Γράφει ο Γιώργος Καλαμάρης

Διανύουμε ίσως μια από τις πιο κρίσιμες περιόδους στην ιστορία του σύγχρονου Ελληνικού κράτους.

Τα πάντα έχουν αρχίσει και καταρρέουν ενώ ολόκληρη η χώρα μας έχει σχεδόν υποδουλωθεί σε ξένους παράγοντες.

Συγχρόνως μία ολόκληρη προσπάθεια αφελληνισμού και επίθεσης εναντίων σε κάθε τι που θυμίζει και προβάλει την ιστορία του έθνους μας και της φυλής, μας έχει ξεκινήσει εδώ και καιρό και κάθε μέρα εντείνετε όλο και πιο πολύ.

Μία μοιρολατρία έχει απλωθεί παντού και ένα αίσθημα εθνικής ήττας πλανιέται στον αέρα ενώ συγχρόνως, υπάρχει μία προσπάθεια να περαστεί προς όλους μας ότι όλα είναι μάταια και δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτε.

Η απελπισία έχει κυριέψει πολλούς συμπολίτες μας, που οι περισσότεροι από αυτούς, έχουν παραδώσει τα όπλα και δέχονται παθητικά ότι συμβαίνει, ενώ είναι και κάποιοι από αυτούς, όχι μεγάλος αριθμός μέχρι στιγμής, που βρίσκουν δυστυχώς την <εύκολη> λύση της αυτοκτονίας και της φυγής από την χώρα μας.

Δεν θα σχολιάσω τους λόγους αυτών των πράξεων αυτών, ούτε θα τις κρίνω.
Θα κατακρίνω όμως την απαράδεκτη συμπεριφορά των περισσοτέρων που βυθίζουν με τις πράξεις τους και την ανικανότητα να φερθούν γενναία απέναντι σε αυτήν την κατάσταση την χώρα μας ακόμα πιο βαθιά, ενώ προσπαθούν να ρίξουν και το ηθικό και την διάθεση σε αυτούς που έχουν αποφασίσει να παλέψουν.

Απλά πρέπει να συνειδητοποιήσουμε και να καταλάβουμε όλοι μας ένα πράγμα, είμαστε Έλληνες και σαν λαός, που πάντα κατά την διάρκεια της ιστορία τους αντιμετώπισε τις πιο δύσκολες καταστάσεις και τα κατάφερε, έτσι και τώρα πρέπει να σταθούμε στο ύψος των περιστάσεων και με οδηγό την ένδοξη ιστορία που φέρουμε, να πολεμήσουμε και να νικήσουμε.

Συνεχίζεται εδώ: https://simeiakairwn.wordpress.com/