Αρχείο

Archive for the ‘Εθνικά’ Category

Μόνιμη θεσμική συνεργασία Ελλάδας-Κύπρου!

20/07/2017 Σχολιάστε

43 χρόνια μετά από την τουρκική εισβολή και κατοχή στην Κύπρο, βρισκόμαστε σε αναβαθμισμένη κατάσταση της ελληνοτουρκικής διαμάχης.

Η Τουρκία κλιμακώνοντας την επιθετικότητά της προβάλλει τον επεκτατισμό της στην κυπριακή ΑΟΖ με την χρήση και πολεμικών φοβήτρων, διαλαλεί τον στρατηγικό στόχο της εξάλειψης της Κυπριακής Δημοκρατίας και την διαιώνιση της στρατιωτικής κατοχής της. Διχασμένη εσωτερικά όσο ποτέ στην βραχεία ιστορία της.

Η Κύπρος, έχει ανακηρύξει την κυπριακή ΑΟΖ με βάση το Διεθνές Δίκαιο, έχει κάνει παραχωρήσεις εκμετάλλευσης θαλασσίων οικοπέδων της σε μεγάλες πολυεθνικές και επιμένει στην απόσυρση των τουρκικών στρατευμάτων κατοχής.

Παγκόσμιες στρατιωτικές δυνάμεις έχουν παρατάξει στόλους τους στην περιοχή της κυπριακής ΑΟΖ, με πρόδηλο στόχο τους την ανάσχεση επιθετικών ή προβοκατορικών ενεργειών της Τουρκίας.

43 χρόνια μετά, η Κύπρος παραμένει κατεχόμενη αλλά ζωντανή και μαχόμενη για τα δίκια της και για την απελευθέρωσή της. Έναντι δε του τουρκικού αναθεωρητισμού και ευρύτερα της κοινωνικοοικονομικής  οπισθοδρόμησης όπως αυτή εκδηλώνεται από την εμφάνιση και εξάπλωση σκοταδιστικών θρησκοληψιών, μεταναστευτικών πλημμυρών και μαζικής τρομοκρατίας, τις οποίες εγκολπώνεται και εκμεταλλεύεται η Τουρκία, η Κύπρος αποτελεί προμαχώνα, τόσο του ελληνισμού όσο και του πολιτισμού, γενικώς. Ειδικότερα δε για την Ελλάδα, ανοίγει τον δρόμο με το δικό της παράδειγμα, για την απελευθέρωσή της από την οικονομική υποδούλωση, δείχνοντας την δυναμική αξία εκμετάλλευσης, οικονομικής, πολιτικής και γεωπολιτικής, της ελλαδικής ΑΟΖ.

Προκύπτει αυτονόητα η υποχρέωση της συστράτευσής μας στον αγώνα απελευθέρωσης και αυτοδιάθεσης της Κύπρου. Πολλαπλά επιβεβλημένη και για την εξιλέωση της Ελλάδας από τις προδοσίες των πολιτικών της έναντι των Κυπρίων αδελφών μας.

Ας θεσμοθετηθεί άμεσα η μόνιμη και διαρκής κοινή διυπουργική συνεργασία Ελλάδας και Κύπρου. Είναι το φυσικό επακόλουθο της υπάρχουσας εξ ανάγκης συνεργασίας και τεχνικά εξοικονομεί συνέργειες ενώ πολιτικά ισχυροποιεί εκθετικά τις επιμέρους πρωτοβουλίες μας.

Είναι ένα ουσιαστικό βήμα πολιτικής χειραφέτησης και αυτοτέλειας. Ανεξαρτήτως κομμάτων και ιδεολογιών. Αποκλειστικά, ελληνικό.

Νίκος Καραβαζάκης

«Το Κυπριακό πρόβλημα: Μια ιστορική, πολιτική και κοινωνική διαδρομή του ζητήματος.»

20/07/2017 Σχολιάστε

FILE PHOTO. Η παράνομη «σημαία» του κατοχικού καθεστώτος στον Πενταδάκτυλο. Το απαράδεκτο θέαμα αντικρίζουν τα βράδια οι Λευκωσιάτες και όσοι επισκέπτονται την κυπριακή πρωτεύουσα. Γιάννης Κολεσίδης/  The New York Times/ ANA-MPA

Του Ηλία Φιλιππίδη
Το Κυπριακό πρόβλημα γεννήθηκε από τον πόθο του Κυπριακού λαού να ενωθεί με το ελεύθερο κράτος της μητέρας Ελλάδας. Βέβαια η ελληνικότητα της συνειδήσεως των Κυπρίων, όπως και των Ποντίων είχε ως άμεση αναφορά το Βυζάντιο και δεν εξηρτάτο από την όποια ιδεολογία του ελλαδικού κράτους. Πρόκειται για ένα πολύ σημαντικό θέμα από κοινωνιολογικής και ιστορικής απόψεως, το οποίο δεν έχει βρει ακόμη την προσοχή που του αξίζει.

Η επανάσταση του 1821 διαπέρασε ως ηλεκτρικό ρεύμα τον Ελληνισμό της Κύπρου. Κύπριοι εθελοντές ήλθαν στην Ελλάδα να πολεμήσουν. Εξάλλου τα αντίποινα των Τούρκων δεν έκαναν καμία διάκριση ανάμεσα στους Έλληνες της Κωνσταντινουπόλεως και της Κύπρου. 

Για πρώτη φορά το αίτημα της Ενώσεως ετέθη από τον Αρχιεπίσκοπο Κύπρου Σωφρόνιο Γ΄ το 1879, όταν υπεδέχθη τον πρώτον Άγγλο Ύπατο Αρμοστή Sir G.J. Wolseley. Ο Σωφρόνιος έκλεισε την εθιμοτυπική ομιλία του με τα λόγια : «Η Κύπρος οικείται υπό λαού φιλήσυχου και ευαγώγου, όστις δεν αρνείται την καταγωγήν και τους πόθους του… έχομεν την πεποίθησιν, ότι η Μεγάλη Βρετανία θα βοηθήσει την Κύπρον, ως έπραξε και περί των Ιονίων Νήσων,να ενωθή με την μητέρα Ελλάδα, με την οποίαν φυσικώς συνδέεται».

Με την Σύμβαση του 1878 η Υψηλή Πύλη είχε παραχωρήσει την Κύπρο με εκμίσθωση στην Αγγλία και με παραίτηση από κάθε δικαίωμα επεμβάσεως. Το 1914 η Αγγλία ενσωμάτωσε την Κύπρο στις βρετανικές κτήσεις.

Ακολούθησε μία σειρά κυπριακών πρωτοβουλιών υπέρ της ενώσεως με κορυφαίες τα μαζικά συλλαλητήρια του 1931 και το Ενωτικό δημοψήφισμα του 1950. Με αποκορύφωση τον αγώνα της ΕΟΚΑ (1955-59).

Δυστυχώς όμως το ενδιαφέρον της Αγγλίας για την Κύπρο με τον χρόνο αύξανε.

Ας χωρίσουμε τους λόγους σε βασικούς και σε πρόσθετους :

Βασικοί είναι:

  • η Κύπρος αποτελεί την καρδιά της Ανατ. Μεσογείου
  • αποτελεί τον φύλακα της Διώρυγας του Σουέζ και του δρόμου προς την Ινδία
  • αποτελούσε κρίκο της αλυσίδας των αγγλικών κτήσεων , οι οποίες ενώνουν το νησί της Αγγλίας με τον Ινδικό ωκεανό (Γιβραλτάρ, Μάλτα, Κύπρος, Σουέζ, Έντεν), χωρίς να χρειάζεται η σύμπραξη οποιασδήποτε άλλης ευρωπαϊκής χώρας, ενώ παράλληλα η αλυσίδα αυτή εμποδίζει την Ρωσία να αποκτήσει το πλεονέκτημα στην Μεσόγειο.

Δυστυχώς προέκυψαν και πρόσθετοι λόγοι , οι οποίοι αποδείχθηκαν κρισιμότεροι όπως:

  • η ανάδειξη του πετρελαίου σε κυρίαρχη κινητήρια δύναμη στα μεταπολεμικά χρόνια. Η Μέση Ανατολή ήταν πλέον το σημαντικότερο ενεργειακό πηγάδι του κόσμου.
  • μετά τον Πόλεμο οι ΗΠΑ ήθελαν να μοιρασθούν τον κόσμο με την Σοβ. Ένωση παρακάμπτοντας την υπεροπτική Αγγλία και αφήνοντας το αποικιακό της σύστημα να καταρρεύσει. Δυστυχώς όμως ο Ψυχρός Πόλεμος έδωσε την ευκαιρία στην Αγγλία να πείσει τις ΗΠΑ, ότι τα συμφέροντά τους είναι κοινά και επομένως στις περιοχές από όπου αποσύρεται η αγγλική επιρροή, θα πρέπει αυτή να αντικαθίσταται από την αμερικανική και με το ίδιο σκεπτικό της επικυριαρχίας.
  • Η μετατροπή της Ελλάδας από προστάτιδα δύναμη του Κυπριακού ελληνισμού σε Δούρειο ίππο της νέο-αποικιακής υποτέλειας.

Έτσι το Λονδίνο κατέληξε στο συμπέρασμα, ότι η Κύπρος θα πρέπει να ενταχθεί σε ένα σύστημα διαχρονικής γεωστρατηγικής υποτέλειας κάτω από την κυριαρχία του τριγώνου ΗΠΑ-Αγγλίας-Τουρκίας , με την χειραγώγηση της Ελλάδας κάθε φορά να αποδέχεται τα αποφασισμένα ή τα τετελεσμένα.

Ένας κατοικήσιμος χώρος μπορεί να λειτουργήσει κάτω από αυτούς τους όρους μόνο ως προτεκτοράτο με όσο γίνεται πιο ασαφή κρατική υπόσταση και ασαφή πολιτισμική ταυτότητα ή και με ανταλλάξιμο πληθυσμό.

Η ένταξη της Ελλάδας στις δυνάμεις αλώσεως της Κύπρου

Μετά τον Εμφύλιο η Ελλάδα είχε μετατραπεί σε ένα τριτοκοσμικό προτεκτοράτο με ένα μεταπρατικό πολιτικό σύστημα και ένα Παλάτι στον ρόλο του τοποτηρητή. Έτσι εξηγείται η επικράτηση του «Δόγματος Πιπινέλη»: «Η Ελλάδα είναι πολύ μικρή χώρα, για να έχει δική της εξωτερική πολιτική».

Παρ’ όλα αυτά η αποστολή μιας ενισχυμένης ελληνικής Μεραρχίας από τον Γ. Παπανδρέου το 1964 (8.500 άνδρες) και η ενότητα των Ελλήνων τόσο στην Κύπρο όσο και στην Ελλάδα θα αρκούσε, για να αποτρέψει τουρκική εισβολή.

Δυστυχώς η χούντα απετέλεσε τον «τρίτο γύρο» του Εμφυλίου πολέμου από την πλευρά των νικητών και το πραξικόπημα του Ν. Σαμψών στην Κύπρο το 1974 αποτέλεσε την προέκταση της Χούντας στην Κύπρο.

Ο σκοπός της εισβολής των Τούρκων με τις ευλογίες του διαβόητου Κίσιντζερ και την προσποιητή «ουδετερότητα» των Άγγλων ήταν η κατάκτηση ολόκληρου του νησιού και η διάλυση της Κυπριακής δημοκρατίας. Ο αγγλοσαξονικός παράγοντας ήθελε μόνο το οικόπεδο…

Η διηρημένη και προδομένη Κύπρος δεν μπόρεσε να συγκρατήσει τους εισβολείς αλλά ματαίωσε την ολοκλήρωση του σχεδίου τους με το θαύμα της αναγεννήσεως του ακρωτηριασμένου Κυπριακού ελληνισμού, τη διατήρηση του κράτους και τη μεγάλη ανάπτυξη 1980-2000.

Σήμερα αυτό που επιδιώκει ο Δυτικός παράγοντας είναι η πολιτική ολοκλήρωση της Τουρκικής εισβολής πρώτα με το Σχέδιο Ανάν (2004) και σήμερα με την «αξιοποίηση της τελευταίας ευκαιρίας»! Θέλουν η εισβολή των Τούρκων να ολοκληρωθεί ως νόμιμη κατάκτηση με την υπογραφή των Ελλήνων…

Το συμπέρασμα είναι, ότι το δημοκρατικό και πανανθρώπινο αίτημα του Κυπριακού λαού για αυτοδιάθεση , είτε με ένωση είτε με ανεξαρτησία συνθλίφθηκε από τις μυλόπετρες του Αγγλοσαξονικού ιμπεριαλισμού.

Όμως αυτό κατέστη δυνατόν, όχι μόνο με την γεωπολιτική υπεροχή του Δυτικού παράγοντα και τη σύμπραξη των Τούρκων αλλά και διότι ο Ελληνισμός στην Ελλάδα και την Κύπρο έχασε και σε ένα άλλο παράλληλο μέτωπο, αυτό που αποκαλώ ως «Κυπριακό πόλεμο».

Ο παράλληλος Κυπριακός πόλεμος δεν αφορά τους γεωπολιτικούς παράγοντες αλλά αυτό που θα μπορούσαμε να είχαμε κάνει και ακόμη υπολείπεται να κάνουμε και αυτά είναι:

  • Η διαφώτιση της διεθνούς κοινής γνώμης για τα δημοκρατικά δικαιώματα του Κυπριακού ελληνισμού, τον σεβασμό της ακεραιότητας του Κυπριακού κράτους, την παραβίαση βασικών αρχών του διεθνούς δικαίου καθώς και αρχών και αποφάσεων του ΟΗΕ εκ μέρους της Τουρκίας, τόσο με την εισβολή όσο και μετά από αυτήν. Ο διεθνής Τύπος και η διεθνής κοινή γνώμη δεν ενημερώθηκαν, ότι το πρόβλημα της Κύπρου είναι πρωτίστως πρόβλημα εισβολής, κατοχής και σχεδίου γενοκτονίας του Κυπριακού ελληνισμού.
  • Η κατοχύρωση της αξιοπιστίας και της αντικειμενικότητας των ελληνικών επιχειρημάτων.

Αντί να γίνουν αυτά τα στοιχειώδη, συνέβησαν πράγματα που μόνο ως παράλληλη ιδεολογική προδοσία του Κυπριακού αγώνα θα μπορούσα να χαρακτηρισθούν.

Συγκεκριμένα: Το «αστικό» πολιτικό μας σύστημα όχι μόνο αντιμετώπιζε το Κυπριακό πρόβλημα ως βαρίδι αλλά επιπροσθέτως ο «εθνάρχης» Κων. Καραμανλής και ιδιαιτέρως ο παρασκηνιακός και νατοϊκός Γ. Αβέρωφ συνέπλεαν με την δυτική προπαγάνδα, ότι ο Μακάριος είναι ο Κάστρο της Μεσογείου και ότι μία ανεξάρτητη Κύπρος θα εξελισσόταν σε σοβιετική βάση…

Από την άλλη, η αριστερά τόσο στην Ελλάδα όσο και στην Κύπρο είχε εντάξει τον Κυπριακό αγώνα μετά το 1974 στον κοινό αντι-ιμπεριαλιστικό αγώνα με τις σοσιαλιστικές χώρες.

Το Παγκόσμιο Συμβούλιο Ειρήνης (IPC) είχε αναλάβει εργολαβικά και με ζήλο την προβολή των δικαιωμάτων του ενιαίου Κυπριακού λαού και κατακεραύνωνε την πολιτική του ιμπεριαλισμού να υποτάξει το νησί, ενώ δεν ήθελε να θιγούν οι ευθύνες της Τουρκίας. Το IPC είχε ιδρυθεί το 1965 ως μετωπική οργάνωση του Ανατολικού Μπλοκ και κατευθυνόταν από την Μόσχα. Ως στέλεχος του ευρωπαϊκού κινήματος ειρήνης είχα συμμετάσχει σε αρκετά συνεδρία του IPC με τελευταίο πρόσεδρο τον Romesh Chandra (1977-90), πρώην πρόεδρο του Κομμουνιστικού Κόμματος της Ινδίας.

Η πλούσια δράση του IPC με μεγάλα διεθνή συνέδρια στις δυτικές χώρες προξενούσε στο Κυπριακό μεγαλύτερη ζημιά από όφελος, διότι διευκόλυνε το επιχείρημα του δικτύου των συνεργαζομένων δυτικών μυστικών υπηρεσιών και των οργάνων τους, ότι το Κυπριακό είναι απλώς ένα όπλο στο προπαγανδιστικό οπλοστάσιο του «Κομμουνιστικού στρατoπέδου».

Σήμερα έχουμε εισέλθει πλέον σε μια κρίσιμη φάση, θα μπορούσαμε να την ονομάσουμε και εσχατολογική, η οποία ενώνει τον Ελληνισμό τόσο της Ελλάδας όσο και της Κύπρου, μπροστά στον κίνδυνο τερματισμού της ιστορικής τους πορείας.

Αν θέλουμε να αντιδράσουμε (και πρέπει), απαιτείται η διαμόρφωση και η διάδοση μιας πλατιάς εθνικό-απελευθερωτικής ιδεολογίας και λαϊκής, πατριωτικής και δημοκρατικής συσπειρώσεως.

Πάνω σε μία τέτοια ιδεολογική και κοινωνική διάστρωση θα μπορεί να δομηθεί ένα δίκτυο ενημερώσεως τόσο του Ελλαδικού όσο και του Κυπριακού λαού για όλα τα θέματα, που αφορούν την παρουσία του Ελληνισμού στον κόσμο, ανεξάρτητα από την όποια εξουσία και τα κόμματα.

*Ο Ηλίας Φιλιππίδης είναι πανεπιστημιακός κοινωνιολογίας και νομικός. Έχει διατελέσει (1991-2015) αιρετό μέλος του προεδρείου της Διεθνούς Επιστημονικής Ενώσεως Παγκοσμίου Οικονομίας και Πολιτικής (IWVWW) του Βερολίνου.

Πηγή: «Ο Δρόμος της Αριστεράς»

https://www.apopseis.com/to-kypriako-provlima-mia-istoriki-politiki-ke-kinoniki-diadromi-tou-zitimatos/

«Η Αϊσέ δεν πάει διακοπές φέτος.»

19/07/2017 Σχολιάστε

Του Νίκου Ιγγλέση
https://greekattack.wordpress.com

Όσοι αναγνώστες αναρωτηθούν για τον  τίτλο του άρθρου αυτού, τους θυμίζουμε
ότι το σύνθημα για την έναρξη της τουρκικής εισβολής στην Κύπρο, την 20η Ιουλίου
1974, ήταν: «Η Αϊσέ μπορεί να πάει διακοπές».

             Πέρασαν 43 χρόνια από εκείνη την αποφράδα μέρα και ο εχθρός δεν έχει καταφέρει ακόμη να αλώσει το «οχυρό» που λέγεται Κυπριακή Δημοκρατία. Η τελευταία «πολιορκία» που άρχισε πριν περίπου τρία χρόνια, το 2014, με το κοινό ανακοινωθέν  Αναστασιάδη – Έρογλου, τερματίστηκε στο Κραν-Μοντάνα της Ελβετίας στις 7 Ιουλίου 2017. Μαζί με τα τουρκικά «στρατά» αποσύρθηκαν, προσώρας, και οι «πολιορκητικές μηχανές» που ακούν στα ονόματα: Έσπεν Μπαρθ Άϊντε, ειδικός σύμβουλος του Γενικού Γραμματέα των Ηνωμένων Εθνών, βρετανικός παράγοντας, Ζαν-Κλωντ Γιουνγκέρ, πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, Φεντερίκα Μογκερίνι, ύπατη εκπρόσωπος εξωτερικής και αμυντικής πολιτικής της ΕΕ, καθώς και πολλοί άλλοι «ταλιμπάν» της παγκοσμιοποίησης που επιδιώκουν να μετατρέψουν την Κύπρο σ’ ένα α-εθνικό μόρφωμα. 

Σε δραματικό αδιέξοδο βρίσκονται όσοι «εντός των τειχών» Ελλαδίτες και Κύπριοι αγωνίστηκαν, την τελευταία τριετία, όπως είχαν κάνει και το 2004 με το «Σχέδιο Ανάν», να πείσουν τους ελληνοκύπριους ότι πρέπει να παραδώσουν το ανεξάρτητο κράτος τους για να «επανενώσουν» την πατρίδα τους. Όλοι αυτοί, οι τουρκόφοβοι, τουρκόπληκτοι και τουρκόφιλοι, δε λένε ότι η επανένωση της Κύπρου, όπως μεθοδεύεται και προωθείται, θα την καταστήσει στο σύνολό της επαρχία της νέο-οθωμανικής Τουρκίας του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν.

Οι παραχωρήσεις

Ο Νίκος Αναστασιάδης εκλέχτηκε πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας, κράτους διεθνώς αναγνωρισμένου, μέλους του ΟΗΕ, της ΕΕ, του Συμβουλίου της Ευρώπης και άλλων Διεθνών Οργανισμών και αμέσως μετά άρχισε να διαπραγματεύεται τη διάλυσή του και την αντικατάστασή του από μια Διζωνική-Δικοινοτική Ομοσπονδία. Σημειώνουμε ότι απ’ όλα τα κράτη, μόνο η Τουρκία δεν αναγνωρίζει την Κυπριακή Δημοκρατία που τη θεωρεί «εκλιπούσα». Παράλληλα ο κ. Αναστασιάδης υποβάθμισε το αξίωμά του, από πρόεδρος της Δημοκρατίας σε εκπρόσωπο της ελληνοκυπριακής κοινότητας για να είναι πολιτικά ισοϋψής με τον εκπρόσωπο των Τούρκων (τουρκοκυπρίων και εποίκων) της Κύπρου. Ο οποιοσδήποτε διάλογος με την τουρκική κοινότητα θα έπρεπε να διεξάγεται από κάποιο ανώτατο κυβερνητικό στέλεχος ή το πολύ από κάποιον αρμόδιο υπουργό, αν ο στόχος ήταν να διατηρηθεί το διεθνές status της Κυπριακής Δημοκρατίας και να υπογραμμιστεί το νομικά παράνομο καθεστώς που έχουν εγκαθιδρύσει στη Βόρεια Κύπρο τα τουρκικά στρατεύματα.

Στην Πενταμερή Διάσκεψη του Κραν-Μοντάνα, που υποτίθεται ότι θα καθόριζε το μέλλον της Κύπρου, δεν παρίστατο ο άμεσα ενδιαφερόμενος, η Κυπριακή Δημοκρατία. Συμμετείχαν οι τρείς εγγυήτριες Δυνάμεις (Ελλάδα, Τουρκία, Βρετανία) και οι δύο κοινότητες (ελληνοκυπριακή και τουρκοκυπριακή). Καθ’ όλη την περίοδο των διαπραγματεύσεων και μέχρι τη λήξη της Διάσκεψης του Κραν-Μοντάνα ο πρόεδρος (της ελληνοκυπριακής κοινότητας;) Νίκος Αναστασιάδης είχε αποδεχτεί:

1.Τη διάλυση της Κυπριακής Δημοκρατίας και την αντικατάστασή της από μια Διζωνική-Δικοινοτική Ομοσπονδία αποτελούμενη από δύο συνιστώντα κρατίδια, ένα ελληνοκυπριακό και ένα τουρκοκυπριακό.

2.Την εκ περιτροπής προεδρία της Ομοσπονδίας, με δύο θητείες για έλληνα πρόεδρο και μία για τούρκο πρόεδρο.

3. Τη σταθμισμένη ψήφο με βάση εθνοτικά χαρακτηριστικά, δηλαδή, την κατάργηση της δημοκρατικής αρχής «ένας άνθρωπος, μία ψήφος» (one man, one vote), όπως συνέβαινε στη Νότιο Αφρική την εποχή του απαρχάϊντ.

4.Την πολιτική ισότητα μεταξύ της ελληνικής πλειοψηφίας (82%) και της τουρκικής μειοψηφίας (18%) στη διακυβέρνηση και τα όργανα της Ομοσπονδίας.

5.Το δικαίωμα της αρνησικυρίας – βέτο. Καμιά απόφαση δε θα μπορεί να ληφθεί στα όργανα της Ομοσπονδίας χωρίς τη σύμφωνη γνώμη τουλάχιστον ενός τούρκου εκπροσώπου.

6.Την παραμονή στην Κύπρο των εποίκων, περίπου 125.000 έναντι 95.000 τουρκοκυπρίων, με καθεστώς ευρωπαίου πολίτη ή μόνιμου μετανάστη, πέραν όσων έχουν ήδη λάβει «τουρκοκυπριακή ιθαγένεια». Σημειώνουμε ότι ο εποικισμός αποτελεί έγκλημα πολέμου, διότι συνιστά μέθοδο εθνοκάθαρσης (άρθρο 49 της Συνθήκης της Γενεύης του 1949).

7.Την περιορισμένη επιστροφή (όχι πάνω από 20%) των προσφύγων στις εστίες τους, ώστε να μη διαταραχθεί η εθνοτική πλειοψηφία στα συνιστώντα κρατίδια.

8.Τα σταθμισμένα δικαιώματα για τις περιουσίες μεταξύ των νόμιμων ιδιοκτητών και των σημερινών χρηστών που τις έχουν σφετεριστεί με την κάλυψη του τουρκικού στρατού. Οι παράνομοι χρήστες θα έχουν τον πρώτο λόγο στις περιουσίες των προσφύγων στο τουρκοκυπριακό κρατίδιο.

9.Την παραχώρηση των τεσσάρων ελευθεριών σ’ όλους τους τούρκους πολίτες ώστε να μπορούν να εγκαθίστανται στην Κύπρο, να αποκτούν περιουσία, να εργάζονται, να εμπορεύονται, να εισάγουν και να εξάγουν κεφάλαια και αγαθά σαν να ήταν κάτοικοι χώρας-μέλους της ΕΕ. Πρόκειται για έμμεση εισδοχή της Τουρκία των 79 εκατομμυρίων κατοίκων στην Ευρωπαϊκή Ένωση με θέσπιση πρωτογενούς δικαίου.

10.Τη διάλυση της κυπριακής εθνοφρουράς και τη δημιουργία ενός αφοπλισμένου κράτους που δε θα μπορεί να ασκήσει το νόμιμο δικαίωμα της άμυνας έναντι οποιασδήποτε εξωτερικής απειλής.

Οι συνέπειες

Όλα αυτά και πολλά άλλα που έγιναν αποδεκτά από την ελληνική πλευρά στο όνομα της «λύσης τώρα», οδηγούν στην εγκαθίδρυση ενός μη λειτουργικού και βιώσιμου μορφώματος το οποίο για να πάρει οποιαδήποτε σημαντική απόφαση θα πρέπει να έχει τη σύμφωνη γνώμη της Άγκυρας. Η ψήφος της νέας Ομοσπονδίας στον ΟΗΕ, την ΕΕ και άλλους Διεθνείς Οργανισμούς θα είναι σύμφωνη με τα τουρκικά συμφέροντα, διαφορετικά η Κύπρος θα είναι αναγκασμένη να απέχει. Επίσης πρέπει να σημειώσουμε ότι η Τουρκία δεν αναγνωρίζει ότι τα νησιά δικαιούνται Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη (ΑΟΖ)  και άρα η Κύπρος, όπως και αυτά του Αιγαίου «κάθονται» πάνω στην υφαλοκρηπίδα της Ανατολίας. Κατά συνέπεια διεκδικεί τις θαλάσσιες περιοχές μέχρι την ΑΟΖ της Αιγύπτου. Μόνο μία ανεξάρτητη, από την τουρκική επικυριαρχία Κύπρος, με βάση τη διεθνή Σύμβαση για το Δίκαιο της Θάλασσας, μπορεί να αποτελέσει τον κυματοθραύστη της νέο-οθωμανικής γεωοικονομικής επέκτασης στην Ανατολική  Μεσόγειο.

Από κάποιους αναλυτές και δημοσιογραφούντες οι παραχωρήσεις του κ. Αναστασιάδη  θεωρήθηκαν ανεπαρκείς για να επιτευχθεί η «λύση τώρα» στην οποία τόσα  είχαν επενδύσει οι ίδιοι και οι πάτρωνες τους. Μάλιστα ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος της εθνομηδενιστικής ηγεσίας του «κομμουνιστικού»  ΑΚΕΛ  ζήτησε όλες αυτές οι παραχωρήσεις να κρατηθούν ως «διαπραγματευτικό κεκτημένο» για την επόμενη προσπάθεια κατάλυσης της Κυπριακής Δημοκρατίας. Οι άνθρωποι αυτοί δεν τα παρατούν ποτέ!.

Η ελληνική κυβέρνηση, από την πλευρά της, ακολουθώντας την πάγια γραμμή των τελευταίων χρόνων, που συμμερίζεται και η – φιλοευρωπαϊκή – αντιπολίτευση, ότι δηλαδή η Κύπρος αποφασίζει και η Ελλάδα στηρίζει και συμπαρίσταται, επέδειξε ενδιαφέρον μόνο για τη διεθνή πλευρά του Κυπριακού, δηλαδή, για τα εγγυητικά και παρεμβατικά δικαιώματα που πηγάζουν από τις Συνθήκες Ζυρίχης-Λονδίνου του 1959, που εγκαθίδρυσαν την Κυπριακή Δημοκρατία. Ο υπουργός Εξωτερικών Νίκος Κοτζιάς με τη σύμφωνη γνώμη του κ. Αναστασιάδη ζήτησε  την κατάργηση των εγγυητικών και παρεμβατικών δικαιωμάτων και από τις τρείς εγγυήτριες Δυνάμεις και την αποχώρηση, με βάση ένα χρονοδιάγραμμα, των τουρκικών στρατευμάτων. Επίσης πρότεινε τη δημιουργία  μιας πολυεθνικής αστυνομικής δύναμης, με τη συμμετοχή και της Τουρκίας, που θα ελέγχει την εφαρμογή της συμφωνίας. Η Τουρκία αρνήθηκε να παραιτηθεί των δικαιωμάτων που θεωρεί ότι της δίνουν οι Συμφωνίες του 1959 και έτσι η Διάσκεψη του Κραν-Μοντάνα  έληξε χωρίς αποτέλεσμα. Η Κυπριακή Δημοκρατία, ως η δεύτερη ελληνική κρατική οντότητα, σώθηκε για ακόμα μια φορά.

Η τουρκική αλαζονεία

Η προσωρινή διάσωση της Κυπριακής Δημοκρατίας δεν οφείλεται σε κάποια ευφυή πολιτική στρατηγική της ελληνικής πλευράς – αν υπήρχε δε θα είχαμε φτάσει ούτε στο Μον-Πελεράν ούτε στο Κραν-Μοντάνα – αλλά στην αλαζονεία, την πλεονεξία και την πολιτική «μυωπία»  της ηγεσίας των νέο-Οθομανών της Άγκυρας. Ο Νίκος Αναστασιάδης, ως εκπρόσωπος της ελληνοκυπριακής κοινότητας, έδωσε όλες τις παραμέτρους που θα καθιστούσαν την Τουρκία όχι μόνο νόμιμη κυρίαρχο της κατεχόμενης ζώνης στο Βορρά, αλλά και επικυρίαρχη σ’ όλη την εδαφική έκταση της Κύπρου  νομιμοποιώντας παράλληλα, με ελληνική υπογραφή, τα αποτελέσματα της παράνομης εισβολής και κατοχής. Χαρακτηριστικό της ανυπαρξίας οποιασδήποτε «κόκκινης γραμμής» κατά τις διαπραγματεύσεις είναι ότι ο υπουργός Εξωτερικών της Κύπρου Ιωάννης Κασουλίδης μετά τη λήξη της Διάσκεψης του Κραν-Μοντάνα επανέλαβε (12-7-17) παλιότερη δήλωσή του ότι: «Μηδέν τουρκικός στρατός και μηδέν τουρκικές εγγυήσεις δεν είναι θέση της ελληνοκυπριακής πλευράς αλλά τουρκική   προπαγάνδα». Αυτός ο άνθρωπος που «εκφράζει» την κυπριακή διπλωματία παραμένει ακόμη στη θέση του.

Από την πλευρά της η ελληνική κυβέρνηση προσπάθησε να αποφύγει τις «κακοτοπιές» και να μην εμπλακεί με την εσωτερική πτυχή του κυπριακού προβλήματος. Πρόκειται για μέγα λάθος. Πρώτον γιατί η Ελλάδα είναι εγγυήτρια χώρα όχι μόνο της ανεξαρτησίας αλλά και του συντάγματος της Κυπριακής Δημοκρατίας. Την κατάλυση της συνταγματικής τάξης, με το πραξικόπημα του 1974, επικαλέστηκε η Τουρκία για να εισβάλλει στην Κύπρο. Δεύτερον γιατί η Ελλάδα, ως εθνικό κέντρο, δεν μπορεί απλά να ακολουθεί, να στηρίζει, να συμπαραστέκεται και να συμπορεύεται, αλλά πρέπει να ηγείται, να καθοδηγεί και να δίνει στρατηγικό όραμα σ’ όλο τον Ελληνισμό, διαφορετικά δεν είναι εθνικό κέντρο, είναι δορυφόρος. Τρίτον και σημαντικότερο γιατί η επίτευξη, μέσω της εσωτερικής πτυχής, του γεωπολιτικού ελέγχου ολόκληρης της Κύπρου από την Άγκυρα μεταβάλλει  δραματικά τους συντελεστές ισχύος μεταξύ  Ελλάδας  και Τουρκίας.

Ο υπουργός Εξωτερικών Νίκος Κοτζιάς επικέντρωσε την πολιτική του στην κατάργηση των εγγυητικών και παρεμβατικών δικαιωμάτων καθώς και στην αποχώρηση των στρατευμάτων κατοχής προκειμένου, όπως είπε, η Διζωνική – Δικοινοτική Ομοσπονδία να γίνει ένα «κανονικό» κράτος. Μόνο που «κανονικό» κράτος  με εναλλαγή του προέδρου του βάσει εθνοτικών κριτηρίων, με σταθμισμένη ψήφο, με βέτο της μειοψηφίας και χωρίς δυνατότητα άμυνας δεν υπάρχει. Η Τουρκία θα μπορούσε να παραιτηθεί από τα δικαιώματα των Συμφωνιών Ζυρίχης-Λονδίνου  και αυτό δε θα την εμπόδιζε να παρέμβει μελλοντικά στην αφοπλισμένη Κύπρο, με αφορμή την προστασία της τουρκικής μειονότητας ή την προάσπιση ζωτικών στρατηγικών συμφερόντων της. Σήμερα η Τουρκία, χωρίς να έχει βάσει κάποιας Συνθήκης  εγγυητικά – επεμβατικά δικαιώματα, έχει εισβάλλει στο Ιράκ και τη Συρία. Όλα, στις διακρατικές σχέσεις, είναι θέμα συσχετισμού ισχύος.

Από την ανάλυση που προηγήθηκε συνάγεται το συμπέρασμα ότι πιο σημαντικό από τις εγγυήσεις και τα επεμβατικά δικαιώματα είναι η πολιτική ανεξαρτησία ή όχι του κράτους επί του οποίου αυτά μπορούν να ασκηθούν. Αν υπάρξει τουρκική εισβολή στη σχεδιαζόμενη  Διζωνική – Δικοινοτική  Ομοσπονδία, η τελευταία δε θα μπορεί να την καταγγείλει στον ΟΗΕ και σ’ άλλους Διεθνείς Οργανισμούς ούτε να ζητήσει τη βοήθεια άλλων κρατών, της Ελλάδας συμπεριλαμβανομένης. Σε περίπτωση επέμβασης στο έδαφος ή στην ΑΟΖ της, η κυβέρνηση της ομοσπονδιακής Κύπρου δε θα μπορεί να αποφασίσει, λόγω του βέτο, αν θα πρόκειται για εχθρική ή φιλική ενέργεια της Τουρκίας. Τόσο απλά είναι τα πράγματα. Αν η Κύπρος επιβίωσε, έστω και ακρωτηριασμένη, μετά την εισβολή του 1974 αυτό οφείλεται στην ύπαρξη μιας διεθνώς αναγνωρισμένης ελληνοκυπριακής κυβέρνησης στη Λευκωσία.

Νέα Στρατηγική

Ο Ελληνισμός οφείλει να γνωρίζει ότι οι «πολιορκητές» της Κυπριακής Δημοκρατίας, αργά ή γρήγορα, θα επανέλθουν. Τώρα υπάρχει ένα «παράθυρο ευκαιρίας» για να οργανωθεί η ελληνική άμυνα στη βάση μιας νέας στρατηγικής. Οι πολιτικοί σε Ελλάδα και Κύπρο πρέπει άμεσα να σταματήσουν να «μηρυκάζουν»  το αφήγημα της Διζωνικής – Δικοινοτικής Ομοσπονδίας που εξυπηρετεί τα γεωπολιτικά συμφέροντα της Τουρκίας  και αναβαθμίζει  την κατεχόμενη ζώνη σε κρατικό μόρφωμα. Ήδη έχει γίνει μεγάλη πολιτική και διπλωματική ζημιά και θα χρειαστεί πολύς κόπος και προσπάθεια για να αντιστραφούν τα πράγματα.

Το Κυπριακό δεν είναι διακοινοτική διαφορά, μεταξύ ελληνοκυπρίων και τουρκοκυπρίων, αλλά πρόβλημα εισβολής και κατοχής κυπριακού εδάφους από μια άλλη χώρα, την Τουρκία. Οι οποιεσδήποτε συνομιλίες σε διμερές ή διεθνές επίπεδο πρέπει να γίνονται μόνο με τον εισβολέα, προκειμένου αυτός να αποσύρει τα στρατεύματά του και να συμμορφωθεί με τα ψηφίσματα του Συμβουλίου Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών. Παράλληλα θα πρέπει να γίνονται όλες οι πολιτικο-διπλωματικές κινήσεις, ιδιαίτερα σε σχέση με την ΕΕ, που θα αυξάνουν το κόστος της Τουρκίας από την παραμονή των στρατευμάτων της στην Κύπρο.

Οι οπαδοί της «λύσης τώρα»  θα αντιτάξουν ότι με μια τέτοια στρατηγική το Κυπριακό δε θα λυθεί ποτέ γιατί η Τουρκία δεν πρόκειται να υποχωρήσει από τα σημερινά κεκτημένα της ούτε να απεμπολήσει τις αξιώσεις της. Σύμφωνα με τη λογική τους πρέπει να είμαστε ευέλικτοι και να υποχωρούμε, μόνο που κάποια στιγμή αυτό που θα συμβεί δε θα είναι η λύση αλλά η ολοκληρωτική παράδοση. Πρέπει να τονίσουμε ότι η σημερινή κατάσταση δεν ικανοποιεί κανέναν αλλά είναι προτιμότερη από μια κακή – τουρκική λύση. Μπορεί να μη θέλουμε ο κατοχικός στρατός να ελέγχει το 36,2% του κυπριακού εδάφους αλλά πολύ περισσότερο δε θέλουμε η Τουρκία να θέσει υπό τον γεωπολιτικό έλεγχό της το 100% της Κύπρου. Μήπως αυτό θέλουν οι  οπαδοί της «λύσης τώρα»;

Η νέο-οθωμανική Τουρκία φιλοδοξεί  να καταστεί ηγεμονική-περιφερειακή δύναμη στην περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου, γι’ αυτό, αργά ή γρήγορα, θα έρθει σε σύγκρουση  με όλες ή ορισμένες από τις μεγάλες δυνάμεις καθώς και με άλλες κρατικές οντότητες της ευρύτερης περιοχής όπως το Ισραήλ, η Αίγυπτος και το Ιράν.  Ουδείς απ’ όλους αυτούς επιθυμεί τη γεωπολιτική γιγάντωση της σουνιτικής Τουρκίας. Τότε θα είναι η ιστορική ευκαιρία για τον Ελληνισμό να ανατρέψει το σημερινό συσχετισμό ισχύος και γι’ αυτό πρέπει να προετοιμαζόμαστε από τώρα. Πρέπει να έχουμε υπομονή και ποτέ να μη βάζουμε την υπογραφή μας για να νομιμοποιήσουμε τα  τετελεσμένα του εχθρού. Η Αϊσέ δεν πρέπει να πάει διακοπές ποτέ ξανά!

https://greekattack.wordpress.com/

ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ ΑΟΖ ΚΥΠΡΟΥ

18/07/2017 Σχολιάστε

Από τον καθηγητή κύριο Ηλία Κονοφάγο, λάβαμε τα δυο ενημερωτικά περί την γεώτρηση στην Κύπρο και τα δημοσιεύουμε:

 

https://youtu.be/giEaycSyw5A

 

https://youtu.be/wk0YaLIsEQ8

ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΕΚΔΗΛΩΣΗ

18/07/2017 1 Σχολιο

 

 

ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΗΝ ΚΥΠΡΟ!

43 χρόνια βαρβαρότητας και κατοχής, συνεχίζονται. Ως πότε;

ΚΥΠΡΟΣ ΚΑΙ ΑΙΓΑΙΟ ΜΕΤΩΠΟ ΕΝΙΑΙΟ!

Με ομιλητές τον κ. Γ. Συλούρη, πρόεδρο της Ένωσης Κυπρίων Ελλάδας (Ε.Κ.Ε) και την κ. Α. Φωτιάδη, νομικό μέλος της Σ.Ε.Υ.Α.Ε.Κ., θα παρουσιαστεί η κατάσταση σήμερα στο κυπριακό, οι συσχετίσεις και διασυνδέσεις με την Ελλάδα και τα προβλήματά της, ανιχνεύοντας πολιτικές προτάσεις και προοπτικές διεξόδου.

ΚΥΡΙΑΚΗ 23 ΙΟΥΛΙΟΥ ΣΤΟ ΓΕΝΙΚΟ ΛΥΚΕΙΟ ΑΙΓΙΝΑΣ, ΩΡΑ 11.00

 

«Η έξυπνη ζαριά των Κυπρίων.»

11/07/2017 1 Σχολιο

Φίλτατοι, καλή σας ημέρα!

Πώς αποκτά συγκριτικό πλεονέκτημα έναντι ενός ισχυρότερου αντιπάλου ένας -κατά τεκμήριο- αδύναμος «παίκτης»;

Η προφανής απάντηση είναι μέσω ακόμη ισχυρότερων συμμάχων και στην περίπτωση της Κύπρου ακριβώς εκεί συνοψίζεται το στοίχημα που εκτυλίσσεται αυτές τις ημέρες στην Ανατ. Μεσόγειο σχετικά με την εκμετάλλευση υδρογονανθράκων.

Από χθες το πρωί, η πλωτή εξέδρα «West Capella» του ενεργειακού κολοσσού Total πλέει από τα νότια της Κρήτης με προορισμό το Οικόπεδο 11 της κυπριακής ΑΟΖ, όπου αναμένεται να φθάσει στις τρεις τα ξημερώματα της Τετάρτης.

Εκεί και για την ακρίβεια στο κοίτασμα «Ονησίφορος» του Οικοπέδου 11, η γαλλική Total σε συνεργασία με τον έτερο κολοσσό, την ιταλική ΕΝΙ, θα προχωρήσουν έως τις 20 Ιουλίου στην πρώτη γεώτρηση εντός της κυπριακής ΑΟΖ, βάσει του χρονοδιαγράμματος που έχει δημοσιοποιηθεί.

Θα μπορέσουν να προχωρήσουν ανενόχλητες από τυχόν τουρκικές «οχλήσεις»;

Κατά πάσα βεβαιότητα, ναι.

Παρά την κλιμακούμενη ένταση στη ρητορική τόσο του Τούρκου προέδρου Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν όσο και του πρωθυπουργού Μπιναλί Γιλντιρίμ κατά της Κύπρου αλλά και των δύο ευρωπαϊκών πετρελαϊκών εταιριών που εμπλέκονται στη συγκεκριμένη γεώτρηση, οι πιθανότητες πραγματικής «εμπλοκής» θεωρούνται ισχνές, δίχως όμως να αποκλείονται.

Και τούτο διότι, εάν υπάρξουν προκλήσεις εκ μέρους της Τουρκίας, μέσω μίας πιθανής παρεμπόδισης της δραστηριότητας των δύο πετρελαϊκών εταιριών στην κυπριακή ΑΟΖ, αυτομάτως ισχυροποιείται το –ανομολόγητο, πλην σαφές– ενδεχόμενο προάσπισης των συμφερόντων τους εκ μέρους τόσο της Γαλλίας όσο και της Ιταλίας.

Αν και το στοίχημα αυτό θα παιχτεί τις επόμενες ημέρες, η έκβασή του θα πρέπει να θεωρείται δεδομένη, υπό το φως και του μεγέθους της επένδυσης που πραγματοποιούν αμφότερες οι εταιρίες, που σε ημερήσιο επίπεδο κυμαίνεται περί το μισό εκατ. ευρώ και θεωρείται βέβαιο ότι δεν θα υλοποιούνταν, εάν δεν είχαν παρασχεθεί οι απαραίτητες διαβεβαιώσεις για την ολοκλήρωσή της.

Δίχως αμφιβολία, ωστόσο, το κυπριακό στοίχημα δεν έχει ακόμη κερδηθεί.

Η ρητορική Ερντογάν και Γιλντιρίμ, χθες, στο πλαίσιο ενεργειακού συνεδρίου στην Κωνσταντινούπολη, ήταν υψηλών τόνων και χαρακτηριζόταν από σαφείς απειλές.

«Ορισμένες ενεργειακές εταιρείες συμμετέχουν σε ανεύθυνες ενέργειες της ελληνοκυπριακής πλευράς», ανέφερε χαρακτηριστικά ο Ερντογάν και προειδοποίησε τη Λευκωσία να μην προχωρήσει σε μονομερείς ενέργειες στο θέμα των υδρογονανθράκων, λέγοντας πως «οι υδρογονάνθρακες γύρω από την Κύπρο ανήκουν και στις δύο πλευρές του νησιού».

Αντίστοιχα «κάθετη» ήταν και η τοποθέτηση του προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας Ν. Αναστασιάδη, ο οποίος έστειλε «προκαταβολικό μήνυμα» στην Άγκυρα ότι δεν θα υπάρξει υποχώρηση σε τυχόν πιέσεις για αναβολή των γεωτρήσεων.

Στον βαθμό που η όλη επιχείρηση εξελιχθεί κατά τρόπο θετικό και καρποφορήσουν οι έρευνες των δύο πετρελαϊκών κολοσσών για υδρογονάνθρακες στο συγκεκριμένο κοίτασμα, τα οφέλη θα είναι πολλαπλά και δεν θα αφορούν μόνον στην Κύπρο.

Πρώτον, θα έχουν κατοχυρωθεί -κατά τρόπο έμπρακτο– οι δυνατότητες που παρέχει στην Κύπρο το διεθνές νομικό πλαίσιο για την εκμετάλλευσης της ΑΟΖ της, εν προκειμένω του οικοπέδου 11.

Δεύτερον, θα έχει ενισχυθεί η θέση της Κύπρου έναντι της Τουρκίας στην όποια μελλοντική διαπραγμάτευση για το εδαφικό και τρίτον  θα έχει υπάρξει «προηγούμενο» για αντίστοιχες κινήσεις στο πλαίσιο της συνεργασίας Ελλάδος, Κύπρου, Ισραήλ και Αιγύπτου στη ΝΑ Μεσόγειο, στη βάση πάντα των όσων προβλέπει το σχετικό διεθνές νομικό πλαίσιο.

Το πεδίο «δοκιμής» όλων αυτών ωστόσο ξεκινά αυτές τις ημέρες, από το κοίτασμα «Ονησίφορος»…

Νίκος Γ. Δρόσος

http://www.euro2day.gr/specials/reveille/article/1552983/h-exypnh-zaria-ton-kyprion.html

«Η Τουρκία σχεδίασε επανάκτηση της Κύπρου. Πώς ανακόπτεται;»

11/07/2017 Σχολιάστε

Η Αθήνα οφείλει να κατανοήσει, επιτέλους πως, αν χαθεί η Κύπρος, το Αιγαίο θα κατακτηθεί, η Δυτική Θράκη θα τουρκοποιηθεί και η Ελλάδα θα συρρικνωθεί δυτικά της Κρήτης.

 

Σάββας Ιακωβίδης

Ακόμα και οι καλύτεροι ευσεβείς πόθοι συντρίβονται από την ισχύ της πραγματικότητας. Στο ελβετικό θέρετρο, Crans-Montana, κατέρρευσε παταγωδώς και σωριάστηκε σε ερείπια μια 40χρονη πολιτική ευσεβών πόθων, ασύλληπτων ψευδαισθήσεων, υποτίμησης του Τούρκου και ολέθριας ανεπάρκειας εφτά Προέδρων της Κυπριακής Δημοκρατίας. Από τον Μακάριο μέχρι τον Αναστασιάδη, όλοι πίστεψαν αφελέστατα ότι θα μπορούσαν να εξημερώσουν και να κατευνάσουν το αιμοσταγές τουρκικό θηρίο με καλοπιάσματα, γλειψίματα, γονυκλισίες και συνεχείς υποχωρήσεις. Πέτυχαν το αντίθετο αποτέλεσμα: Ο Τούρκος αποθηριώνεται και ήδη από το 1956 έχει μεθοδεύσει την κατάκτηση της Κύπρου και την πλήρη υποταγή μας.

Κατά τη διάρκεια της Διάσκεψης της Γιάλτας (4-11.2.1945), μεταξύ του αιμοσταγούς Στάλιν, του Αμερικανού προέδρου Ρούζβελτ και του Βρετανού πρωθυπουργού Τσέρτσιλ, για το διαμοιρασμό του κόσμου μετά την εξουδετέρωση του Χιτλερικού θηρίου, ο ασθενών και αδύναμος Ρούζβελτ, μπροστά στις αναιδείς και ασίγαστες απαιτήσεις του Σοβιετικού δικτάτορα, διερωτήθηκε αν έπρεπε να ικανοποιήσουν τις αξιώσεις του. Ο σύμβουλός του, Μπούλλιτ, απάντησε: «Κύριε Πρόεδρε, δεν έχετε να κάνετε με τον Δούκα του Νόρφολκ αλλά με έναν Γεωργιανό ληστή»!

Ούτε ο Μακάριος ούτε κανένας εκ των Προέδρων της Κυπριακής Δημοκρατίας, πόσο μάλλον ο νυν πρόεδρος Αναστασιάδης, φαίνεται να κατάλαβαν πως έχουν ως αντίπαλο και ως εχθρό έναν Ασιάτη ληστή, δολοφόνο και εγκληματία ο οποίος, εκτός των άλλων, εισέβαλε και κατέχει την πατρίδα μας και την απειλεί με πλήρη τουρκοποίηση.

Τι σημαίνει το ναυάγιο στο CransMontana;

Πρώτον, παταγώδη κατάρρευση μιας 40χρονης αποτυχημένης πολιτικής της ελληνικής κυπριακής πλευράς (με την υποστήριξη της Αθήνας) στη βάση της τερατογενούς και τουρκοφρενούς διζωνικής, η οποία ως μόρφωμα δεν αναφέρεται πουθενά στην παγκόσμια νομολογία. Επιχειρήθηκε να εφαρμοστεί στη Ν. Αφρική του αππαρχάιντ αλλ’ ο Νέλσων Μαντέλα την απέρριψε.

Δεύτερον, τα τελευταία χρόνια κοσμογονικές ανακατατάξεις και πόλεμοι άλλαξαν τον ρουν των διεθνών και διακρατικών σχέσεων αλλ’ οι ηγέτες μας παρέμειναν πεισματικά και βολικά κολλημένοι σε μιαν αδιέξοδη διαδικασία συνομιλιών, η οποία είναι τουρκικής έμπνευσης και εγγλέζικης επίνευσης για την διζωνική αυτοχειρία της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Τρίτον, το Κυπριακό, από διεθνές πρόβλημα τουρκικής εισβολής και κατοχής, εποικισμού και εθνοκάθαρσης, οι ηγέτες της Κύπρου, καθ’ υποβολή των Βρετανών, το μετέτρεψαν σε δικοινοτικό, με την κατοχική Τουρκία ως παρατηρητή και… σύμβουλο στην επίλυσή του!

Τέταρτον, όλοι οι Πρόεδροι της Κυπριακής Δημοκρατίας και ειδικά ο Ν. Αναστασιάδης προέβησαν σε καταστροφικές υποχωρήσεις με την βλακώδη προσδοκία και την εξωπραγματική εκτίμηση ότι η κατοχική Τουρκία θα συναινούσε σε λύση δημοκρατικών, δηλ. ευρωπαϊκών προδιαγραφών.

Πέμπτον, από το 1956, η Τουρκία βροντοφωνάζει στους ηγέτες της Κύπρου – και της Ελλάδος – ότι σχεδίασε επανάκτηση της Κύπρου επειδή τη θεωρεί ως ύψιστης στρατηγικής και γεωπολιτικής σημασίας για τα εθνικά συμφέροντά της και τις φιλοδοξίες της να αναδειχθεί σε περιφερειακή ή και παγκόσμια δύναμη. Ο νυν υπουργός Εξωτερικών της Τουρκίας, επανέλαβε και στο Crans-Montana τους ξεκάθαρους τουρκικούς στόχους: Εμμονή στα επεμβατικά δικαιώματά της και στη διατήρηση του Αττίλα στο νησί και ότι θα τα χρησιμοποιήσει ξανά!

Έκτον, κατά τη διάρκεια της συνόδου των G-20, στο Αμβούργο της Γερμανίας, ο Τούρκος Πρόεδρος δήλωσε: «Όπως γνωρίζετε η Τουρκία είναι μια εγγυήτρια δύναμη στην Κύπρο. Αν δεν βρεθεί λύση, τότε μπορούμε να εφαρμόσουμε και το σχέδιο Β ή το σχέδιο Γ».

Έβδομον, η Τουρκία έχει σχεδιάσει εδώ και χρόνια σχέδιο Β’. Κανένας εκ των Προέδρων της Κυπριακής Δημοκρατίας έχει σχεδιάσει η ελληνική πλευρά πώς θα αντιδράσει και ενεργήσει σε περίπτωση ναυαγίου των συνομιλιών στο Κυπριακό. Ο Γ. Βασιλείου, π.χ., σε τρεις Έλληνες δημοσιογράφους είχε δηλώσει λίγους μήνες μετά την εκλογή ότι «δεν θα σκεφτόταν στις 31 του τάδε μήνα τι θα έκανε»! Ο Δ. Χριστόφιας, ο οποίος ανατίναξε τις οικονομικές και ενεργειακές υποδομές της Κύπρου, είχε μόνο σχέδιο Α’. Και ο Ν. Αναστασιάδης, που ρωτήθηκε χθες, απέφυγε να απαντήσει επειδή και αυτός πλειστάκις είχε δηλώσει ότι μόνο ένα σχέδιο έχει, την επίλυση του Κυπριακού.

Τι πρέπει να γίνει τώρα; Πρώτα απ’ όλα, Πρόεδρος της Δημοκρατίας και πολιτική ηγεσία καλούνται να σοβαρευτούν και να προσγειωθούν. Τα συνθήματα, οι κομματικές φλυαρίες, οι επικοινωνιακές ατάκες και τα ωραία λόγια να παραμεριστούν. Ο κυπριακός Ελληνισμός και η Κύπρος αντιμετωπίζουν πλέον ξεκάθαρα τον κίνδυνο Αλεξανδρεττοποίησης και τουρκοποίησης. Αυτός ο κίνδυνος είναι ήδη εντός των πυλών. Γι’ αυτό:

Πρώτον, να γίνει επιστημονική και ρεαλιστική ανάλυση από ειδικούς για όλες τις πτυχές του Κυπριακού και όχι από διατεταγμένα κομματόσκυλα, για το πώς φτάσαμε στα πρόθυρα τουρκοποίησης.

Δεύτερον, το ναυάγιο στο Crans-Montana επιτάσσει να αναθεωρηθεί η παρούσα διαδικασία συνομιλιών. Η ελληνική πλευρά οφείλει να σχεδιάσει, να συμφωνήσει και αταλάντευτα να υλοποιήσει ένα μακράς πνοής, συνέπειας και αξιοπιστίας, σχέδιο Β’, ανεξάρτητα ποιος θα είναι Πρόεδρος, με δύο στόχους: Να ανακόψει και να εμποδίσει πάση θυσία υλοποίηση των τουρκικών σχεδιασμών και να διασώσει την Κυπριακή Δημοκρατία.

Τρίτον, ο σχεδιασμός μίας νέας στρατηγικής προϋποθέτει τον σχηματισμό μιας κυβέρνησης εθνικής ενότητας αφού, κατά πάγια αντίληψη όλων, οι ώμοι του ενός αδυνατούν να σηκώσουν το βάρος μιας πιθανής λύσης.

Τέταρτον, η νέα στρατηγική να μελετήσει και να υλοποιήσει τρόπους αντίδρασης σε βέβαιες τουρκικές επιθετικές ενέργειες σε όλα τα μέτωπα. Αυτά προϋποθέτουν ενίσχυση των συμμαχιών και συνεργασιών σε όλους τους τομείς με την Ελλάδα και, φυσικά, με το Ισραήλ και την Αίγυπτο. Προπάντων, να απαιτηθεί δραστική ενεργοποίηση της Ευρωπαϊκής Ένωσης, η οποία δεν δικαιούται να παριστάνει τον απλό παρατηρητή και τον Πόντιο Πιλάτο.

Πέμπτον, να αναλυθούν, να συνεκτιμηθούν οι δραματικές εξελίξεις στην περιοχή μας και ειδικά η διαφαινόμενη πιθανότητα ανακήρυξης κουρδικού κράτους, πράγμα που θα σημαίνει εδαφικό ακρωτηριασμό της Τουρκίας, της Συρίας και του Ιράκ.

Έκτον, η Λευκωσία, αξιόπιστα, σοβαρά και πειστικά να εξηγήσει στην ΕΕ, στις ΗΠΑ, στη Ρωσία, στη Γαλλία, στη Γερμανία, στην Κίνα, στο Ισραήλ αλλά και στην υποχθόνια Βρετανία γιατί η Κυπριακή Δημοκρατία δικαιούται να είναι, επιτέλους, ένα φυσιολογικό κράτος και γιατί η διζωνική τουρκοφρενής τερατουργία δεν μπορεί να είναι πλέον η διαδικασία επίλυσης του Κυπριακού.

Έβδομον, η Ελλάδα δεν έχει μόνο συμβατικές υποχρεώσεις έναντι της Κύπρου αλλά πρώτιστα εθνικές. Η Αθήνα καλείται να κατανοήσει πως, αν χαθεί η Κύπρος, το Αιγαίο θα κατακτηθεί, η Δυτική Θράκη θα τουρκοποιηθεί και η Ελλάδα θα συρρικνωθεί δυτικά της Κρήτης.

Όγδοον, όλα τα πιο πάνω και πολλά άλλα, προϋποθέτουν στέρεα, γνήσια και στερρή ενότητα της πολιτικής ηγεσίας η οποία στο εξής, μακριά από σκοπιμότητες και φιλοδοξίες, να εργαστεί άοκνα και ομόφωνα για την αντιμετώπιση των τουρκικών σχεδιασμών και για τη διάσωση της Κυπριακής Δημοκρατίας. Διαφορετικά να αναμένουν όλοι πολύ σύντομα να ακουστούν ξανά έξω από τα σπίτια μας οι αλαλαγμοί της τουρκικής βαρβαρότητας και οι ανατριχιαστικές κραυγές των τζιχαντιστών του σουλτάνου Ερντογάν.

http://www.sigmalive.com/opinions/savvas-iakovidis/2129/i-tourkia-sxediase-epanaktisi-tis-kyprou-pos-anakoptetai

Αρέσει σε %d bloggers: