Αρχείο

Archive for the ‘Ιστορικά και θεωρητικά’ Category

«ΑΝΟΙΚΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΤΟΥ ΚΡΕΣΕΝΤΖΙΟ ΣΑΝΤΣΙΛΙΟ : Η ΕΠΙΘΕΣΗ ΣΤΗΝ ΓΛΩΣΣΑ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ»

24/09/2017 Σχολιάστε

Από τον ΟΔΕΓ:

ἡ ἐπίθεση στὴν Γλῶσσα καὶ στὴν Ἱστορία
Ἀνοικτὴ ἐπιστολὴ τοῦ Κρεσέντζιο Σαντσίλιο

 

στὸν Πρωθυπουργὸ Ἀλέξη Τσίπρα
καὶ
στὸν Ὑπουργὸ Παιδείας Κώστα Γαβρόγλου
Ἀ θ ή ν α

 

Μετὰ ἀπὸ τὴν βασικὴ ὑποβάθμιση τῶν Ἀρχαίων Ἑλληνικῶν (τελείως ἀπαράδεκτο στὴν ἴδια τὴν χώρα δημιουργίας των), ἡ ἐξάλειψη καὶ κεντρικῶν φάσεων τῆς ἀρχαίας καὶ μοντέρνας ἱστορίας ἀπὸ τὶς ὁποῖες προέκυψαν θεμελιώδεις πολιτικές, οἰκονομικές, πολιτιστικὲς καὶ ἄλλες ἐξελίξεις, πιστεύουμε πὼς ἐπικίνδυνα ὁδηγοῦν στὴν συρρίκνωση τῆς ἔκτασης καὶ τοῦ βάθους τῆς Πατριδογνωσίας τῶν Ἑλλήνων μαθητῶν μὲ ἀποτέλεσμα νὰ μειώνονται σημαντικὰ οἱ δύο πρωταρχικῆς σημασίας πυλῶνες τῆς ἑλληνικῆς ἐθνικῆς ὑπόστασης: ἡ Γλῶσσα καὶ ἡ Ἱστορία.

Τὴν στιγμὴ ποὺ στὶς ἄλλες εὐρωπαϊκὲς χῶρες καὶ ἀλλοῦ ἡ διδασκαλία τῶν Ἀρχαίων Ἑλληνικῶν (καὶ Λατινικῶν) ἐντείνεται, καὶ δικαίως, γιὰ τοὺς γνωστοὺς λόγους τοὺς ὁποίους ἀσφαλῶς θὰ πρέπει νὰ γνωρίζουν καὶ ὁ Πρωθυπουργὸς καὶ τὸ Ὑπουργεῖο Παιδείας,

 

καὶ τὴν στιγμὴ ποὺ σὲ αὐτὲς τὶς ἴδιες χῶρες οὔτε κατὰ διάνοια «μειώνουν» τὸ εὖρος καὶ τὴν σημασία τῆς διδασκαλίας τῆς Γλώσσας καὶ τῆς Ἱστορίας των, ἂν καὶ ἀπόλυτα ὑποδεέστερες ἀπὸ ἐκεῖνες τῆς Ἑλλάδας,

 

καὶ τὴν στιγμὴ ποὺ τὸ γλωσσικὸ καὶ ἱστορικὸ παρελθὸν τοῦ Ἑλληνικοῦ Ἔθνους εἶναι θεμελιῶδες στοιχεῖο αὐτογνωσίας,

 

οἱ ἑλληνικὲς ἐκπαιδευτικὲς Ἀρχὲς θέλουν νὰ ἐπιβάλλουν μία κατάσταση ποὺ ἰσοδυναμεῖ στὴν οὐσία μὲ ἐξαφάνιση ἑνὸς μεγάλου μέρους τῆς ἴδιας τῆς Ἑλλάδας(!) ἀπὸ τὴν γνώση, συνείδηση καὶ μελέτη τῶν Νέων Ἑλλήνων τῆς Πρωτοβάθμιας καὶ Δευτεροβάθμιας Ἐκπαίδευσης, καὶ συνεπῶς καὶ στὴν μετέπειτα ζωή τους.

 

Οἱ ὑπογράφοντες τὴν παροῦσα ἀνοικτὴ ἐπιστολὴ Ἕλληνες συγγραφεῖς καὶ Ξένοι Ἑλληνιστὲς διαμαρτυρόμαστε γιὰ τὴν συνεχῆ πολιτικὴ ταπείνωσης αὐτῆς τῆς μοναδικῆς γλωσσικῆς καὶ ἱστορικῆς διαχρονίας τῆς Ἑλλάδας, τὴν ὁποία ἀνέλαβε τὸ Ὑπουργεῖο Παιδείας (ποὺ «ἔχασε» στὸν δρόμο καὶ τὸν «ἐθνικό» του χαρακτῆρα!) μὲ τὴν ὑιοθέτηση μιᾶς, πιστεύουμε, ἄκρως διαφθείρουσας καὶ παρεκκλίνουσας «ἀναμόρφωσης» τῶν προγραμμάτων σπουδῶν τῶν Ἀρχαίων καὶ Νέων Ἑλληνικῶν καὶ Ἱστορίας.

 

Ἔτσι, ἡ καταρράκωση τῆς οἰκουμενικῆς διάστασης τῆς Ἑλληνικῆς Γλώσσας καὶ ἡ ἀλλοίωση/νόθευση, εἰς βάρος τοῦ Ἑλληνισμοῦ, ἱστορικῶν πραγματικοτήτων πέραν κάθε ἀμφιβολίας, προσφέρει χείριστη ὑπηρεσία στὴν σημερινὴ σπουδάζουσα νεολαία καὶ τοὺς πολῖτες τοῦ αὔριο.

 

Ὡς Ἕλληνες Λογοτέχνες καὶ Ξένοι Ἑλληνιστὲς ζητοῦμε τὴν ἐκ νέου ἐξέταση ὁλόκληρου τοῦ προγράμματος Νέων/Ἀρχαίων Ἑλληνικῶν καὶ Ἱστορίας καὶ τὴν δίκαια ἐπαναφορὰ τῶν διδασκαλιῶν ποὺ περικόπηκαν καὶ μέλλουν νὰ περικοποῦν ὄχι μόνο ἀναφορικὰ μὲ τὴν καθεαυτοῦ διδακτέα ὕλη, ἀλλὰ καὶ μὲ τὶς σοβαρὲς μειώσεις ὡραρίων.

 

Ἡ ἀποδόμηση καὶ ἀλλοτρίωση ποὺ ἐπιχειρεῖται τῆς ἑλληνικῆς γλωσσικῆς καὶ ἱστορικῆς παιδείας, συνταγματικὰ ὅπως γνωρίζετε κατοχυρωμένες, χρησιμοποιώντας παράλογα, ἀνεκδιήγητου «παγκοσμιοποιημένου» τύπου, «πολυπολιτισμικὰ» ἰδεολογήματα τὰ ὁποῖα δὲν συναντᾶμε σὲ καμία εὐρωπαϊκὴ χώρα ποὺ σέβεται τὸν ἑαυτό της καὶ τὸ μέλλον της, ἐπιβάλλεται νὰ πάψουν ὥστε νὰ μὴν υποστεῖ καὶ αὐτὴ τὴν βαριὰ ὑποβάθμιση ὁ Ἑλληνικὸς Λαός, ἤδη εὑρισκόμενος σήμερα σὲ σκληρὴ δοκιμασία ἐπιβίωσης.

 

Τῶν ὡς ἄνω δοθέντων, θεωροῦμε ἀναγκαία τὴν κατάργηση καὶ τὴν ἐπαναδιαμόρφωση «in melius» τῆς Ὑπουργικῆς Ἀπόφασης ΦΕΚ-041Β/25.5.15 καὶ ὅσων ἄλλων συναφῶν ἀποφάσεων ἕπονται, ὥστε νὰ δοθεῖ ἡ ἀπαιτούμενη ἔμφαση στὰ ἑλληνικὰ στίγματα τῆς Γλώσσας καὶ Ἱστορίας σὲ ὅλη τὴν διαχρονική τους συνέχεια.

 

Εὐελπιστώντας σὲ μία θετικὴ ἀνταπόκριση, τὰ κέρδη τῆς ὁποίας θὰ καρπωθοῦν οἱ μαθητὲς καὶ μελλοντικοὶ ὑπεύθυνοι πολῖτες, εὐχαριστοῦμε γιὰ τὴν (ἐνδεχόμενη) ἀπάντηση.

 

Μὲ τιμή.

http://www.odeg.gr/ta-nea-mas/705-anoikti-epistoli-tou-kresentzio-santsilio.html

Advertisements

«Θύματα, πρόσφυγες, διασωθέντες, ορφανά, βιασμένες της Γενοκτονίας……..»

29/08/2017 1 Σχολιο

 

 Θ. Μαλκίδης
Η αριθμητική της Γενοκτονίας : Θύματα, βιασμένες, ορφανά, πρόσφυγες, διασωθέντες….
Ο πρόξενος των ΗΠΑ στην Σμύρνη Τζωρτζ Χόρτον, καταγράφοντας την καταστροφή της Σμύρνης το 1922, τονίζει, μεταξύ των άλλων, πως «δεν έλειπε τίποτε σχετικά με την θηριωδία, την ακολασία, την σκληρότητα και όλη την μανία του ανθρώπινου πάθους». Με την δημιουργία του κινήματος των Νεοτούρκων και στην συνέχεια των Κεμαλικών, εμφανίσθηκε και εδραιώθηκε η εθνικιστική ιδεολογία. Με την κατάκτηση της εξουσίας, εκδηλώθηκε η θέληση να εξαφανισθούν οι αυτόχθονες πληθυσμοί. Οι Έλληνες, μαζί με τους Αρμένιους και τους Ασσύριους, ήταν οι κεντρικοί στόχοι.
 
Το ζήτημα του αριθμού των Ελλήνων που ζούσε στο Οθωμανικό κράτος αποτελεί μείζον πρόβλημα για πολλούς ερευνητές, ενώ αμφισβητείται από πολλούς τουρκικούς μηχανισμούς διαστρέβλωσης της αλήθειας και από συνεργαζόμενους με αυτούς ξένους.
Τα στοιχεία τα οποία διαθέτουμε είναι η απογραφή που πραγματοποίησε το Οικουμενικό Πατριαρχείο την περίοδο 1910-1912 σε συνεργασία με τα ελληνικά προξενεία και η απογραφή του οθωμανικού κράτους το 1914, η οποία όμως παρουσιάζει πολλές ελλείψεις, λόγω της καταγραφής αρκετές φορές μόνον των ανδρών που μιλούσαν ελληνικά, την απουσία πολλές φορές των γυναικών και παιδιών, των Ελλήνων που μιλούσαν τουρκικά, των μουσουλμάνων που μιλούσαν ελληνικά και των κρυπτοχριστιανών.
Επίσης, η υποχρέωση καταβολής στρατιωτικού φόρου σε επίπεδο κοινότητας, ωθούσε τους χριστιανούς να δηλώνουν μικρότερο πληθυσμό, η καταγραφή όλων των μουσουλμάνων ως Τούρκων, όπως και η υπερβολή των στατιστικών των μουσουλμάνων και η μείωση των χριστιανών είναι μερικά από τα προβλήματα που εμφανίζει η οθωμανική απογραφή. Τα στοιχεία βεβαίως του Οικουμενικού Πατριαρχείου απέχουν της πραγματικής κατάστασης, αφού ο Αλ. Αλεξανδρής επισημαίνει το γεγονός ότι ένα σημαντικό μέρος των Ελλήνων δεν δεχόταν να απογραφεί λόγω του φόβου μήπως τα δεδομένα φτάσουν στον οθωμανικό κρατικό μηχανισμό.  
 
Αυτό διαπιστώνεται από το γεγονός ότι έχουμε αποκλίσεις σε ό,τι έχει σχέση με τον ελληνικό πληθυσμό που ζούσε στο Οθωμανικό κράτος.
Η Οθωμανική απογραφή του 1914 καταγράφει 1.565.781 Έλληνες , ενώ  η απογραφή του Οικουμενικού Πατριαρχείου  2.068.4028.
Ο McCarhty δίνει 1.711.718, οD. Dakin δίνει 2.100.000 Έλληνες, κατανεμημένους σε 300.000 στην ανατολική Θράκη και σε 1.800.000 στη Μικρά Ασία (Ιωνία, Πόντος, Καππαδοκία).
Μετά τη Γενοκτονία και την εκδίωξη των Ελλήνων, το 1928 απογράφηκαν στην Ελλάδα 1.221.849 πρόσφυγες. Ο αριθμός αυτός όμως δεν παρουσιάζει το πραγματικό μέγεθος των προσφύγων, αφού δεν λαμβάνει υπ’όψιν τους θανάτους στο διάστημα 1922-1928 (περίπου 75.000) και τους 66.000 πρόσφυγες που έγιναν ξανά πρόσφυγες στην Δυτική Ευρώπη, ΗΠΑ, Αίγυπτο, όπως και τους Έλληνες που κατέφυγαν στην Σοβιετική Ένωση. 
Το σύνολο των ελληνικών απωλειών- χωρίς τις δολοφονίες των Ελλήνων της ανατολικής Θράκης- σύμφωνα με την απογραφή του Οικουμενικού Πατριαρχείου ήταν 829.345 και σίγουρα αγγίζουν και υπερβαίνουν το 1.000.000.
Όταν ολοκληρωνόταν η γενοκτονία των Αρμενίων, άρχιζε η διαδικασία εξολόθρευσης των Ελλήνων με τα ίδια μέσα: μαζική βία, συλλήψεις γυναικών και παιδιών, βίαιοι εξισλαμισμοί, πορείες θανάτου, βιασμοί, μαζικές δολοφονίες, διώξεις, εκτοπίσεις, εγκλήματα που επιβεβαιώνονται και από μαρτυρίες πολλών ξένων, ακόμη και συμμάχων των Νεότουρκων και του Μουσταφά Κεμάλ.
Σχεδόν 1.000.000 Έλληνες από έναν πληθυσμό πάνω από 2.700.000 εξαφανίσθηκαν, εξόντωση η οποία αποτελεί γενοκτονία, σύμφωνα με το άρθρο 2 της Σύμβασης του ΟΗΕ για την πρόληψη και την καταστολή της γενοκτονίας, παράγραφοι α, β, γ, δ και ε) και στην ουσία της έννοιας της γενοκτονίας. Άγνωστος αριθμός γυναικών βιάσθηκαν, πάνω από 100.000 ορφανά έμειναν για πάντα χωρίς γονείς και οικογένεια. Μία Γενοκτονία που δε σταμάτησε και συνεχίζεται μέχρι σήμερα, με την άρνηση και την υπονόμευση……

«FAZ: Οι Έλληνες του Πόντου, «ο ξεχασμένος λαός».»

12/08/2017 Σχολιάστε

Εκλαμβάνουμε το κατωτέρω άρθρο ως στοιχείο της πολιτικής έντασης Γερμανίας-Τουρκίας που εσχάτως έχει οξυνθεί σε ιστορικό επίπεδο ( Β.Σ. ).

Εκτενές αφιέρωμα στα δεινά που βίωσε ο ποντιακός ελληνισμός στην Τουρκία δημοσιεύει η Frankfurter Allgemeine Zeitung στο πολιτιστικό της ένθετο. Ο Γερμανός δημοσιογράφος της εφημερίδας της Φρανκφούρτης ταξίδεψε ο ίδιος στη Μαύρη Θάλασσα, στην αλλοτινή πατρίδα της γιαγιάς του και διηγείται την ιστορία της φυγής της τον Αύγουστο του 1917 από την πόλη Ορντού (σ.σ. παλιά ελληνική ονομασία Κοτύωρα).

Όπως σημειώνει το δημοσίευμα, «ο εκτοπισμός των Ελλήνων του Πόντου από την Τουρκία είναι ένα ελάχιστα γνωστό κεφάλαιο του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου». Ο αρθρογράφος περιγράφει τα γεγονότα του Αυγούστου του 1917, όταν δεκάδες ρωσικά πολεμικά πλοία και ρώσοι στρατιώτες άρχισαν να πολιορκούν την πόλη. Όπως επισημαίνει ο δημοσιογράφος, «γινόταν πόλεμος, η Ρωσία πίεζε την Οθωμανική Αυτοκρατορία στη βορειοανατολική της πλευρά. Θεωρούσε εαυτήν προστάτιδα δύναμη των χριστιανικών μειονοτήτων. Οι τούρκοι στρατιωτικοί αντίθετα υποπτεύονταν τους χριστιανούς ως συνεργούς του εχθρού. Με αυτό το πρόσχημα σφαγιάστηκε και εκτοπίστηκε ολόκληρος ο αρμενικός πληθυσμός των ακτών της Μαύρης Θάλασσας το 1915 – και στην Ορντού. Τα άδεια σπίτια των Αρμενίων ήταν μια προειδοποίηση προς τους Έλληνες: ότι θα ήταν οι επόμενοι». Ο φόβος του ελληνικού πληθυσμού της Ορντού ότι θα έχει την ίδια μοίρα ήταν τόσο μεγάλος, επισημαίνει ο αρθρογράφος, ώστε 2.500 άτομα επιβιβάστηκαν στα ρωσικά πολεμικά πλοία για να διαφύγουν. Όπως σημειώνει, «ο κόσμος πληροφορήθηκε μόλις εννιά μήνες αργότερα τη ρωσική επίθεση και την εκκένωση της πόλης από άτομα της ελληνικής μειονότητας. Οι New York Times έγραψαν για τα γεγονότα τον Απρίλιο του 1918. Το σχετικό άρθρο φιλοξενούσε δηλώσεις κατοίκων της Ορντού που είχαν διαφύγει μέχρι και το Μπρούκλιν».

Η Τουρκία δεν αναγνωρίζει τη συστηματική εξόντωση χριστιανών

Το δημοσίευμα αναφέρεται μεταξύ άλλων στη Συνθήκη της Λωζάννης και την αναγκαστική ανταλλαγή πληθυσμών μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας, η οποία, όπως σχολιάζει ο αρθρογράφος, «άφησε βαθιά τραύματα σε όσους επλήγησαν. Οι απόγονοι των εκτοπισμένων Ελλήνων του Πόντου αισθάνονται τον πόνο μέχρι σήμερα».

Η FAZ αναφέρεται σε απελάσεις όσων Ελλήνων Ποντίων δεν είχαν επιβιβαστεί στα ρωσικά πλοία και σε αναγκαστικές πορείες θανάτου προς την ενδοχώρα, που προκάλεσαν τον θάνατο πολλών από ασθένειες και εξάντληση. Όπως επισημαίνει το δημοσίευμα, «ήταν η αρχή αυτού που πολλοί ιστορικοί χαρακτηρίζουν στο μεταξύ γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου. Ολοένα περισσότεροι Έλληνες εκτοπίζονταν από παράκτιες πόλεις με πορείες θανάτου προς την ενδοχώρα, παραστρατιωτικές ομάδες επιτίθεντο σε ελληνικά χωριά σκοτώνοντας τους κατοίκους τους. (…) Η τουρκική κυβέρνηση αρνείται μέχρι σήμερα να αναγνωρίσει τη συστηματική εξόντωση Αρμενίων, Ελλήνων και άλλων χριστιανών. Το ψήφισμα του γερμανικού κοινοβουλίου το 2016 αναγνωρίζει τη γενοκτονία 1,5 εκατομμυρίου Αρμενίων, αλλά η εκτέλεση των Ελλήνων του Πόντου -εκτιμήσεις κάνουν λόγο για έως και 350.000 ανθρώπους- δεν αναφέρεται ρητά. Γίνεται λόγος (σ.σ. στο ψήφισμα) μόνο για «μέλη άλλων χριστιανικών εθνοτικών ομάδων»».

http://www.naftemporiki.gr/story/1266617/faz-oi-ellines-tou-pontou-o-ksexasmenos-laos

«Tο Έπος Tηλλυρίας  – σαν σήμερα πριν 53 χρόνια…»

10/08/2017 1 Σχολιο

08.08.2017

ΤΗΣ ΦΑΝΟΥΛΑΣ ΑΡΓΥΡΟΥ

Το άρθρο αυτό πρωτο-δημοσιεύθηκε στις 8 Αυγούστου 2005 στην εφημερίδα Σημερινή και στη συνέχεια στην Ελευθερία και στα Νέα Λονδίνου με αναδημοσιεύσεις σε διάφορες ιστοσελίδες.  Σήμερα ξανα-δημοσιεύεται με κάποιες προσθέσεις. 

Θύμησες ιστορικές, θυσίας και πατριωτισμού – Τηλλυρία 1964

Στις 8  Αυγούστου του 1964 η τουρκική αεροπορία βομβάρδισε με βόμβες Ναπάλμ την περιοχή Τηλλυρίας στη Κύπρο.

Δολοφονήθηκαν 55 άτομα μεταξύ των 28 πολίτες… 

Μετά την οργανωμένη και προμελετημένη τουρκοανταρσία του Δεκεμβρίου 1963, ουσιαστικά το πρώτο πραξικόπημα εναντίον της Κυπριακής Δημοκρατίας, για την προώθηση των βρετανο-τουρκικών  σχεδίων  διχοτόμησης/ομοσπονδοποίησης  της Κύπρου, η τουρκοκυπριακή ηγεσία, ενισχυμένη από την Τουρκία, άρχισε τον εξοπλισμό των αμιγώς τουρκοκυπριακών χωριών. Και συνεχίστηκε και εντατικοποιήθηκε η πολιτική της τ/κ ηγεσίας (Ρ. Ντενκτάς/Φ. Κουτσιούκ) που είχε ξεκινήσει το 1958 με την καθοδήγηση και χρηματοδότηση της Άγκυρας, δηλαδή τη μεταφορά των Τουρκοκυπρίων από μεικτά χωριά της σημερινής ελεύθερης Κύπρου προς το βόρειο μέρος της νήσου (κατεχόμενο σήμερα) και σε περιοχές που έλεγχαν οι ίδιοι.

Σκοπός των τουρκικών προθέσεων ήταν η δημιουργία ευνοϊκών συνθηκών διοχετεύσεως οπλισμού και προσωπικού από την Τουρκία για προετοιμασία ευνοϊκών συνθηκών τουρκικής εισβολής/απόβασης, με τη δημιουργία προγεφυρωμάτων για το στόχο αυτό και συγκεντρώσεως των Τούρκων της Κύπρου στη βόρεια πλευρά του νησιού προετοιμάζοντας το ‘τουρκο-κυπριακό συνιστών κράτος’ τους. Υπενθυμίζεται το Φόρειν ΄Οφις κατόπιν συνεννοήσεως με τον Τούρκο τότε ΥΠΕΞ Feridun Cemal Erkin,  από τις 3 Ιανουαρίου 1964 ετοίμαζε σχέδια για επανασύσταση της Κυπριακής Δημοκρατίας σε Ομοσπονδία με ΔΥΟ ΣΥΝΙΣΤΩΝΤΑ ΚΡΑΤΗ (two constituent states.

Η περιοχή λοιπόν Κοκκίνων-Μανσούρας, με μικρό αλλά αμιγές τουρκοκυπριακό πληθυσμό και των όρμων που επιτρέπουν την προσέγγιση μικρών πλοιαρίων, προσφέρθηκε ως ιδανική. Έτσι, από το Φεβρουάριο του 1964 (και αφού η Βρετανία είχε πάρει ρητώς την απόφαση ότι και εισβολή να έκαναν οι Τούρκοι δεν επρόκειτο να επέμβει) η Τουρκία άρχισε να στέλει οπλισμό, και από το Μάρτιο μεταφέρονταν κατά τη διάρκεια της νύχτας Τουρκοκύπριοι φοιτητές και εργαζόμενοι, ηλικίας 18-30 ετών, από τις τουρκικές ακτές Ανεμούρ και Σελεύκεια, εξοπλισμένοι με όπλα μπρεν, στεν μπαζούκας, όλμους 60 ή 81 χιλ.και τουφέκια. Οι Τουρκοκύπριοι φοιτητές και μη προήρχοντο είτε από το Λονδίνο είτε από την Τουρκία και προτού μεταφερθούν στην περιοχή Κοκκίνων-Μανσούρας, εκπαιδεύονταν για λίγες μέρες σε στρατόπεδο κοντά στην Άγκυρα. Μέχρι τον Αύγουστο του 1964, υπολογιζόταν  ότι είχαν αποβιβαστεί περί τους 800, οι 450 εκ των οποίων παρέμειναν στο προγεφύρωμα Κοκκίνων-Μανσούρας. Οι υπόλοιποι διοχετεύτηκαν στην περιοχή Λιμνίτη και Πάφου, όπου και προέβαιναν στην οργάνωση του εδάφους, με αποτέλεσμα το Μάρτιο η οδική επικοινωνία Μόρφου-Πόλεως Χρυσοχούς να καταστεί επισφαλής, λόγω των τουρκοκυπριακών χωριών Καζιβερών, Λιμνήτη και κυρίως των Κοκκίνων-Μανσούρας.

Στις 18.6.64, χρησιμοποιώντας όλμους και μπαζούκας και το χωριό Άγ. Θεόδωρος, οι Τουρκοκύπριοι επεδίωξαν να καταλάβουν το Μοσφιλέρι. Από τότε άρχισαν να αυξάνονται τα επεισόδια μεταξύ Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων στην περιοχή, λόγω των τουρκικών προθέσεων να αυξήσουν και να ολοκληρώσουν στην περιοχή το σχεδιασθέν προγεφύρωμά τους. Ουσιαστικά, οι Tούρκοι ήθελαν να ενώσουν το προγεφύρωμα Κοκκίνων-Μανσούρας διά της χρήσης των όπλων με το προγεφύρωμα Λιμνίτη, Λεύκας, όταν και μια έκταση περί τα 200 τ.μ. θα βρισκόταν πλέον υπό τον πλήρη έλεγχό τους. Δίδοντάς τους τη δυνατότητα στη συνέχεια να κατευθυνθούν προς Μόρφου-Λευκωσία και να ενωθούν με το υπό τον έλεγχό τους κομμάτι της Λευκωσίας προς Κερύνεια… Η διχοτόμηση τότε θα υλοποιείτο…

Στη συνέχεια, οι Τουρκοκύπριοι λεγόμενοι μαχητές (9.7.1964) κατέλαβαν και το Λωρόβουνο, μία σοβαρής στρατηγικής σημασίας περιοχή, και τα Ηνωμένα Έθνη απέρριψαν διαμαρτυρία της Εθνικής Φρουράς να τους απομακρύνει! Ο διευθυντής της, με έγγραφο ημερ. 24.7.1964, δεν θεώρησε σοβαρή την τουρκική κίνηση και πως οι τουρκοκύπριοι, με την κατάληψη του Λωρόβουνου, δεν παρενοχλούσαν τα ε/κ χωριά και ούτε ήλεγχαν τα δρομολόγια!!! Την 31.7.1964 συνελήφθη περίπολος Τουρκοκυπρίων που κινούνταν πυροβολώντας μεταξύ Γιαλιάς προς Κόκκινα, και ομολόγησαν ότι πήγαιναν για παραλαβή οπλισμού και μεταφορά του στην Πόλη Χρυσοχούς… (Από το βιβλίο του Σπύρου Παπαγεωργίου «Τα κρίσιμα ντοκουμέντα του Κυπριακού» 1959-1967 Τόμος Β’).

Τα τουρκικά σχέδια επιβεβαίωσε τότε και επιστολή της τουρκοκυπριακής ηγεσίας Κοκκίνων-Μανσούρας, που βρέθηκε στην κατοχή του ζεύγους (Άγγλων) Marley  στις 26.5.1964. Ο Marley  ήταν ένας από τους πολλούς Βρετανούς στρατιώτες που συνελήφθησαν τότε από τις Αρχές της Δημοκρατίας και ανακρίνονταν και οι οποίοι βοηθούσαν τους Τούρκους στα άνομα σχέδιά τους. Βρετανικό αποδεσμευμένο  έγγραφο επιβεβαιώνει τις συνεργασίες των Βρετανών αυτών αξιωματούχων της RAF (Βρετανικής Βασιλικής Αεροπορίας)  στην Κύπρο. Ένα συγκεκριμένο για τις συνεργασίες αυτές γράφει:

«…Είναι εμφανές πως οι γνώσεις του Αντωνίου (κυπριακής Αστυνομίας) είναι περιορισμένες ως προς την έκταση της ανάμειξης των Βρετανών στρατιωτών στη μεταφορά όπλων ή βοήθεια προς τους Τούρκους μαχητές. Οι δραστηριότητες τού Bass  φαίνεται δεν είναι γνωστές στην κυπριακή Αστυνομία. Η σύλληψη του Marley ήταν εντελώς τυχαία. Η Αστυνομία ξέρει μόνο για τον Batchelor  ως προμηθευτή όπλων προς τους Τούρκους. Ο Marley  δεν τους αποκάλυψε ακόμα περισσότερα ονόματα… Ο κύριος λόγος που θέλουμε να βγάλουμε τον Bass  εκτός Κύπρου είναι οι τρομερά ευαίσθητες πληροφορίες που έχει στην κατοχή του, σε σχέση με τα τουρκικά σχέδια επέμβασης και τα οποία μπορεί κάτω από πιεστικές ανακρίσεις να αποκαλύψει στους Ελληνοκυπρίους…»

( Έγραφο ημερ. 3.6.1964, από τη βρετ. Υπ. Αρμοστεία στη Λευκωσία προς το Φόρεϊν Όφις στο Λονδίνο και στο αρχηγείο των βρετ. Δυνάμεων στην Κύπρο. (Βλέπε βιβλίο της γράφουσας ‘Conspiracy or Blunder?’)

Οι Eλληνοκύπριοι εθελοντές προστάτες – Λόχος Πολεμίου

Κάτω από αυτές τις συνθήκες λοιπόν και υπό το φως των προβλεπόμενων εξελίξεων, η ηρωική περιοχή της Τηλλυρίας/Πάφου άρχισε να συ-στρατεύεται για προστασία και υπεράσπιση, και να δημιουργείται και ο λόχος Πολεμίου, όπως έμεινε έκτοτε γνωστός.

Το λόχο αυτόν αποτελούσαν περίπου 80 άτομα εθελοντές όλων των ηλικιών, με διοικητές τους Γαβριήλ Γεωργιάδη (ο οποίος ήταν και της ΕΟΚΑ Α’) Αντώνη Κωμοδρόμο και Γεώργιο Ονησιφόρου. Η πρώτη συμμετοχή ομάδων του λόχου στα γεγονότα εκείνα ήταν η καταστολή της ανταρσίας των Τουρκοκυπρίων της Χούλου στην Πάφο…

O Αγαθοκλής Αγαθοκλέους από το Πολέμι είναι ένας από τους συμπατριώτες μας εκείνους που επάνδρωναν το λόχο Πολεμίου και ο οποίος πολέμησε στις μάχες εκείνες, με αποτέλεσμα να είναι ένας από τους επιζήσαντες κατά τα γεγονότα, αφού πολλοί κάηκαν από τις βόμβες ναπάλμ της τουρκικής αεροπορίας στους βομβαρδισμούς της 8-9 Αυγούστου 1964.

Νεαρός 18 ετών τότε, οικογενειάρχης με τρεις θυγατέρες εγκατεστημένος στο Λονδίνο τώρα, θυμάται και αφηγείται με λύπη, απόγνωση και πόνο ψυχής, την πολυτάραχη ιστορική εκείνη περίοδο της κυπριακής ιστορίας, που ελάχιστοι δυστυχώς γνωρίζουν, ιδίως οι σημερινοί μας νέοι. Και ο πόνος γίνεται ακόμα μεγαλύτερος και αβάστακτος, όταν η δική μας πλευρά εγκληματικά αποφεύγει να αναλύει και να εξιστορεί με περηφάνια τα πραγματικά γεγονότα, για γνώση και μάθηση των νεοτέρων και θύμηση των παλαιοτέρων.

Το 1964 τα παιδιά της Κύπρου πολέμησαν δίχως στρατιωτική εκπαίδευση, δίχως κομματικές καθοδηγήσεις, αλλά με την ελληνική ψυχή τους. Πλάι στην 31η Μοίρα Καταδρομών πολέμησαν γενναία και μέχρι τις 8 Αυγούστου 1964 απελευθέρωσαν τις κατεχόμενες περιοχές από τους Τουρκοκύπριους λεγόμενους μαχητές του Ντενκτάς και της Άγκυρας, και που κάλυπταν το τουρκικό προγεφύρωμα, περιλαμβανομένου και του Λωρόβουνου εκτός των Κοκκίνων. Δυστυχώς, όμως, κάποια διαταγή του ΓΕΕΦ (Γενικού Επιτελείου Εθνικής Φρουράς)  ανέστειλε κάθε περαιτέρω ενέργεια, παρόλο που όλοι ήσαν βέβαιοι ότι αν γινόταν η επίθεση, τα Κόκκινα θα καταλαμβάνονταν και μεταξύ των άλλων, θα συλλαμβανόταν και ο Ρ. Ντενκτάς, ο οποίος είχε φθάσει εκεί κρυφά την 1η Αυγούστου. Κάποιες λανθασμένες πολιτικές αποφάσεις τότε δεν επέτρεψαν την τελευταία φάση, την απελευθέρωση και των Κοκκίνων, που έκτοτε παραμένουν στα χέρια των Αττίλων. Αποφάσεις που τελικά βοήθησαν τους Τούρκους… Τη λανθασμένη απόφαση κατάπαυσης των επιχειρήσεων ακολούθησαν στις 8 και 9 Αυγούστου οι βομβαρδισμοί της τουρκικής αεροπορίας με Φ100 και Φ84. Τα αεροπλάνα συνολικά έκαναν 64 εξόδους με αδιάκριτους βομβαρδισμούς και άφησαν πίσω τους τα πρώτα δείγματα κεμαλικής θηριωδίας και ολοκαυτώματος. Χαλάσματα, νεκρούς, αντίσκηνα…

Οι Γ. Ονησιφόρου, Χρυσόστομος Ιωάννου Σωκράτους, Χαράλαμπος Αντωνίου, Αγαθοκλής Παναγιώτου Αγαθοκλέους και Νεόφυτος Αριστείδης τραυματίστηκαν και έφεραν πολλαπλά εγκαύματα από τις τουρκικές βόμβες ναπάλμ. Αλλά τουλάχιστον γλίτωσαν, για να είναι σήμερα ζωντανοί μάρτυρες της πρώτης εκείνης απόπειρας τουρκικής εισβολής με βρετανική συνωμοσία και ζωντανοί μάρτυρες της πραγματικής ιστορίας των γεγονότων του 1964, κόντρα στις σημερινές ανανικές προσπάθειες διαστρέβλωσης και διαγραφής της μνήμης των Ελληνοκυπρίων…

Ο ηρωισμός και η νίκη των παλληκαριών μας, και η θυσία όλων εκείνων που έτρεξαν να ανταποκριθούν στο κάλεσμα της πατρίδας, καταστρέφοντας και αχρηστεύοντας τα τότε σχέδια των Τούρκων για δημιουργία ανεξάρτητου καντονίου/ προγεφυρώματος με πολιτική και στρατιωτική ηγεσία (απόπειρα πρώτης τουρκικής εισβολής) επιβεβαιώθηκε και με δημοσίευμα τουρκικής εφημερίδας. Έγραψε ο Στρατηγός Γεώργιος Γρίβας Διγενής στη σχετική έκθεσή του ημερ. 12.12.1964.

«…Τοιαύτη ήτο η σημασία της απωλείας του προγεφυρώματος Μανσούρας-Κοκκίνων διά τούς Τούρκους και τοιαύτας αυστηράς διαταγάς φαίνεται έδωσαν διά την διατήρησίν του ώστε, ως ανέγνωσα εις εφημερίδας, η τουρκική κυβέρνησις διέταξε την σύστασιν ειδικού στρατοδικείου να δικάση τον Τούρκον Συνταγματάρχην, διοικητήν του προγεφυρώματος και ετέρους 5 στρατιωτικούς ως υπαιτίους της τουρκικής ήττης και δραπετεύσαντας είτα εις Τουρκίαν…». Η εφημερίς «Κυριακάτικοι Καιροί» του Λονδίνου έγραψαν ότι «Οι Έλληνες κατήγαγον μεγίστην νίκην» και εχαρακτήρισε την Μανσούραν ως το τουρκοκυπριακόν προγεφύρωμα, όπου άνδρες και όπλα εκ Τουρκίας διωχετεύοντο εις Κύπρον, ενώ άλλαι ξέναι εφημερίδες έγραψαν ότι η Τουρκία απώλεσε τον μοναδικόν εις χείρας των Tουρκοκυπρίων λιμένα και το ισχυρότερον καντόνιον. Η εφημερίς «Ατλαντίς» αποδίδει ως λεχθέντα από τον κ. Άτσεσον τα ακόλουθα: «Απολύτως δικαιολογημέναι ήσαν αι επιθέσεις των Ελλήνων κατά των τουρκοκυπριακών παραλιακών θέσεων που αποτελούν ιδεώδη σημεία διά τουρκικόν προγεφύρωμα…»

(Βιβλίο Σπύρου Παπαγεωργίου «Τα κρίσιμα ντοκουμέντα του Κυπριακού» Τόμος Β’. Επίσης στο ίδιο βιβλίο βλέπε λεπτομερή και αποκαλυπτική έκθεση του Στρατηγού Ηλία Πρόκου (Αύγουστος 1964.)

Bαρύς φόρος για το Πολέμι

Ο Αγαθοκλής Αγαθοκλέους μεταφέρθηκε κατ’ αρχάς στο νοσοκομείο Πόλης Χρυσοχούς, μετά στο νοσοκομείο Πάφου, στη συνέχεια στο νοσοκομείο Λεμεσού και τέλος στο 430 Στρατιωτικό Νοσοκομείο Αθηνών… Τους περισσότερους νεκρούς όμως από την πρώτη εκείνη τουρκική εισβολή είχε το ηρωικό χωριό Πολέμι, γι’ αυτό και εκεί θα συναντήσει ένας και το μνημείο των ηρώων, στο οποίο μνημονεύονται τα ονόματα των εννέα πεσόντων στη θυσιασθείσα Τηλλυρία… Αυτοί ήσαν: Γιαννάκης Ανδρέου Ιωαννίδης 19 χρονών, Φρίξος Ανδρέου 23 χρονών, Ανδρέας Λόρδος 29 χρονών, Ανδρέας Μιχαήλ 23 χρονών, Νίκος Χριστοδούλου 19 χρονών, Ανδρέας Θουκυδίδης 18 χρονών, Τηλέμαχος Χριστοδούλου 18 χρονών, Στέφανος Ζαλούμης 17 χρονών και Δημήτρης Μαυρογένης 48 χρονών. Ο τελευταίος ήταν γιατρός και βρέθηκε νεκρός στα χαλάσματα του νοσοκομείου Παχυάμμου, όπου πρόσφερε υπηρεσίες. Το νοσοκομείο όπως και η εκκλησία του Αγίου Γεωργίου κατεδαφίστηκαν από τους βομβαρδισμούς…

(Ένα άξιο λόγου ρεπορτάζ για την Τηλλυρία 1964 δημοσίευσε το ‘Περιοδικό’ (του συγκροτήματος ΔΙΑΣ) στις 12 Αυγούστου 1989, το οποίο ετοίμασε ο συνάδελφος Νίκος Παπαναστασίου (Φωτογραφία Στέλιου Παπαστυλιανού) με τίτλο ‘Η κατάληψη Λωρόβουνου και Μανσούρας’, με τον πλήρη κατάλογο των ‘Ηρωικών νεκρών της Τηλλυρίας’.)

https://www.phorum.gr/viewtopic.php?f=51&t=127457&start=90

http://www.onisilos.gr/?p=10553

Θα αποφύγει η Τουρκία τη Νέμεσι;

28/07/2017 1 Σχολιο

Image result for Θουκυδίδης Μηλίοι

Η αποδοχή πλαισίου Δικαίου είναι ζωτική και αναγκαία συνθήκη για την ύπαρξη της οικονομικής ζωής. Χωρίς Δίκαιο, δηλαδή κάποιο νομοθετημένο και νομοθετικό πλαίσιο άσκησης των κοινωνικών δραστηριοτήτων, δε μπορεί να υπάρξουν ούτε και οικονομικές συναλλαγές, σε βάθος χρόνου, με σταθερότητα και επαναλαμβανόμενες. Μπορεί να υπάρξει λαθρεμπόριο, μπορεί να υπάρξουν λεηλασίες και ληστείες, όχι όμως οργανωμένη οικονομική ζωή. Συνεπώς, χωρίς Δίκαιο, δε μπορεί να γίνουν επενδύσεις, δε μπορεί να εγκατασταθούν επιχειρήσεις που θα παράγουν αποτελέσματα και θα αποδίδουν κέρδη.

Η εύλογη και ευνόητη αυτή συνθήκη στις σχέσεις του σύγχρονου πολιτισμού και στις οικονομικές συναλλαγές υποστηρίζεται από το σύνολο των διεθνών οργανισμών της παγκόσμιας ανθρώπινης κοινότητας και γίνεται σεβαστή από τα κράτη μέλη τους, εφόσον αυτά θέλουν να συνυπάρχουν και ευημερούν. Βεβαίως είναι ήδη γνωστό και επισημασμένο από τον Θουκυδίδη στην αναφορά του για την σφαγή των Μηλίων από τους Αθηναίους πως το δίκαιο υπάρχει για να υπερασπίζεται τους αδυνάμους και για να παραβιάζεται από τους ισχυρούς. Και σε αυτή την περίπτωση, της παράβασης και παραβίασης και αιμοδιψούς, πολεμοχαρούς, βάρβαρης καταπάτησης του Διεθνούς Δικαίου υποπίπτει η Τουρκία επί σαράντα τρία  (43) χρόνια κατέχοντας στρατιωτικά το 38% της Κυπριακής Δημοκρατίας. Και, επιχειρεί τώρα να επεκταθεί σε βάρος και της οριοθετημένης, διεθνώς νομιμοποιημένης και κατοχυρωμένης, κυπριακής ΑΟΖ. Χωρίς μάλιστα η Τουρκία να έχει αποδεχθεί το Διεθνές Δίκαιο των Θαλασσών ((UNCLOS), οριοθετώντας όμως βάσει αυτού την δική της θαλάσσια ζώνη στην Κασπία θάλασσα.

Η Τουρκία σε αυτή την συγκεκριμένη Άτη ( δηλαδή στην άφρονα Ύβρι) έχει ανάλογο προηγούμενο από την Κίνα, που αγνοεί την απόφαση του Μονίμου Διαιτητικού Δικαστηρίου της Χάγης σε βάρος της και υπέρ των Φιλιππίνων. Αλλά: 1) η Τουρκία δεν έχει τις διαστάσεις, την βαρύτητα και τις προοπτικές της Κίνας, 2) έχει ήδη αντιμέτωπες πολυεθνικές -μεταξύ τους και αμερικανικές- στην κυπριακή ΑΟΖ στις οποίες έχουν παραχωρηθεί δικαιώματα έρευνας και εξόρυξης και, 3) έχει αβυσσαλέα εσωτερική πολιτική και κοινωνική και εθνοτική διάσπαση. Έτσι, για πρώτη φορά από το 1974, ήδη εξαναγκάσθηκε σε αναδίπλωση αφότου προέκυψε το ενδεχόμενο -εάν παρεμπόδιζε την εξόρυξη στην κυπριακή ΑΟΖ- να εμπλακεί σε σύγκρουση με στόλους των ΗΠΑ και της Γαλλίας, συμπαρασύροντας εναντίον της την διεθνή κοινότητα, άλλες ισχυρές στρατιωτικές δυνάμεις της περιοχής και περιερχόμενη στη Νέμεσι.

Για την ελληνική πλευρά, στην Ελλάδα και στην Κύπρο, προκύπτει ιστορική ευκαιρία άσκησης και ανάκτησης κυριαρχικών δικαιωμάτων. Αλλά και οικονομικής ανασυγκρότησης σε παραγωγική -και όχι παρασιτική- αειφόρο βάση. Πρέπει να υπάρξει ο απαραίτητος πολυεπίπεδος και πολύμορφος στρατηγικός σχεδιασμός. Με πρώτη προϋπόθεση, την αταλάντευτη αποφασιστικότητα. Που πρόσφατα, συγκεκριμένα στο Crans Montana της Ελβετίας και κατά τις διαπραγματεύσεις για το κυπριακό, απεδείχθη τελεσφόρος, πολιτικά. Είναι εξάλλου βέβαιο πως σήμερα ούτε οι Έλληνες είναι οι στρατιωτικά αμελητέοι Μηλίοι ούτε η Τουρκία είναι η παντοκράτειρα Αθηναϊκή ηγεμονία.

Νίκος Καραβαζάκης

 

 

 

Στο 2027 να μη βρεθούμε στα χάλια του 1827!

26/07/2017 Σχολιάστε

Image result for ναυμαχία Ναυαρίνου

https://aristomenismessinios.blogspot.gr/2014/01/1827.html

Ιστορικής σημασίας είναι η παράταξη στόλων των ΗΠΑ και της Γαλλίας στην κυπριακή ΑΟΖ για την προστασία των ερευνών του πλωτού γεωτρύπανου «West Capella», τις οποίες έχει αδειοδοτήσει η Κυπριακή Δημοκρατία, έναντι των επιθετικών προκλήσεων του παρευρισκομένου τουρκικού στόλου. Η παράταξη στόλων Μεγάλων Δυνάμεων έναντι της τουρκικής πλευράς και υπέρ της ελληνικής, έχει να συμβεί από τη ναυμαχία του Ναυαρίνου (1827).

Η αξία λοιπόν της κυπριακής ΑΟΖ πέραν από οικονομική, πέραν από γεωπολιτική, γίνεται και εν δυνάμει απελευθερωτική, καθώς εισφέρει νέα πολιτικά και αμυντικά μέσα στην Κυπριακή Δημοκρατία. Εξαναγκάζει την Άγκυρα σε υποχώρηση και αναδίπλωση. Την υποχρεώνει να αντιμετωπίσει και να αποδεχθεί τους Κανόνες του Δικαίου.

Ταυτόχρονα, προδιαγράφει δυνατότητες που μπορεί να αποκτήσει η Ελλάδα με την δική της ΑΟΖ, εφόσον φυσικά προχωρήσει στην οριοθέτησή της. Μάλιστα, δεδομένου πως η μακρόχρονη υποχωρητική πολιτική των κυπριακών κυβερνήσεων (με την συνευθύνη των ελλαδικών), όπως και των ελλαδικών κυβερνήσεων,  έναντι των τουρκικών αξιώσεων ουδόλως οδήγησε την Τουρκία σε επανεξέταση της επεκτατικής και κατοχικής στρατηγικής της αλλά η μόνη ακύρωση των αξιώσεών της επιτεύχθηκε με την στρατιωτική παρουσία ναυτικών συμμαχικών δυνάμεων στην κυπριακή ΑΟΖ, γίνεται ορατή μια αντίστοιχη προοπτική και για την Ελλάδα. Μέσα από την ανακήρυξη-οριοθέτηση της ελλαδικής ΑΟΖ.

Για την Κύπρο, με προβλεπόμενη αξία των ερευνωμένων ενεργειακών κοιτασμάτων περίπου ενός τρις (χιλίων δισεκατομμυρίων) δολαρίων κατά μ.ο, σε βάθος 25~40 ετών και με άμεσα δικαιώματα της κυπριακής κυβέρνησης στο 40% της μικτής αξίας τους-δηλ. περίπου 400 δις $-όταν το ΑΕΠ της Κύπρου είναι περ. 20 δις, οι προοπτικές είναι κυριολεκτικά τεράστιες. Και, προφανώς μπορούν να οδηγήσουν  στην απελευθέρωσή της. Συνεκτιμώντας πως ο στρατός Κατοχής κοστίζει σχεδόν 2 δις δολ. ετησίως και πως οι έποικοι είναι περ. 200.000 με περ. 2 δις ΑΕΠ…

Η Κ.Δ. μπορεί να αποταμιεύσει το ΑΕΠ της για 20 χρόνια (κατά το παράδειγμα της Νορβηγίας), μπορεί να μοχλεύσει δεκάδες φορές με τα δισεκατομμύρια των ετησίων εισοδημάτων της, μπορεί να επενδύσει και εξασφαλίσει την ευημερία και την ελευθερία όλων των Κυπρίων για τις επόμενες γενιές.

Η Κύπρος, κατεχόμενη εδώ και 43 χρόνια, ανακήρυξε και οριοθέτησε την ΑΟΖ της, προχώρησε και προχωρεί σε εξορύξεις, παρότι είχε κυβερνήσεις που την καθήλωσαν σε παραλυσία έναντι των κατοχικών δυνάμεων και στην διαφθορά που κατέστρεψε και το τραπεζικό της σύστημα και  το 80% της ενεργειακής υποδομής της (έκρηξη στο Μαρί, 2011).

Για την Ελλάδα, που περισσότερα από 7 χρόνια τώρα έχει βυθιστεί στην ύφεση και ζητιανεύει δανεικά που την καταπίνουν και ξαναδανείζεται ψίχουλα ακόμη ακριβότερα (όπως χθες με το νέο ομόλογο που θα αποπληρώσει προηγούμενο και τα ρέστα αποδίδει στους… δανειστές), δέσμια των ξενόδουλων πολιτικών της, των διαπλεκόμενων κοινοβουλευτικών κομμάτων της και της παρασιτικής  τραπεζοκεντρικής ολιγαρχίας, η ΑΟΖ της μπορεί να την απελευθερώσει καθώς και παραγωγική βάση και ανάπτυξη της προσδίδει και τις δανειακές της υποχρεώσεις μπορεί να εξοφλήσει (αφού βέβαια τις ελέγξει και επαναδιαπραγματευθεί).

Αυτή την στρατηγική και πολιτική ανακήρυξης της ελλαδικής ΑΟΖ πρέπει να διεκδικήσουν και προβάλλουν οι πατριωτικές δυνάμεις της χώρας μας. Απεμπλεκόμενες του οικονομισμού και των ιδεοληψιών που τις εγκλωβίζουν σε διχαστικά διλήμματα και στο πολιτικό περιθώριο της κοινωνίας. Προτείνοντας και οικοδομώντας και την  μόνιμη θεσμική συνεργασία με την Κύπρο, που ήδη γνωρίζει και έχει κατορθώσει πολλά. ( Μόνιμη θεσμική συνεργασία Ελλάδας-Κύπρου!).

Νίκος Καραβαζάκης

«Ένας Ναζί πίσω από τη ΔΔΟ.»

27/06/2017 Σχολιάστε

Ο επίκουρος καθηγητής της Σχολής Νομικής του Πανεπιστημίου UCLan στην Κύπρο Δρ Κυριακίδης παρέθεσε μια σειρά από «μαθήματα ιστορίας» που αφορούν το Κυπριακό, κάνοντας αρχή με το γεγονός ότι η Ανατολική Μεσόγειος συνεχίζει να καταστρέφεται εξαιτίας την κληρονομιάς του Οθωμανικού και Βρετανικού ιμπεριαλισμού.  Μεταξύ άλλων, μίλησε για γενοκτονικές πρακτικές που εφαρμόζονται στην Κύπρο, ενώ επεσήμανε πως ο πρώην Γ.Γ. του ΟΗΕ για το Κυπριακό Δρ. Κουρτ Βαλτχάιμ, που μεσολάβησε για λύση ΔΔΟ μετά την τουρκική εισβολή, υπήρξε μέλος των μυστικών υπηρεσιών της Wehrmacht του Χίτλερ.

Εθνικισμός – δικοινοτισμός

Μεταξύ άλλων, ο Δρ Κυριακίδης επεσήμανε τους κινδύνους που εγκυμονεί η «διζωνικότητα», η οποία είναι επί της ουσίας, όπως είπε, μια γεωγραφική έκφραση του «δικοινοτισμού». Ο δοικοινοτισμός, εξήγησε, θα ενισχύσει μακροπρόθεσμα τον εθνικισμό μεταξύ των δυο πλευρών, αφού το σύστημα θα είναι  διαχωρισμένο σε δυο κοινότητες, δυο εκλογικά σώματα, με διαφορετική γλώσσα και θρησκεία.  Μια λύση στη βάση της Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας (ΔΔΟ), όπως αυτή προωθείται, θα αποτελέσει κατά τον ίδιο ένα «θεσμοθετημένο ρατσισμό».

Ο ρόλος του Κ. Βάλντχαιμ

Κάνοντας μια ιστορική αναδρομή στον τρόπο καθιέρωσης της ΔΔΟ, υπογράμμισε και τον σκοτεινό ρόλο του Γενικού Γραμματέα των Ηνωμένων Εθνών μεταξύ 1972 και 1981 Δρ. Κούρτ Βάλτχαιμ. Όπως αποκάλυψε και παλαιότερα σε άρθρο του ο Δρ. Κυριακίδης,  ο Δρ. Βάλτχαιμ ασχολήθηκε έντονα με την εξεύρεση λύσης βασισμένης στον δι-κοινοτισμό, τη δι-ζωνική και ομοσπονδία, την ίδια περίοδο που έκρυβε ένα φρικιαστικό μέρος της δικής του προσωπικής ιστορίας, ως μέλος των μυστικών υπηρεσιών της Wehrmacht των Ναζί, σε διάφορα μέρη κατά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Το κληροδότημα της χειραγωγημένης διπλωματίας του, τόνισε, συνεχίζει μέχρι σήμερα να ζεί με τις συνεχιζόμενες διαπραγματεύσεις υπό την αιγίδα του ΟΗΕ, με στόχο να μετατρέψουν την Κυπριακή Δημοκρατία σε μια δι-κοινοτική και δι-ζωνική ομοσπονδία.

Υπενθυμίζεται ότι κατά τη διάρκεια της συνάντησής του με τον Αρχιεπίσκοπο Μακάριο και τον κατοχικό ηγέτη Ραούφ Ντενκτάς στη Λευκωσία στις 12 Φεβρουαρίου 1977,  ο τότε Γενικός Γραμματέας του ΟΗΕ, συνέβαλε εν κρυπτώ στη διαπραγμάτευση των «κατευθυντήριων γραμμών» πίσω από τις πλάτες του κυπριακού λαού. Από το 1977, αυτές οι «κατευθυντήριες γραμμές» του πρώην Ναζιστή Βάλτχαιμ, έχουν παραπλανητικά και μυστηριωδώς καθιερωθεί ως «Συμφωνίες Υψηλού Επιπέδου».

Διαμελισμός της Τσεχοσλοβακίας

και διζωνική διχοτόμηση  

Επιπλέον, σε άρθρο του στην ιστοσελίδα agora-dialogue με τίτλο «οι Δημοκρατίες πεθαίνουν πίσω από κλειστές πόρτες», ο Δρ Κυριακίδης προβαίνει σε μια σύγκριση μεταξύ της Διάσκεψης του Μονάχου (29 Σεπτεμβρίου 1938) για διαμελισμό της Γιουγκοσλαβίας από τον Χίτλερ και της παρούσας Διάσκεψης για την Κύπρο. Με τον παραλληλισμό των δυο περιπτώσεων, εντοπίζει κάποιες σκανδαλιστικές λεπτομέρειες οι οποίες αφορούν τις προσπάθειες για δημιουργία ξεχωριστών ζωνών και μεταφοράς πληθυσμού. «Έχοντας κατά νου ότι η Τσεχοσλοβακία δεν εκπροσωπήθηκε στη «Διάσκεψη» που πραγματοποιήθηκε στο Μόναχο τον Σεπτέμβριο του 1938, δεν φαίνεται να εκπροσωπείται επίσημα ούτε η Δημοκρατία της Κύπρου στο «Συνέδριο για την Κύπρο». Αυτό είναι παράλογο και εξαιρετικά επικίνδυνο», αναφέρει χαρακτηριστικά το άρθρο.

More photos

Αρέσει σε %d bloggers: