Αρχείο

Archive for 12/10/2018

«Η «εξυπηρέτηση» της Αθήνας στο Ισραήλ: Γιατί δεν φοβάται τους S-300 στα χέρια του Άσαντ;»

12/10/2018 1 Σχολιο

File Photo: A Russian anti-aircraft missile system S-300 takes off at the International Army Games 2017 outside the town of Astrakhan, Russia, 05 August 2017 (reissued 24 September 2018). The Russian Defence Ministry on 24 September 2018 said it sent S-300 air defence system to the Syrian forces. EPA, MAXIM SHIPENKOV

Του ΝΙΚΟΥ ΜΕΛΕΤΗ

Ένα μυστικό που είχε αποκαλύψει το 2015 το Reuters ίσως κρύβει την αιτία της ηρεμίας με την οποία το Ισραήλ αντιμετώπισε την είδηση για ανάπτυξη ρωσικών πυραύλων S-300 στην Συρία για την ενίσχυση των κυβερνητικών δυνάμεων του προέδρου Ασαντ.

Η απόφαση της Μόσχας να μεταφέρει και να εγκαταστήσει μέσα σε λίγες ημέρες το ισχυρό αυτό αντιπυραυλικό σύστημα, ήρθε μετά την κατάρριψη του ρωσικού μεταγωγικού αεροσκάφους από φίλια πυρά, καθώς ο πύραυλος που εκτοξεύθηκε από την Συρία στόχευε ισραηλινά αεροσκάφη τα οποία καλύφθηκαν από το ίχνος του ρωσικού αεροσκάφους.

Όμως οι συχνές επιθέσεις που εξαπολύει η ισραηλινή αεροπορία με στόχο την ανάσχεση του Ιράν και της Χεζμπολάχ έχουν προκαλέσει ανησυχία και στην ίδια την Ρωσία καθώς οι συμφωνίες για τους κανόνες εμπλοκής με το Ισραήλ δεν τηρούνται πάντοτε και έτσι τίθενται σε κίνδυνο οι πυκνές αεροπορικές συνδέσεις της Ρωσίας με την βάση Hmeymim νότια της Λαττάκειας τόσο για την μεταφορά προσωπικού όσο και αμυντικού υλικού.

Όμως η Ισραηλινή ηγεσία έδειξε να μην ταράζεται ή πάντως να ανησυχεί ελάχιστα.

  • Ο Ισραηλινός υπουργός Άμυνας Αβιντγκορ Λίμπερμαν από τον Απρίλιο προειδοποιεί ότι το Ισραήλ έχει τις δυνατότητες να καταστρέψει τους S-300 εάν στραφούν από το συριακό έδαφος εναντίον των Ισραηλινών αεροσκαφών. Ο Tzachi Hanegbi Ισραηλινός υπουργός περιφερειακής συνεργασίας και μέλος του Συμβουλίου Εθνικής Ασφαλείας προέβλεψε ότι οι S-300, θα αντιμετωπισθούν αποτελεσματικά από τα Ισραηλινά stealth.

Το Ισραήλ προειδοποίησε ότι θα συνεχίσει κανονικά τις αεροπορικές επιχειρήσεις εναντίον στόχων του Ιράν και της Χεζμπολάχ παρά την παράδοση των S-300 στην Συρία. Αμυντικοί αναλυτές εκτιμούν ότι το Ισραήλ θα επιχειρήσει ένα κτύπημα τις επόμενες ημέρες για να αποδείξει ακριβώς ότι δεν καθηλώνει την αεροπορία του από τον φόβο των S-300.

Τον Δεκέμβριο του 2015 (Σημ. Β.Σ.) το ξένο ειδησεογραφικό πρακτορείο είχε αποκαλύψει ότι μυστικά η Ελλάδα είχε βοηθήσει το Ισραήλ να δοκιμάσει τα αντανακλαστικά της αεροπορίας του απέναντι στους S-300 που στάθμευαν στην Κρήτη και να έχουν την ευκαιρία έτσι τα Ισραηλινά μαχητικά να ασκηθούν σε πραγματικές συνθήκες μάχης και αντιμετώπισης των πυραυλικών συστημάτων S-300 και μελλοντικά S-400 με τα οποία πιθανόν θα εξοπλίζονταν στρατηγικοί αντίπαλοι.

Το Reuters έχει αποκαλύψει ότι οι ρωσικοί S-300 που πωλήθηκαν στην Κύπρο πριν 21 χρόνια και έχουν εγκατασταθεί στην Κρήτη είχαν ενεργοποιηθεί στην διάρκεια των κοινών ελληνο-ισραηλινών ασκήσεων που έγιναν τον Απρίλιο και τον Μάιο του 2015.

  • Έτσι οι Ισραηλινοί μπόρεσαν να ξεκλειδώσουν τα «μυστικά» των S-300 και να μπορούν πλέον με σχετική ασφάλεια να αποκρυπτογραφήσουν το λογισμικό των ρωσικών ραντάρ, ώστε να μπορεί να αντιμετωπίσει αποτελεσματικά η Ισραηλινή πολεμική αεροπορία το «λοκάρισμα» των ρωσικών S-300. Με τις ασκήσεις αυτές το Ισραήλ πέτυχε να αποκωδικοποιήσει το τρόπο που τα ραντάρ των ρωσικών πυραύλων εγκλωβίζουν τους στόχους τους και τα Ισραηλινά μαχητικά συγκέντρωσαν δεδομένα για τα ισχυρά ρωσικά ραντάρ που είναι χρήσιμα για την ανάπτυξη αντίμετρων για την «τύφλωση» ή «παραπλάνηση» τους.

Το Reuters είχε τότε επισημάνει ότι η Ελλάδα είχε προχωρήσει σε αυτή την κίνηση μετά από αίτημα των ΗΠΑ αλλά δεν ήταν γνωστό εάν το Ισραήλ μοιράστηκε τα στοιχεία που συνέλεξε με άλλες χώρες ή αν απλώς τα χρησιμοποίησε αποκλειστικά για τους δικούς του σκοπούς.

Οι πηγές που είχαν κάνει την αποκάλυψη στο Reuters είχαν ζητήσει να μην αποκαλυφθεί ούτε η ταυτότητα τους ούτε η εθνικότητα τους ενώ τόσο οι Έλληνες και Ισραηλινοί στρατιωτικοί αξιωματούχοι αρνήθηκαν να επιβεβαιώσουν την χρήση των S-300 στην διάρκεια των ασκήσεων που διεξήχθησαν στην Ανατολική Μεσόγειο όχι μόνο τον Απρίλιο και Μάιο του 2015 όσο και πιο πριν το 2012 και το 2010.

Οι S-300, είχαν αναπτυχθεί πρώτη φορά στην διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου το 1979 και μπορούν να αποκρούσουν ταυτόχρονα αεροσκάφη και βαλλιστικούς πυραύλους σε απόσταση μεγαλύτερη των 300 χιλιομέτρων.

  • Οι συγκεκριμένες συστοιχίες πυραύλων είχαν αγορασθεί από την Κύπρο το 1997 αλλά η αφόρητη πίεση των ΗΠΑ και της Βρετανίας και του ΝΑΤΟ, αλλά και η αρνητική στάση της κυβέρνησης Σημίτη, υποχρέωσε τον Γλαύκο Κληρίδη να συναινέσει στην μεταφορά των πυραύλων στην Κρήτη.

Το «παρκάρισμα» των S-300 στην Κρήτη απέκτησε εντελώς διαφορετική διάσταση μετά το 2010 όταν επήλθε το ρήγμα στις σχέσεις του Ισραήλ με την Τουρκία (με το επεισόδιο του Μαβή Μαρμαρά), ενώ παράλληλα είχε αρχίσει η ανάπτυξη των σχέσεων της Ελλάδας με το Ισραήλ.

Η Ελλάδα με υψηλό ρίσκο προσέφερε κρίσιμη υπηρεσία στο Ισραήλ που αφορά ζωτικά συμφέροντα του. Μένει να αποδειχθεί ότι αυτή η σχέση θα είναι αμφίδρομη και ότι το Ισραήλ θα ανταποδώσει με αντίστοιχης σημασίας κίνηση, την στρατηγικού χαρακτήρα «εξυπηρέτηση» που προσέφερε η Ελλάδα.

https://www.apopseis.com/i-exypiretisi-tis-athinas-sto-israil-giati-den-fovate-tous-s-300-sta-cheria-tou-asant/

Advertisements
Κατηγορίες:Διεθνή, Εθνικά, Πολιτική

«Περί εμπιστοσύνης, Δικαιοσύνης και Τύπου.»

12/10/2018 Τα σχόλια έχουν κλείσει

«Εδώ και χρόνια συνηθίσαμε στο γεγονός ότι παρά τη θεσμική ανεξαρτησία της Δικαιοσύνης, οι κυβερνήσεις επιλέγουν την ηγεσία της – με ό,τι αυτό συνεπάγεται για τη συμπεριφορά φιλόδοξων δικαστών…»

Από τον Νίκο Κωνσταντάρα στην Καθημερινή
Εδώ και λίγα χρόνια εκτυλίσσεται στην Αθήνα μια δικαστική υπόθεση, που όσο απίστευτη και αν φαίνεται, τόσο σημαντική είναι για την αντίληψή μας για τη Δικαιοσύνη, για την ελευθερία του Τύπου και για την εμπιστοσύνη στους θεσμούς. Την Τρίτη το απόγευμα, στην τελευταία της εξέλιξη, η υπόθεση μεταφέρεται σε αίθουσα του Συμβουλίου Επικρατείας. Εκεί το Ειδικό Δικαστήριο καλείται να συζητήσει την αγωγή κακοδικίας που η επιθεώρηση βιβλίου The Athens Review of Books κατέθεσε εναντίον του προέδρου, δύο αντιπροέδρων και άλλων τριών μελών του Αρείου Πάγου, καθώς και εναντίον δύο εφετών, για αποφάσεις τους κατά του εντύπου. Ισως να μην υπάρχει προηγούμενο στην ιστορία της Δικαιοσύνης σε όλο τον κόσμο (πλην εποχών επανάστασης και ανατροπής καθεστώτος). Και όμως, ούτε στην Ελλάδα ούτε στην υπόλοιπη Ευρώπη είναι ευρύτερα γνωστή η υπόθεση. Πιθανώς όποιοι ακούν γι’ αυτήν δεν μπορούν να κατανοήσουν πώς η ηγεσία του ανώτατου δικαστηρίου μιας χώρας μπορεί να δικαστεί από άλλο δικαστήριο. Πιθανώς πολλοί να αναρωτιούνται εάν τα πράγματα είναι όπως φαίνονται ή αν κάτι κρύβεται που τους εμποδίζει να καταλάβουν, οπότε την αφήνουν για άλλους να ασχοληθούν μαζί της. Ισως, πάλι, γνωρίζοντας ότι η καταδίκη της επιθεώρησης αφορά αγωγή που κατέθεσε ο σημερινός υπουργός Εξωτερικών Νίκος Κοτζιάς, κάποιοι πιστεύουν ότι είναι πολιτικό το ζήτημα, οπότε καλύτερα να αφεθεί στους επαγγελματίες του χώρου να ασχοληθούν. Πιθανώς όλες αυτές οι σκέψεις να αναμειγνύονται και να αποτρέπουν ευρύτερη συζήτηση γύρω από το θέμα.
Η υπόθεση αφορά καταδίκη της Athens Review of Books για μια επιστολή αναγνώστη, πριν υπουργοποιηθεί ο κ. Κοτζιάς και πριν επιλεγούν για τα σημερινά τους αξιώματα οι ανώτατοι δικαστικοί. Το ζήτημα είναι, προφανώς, πολύπλοκο, η ουσία όμως είναι απλή: στην Ελλάδα έως και η ηγεσία του Αρείου Πάγου μπορεί να κληθεί να λογοδοτήσει για αποφάσεις της εις βάρος πολιτών. Την ίδια ώρα, βέβαια, προκύπτει ζήτημα εμπιστοσύνης στους θεσμούς, όταν αναλογιζόμαστε πώς η υπόθεση πήρε αυτή την τροπή και ποια η σχέση μεταξύ δικαστικής και εκτελεστικής εξουσίας.
Στην κυνική εποχή μας, λίγοι πλέον λογαριάζουν ποιος λέει ή γράφει ή αποφασίζει κάτι, χωρίς να μας ενδιαφέρει περισσότερο το ποιος είναι και ποιο το προσωπικό του συμφέρον στην υπόθεση, καθώς και ποιες οι διασυνδέσεις του με κάποια πολιτική ομάδα. Στις ΗΠΑ αυτές τις μέρες, στη διαδικασία επικύρωσης της υποψηφιότητας νέου μέλους του Ανώτατου Δικαστηρίου, βλέπουμε ότι τα πολιτικά πάθη έφθασαν να καθορίζουν έως και την αντίληψη για το εάν κάτι είναι αληθές ή όχι. Για ποια εμπιστοσύνη θα μπορούμε να μιλάμε όταν μέλη του Ανωτάτου Δικαστηρίου θα έχουν επιλεγεί μέσα από μια διαδικασία που μόνο την έννοια της Δικαιοσύνης δεν υπηρετεί; Χωρίς να εισέλθουμε στην ουσία των καταγγελιών εναντίον του δικαστή Μπρετ Κάβανο (στις οποίες οι εμπλεκόμενοι στην υπόθεση οφείλουν να μπουν), είναι προφανές πως το κύρος της Δικαιοσύνης έχει υποστεί καίριο πλήγμα απ’ αυτήν την υπόθεση.
Στις ΗΠΑ, η επιλογή των μελών του Ανωτάτου Δικαστηρίου είναι ιδιαίτερης σοβαρότητας ζήτημα, επειδή η θέση είναι ισόβια (ή έως ότου ο ίδιος ο δικαστής επιλέξει να αποσυρθεί) και επειδή οι αποφάσεις του δικαστηρίου μπορούν να καθορίσουν τις κοινωνικές και πολιτικές εξελίξεις για πολλά χρόνια.
Στη χώρα μας, οι ανώτατοι δικαστές συνταξιοδοτούνται όταν φθάσουν στο όριο ηλικίας και δεν απολαμβάνουν την παντοδυναμία των Αμερικανών συναδέλφων τους. Η επιλογή των Ελλήνων ανώτατων δικαστών δεν θεωρείται σχεδόν κοσμογονικό γεγονός, όπως συμβαίνει με τα μέλη του Supreme Court των ΗΠΑ. Εδώ και χρόνια συνηθίσαμε στο γεγονός ότι παρά τη θεσμική ανεξαρτησία της Δικαιοσύνης, οι κυβερνήσεις επιλέγουν την ηγεσία της – με ό,τι αυτό συνεπάγεται για τη συμπεριφορά φιλόδοξων δικαστών πριν από την επιλογή τους και για τις μετέπειτα αποφάσεις τους. Στο κάτω κάτω, όμως, οι δικαστές δεν θα βρίσκονται στα ανώτατα αξιώματα για πολλά χρόνια και, όπως βλέπουμε σήμερα, μπορεί να κληθούν να λογοδοτήσουν για τις αποφάσεις τους.
Στις ΗΠΑ, η πολιτική χροιά των αποφάσεων ενός δικαστή κρίνει εάν θα επιλεγεί από τον πρόεδρο και εάν θα εγκριθεί από την πλειοψηφία των γερουσιαστών ώστε να προωθήσει τη δική τους πολιτική. Είναι κυνικό το σύστημα, αλλά όσο υπήρχε η αίσθηση πως οι υποψήφιοι είχαν τα προσόντα για να είναι καλοί δικαστές, υπήρχε μεγάλος βαθμός αποδοχής από τους πολιτικούς αντιπάλους και από την κοινωνία. Η απροκάλυπτη πολιτική υποστήριξη προς έναν ακατάλληλο υποψήφιο, όμως, είναι πρωτοφανής και θα αφήσει κληρονομιά ακόμη πιο έντονης πολιτικής πόλωσης και κυνισμού. Μπροστά στα μάτια μας βλέπουμε να κλονίζεται ένας κορυφαίος θεσμός.
Θα δούμε και τις συνέπειες
Στην Ελλάδα φθάσαμε πριν από πολλά χρόνια σε τέτοιον κυνισμό, όσον αφορά τις επιλογές των κυβερνήσεων – γνωρίζουμε ότι λίγοι πολιτικοί έχουν το ανάστημα να θέτουν τους θεσμούς πάνω από το δικό τους συμφέρον. Διαισθανόμαστε, επίσης, ότι στον χώρο της Δικαιοσύνης κινούνται ρεύματα που οι πολίτες δεν μπορούν να διακρίνουν. Συνηθισμένοι στον κυνισμό, καχύποπτοι πάντα, αλλά περιέργως πάντα ελπίζοντας σε κάτι καλύτερο, αρνούμαστε να πιστέψουμε τα χειρότερα. Ακόμη και όταν ίσως είναι οφθαλμοφανή.

https://athensreviewblog.wordpress.com/2018/10/08/8oct18/#more-88

Κατηγορίες:Πολιτική
Αρέσει σε %d bloggers: