόν της χώρας ως εξαγώγιμο και παραγωγικό κομμάτι, το αντιμετωπίζει ως εχθρό και, κυρίως, ως ένα αδέσποτο σκυλί που χιμάει επάνω του σαν σμήνος από τσιμπούρια και παράσιτα. Αυτό δεν έχει μέλλον, ούτε και κανένα θετικό αποτέλεσμα. Ούτε για τους ίδιους, ούτε για τη χώρα, ούτε για τον πολιτισμό.

Τι «παραγγελιά» θα κάνατε στους πολιτικούς της χώρας μας;

Ένα εκπληκτικό λαϊκό τραγούδι του Πάνου Γαβαλά και του Κώστα Βίρβου: το «Μακριά μου να φύγεις».

Μια ευχή σας;

Η ευχή μου, πάντα, έχει τρεις παραμέτρους. Είναι, ίσως, κοινότυπη, αλλά, πιστέψτε με, όσο μεγαλώνω, την αντιλαμβάνομαι όλο και πιο ουσιαστική και επίκαιρη. Υγεία, ειρήνη και ελευθερία.

YIANNIS MARGETOUSAKIS

Και ένας αγαπημένος σας στίχος;

Είναι ένας στίχος του αγαπημένου μου Άρη Δαβαράκη, από τον πρώτο μου δίσκο:

«Ζωή είναι ζωή μου η ζωή,

πονάει, πονηρεύει, προχωράει,

μα ως την τελευταία αναπνοή,

παλεύει μια ζωή, για ό,τι αγαπάει».

http://www.naftemporiki.gr/story/1049668/giannis-kotsiras-zoume-tin-epoxi-tis-politikis-upokrisias-kai-anikanotitas

Αρέσει σε %d bloggers: