Αρχείο

Archive for the ‘Ιστορικά και θεωρητικά’ Category

Στο ΣΤΕ για την Μακεδονία!

29/06/2018 1 Σχολιο

Πέμπτη 28 Ιουνίου 2018 

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Η Πανελλήνια Ομοσπονδία Πολιτιστικών Συλλόγων Μακεδόνων και σύσσωμες οι Παμμακεδονικές Ενώσεις των αποδήμων Μακεδόνων, ως όφειλαν και δικαιούνται, προσέφυγαν στο Συμβούλιο της Επικράτειας, με αίτηση ακύρωσης της εφιαλτικής συμφωνίας των Πρεσπών, που υπογράφηκε στις 17 Ιουνίου 2018 μεταξύ των υπουργών εξωτερικών της Ελλάδος και των Σκοπίων κ. Ν. Κοτζιά και κ. Δ. Δημητρόφ. Με την Αίτηση Ακύρωσης ζητούμε να ακυρωθεί η Συμφωνία των Πρεσπών, καθώς και οι επιστολές που απεστάλησαν από την Ελληνική Κυβέρνηση προς το ΝΑΤΟ και την  ΕΕ για άρση του βέτο για την ένταξη της χώρας των Σκοπίων στους οργανισμούς αυτούς.

Καταθέσαμε επίσης, αίτηση αναστολής εκτέλεσης της απόφασης αυτής καθώς και των επιστολών άρσης του βέτο σε ΕΕ και ΝΑΤΟ, επειδή:

α) Η συμφωνία παραβιάζει το άρθρο  27 του Συντάγματος, σύμφωνα με το οποίο, πριν την υπογραφή της συμφωνίας,  απαιτείται προηγούμενη ψήφισή του από την Βουλή, με αυξημένη μάλιστα πλειοψηφία, επειδή περιλαμβάνει αλλαγή γεωγραφικών όρων (της περιοχής της Μακεδονίας εν προκειμένω), οι οποίοι ανάγονται  σε αρχαίους χρόνους (αρχικά).

Επίσης, επειδή τροποποιεί προηγούμενες συνθήκες (Ελληνοσερβικό σύμφωνο και συνθήκη Βουκουρεστίου 1913), με βάση τις οποίες καθορίσθηκαν τα σημερινά σύνορα της Ελλάδας, προκαλώντας σύγχυση αναφορικά με τα πραγματικά σημερινά σύνορα, διότι στις συνθήκες αυτές, γεωγραφικός χώρος (Διοικητική Περιφέρεια) Μακεδονία υπήρχε μόνον ένας και αυτός ήταν μόνον στην Ελληνική επικράτεια. 

Επειδή στην πραγματικότητα νομιμοποιεί τις εδαφικές βλέψεις των γειτόνων μας, διά της παραχάραξης της ιστορίας και της επιγενόμενης σύγχυσης, που αποτελούν συνέχεια και συνέπεια της παραχώρησης του ονόματος της Μακεδονίας. 

Τέλος, επειδή δημιουργεί τις προϋποθέσεις για την αναθεώρηση των συνόρων της Ελλάδας.

β) Η συμφωνία δεν έγινε αντικείμενο επεξεργασίας από τους υπηρεσιακούς φορείς του Υπουργείου Εξωτερικών ως όφειλε.

γ) Παραβιάσθηκε η αρχή της λαϊκής κυριαρχίας, του άρθρου 1 παρ. 3 Σ, επειδή υπογράφηκε παρά την αντίθεση σύσσωμου του ελληνικού λαού στην οποιαδήποτε παραχώρηση ονόματος, χωρίς διεξαγωγή δημοψηφίσματος. Παραβιάσθηκε και η αρχή της δεδηλωμένης για το θέμα της παραχώρησης του ονόματος της Μακεδονίας.

δ) Διότι αντιτίθεται στην έννοια του ΈΘΝΟΥΣ και προκαλεί σε αυτό ανεπανόρθωτη βλάβη. Του έθνους των Ελλήνων του οποίου εμείς οι Μακεδόνες είμαστε αναπόσπαστο μέρος. Του έθνους, υπέρ του οποίου οφείλει να είναι η συμφωνία (ως εκδήλωση άσκησης της εξουσίας του υπουργού εξωτερικών της Ελλάδος, εξουσίας που πηγάζει από τον λαό, και υπάρχει υπέρ αυτού και του έθνους), σύμφωνα με το άρθρο 1 παρ. 3 Σ. 

ε) Προσβάλλει την προσωπικότητά μας, ως Μακεδόνων, επειδή μας αφαιρεί το δικαίωμα να ονομαζόμαστε Μακεδόνες (αναγκαζόμενοι να επεξηγούμε τις υποσημειώσεις της συμφωνίας του υπουργού εξωτερικών, ότι εμείς είμαστε οι αρχαίοι και οι άλλοι οι εκ σλάβων προερχόμενοι! που μιλούν την μακεδονική την σλαβική, ενώ εμείς την μακεδονική την αρχαία, δηλαδή την ελληνική!  Δηλαδή Γελοιότητες!).

Καταθέσαμε επίσης αίτηση, κατεπειγόντως και κατ’ εξαίρεση σύγκλισης της Ολομέλειας του Συμβουλίου της Επικρατείας για να αποφασίσει τόσο για την αίτηση ακύρωσης όσο και για την αίτηση αναστολής, λόγω της προφανούς αυταπόδεικτης σπουδαιότητάς της και επείγουσας περίπτωσης.

Απευθυνόμαστε σε όλους τους Έλληνες δικαστές, που τους πιστεύουμε ακράδαντα ως υψηλού ήθους, κύρους και εγνωσμένης μόρφωσης και εμπειρίας και ζητούμε να πράξουν τα νόμιμα, να ακυρώσουν την συμφωνία των Πρεσπών, η υπογραφή της οποίας συνιστά ποινικό αδίκημα, ως οφείλουν εκ της υποχρέωσής τους τήρησης του Συντάγματος και των νόμων που συμφωνούν με αυτό, αποκλειστικά.

Η μεταμφίεση διεθνούς συνθήκης, και μάλιστα του άρθρου 27 του Συντάγματος σε κυβερνητική πράξη, παραβιάζει κατάφωρα το Σύνταγμα, οδηγεί σε διάλυση την Ελλάδα, με γρήγορα βήματα. 

Πειθόμενοι ότι «υπάρχουν εις Αθήνας δικαστές», ζητούμε από την ολομέλεια του Συμβουλίου της Επικρατείας να  ακυρώσουν την Συμφωνία των Πρεσπών, όπως τους επιτάσσει το Σύνταγμα και ο όρκος τους. 

Με τιμή

     Το Διοικητικό Συμβούλιο

ΣΥΛΛΟΓΗ ΥΠΟΓΡΑΦΩΝ ΓΙΑ ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ

Advertisements

Δωσίλογοι και «μπολσεβίκοι»;

25/06/2018 Τα σχόλια έχουν κλείσει

Image result for ΕΑΜ

http://www.mixanitouxronou.gr/o-matomenos-ioulios-tou-1943-kata-tis-epektasis-tis-voulgarikis-katoxis-sti-makedonia-o-dynamikos-rolos-tou-eam-kai-i-ekdioksi-ton-voulgaron-apo-ti-thessaloniki/

Δωσίλογοι ονομάστηκαν όσοι συνεργάστηκαν με τις γερμανικές δυνάμεις Κατοχής στην Ελλάδα. Αυτοί απετέλεσαν και τον κορμό των λεγόμενων εθνικοφρόνων δυνάμεων, ενδυόμενοι τον μανδύα του υπερπατριώτη ή εθνικιστή και τελικά του αντικομμουνιστή, ώστε να συγκαλύψουν την προδοτική συνεργασία τους με τους Γερμανούς κατακτητές. Αυτούς προσέλαβαν οι Άγγλοι στις γραμμές τους όταν-κατ’ εφαρμογή των συμφωνιών διαμοιρασμού σφαιρών επιρροής με τον Στάλιν- εξαπέλυσαν πόλεμο κατά του ΕΑΜ για να υποτάξουν στην δική τους επιρροή την Ελλάδα, με επακόλουθο τον Εμφύλιο πόλεμο (1946-1949).

Οι δωσίλογοι υπήρξαν λοιπόν οι προδότες συνεργάτες των Γερμανών κατακτητών. Και των Άγγλων.

Σήμερα επανεμφανίστηκαν, πάλι προδοτικά συνεργαζόμενοι με τους Γερμανούς κατακτητές, που με τα μνημόνια έχουν αλυσοδέσει την εθνική οικονομία μας, ολόκληρη την πατρίδα μας. Οι σημερινοί δωσίλογοι ξεπέρασαν τους προηγούμενους, καθώς εκχωρούν την εθνική ταυτότητα της Μακεδονίας, στο προτεκτοράτο των Σκοπίων, ικανοποιώντας τους Γερμανούς και το ΝΑΤΟ.

Ταυτόχρονα, επιτυγχάνουν τον ενταφιασμό της ελληνικής Αριστεράς, καθώς αυτή την εθνική προδοσία την πραγματοποιούν επ’ ονόματι του «δικαιώματος των εθνών στην αυτοδιάθεσή τους» όπως είχε διακηρύξει ο Λένιν και για την «αυτοδιάθεση της Μακεδονίας» όπως διεκήρυσσε η Τρίτη Κομμουνιστική Διεθνής και το ελληνικό παράρτημά της, το ΚΚΕ.

Αλλά σήμερα, οι υπογραφές Κοτζιά και Τσίπρα, υπάγουν τα Σκόπια στην γερμανική Ευρωπαϊκή Ένωση και στο αμερικανικό ΝΑΤΟ.

Γίνεται λοιπόν να είναι μπολσεβίκοι, χωρίς να υπάρχει καν η ΕΣΣΔ, τα δουλικά της Μέρκελ και του ΝΑΤΟ; Αντίθετα, είναι οι ιστορικά και παγκοσμίως πρωτότυποι λακέδες τους που εκποιούν μια χώρα-την Ελλάδα, οικονομικά-πολιτισμικά-γεωγραφικά και, διαλύουν κάθε ιστορικό απόθεμα πολιτικής χειραφέτησης ενός λαού-των Ελλήνων. Πρόδωσαν το δημοψήφισμα της 5/7/2015 προδίδουν και την Μακεδονία. Ο Τσολάκογλου μπροστά τους ήταν αγνός πατριώτης.

Αν υπήρχε η Ο.Π.Λ.Α. τους είχε ήδη ξεγράψει.

Νίκος Καραβαζάκης

ΣΥΛΛΟΓΗ ΥΠΟΓΡΑΦΩΝ ΓΙΑ ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ

 

 

Τιμητικές εκδηλώσεις στη Βιέννη για τον Ρήγα Βελεστινλή.

19/06/2018 1 Σχολιο

Related image

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

 

Τιμητικές εκδηλώσεις στη Βιέννη

για τον Ρήγα Βελεστινλή

 

Τιμητικές εκδηλώσεις διοργανώνονται  στην Βιέννη, όπου ο Ρήγας Βελεστινλής ετοίμασε, διοργάνωσε το μεγαλόπνοο στρατηγικό  σχέδιο την επανάστασής του για την αποτίναξη της πολύχρονης σκλαβιάς. Οι εκδηλώσεις θα γίνουν κατά το τριήμερο 22-24 Ιουνίου 2018 με αφορμή τη συμπλήρωση 220 χρόνια από τον μαρτυρικό θάνατο του Ρήγα και των Συντρόφων του, πρωτοβουλία και επιμέλεια του πιανίστα Χρήστου Μαράντου.

Προσκεκλημένος ομιλητής είναι ο Δρ. Δημ. Καραμπερόπουλος, πρόεδρος της Επιστημονικής Εταιρείας Μελέτης Φερών-Βελεστίνου-Ρήγα, ο οποίος την Παρασκευή 22 Ιουνίου θα αναφερθεί ενδεικτικά σε ορισμένες «Στιγμές του Ρήγα στη Βιέννη» και την επομένη 23 Ιουνίου θα αναπτύξει το θέμα με τίτλο «Το στρατηγικό σχέδιο της επανάστασης του Ρήγα Βελεστινλή μέσα από τα έργα του και τα ανέκδοτα έγγραφα των Αρχείων της Βιέννης», σύμφωνα με τα καινούργια στοιχεία της ιστορικής έρευνας των τελευταίων ετών.

Θα μιλήσει, επίσης, η Δρ. Λίλια Διαμαντοπούλου, επίκ. καθηγήτρια στο Τμήμα Βυζαντινών και Νεοελληνικών Σπουδών του Πανεπιστημίου της Βιέννης με θέμα «Φαντασιακή πατρίδα και το έθνος του ονείρου», και «Εισαγωγή στην έκθεση κόμικ αφιερωμένη στον Ρήγα». Ακόμη, στη συζήτηση «Όποιος ελεύθερα συλλογάται, συλλογάται καλά» θα συμμετάσχουν ο Δρ. Δημ. Κουσουρής, επίκ. καθηγητής στο Τμήμα Βυζαντινών και Νεοελληνικών Σπουδών του Πανεπιστημίου της Βιέννης και ο Δρ. Γεώργιος Καραμανώλης, αν. καθηγητής στο Τμήμα Φιλοσοφίας του Πανεπιστημίου της Βιέννης.

Ο πιανίστας Χρήστος Μαράντος θα ερμηνεύσει έργα της κλασικής περιόδου, της εποχής στην οποία έζησε ο Ρήγας στη Βιέννη συνοδεύοντας τον βαρύτονο Oliver Braun και τη μεσόφωνο Έλσα Γιαννοπούλου.

Την Κυριακή 24 Ιουνίου στην Ιερό Καθεδρικό Ναό Αγίας Τριάδος Βιέννης θα ψαλεί μετά τη Θεία Λειτουργία Επιμνημόσυνη Δέηση για τον μεγάλο διαφωτιστή και επαναστάτη Ρήγα Βελεστινλή και τους επτά Συντρόφους του, που τέτοια μέρα στραγγαλίστηκαν στον Πύργο Νεμπόϊζα του Βελιγραδίου.

Το Αφιέρωμα στον Ρήγα Βελεστινλή διοργανώνεται από την Ελληνορθόδοξη Μητρόπολη Αυστρίας, το Γραφείο Τύπου της Πρεσβείας της Ελλάδος στην Αυστρία, την Ομοσπονδία των Ελληνικών Συλλόγων στην Αυστρία και τον Κοινωνικοπολιτιστικό Σύλλογο της Ελληνικής Κοινότητας Βιέννης και Περιχώρων ΄΄Ρήγας Φεραίος΄΄ σε συνεργασία με το Ινστιτούτο Βυζαντινών και Νεοελληνικών Σπουδών του Πανεπιστημίου της Βιέννης και υπό την αιγίδα της Πρεσβείας της Ελλάδος στην Αυστρία.

Χώρος των εκδηλώσεων είναι ο Καθεδρικός Ναός της Αγίας Τριάδος Βιέννης  και ο Ιστορικός Ναός του Αγίου Γεωργίου Βιέννης.

«Ο Υπουργός Άμυνας και η ΑΟΖ: Τι προβλέπουν οι βασικές διατάξεις στο Δίκαιο της Θάλασσας.»

09/06/2018 Τα σχόλια έχουν κλείσει

ΠΗΓΗ: Global Marine Boundaries Database, General Dynamics, Herndon, Virginia

Του Θεόδωρου Καρυώτη

Ο Πάνος Καμμένος, Υπουργός Εθνικής Άμυνας της Ελλάδας, υπήρξε από τους πρώτους φανατικούς οπαδούς της ΑΟΖ, χωρίς να γνωρίζει τι ακριβώς σημαίνουν οι τρεις αυτές λέξεις. Στην συνέχεια ανακάλυψε ότι η ΑΟΖ έχει υδρογονάνθρακες και άρχισε να ομιλεί για τον πλούτο των υδατανθράκων!

Όταν άρχισε να ασχολείται με την ΑΟΖ ήταν ακόμα βουλευτής της Νέας Δημοκρατίας. Από τότε συνεχίζει ανελλιπώς να μνημονεύει την αγαπημένη του ΑΟΖ, αλλά τακτικά πετάει και τα συνηθισμένα μαργαριτάρια του. 

Η πρόσφατη δήλωση του στα Ψαρά προκάλεσε πολλά σχόλια:

«Βρισκόμαστε σε μια στιγμή που η πατρίδα μας μεγαλώνει. Πολύ σύντομα θα επεκταθούν τα χωρικά μας ύδατα με την αναγνώριση της ΑΟΖ και την εκμετάλλευση του υποθαλάσσιου πλούτου. Ελπίζω τα παιδιά μας να μην ζήσουν την οικονομική κρίση που έζησε η δική μας γενιά και τα μικρά μας παιδιά. Βγαίνουμε από την οικονομική κρίση χάρη στις θυσίες του ελληνικού λαού. Βγαίνουμε από την οικονομική κρίση και παράλληλα η Ελλάδα μετατρέπεται σε χώρα παραγωγό φυσικού αερίου και ίσως αργότερα και πετρελαίου.»

Μα δεν βρέθηκε κάποιος στο Πεντάγωνο να του κάνει ένα μάθημα στο Δίκαιο της Θάλασσας;

Επιτρέψτε μου κύριε Υπουργέ να το επιχειρήσω εγώ μια και γνωρίζω το θέμα επειδή υπήρξα μέλος της Ελληνικής Αντιπροσωπείας στην Διάσκεψη του ΟΗΕ για το Δίκαιο της Θάλασσας. Ήμουν ο μοναδικός οικονομολόγος της ελληνικής αποστολής και ασχολήθηκα με τις οικονομικές διαστάσεις του Δικαίου της Θάλασσας, δηλαδή τα θέματα της ΑΟΖ, της αλιείας, και των υδρογονανθράκων.

Η φράση σας «Βρισκόμαστε σε μια στιγμή που η πατρίδα μας μεγαλώνει. Πολύ σύντομα θα επεκταθούν τα χωρικά μας ύδατα με την αναγνώριση της ΑΟΖ και την εκμετάλλευση του υποθαλάσσιου πλούτου» είναι επικίνδυνη και πρωτοφανής.

Η «ανακήρυξη της ΑΟΖ»

Κατ’ αρχάς, η Ελλάδα δεν μπορεί να προβεί σε «αναγνώριση» ΑΟΖ, αλλά σε «ανακήρυξη» ΑΟΖ. Αλλά αυτή η φράση, έτσι όπως την διατυπώσατε, υπονοεί ότι η Ελλάδα μπορεί να επεκτείνει τα χωρικά της ύδατα στα 200 ν.μ., που αποτελεί το ανώτατο όριο για την ΑΟΖ!

Κύριε Υπουργέ, η ΑΟΖ ξεκινά μετά τα χωρικά ύδατα και έτσι δεν έχει πλάτος 200 ναυτικών μιλίων αλλά 188ν.μ., εφόσον ένα κράτος έχει 12 ν.μ. χωρικά ύδατα. Στη περίπτωση της Ελλάδας η ΑΟΖ θα μπορούσε να εκτείνεται σε 194 ν.μ. μια και η χώρα μας έχει καθορίσει τα χωρικά ύδατα της σε εξι ν.μ. Επίσης, τα 200 ν.μ. αποτελούν το μέγιστο πλάτος μιας ΑΟΖ, εφόσον το άλλο παράκτιο κράτος απέχει 400 ν.μ. Βέβαια, κανένα κράτος της Μεσογείου δεν μπορεί να έχει ΑΟΖ 200 ν.μ., διότι όλα τα κράτη δεν έχουν απόσταση 400 ν.μ. το ένα από το άλλο.

Επίσης, πρέπει να γίνει κατανοητό ότι στα χωρικά ύδατα ένα κράτος έχει πλήρη κυριαρχία, ενώ στην ΑΟΖ έχει κυριαρχικά δικαιώματα.

Το Δίκαιο της Θάλασσας

Το Δίκαιο της Θάλασσας, που στα αγγλικά φέρει την ονομασία United Nations Convention of the Law of the Sea (UNCLOS), αναφέρει τα ακόλουθα για τα χωρικά ύδατα: Άρθρο 2 Νομικό καθεστώς της χωρικής θάλασσας, του εναέριου χώρου πάνω από την χωρική θάλασσα και του βυθού και του υπεδάφους του

  1. Η κυριαρχία του παράκτιου κράτους εκτείνεται, πέρα από την ηπειρωτική του επικράτεια και τα εσωτερικά του ύδατα και, στην περίπτωση αρχιπελαγικού κράτους, πέρα από τα αρχιπελαγικά του ύδατα, στην παρακείμενη θαλάσσια ζώνη που ορίζεται ως χωρική θάλασσα.
  2. Η κυριαρχία αυτή εκτείνεται και στον εναέριο χώρο πάνω από την χωρική θάλασσα καθώς και στο βυθό και υπέδαφός της.
  3. Η κυριαρχία επί της χωρικής θάλασσας ασκείται σύμφωνα με την παρούσα σύμβαση και τους άλλους κανόνες του διεθνούς δικαίου.

Άρθρο 3 Εύρος της χωρικής θάλασσας

Κάθε κράτος έχει το δικαίωμα να καθορίσει το εύρος της χωρικής του θάλασσας. Το εύρος αυτό δεν υπερβαίνει τα δώδεκα ναυτικά μίλια, μετρούμενα από γραμμές βάσεως καθοριζόμενες σύμφωνα με την παρούσα σύμβαση.

Άρθρο 4 Εξωτερικό όριο της χωρικής θάλασσας

Το εξωτερικό όριο της χωρικής θάλασσας είναι η γραμμή της οποίας κάθε σημείο βρίσκεται σε τόση απόσταση από το πλησιέστερο σημείο της γραμμής βάσεως, όσο είναι το εύρος της χωρικής θάλασσας.

Άρθρο 5 Φυσική ακτογραμμή

Πλην εάν άλλως προβλέπεται στην παρούσα σύμβαση, ως φυσική ακτογραμμή για την μέτρηση του εύρους της χωρικής θάλασσας λαμβάνεται η γραμμή της κατωτάτης ρηχίας κατά μήκος της ακτής όπως αυτή εμφαίνεται στους ναυτικούς χάρτες μεγάλης κλίμακας που αναγνωρίζονται επίσημα από το παράκτιο κράτος.

Όλα τα παράκτια κράτη του πλανήτη διαθέτουν χωρικά ύδατα ή αιγιαλίτιδα ζώνη 12 ν.μ., εκτός της Ελλάδας που διαθέτει μόνο έξη ν.μ. Η Τουρκία παραβιάζει την UNCLOS, διότι είναι το μόνο κράτος στον κόσμο που διαθέτει δύο ειδών χωρικά ύδατα, εξι ν.μ. στο Αιγαίο και 12 ν.μ. στην Μαύρη Θάλασσα και την Ανατολική Μεσόγειο.

Η Μεγάλη Αξία της ΑΟΖ

Ένα από τα μεγάλα επιτεύγματα της UNCLOS ήταν και η δημιουργία της Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης (ΑΟΖ) και η Τουρκία καταψήφισε την UNCLOS κυρίως για αυτή την νέα έννοια του Διεθνούς Δικαίου συνεχίζοντας μέχρι σήμερα να αρνείται την ύπαρξή της.

Σήμερα 138 κράτη έχουν ανακηρύξει ΑΟΖ, αλλά ο Ερντογάν ομιλεί μόνο για την απηρχαιωμένη πλέον έννοια της υφαλοκρηπίδας και οι ελληνικές κυβερνήσεις συμπλέουν με τις επιθυμίες του. Έτσι στην τελευταία επίσκεψή του στην Αθήνα συζήτησε με τον πρωθυπουργό να συνεχίσουν τις συνομιλίες οριοθέτησης της υφαλοκρηπίδας στο Αιγαίο Αρχιπέλαγος και δεν ενθυμούμαι εσείς κύριε Υπουργέ να φέρατε αντίρρηση στον Αλέξη Τσίπρα για αυτό το θέμα.

Το Τμήμα V της UNCLOS ασχολείται αποκλειστικά με την ΑΟΖ:

ΤΜΗΜΑ V ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΗ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΖΩΝΗ

Άρθρο 55 Ειδικό νομικό καθεστώς της αποκλειστικής οικονομικής ζώνης

Ως αποκλειστική οικονομική ζώνη ορίζεται η πέραν και παρακείμενη της χωρικής θάλασσας περιοχή, η υπαγόμενη στο ειδικό νομικό καθεστώς που καθιερώνεται στο παρόν μέρος, δυνάμει του οποίου τα δικαιώματα και οι δικαιοδοσίες του παράκτιου κράτους και τα δικαιώματα και οι ελευθερίες των άλλων κρατών διέπονται από τις σχετικές διατάξεις της παρούσας σύμβασης.

Άρθρο 56 Δικαιώματα, δικαιοδοσίες και υποχρεώσεις του παράκτιου κράτους στην αποκλειστική οικονομική ζώνη

  1. Στην αποκλειστική οικονομική ζώνη το παράκτιο κράτος έχει:

α) κυριαρχικά δικαιώματα που αποσκοπούν στην εξερεύνηση, εκμετάλλευση, διατήρηση και διαχείριση των φυσικών πόρων, ζωντανών ή μη, των υπερκειμένων του βυθού της θάλασσας υδάτων, του βυθού της θάλασσας και του υπεδάφους αυτού, ως επίσης και με άλλες δραστηριότητες για την οικονομική εκμετάλλευση και εξερεύνηση της ζώνης, όπως η παραγωγή ενέργειας από τα ύδατα, τα ρεύματα και τους ανέμους.

β) δικαιοδοσία, όπως προβλέπεται στα σχετικά άρθρα της παρούσας σύμβασης, σχετικά με: i) την εγκατάσταση και χρησιμοποίηση τεχνητών νήσων, εγκαταστάσεων και κατασκευών, ii) τη θαλάσσια επιστημονική έρευνα, iii) την προστασία και διατήρηση του θαλάσσιου περιβάλλοντος 7

γ) άλλα δικαιώματα και υποχρεώσεις που προβλέπονται από την παρούσα σύμβαση.

  1. Κατά την άσκηση των δικαιωμάτων του και την εκτέλεση των υποχρεώσεών του, σύμφωνα με την παρούσα σύμβαση, στην αποκλειστική οικονομική του ζώνη, το παράκτιο κράτος λαμβάνει υπόψη του τα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις των άλλων κρατών και ενεργεί κατά τρόπο συνάδοντα με τις διατάξεις της παρούσας σύμβασης.
  2. Τα δικαιώματα που αναφέρονται στο παρόν άρθρο σχετικά με το βυθό της θάλασσας και το υπέδαφός του θα ασκούνται σύμφωνα με το μέρος VI.

Άρθρο 57 Εύρος της αποκλειστικής οικονομικής ζώνης

Η αποκλειστική οικονομική ζώνη δεν εκτείνεται πέραν των 200 ναυτικών μιλίων από τις γραμμές βάσης από τις οποίες μετράται το εύρος της χωρικής θάλασσας.

Υπάρχουν τέσσερις βασικές θέσεις που δεν αμφισβητεί κανείς σε σχέση με την ΑΟΖ:

  1. Η ΑΟΖ αποτελεί πλέον, χωρίς καμία αμφιβολία, μέρος του γραπτού και εθιμικού διεθνούς δικαίου, ιδιαίτερα τώρα που η Σύμβαση για το Δίκαιο της Θάλασσας έχει τεθεί σε ισχύ.
  2. Η ΑΟΖ, σε αντίθεση με την υφαλοκρηπίδα, δεν ανήκει στο παράκτιο κράτος ipso jure, αλλά πρέπει σαφώς να ανακηρυχθεί από αυτό. Εάν δεν συμβεί κάτι τέτοιο, ΑΟΖ απλώς δεν υφίσταται. Η θαλάσσια περιοχή (η επιφάνεια και τα υπερκείμενα ύδατα) που δεν θα ανακηρυχθεί ως ΑΟΖ, παραμένει νομικώς ως μέρος της ανοικτής θάλασσας.
  3. Το νομικό περιεχόμενο αυτού του νέου θεσμού του διεθνούς δικαίου ορίζεται από το 5ο Μέρος της Σύμβασης. Τα παράκτια κράτη δεν μπορούν να υπερβαίνουν τους περιορισμούς που τους έχουν επιβληθεί από το 5ο Μέρος της Σύμβασης σχετικά με τα δικαιώματα, τις δικαιοδοσίες και τις υποχρεώσεις τους. Έτσι, “άλλα” κράτη έχουν δικαιώματα στην ΑΟΖ ενός παράκτιου κράτους και το παράκτιο κράτος δεν μπορεί να δημιουργήσει ΑΟΖ που να υπερβαίνει τα 200 ν.μ.
  4. Κανένα κράτος ή ομάδα κρατών δεν έχει το δικαίωμα να ισχυρισθεί ότι κάποιο παράκτιο κράτος δεν μπορεί να ανακηρύξει την δική του ΑΟΖ. Αν και πότε ένα παράκτιο κράτος ανακηρύξει την ΑΟΖ του, εξαρτάται εντελώς από τη δική του δικαιοδοσία και βούληση.

Η Ελλάδα πρέπει άμεσα να ανακηρύξει την ΑΟΖ της, με βάση το διεθνές δίκαιο της θάλασσας, όπως αυτό εξειδικεύεται στην UNCLOS και να μην διακατέχεται από φοβικό σύνδρομο. Ο αείμνηστος Πρόεδρος της Κύπρου Τάσος Παπαδόπουλος ανακήρυξε ΑΟΖ το 2004 διαθέτοντας μόνο τέσσερα τανκς και δύο ελικόπτερα και δεν φοβήθηκε την Τουρκία, η οποία απλώς ανακοίνωσε ότι δεν αναγνωρίζει την Κυπριακή ΑΟΖ, ενώ αντίθετα και οι ΗΠΑ και η ΕΕ την αποδέχτηκαν αμέσως.

Φυσικά, μια τέτοια ΑΟΖ δεν θα διαθέτει μόνο η ηπειρωτική χώρα, αλλά και όλα τα ελληνικά νησιά. Έτσι, η Ελλάδα θα αποκτήσει μια ΑΟΖ που θα έχει έκταση 147.300 τ.χ.μ., δηλαδή μια έκταση μεγαλύτερη από αυτή της ηπειρωτικής χώρας. Με βάση τις αρχές της ΑΟΖ το μεγαλύτερο ποσοστό του Αιγαίου και οι φυσικοί του πόροι θα ανήκουν στην Ελλάδα.

ΥΓ: Για πληρέστερη ενημέρωση σας παραπέμπω στο βιβλίο μου «Η ΑΟΖ της Ελλάδας». Ειμαι σίγουρος ότι η βιβλιοθήκη του υπουργείου σας θα διαθέτει αυτό και άλλα χρήσιμα συγγράμματα.

https://www.apopseis.com/o-ypourgos-amynas-ke-i-aoz-ti-provlepoun-i-vasikes-diataxis-sto-dikeo-tis-thalassas/#more-9544

««Αρχιεπισκοπή Αχρίδας»: πρώτο βήμα αποτροπής ανησυχιών των ΗΠΑ για τα Σκόπια.»

06/06/2018 Τα σχόλια έχουν κλείσει

Γράφει ο Ανδρέας Σταλίδης.
Δημοσιεύθηκε στην Εστία, 5 Ιουνίου 2018.

Η επιχειρηματολογία όσων διαφωνούν με το να αναγνωρίσει η Ελλάδα ένα κράτος με το όνομα «Κάτι Μακεδονία» είναι υπερπλήρης. Υπάρχει όμως μία σκιά. Η διεθνής πίεση. Ο αντίλογος στο επιχείρημα ότι οι Αμερικανοί πιέζουν ώστε να αποτραπεί δια παντός η ένταξη των Σκοπίων στην σφαίρα επιρροής της Ρωσίας, είναι ο εξής: τα Σκόπια δεν έχουν ιδιαίτερη γεωπολιτική αξία, οι ΗΠΑ διαθέτουν ήδη τη μεγαλύτερή τους βάση στην Ευρώπη ακριβώς δίπλα, στο Κόσοβο, οι τρεις από τους τέσσερις γείτονες των Σκοπίων είναι ήδη μέλη του ΝΑΤΟ (Ελλάδα, Βουλγαρία, Αλβανία), τα Σκόπια δεν έχουν καν πρόσβαση στη θάλασσα, και η όποια τους εσωτερική αστάθεια δεν θα αμβλυνθεί εάν ενταχθεί στο ΝΑΤΟ.

Ο αδύναμος κρίκος αυτού του συλλογισμού είναι η αβεβαιότητα του μέλλοντος. Ισχυρίζομαι ότι τερματίστηκε. Αν με τον όρο «ένταξη στο ΝΑΤΟ» εννοούμε την τελεσίδικη ένταξη των Σκοπίων στη δυτική σφαίρα επιρροής, ώστε να μην είναι δυνατός ο προσεταιρισμος τους από τη Ρωσία, τότε το πρώτο βήμα επετεύχθη! Όχι βέβαια με κρυφή σύνοδο, αλλά ως εξής:

H «Αρχιεπισκοπή της Αχρίδας» ανήκε στο Πατριαρχείο Σερβίας όταν κατέστη αυτοκέφαλη το 1967, αποσχίστηκε και μετονομάστηκε σε «Εκκλησία της Μακεδονίας».Την περασμένη εβδομάδα όμως, με αίτηση που υπεγράφη και από τον πρωθυπουργό Ζάεφ, ζητάει από το Οικονουμενικό Πατριαρχείο την υπαγωγή της σε αυτό μετά από 8 αιώνες και την επαναφορά του ονόματος «Αρχιεπισκοπή Αχρίδας».

Αυτό σημαίνει ότι επανέρχεται η κανονικότητα και αποκρούεται, ως ένα βαθμό, η προοπτική προσαιρετισμού της από τη Ρωσία, είτε απ’ ευθείας (Πατριαρχείο Μόσχας), είτε μέσω του Πατριαρχείου Σερβίας. Τι σχέση μπορεί να έχει η θρησκεία με την πολιτική; Καλώς ή κακώς, η θρησκεία παίζει σπουδαίο ρόλο και στην διαμόρφωση των εθνών, αλλά και στην πολιτική των κρατών. Πολύ δε περισσότερο, εφόσον μιλάμε για σφαίρες επιρροής. Αυτά είναι γνωστά και αποδεκτά πράγματα.

  • Η Συνθήκη της Βεστφαλίας το 1648 έληξε δύο μακροχρόνιους ευρωπαϊκούς πολέμους (30ετή και 80ετή) δημιουργώντας πολλά νέα κράτη στη βάση ότι η θρησκεία του λαού (πρέπει να) συμβαδίζει με την θρησκεία του ηγεμόνα.
  • Αποδεκτός ο ρόλος της θρησκείας και από τον Μαρξ. Με τη φράση «η θρησκεία είναι το όπιο του λαού» εννοούσε το αντίθετο από τις νεανικές βεβαιότητες ορισμένων μαρξιστών: η θρησκεία είναι απαραίτητη ως ο αναστεναγμός του λαού από τον πόνο. Απαραίτητη η θρησκεία έως ότου εξαλειφθούν τα αίτια του κοινωνικού πόνου.
  • Αποδεκτός και από τον άθρησκο Ντυρκέμ, πατέρα της κοινωνιολογίας, που με τη φράση «ο Θεός είναι η πεμπτουσία της κοινωνίας» όρισε την κοινωνική συνοχή ως την κοινή αίσθηση του ιερού.
  • Αποδεκτός από τον Βέμπερ, που προσδιορίζει στον Προτεσταντισμό τις ρίζες του Καπιταλισμού.
  • Αποδεκτός και από τον Χάντινγκτον που περιγράφει την σύγκρουση των πολιτισμών σε θρησκευτική βάση (και ονομάζει την Ελλάδα ως «ορθόδοξη ανωμαλία εντός της Ευρώπης»).

Εάν συνεβούλεβα τον πρωθυπουργό κ. Αλέξη Τσίπρα θα του έλεγα να τηλεφωνήσει στον Αμερικανό Πρόεδρο Ντόναλντ Τραμπ και να του πει «αν ανησυχείτε από το ενδεχόμενο τα Σκόπια να πέσουν στην σφαίρα επιρροής της Ρωσίας, αυτό πλέον απετράπη με την υπαγωγή της Εκκλησίας τους στο Οικουμενικό Πατριαρχείο για πρώτη φορά από τον 13ο αιώνα!».

Συνεπώς, ούτε βία να ενταχθεί η χώρα στο ΝΑΤΟ υπάρχει, ούτε να λυθεί η υπόθεση του ονόματος με τρόπο που θα ταπείνωνε αιωνίως τους Έλληνες.

 

Υγ. Δυστυχώς, ξέχασα να προσθέσω στο άρθρο μια φράση που υπενθυμίζει ότι η όλο το Μακεδονικό ζήτημα από τη γέννησή του τη δεκαετία του 1870, γαλουγήθηκε και καθορίστηκε σχεδόν εξ ολοκλήρου από την επιλογή Πατριαρχείο ή Βουλγαρική Εξαρχεία.

http://www.antibaro.gr/article/19466

«Από πού κι ως πού «Αρχιεπισκοπή Αχρίδος»;»

01/06/2018 3 Σχόλια

Image result for αρχιεπισκοπή αχρίδος

Από πού κι ως πού «Αρχιεπισκοπή Αχρίδος»;

Έχει δικαίωμα η Εκκλησία των Σκοπίων να λάβει αυτήν την ονομασία;

 

Γεωργίου Β. Τσούπρα

Δρ Θεολογίας-Σλαβολόγου

 

Με επίσημη ανακοίνωση από το Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως έγινε γνωστό πως η Εκκλησία των Σκοπίων απευθύνθηκε στην Πόλη για να λάβει την πολυπόθητη αναγνώριση της αυτοκεφαλίας της, με τη χρήση της ονομασίας «Αρχιεπισκοπή Αχρίδας». Τονίζεται, μάλιστα, στην ανακοίνωση πως το Πατριαρχείο « ἀπεφάσισε νά ἐπιληφθῇ αὐτοῦ καί διενεργήσῃ τά δέοντα ὑπό τούς ἀπαραβάτους ὅρους τῶν ἱστορικοκανονικῶν ἁρμοδιοτήτων καί προνομίων τοῦ πρωτοθρόνου Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου».

Όπως, όμως, ο γράφων έχει τονίσει σε αρθρογραφία κατ’ επανάληψη, η Εκκλησία των Σκοπίων ενώ δεν έχει κανένα λόγο να σφετερίζεται το όνομα της ιστορικής Αρχιεπισκοπής Αχριδών. Η προσπάθειά της στοχεύει, από ό,τι φαίνεται, στη διατήρηση των αλυτρωτικών (δηλαδή επεκτατικών) βλέψεων των λεγόμενων «Μακεδόνων» επί των γειτονικών λαών. Ταυτόχρονα, η επίσημη αναγνώριση μιας τέτοιας ονομασίας θα ήταν ευθεία βολή εναντίον του Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως, αφού αυτό θα αποδεχόταν το επιχείρημα της αντικανονικής κατάργησης της Αρχιεπισκοπής Αχριδών το 1767, με τους όρους που το εννοούν τα Σκόπια. Όπως, επίσης, μια επέμβαση στο θέμα από το Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως θα προκαλούσε το αίσθημα του Πατριαρχείου της Σερβίας, το οποίο έχει καταδικάσει τα Σκόπια και τα έχει ανακηρύξει «σχισματική θρησκευτική οργάνωση».

Η εξήγηση είναι απλή. Εδώ και είκοσι έξι έτη ο ελληνικός κόσμος έχει έλθει αντιμέτωπος με ένα σοβαρότατο πρόβλημα που αφορά τη βόρεια γειτονική μας χώρα, η οποία επιδιώκει να ονομαστεί με το όνομα «Μακεδονία», παρόλο που είναι τοις πάσι γνωστό πως δεν έχει τέτοιο δικαίωμα. Πριν, όμως, από την ανακίνηση αυτής της επιδίωξης από τη μεριά των Σκοπίων, που κινείται εις βάρος των ελληνικών συμφερόντων και της ιστορικής αλήθειας, είχε προηγηθεί μια άλλη απαίτηση από την ίδια πλευρά, που αφορούσε αυτή τη φορά το εκκλησιαστικό θέμα της περιοχής. Κατά παρόμοιο τρόπο με αυτόν που είχαν κινηθεί οι Βούλγαροι τον 19ο αιώνα, απαιτώντας τη συγκρότηση ξεχωριστής Εκκλησίας, της Εξαρχίας, με την προοπτική να γίνει αυτή το προοίμιο της πολιτικής αναεξαρτησίας, η τοπική Εκκλησία της τότε ομόσπονδης στο πλαίσιο της Γιουγκοσλαβίας «Σοσιαλιστική Δημοκρατίας της Μακεδονίας» αποκόπηκε το 1967 από το Πατριαρχείο της Σερβίας εξαιτίας της επιμονής της να αναγνωριστεί αυτοκέφαλη, χωρίς να διαθέτει τις κανονικές προϋποθέσεις.

Κύριος σκοπός της προσπάθειας των Σκοπίων για αναγνώριση της Εκκλησίας τους ως αυτοκέφαλης ήταν να επιβεβαιώσουν με κάθε επισημότητα την ύπαρξη του έθνους τους, ενώπιον των υπολοίπων βαλκανικών εθνών, κυρίως των Σέρβων και των Βουλγάρων. Ας μη διαφεύγει ότι στα βαλκανικά πράγματα για να αναγνωριστεί ένα έθνος πρέπει να διαθέτει εθνική ιστορία, εθνική γλώσσα και εθνική Εκκλησία. Ταυτόχρονα, θα επιτύγχαναν και τον έλεγχο της «μακεδονικής» διασποράς μέσω μιας εκκλησιαστικής διοίκησης που ήταν «η πιο πιστή εθνική οργάνωση στη Γιουγκοσλαβία», κατά τα γραφόμενα του γιουγκοσλάβου ιστορικού Perica.

Για να τεκμηριώσουν το δικαίωμά τους για αυτοκεφαλία χρησιμοποίησαν ως επιχείρημα εκτός των άλλων το ότι η Εκκλησία τους ήταν διάδοχος της Αρχιεπισκοπής Αχριδών, η οποία για οκτακόσια έτη ήταν αυτοκέφαλη και καταργήθηκε το 1767 (αντικανονικά κατά τη γνώμη τους) από τον τότε Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως Σαμουήλ Χαντζερή. Για τους εγκέφαλους των Σκοπίων η Αρχιεπισκοπή Αχριδών ήταν «μακεδονική» Εκκλησία, με την εθνική έννοια του όρου, ήταν δηλαδή η Εκκλησία του «μακεδονικού» έθνους, που στήριξε εθνικά και πολιτιστικά τους «Μακεδόνες» στην μακρόχρονη ιστορία της. Όχι μόνο αυτό αλλά και η δράση της ιστορικής αυτής Εκκλησίας είχε επίδραση σε όλους τους σλαβικούς λαούς, αφού μεταλαμπάδευσε την παράδοση των δύο Αγίων αδελφών Κυρίλλου και Μεθοδίου («Μακεδόνων» κατά την οπτική των Σκοπίων) σε ολόκληρη την Ανατολική Ευρώπη μέσω της λεγόμενης Σχολής της Αχρίδας. Έδωσε, εξάλλου, λαμπρά παραδείγματα του πολιτισμού της μέσω της λεγόμενης «μακεδονικής» σχολής αγιογραφίας, που ανύψωσε την βυζαντινή τέχνη σε αξιοθαύμαστα ύψη. Και στη μουσική η Σχολή της Αχρίδας διέπρεψε, με τον υμνογράφο Ιωάννη Κουκουζέλη, «Μακεδόνα» κατά τα Σκόπια, που επέδρασε με το έργο του στη διαμόρφωση της βυζαντινής υμνολογίας.

Αυτά τα επιχειρήματα, που δεν στέκουν στην ιστορική κριτική, εκτέθηκαν με τον πλέον επίσημο τρόπο στα έγγραφα που συνόδευαν την αίτηση που κατέθεσαν τα Σκόπια το 1966 στο Πατριαρχείο της Σερβίας για να ζητήσουν αυτοκεφαλία, όπως και στην επίσημη αναφορά τεκμηρίωσης της απόφασης για μονομερή ανακήρυξη αυτοκεφαλίας το 1967. Αλλά ας αφήσουμε τα κείμενα να μιλήσουν:

Στην επίσημη αίτηση ανάμεσα στα άλλα γράφονταν τα εξής: «Στο έδαφος της Δημοκρατίας της Μακεδονίας υπήρξε και για 800 έτη λειτουργούσε και έγινε πασίγνωστη η Αρχιεπισκοπή Αχριδών (Ohridska Arhiepiskopija)… η οποία από την εποχή του ιδρυτού της Αγίου Κλήμεντος Αχρίδος διαμόρφωσε την μακεδονική ορθόδοξη παράδοση και καθοδήγησε τον πιστό μακεδονικό λαό με τον Σταυρό, παρέχοντας στα τέκνα της τη δυνατότητα της εθνικής και εκκλησιαστικής ελευθερίας»[1].

Στην αναφορά του 1967 οι εκκλησιαστικοί άνδρες των Σκοπίων προχωρούσαν ακόμη περισσότερο: «Με αυτό το πνεύμα (του Αγίου Κλήμεντος) και με τους συνεχείς αγώνες, τις δράσεις και τις προσευχές των ευλογημένων μας χριστιανών… προόδευσε η αγία μας πίστη στον Κύριο και η εθνική ανεξαρτησία του μακεδονικού λαού»[2].

Δεν χρειάζεται να αναπτυχθεί περισσότερο πως από την αρχή η θεώρηση της Εκκλησίας των Σκοπίων ότι αποτελεί διάδοχο της Αρχιεπισκοπής Αχριδών είχε ως μοναδικό στόχο την πιστοποίηση των «εθνικών δικαίων» που ζητούσαν οι Σκοπιανοί να τους αναγνωριστούν, ώστε να ολοκληρωθεί η εθνογένεσή τους. Για αυτό τον λόγο και η σύνδεση με την παράδοση της Αχρίδας έγινε ένα από τα δύο κύρια θέματα αντιπαράθεσης ανάμεσα στην εκκλησιαστική τους ιεραρχία και τη σερβική. Αυτό φαίνεται από το γεγονός ότι το Πατριαρχείο Σερβίας το 1966 συγκρότησε ειδική γνωμοδοτική επιτροπή για να αποφανθεί σχετικά με το αν είχε δικαίωμα η Εκκλησία της «Μακεδονίας»  να επικαλείται την Αρχιεπισκοπή Αχριδών ως προκάτοχό της. Η επιτροπή πανηγυρικά απέρριψε αυτήν την απαίτηση, τονίζοντας ότι τα Σκόπια δεν έχουν καμία σχέση με την ιστορική Αρχιεπισκοπή Αχριδών, την οποία μάλιστα χαρακτήριζε ως «ελληνική»[3].

Το ίδιο αποφάνθηκε και η Έκτακτη Σύνοδος της Ιεραρχίας της Σερβικής Εκκλησίας τον Σεπτέμβριο του 1967, στην απόφαση καταδίκης της Εκκλησίας των Σκοπίων, όπου έφτασε στο σημείο να απορρίπτει ακόμη και την αυτοκεφαλία της Αχρίδας: ««Δέν ὑπῆρξεν αὐτοκέφαλος οὔτε κατά τήν ἐποχήν τοῦ Βυζαντίου, οὔτε ὑπό τούς Βουλγάρους, Σέρβους καί Τούρκους, οὔτε δέ ἡ Μήτηρ Ἐκκλησία –τό Πατρι­αρχεῖον Κωνσταντινουπόλεως– ἀνεγνώρισεν εἰς αὐτήν αὐτοκέφαλον», ενώ τονιζόταν ότι «οὐδέποτε εἶχεν ἀπό ἐθνικῆς ἀπόψεως καθαρῶς μακεδονικόν χαρακτῆρα, οὔτε καί ἐκαλεῖτο μακεδονική» και ποτέ οι αρχιεπίσκοποί της δεν «ἐθεώρησαν ἀνα­γκαῖον, ὥστε νά καλέσουν τήν Ἀρχιεπισκοπήν Ἀχρίδος Μακεδονικήν»[4]. Σε όλες, εξάλλου, τις συνομιλίες με τους κρατικούς παράγοντες, που συνεχώς πίεζαν για την αναβάθμιση της Εκκλησίας των Σκοπίων, οι Σέρβοι ιεράρχες αρνούνταν κάθε σχέση της με την Αρχιεπισκοπή Αχριδών, σε σημείο που οι επίσημες κρατικές οδηγίες προς τους ιεράρχες των Σκοπίων ήταν να μην αναφέρουν με κανένα τρόπο οποιαδήποτε σχέση της Εκκλησίας τους με την Αχρίδα[5].

Αυτά ίσχυαν μέχρι το 2002, όταν συναντήθηκαν στη Νύσσα (Niš) της Σερβίας αντιπροσωπείες από τις δύο πλευρές, τη σερβική και τη σκοπιανή, για να συζητήσουν το εκκλησιαστικό ζήτημα της απόσχισης της Εκκλησίας των Σκοπίων, κατόπιν των νέων εξελίξεων μετά την ανεξαρτητοποίηση της ΠΓΔΜ. Εξαιτίας της διαμάχης που υπήρχε και διαρκεί μέχρι σήμερα σχετικά με το όνομα του νέου κράτους, οι δύο πλευρές συμφώνησαν στο να ονομαστεί η Εκκλησία του νέου κράτους, στην περίπτωση επίτευξης συμφωνίας, «Αρχιεπισκοπή Αχρίδας». Τελικά η συμφωνία δεν προχώρησε εξαιτίας αντιδράσεων από την πολιτική ηγεσία των Σκοπίων και έτσι η ονομασία δόθηκε λίγο αργότερα στην εκκλησιαστική διοίκηση που σχηματίστηκε από τους Σέρβους για το ποίμνιο της ΠΓΔΜ υπό τον Ιωάννη Παραβαρδαρίου, που έλαβε την ονομασία Αρχιεπίσκοπος Αχρίδας.

Και τότε είχα γράψει πως αυτή η ονομασία δεν μπορεί να γίνει αποδεκτή από την οικουμενική Ορθόδοξη Εκκλησία. Αποτελεί καπήλευση μιας ιστορικής πραγματικότητας προς όφελος εθνικιστικών βλέψεων. Οι λόγοι είναι πολλοί:

α) Η Αρχιεπισκοπή Αχριδών δεν ήταν εθνική «μακεδονική» Εκκλησία. Το πλήρωμά της ήταν πολυεθνικό ενώ επικρατούσε η ελληνική λόγια παράδοση στον ανώτερο κλήρο και στη φιλολογία της. Εξάλλου πριν από το 1944 κυρίως δεν είχε ανακαλυφθεί ακόμη «μακεδονικό» έθνος!

β) Η έκτασή της δεν ταυτίζεται με αυτή της ΠΓΔΜ. Στην περίοδο της ακμής της περιλάμβανε τις περιοχές από τον Δούναβη ως την Αδριατική, και κάποιες εποχές ακόμη και την Κάτω Ιταλία. Κατά την περίοδο της κατάργησής της περιλάμβανε επαρχίες που σήμερα ανήκουν στην Ελλάδα (Καστοριάς, Βοδενών, Γρεβενών, Σισανίου, Μογλενών, και τμήματα των επαρχιών Πρεσπών, Στρωμνίτσης και Πελαγωνίας), την Αλβανία (Κορυτσάς, Βελεγράδων, Γκόρας, τμήματα των επαρχιών Πρεσπών και Δεβρών) και την ΠΓΔΜ.

γ) Η επιδίωξη των Σκοπίων ανήκει καθαρά στην προσπάθεια εύρεσης «γενεσιουργών» ή αλλιώς «καταγωγικών» μύθων (Herkunftsmythen), δηλαδή  ταύτιση καταστάσεων του παρόντος με ιστορικές πραγματικότητες του παρελθόντος, προκειμένου να υπάρξουν πολιτικά κέρδη. Το κέρδος στην προκειμένη περίπτωση θα μπορούσε να είναι η μελλοντική έγερση αξιώσεων για πλήρη αποκατάσταση της «αδικίας» που υπέστη η λεγόμενη «μακεδονική» Εκκλησία το 1767, όταν «τό Πατριαρχεῖο Κωνσταντινουπόλεως μέ ραδιουργίες προσκά­λεσε τόν τελευταῖο Ἀρχιεπίσκοπο Ἀρσένιο στήν Πόλη καί τόν ἐξανά­γκασε νά παραιτηθεῖ. Βλέποντας ὁ Σουλτάνος ὅτι ὁ πατριάρχης Σαμουήλ ἦταν διατεθειμένος καί μποροῦσε νά καταβάλει τά χρέη τῆς Ἀρχιεπισκοπῆς, μέ φιρμάνι του στίς 18 Μαΐου 1767 τήν κατάργησε… ὅπως εἶχε κάνει καί τό 1766 μέ τό Πατριαρχεῖο Πεκίου»[6]. Άρα θα δικαιούται –κατά τα λεγόμενα σλαβοφώνων της Ελληνικής Μακεδονίας- την απόδοση σ’ αυτήν όλων των επαρχιών που στο παρελθόν της ανήκαν!

Η πρότασή μου είναι απλή: Από τη στιγμή που βρίσκονται σε εξέλιξη διαπραγματεύσεις για το όνομα του γειτονικού κράτους γιατί να παγιδευτεί το Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως και να προβεί σε εσπευσμένες κινήσεις. Αν λυθεί το όνομα και αν υπάρχει η σύμφωνη γνώμη του Πατριαρχείου της Σερβίας, τότε όλα θα γίνουν πολύ εύκολα. Θα μπορεί να λάβει κι αυτή η Εκκλησία το όνομα του κράτους όπου θα λειτουργεί, όπως και όλες οι τοπικές Εκκλησίες έχουν λάβει το όνομά τους από το κράτος στο οποίο λειτουργούν. Γιατί στην Ορθοδοξία δεν υπάρχουν Εθνικές Εκκλησίες παρά μόνον τοπικές, σύμφωνα με τον όρο της Μεγάλης Συνόδου του 1872, η οποία καταδίκασε τον Εθνοφυλετισμό.

[1] Βλ. C. Mojanoski, Avtokefalnosta na makedonskata pravoslavna crkva (dokumenti) (Αυτοκεφαλία της Μακεδονικής Ορθόδοξης Εκκλησίας-έγγραφα), Skopje 2004, σ. 260.

[2] Mojanoski, Avtokefalnosta…, σ. 324.

[3] Βλ. Γ. Τσούπρα, Εκκλησία και Εθνογένεση. Η «Μακεδονική» Ορθόδοξη Εκκλησία στην υπηρεσία των Σκοπίων, Αθήνα 2018, σ. 242.

[4] Τσούπρα, Εκκλησία και Εθνογένεση…, σ. 283.

[5] Βλ. χαρακτηριστικά Mojanoski, Avtokefalnosta…, σ. 244.

[6] Mojanoski, Avtokefalnosta…, σ. 331.

«Διαθλάσεις της εξέγερσης του Ίλιντεν στην Κύπρο το 1903»

27/05/2018 Τα σχόλια έχουν κλείσει

Του Πέτρου Παπαπολυβίου

Δεν είμαστε σε θέση να γνωρίζουμε κατά πόσο συζητείται σοβαρά μεταξύ των κυβερνήσεων Ελλάδας και ΠΓΔΜ η ονομασία της «Μακεδονίας του Ίλιντεν» για το γειτονικό με την Ελλάδα κράτος της Βαλκανικής, όμως η σχετική ειδησεογραφία, μας θύμισε τον απόηχο της εξέγερσης του Ίλιντεν του 1903 στην Κύπρο. (Είχαμε γράψει σχετικά σε ένα από τα πρώτα μας βιβλία, το «Σπινθήρ γλυκυτάτων ελπίδων: Ο απόηχος του Μακεδονικού Αγώνα στην Κύπρο», Λευκωσία: Αιγαίον 1996.) 

Οι κυπριακές εφημερίδες παρουσίασαν τα πρώτα τηλεγραφήματα από την εξέγερση στη Μακεδονία, που κορυφώθηκε στις 20 Ιουλίου 1903, μέρα του Προφήτη Ηλία, στα φύλλα των τελευταίων ημερών του Ιουλίου και τις πρώτες μέρες του Αυγούστου. Οι τίτλοι είναι ενδεικτικοί: «Το βουλγαρικόν κίνημα εν Μακεδονία», «Τα βουλγαρικά όργια εν Μακεδονία», «Η καταστροφή του Κρουσόβου», κ.ο.κ. Ως προς τον απόηχό τους στο νησί μας, διαβάζουμε στο ανυπόγραφο άρθρο (πιθανότατα του Μενέλαου Φραγκούδη) με τίτλο «Η κατάστασις εν Μακεδονία» της εφημερίδας «Αλήθεια» της Λεμεσού (8 Αυγούστου 1903):

«Αι διά του χθεσινού ταχυδρομείου κομισθείσαι ειδήσεις παριστώσι δυστυχώς ως κρισιμωτάτην την εν Μακεδονία κατάστασιν. Το επαναστατικόν των Βουλγάρων κίνημα προσλαμβάνει ολονέν ευρυτέρας διαστάσεις, οι δε αντάρται θρασυνθέντες εκ των χλιαρών μέχρι τούδε μέτρων της τουρκικής κυβερνήσεως, εισέρχονται εις πόλεις και χωρία της ελληνικωτάτης εκείνης χώρας, καίοντες, ατιμάζοντες και σφάζοντες Τούρκους αδιακρίτως και Έλληνας. Αυτή η Θεσσαλονίκη δεν θεωρείται πλέον ασφαλής. (…) μετ’ αληθούς δ’ αγωνίας παρακολουθούμεν οι Έλληνες την εκτύλιξιν των γεγονότων, άτινα διαδραματίζονται εν τη πολυπαθεί χώρα ”πούνε των Σλαύων όνειρο και των Ελλήνων αίμα”.»

Από τις αντιδράσεις με μαζική λαϊκή συμμετοχή ξεχωρίζουν δύο: Η πρώτη ήταν η διεξαγωγή εκκλησιαστικού μνημοσύνου «υπέρ των εν Μακεδονία πεσόντων» στο Όμοδος, με συρροή χιλιάδων λαού από τα γύρω χωριά, στις 14 Σεπτεμβρίου 1903, μέρα του Σταυρού και πανήγυρης για την κωμόπολη, όταν έγιναν και οι πρώτοι περιφερειακοί Αγροτικοί αθλητικοί Αγώνες. Τον επιμνημόσυνο λόγο εκφώνησε ο Αριστόδημος Κ. Πηλαβάκης, διευθυντής της Αστικής Σχολής Λεμεσού. Μεταφέρουμε τον επίλογο της είδησης: «Μετά τας σχετικάς μνημονεύσεις το πλήθος ανακράζει: “Αιωνία η μνήμη των υπέρ της πίστεως και της πατρίδος θανόντων εκ Μακεδονία αδελφών”»… Η επόμενη μεγάλη εκδήλωση ήταν στη Λεμεσό, στις 12 Δεκεμβρίου 1903, μια εσπερίδα από τη Λέσχη «Αθήναιον», με τα έσοδα υπέρ μακεδονικών συλλόγων της Αθήνας. Διατέθηκαν 160 εισιτήρια και το πρόγραμμα περιλάμβανε διάλεξη του νεαρού φιλόλογου και νομικού Σίμου Μενάρδου, μουσικό πρόγραμμα και απαγγελία του ποιήματος «Μακεδονία» του Μενέλαου Φραγκούδη από τον ίδιο, σε μια μίμηση του παλαμικού «Κύπρος» του 1901. Ο επίλογος της διάλεξης του Μενάρδου αναδεικνύει το ύφος της ρητορικής του πρώιμου κυπριακού αλυτρωτισμού, και ορισμένα βασικά του γνωρίσματα, όπως τη σύνδεση με το «αρχαίον κλέος» και την «υποχρέωση» της εθνικής αλληλεγγύης: «Η απόστασις της Κύπρου από του Κρουσόβου είναι βεβαίως μεγαλυτέρα της αποστάσεως της Μιλήτου από των Αθηνών. Αλλ’ η καρδία αγνοεί τας αποστάσεις. (…) Και όμως ήξιζε, Κύριοι, να υγρανθούν ολίγον χάριν της Μακεδονικής συμφοράς [της εξέγερσης του Ίλιντεν] οι οφθαλμοί μας. Ήθελα, το ομολογώ, να έβλεπα δάκρυ εις τα μάτια των νέων, όσοι θα κληθώσι να χύσωσι και αίμα χάριν της πατρόδος του Αλεξάνδρου, καθώς ηγωνίσθησαν οι πρόγονοί των παρά το πλευρόν του μεγάλου Μακεδόνος. Ήθελα να έβλεπα δάκρυα εις τα μάτια των κορών, όσαι μίαν ημέραν ως μητέρες, χάριν της Μακεδονικής γης θα δώσωσιν αδάκρυτοι την σπαρτιατικήν ασπίδα!» Κυπριακές διαθλάσεις της πολύχρωμης «μακεδονικής σαλάτας»…

ΥΓ 1. Οι αποτροπιαστικές εικόνες βαρβαρότητας από την επίθεση στον Δήμαρχο Θεσσαλονίκης προκαλούν οδύνη, ειδικά αν σκεφτεί κανείς ότι έγιναν  σε μια εκδήλωση καταδίκης της ποντιακής γενοκτονίας. Πιο αποκρουστικό σύμπτωμα παραλογισμού θεωρούμε, ότι πλέον, σε ανάλογα περιστατικά, ένα μεγάλο τμήμα της νεοελληνικής κοινωνίας επικροτεί και δικαιολογεί (!), κι ένα άλλο τμήμα αποδοκιμάζει και διαμαρτύρεται. Εξαρτάται, εάν το θύμα λέγεται Χατζηδάκης, Κουμουτσάκος, Συρίγος, Μπουτάρης, αν είναι επιβαίνοντες σε «μπατσικό», ή εάν είχαν την ατυχία να εγκλωβιστούν στο κατάστημα της Μαρφίν στη Σταδίου…

ΥΓ 2. Η πρόσφατη απόφαση της πλειοψηφίας του Δημοτικού Συμβουλίου Πάφου για την αποκαθήλωση του ονόματος «Μαρκίδειο» από το (Δημοτικό) Θέατρο της πόλης στρέφεται εναντίον της ιστορίας του Κτήματος και των κατοίκων του και προσβάλλει βάναυσα τη μνήμη του Σωτηράκη Μαρκίδη, κορυφαίας φυσιογνωμίας της Πάφου στον 20ό αιώνα, μαζί με τον Χριστόδουλο Γαλατόπουλο και τον Λοΐζο Φιλίππου. Κύριε Δήμαρχε της Πάφου, προσβλέπουμε σε διόρθωση της αναίτιας απόφασης…

Πηγή: Φιλελεύθερος

https://www.apopseis.com/i-diathlasis-tis-exegersis-tou-ilinten-stin-kypro-to-1903/#more-9316

Αρέσει σε %d bloggers: