Αρχείο

Archive for 18/02/2018

«Οι Τσάμηδες και το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο: Εμμέσως διεκδικούν εδάφη της Ηπείρου.»

18/02/2018 Τα σχόλια έχουν κλείσει

File Photo: Albanian protesters shout anti-government slogans in front of the government building in Tirana, Albania. EPA, MALTON DIBRA

File Photo: Albanian protesters shout anti-government slogans in front of the government building in Tirana, Albania. EPA, MALTON DIBRA

Του Πέτρου Ι. Μηλιαράκη

Με αφορμή το προηγούμενο δημοσίευμα μου για τους Τσάμηδες, δέχθηκα αρκετά τηλεφωνήματα (μερικά εξ αυτών παρακλητικά από την Ήπειρο), να πληροφορήσω τους αναγνώστες της στήλης, αναφορικώς με την προσφυγή των Τσάμηδων στο Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο, καθόσον αφορούσε πληροφορία που αγνοούσαν.

Επειδή δε αναφερόμουν απλώς στην πληροφορία της προσφυγής αυτής, χωρίς περαιτέρω να επεκταθώ, μου ζητήθηκε (στο πλαίσιο βεβαίως του χώρου της στήλης), να δώσω το περίγραμμα αυτής της ενέργειας.

Πριν εισέλθω στη σύντομη καταγραφή που αφορά στην προσφυγή των Τσάμηδων στο Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο, επισημαίνω ότι δεν πρέπει να παραλειφθεί ότι ο Πρωθυπουργός της Αλβανίας κ.Έντι Ράμα, εξακολουθεί να παρεμβαίνει (απαραδέκτως) υπέρ των Τσάμηδων. Πέραν δηλαδή του «μνημείου» των Τσάμηδων που ο κ.Έντι Ράμα επιδιώκει να ανεγερθεί στην Ήπειρο και στα αιματοβαμμένα χώματα των Ελλήνων πατριωτών, προβάλλει και ζήτημα επιστροφής περιουσιών των Ελλήνων πολιτών στους Τσάμηδες.

  • η έμμεση διεκδίκηση ελληνικών εδαφών

Ειδικότερα για την επιστροφή των ακίνητων περιουσιών των Ελλήνων πολιτών που επιδιώκουν για «λογαριασμό» τους οι Τσάμηδες, αφορά «ζήτημα» έμμεσου τρόπου διεκδίκησης ελληνικών εδαφών, μέσω ιδιωτικής περιουσίας. Υπ’ όψιν δε ότι τα ακίνητα αυτά των Ελλήνων πολιτών κατέχονται νομίμως, ενώ νομίμως έχουν δημευθεί λόγω της παρεπόμενης ποινής κατά των δοσιλόγων και εγκληματιών πολέμου, που η μεταπομελική έννομη τάξη θέσπισε.

Αυτή η συγκεκριμένη κατηγορία εγκληματιών, στην οποία συμπεριλαμβάνονται οι Τσάμηδες συνέβαλε αποφασιστικώς ώστε να εξολοθρευτεί κυριολεκτικώς άμαχος πληθυσμός και όχι μόνο εμπόλεμοι. Αναφορικώς όμως με τη δήμευση των περιουσιών των δοσίλογων, υπ’ όψιν τα εξής:

  • η ποινική νομοθεσία για συνεργάτες των κατακτητών

Είναι ιστορική αλήθεια ότι οι Τσάμηδες συνεργάστηκαν τόσο με τις φασιστικές δυνάμεις των Ιταλών όσο και με τις φασιστικές δυνάμεις των Γερμανών. Ιδιαιτέρως δε επισημειώνεται ότι όταν στα μέσα Ιουλίου του 1943 εισέβαλε στην Ήπειρο μέσω της Αλβανίας η 1η Γερμανική Μεραρχία Ορεινών Καταδρομών, με βασική αποστολή την αποτροπή ενδεχόμενης Συμμαχικής απόβασης στις Ηπειρωτικές ακτές, οι Τσάμηδες ήταν οι άμεσοι συνεργάτες τους ειδικώς κατά των Ελλήνων και γενικώς κατά των Συμμάχων.

Έτσι η λήξη του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, υποχρέωσε τους Τσάμηδες, προκειμένου να μην αντιμετωπίσουν τις προβλεπόμενες ποινές από το Δίκαιο του Πολέμου, και τις ποινές των ad hoc ποινικών νόμων της μεταπολεμικής περιόδου, διέφυγαν στην Αλβανία. Άλλωστε, το τίμημα της δοσιλογικής πρακτικής και δραστηριότητάς τους, τόσο με τους Γερμανούς φασίστες, όσο και με τους Ιταλούς φασίστες, ήταν βαρύ.

Μετά την απελευθέρωση της Ελλάδας, θεσπίστηκε ειδική ποινική νομοθεσία για την τιμωρία όσων συνεργάσθηκαν με τους Γερμανούς, Ιταλούς και Βούλγαρους. Με την Συντακτική Πράξη (Σ.Π.) αρ. 6 της 2ας Ιανουαρίου 1945 και τον Αναγκαστικό Νόμο (Α.Ν.) 533/1945, ρυθμίστηκαν οι απαραίτητες λεπτομέρειες για την συγκρότηση των Ειδικών Δικαστηρίων, για τη δικονομία τους, για τα αδικήματα που προβλέπονταν και τιμωρούνταν και για τις ποινές που θα επιβάλλονταν.

Το άρθρο 2 της Σ.Π. και ο Α.Ν. 533/1945 προέβλεπαν ότι, αναλόγως της  βαρύτητας της πράξης του καταδικασθέντος, το Ειδικό Δικαστήριο μπορούσε να επιβάλει μερική ή ολική δήμευση της περιουσίας του. Το άρθρο 27 παρ. 2 της Σ.Π. και ο Α.Ν. 533/1945 προέβλεπαν ότι η περιουσία της συζύγου ή τέκνων του καταδικασθέντος, που αποκτήθηκε μετά την διάπραξη των εγκλημάτων, υπόκειται σε δήμευση. Με βάση δε την ad hoc αυτή ποινική νομοθεσία, την 23η Μαΐου 1945 καταδικάσθηκαν ερήμην σε θάνατο 1.930 Τσάμηδες από το Ειδικό Δικαστήριο Δοσίλογων των Ιωαννίνων (Απόφαση 344/1945), ενώ από το ίδιο Δικαστήριο καταδικάστηκαν ερήμην σε θάνατο  την 27η Μαΐου 1046 και άλλοι 179 Τσάμηδες (απόφαση 344/1946). Σε όλους δε τους καταδικασθέντες επιβλήθηκε ολική δήμευση της περιουσίας τους.

Άλλωστε πολλά κράτη με τη λήξη του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου διεξήγαγαν δίκες τιμωρητικές κατά των εγκληματιών και των εγκληματικών πράξεων που έλαβαν χώρα κατά τη διάρκεια του πολέμου. Η πιο γνωστή δε περίπτωση είναι εκείνη της Πολωνίας. Αφορά τη δίκη της Κρακοβίας, όπου καταδικάσθηκαν σε θάνατο ναζιστές και φασίστες του στρατοπέδου του Άουσβιτς. Επίσης, μια από τις πιο γνωστές δίκες των Γερμανών εγκληματιών πολέμου πραγματοποιήθηκε και στην Ιερουσαλήμ. Η δίκη αυτή έλαβε χώρα το 1961 και αφορούσε στον Άντολφ Άιχμαν που ήταν ο αρχιτέκτονας του εκτοπισμού της Εβραίων στην Ευρώπη. Η δίκη αυτή είχε τόσο ενδιαφέρον, ώστε αποτέλεσε την αφετηρία της ανάδειξης των εγκλημάτων του Ολοκαυτώματος.

  • η προσφυγή στο Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο

Οι Τσάμηδες προκαλούν τη διεθνή έννομη τάξη καθόσον οργανώσεις τους προσέφυγαν, την Παρασκευή 12 Φεβρουαρίου 2016, στο Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο (ΔΠΔ) της Χάγης (International Criminal Court-ΙCC) με αίτημα:

α) να διερευνηθεί η διάπραξη εγκλημάτων κατά της Ανθρωπότητας, που έλαβαν χώρα από τις ελληνικές κυβερνήσεις την περίοδο 1913-1945,

β) να αναγνωρισθεί ότι συντελέσθηκε Γενοκτονία κατά των Τσάμηδων, βάσει των διατάξεων της Σύμβασης της Γενοκτονίας του 1948,

γ) να τους επιστραφεί όλη η ακίνητη περιουσία τους και

δ) να αναγνωρισθεί το δικαίωμα του επαναπατρισμού για όποιους εκδιώχθηκαν ή εκτοπίστηκαν.

Υπ’ όψιν ότι το ΔΠΔ, είναι μόνιμο δικαιοδοτικό Όργανο αρμόδιο για την ποινική δίωξη προσώπων για το έγκλημα της γενοκτονίας, για τα εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας, για τα εγκλήματα του πολέμου και για το έγκλημα της επίθεσης. Η έδρα του δε είναι στη Χάγη της Ολλανδίας και αποτελεί ad hoc Δικαστήριο, ακριβώς για να υπερασπίζεται το σύγχρονο νομικό και πολιτικό πολιτισμό.

Και μόνο η προσφυγή των Τσάμηδων στο Διεθνές αυτό δικαιοδοτικό Όργανο αποτελεί πρόκληση, για την έννομη τάξη και τον σύγχρονο πολιτισμό που εγκαθιδρύθηκε με τη λήξη του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Ως «διαδικασία» δε πέραν της πρόκλησης ως προσφυγή καθ’ εαυτή είναι ανεπίδεκτη νομικής και δικαστικής εκτίμησης, καθώς  άλλωστε είναι και αλυσιτελής. Και τούτο γιατί το διεθνές αυτό Δικαστήριο δεν μπορεί να δικάσει οποιαδήποτε πράξη που έλαβε χώρα πριν την 1η Ιουλίου 2002!…

  • για όσους υπερασπίζονται τους Τσάμηδες

Η οποιαδήποτε υπεράσπιση του λεγόμενου «Τσάμικου ζητήματος» δεν αφορά τίποτα περισσότερο και τίποτα λιγότερα από υποστήριξη φασιστών, ναζιστών και εγκληματιών πολέμου. Υπ’ όψιν δε ότι η μεταπολεμική έννομη τάξη υπό την αιγίδα του Διεθνούς Στρατοδικείου, έχει ιδρύει νομολογιακές παραδοχές, όπου παρόμοια εγκλήματα όπως εκείνα των Τσάμηδων δεν μπορεί να γίνονται ανεκτά από το σύγχρονο νομικό και πολιτικό πολιτισμό.

http://mignatiou.com/2018/02/i-tsamides-ke-to-diethnes-piniko-dikastirio-emmesos-diekdikoun-edafi-tis-ipirou/

Κατηγορίες:Εθνικά

«Στη Λευκωσία πρέπει να συνειδητοποιήσουν επιτέλους πως διαθέτουν ένα ακαταμάχητο όπλο, την Κυπριακή Δημοκρατία.»

18/02/2018 Τα σχόλια έχουν κλείσει

Ο θυρεός της Κυπριακής Δημοκρατίας τα αποκαλυπτήρια του οποίου έγιναν στις 20 Ιουλίου 2014.

Του Μάριου Ευρυβιάδη

Η Τουρκία απειλεί και εκβιάζει ευθέως την Κύπρο από το 1964. Αυτό που πέτυχε το 1974, δηλαδή την ντε φάκτο διχοτόμηση του τόπου, δεν το πέτυχε λόγω της μακρόπνοης της στρατηγικής, των ευφάνταστων σχεδιασμών της, του περιβόητου σχεδίου του 1956 του Νιχάτ Ερίμ- και πρωθυπουργού της τουρκικής χούντας του 1971 και ο οποίος δολοφονήθηκε το 1973 ως υπαίτιος της εκτέλεσης Τούρκων πατριωτών από την τουρκική χούντα. 

Όσοι πιστεύουν την εκδοχή περί της αποτελεσματικής μακροστρατηγικής της Άγκυρας, ας εντοπίσουν και ας  διαβάσουν την επιστολή του Ραούφ  Ντενκτάς του 1973, όπου εκεί  εκφράζει την πικρία του προς την Άγκυρα διότι, λέει, «εγκατέλειψε» τους μαχητές στο έλεος («οι ηρωικοί μαχητές δεν έχουν άλλη υπομονή, δεν έχουν άλλη δύναμη, είναι εξουθενωμένοι, έχουν εγκαταλειφτεί»,  κ.λπ.) Η επιστολή Ντενκτάς, που πρέπει να εκφωνήθηκε και από τον ραδιοσταθμό Μπαϋράκ, καταγράφτηκε  από τους αμερικανικούς σταθμούς παρακολούθησης στην Κύπρο- Foreign Broadcast Information Service, FBIS- που βρίσκονταν υπό τη διαχείρηση της CIA και διανεμήθηκε εσωτερικά σε Αμερικανούς αξιωματούχους.

Αυτό που η Τουρκία πέτυχε το 1974, το πέτυχε διότι δικοί μας επίορκοι σε Ελλάδα και Κύπρο- τα δικά μας παλικάρια της φακής, οι εξωνημένοι, οι απάτριδες και οι  αφελείς- οργάνωσαν και υλοποίησαν το προδοτικό Ιουλιανό πραξικόπημα. Χωρίς το προδοτικό πραξικόπημα καμιά τουρκική στρατηγική δεν μπορούσε να υλοποιηθεί στην Κύπρο. Και το έπραξαν για έναν και μόνο λόγο: για να πουλήσουν «εκδούλευση» στους υπερατλαντικούς πάτρωνές τους και ως αντάλλαγμα, να διατηρήσουν την εξουσία τους ώστε να συνεχίζουν να καταπατούν τις ελευθερίες των Ελλήνων και να παραγοντίζουν στην Κύπρο ως «υπερπατριώτες». Όσο δε για τους Κύπριους αφελείς, την απάντηση τη δίνει ο μεγαλύτερος σύγχρονος Έλληνας στοχαστής, ο Παναγιώτης Κονδύλης που έγραψε πως αυτά που επιδιώκουν οι ισχυροί τα προπαγανδίζουν οι αφελείς.

Όμως, από το 1974- όταν  οι Τούρκοι λύσσαξαν πυρπόλησαν και έσφαξαν στο όνομα του Αλλάχ, αλλά απέτυχαν να καταλύσουν το κυπριακό κράτος και ας τους συνεπικουρούσαν οι δυτικοί πάτρωνές τους- εκτιμώ πως το πραγματικό στρατηγικό ζητούμενο για την Άγκυρα δεν είναι η ντε φάκτο διχοτόμηση. Δεν είναι ούτε και ο παμπούλας της «τελικής διχοτόμησης», τάχατες, που μας σερβίρουν καθημερινά βαθυστόχαστοι σχολιαστές  στα ΜΜΕ (το «αν δεν λυθεί το πρόβλημα μέσω της ΔΔΟ, το αποτέλεσμα θα είναι η τελική διχοτόμηση» είναι το ρεφρέν τους). Και ούτε είναι τα «δυο κράτη», μια «λύση» με την οποία φλερτάρουν πολλοί και πάλιν αφελείς- «εμείς από εδώ, εκείνοι από εκεί, να είμαστε ήσυχοι και να μην τους έχουμε στα πόδια μας», είναι το σκεπτικό τους.

Ούτε η «τελική διχοτόμηση» αλλά ούτε και  τα «δυο κράτη» εξυπηρετούν την Άγκυρα. Αυτοί που αυτοπαραμυθιάζονται πως με την «τελική διχοτόμηση» ή/και τα «δυο κράτη»  θα «βρουν την ησυχία τους,  ζούν με ευσεποθισμούς. Θέλουν να πιστεύουν πως «αφού θα έχει ο καθένας το κράτος του» η Τουρκία θα «μας αφήσει ήσυχους».

Με ανάλογη πλάνη ζουν και αυτοί που πιστεύουν πως με τη Δικοινοτική Διζωνική Ομοσπονδία θα χαράξει μια «καινούργια μέρα στον τόπο», αφού θα έχουμε «reunification». Εφόσον με τον ένα ή με τον άλλο τρόπο η Άγκυρα πετύχει να καταλύσει το κυπριακό κράτος,  δεν πρόκειται ποτέ να επιτρέψει να υπάρχει η οποιαδήποτε μορφή πολιτικής αυτονομίας στον γεωγραφικό χώρο της Κύπρου- είτε μέσω της «τελικής διχοτόμησης» ή μέσω των «δυο κρατών». Σατραπεία της θέλει την Κύπρο, η Άγκυρα. Και την θέλει εσαεί.

Δεν κοιτάζουν όλοι αυτοί τι συμβαίνει στη Συρία; Ξεχνούν μήπως όλοι αυτοί πως άρχισε η «τουρκική διάσταση» της Συριακής κρίσης; Ξεχνούν πόσα ταξίδια στη Συρία έκανε ο Νταβούτογλου (40 ή μήπως 140,  μου διαφεύγει ο αριθμός) για να φέρει το Άσαντ με τα νερά του; Ξέχνουν τις κυριολεκτικά αγκαλιές και το «χέρι, χέρι» του Άσαντ με τον Ερντογάν; Σατραπεία τους ήθελε και τη Συρία του Άσαντ, το τουρκικό δίδυμο. Και όταν ο αρχικά αφελής Άσαντ συνειδητοποίησε τι ήθελαν και τους εξαπέστειλε, αυτοί αφηνίασαν και εκμεταλλευόμενοι τον εμφύλιο πόλεμο στη χώρα, όπλισαν τους αποκεφαλιστές του Ισλαμικού κράτους κατά του Άσαντ. Είναι με αυτούς τους μακελάρηδες που επιτίθενται και σφάζουν αμάχους και στη συριακή επαρχία του Αφρίν, σήμερα.

Από το 1964 η Τουρκία έχει εγκαταλείψει τη διχοτόμηση και την οποία είχε ως στρατηγικό της στόχο από το 1956. Την εγκατάλειψε αφού συνειδητοποίησε πως μια τέτοια στρατηγική θα έφερνε, με τον ένα ή τον άλλο, τρόπο την ελληνική στρατιωτική παρουσία της Ελλάδας στην Ανατολική Μεσόγειο, «περικυκλώνοντάς» την. Από το 1964 μέχρι το 1967 η «περικύκλωση» συνέβη ντε φάκτο, με την παρουσία της ελληνικής μεραρχίας στην Κύπρο. Και όπως είναι γνωστό, οι χουντικοί επίορκοι την απέσυραν για τον ίδιο λόγο που προανέφερα με αναφορά στο Ιουλιανό πραξικόπημα: για να διατηρηθούν στην εξουσία και να συνεχίσουν απρόσκοπτα να καταδυναστεύουν τους Έλληνες.

Μετά που η Άγκυρα απέτυχε να καταλύσει την Κυπριακή Δημοκρατία με πόλεμο το 1974, στρατηγική της είναι πλέον ο γεωστρατηγικός έλεγχος της Κύπρου μέσω «κατασκευών» όπως είναι η ΔΔΟ. Να το θέσω διαφορετικά. Η Άγκυρα επιδιώκει ως στρατηγικό ζητούμενο την κατάλυση της ΚΔ και τη δημιουργία ενός πολιτικά ευνουχισμένου μορφώματος που να μην έχει την οποιαδήποτε υπόσταση αυτόνομου ή αυτόνομων κρατών.

Οι απειλές της Τουρκίας

Η Τουρκία θα συνεχίζει να απειλεί, να εκβιάζει και, φαινομενικά, να δημιουργεί  τετελεσμένα. Πολύ δε πιθανό να επιχειρήσει και γεώτρηση εντός της κυπριακής ΑΟΖ. Δεν πρόκειται όμως να πετύχει τίποτα εφόσον υπάρχει και λειτουργεί η Κυπριακή Δημοκρατία. Το τι συμβαίνει στην κυπριακή ΑΟΖ είναι κατ´ εμέ ήσσονος σημασίας. Γιατί συμβαίνει, είναι το σημαντικό.

Όλα αυτά οι ισλαμοφασίστες της Άγκυρας τα κάνουν για να κατατρομοκρατήσουν τον κυπριακό λαό. Ταυτόχρονα πουλούν «τρέλα» στους Δυτικούς (που συνεχίζουν να παραμένουν πάτρωνές τους διότι οι Τουρκαλλάδες γνωρίζουν καλύτερα από όλους πως η κότα που γεννά τα χρυσά για αυτούς αυγά βρίσκεται στη Δύση και όχι στην Ανατολή) για να εξασφαλίσουν  διαπραγματευτικά ατού και ερείσματα, ώστε οι Δυτικοί να κάνουν τη δουλειά των Τούρκων για τους Τούρκους. Να πιέσουν δηλαδή την Κύπρο, τον Νίκο Αναστασιάδη ουσιαστικά, να παίξει το παιγνίδι τους, να ξαναπάει στις τραγελαφικές συνομιλίες και, βέβαια, αυτές να «ξαναρχίσουν» όχι από εκεί που «σταμάτησαν» αλλά από εκεί που οι Τούρκοι θέλουν, και που οι Δυτικοί πάτρωνές τους επίσης θέλουν, «σφυρίζοντας» στο αυτί του Αναστασιάδη.

Το όπλο της Λευκωσίας

Στη Λευκωσία πρέπει να συνειδητοποιήσουν επιτέλους πως διαθέτουν ένα ακαταμάχητο όπλο. Αυτό είναι η Κυπριακή Δημοκρατία και η υπόστασή της ως κρατικό υποκείμενο. Όσο και να σκυλιάζουν στην Άγκυρα, το κράτος αυτό- έστω και βαριά τραυματισμένο- δεν μπορούν να το αποτελειώσουν, χίλια χρόνια τουρκικά και να περάσουν. Θα βρίσκεται εκεί, ναι καρφί στα μάτια τους, και θα παρέχει προστασία και ασφάλεια στους πολίτες του μόνο με την ύπαρξή του. Θα παραμένει το απόρθητο καταφύγιό τους.

Όπως και το 1974, μόνο εμείς μπορούμε να κάνουμε δυνατή την όποια επιτυχία της Άγκυρας. Και όσοι συμπράξουν προς αυτή την κατεύθυνση θα εγκληματίσουν κατά του κυπριακού λαού, περισσότερο από τους επίορκους του 1974. Διότι το 1974 ο προδομένος και βαριά τραυματισμένος λαός, σήκωσε στωικά τον σταυρό του μαρτυρίου και επανήλθε. Επανήλθε διότι διέθετε ως εργαλείο επιβίωσής του το κυπριακό κράτος. Και το οποίο μάλιστα έγινε και μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης. (Θυμάται πράγματι κανείς  πως τότε οι Τούρκοι απειλούσαν ακόμη και με πόλεμο για να αποτρέψουν την ένταξη στην ΕΕ;).

Αν του αφαιρεθεί το εργαλείο αυτό, είναι σαν να τον αλυσοδένουν πισώπλατα. Δεν θα μπορέσει να επιβιώσει παρά μόνος ως «υποταγμένος προστατευόμενος»,  δηλαδή ως «ντίμης». Και για όσον καιρό καταφέρει να κρατήσει. «Ντίμηδες» ονομάζονται όλοι οι μη μουσουλμάνοι που διαβιούν σε περιοχές που κυριαρχούν μουσουλμάνοι και οι οποίοι για να «χαίρουν» της μεγαλόψυχης προστασίας του Ισλάμ θα  πρέπει να  πληρώνουν στους μουσουλμάνους ετήσιο  φόρο-τζίζγια- και να αυτοταπεινώνονται μπροστά τους.

Στην Κύπρο το πιο ζωντανό παράδειγμα «ντίμηδων»  είναι οι εγκλωβισμένοι Καρπασίτες, οι οποίοι το 1974 ήταν 25 χιλιάδες και σήμερα λίγες μόνο εκατοντάδες. Η περίπτωσή τους προδιαγράφει και  το μέλλον των υπολοίπων χριστιανών της Κύπρου, όταν θα παύσει να υπάρχει κράτος για να τους προστατεύει. Όπως συνέβη και στους χριστιανούς της Μικράς Ασίας και της Μέσης Ανατολής.

https://www.apopseis.com/sti-lefkosia-prepi-na-syniditopiisoun-epitelous-pos-diathetoun-ena-akatamachito-oplo-tin-kypriaki-dimokratia/

Αρέσει σε %d bloggers: