Αρχείο

Archive for the ‘Διεθνή’ Category

«Ανάγκη επανατοποθέτησης του Κυπριακού: Μια μοναδική ευκαιρία λόγω των γεωπολιτικών αλλαγών στη ΝΑ Μεσόγειο.»

23/08/2017 1 Σχολιο

FILE PHOTO. Στιγμιότυπο από τη δεξίωση που παρέθεσε στις 3 Αυγούστου 2017 ο Έσπεν Μπαρθ Άιντα/ ΓΤΠ/ Σταύρος Ιωαννίδης

Του Άθου Κοιρανίδη  

Ο εντοπισμός τεράστιων κοιτασμάτων υδρογονανθράκων στην περιοχή της ΝΑ Μεσογείου την τελευταία 10ετία έχει προκαλέσει σεισμικές ανακατατάξεις στα γεωπολιτικά δεδομένα της περιοχής. Ο στρατηγικός στόχος της ΕΕ να απεξαρτηθεί ενεργειακά από τη Ρωσία φάνηκε ξαφνικά πιο εφικτός, αφού το μέγεθος των κοιτασμάτων στις ΑΟΖ των Ισραήλ, Αιγύπτου και Κύπρου μπορούν να καλύψουν μεγάλο μέρος των αναγκών της ΕΕ στο προβλεπτό μέλλον.

Η ισλαμοποίηση της Τουρκίας με την επικράτηση του νέο-σουλτάνου Ερντογάν, η εμπλοκή της στη δημιουργία και συντήρηση του Ισλαμικού Κράτους και η αναγέννηση του οθωμανικού ιμπεριαλιστικού πνεύματος έχει προκαλέσει την αντίδραση των μεγάλων αλλά και των περιφερειακών δυνάμεων ενώ το φλερτάρισμά της με τη Ρωσία έχει ραγίσει το γυαλί της σχέσης της με τις ΗΠΑ, το ΝΑΤΟ και την ΕΕ που έχουν παύσει πλέον να την θεωρούν ως τον έμπιστο χωροφύλακα της περιοχής και πρότυπο εκδημοκρατικοποιημένου μωαμεθανικού κράτους. 

Η αποτελεσματική δράση των Κούρδων στην αντιμετώπιση του Ισλαμικού Κράτους, η ραγδαία αύξηση του πληθυσμού τους σε σχέση με τους Τούρκους, η ανάγκη διοχέτευσης των μεγάλων κοιτασμάτων υδρογονανθράκων του Ιράκ και του Αζερμπαϊτζάν στην ΕΕ καθώς και ο επιβαλλόμενος διαμοιρασμός της Συρίας για εξυπηρέτηση των συμφερόντων των μεγάλων και περιφερειακών δυνάμεων, έχουν τροχοδρομήσει την δημιουργία Κουρδικού κράτους το οποίο θα εκτείνεται από το βόρειο Ιράκ μέχρι τα βόρειοανατολικά παράλια της Συρίας ώστε να παρέχει έξοδο των υδρογονανθράκων της περιοχής στην Ανατολική Μεσόγειο και διοχέτευσή τους στην Ευρώπη μέσω του αγωγού EastMed.

Η δημιουργία κουρδικού κράτους θα επιφέρει αυτόματα την διχοτόμηση της Τουρκίας των 80 εκατ. κατοίκων και των 784.000 τ.χλμ. και πιθανόν να προκαλέσει περαιτέρω εσωτερικούς κλυδωνισμούς οι οποίοι θα την αποδυναμώσουν γεωπολιτικά ακόμη περισσότερο. Το ευρωπαϊκό μέρος της Τουρκίας και τα δυτικά της παράλια που αποτελούν την ατμομηχανή της τουρκικής οικονομίας πιθανόν να εξασκήσουν φυγόκεντρες δυνάμεις στον κορμό του Τουρκικού κράτους και αποσχιστικές ενέργειες από το ισλαμοποιημένο μέρος της κεντρικής και ανατολικής Τουρκίας.

Η ενεργειακή ασφάλεια της ΝΑ Μεσογείου προϋποθέτει την πολιτική σταθερότητα των χωρών της περιοχής, ιδιαίτερα αυτών από τις οποίες θα διέρχεται ο αγωγός EastMed αλλά πρωτίστως της Κύπρου η οποία με το σχέδιο αυτό ανάγεται σε ενεργειακό κόμβο. Η Κύπρος δεν μπορεί να τελεί υπό την κηδεμονία ή επιτήρηση της ασταθούς νέο-οθωμανικής Τουρκίας και να χρησιμοποιείται για εξυπηρέτηση των συμφερόντων της. Το συμφέρον της διεθνούς κοινότητας, ιδιαίτερα της ΕΕ αλλά και των ΗΠΑ, επιτάσσει όπως η Κύπρος αναχθεί σε ένα ανεξάρτητο ευρωπαϊκό κράτος το οποίο λόγω του μικρού του μεγέθους να μπορεί να ελέγχεται εύκολα από τον διεθνή παράγοντα και να διασφαλίζει την ομαλή συνεχή ροή των υδρογονανθράκων και τροφοδότηση της ΕΕ.

Η εμπειρία των τελευταίων τεσσάρων δεκαετιών, ιδιαίτερα όμως των τελευταίων δέκα ετών, έχει καταδείξει ότι το όραμα της Τουρκίας σχετικά με την Κύπρο είναι ο πολιτικός έλεγχος ολόκληρου του νησιού μέσω είτε του τουρκοκυπριακού συνιστώντος ομόσπονδου κρατιδίου είτε της τουρκοκυπριακής κοινότητας.

Τα πιο πάνω δεδομένα προσφέρουν πρόσφορο έδαφος για διεκδίκηση της συνέχισης της Κυπριακής Δημοκρατίας ως ενιαίο ευρωπαϊκό κράτος και την αποχώρηση και απεμπλοκή της Τουρκίας από τα πεπραγμένα του νησιού. Η κυβέρνηση της Κυπριακής Δημοκρατίας επιβάλλεται όπως υιοθετήσει άμεσα αυτό το νέο όραμα, εγκαταλείψει το ουτοπικό όραμα της μετεξέλιξης της Κυπριακής Δημοκρατίας σε Δικοινοτική Διζωνική Ομοσπονδία και εκπονήσει στρατηγικό σχέδιο για υλοποίησή του. Η επεξηγηματική αφήγηση του νέου οράματος στη διεθνή κοινότητα σε συνδυασμό με τη διεκδικητική τακτική θα απεγκλωβίσουν την Κυπριακή Δημοκρατία από την καλοστημένη παγίδα των Βρετανών και των Τούρκων και θα επιφέρουν σταδιακά την πολυπόθητη ελευθερία και οριστική δίκαιη και βιώσιμη λύση του κυπριακού προβλήματος.

https://www.apopseis.com/anagki-epanatopothetisis-tou-kypriakou-mia-monadiki-efkeria-logo-ton-geopolitikon-allagon-sti-na-mesogio/

Advertisements

«Η Τουρκία υψώνει τείχη για να προλάβει αλλαγές συνόρων και ανατροπές: Μία είδηση που πέρασε στα ψιλά!»

20/08/2017 Σχολιάστε

ΣΚΙΤΣΟ ΤΟΥ ΚΥΡΙΑΚΟΥ ΓΚΟΥΜΑ

Του Γιωργου Σκαφιδα

Η είδηση πέρασε στα ψιλά εν μέσω θερινής ραστώνης αλλά έχει τη σημασία της.  Η Τουρκία ξεκίνησε μόλις πριν λίγες ημέρες να υψώνει ένα «τείχος ασφαλείας» μήκους 144 χλμ. στα σύνορά της με το Ιράν. Το έργο έχει αναλάβει να φέρει σε πέρας η κρατική Διεύθυνση Οικιστικής Ανάπτυξης της Τουρκίας (TOKİ) έπειτα από σχετική εντολή-ανάθεση του τουρκικού υπουργείου Άμυνας, με την πρώτη φάση της ανέγερσης να αναμένεται να έχει ολοκληρωθεί ως τον ερχόμενο Οκτώβριο. Μέχρι εδώ όλα (ειδησεογραφικώς) ασήμαντα… ή μήπως όχι;

Βλέπετε… η Τουρκία έχει ήδη υψώσει άλλο ένα τείχος μήκους σχεδόν 700 χλμ. στα σύνορά της με τη Συρία, και πλέον ετοιμάζει ακόμη δύο: ένα μήκους 144 χλμ. στα σύνορά της με το Ιράν όπως προαναφέραμε, και άλλο ένα μήκους σχεδόν 90 χλμ. στα σύνορά της με το Ιράκ. Το τείχος, μάλιστα, στη μεθόριο Τουρκίας-Συρίας συνεχίζει να επεκτείνεται, με στόχο όταν ολοκληρωθεί κάποια στιγμή στο άμεσο μέλλον να καλύπτει μια έκταση συνολικά 828 χλμ., σχεδόν το σύνολο δηλαδή της τουρκοσυριακής συνοριογραμμής. 

Τσιμεντένιοι «ογκόλιθοι» ύψους μεγαλύτερου των τριών μέτρων και πλάτους δύο, με πάχος 11 εκατοστά και βάρος 7 τόνους έκαστος, παρατάσσονται ο ένας δίπλα στον άλλο, προτού «διανθιστούν» με συρματοπλέγματα και εκατοντάδες υπερσύγχρονα «οπλισμένα» παρατηρητήρια.  Την κατασκευή έχει αναλάβει και εκεί η κρατική τουρκική TOKİ.

Στο ίδιο μοτίβο, οι Τούρκοι ετοιμάζονται (από τον Οκτώβριο του 2017 και μετά) να αρχίσουν να υψώνουν κι άλλο ένα, τρίτο τείχος μήκους σχεδόν 90 χλμ. στα σύνορά τους με το Ιράκ. Κι όλα αυτά με στόχο να κρατήσουν μακριά τους όποιους εξωτερικούς «εχθρούς της πατρίδας», είτε αυτοί ονομάζονται κακοί τζιχαντιστές (γιατί ως γνωστόν στο μυαλό της τουρκικής ηγεσίας υπήρξαν και καλοί τζιχαντιστές), είτε Κούρδοι αντάρτες, είτε οικονομικοί μετανάστες, είτε (ας μην κοροϊδευόμαστε και) πρόσφυγες. Δεν είναι τυχαίο ότι όλα αυτά γίνονται σε μια περίοδο κατά την οποία αμφισβητείται έντονα το καθεστώς των συνόρων στη Μέση Ανατολή, όπως αυτό διαμορφώθηκε μετά τη μυστική συμφωνία Σάικς-Πικό.

Σε μια περίοδο κατά την οποία οι Κούρδοι της Συρίας ενισχύονται (με τις ευλογίες Αμερικανών και Ισραηλινών) δίνοντας τροφή σε σενάρια για δημιουργία Κουρδικού Κράτους. Ενώ παράλληλα η Συρία φλερτάρει με την ομοσπονδοποίηση (σενάριο που τρομάζει την Άγκυρα περισσότερο ακόμη κι από τον ίδιο τον Άσαντ), και οι Κούρδοι του ούτως ή άλλως ημιαυτόνομου βορείου Ιράκ προχωρούν σε δημοψήφισμα για την ανεξαρτησία τους στις 25 Σεπτεμβρίου (με τους Τουρκμένους του Ιράκ και την Άγκυρα να αντιδρούν έντονα).

Μέσα σε όλα αυτά, ιδιαίτερο ενδιαφέρον έρχεται να παρουσιάσει ένα συγκεκριμένο τεχνικό χαρακτηριστικό: το γεγονός ότι τα τείχη που κατασκευάζει η Τουρκία στα σύνορά της είναι… κινητά. Οι γιγαντιαίες τσιμεντένιες πλάκες είναι φτιαγμένες έτσι ώστε να μπορούν να μετακινηθούν… ανάλογα με την περίσταση, δημιουργώντας ένα νέο τεχνητό σύνορο κάπου αλλού, λίγα μέτρα παραπέρα ή σε κάποιο άλλο γεωπολιτικά κομβικό σημείο.

Ο Τούρκος πρωθυπουργός Μπιναλί Γιλντιρίμ ήταν σαφής. Μιλώντας προ ημερών (11 Αυγούστου) σε δημοσιογράφους στην Άγκυρα, διακήρυξε ότι η Τουρκία «δεν πρόκειται να ανεχτεί τις προσπάθειες που γίνονται για τη δημιουργία ενός νέου τεχνητού κράτους (σ.σ. Κουρδικού) κοντά στα σύνορά της με τη Συρία και το Ιράκ». Σε αυτό το σημείο, αξίζει να υπενθυμίσουμε ότι το μοντέλο μιας «νέας Μέσης Ανατολής» τα σύνορα της οποίας θα έχουν αλλάξει για να «χωρέσουν» και ένα ανεξάρτητο Κουρδικό Κράτος συζητιέται ανοιχτά από τους Αμερικανούς ήδη από το 2006 προκαλώντας αντιδράσεις στην τουρκική πλευρά (με αφορμή εκείνον τον αμφιλεγόμενο χάρτη που είχε δημοσιεύσει στην Επιθεώρηση των Αμερικανικών Ενόπλων Δυνάμεων AFJ τον Ιούνιο του 2006 ο απόστρατος συνταγματάρχης Ράλφ Πίτερς).

Πίσω στο παρόν, κατά υποκριτικό τρόπο, ακριβώς την ίδια ώρα που γίνονται όλα αυτά, ο Τούρκος υπουργός Ευρωπαϊκών Υποθέσεων Ομέρ Τσελίκ βγαίνει ανοιχτά (στις 10 Αυγούστου) και κατηγορεί τους Ευρωπαίους επειδή εκείνοι χτίζουν «απάνθρωπα» τείχη στα σύνορά τους. «Υπάρχουν ακόμη χώρες που κλείνουν τα σύνορά τους με συρμάτινους φράκτες και ένοπλες δυνάμεις. Που γυρνούν την πλάτη τους σε ανθρώπους που τρέχουν να ξεφύγουν από το θάνατο. Η Ευρώπη δεν θα έπρεπε να χτίζει τείχη αλλά γέφυρες», διακήρυξε ο Ομέρ Τσελίκ υποστηρίζοντας μάλιστα ότι «η Τουρκία είναι η μοναδική χώρα στον κόσμο που πραγματικά αγκαλιάζει εκείνους που τρέχουν να γλιτώσουν από τον θάνατο».

Στην πραγματικότητα ωστόσο, και σε αντίθεση με τα λεγόμενα του Τούρκου υπουργού, ούτε η Άγκυρα ρίχνει γέφυρες. Αντιθέτως, θωρακίζει τα ανατολικά της σύνορα με όχι ένα αλλά τρία απροσπέλαστα τσιμεντένια τείχη το συνολικό μήκος των οποίων πρόκειται να ξεπεράσει τα 1.000 χλμ. Η Άγκυρα, ωστόσο, δεν είναι η μόνη. Κάθε άλλο μάλιστα. Είναι απλώς άλλο ένα από τα πολλά κράτη που περιχαρακώνονται μέσα στην κινούμενη (και γεωπολιτικά πυρωμένη) άμμο της Μέσης Ανατολής. Το Ισραήλ έχει κάνει το ίδιο (στη Δυτική Όχθη) και συνεχίζει (στα σύνορά του με την Αίγυπτο και την Ιορδανία, στα υψώματα του Γκολάν κ.α.).

Το Κουβέιτ επίσης (στα σύνορά του με το Ιράκ), όπως άλλωστε και η Σαουδική Αραβία (υψώνοντας ένα τείχος-φράκτη στα σύνορά της με την Υεμένη, ενώ σχεδιάζει να κάνει κάτι ανάλογο και στα σύνορά της με το Ιράκ). Διόλου τυχαία, είναι η Υεμένη, η Συρία και το Ιράκ που αποτελούν σήμερα τις μεγαλύτερες εστίες έντασης στην πολύπαθη περιοχή της Μέσης Ανατολής. Ωστόσο η τάση είναι ευρύτερη. Το 2016 υπήρχαν συνολικά στον κόσμο πέντε φορές πιο πολλά συνοριακά τείχη από όσα υπήρχαν όταν έπεσε το τείχος του Βερολίνου το 1989.

Σύμφωνα μάλιστα με έρευνα του 2015 (με τον τίτλο «Barriers to Entry: Who Builds Fortified Boundaries and Why?» στην επιθεώρηση International Security), από τα 51 τείχη που υψώθηκαν κατά μήκος συνόρων την περίοδο 1945-2014, τα μισά ανεγέρθηκαν την περίοδο 2000-2014. Και να σκεφτεί κανείς ότι στην παραπάνω έρευνα δεν συμπεριλαμβάνονται καν όσα «ξεφύτρωσαν» από το 2015 και μετά, με τους Ευρωπαίους να υψώνουν συρματοπλέγματα ενάντια στις προσφυγικές ροές (σε Ουγγαρία, Καλαί, Σκόπια κ.α.), και με ένα νέο πρόεδρο στις ΗΠΑ να απειλεί να χτίσει ενισχυμένο τείχος στα σύνορα με το Μεξικό.

https://www.apopseis.com/i-tourkia-ypsoni-tichi-gia-na-prolavi-allages-synoron-ke-anatropes-mia-idisi-pou-perase-sta-psila/

Κατηγορίες:Διεθνή, Εθνικά

«Η Κίνα, η Τουρκία και το Αιγαίο Αρχιπέλαγος: Οι Τούρκοι αντιγράφουν τους Κινέζους στην Ανατολική Μεσόγειο.»

20/08/2017 1 Σχολιο

Απόσταση Αιγαίου από Σινική Θάλασσα: 5.501 μίλια. Πηγή: Google Map, 2017Απόσταση Αιγαίου από Σινική Θάλασσα: 5.501 μίλια. Πηγή: Google Map, 2017

Γράφει ο Θεόδωρος Καρυώτης

Το Αιγαίο Αρχιπέλαγος απέχει 5.501 μίλια από τη Νότια Σινική Θάλασσα. Έχουν όμως και κάτι κοινό. Οι δυο θάλασσες αποτελούν τις πρώτες θάλασσες στην ιστορία του πλανήτη Γη μια και αποτελούσαν τις θάλασσες των δυο πιο αρχαίων πολιτισμών.

Βέβαια, η Νότια Σινική Θάλασσα, με όγκο 1.351 εκατ. τετραγωνικά μίλια, είναι περίπου 17 φορές μεγαλύτερη από το Αιγαίο Αρχιπέλαγος που έχει όγκο 82.626 τετραγωνικά μίλια.

Σε αυτές τις δύο θάλασσες παίζεται το πιο δύσκολο παιγνίδι που έχει σχέση με το Δίκαιο της Θάλασσας (UNCLOS 82). Για την Ελλάδα έχει ιδιαίτερη σημασία, διότι η Τουρκία προσπαθεί να μιμηθεί την Κίνα στις παράνομες θέσεις της για τα νησιά, βραχονησίδες, χωρικά ύδατα και ΑΟΖ.

Η Θάλασσα της Νότιας Κίνας, που εμείς την ονομάζουμε Σινική Θάλασσα, είναι μια τεράστια θάλασσα που συνορεύει με έθνη που περιέχουν περίπου 2 δισεκατομμύρια ανθρώπους. Περίπου το ένα τρίτο της παγκόσμιας ναυσιπλοΐας διασχίζει τα νερά της, τα οποία παρέχουν επίσης τεράστιες ποσότητες τροφής ενώ ο βυθός της είναι πλούσιος σε πετρέλαιο και φυσικό αέριο. Διάσπαρτα στη θάλασσα είναι πολύ μικρά κομμάτια εδάφους, συχνά μικροσκοπικά, που συχνά βρίσκονται κάτω από τα νερά κατά τη διάρκεια της παλίρροιας. Αυτά ανήκουν σε δύο κύριες ομάδες, τα Νησιά Paracel στο βόρειο τμήμα της θάλασσας και τα Spratly Islands στο νότιο τμήμα. Η Κίνα, η Ταιβάν, οι Φιλιππίνες, το Βιετνάμ, το Μπρουνέι και η Μαλαισία διεκδικούν την κυριαρχία σε ορισμένα από αυτά τα μικροσκοπικά εδάφη και στα ύδατα και η σύγκρουση, μερικές φορές, παίρνει μεγάλες διαστάσεις.

Η Κίνα, μέσω του χάρτη των “εννέα γραμμών” και πολλών δηλώσεών της, ισχυρίστηκε τουλάχιστον την κυριαρχία πάνω σε όλα τα νησιά και τους βράχους της Σινικής Θάλασσας και τα δικαιώματα επί των παρακείμενων υδάτων. Τα άλλα πέντε ενδιαφερόμενα κράτη εγείρουν αντικρουόμενους ισχυρισμούς σχετικά με τα χαρακτηριστικά της γης, τα οποία με τη σειρά τους παράγουν πολυάριθμες επιπλέον αλληλεπικαλυπτόμενες και αντικρουόμενες αξιώσεις σε σχέση με τα παρακείμενα ύδατα και τον τρόπο με τον οποίο χρησιμοποιούνται. Ούτε η τεράστια έκταση της θάλασσας ούτε το μικρό μέγεθος των αμφισβητούμενων περιοχών δεν εμπόδισαν την κλιμάκωση της έντασης τα τελευταία χρόνια. Οι ανησυχίες σχετικά με την ασφάλεια και τους πόρους έχουν ανεβάσει σε υψηλό βαθμό την ένταση και οι αντίπαλοι εθνικισμοί στα κράτη που συμμετέχουν στη διαδικασία ανάβουν πυρκαγιές στα ύδατα.

Έτσι, φτάσαμε στην Τρίτη 12 Ιουλίου 2016, όπου το Μόνιμο Διαιτητικό Δικαστήριο της Χάγης, έκδωσε την απόφασή του για την αντιδικία μεταξύ της Κίνας και των Φιλιππίνων στη Θάλασσα της Νότιας Κίνας. Η απόφαση των πέντε δικαστών, 501 σελίδων, που αναμενόταν με αγωνία από την διεθνή κοινότητα ήταν ομόφωνη υπέρ των Φιλιππίνων και κατέδειξε τις κινεζικές παραβιάσεις του Δίκαιου της Θάλασσας στη Θάλασσα της Νότιας Κίνας. Η Δημοκρατία των Φιλιππίνων κατέφυγε στο Δικαστήριο τον Ιανουάριο του 2013 και η απόφαση την ικανοποιεί στην πλειοψηφία των θεμάτων. Η Κίνα πάντως αρνήθηκε από την αρχή την δικαιοδοσία του Δικαστηρίου και δεν συμμετείχε στις διαδικασίες.

ΧΑΡΤΗΣ ΚΙΝΕΖΙΚΩΝ ΘΕΣΕΩΝ

Πηγή: Tufts University, Fletcher School, Law of the Sea, A primer

Πηγή: Tufts University, Fletcher School, Law of the Sea, A primer

Το Δικαστήριο αποφάσισε ότι η διακεκομμένη γραμμή της Κίνας (όπως δείχνει η κόκκινη γραμμή του παραπάνω χάρτη) είναι παράνομη και αυθαίρετη, και τα ιστορικά δικαιώματα που προβάλει η Κίνα δεν έχουν καμία ισχύ με βάση το διεθνές δίκαιο και τα νησιά Spratly δεν αποτελούν νησιά όπως αυτά ορίζονται από το UNCLOS.

Η διακεκομμένη γραμμή περιλαμβάνει περίπου 2.000.000 τετραγωνικά χιλιόμετρα θαλάσσιου χώρου, περιοχή ίση με περίπου 22% της γης της Κίνας.

Η μη οριοθέτηση ΑΟΖ Διαβάστε περισσότερα…

Κατηγορίες:ΑΟΖ, Διεθνή, Εθνικά

«Ο εφιάλτης του εδαφικού διαμελισμού γίνεται πλέον ορατός για την Τουρκία.»

20/08/2017 Σχολιάστε

FILE PHOTO. Η Γερμανίδα Καγκελάριος Άνγκελα Μέρκελ και ο Τούρκος Πρόεδρος Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν στην επίσημη δεξίωση στην εναρκτήρια ημέρα της συνόδου κορυφής της G20 στο Αμβούργο της Γερμανίας στις 07 Ιουλίου 2017/ EPA/LUKAS BARTH

Του Σάββα Ιακωβίδη

Ο Καρλ Μαρξ είπε κάποτε ότι, «η ιστορία επαναλαμβάνεται την πρώτη φορά σαν τραγωδία και τη δεύτερη σαν φάρσα». Στην περίπτωση της Μέσης Ανατολής, η ιστορία ξεκίνησε ως φάρσα και σήμερα εξελίσσεται σε απίστευτη τραγωδία. Τον Μάιο του 1916 μεταξύ Βρετανίας και Γαλλίας, με τη συναίνεση της Ρωσίας, συνήφθη η Συμφωνία Sykes–Picot. Ήταν ένα μυστικό σύμφωνο με το οποίο μοιράζονταν σε σφαίρες επιρροής και ελέγχου της Βρετανίας, τη Γαλλίας και, αρχικά, της Ρωσίας, εδάφη της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας στη σημερινή Τουρκία, στη Μέση Ανατολή, στο Ιράκ και στη Συρία.

Ο Σάικς έλεγε ότι ήθελε «να χαράξει μία γραμμή από το ‘e’ της Άκρας ( Acr(e) ) μέχρι το ‘τελευταίο k’ του Κιρκούκ ( Kirkou(k)», γράφει ο βρετανός συγγραφέας Τζέιμς Μπαρ στο βιβλίο του, «Μία γραμμή στην άμμο» (2011). Η μαύρη αυτή γραμμή χωρίζει τη Μέση Ανατολή αγνοώντας ασύγγνωστα εθνότητες, φυλετικούς και θρησκευτικούς διαχωρισμούς: Η «Συρία» των Γάλλων, στο βορρά, η «Αραβία» των Βρετανών, στο νότο. Η περιοχή χωρισμένη σε πέντε ζώνες. Σύμφωνα με πολλούς ιστορικούς και μελετητές, η Συμφωνία Σάικς-Πικό ήταν η απαρχή ασταμάτητων συγκρούσεων στη Μέση Ανατολή μέχρι σήμερα, με κορύφωση τον φοβερό πόλεμο στη Συρία και την εμπλοκή διαφόρων δυνάμεων. 

Συριακή… κατεχόμενη Κύπρος

Μια από τις χώρες που έχουν εμπλακεί στον συριακό πόλεμο είναι και η Τουρκία. Ας θυμηθούμε: Πριν από έναν ακριβώς χρόνο, η κυβέρνηση Ερντογάν διέταξε την εισβολή τουρκικών στρατευμάτων στη Συρία με πρόσχημα τον αγώνα εναντίον των τζιχαντιστών του Ισλαμικού Κράτους (το οποίο η ίδια εφοδίαζε με όπλα και πυρομαχικά και δεχόταν τραυματίες τζιχαντιστές στα νοσοκομεία της). Υποτίθεται ότι εκείνη η επιχείρηση ήταν περιορισμένης εμβέλειας. Έκτοτε, σε έκταση 2000 τ. χλμ τα οποία ελέγχει με φίλιες ομάδες ανταρτών, η Τουρκία δημιουργεί συνθήκες… Βόρειας κατεχόμενης Κύπρου: Λειτουργεί νοσοκομεία, σχολεία, αστυνομικές, δικαστικές, εκπαιδευτικές, διοικητικές και άλλες υποδομές, εκπαιδεύει ιμάμηδες, κτίζει τζαμιά και δίνει την εικόνα οιονεί κράτους, υπό τον πλήρη οικονομικό, πολιτικό, διοικητικό και στρατιωτικό έλεγχό της.

Ο πραγματικός στόχος της Τουρκίας είναι να παρεμποδίσει τους Κούρδους της Συρίας να ενωθούν με τους Κούρδους του Ιράκ και της Ανατολικής Τουρκίας σε ένα μεγάλο και ισχυρό κουρδικό κράτος. Όμως υπάρχουν δύο ισχυροί παράγοντες που φαίνονται να ματαιώνουν τα τουρκικά σχέδια, τα οποία αποβλέπουν στην εξουδετέρωση του μόνιμου, εδώ και 1000 χρόνια, εφιάλτη της Τουρκίας: Ο εδαφικός ακρωτηριασμός της. Από τη μια είναι η Ρωσία, η οποία στηρίζει το καθεστώς Άσαντ και από την άλλη είναι οι ΗΠΑ, οι οποίες υποστηρίζουν ανεπιφύλακτα και εξοπλίζουν με βαριά όπλα τους Κούρδους της Συρίας.

Τουρκικός πανικός

Γιατί; Διότι, πρώτον, είναι οι μόνες συντεταγμένες, ικανές δυνάμεις που μάχονται αποτελεσματικά κατά των τζιχαντιστών. Δεύτερον, οι Κούρδοι της Συρίας είναι οι μόνοι οι οποίοι προσφέρουν νίκες στους Αμερικανούς. Τον περ. Μάιο, λίγες μόνον ημέρες πριν από την επίσημη επίσκεψη του σουλτάνου Ερντογάν στην Ουάσινγκτον, ο πρόεδρος Τραμπ ανακοίνωσε μαζική και σημαντική στρατιωτική βοήθεια στους Κούρδους του YPG. Οι πληροφορίες αναφέρονται σε άρματα μάχης, βαριά πολυβόλα και αντιαρματικά που μεταφέρθηκαν με εκατοντάδες φορτηγά.

Τι σημαίνουν αυτά;

Πρώτον, οι Αμερικανοί και οι Ρώσοι φαίνεται ότι ήδη αποφάσισαν την τύχη της δύσμοιρης Συρίας, η οποία ενδέχεται να τριχοτομηθεί.

Δεύτερον, φαίνεται ότι απώτερος στόχος τους είναι η έξοδος των Κούρδων προς την Μεσόγειο αλλά και για λόγους ενεργειακών σχεδιασμών.

Τρίτον, πιθανή ίδρυση κουρδικού κράτους προϋποθέτει εκ προοιμίου και τον εδαφικό ακρωτηριασμό της Ανατολικής, κατά πλειοψηφία κουρδικής, Τουρκίας.

Όμως, μια τέτοια προοπτική θα απαιτήσει τον επανασχεδιασμό του χάρτη της περιοχής με ό,τι αυτό θα μπορούσε να συνεπάγεται για τις χώρες της Μέσης Ανατολής, ειδικά για τον Λίβανο, το Ισραήλ, με εντεύθεν προεκτάσεις προς την Ιορδανία και την  Αίγυπτο. Και, φυσικά, πρέπει να ληφθούν υπόψη οι αντιδράσεις της Τουρκίας. Αν χρειαζόταν μια απόδειξη του ασυγκάλυπτου πανικού, ο οποίος χαρακτηρίζει τελευταία την τουρκική κυβέρνηση, αυτός αποδίδεται από έναν στενότατο μυστικοσύμβουλο του Ερντογάν και δημοσιογραφικό εκφραστή του. Πρόκειται για τον Ιμπραχίμ Καραγκιούλ, γενικό διευθυντή της εφημερίδας «Yeni Şafak», η οποία ανήκει στον συμπέθερο του Ερντογάν.

Σχέδιο καταστροφής της Τουρκίας

Σε άρθρο του, που δημοσιεύτηκε στις 11 τρέχοντος στην πιο πάνω εφημερίδα, όπως το έχει μεταφράσει και δημοσιεύσει στο Pontos News, ο Σάββας Καλεντερίδης, ο Καραγκιούλ, με τίτλο: «Πρέπει να αντιδράσουμε άμεσα, αλλιώς θα κτυπάμε το κεφάλι μας στον τοίχο», γράφει:

«Ο (κουρδικός) διάδρομος που έχει δημιουργηθεί στα βόρεια της Συρίας, είναι ένα σχέδιο καταστροφής της Τουρκίας. Μόλις ολοκληρωθεί ο διάδρομος αυτός, από το Ιράν μέχρι τη Μεσόγειο, θα μπει σε εφαρμογή ο χάρτης που ετοίμασαν για την Τουρκία. Μέχρι σήμερα προετοίμασαν αυτόν τον χάρτη, μας τύφλωσαν και μας αποκοίμισαν με το ΙΚ, μετέφεραν εκεί τρομοκράτες και το ΡΚΚ και βήμα-βήμα περικύκλωσαν την Τουρκία. Έκαναν ένα παιχνίδι με το Κομπάνι και μας ξεγέλασαν. Οι ΗΠΑ, ενώ έδωσαν υποσχέσεις στην Τουρκία για την Ιεράπολη, την παρέδωσαν στο ΡΚΚ, όπως και όλες τις άλλες περιοχές του διαδρόμου.

»Η Τουρκία αντέδρασε με την επιχείρηση ‘Ασπίδα του Ευφράτη’, όμως μας σταμάτησαν εκεί. Δεν μπορούμε να κάνουμε βήμα παραπέρα. Και τώρα έρχεται η σειρά του Ιντλίμπ, που έχει μπει στο στόχαστρο των ΗΠΑ. Ετοιμάζονται να κάνουν επιχείρηση εκεί, επειδή την περιοχή ελέγχει μια οργάνωση που ανήκει στην Αλ Κάιντα. Θα παραδώσουν την περιοχή αυτή στο ΡΚΚ και έτσι θα βγουν οι Κούρδοι στη Μεσόγειο. Και μετά θα μας πουν να φύγουμε από την Αλ Μπαμπ και από την Τζαραμπλούς.

»Όσοι μετέφεραν το ΡΚΚ στις ακτές της Μεσογείου, δεν οδηγούν στο διαμελισμό μόνο τη Συρία, αιχμαλωτίζουν και την Τουρκία, για να εφαρμόσουν και σε μας αργότερα το ίδιο σενάριο. Είμαστε αντιμέτωποι με τον μεγαλύτερο κίνδυνο μετά τη διάλυση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Όλα αυτά δεν είναι ούτε θέμα τρομοκρατίας, ούτε ποιος θα ελέγξει τη Συρία. Είναι κάτι πιο βαθύ, πώς θα απομονωθεί, πώς θα περικυκλωθεί, για να διαμελιστεί στη συνέχεια η Τουρκία. Όταν ολοκληρωθεί εκείνος ο διάδρομος, η Τουρκία θα αποκοπεί από τον ισλαμικό κόσμο. Θα αποκλειστούμε πρώτα από τον Αραβικό κόσμο και στη συνέχεια από το Ιράν. Τότε, μια απομονωμένη Τουρκία, θα οδηγηθεί από τις ΗΠΑ και την ΕΕ στο διαμελισμό (…). Αν δεν κάνουμε κάτι τώρα, τότε θα χτυπάμε το κεφάλι μας στον τοίχο».

ΗΠΑ-Ρωσία την ανέχονται

Ο Τούρκος καθηγητής Πολιτικών Επιστημών, Cengiz Aktar, σε εκτενή ανάλυσή του στο “Foreign Affairs” (ελληνική έκδοση, τ. 45, Απρίλιος-Μάιος 2017), γράφει για τη συριακή πολιτική της Τουρκίας: «Στην Συρία, η Άγκυρα που έρχεται να εμπλακεί στρατιωτικά για να χαράξει έναν σουνιτικό και αραβικό θύλακα στα βόρεια της χώρας, η γραμμή της τώρα είναι να βοηθήσει τις τζιχαντιστικές ομάδες εναντίον των Κούρδων, χωρίς να είναι σε θέση να ελέγχει αυτές τις ομάδες λόγω έλλειψης πληροφοριών και τεχνογνωσίας. Η παρουσία της Άγκυρας είναι ανεκτή από την Μόσχα και την Ουάσιγκτον οι οποίες, προς το παρόν, την αφήνουν να ενεργεί (…).

»Μακροπρόθεσμα, η αντι-κουρδική εμμονή της Άγκυρας δεν έχει καμία δουλειά με την πραγματικότητα, με τους Κούρδους της Συρίας να είναι η μόνη δύναμη επί του εδάφους σε θέση να καθαρίσουν το έδαφος του ISIL. Οι αποκεντρωτικές τάσεις των Κούρδων ηγετών παρουσιάζουν επίσης μια αξιόπιστη πολιτική προοπτική για την μελλοντική πολιτική αρχιτεκτονική στην Συρία, μειώνοντας την εμμονή της Άγκυρας σε μια μάχη οπισθοφυλακής».

Δεν θα αναλύσουμε σήμερα τι θα σήμαινε για την περιοχή μας πιθανή δημιουργία κουρδικού κράτους και ποιες επιπτώσεις ενδέχεται να έχει και στην Κύπρο. Όμως, η πολιτική ηγεσία οφείλει να παρακολουθεί τις εξελίξεις στο συριακό, σε συνάρτηση προς την Τουρκία και τους σχεδιασμούς της σε βάρος της Κυπριακής Δημοκρατίας. Ανεξάρτητα αν η ιστορία επαναλαμβάνεται είτε ως φάρσα είτε ως τραγωδία, η Κύπρος δεν θα άντεχε να ήταν μέρος είτε της πρώτης είτε της δεύτερης, ξανά.

https://www.apopseis.com/o-efialtis-tou-edafikou-diamelismou-ginete-pleon-oratos-gia-tin-tourkia/#more-3793

Κατηγορίες:Διεθνή

«Ο γόρδιος δεσμός του ανεξάρτητου Κουρδιστάν: Ποιοί το θέλουν, ποιοί το πολεμούν, ποιοί δεν το …εννοούν;»

20/08/2017 Σχολιάστε

FILE PHOTO: Ο Πρόεδρος της Ιρακινής Περιφέρειας του Κουρδιστάν Masoud Barzani σε συνάντηση με τον Γενικό Γραμματέα του ΟΗΕ Αντόνιο Γκουτέρες/ EPA/ GAILAN HAJI

Του Γιώργου Σκαφίδα

Η ιδέα ενός ανεξάρτητου Κουρδιστάν, που θα εκτείνεται σε εδάφη της σημερινής βόρειας Συρίας, της νοτιοανατολικής Τουρκίας, του βορείου Ιράκ και του βορειοδυτικού Ιράν, χρονολογείται ήδη από τις αρχές του 20ου αιώνα… ως μια από τις μεγάλες «εκκρεμότητες» που άφησε πίσω του ο Α Παγκόσμιος Πόλεμος με τη διάλυση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.

Πρόκειται, μάλιστα, για ένα στόχο που έχει φτάσει πολλάκις τα τελευταία 100 χρόνια στο σημείο να εκπληρωθεί, με τις ελπίδες των Κούρδων ωστόσο κάθε φορά είτε να διαψεύδονται την τελευταία στιγμή, είτε να ανατρέπονται κατόπιν εορτής. Η Συνθήκη των Σεβρών του 1920 προέβλεπε δημοψήφισμα για τη δημιουργία ανεξάρτητου Κουρδικού Κράτους. Η Συνθήκη της Λωζάνης ήρθε ωστόσο το 1923 να ακυρώσει κάθε τέτοια προσδοκία.

Έμελλε να ακολουθήσουν κι άλλες αποτυχημένες απόπειρες ανεξαρτητοποίησης των Κούρδων μέσα στη δεκαετία του 1920, απόπειρες όπως το καλούμενο Βασίλειο του Κουρδιστάν στο βόρειο Ιράκ (που κατέρρευσε το 1924), το επονομαζόμενο Κόκκινο Κουρδιστάν στο Αζερμπαϊτζάν (που κατέρρευσε το 1929-30) και η Κουρδική Δημοκρατία του Αραράτ στην ανατολική Τουρκία (που επίσης κατέρρευσε το 1930). 

Στην πορεία, μετά τον Β Παγκόσμιο Πόλεμο, Κούρδοι δημιουργούν την ημιαυτόνομη Δημοκρατία του Μαχαμπάντ στο βόρειο Ιράν, που έμελλε ωστόσο να καταρρεύσει κι αυτή έπειτα από μόλις 11 μήνες ζωής (το 1946).

Το πρώτο μισό της δεκαετίας του 1970 βρίσκει τους Κούρδους του Ιράκ να φλερτάρουν με την αυτονομία για να δουν ωστόσο κι αυτοί τις ελπίδες τους να διαψεύδονται τα έτη 1974-75.

Κούρδοι της Αρμενίας ανακηρύσσουν την ανεξαρτησίας τους (Lachin Kurdish Republic) το 1992, με το εν λόγω εγχείρημα επίσης να αποδεικνύεται βραχυχρόνιο.

Περίπου την ίδια περίοδο ωστόσο, μετά τον πρώτο Πόλεμο του Κόλπου, μπαίνουν οι βάσεις για τη de-facto αυτονόμηση των Κούρδων του βορείου Ιράκ. Το 1992 δημιουργείται η Κουρδική Περιφερειακή Κυβέρνηση (KRG) με πρωτεύουσα την πόλη Ερμπίλ, και το 2005 ψηφίζεται στη Βαγδάτη ένα νέο σύνταγμα που αναγνωρίζει το Ιρακινό Κουρδιστάν ως ημιαυτόνομη περιφέρεια εντός του Ιράκ.

Και κάπως έτσι, έπειτα από τουλάχιστον επτά αποτυχημένες απόπειρες κουρδικής ανεξαρτητοποίησης και έναν 33ετή πολύνεκρο πόλεμο που συνεχίζεται (εκείνον του PKK εντός της Τουρκίας), φτάνουμε πίσω στο σήμερα να συζητούμε και πάλι την προοπτική της δημιουργίας ενός ανεξάρτητου Κουρδικού Κράτους στα εδάφη της Μέσης Ανατολής.

Οι Κούρδοι της Συρίας (το Κόμμα Δημοκρατικής Ένωσης PYD και οι ένοπλες πολιτοφυλακές YPG που πρόσκεινται σε αυτό) έχουν ενισχυθεί σημαντικά (στρατιωτικά αλλά και γεωπολιτικά) τα τελευταία χρόνια, ως ο πιο αξιόπιστος και αποτελεσματικός σύμμαχος των Αμερικανών στη μάχη κατά του ISIS στο συριακό έδαφος.

Την ίδια ώρα, ο πρόεδρος του Βορείου Ιράκ, Μασούντ Μπαρζανί, προκηρύσσει δημοψήφισμα για την πλήρη ανεξαρτησία από τη Βαγδάτη (προγραμματισμένο για τις 25 Σεπτεμβρίου).

Οι δύο εξελίξεις δεν συνδέονται άμεσα… αλλά συνδέονται.

Οι Κούρδοι της Συρίας (PYD) όπως και το PKK διατηρούν πολιτικά «εχθρικές» σχέσεις με την παράταξη KDP του Μπαρζανί στο βόρειο Ιράκ, ο οποίος Μπαρζανί (να υπενθυμίσουμε) εξακολουθεί επισήμως να είναι σύμμαχος της Τουρκίας και «προσωπικός φίλος» του Ερντογάν.

Οι Κούρδοι της Συρίας «φλερτάρουν», αντιθέτως, με τις δυνάμεις που αντιπολιτεύονται τον Μπαρζανί στο εσωτερικό του Ιρακινού Κουρδιστάν, δυνάμεις όπως είναι το κίνημα Gorran και η πατριωτική ένωση PUK, οι οποίες (να σημειώσουμε ότι) ενδέχεται να ψηφίσουν «όχι» ή ακόμη και να μποϊκοτάρουν το επερχόμενο δημοψήφισμα για την ανεξαρτησία.

Υπενθυμίζεται άλλωστε ότι το KDP του Μπαρζανί και το PUK του Τζαλάλ Ταλαμπανί αντάλλασαν πραγματικά εμφυλιοπολεμικά πυρά έως και τα τέλη της δεκαετίας του 1990, πυρά τα οποία έχουν πλέον γίνει πολιτικά.

Πίσω στο παρόν, είναι σαφές ότι μια θετική ψήφος υπέρ της ανεξαρτησίας των Κούρδων του Ιράκ θα έδινε σημαντική ώθηση και στις αυτονομιστικές βλέψεις των Κούρδων στη Συρία.

Τα ερωτήματα ωστόσο που προκύπτουν είναι δύο: Πόσο πιθανή μπορεί να είναι στην πράξη η πλήρη απόσχιση του Ιρακινού Κουρδιστάν από τη Βαγδάτη; Και μήπως τελικά ο Μασούντ Μπαρζανί προχωράει σε δημοψήφισμα όχι με πραγματικό στόχο την ανεξαρτησία αλλά με στόχο να επιβιώσει ο ίδιος πολιτικά στο εσωτερικό έναντι της αντιπολίτευσης;

Σημειώνεται άλλωστε ότι λίγες εβδομάδες μετά το προγραμματισμένο δημοψήφισμα, στις αρχές του Νοεμβρίου του 2017 είναι προγραμματισμένο να πραγματοποιηθούν στο Ιρακινό Κουρδιστάν προεδρικές και βουλευτικές εκλογές…

Μέχρι στιγμής, το μόνο κράτος που στηρίζει ανοιχτά ένα δημοψήφισμα για την ανεξαρτησία των Κούρδων του Ιράκ είναι το Ισραήλ. Ο Ισραηλινός πρωθυπουργός Μπ. Νετανιάχου πήρε σαφώς θέση υπέρ, με το σκεπτικό ότι μια τέτοια εξέλιξη πρόκειται να περιορίσει την επιρροή του Ιράν στην ευρύτερη περιοχή.

Όλοι οι υπόλοιποι ωστόσο είναι αντίθετοι.

Η Τουρκία απειλεί με «επιπτώσεις» εάν προχωρήσει το δημοψήφισμα, επισείει τον κίνδυνο ενός νέου «εμφυλίου πολέμου» στην περιοχή (ο ΥΠΕΞ Μ. Τσαβούσογλου), και διαμηνύει ότι πόλεις του Ιράκ όπως το πετρελαϊκά πλούσιο Κιρκούκ (για την κυριότητα του οποίου ερίζουν Ερμπίλ και Βαγδάτη) είναι… τουρκικές (το Κιρκούκ είναι πόλη Τουρκομάνων, όπως δήλωσε χαρακτηριστικά ο προεδρικός εκπρόσωπος Ιμπραχίμ Καλίν).

Οι Τουρκομάνοι είναι σήμερα η τρίτη μεγαλύτερη εθνοτική ομάδα στο Ιράκ μετά τους Άραβες και τους Κούρδους. Κάποιοι τους υπολογίζουν σε 3,5 εκατ.

Ωστόσο η Άγκυρα έχει «επιρροή» στην κυβέρνηση Μπαρζανί στο Ιρακινό Κουρδιστάν και για έναν άλλο λόγο, καθώς μέσω Τουρκίας είναι που εξάγεται όλο το πετρέλαιο της περιοχής, με τον όγκο των διμερών συναλλαγών Άγκυρας-Ερμπίλ να ξεπερνάει σήμερα τα 8,5 δισ. δολ..

Ενδεικτική και η προειδοποίηση του Τούρκου υπουργού Ενέργειας Μπεράτ Αλμπαϊράκ ότι θα υπάρξουν «βαριές επιπτώσεις» για το Βόρειο Ιράκ εάν προχωρήσει σε δημοψήφισμα. «Το Βόρειο Ιράκ γνωρίζει ότι ο μοναδικός περιφερειακός σύμμαχός του είναι η Τουρκία», δήλωσε με νόημα ο Αλμπαϊράκ.

Όσο για τον ίδιο τον Μασούντ Μπαρζανί, αυτός έχει καλέσει στο παρελθόν τους Κούρδους της Τουρκίας να ψηφίσουν Ερντογάν (και ενδεχομένως να κληθεί να το ξανακάνει εν όψει 2019).

Στο ίδιο πνεύμα και το Ιράν (το οποίο Ιράν ωστόσο στο παρελθόν είχε στηρίξει τους Κούρδους ενάντια στη Βαγδάτη), πλέον καλεί ανοιχτά τον Μπαρζανί να πάρει πίσω το δημοψήφισμα, τάζοντάς του μάλιστα ως αντάλλαγμα να τον βοηθήσει και στη διεκδίκηση του Κιρκούκ (εκείνου που οι Τούρκοι θεωρούν «δικό τους»).

Άγκυρα και Τεχεράνη φοβούνται ότι ένα επιτυχημένο δημοψήφισμα ανεξαρτητοποίησης του Βορείου Ιράκ πρόκειται να ξυπνήσει ανάλογες τάσεις και στις δικές τους πολυπληθείς κουρδικές κοινότητες.

Από τους περίπου 30 εκατ. Κούρδους που ζουν σήμερα στην ευρύτερη Μέση Ανατολή, τα 14 εκατ. βρίσκονται στην Τουρκία, τα 8 εκατ. στο Ιράν, τα 5 εκατ. στο Ιράκ και περίπου 1,5 εκατ. στη Συρία.

Με το βλέμμα στο Κουρδικό, βρέθηκε προ ημερών στην Άγκυρα (για επαφές και με τον ίδιο τον Ερντογάν) ο αρχηγός του ιρανικού γενικού επιτελείου, στρατηγός Μοχάμαντ Μπακερί, πραγματοποιώντας «ιστορική» τριήμερη επίσκεψη. Και λέμε «ιστορική» καθώς είναι η πρώτη που πραγματοποιεί ανώτατος Ιρανός στρατιωτικός στην Τουρκία μετά την επανάσταση του 1979. Ιράν και Τουρκία «βρίσκονται στην ίδια πλευρά, όσον αφορά την εδαφική ακεραιότητα της Συρίας και τη σταθερότητα του Ιράκ», έσπευσε να διαμηνύσει από την πλευρά του ο εκπρόσωπος της τουρκικής προεδρίας Ιμπραχίμ Καλίν.

Κατά τα λοιπά, η ΕΕ τάσσεται επισήμως υπέρ της εδαφικής ακεραιότητας του Ιράκ, πράγμα που κάνει επί της ουσίας και η Μόσχα.

Όσο για τους Αμερικανούς, αυτοί βγαίνουν και καλούν τον Μπαρζανί να αναβάλει το δημοψήφισμα για μετά τις βουλευτικές εκλογές του Ιράκ, που είναι προγραμματισμένες για τον Απρίλιο του 2018.

Για να κάνει ωστόσο κάτι τέτοιο, ο πρόεδρος του Ιρακινού Κουρδιστάν ζητάει «εγγυήσεις» ότι οι ΗΠΑ πρόκειται να στηρίξουν σε μεταγενέστερο στάδιο το στόχο της κουρδικής ανεξαρτητοποίησης.

Ο Μπαρζανί παίζει το χαρτί της κουρδικής ανεξαρτησίας από τη Βαγδάτη, προφανώς με σκοπό να κερδίσει ο ίδιος ως διαπραγματευτής (και η παράταξή του, το KDP) πολιτικούς πόντους στο εσωτερικό έναντι των αντιπάλων του εν όψει των βουλευτικών εκλογών του ερχόμενου Νοεμβρίου. Η αντιπολίτευση στο Βόρειο Ιράκ θεωρεί άλλωστε ότι ο Μπαρζανί κατέχει παρανόμως την προεδρία τα τελευταία δύο χρόνια, από το 2015 και μετά. Η τελευταία φορά που έγιναν προεδρικές εκλογές στην περιοχή ήταν το μακρινό 2009. Ο Μπαρζανί έχει πλέον ήδη συμπληρώσει δύο θητείες και κανονικά δεν δικαιούται να ξαναβάλει υποψηφιότητα. Το κόμμα του, ωστόσο, τον θέλει να παραμένει… με εισιτήριο το χαρτί της ανεξαρτησίας και του δημοψηφίσματος.

Σε κάθε περίπτωση, όπως και να έρθουν πράγματα, ένα είναι σίγουρο: ότι το Ιρακινό Κουρδιστάν «δεν πρόκειται να ανακηρύξει την ανεξαρτησία του την αμέσως επόμενη ημέρα», όπως ξεκαθαρίζουν στενοί συνεργάτες του Μπαρζανί.

Με άλλα λόγια, είναι μάλλον απίθανο να δούμε ένα πραγματικά ανεξάρτητο Κουρδικό Κράτος να αναδύεται μέσα στους επόμενους μήνες, ειδικά από τη στιγμή που η κατάσταση στη Συρία παραμένει ρευστή και αμφίρροπη.

Η προτεραιότητα των μεγάλων δυνάμεων αυτήν τη στιγμή είναι η Συρία και η οριστική συντριβή των τζιχαντιστών. Ο υπουργός Άμυνας των ΗΠΑ, Τζέιμς Μάτις, πρόκειται να βρεθεί για αυτούς τους λόγους τις επόμενες ημέρες στην Άγκυρα.

Όσο για το μεγάλο πονοκέφαλο της Τουρκίας, αυτός δεν είναι τόσο ο Μασούντ Μπαρζανί (τον οποίο οι Τούρκοι έχουν δείξει ότι μπορούν να ελέγχουν) αλλά οι Κούρδοι της Συρίας και ειδικότερα οι φήμες που θέλουν τους Κούρδους να αποκτούν (με τις ευλογίες Αμερικανών και Ρώσων) μερίδιο της εξουσίας και ημιαυτονομία σε μια μελλοντικά ομοσπονδιακή Συρία.

https://www.apopseis.com/o-gordios-desmos-tou-anexartitou-kourdistan-pii-to-theloun-pii-to-polemoun-pii-den-to-ennooun/

Κατηγορίες:Διεθνή

«Μπλόκο της Credit Suisse στα ομόλογα της Βενεζουέλας.»

12/08/2017 Σχολιάστε

Μια τράπεζα, απροσχημάτιστα, ασκεί πολιτική και μάλιστα επέμβαση σε άλλη χώρα. Μια τράπεζα που ανήκει στο διεθνές τραπεζιτικό κέντρο-την Ελβετία-και που επανειλημμένα έχει διωχθεί ποινικά και επιδικαστεί με πρόστιμα δισεκατομμυρίων σε υποθέσεις χειραγώγησης χρεογράφων και συναλλάγματος. Η κίνηση αυτή της CS σηματοδοτεί την αναβάθμιση πολιτικά της διεθνούς τραπεζοκρατίας; Είναι η έναρξη της πιο επιθετικής παρέμβασης του χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου; Είναι αυτονόμηση και πολιτικά του χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου από το κράτος και τους θεσμούς του; ( Ν. Καραβαζάκης )

REUTERS/DENIS BALIBOUSE

Μπλόκο στα ομόλογα της Βενεζουέλας και της κρατικής πετρελαϊκής εταιρείας PDVSA έβαλε η Credit Suisse, επικαλούμενη την έκρυθμη κατάσταση που επικρατεί στη χώρα.

Όπως εξήγησε η ελβετική τράπεζα, οι τίτλοι που απαγορεύτηκαν να τίθενται προς διαπραγμάτευση ή να γίνονται αποδεκτοί ως εγγύηση, είναι τα ομόλογα που έχουν εκδοθεί από οποιαδήποτε θεσμική οντότητα της Βενεζουέλας, μετά την 1η Ιουνίου 2017.

Η απαγόρευση, επίσης, αφορά και ορισμένα ομόλογα, τα οποία είχαν εκδοθεί το 2014 τόσο από το δημόσιο όσο και από την PDVSA.

Η Credit Suisse δικαιολόγησε την απόφασή της, επικαλούμενη το πολιτικό κλίμα και τα πρόσφατα γεγονότα στη χώρα της Νότιας Αμερικής.

«Θέλουμε να διασφαλίσουμε πως η Credit Suisse δεν πρόκειται να προσφέρει τα εργαλεία, σε όποιον επιδιώκει να παραβιάσει τα ανθρώπινα δικαιώματα του λαού της Βενεζουέλας» εξήγησε υψηλόβαθμο στέλεχος της τράπεζας.

naftemporiki.gr με πληροφορίες από ΑΜΠΕ

«FAZ: Οι Έλληνες του Πόντου, «ο ξεχασμένος λαός».»

12/08/2017 Σχολιάστε

Εκλαμβάνουμε το κατωτέρω άρθρο ως στοιχείο της πολιτικής έντασης Γερμανίας-Τουρκίας που εσχάτως έχει οξυνθεί σε ιστορικό επίπεδο ( Β.Σ. ).

Εκτενές αφιέρωμα στα δεινά που βίωσε ο ποντιακός ελληνισμός στην Τουρκία δημοσιεύει η Frankfurter Allgemeine Zeitung στο πολιτιστικό της ένθετο. Ο Γερμανός δημοσιογράφος της εφημερίδας της Φρανκφούρτης ταξίδεψε ο ίδιος στη Μαύρη Θάλασσα, στην αλλοτινή πατρίδα της γιαγιάς του και διηγείται την ιστορία της φυγής της τον Αύγουστο του 1917 από την πόλη Ορντού (σ.σ. παλιά ελληνική ονομασία Κοτύωρα).

Όπως σημειώνει το δημοσίευμα, «ο εκτοπισμός των Ελλήνων του Πόντου από την Τουρκία είναι ένα ελάχιστα γνωστό κεφάλαιο του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου». Ο αρθρογράφος περιγράφει τα γεγονότα του Αυγούστου του 1917, όταν δεκάδες ρωσικά πολεμικά πλοία και ρώσοι στρατιώτες άρχισαν να πολιορκούν την πόλη. Όπως επισημαίνει ο δημοσιογράφος, «γινόταν πόλεμος, η Ρωσία πίεζε την Οθωμανική Αυτοκρατορία στη βορειοανατολική της πλευρά. Θεωρούσε εαυτήν προστάτιδα δύναμη των χριστιανικών μειονοτήτων. Οι τούρκοι στρατιωτικοί αντίθετα υποπτεύονταν τους χριστιανούς ως συνεργούς του εχθρού. Με αυτό το πρόσχημα σφαγιάστηκε και εκτοπίστηκε ολόκληρος ο αρμενικός πληθυσμός των ακτών της Μαύρης Θάλασσας το 1915 – και στην Ορντού. Τα άδεια σπίτια των Αρμενίων ήταν μια προειδοποίηση προς τους Έλληνες: ότι θα ήταν οι επόμενοι». Ο φόβος του ελληνικού πληθυσμού της Ορντού ότι θα έχει την ίδια μοίρα ήταν τόσο μεγάλος, επισημαίνει ο αρθρογράφος, ώστε 2.500 άτομα επιβιβάστηκαν στα ρωσικά πολεμικά πλοία για να διαφύγουν. Όπως σημειώνει, «ο κόσμος πληροφορήθηκε μόλις εννιά μήνες αργότερα τη ρωσική επίθεση και την εκκένωση της πόλης από άτομα της ελληνικής μειονότητας. Οι New York Times έγραψαν για τα γεγονότα τον Απρίλιο του 1918. Το σχετικό άρθρο φιλοξενούσε δηλώσεις κατοίκων της Ορντού που είχαν διαφύγει μέχρι και το Μπρούκλιν».

Η Τουρκία δεν αναγνωρίζει τη συστηματική εξόντωση χριστιανών

Το δημοσίευμα αναφέρεται μεταξύ άλλων στη Συνθήκη της Λωζάννης και την αναγκαστική ανταλλαγή πληθυσμών μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας, η οποία, όπως σχολιάζει ο αρθρογράφος, «άφησε βαθιά τραύματα σε όσους επλήγησαν. Οι απόγονοι των εκτοπισμένων Ελλήνων του Πόντου αισθάνονται τον πόνο μέχρι σήμερα».

Η FAZ αναφέρεται σε απελάσεις όσων Ελλήνων Ποντίων δεν είχαν επιβιβαστεί στα ρωσικά πλοία και σε αναγκαστικές πορείες θανάτου προς την ενδοχώρα, που προκάλεσαν τον θάνατο πολλών από ασθένειες και εξάντληση. Όπως επισημαίνει το δημοσίευμα, «ήταν η αρχή αυτού που πολλοί ιστορικοί χαρακτηρίζουν στο μεταξύ γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου. Ολοένα περισσότεροι Έλληνες εκτοπίζονταν από παράκτιες πόλεις με πορείες θανάτου προς την ενδοχώρα, παραστρατιωτικές ομάδες επιτίθεντο σε ελληνικά χωριά σκοτώνοντας τους κατοίκους τους. (…) Η τουρκική κυβέρνηση αρνείται μέχρι σήμερα να αναγνωρίσει τη συστηματική εξόντωση Αρμενίων, Ελλήνων και άλλων χριστιανών. Το ψήφισμα του γερμανικού κοινοβουλίου το 2016 αναγνωρίζει τη γενοκτονία 1,5 εκατομμυρίου Αρμενίων, αλλά η εκτέλεση των Ελλήνων του Πόντου -εκτιμήσεις κάνουν λόγο για έως και 350.000 ανθρώπους- δεν αναφέρεται ρητά. Γίνεται λόγος (σ.σ. στο ψήφισμα) μόνο για «μέλη άλλων χριστιανικών εθνοτικών ομάδων»».

http://www.naftemporiki.gr/story/1266617/faz-oi-ellines-tou-pontou-o-ksexasmenos-laos

Αρέσει σε %d bloggers: