Αρχείο

Archive for Αύγουστος 2016

«Η βιώσιμη ιχθυοκαλλιέργεια μπορεί να υποκαταστήσει την αλιεία καθώς η ζήτηση αυξάνεται.»

29/08/2016 1 Σχολιο

Eurokinissi/ΝΙΚΟΛΟΠΟΥΛΟΣ ΑΝΤΩΝΗΣ

Η ιχθυοκαλλιέργεια μπορεί να αποτελέσει ένα βιώσιμο υποκατάστατο της αλίευσης άγριων ψαριών, καθώς νέες προσεγγίσεις υπόσχονται να αντιμετωπίσουν πολλά από τα διαχρονικά προβλήματα της βιομηχανίας.

Το ποσοστό των παγκόσμιων αποθεμάτων ψαριών που χαρακτηρίζονται ως αντικείμενο υπερεκμετάλλευσης έχει αυξηθεί από περίπου 10% το 1974 σε πάνω από 30% σήμερα, ενώ άλλες εκτιμήσεις τοποθετούν το ποσοστό των αλιευτικών αποθεμάτων που υφίστανται υπερεκμετάλλευση έως και στο 85%.

Σύμφωνα με περσινή έκθεση του WWF, μεταξύ 1970 και 2010 υπήρξε μια πτώση 74% στα παγκόσμια αποθέματα τόνου και σκουμπριού. Εξάλλου, μία έκθεση του ΟΗΕ από το 2008 εκτιμά ότι οι αλιευτικοί στόλοι χάνουν εισοδήματα 50 δις δολαρίων το χρόνο, λόγω εξάντλησης των αποθεμάτων και κακής διαχείρισης.

Η κατανάλωση ψαριών έχει αυξηθεί δραματικά τις τελευταίες δεκαετίες, με την ετήσια κατανάλωση να έχει υπερδιπλασιαστεί από το 1960. Ωστόσο, το 2014, η ποσότητα των εκτρεφόμενων ψαριών που καταναλώνονται ξεπέρασε για πρώτη φορά την κατανάλωση άγριων αλιευμάτων, με το 62% των πρώτων να παράγονται στην Κίνα.

Τα ιχθυοτροφεία απαιτούν μεγάλες ποσότητες ψαριών για να θρέψουν τα σαρκοφάγα ψάρια όπως ο σολομός, αλλά επίσης καταναλώνουν μεγάλες ποσότητες φρέσκου νερού. Οι ασθένειες είναι ένα άλλο εξαιρετικά επιζήμιο πρόβλημα, με διάφορα είδη θαλάσσιων ψειρών να μολύνουν τα ιχθυοτροφεία σολομών.

Για την αντιμετώπιση αυτού του προβλήματος, πολλά ιχθυοτροφεία χρησιμοποιούν ισχυρά αντιβιοτικά που μειώνουν τη θνησιμότητα των ψαριών σε περίπου 30%. Ωστόσο τα κατάλοιπα στα ανθρώπινα τρόφιμα είναι ένα αμφιλεγόμενο θέμα, όπως και η διαφυγή τους στο περιβάλλον.

Τα περιττώματα ψαριών μαζί με τα κατάλοιπα φαρμάκων έχουν αποδειχθεί ότι καταστρέφουν κοντινούς βιοτόπους και τα βακτηρίδια απορροφούν οξυγόνο από το νερό.

Ωστόσο οι σύγχρονες εξελίξεις στην τεχνολογία και η ανάπτυξη πιο βιώσιμων εναλλακτικών λύσεων υπόσχονται να αντιμετωπίσουν τα γενικά προβλήματα της ρύπανσης και της εξάρτησης από άγρια ψάρια για τη διατροφή των σολομών και άλλων τέτοιων ειδών.

Τεχνητοί ύφαλοι κάτω από τα ιχθυοτροφεία μπορούν να δεσμεύουν τα απόβλητα των ψαριών, παρέχοντας ταυτόχρονα τροφή και καταφύγιο σε είδη που τρέφονται με τα απόβλητα των ψαριών.

Αντίστοιχα, τα απόβλητα που παρασύρονται από τα ρεύματα μπορούν να χρησιμοποιηθούν για την τροφή μυδιών και φυκιών, συμβάλλοντας στη μείωση λοιμώξεων, ενώ τα φύκια μπορούν να χορηγηθούν σε εκτρεφόμενα ψάρια ως πηγή ωμέγα-3, μειώνοντας την ανάγκη για άγρια ψάρια. Το ίδιο μπορεί να συμβεί αν χρησιμοποιηθούν έντομα ως πηγή πρωτεΐνης για τα ψάρια.

Η βιώσιμη ιχθυοκαλλιέργεια, που θα εκμεταλλεύεται όλες τις παραπάνω καινοτομίες, μπορεί να αντιμετωπίσει δραστικά τα ιστορικά μειονεκτήματα της βιομηχανίας και να απαλύνει την πίεση των παγκόσμιων αποθεμάτων ψαριών, αναφέρουν οι ειδικοί.

http://www.naftemporiki.gr/story/1128610/i-biosimi-ixthuokalliergeia-mporei-na-upokatastisei-tin-alieia-kathos-i-zitisi-auksanetai

«Η ΡΟΗ Η ΑΔΙΑΚΟΠΗ»

29/08/2016 Τα σχόλια έχουν κλείσει

Κ. Θ. Δημαρᾶ

agia-sofia-2Στὴν πολιτικὴ καὶ τὴν πνευματικὴ ἱστορία ἡ ροὴ εἶναι ἀδιάκοπη, ὅμως κι ἐδῶ μπορεῖ κανεὶς νὰ συλλάβει σημεῖα τροπῆς, στιγμὲς ὅπου ἡ ἀργὴ μεταβολὴ φθάνει σὲ μορφὲς νέες· πρέπει λοιπὸν νὰ δεχθοῦμε τὴν ὕπαρξη περιόδων, ἀλλὰ χωρὶς ἀποσαφηνισμένα ὅρια: μέσα στὸ παλιὸ βρίσκονται τὰ σπέρματα τοῦ νέου, μέσα στὸ νέο βρίσκονται ἐπιβιώσεις τοῦ παλιοῦ.

Ὕστερα ὑπάρχουν καὶ πιὸ εἰδικοί, ἑλληνικοὶ ὅροι: ἡ ἀρχικὴ πανσπερμία τοῦ Βυζαντίου, ὅσο χάνονται οἱ πιὸ μακρινὲς ἐπαρχίες καὶ τείνει νὰ περιορισθεῖ ἡ αὐτοκρατορία στὸν ἑλλαδικὸ χῶρο, γίνεται ὁλοένα ὁμοιογενέστερη τὸ ἑλληνικὸ στοιχεῖο ποὺ ἀπὸ νωρὶς εἶχε δώσει τὴν δική του σφραγίδα στὶς ποικίλες φυλὲς ποὺ ἀποτέλεσαν τὴν βυζαντινὴ αὐτοκρατορία, ἐπιβάλλεται τώρα πιὰ ἐντελῶς.

Μετὰ τὸ 1261 μποροῦμε νὰ ποῦμε ὅτι τὸ Βυζάντιο καὶ ἡ Ἑλλάδα συμπίπτουν.

Ἐξάλλου ἡ κατάπτωση τῆς αὐτοκρατορίας ἐξυψώνει τὴν δύναμη τῆς ἀνατολικῆς λατρείας: μία ἐντονὴ θρησκευτικὴ ζωὴ χαρακτηρίζει τὸ τέλος τῆς βυζαντινῆς αὐτοκρατορίας.

Γλῶσσα, ἤθη, πίστη τείνουν συνειδητὰ πρὸς μία ἑλληνικὴν ἑνότητα. Γύρω στὴν Ἅλωση ἡ συνείδηση τῶν διανοουμένων παρουσιάζεται καθαρὰ ἑλληνικὴ : «ἐσμὲν γὰρ οὖν ….

Ἕλληνες τὸ γένος ὡς ἥ τε φωνὴ καὶ ἡ πάτριος παιδεία μαρτυρεῖ», γρά φει ὁ Γεμιστός.

Δυὸ μέρες πρὶν ἀπὸ τὴν Ἅλωση, ὁ Κωνσταντῖνος Παλαιολόγος ὀνομάζει τὴν Πόλη «ἐλπίδα καὶ χαρὰν πάντων τῶν Ἑλλήνων».

Ἡ μετάβαση ἀπὸ τὸ Βυζάντιο στὴν Ἑλλάδα πραγματοποιήθηκε: κι ὅπως μέσα στὸ Βυζάντιο εἴδαμε νὰ γεννιέται ὁ νέος ἑλληνισμός, ἔτσι καὶ μέσα στὸν νέον ἑλληνισμὸ θὰ μποροῦσε νὰ παρακολουθήσουμε τὸ Βυζάντιο ποὺ συνεχίζει τὴν ζωή του.

«Ἱστορία τῆς Νεοελληνικῆς Λογοτεχνίας» ἐκδ. Ἴκαρος, Ἀθήνα

ΑΠΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΑΝΘΟΛΟΓΗΜΑΤΑ, ΟΕΔΒ

http://www.enromiosini.gr/arthrografia/η-ροη-η-αδιακοπη/

«Η ΝΑΥΜΑΧΙΑ ΤΟΥ ΓΕΡΟΝΤΑ – 28 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ 1822»

29/08/2016 Τα σχόλια έχουν κλείσει

Map_of_the_battle_of_Geronta

Η ναυμαχία αυτή ήταν η μεγαλύτερη της Ελληνικής Επανάστασης του 1821 και έλαβαν μέρος 100 Τουρκικά, Αιγυπτιακά, Αλγερινά και Τυνησιακά πλοία εναντίον 75 περίπου Ελληνικών πλοίων. Ο Ισλαμικός στόλος συνετρίβη και μάλιστα συνελήφθη αιχμάλωτος ο ναύαρχος της Τυνησίας.

Έλαβε χώρα στις 29 Αυγούστου 1824 απέναντι από τη Λέρο, ανάμεσα στον τουρκοαιγυπτιακό στόλο, υπό την αρχηγία του Ιμπραήμ και του Χοσρέφ Πασά, και του ελληνικού, που αποτελούνταν κυρίως από πυρπολικά από την Ύδρα και τις Σπέτσες και που διοικούσε ο Ανδρέας Μιαούλης. Την ναυμαχία παρακολούθησαν πολλοί κάτοικοι της Λέρου από τα υψώματα του νησιού. Πολλά τουρκικά πλοία χάθηκαν, ενώ ο Υδραίος Κυριάκος Βατικιώτης πυρπόλησε μια τυνησιακή φρεγάτα. Ο Τουρκικός στόλος διασπάσθηκε, ενώ μετά την πυρπόληση τολμηροί ψαράδες πλησίασαν με τα καΐκια τους και λαφυραγώγησαν το πεδίο της μάχης. Με το τέλος της μέρας ο τουρκικός στόλος αποσύρθηκε προς την Αλικαρνασσό.

Η ναυμαχία του Γέροντα εξασφάλισε τη Σάμο από τον τουρκικό στόλο, ενώ από τη μάχη έμεινε γνωστή η φράση «κάνω τσατάλια» (καταστρέφω) από το όνομα του κόλπου της Μικράς Ασίας κοντά στον οποίο έγινε η ναυμαχία. Αν η ναυμαχία αυτή είχε διαφορετικό αποτέλεσμα θα είχε καταστραφεί πιθανότατα η Σάμος με αποτέλεσμα να ολοκληρωθεί το σχέδιο των Οθωμανών για την καταστροφή του ναυτικού των Ελλήνων πριν την εισβολή τους στην Πελοπόννησο από τη θάλασσα. Στα πλαίσια αυτού του σχεδίου καταστράφηκαν τα Ψαρά από τον Τουρκικό στόλο και η Κάσος από τον Αιγυπτιακό στόλο, ενώ νωρίτερα είχε καταπνιγεί η επανάσταση στην Κρήτη. Η ήττα αυτή ήταν η μεγαλύτερη στην ιστορία του Οθωμανικού ναυτικού αν ληφθεί υπόψη ότι τα Ελληνικά πλοία δεν ήταν πολεμικά αλλά εμπορικά εξοπλισμένα. Παρ’ όλο που η Σάμος σώθηκε και μετά την Επανάσταση, μολονότι δεν ενώθηκε με την Ελλάδα έμεινε ανεξάρτητη, οι Οθωμανοί συνέχισαν την εκτέλεση του σχεδίου τους με την εισβολή του Ιμπραήμ στην Πελοπόννησο την επόμενη χρονιά.

 

ΠΗΓΗ: https://el.wikipedia.org/wiki/Ναυμαχία_του_Γέροντα

ΑΔΕΙΑ : https://creativecommons.org/licenses/by-sa/3.0/deed.el#

http://www.enromiosini.gr/arthrografia/η-ναυμαχια-του-γεροντα-28-αυγουστου-1822/

«Πώς, πότε και ποιοι μιλούμε για τις αναγνώσεις μας;»

29/08/2016 Τα σχόλια έχουν κλείσει

Βενετία Αποστολίδου

Η εκδήλωση του Αναγνώστη στην Καβάλα στις 21 Αυγούστου με θέμα “Ο Σεφέρης κατά μόνας – προσωπικές εξομολογήσεις» στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Φιλίππων, με γοήτευσε και με έβαλε σε σκέψεις. Ακούσαμε δέκα ποιητές και πεζογράφους να μιλούν, με τους πιο διαφορετικούς τρόπους, για την αναγνωστική τους περιπέτεια με την ποίηση του Σεφέρη. Με τη βοήθεια της αυγουστιάτικης σελήνης και του ρομαντικού σκηνικού στο τζαμί του Χαλήλ Μπέη, το ακροατήριο ταυτίστηκε με θραύσματα των αφηγήσεων και αναγνώρισε στοιχεία της δικής του αναγνωστικής ιστορίας. Διαπίστωσα, για μια ακόμη φορά, πόσο σημαντικό κομμάτι της προσωπικής ιστορίας του καθενός μας είναι οι αναγνώσεις μας αλλά και πόσο ενδεικτικός της προσωπικότητάς μας είναι ο τρόπος που επιλέγουμε να μιλήσουμε γι αυτές. Και τα δύο αποδεικνύουν βέβαια την τεράστια σημασία της ανάγνωσης για τη ζωή μας.

«μια ισχυρή αίσθηση επικοινωνίας ανάμεσα σε όλα τα εμπλεκόμενα μέρη: τη σεφερική ποίηση, τους ομιλούντες συγγραφείς και το σιωπηλό κοινό»

Στη χθεσινή εκδήλωση κλήθηκαν, ως είθισται, να μιλήσουν για τις σεφερικές αναγνώσεις τους ποιητές και πεζογράφοι. Η εντύπωσή μου είναι ότι οι δικές τους αναγνώσεις δεν διαφέρουν σε τίποτε από εκείνες των απλών (μη συγγραφέων) αναγνωστών. Εκείνο το οποίο τους διακρίνει είναι πρώτον ότι έχουν το κίνητρο, την πρόθεση και δεύτερον ότι κατέχουν τα μέσα, τη γλώσσα για να μιλήσουν για τις αναγνώσεις τους. Το κίνητρο προκύπτει από την ίδια τη συγγραφική τους ταυτότητα. Είναι γνωστό πως οι συγγραφείς την κτίζουν πάνω στη σχέση τους με βιβλία και άλλους συγγραφείς. Αλλά και η κοινωνία ενδιαφέρεται να μάθει για τις αναγνωστικές προτιμήσεις και συνήθειες των συγγραφέων, απόδειξη οι διάφορες στήλες των εφημερίδων όπου τους ζητείται να μιλήσουν γι αυτές. Στην υπερβολή του, το φαινόμενο αυτό προκαλεί αναπόφευκτα και υποψίες για το εάν και πόσο «κατασκευασμένες» είναι αυτές οι αναγνωστικές εμπειρίες και σχέσεις. Το σημαντικότερο ωστόσο είναι ότι οι συγγραφείς γνωρίζουν πώς να μιλήσουν για τις αναγνώσεις τους: ποιο κειμενικό είδος να επιλέξουν, σε ποιο πρόσωπο να αφηγηθούν, πώς να συμπλέξουν τη μυθοπλασία με την εμπειρία, πώς να συνθέσουν τη δική τους φωνή με τη φωνή του κειμένου για το οποίο μιλούν. Όλα αυτά είναι δεξιότητες που αποκτήθηκαν από την τριβή τους με τη γραφή ενώ το αποτέλεσμα είναι γοητευτικά νέα κείμενα τα οποία, στο βαθμό που έχουν μια κοινή αφετηρία, όπως ήταν ο αγαπημένος ποιητής όλων μας ο Σεφέρης, στην εκδήλωση του Αναγνώστη, μπορούν να δημιουργήσουν μια ισχυρή αίσθηση επικοινωνίας ανάμεσα σε όλα τα εμπλεκόμενα μέρη: τη σεφερική ποίηση, τους ομιλούντες συγγραφείς και το σιωπηλό κοινό.

Εκ πρώτης όψεως θα έλεγε κανείς ότι η αναγνωστική εμπειρία είναι μια σύνθετη, και άρα δύσκολη, εμπειρία για να την αφηγηθεί κανείς και γι’ αυτό αποτελεί ένδειξη προωθημένου γραμματισμού και, στο επίπεδο της εκπαίδευσης, δραστηριότητα των μεγάλων τάξεων του σχολείου. Κατά τη γνώμη μου, το να μιλάμε για τις αναγνώσεις μας δεν είναι μόνον το αποτέλεσμα μιας πορείας γραμματισμού και επομένως χαρακτηριστικό των «μορφωμένων» αλλά ένα ισχυρό μέσον επικοινωνίας, προφορικής ή γραπτής. Αρκεί να υπάρχει το κατάλληλο πλαίσιο, το οποίο θα προκαλεί την έκφραση αναγνωστικών εμπειριών, αλλά και θα παρέχει τα μέσα για μια πλούσια διατύπωσή τους. Το πλαίσιο μπορεί να είναι  είτε μια σχολική τάξη είτε μια λέσχη ανάγνωσης είτε διάφορες εκδηλώσεις σε βιβλιοθήκες και συλλόγους∙ όσο για τα μέσα, πήραμε μια ιδέα από την εκδήλωση του Αναγνώστη: ημερολογιακή εξομολόγηση, ρεαλιστική αφήγηση μιας ιστορίας, δημιουργία προσωπείου ενός άλλου αναγνώστη, σχολιασμός ενός μέρους του κειμένου, αναπλαισίωση φράσεων και στίχων σε προσωπικά συμφραζόμενα, μελοποίηση. Θα μπορούσε κανείς να προσθέσει και άλλα και, βεβαίως, τα ψηφιακά. Σημασία έχει πως η συνειδητοποίηση, επεξεργασία και αφήγηση των αναγνωστικών μας εμπειριών τροφοδοτεί την ίδια την ανάγνωση. Κατά το «τρώγοντας έρχεται η όρεξη», μιλώντας για τις αναγνώσεις μας ανοίγει η αναγνωστική μας όρεξη.

Αρχική

Κατηγορίες:Πολιτισμικά

«Πώς να χρησιμοποιήσετε το ληγμένο γάλα.»

29/08/2016 1 Σχολιο

Image result for ληγμένο γάλα

http://roykoymoykoy.blogspot.gr/

http://www.seleo.gr/

newsbeast.gr

   Ένα μπουκάλι γάλα βρίσκεται στο ψυγείο κάθε σπιτιού και πολλές φορές λήγει χωρίς να το έχουμε καταναλώσει, με αποτέλεσμα να πρέπει να το πετάξουμε.

   Κι όμως, υπάρχουν τρόποι να χρησιμοποιήσουμε το ληγμένο γάλα και να μην πάει χαμένη η ποσότητα που μας έχει περισσέψει. Είναι ιδανικό για εναλλακτικές χρήσεις που θα σας βοηθήσουν στην καθημερινότητα. Δείτε μερικά παραδείγματα και μην ξαναπετάξετε το γάλα που έληξε…

  1. Η λύση στον κήπο σας

   Εκτός από την υγεία του ανθρώπινου οργανισμού, το γάλα κάνει καλό και στην «υγεία» των φυτών μας. Με λίγο γάλα στα αγαπημένα μας λουλούδια, αυτά θα ανθίσουν ακόμη περισσότερο.

  1. Καθαρίστε τα έπιπλα

   Βάλτε στο γάλα που έχει λήξει λίγο ξύδι και δημιουργήστε ένα μείγμα για καθάρισμα. Με ένα καθαρό πανί μπορείτε να γυαλίσετε τις ξύλινες επιφάνειες, καθώς το γάλα ενυδατώνει το ξύλο με τον καλύτερο τρόπο.

  1. Γυαλίστε τα ασημικά σας

   Χρησιμοποιήστε το ίδιο μείγμα όπως και στις ξύλινες επιφάνειες. Θα κάνει τη διαφορά και στα ασημικά σας καθώς θα τους χαρίσει λάμψη. Το ιδανικό είναι να τα αφήσετε για λίγη ώρα μέσα σε ένα μπολ με το μείγμα.

«Λόγια, λόγια, λόγια! Φτάνει πια… Μόνο πράξεις χρειάζονται τώρα για την ελληνική ΑΟΖ.»

29/08/2016 Τα σχόλια έχουν κλείσει
Created with GIMP

Created with GIMP

Γράφει ο Κρεσέντσιο Σαντζίλιο 

Πέρσι τον Δεκέμβριο ένα άρθρο εφημερίδας (9.12.2015) μιλούσε θριαμβευτικά για μια «ισχυρή συμμαχία Ελλάδας-Κύπρου-Αιγύπτου για να αξιοποιήσουμε τα κοιτάσματα πετρελαίου» και, λίγες μέρες αργότερα (13.12.2015), έλεγε άλλο άρθρο πως οι «νέοι χάρτες της Μέσης Ανατολής», εννοώντας τις συνεργασίες Ελλάδας-Αιγύπτου-Κύπρου-Ισραήλ «εκνευρίζουν την Τουρκία», μάλλον επειδή βρίσκεται αποκομμένη από το βασικό ενεργειακό τετράγωνο «Ελ-Αι-Κυ-Ισ», όπως επίσης και την κ. Μέρκελ, μάλλον γιατί δεν «βγαίνουν» οι λογαριασμοί της υπέρ της Τουρκίας.

Πέρασε περίπου ένας χρόνος από τότε και τα πράγματα για την Ελλάδα είναι απολύτως τα ίδια με εκείνα του 2015 ή μάλλον χειροτέρεψαν. Δεν έγινε απολύτως τίποτα σε εκείνες τις κατευθύνσεις που δήθεν συμφωνήθηκαν μεταξύ Ελλάδας-Κύπρου-Ισραήλ και Αιγύπτου. Από παχιές δηλώσεις όμως του Πρωθυπουργού για «εξαιρετικές προοπτικές σε τομείς όπως η ενέργεια, η οριοθέτηση των θαλάσσιων ζωνών» (οι υπογραμμίσεις του γράφοντος), άλλο τίποτα.

Χορτάσαμε παχιές κουβέντες! Αποτελέσματα: ένα ολοστρόγγυλο μηδέν!

Τότε, το 2015, ήταν η εξαιρετικά ευνοϊκή εποχή για μια γενναία, μεγάλη οικονομικο-στρατιωτική ανατροπή ή, αν προτιμάτε, αναδιάρθρωση των σχέσεων: η συμμαχία μεταξύ των τεσσάρων χωρών που είχαν την δυνατότητα να κυριαρχήσουν στην ανατολική λεκάνη της Μεσογείου για όσο αφορά το ενεργειακό (και όταν λέμε ενεργειακό, δεν είναι τόσο το πετρέλαιο όσο το φυσικό αέριο η ύπαρξη του οποίου φαίνεται πως είναι ογκωδέστατη).

Με την συνεργασία της αμερικανικής Noble, της γαλλικής TOTAL και της ιταλικής ENI, συν κάποια άλλη αποδεκτή του σιναφιού, θα μπορούσε να πραγματοποιηθεί  μια μεγάλη σύμπραξη η οποία θα είχε την ευλογία των ΗΠΑ και της ΕΕ και με την οποία η ΕΕ θα είχε εξασφαλισμένα τα καύσιμα για τουλάχιστον 40 χρόνια σε συμφέρουσες τιμές.

Με την ευκαιρία, και η Κύπρος θα είχε φυλαγμένη την ΑΟΖ της από τούρκικες παρεμβάσεις, μπορώντας έτσι να εκμεταλλευτεί απρόσκοπτα τον ορυκτό της πλούτο. Σχετικά, είναι αυτών των ημερών η είδηση ότι ξανάρχισαν οι «επεμβάσεις» τούρκικων πολεμικών πλοίων ως και νοτιο-δυτικά της Κύπρου!

Τον Νοέμβριο-Δεκέμβριο 2015 όλοι αυτοί οι διάφοροι Τσίπρας, Νετανιάχου, Αναστασιάδης και ελ-Σίσι συναντιόντουσαν, έπιναν, έτρωγαν, μιλούσαν για «σημαντικές επαφές» που είχαν μεταξύ τους, συζητούσαν για τον καθορισμό των ΑΟΖ στην ανατολική Μεσόγειο!

Και τι έγινε; Απ’ ό, τι φαίνεται – και οι «πράξεις που δεν υπάρχουν γιατί δεν έγιναν» το μαρτυρούν – ήταν όλα λόγια της καραβάνας! Και το πιο ωραίο ποιο ήταν; Το πιο γελοίο; Αλλά και τραγικό μαζί;

Το πιο ωραίο και γελοίο και τραγικό, δυστυχώς, για την Ελλάδα υπήρξε το ότι, ενώ Κύπρος και Ισραήλ έχουν ήδη καθορίσει τελεσίδικα τις ΑΟΖ τους (και μπράβο τους!) και η Αίγυπτος έχει καθορίσει την δική της με τη Κύπρο, η ίδια η Ελλάδα πού είναι; Και τί  κάνει;

Να το πούμε καθαρά; Δυστυχώς μια τρύπα στο νερό, διότι συνέχεια λέει πως συζητάει (Τσίπρας-ελ Σίσι, Τσίπρας-Αναστασιάδης, Τσίπρας-Νετανιάχου) για φυσικό αέριο στη περιοχή, για συμμετοχή σε σύμπραξη, για σχέδια αγωγών, για ΑΟΖ, κλπ. αλλά όλα αυτά μένουν τελείως άγονα γιατί η Ελλάδα (σημειώστε: η μόνη απ’ τους τέσσερις) δεν έχει κάνει προηγουμένως  το βασικότερο: την ανακήρυξη της ΑΟΖ της, μολονότι έχει χίλια δικαιώματα για να το κάνει και είναι χίλιες φορές το συμφέρον της!

Στην ουσία λέγονται πάντα λόγια που αιωρούνται, πολύχρωμα, στον αέρα και δεν καταλήγουν πουθενά ή μάλλον στο παράλογο η Ελλάδα, χωρίς να έχει δική της ΑΟΖ να «συζητάει» (λέει) για όσα αφορούν την ΑΟΖ και την εκμετάλλευσή της!

Σουρεαλιστικό!

Και καλά, ο Τσίπρας φοβάται τους Ερντογάν/Ομπάμα για την ελληνική ΑΟΖ στο Αιγαίο. Αλλά διερωτόμαστε σφόδρα: γιατί τουλάχιστον δεν ορίζει μαζί με τον ελ-Σίσι τις ΑΟΖ των δυο χωρών μεταξύ τους, της Ελλάδας και της Αιγύπτου;

Η Ελλάδα έχασε μια τεράστια ευκαιρία να συνάψει μια εξαιρετικά συμφέρουσα οικονομικο-στρατιωτική συμφωνία με το Ισραήλ όταν, έως πέρσι τον χειμώνα, οι σχέσεις αυτού με την Τουρκία ήταν εχθρικές. Μια τέτοια συμφωνία τώρα πια φαίνεται αδύνατη (ποιος ξέρει για πόσο χρονικό διάστημα) μετά που Ισραήλ και Τουρκία τα «ξαναβρήκαν».

Επίσης, έως πέρσι τον χειμώνα οι σχέσεις Αιγύπτου-Τουρκίας ήταν αποδεδειγμένα άθλιες. Ξέρουμε τώρα πως η Τουρκία άρχισε τα πρώτα  βήματα για να τα «φτιάξει» και με την Αίγυπτο.

Εάν αυτό συμβεί σε μικρό χρονικό διάστημα, η δυνατότητα κάποιας συμφωνίας Ελλάδας-Αιγύπτου για τις δυο ΑΟΖ τους μάλλον ναυαγεί οριστικά.

Για την Ελλάδα ασφαλώς η σύνδεση ΑΟΖ με την Αίγυπτο είναι εκ των ουκ άνευ! Να προχωρήσει  λοιπόν! Να μη κοιτάξει κανένα στα μάτια, και να την κάνει!  Ακριβώς όπως έκανε ο Τάσος Παπαδόπουλος και η Κύπρος έγινε οικονομικο-πολιτικός παίχτης στην Μεσόγειο (άσχετα κι αν οι μετέπειτα Πρόεδροι πρόδωσαν και προδίδουν).

Δεν μπορείς, κύριε, να κυβερνήσεις τη χώρα σου και να πραγματοποιήσεις τα ζωτικά της συμφέροντα (λέμε τώρα, γιατί δεν βλέπουμε κάτι τέτοιο) και για το δίκιο σου να συγκρουστείς ακόμη και με τους άλλους, αν τρέμεις από φόβο μη σου κάνουν αυτοί νταντά και καταλήγεις πάντα σε άσκοπα μπλαμπλά και σε «φιγούρες» ουσιαστικής κενότητας!

Με μια συμπεριφορά σαν κι αυτή εσύ ο ίδιος ξεπέφτεις στα μάτια εκείνων που κάθονται αντίκρυ σου και απ’ την αρχή είσαι κιόλας απαξιωμένος διότι δείχνεις να μην έχεις προσωπικότητα που επιβάλλεται.

Έτσι, τελικά, όταν η Αθήνα μας παραμυθιάζει για καθορισμό της ΑΟΖ και μας λέει πως γι’ αυτό συνέχεια συζητάει με τους τρεις άλλους, αλλά μετά δεν γίνεται ακριβώς τίποτα – αυτό πώς λέγεται;!

Και πώς λέγεται το να έχεις με το μέρος σου το Δίκαιο της Θάλασσας που ισχύει για όλον τον πλανήτη(!) και να μη κάνεις τίποτα για να το εφαρμόσεις;!

Θα μας κάνει πόλεμο ο Ερντογάν; Δεν υπάρχει τέτοια περίπτωση, γιατί αλλιώς θα πάρει φωτιά ολόκληρη η Μέση Ανατολή. Δεν το θέλει ο Ομπάμα και μας απειλεί γιατί δεν θέλει να δυσαρεστήσει τον Ερντογάν και θέλει να μας πουλήσει το πανάκριβο φυσικό αέριο του από σχιστόλιθο ή να μας κρατάει όμηρούς του;

Εδώ σε θέλω! Οργάνωσε μια  καμπάνια ενημέρωσης του λαού, πρόταξε την ελληνική ΑΟΖ ως βασικό και αναγκαίο μέσο επιβίωσης της Ελλάδας (γιατί όντως είναι!), κάνε ψηφοφορία στην Βουλή και έχε την υποστήριξή  της: με τον λαό και την Βουλή μαζί σου έχεις όλη τη δύναμη για να συγκρουστείς για τα ζωτικά συμφέροντα της χώρας σου!

Έλεος πια! Η Ελλάδα τίποτα άλλο δεν κάνει παρά τα συμφέροντα των ΗΠΑ εις βάρος των δικών της συμφερόντων. Αν είναι να πολεμήσουμε, να πολεμήσουμε για ό, τι συμφέρει στον λαό μας και στο μέλλον μας, και να το πούμε σε όλο τον κόσμο!  Και φτάνει πια να γινόμαστε χαλί για να κάνουν οι άλλοι (ΗΠΑ, γερμανικές/γαλλικές τράπεζες, κλπ. κλπ.) τα δικά τους συμφέροντα , να κερδίζουν εκείνοι και να χάνουμε συνέχεια εμείς!

Τώρα βέβαια, εν έτει 2016, πολύ πιθανόν να μην υπάρχουν πλέον οι ευνοϊκότατες συνθήκες που υπήρχαν το 2015, ατόνησαν σχεδόν ολοσχερώς, αν δεν εξαφανίστηκαν κιόλας για τα καλά. Δυστυχώς για την Ελλάδα και την Κύπρο.

Το Ισραήλ θέλει να φέρει το φυσικό αέριο του στην Τουρκία μέσω της Κύπρου και η Κύπρος τί μπορεί να κάνει για να το εμποδίσει; Τίποτα, αν δεν κάνω λάθος, με βάση το Δίκαιο της Θάλασσας που η ίδια υπέγραψε.

Η Αίγυπτος διόλου απίθανο να ξαναβρεί την φιλία με την Τουρκία με μια συμφωνία ένα σκέλος της οποίας σίγουρα θα αφορά τα θαλάσσια σύνορα που ο Ερντογάν λέει πως η Τουρκία έχει με την Αίγυπτο, εξαφανίζοντας έτσι τα ελληνο-αιγυπτιακά θαλάσσια σύνορα έστω κι αν όντως αυτά υπάρχουν.

Σε αυτή την προοπτική μπορεί αλήθεια να πει κανείς ότι για την Αίγυπτο δεν είναι το ίδιο να έχει σύνορα θαλάσσια με Ελλάδα ή με Τουρκία; Τι αλλάζει για την Αίγυπτο; Απολύτως τίποτα! Οπότε, η μόνη μεγάλη χαμένη (θα) είναι ΠΑΛΙ η Ελλάδα.

Με αυτές τις δυο πολιτικές προσεγγίσεις που είπαμε και  οι οποίες σαν κεντρικό κορμό τους (θα) έχουν τα οικονομικά δρώμενα, η ευνοϊκή κατάσταση του τέλους 2015 έχασε (ή είναι πολύ εύκολο να χάσει οριστικά) όλη την δυναμική της, η ευκαιρία χάθηκε μάλλον και τώρα όλα πρέπει να ξαναπαιχτούν με τους σημερινούς όρους και εξελίξεις.

Η ηττημένη είναι η Ελλάδα,  αλλά και για την Κύπρο – εάν ο Αναστασιάδης συνεχίζει να «συναινεί» και να υποκύπτει σε Άιντα, Νούλαντ, Ακιντσί χωρίς να μπορεί (εκβιάζεται;) ή να θέλει (προδίδει;) να «κόψει» τις ραδιουργίες τους – οι αλλαγές προβλέπονται καταιγιστικές με θύματα πάλι οι Ελληνοκύπριοι, εφόσον και αυτοί, και αυτή τη φορά πάλι(!),  δεν αντιδράσουν επιτέλους δυναμικά.

Εκεί όπου «φίλοι και εχθροί» θέλουν να φέρουν τα πράγματα, μόνο οι ίδιοι οι Ελληνοκύπριοι μπορούν να σώσουν τους εαυτούς τους με μια καθολική αντίσταση που θα σμπαραλιάσει τις ντόπιες ενδοτικές και προδοτικές φωλιές και θα ακυρώσει την επιβολή των ξένων.

Εκτός και εάν οι Ελληνοκύπριοι περιμένουν και τώρα το δημοψήφισμα για να απορρίψουν την θανάσιμη ΔΔΟ! Αλλά ποιος είναι τόσο σίγουρος πως θα γίνει όντως δημοψήφισμα και, για να είναι οι «φίλοι και εχθροί» πιο σίγουροι, η «συμφωνία» δεν θα απαιτήσουν να επικυρωθεί απλά και μόνο από τη Βουλή, πολύ πιο «συνεργάσιμη»;!

Όσο το Ισραήλ,  δεν πρόκειται να χάσει τίποτα: τα έχει όλα και θα τα έχει όλα.  Για την Αίγυπτο, το να έχει θαλάσσια σύνορα με Ελλάδα ή με Τουρκία (το ‘χουμε ήδη πει) δεν αλλάζει τίποτα γι’ αυτήν. Φτάνει να έχει την δική της ΑΟΖ, και την έχει και την εκμεταλλεύεται.

Οπότε η Ελλάδα (θα) έχει την μέγιστη ζημιά, με μια τελευταία ελπίδα ωστόσο! Δηλαδή: αν μπορεί, να σπεύσει ολοταχώς να ανακηρύξει την ΑΟΖ της με την Αίγυπτο έτσι ώστε να δώσει και την δυνατότητα στο Καστελόριζο να έχει κι αυτό τη δική του επιρροή βάση του Δικαίου της Θάλασσας! Έστω και παρακούοντας τους πάτρωνες Αμερικανούς. Αλλά πάλι, ως πότε το γιέσμαν,  παρακαλώ;!

Αυτό όμως πρέπει να γίνει τώρα, αμέσως! Κόντρα σε όλα και σε όλους, αν ο Έλληνας Κυβερνήτης έχει τα κότσια.

Αν η αδράνεια συνεχιστεί,  ο ελληνικός λαός θα έχει φτάσει ως την πηγή και δεν θα έχει πιεί! Θα πιουν μόνο οι άλλοι και γι’ αυτόν μόνο μερικές σταγόνες. Βέβαια, το πόσο αυτό θα είναι οδυνηρό, ο καθένας μπορεί να υο φανταστεί.

Γι’ αυτό, η παράκληση είναι μια και θερμή:  έστω για μια μοναδική φορά στη ζωή των ενδιαφερομένων Ελλήνων,  φτάνει πια με τα «λόγια, λόγια, λόγια», όπως λέει και το γνωστό τραγούδι της Μίνα! Τώρα «δράση, δράση, δράση».

Ό, τι είναι συμφέρον για την Ελλάδα, να απαιτείται με αποφασιστικότητα και συνέχεια και να πραγματώνεται με πείσμα και δύναμη. Τα δικαιώματα της Ελλάδας δεν είναι μήτε ανταλλάξιμα μήτε εξαγοράσιμα.

Οι αρχαίοι Ρωμαίοι είχαν δυο ωραία ρητά: memento audere semper (η τύχη ευνοεί τους γενναίους) και audaces fortuna juvat ( θυμήσου να είσαι τολμηρός).

Μόνο έτσι κάποιος μπορεί να πάει μπροστά, κόντρα σε κάθε εμπόδιο! Και το να είσαι «μικρός», μην το θεωρείς (γιατί δεν είναι!) το άλλοθί σου. Στην ίδια την ιστορία σου έχεις το περίτρανο παράδειγμα αυτής της αλήθειας. Αλλιώς μη κλαις για τη μίζερη μοίρα!

Ο Κρεσέντσιο Σαντζίλιο είναι Ελληνιστής, Συγγραφέας

http://mignatiou.com/2016/08/logia-logia-logia-ftani-pia-mono-praxis-chriazonte-tora-gia-tin-elliniki-aoz/#more-150420

«Τι φταίει για το Brexit; Ανισότητα, μετανάστευση, λιτότητα και άλλα πολλά προβλήματα…»

29/08/2016 Τα σχόλια έχουν κλείσει
Image result for brexit

Άρθρο του Εντ Κόνγουεϊ
Από τους «Times» του Λονδίνου

Φταίει η ανισότητα, σωστά; Οχι, φταίει η μετανάστευση, ή μήπως η λιτότητα… Εχουν γραφτεί πολλά στις εφημερίδες για τους λόγους που οδήγησαν στο Brexit. Και δικαίως.

Αυτό είναι ίσως και το μεγαλύτερο πολιτικό ερώτημα των ημερών: Για ποιο λόγο τόσοι πολλοί ψηφοφόροι στον ανεπτυγμένο κόσμο στρέφονται προς αντισυστημικά κόμματα; Πώς μπορεί να εξηγήσει κανείς το Brexit, τη Μαρίν Λεπέν ή τον Ντόναλντ Τραμπ; Ενώ κυκλοφορούν πολλές αληθοφανείς εξηγήσεις, δεν φαίνεται να υπάρχει μια μοναδική και ξεκάθαρη αιτία.

Ας πάρουμε για παράδειγμα τη μετανάστευση. Φαίνεται να υπάρχει μια αντιστοιχία ανάμεσα στις χώρες όπου ανεβαίνουν τα αντισυστημικά κόμματα και σε εκείνες όπου ο γεννημένος στο εξωτερικό πληθυσμός έχει αυξηθεί σημαντικά τα τελευταία 25 χρόνια: Βρετανία, Ισπανία, Γερμανία, Ιταλία. Τι να πει κανείς όμως για τον Καναδά όπου το ποσοστό των μεταναστών αυξήθηκε κατά 6% μετά το 1995, χωρίς ωστόσο να απειληθεί η πολιτική τάξη πραγμάτων; Τι να πει κανείς για το γεγονός ότι οι περιοχές της Βρετανίας που ψήφισαν πιο μαζικά υπέρ του Brexit ήταν αυτές με τους μικρότερους πληθυσμούς ξένων;

Και τι να πει κανείς για την Ουγγαρία όπου οι ακραίες πολιτικές δυνάμεις ανεβαίνουν… ενώ ο αριθμός των ξένων που εργάζονται στη χώρα μειώνεται; Εάν δεν φταίει η μετανάστευση, ίσως να φταίει η μείωση του εισοδήματος των νοικοκυριών. Σκεφτείτε ωστόσο την Αυστρία, όπου το Κόμμα των Ελευθέρων διπλασίασε τα ποσοστά του μετά το 2006, την ίδια περίοδο δηλαδή κατά την οποία οι πραγματικοί μισθοί αυξήθηκαν κατά 4%. Και στη Σουηδία, ενώ οι πραγματικοί μισθοί αυξήθηκαν κατά 17% την τελευταία δεκαετία, μαζί τους αυξήθηκε και η υποστήριξη προς την αντιμεταναστευτική παράταξη των Σουηδών Δημοκρατών κατά 10%.

Ισως να φταίει η λιτότητα. Στην Ιρλανδία ωστόσο, που βρέθηκε σε πρόγραμμα διάσωσης, διατηρήθηκε το πολιτικό στάτους κβο. Χαρακτηριστικό είναι και το παράδειγμα της Πολωνίας. Εκεί οι ξένοι αντιστοιχούν σε μόλις… 0,3% του εργαζόμενου πληθυσμού, η ανισότητα έχει μειωθεί, οι μισθοί έχουν ανέβει και η χώρα είναι σήμερα πιο εύπορη. Κι όμως, το κόμμα Νόμος και Δικαιοσύνη είναι σήμερα πιο ισχυρό από ποτέ άλλοτε.

Το θέμα είναι πως δεν υπάρχουν απλές οικονομικές εξηγήσεις για την άνοδο του λαϊκισμού. Αντιθέτως, οι αιτίες είναι πολιτικές και έχουν να κάνουν με τον τρόπο με τον οποίο οι κατεστημένες κυβερνήσεις ανταποκρίθηκαν στις οικονομικές προκλήσεις.

http://mignatiou.com/2016/08/ti-ftei-gia-to-brexit-anisotita-metanastefsi-litotita-ke-alla-polla-provlimata/

Κατηγορίες:Πολιτική
Αρέσει σε %d bloggers: