«Αχρείον νομίζομεν…»

Θ Ε Α Τ Ρ Ι Ν Ι Σ Μ Ο Ι : Προσποιούνται πως οδύρονται για την αδιαφορία των νέων, 18χρονων αγοριών και κοριτσιών, να εγγραφούν ως νέοι ψηφοφόροι. Ποιοι προσποιούνται; Οι επαγγελματίες – καριερίστες εκπρόσωποι του κραταιώς κρατούντος πελατειακού πολιτικού συστήματος της Ολιγαρχικής Κομματικής Ηγετοκρατίας, της αθλίας ημών ρεππάπλικ, ψευδώς παρουσιαζομένης ως δημοκρατίας. Επειδή επίκεινται οι βουλευτικές εκλογές: Ο μηχανισμός αναπαραγωγής, διαιώνισης και, ανά 5ετία, επανανομιμοποίησης απ’ την κοινωνία της εξουσίας τους επί της κοινωνίας. Και των λαφύρων τους… Και είναι, όντως, θεατρινισμοί, επειδή: Έτσι όπως έχουν ρυθμίσει το πολίτευμα της κομματαρχίας τους, ούτε η αδιαφορία των νέων, ούτε η οποιαδήποτε αποχή των παλαιών ψηφοφόρων, όσο μεγάλη κι αν είναι, βλάπτει, έστω και κατ’ ελάχιστον, τη μεταξύ τους, κάθε πέντε χρόνια, ποσοστιαία αυξομείωση της αναδιανομής των λαφύρων…

Β Ε Β Α Ι Ω Σ η αυξανόμενη αδιαφορία και αποχή επαληθεύει την αληθέστερη αλήθεια: Ότι δεν πρόκειται περί αληθινού, παρά μόνο ψευδούς και μόνο κατ’ όνομα δημοκρατικού πολιτεύματος. Ανίκανου να γοητεύει τους πολίτες. Απρόθυμου να προσελκύει την ενεργητική πολιτικοποίηση και τον δημοκρατικό ζήλο των πολιτών. Και, πάντοτε, αρνούμενου να θεσμοθετήσει, σε διαρκή κι αποτελεσματική λειτουργία, την πολιτική συμμετοχή των πολιτών, ως πολιτών που πολιτεύουν και όχι ως υπηκόων που… υπακούουν.

Α Ν Τ Ι Θ Ε Τ Ω Σ : Από γεννησιμιού της η πραγματική δημοκρατία, διά στόματος Περικλέους το 430 π.Χρ. στη γενέτειρά της, την αρχαία Αθήνα, ήξερε και καυχιόταν ότι: Ήταν το πολίτευμα της διαρκούς λαϊκής κυριαρχίας, των αυτοπροσώπως (και ουχί δι’ αντιπροσώπων) μετεχόντων στη λήψη των αποφάσεων επί παντός θέματος, πολιτών, που συγκροτούσαν την Εκκλησία του Δήμου: Του συνόλου των πολιτών. Που αποφάσιζαν για το καθετί ολόχρονα, κάθε στιγμή, όποτε προέκυπτε κι όχι απλώς ανά… 5ετία σε ποιους από τους εκλεκτούς της κομματοκρατίας θα εκχωρήσουν τα λάφυρα της εξουσίας.

Η δημοκρατία που περηφανευόταν ότι οι πολίτες που τη συγκροτούσαν, μαζί με τις προσωπικές τους υποθέσεις, επιμελούντο εξίσου κι ουδόλως αμελούσαν τις δημόσιες υποθέσεις. Και όσο ικανοί ήσαν, ο καθένας στα επιτηδεύματά του, άλλη τόση επάρκεια επιδείκνυε και στα πολιτικά πράγματα. Η δημοκρατία, η οποία, εκείνον που δεν μετείχε στις δημόσιες υποθέσεις και στα πολιτικά πράγματα, τον θεωρούσε όχι φιλήσυχο κι αδιάφορο, αλλά, άχρηστο πολίτη: «Τον τε μηδέν τώνδε μετέχοντα ουκ απράγμονα, αλλ’ αχρείον νομίζομεν» (Θουκυδίδης Β-40).

Σ Υ Σ Τ Η Ν Ε Ι η στήλη το βιβλίο της αείμνηστης Jacqueline de Romilly, «Η έξαρση της δημοκρατίας στην αρχαία Αθήνα», εκδ. Graal / Το Άστυ, 2006
ΛΑΖΑΡΟΣ Α. ΜΑΥΡΟΣ

http://www.sigmalive.com/simerini/columns/iristho/316629/axreion-nomizomen

Advertisements
  1. Δεν υπάρχουν σχόλια.
  1. No trackbacks yet.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: