Αρχική > Διεθνή, Εποικισμός-Λαθρομετανάστευση > Υπάρχει στρατηγική σκόπευση με όπλο τον ισλαμικό φανατισμό; Υπάρχει στρατηγικό πρόβλημα εξ αυτού για την Ελλάδα;

Υπάρχει στρατηγική σκόπευση με όπλο τον ισλαμικό φανατισμό; Υπάρχει στρατηγικό πρόβλημα εξ αυτού για την Ελλάδα;

Υπάρχει στρατηγική σκόπευση με όπλο τον ισλαμικό φανατισμό;

Υπάρχει στρατηγικό πρόβλημα εξ αυτού για την Ελλάδα;

~Εργασία Νικολάου Καραβαζάκη Ιανουάριος 2016~

 

Στο κέντρο του διεθνούς ειδησεογραφικού ενδιαφέροντος βρίσκεται τον τελευταίο χρόνο το «Ισλαμικό Κράτος» (Ι.Κ.) κυρίως λόγω των φρικαλεοτήτων που διαπράττει. Απορίες προκαλεί η γέννησή του, η ύπαρξή του παρά την διεθνή απόρριψη, η ισχύς και η αντοχή του και φυσικά ενδιαφέρον η προοπτική του.

Όπως έχει πολύπλευρα αναδειχθεί και αποκαλυφθεί, σταθερότερος σύμμαχος του Ι.Κ. είναι η Τουρκία. Είναι τα μετόπισθεν του, είναι η αγορά του πετρελαίου που αρπάζει από την Συρία και το Ιράκ, είναι η είσοδος των εφεδρειών του.

Οπότε, για εμάς στην Ελλάδα που:

1) υφιστάμεθα την πλημμυρίδα της λαθρομετανάστευσης την οποία εξαπολύει η Τουρκία και δι’ αυτής της λαθρομετανάστευσης, διακινούνται και οι τρομοκράτες του Ι.Κ. προς την Βαλκανική και την Ευρώπη, 2) υφιστάμεθα την τουρκική νεοθωμανική πολεμοκάπηλη επιθετικότητα στο Αιγαίο και στην Θράκη και, 3) στην Κύπρο επιχειρείται η τουρκοποίησή της με την μεθοδευόμενη εξαΰλωση του κράτους της,

οι εξελίξεις και προοπτικές του Ι.Κ. κατέχουν πρωτεύουσα σημασία.

Επιπρόσθετα, έχοντας υπόψη μας και τους χάρτες που κατά καιρούς ανασύρει η Τουρκία για τον «ζωτικό» της χώρο αλλά και το Ι.Κ. για τις βλέψεις του στην αναγέννηση του μεσαιωνικού ισλαμικού χαλιφάτου και οι οποίοι συμπίπτουν σε ότι μας αφορά, έχουμε ζωτική υποχρέωση να προσέξουμε ιδιαίτερα τις σχετικές εξελίξεις.

Χάρτης της «Μεγάλης Τουρκίας» δημοσιεύεται στη Μιλιέτ και προκαλεί

«Η μεγάλη Τουρκία»  http://www.iefimerida.gr/news/

 

«Το ισλαμικό χαλιφάτο» http://news247.gr/

  1. Είναι ο ισλαμικός φανατισμός «δίκαιος και ταξικός»;

Το μαζικό κίνημα ενόπλων ατάκτων ισλαμιστών εμφανίζεται αρχικά στο Αφγανιστάν, μετά την σοβιετική εισβολή το 1979. Την ίδια χρονιά που έγινε η επιτυχημένη ισλαμική λαϊκή επανάσταση κατά του αμερικανόδουλου Σάχη στην Περσία (Ιράν). Οι Σοβιετικοί εισέβαλαν για να υποστηρίξουν φιλικό τους καθεστώς, οι  Αμερικανοί εξόπλισαν τους θρησκόληπτους  αντιφρονούντες για να τους καταπολεμήσουν, αμφότεροι φοβούμενοι την εξάπλωση  του ισλαμικού ριζοσπαστισμού. Με την αγνοημένη τότε «λεπτομέρεια» πως οι μεν Ιρανοί (Πέρσες) ήταν οπαδοί του σιιτικού ισλαμικού δόγματος, οι δε Αφγανοί (Ταλιμπάν, οι φανατικότεροι εξ αυτών) του σουνιτικού.

Επικεντρώνοντας στα ισλαμιστικά κινήματα, διαπιστώνουμε πως οι Ταλιμπάν γρήγορα επεκτάθηκαν και εξοπλίστηκαν, κατέλαβαν τελικά ολόκληρο το Αφγανιστάν και εξ αυτών προήλθε διεθνής τρομοκρατική οργάνωση, η αλ Κάιντα (Al-Qaeda). Της οποίας την μήνιν δέχθηκαν οι ΗΠΑ στις 11/9/2001 και για την καταπολέμησή της εισέβαλαν, οι ίδιες αυτή την φορά, στο Αφγανιστάν.

Παράλληλα και άλλα αραβικά καθεστώτα, αισθάνθηκαν απειλή από την εμφάνιση του λαϊκού ριζοσπαστισμού όπως αυτός επικράτησε στο Ιράν. Έτσι σύντομα ο σουνίτης Σαντάμ Χουσεΐν του Ιράκ κήρυξε πόλεμο κατά του σιιτικού Ιράν (1980-1988), προς ικανοποίηση των ΗΠΑ, κάνοντας χρήση χημικών όπλων κατά των Ιρανών και των ιρακινών Κούρδων, χωρίς καμία Δυτική δύναμη να τον καταδικάσει ή σταματήσει (του προμήθευσαν εξάλλου τα χημικά).

Γρήγορα επίσης και άλλα δικτατορικά, θεοκρατικά, οικογενειακά αραβικά καθεστώτα, εξόπλιζαν εθελοντές  σουνίτες κατά των σοβιετικών στο Αφγανιστάν, εκτρέποντας και απομακρύνοντας τον ριζοσπαστισμό από το εσωτερικό τους, για να μη έχουν την τύχη του Σάχη.

Σημειώνουμε λοιπόν πως η ανάδυση του σουνιτικού εξτρεμισμού προέκυψε και τροφοδοτήθηκε από τις ΗΠΑ εξαιτίας του διπολικού ανταγωνισμού με την ΕΣΣΔ και ευνοήθηκε και υποστηρίχθηκε από  φεουδαρχικά αραβικά καθεστώτα για την δική τους διαιώνιση. Το γεγονός πως αυτά τα κινήματα και οργανώσεις στερούνταν κοινωνικής αναφοράς και περιεχομένου, αποτέλεσε την προϋπόθεση για να εκτραπούν σε κτηνώδη ή αυτοκτονικά τρομοκρατικά. Δεν είχαν ούτε «ταξικό» ούτε «αντιιμπεριαλιστικό» χαρακτήρα, ήταν θεοκρατικά και έγιναν μεσαιωνικά βαρβαρικά. Χαρακτηριστικά να θυμηθούμε και την εμφάνιση «τζιχαντιστών» Αφγανών, Πακιστανών, Σαουδαράβων ακόμη και στους πολέμους στην Σερβία, όπου επιδόθηκαν, σε ευρωπαϊκό έδαφος, σε αδιανόητες φρικαλεότητες κατά των ορθοδόξων Σέρβων.

  1. Σύγκρουση για τον ενεργειακό ορυκτό πλούτο.

Κατά συνέπεια εύκολα χειραγωγήθηκαν και εναντίον Αράβων ηγετών και καθεστώτων που είχαν κοσμικό και όχι θεοκρατικό χαρακτήρα, μετατράπηκαν σε πιόνια των διεθνών δυνάμεων με επίκεντρο κυρίως το ενεργειακό ζήτημα διανομής και κατοχής. Χρησίμευσαν για την υφαρπαγή ενεργειακών κοιτασμάτων και την αναδιανομή τους. Χαρακτηριστικά, ο αδικαιολόγητος πόλεμος της Γαλλίας (Σαρκοζί) κατά του Καντάφι κατέληξε τις μισές πετρελαιοπηγές να αναλάβει το Κατάρ και τις άλλες μισές η Total (απωθώντας την ιταλική Eni). Το οποίο Κατάρ, με τα μεγαλύτερα αραβικά κοιτάσματα φυσικού αερίου, θέλησε να κατασκευάσει αγωγό που δια μέσου του Ιράκ και της Συρίας να καταλήγει στην Τουρκία. Κάτι που δε δέχθηκαν ούτε η σιιτική (πλειοψηφική) κυβέρνηση του Ιράκ ούτε ο σιίτης Άσσαντ της Συρίας. Υποκινήθηκαν λοιπόν λαϊκές εξεγέρσεις, που γρήγορα λαμβάνοντας δογματικό χαρακτήρα, καθώς στην Συρία η πλειοψηφία είναι σουνίτες (αντίθετα με το Ιράκ) έδωσαν την ευκαιρία να σπεύσουν εκεί «διεθνείς ταξιαρχίες» ισλαμιστών. Χρηματοδοτούμενοι και εκπαιδευόμενοι από τις ΗΠΑ, την Τουρκία, την Σαουδαραβία, το Κατάρ και την Ιορδανία.

Για διάφορους λόγους στάθηκε δυνατόν κάποιοι εξ αυτών να συγκροτηθούν, να καταλάβουν και ενοποιήσουν εδάφη της Συρίας και του Ιράκ υπό τον έλεγχό τους, ίσης έκτασης με της Αγγλίας, ανακηρύσσοντας το «Ισλαμικό Κράτος», που αποβλέπει στην ανασύσταση του «αραβικού χαλιφάτου» (βλ. χάρτη). Έτσι, πρώτη φορά στην ιστορία, τρομοκράτες απέκτησαν έδαφος, οικονομία και κράτος. Πώς και η διεθνής κοινότητα δε τους έχει ακόμη συντρίψει;

  1. Οι διεθνείς επιδράσεις του Ι.Κ. .

Το Ι.Κ. λοιπόν σήμερα έχει μια σχέση αυτονομίας και εξάρτησης στα τεκταινόμενα στη Μέση Ανατολή. Αποτελεί τον βασικό εχθρό του Άσσαντ επί του πεδίου, τον σφαγέα των Κούρδων και άμεσο σύμμαχο της Τουρκίας επί του ιδίου στόχου, τον εν δυνάμει πρώτο εχθρό του Ιράν, πρώτο εχθρό του Σίσι  στην Αίγυπτο. Είναι βασικός  υποκινητής και στελεχώνει τα σουνιτικά εξτρεμιστικά κινήματα στην Λιβύη, στην Τυνησία, στην Αλγερία. Και έχει αναβαθμίσει τις επιχειρήσεις του κατά Δυτικών στόχων, μεταφέροντας και στην κεντρική Ευρώπη την τρομοκρατία του, ακόμη και στις ΗΠΑ.

Ξεχωρίζουν πάντως στην επιχειρησιακή δράση του, η απόλυτη απουσία εμπλοκής με το Ισραήλ-εύλογο στόχο κάθε φανατικού μουσουλμάνου- και η κλιμακούμενη επιθετικότητα κατά της Ρωσίας. Ποια μπορεί να είναι η στρατηγική του, όταν στρέφεται σχεδόν κατά του συνόλου των σύγχρονων κρατών;

Φυσικά, μπορεί να μην έχει καμία στρατηγική, όπως μπορεί να ισχυρισθεί κάποιος για έναν εσμό φανατικών, τυχοδιωκτών, εγκληματιών, αιμοσταγών ψυχασθενών. Αλλά το ότι διατηρεί την συνοχή του δε συνηγορεί για το εύθραυστο του Ι.Κ. . Επιπλέον, όπως φάνηκε μετά την ρωσική ανάμειξη στην καταπολέμησή του, από την πλευρά των Δυτικών δεν έχει επιλεγεί η επίθεση για την συντριβή του, όπως η παντοειδής υπεροπλία αυτών μπορεί να εξασφαλίσει.

Η διατήρηση του Ι.Κ. προσφέρει φυσικά αγορά για όλους τους εμπόρους όπλων. Είναι ένα φονικότατο τρομοκρατικό όπλο κατά των σιιτών και του Ιράν, που είναι και ο δηλωμένος φανατικότερος εχθρός του Ισραήλ και, κατανοούμε πολιτικά, για ποιο λόγο δεν έχει υπάρξει μέχρι στιγμής μεταξύ τους εμπλοκή. Για την Τουρκία είναι ο αμεσότερος σύμμαχος κατά των Κούρδων και ο προβοκάτορας που επιτρέπει την δική της εισβολή στο Ιράκ (όχι στην Συρία, διότι εκεί τον λόγο έχουν οι Ρώσοι και δεν αποτολμούν). Ως παράγων αστάθειας το Ι.Κ. αξιοποιείται και για το λαθρεμπόριο πετρελαίου στο παιχνίδι με τις τιμές.

Αφ’ ης στιγμής όμως αυτονομείται και κλιμακώνεται η δράση του σε χώρες της Δύσης αλλάζει η πολιτική του διαχείριση. Γίνεται κοινωνικός εχθρός όχι μόνο των αξιών της Δύσης αλλά και των πολιτικών καθεστώτων της. Όντας απόγονοι της αποικιοκρατίας, αντιμετωπίζουν μια τυφλή εξέγερση καταπιεσμένων Αράβων, που δεν έχουν ενσωματωθεί  και είναι περιθωριακοί, αφελή θύματα κάθε ιδεοληπτικού δημαγωγού. Βολοδέρνοντας στην οικονομική ύφεση και στην ανεργία εύκολα στήνονται παραοικονομικά κυκλώματα κάθε είδους «εξυπηρετήσεων» για το Ι.Κ. που διαθέτει πάμπλουτους Άραβες –και όχι μόνον- χρηματοδότες. Έτσι οδηγείται, ειδικά η Ευρωπαϊκή Ένωση σε μια δομική κρίση των θεμελίων της, όπου κυρίως σείεται και αμφισβητείται η πολιτική των ανοιχτών συνόρων της για ανθρώπους και κεφάλαια. Η Ε. Ε. σήμερα δε μπορεί να μείνει «πολυπολιτισμική» και ξέφραγη και άοπλη καθώς δε μπορεί να υπερασπιστεί τον εαυτό της από το εξωτερικό. Πολύ δε περισσότερο καθώς εκβιάζεται πλέον ανοιχτά και από την Τουρκία η οποία αφενός σχηματίζει θυλάκους επιρροής της υπό την «προστασία» της εντός των μεγάλων ευρωπαϊκών χωρών με βάση το ισλαμικό στοιχείο, αφετέρου εξαπολύει κύματα λαθρομεταναστών κάθε φυλής αλλά μίας θρησκείας. Αφότου ξεκινήσουν οι συνοριακοί φραγμοί στην Ε.Ε., το ευρώ θα πάψει να είναι εύκολα κοινό νόμισμα ενώ προκύπτουν και όλες οι επιβαρύνσεις στην διακίνηση των αγαθών.

Θιγόμενη λοιπόν η Ε.Ε. και η Ευρωζώνη δίνονται ευκαιρίες σε άλλους διεθνείς «παίκτες» να την υπερφαλαγγίσουν, κυρίως δε στις ΗΠΑ να ενισχύσουν την εξάρτησή της από αυτές. Για τις ΗΠΑ επίσης, καθόσον ο «πολυπολιτισμός» είναι ταυτοτικό στοιχείο τους ενώ δε διαθέτουν τα ιστορικά συμπαγή πολιτισμικά χαρακτηριστικά των εθνικών κρατών, ο ισλαμισμός δεν είναι απειλή εσωτερικά τους στο μέτρο που δεν πολιτικοποιείται. Είναι όμως χρήσιμος  σύμμαχός τους στον ανταγωνισμό τους ιδίως με τις Ρωσία και Κίνα, για τις οποίες η εθνική και πολιτισμική ταυτότητα είναι ιστορική, συνεχής και συμπαγής. Και οι οποίες χώρες έχουν επαφή με μειονότητες επιρρεπείς ή δεκτικές του ισλαμισμού (π.χ. Τσετσένοι, Τάταροι, Ιογούροι κ.ά.). Είναι σαφές πως εθνοτικά-θρησκευτικά κινήματα και συγκρουσιακές εμπλοκές  της Ρωσίας ή της Κίνας με τον σουνιτισμό εν προκειμένω, τις εξασθενούν, απορροφούν δυνάμεις τους από τα διεθνή πεδία άλλων αναμετρήσεων και τις θέτουν σε κίνδυνο κυριαρχίας τους ακόμη και στα πλουσιότατα αχανή (ασιατικά) εδάφη τους. Από αυτή την άποψη, αντιλαμβανόμαστε πως η είσοδος της Ρωσίας δεν είναι τακτική αλλά στρατηγική κίνηση διαφύλαξης των συνόρων της. Πολεμά πολύ πριν φτάσει ο κίνδυνος στην επικράτειά της.

  1. Η Ελλάδα της «αλληλεγγύης» (και της «αρπαχτής»).

Από ελληνικής πλευράς ουδεμία μέριμνα υπήρξε αφότου εκδηλώθηκε ο ισλαμικός φανατισμός για την συσχέτισή του με τις αυξανόμενες ροές λαθρομεταναστών από ανατολικά. Με χίλιες «αντιρατσιστικές» καταγγελίες υψώθηκε φράχτης στον Έβρο που σύντομα υπερκεράστηκε από τα νησιά του Αιγαίου, ειδικά αφότου η τελευταία συγκυβέρνηση προσέφερε ελεύθερους χώρους «για να λιάζονται», τάχθηκε υπέρ των «ανοιχτών συνόρων» και των «θαλασσών χωρίς σύνορα». Από το 2006 αποφάσισαν στην Βουλή να ανεγερθεί τέμενος στην Αθήνα χωρίς να ρωτήσουν (για άλλη μια φορά τους πολίτες) ως πράξη «ανοχής»,  «διαφορετικότητας» και «πολυπολιτισμού» και σήμερα πρέπει βέβαια να αποφασίσουν αν θα το χρησιμοποιούν σουνίτες ή σιίτες. Και ώθησαν στην δημιουργία αναρίθμητων ΜΚΟ για την «εξυπηρέτηση»-«υποδοχή»-«ένταξη» λεφουσιών μουσουλμάνων που κάθε άλλο παρά θέλουν να ενταχθούν -όπως αποδείχτηκε αιματηρά ήδη, στην Ευρώπη. Δήμαρχοι «ψυχοπονιάρηδες» κάνουν καριέρες ψηφοθηρικά αδειοδοτώντας αλλοδαπούς και «νοικοκυραίοι» θησαυρίζουν με τα νοίκια, από κοντά δικηγόροι για «χαρτιά» και ιατροί για «εμβόλια» (και «δωρεές» οργάνων) μαζί με επίορκους αξιωματικούς, μοιράζονται τα κοινοτικά κονδύλια και λαφυραγωγούν.

Ειδικά έναντι της Τουρκίας που αποτελεί τον γενεσιουργό παράγοντα όλης αυτής της κακοδαιμονίας στα σύνορά μας, η ενδοτική φοβικότητα του κληροδοτημένου ραγιαδισμού, η νωθρότητα της ιδιοτέλειας και η οκνηρία της υστεροβουλίας, έχουν αποσαθρώσει την παρουσία εθνικής-πατριωτικής-κοινωνικής πολιτικής μας. Με τις παραμορφωτικές διόπτρες κάθε τύπου ιδεοληψίας –αριστερής, κοσμοπολιτικής, ευρωλάγνας, νεοφιλελεύθερης, διεθνιστικής κλπ- έχουμε κατεδαφίσει τις ηθικές και πνευματικές αντιστάσεις μας στην αποδόμηση της ιστορίας, της καταγωγής, της υπόστασής μας.

Για μας τους πολίτες αυτής της ρημαγμένης κοινωνίας και της δύσμοιρης χώρας τα προβλήματα ύπαρξης είναι μπροστά. Και χωρίς πατριωτισμό και αληθινή δημοκρατία δε πρόκειται να ανταπεξέλθουμε. Προσόντα και πλεονεκτήματα έχουμε, άφθονα. Πρέπει να τα ενεργοποιήσουμε προτάσσοντας το κοινό καλό, το κοινό συμφέρον, το κοινό  όφελος.  Αυτό της πατρίδας μας.

Νίκος Καραβαζάκης

Σημ. (12/3/16): Ειδικά για τις ΗΠΑ και το διεθνές χρηματοπιστωτικό σύστημα, με διακηρυγμένο στόχο τους αυτόν της κατάργησης των συνοριακών ελέγχων στην διακίνηση κεφαλαίων και εμπορευμάτων, η πολιτισμική-γλωσσική-εθνοτική-θρησκευτική πολτοποίηση των χωρών της Ευρώπης, ευνοεί εμφανώς και την επιβολή της «Διατλαντικής εταιρικής σχέσης εμπορίου και επενδύσεων» (TTIP), και τον στρατηγικό στόχο τους της άλωσης των BRICS (Βραζιλία, Ρωσία, Ινδία, Κίνα, Ν. Αφρική). Έτσι ο ισλαμιστικός φανατισμός, με όχημα τους πρόσφυγες και παράνομους μετανάστες, κοιτίδα του το Ι.Κ. και μήτρα του τις μυστικές υπηρεσίες Δυτικών και Αράβων, υπηρετεί την «παγκοσμιοποίηση». Και γι’ αυτό χαίρει ιδιότυπης αδήλωτης ανοχής από την κατευθυνόμενη «πολιτική ορθότητα», η οποία συμπίπτει με την βλακεία των ποικίλων ιδεοληπτικών. Καταλήγοντας και στην φοβία για την Τουρκία.

Νίκος Καραβαζάκης

Advertisements
  1. ΖΕΤΤΑ
    08/02/2016 στο 23:01

    Τα προβλήματα που αναφύονται κάθε τόσο στην Χώρα μας ,ένα τρόπο έχουν προκειμένου να επιλυθούν . Να σταματήσουν τα μεγάλα λόγια και να κάνουμε . όλοι μαζί, πράξη τα όνειρα που πρέπει να έχει κάθε Λαός για την Πατρίδα του … ΑΝΑΠΤΥΞΗ και ΑΝΕΞΑΡΤΗΣΙΑ … Να θυμόμαστε το παρελθόν μας αλλά να στοχεύουμε στο ΜΕΛΛΟΝ !!!

    ΖΕΤΤΑ ΒΑΚΗ

  2. 15/01/2016 στο 07:20

    Ούτε μοιρολόγια ούτε σε κατάρες αναφέρομαι. Αυτό που θέλω να πω είναι, ότι προϋπόθεση για να έχουν κάποιο αποτέλεσμα αυτά που γράφουμε είναι να έχουμε ένα σύγχρονο και συνεκτικό κράτος και προς αυτή τη κατεύθυνση ισχύει μόνο το διαίρει. Μόνο με τη συνισταμένη όλων των δυνάμεων και τις καλλιέργειες των αρετών της φυλής μπορεί να έχει μέλλον αυτός ο τόπος, γιατί η χώρα μας υστερεί σε όλους τους τομείς. Είμαστε μια βαλκανική χώρα και έχουμε ένα εγωισμό που δεν στηρίζεται στο σήμερα,αλλά στο παρελθόν. Εγώ τι λέω, ιδού το πήδημα, ιδού και η Ρόδος, δηλαδή να φτιάξουμε το ιδού. Αναγνωρίζω ότι αυτό είναι δύσκολο, όμως ας εργαστούμε προς αυτήν την κατεύθυνση και αυτό είναι έργο του πνευματικού και καλλιτεχνικού κόσμου και όχι τα έδρανα της βουλής, όπου κατά κανόνα παρασιτούν.

  3. 14/01/2016 στο 16:06

    Το πρόβλημα της Μέσης Ανατολής εμείς δεν μπορούμε ούτε να το προσεγγίσουμε, γιατί εδώ ανθή η φαιδρά πορτοκαλέα. Μετά την πτώση των τιμών στο έσχατο σκαλί των υγρών καυσίμων θα αρχίσει τρελή άνοδος αυτών, οπότε εμείς θα χάσουμε τα αυγά και τα καλάθια, εφόσον τώρα με την πτώση των τιμών δεν κάνουμε κάτι θετικό για να δημιουργήσουμε ανάπτυξη, παρά αερολογούμε και αναβάλουμε τα θέματα αντί να τα επιλύουμε. Δεν μπορεί να συνεχιστεί αυτό το κράτος έτσι με ανεύθυνο προσωπικό και με μια δικαιοσύνη μη υπάρχουσα και ένα νομικό καθεστώς να διευκολύνει την παρανομία, ιδιαίτερα των πολιτικών και των ισχυρών. Τα θέματα της Μ.A είναι πολύ σοβαρά μας επηρεάζουν σοβαρά, όμως φευ τίποτε δεν εξαρτάται από εμάς, γιατί κατα στήσαμε τη χώρα μας πολύ αδύνατη και μη υπολογίσιμη.

    • 14/01/2016 στο 17:46

      Με τα μοιρολόγια και τις κατάρες δε κάνουμε τίποτε.
      ΝΚ

  4. 13/01/2016 στο 21:05
  1. 03/08/2016 στο 19:26
  2. 20/02/2016 στο 19:49
  3. 31/01/2016 στο 11:14
  4. 18/01/2016 στο 14:28

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: