Αρχείο

Archive for the ‘Ιστορικά και θεωρητικά’ Category

«Όταν ο “αντιεθνικισμός” γίνεται όχημα σοσιαλφασισμού.»

10/04/2019 Τα σχόλια έχουν κλείσει

Γράφει ο Γιάννης Παπαμιχαήλ

Όπως ο διάβολος, έτσι και ο φασισμός έχει πολλά ποδάρια. Ανάλογα την ιστορική συγκυρία, διαλέγει κάθε φορά με ποιο θα περπατήσει καλύτερα ανάμεσα στους πολιτικά αποπροσανατολισμένους και κοινωνιοοικονομικά εξαθλιωμένους μικροαστούς, έτσι ώστε να φαίνεται κοινωνικά δίκαιος, ιστορικά αναγκαίος, πολιτικά αναμενόμενος και λογικά ορθός.

Το σημερινό “αυγό του φιδιού” έχει σπάσει προ πολλού και πολλά “φιδάκια” έχουν ήδη εκκολαφθεί. Κυκλοφορούν παντού γύρω μας, χωρίς καν να έχουν πάντα σαφή συνείδηση του ιστορικού και πολιτικού τους ρόλου. Σέρνονται κάτω από τα μάτια του δημοκρατικού πληθυσμού της χώρας και ασταμάτητα τον προκαλούν. Ίσως όμως σφάλλουν, υποτιμώντας, λόγω της μεγάλης σιγουριάς τους, την εσωτερική δομή του αντιστασιακού και αντικαθεστωτικού φρονήματος ενός πραγματικά αντικομφορμιστικού τμήματος του ελληνικού λαού. Είναι οι πολίτες, το νευρικό σύστημα των οποίων δεν έχει ακόμα παραλύσει από τις δηλητηριώδεις, νεοφασίζουσες, σοσιαλκοσμοπολίτικες επιθέσεις της τελευταίας εικοσαετίας.

Μαζί με τα παιδιά των πρώην αριστερών και των απογοητευμένων οπαδών του πράσινου ήλιου που σαν “λαός στην εξουσία” έγιναν κάποια στιγμή καθεστώς, κόλλησαν “αριστεροφροσύνη” και τα εγγόνια ή τα δισέγγονα των υπερπατριωτών αμερικανόφιλων της δεκαετίας του ’50. Εκείνων που μετά τον εμφύλιο απαιτούσαν τον έλεγχο των πολιτικών φρονημάτων του προδομένου και ηττημένου ελληνικού δημοκρατικού λαού.

Κάποιοι απόγονοι των στρατολογημένων σε διάφορες παρακρατικές οργανώσεις ακροδεξιών Γκοτζαμάνηδων, που αναλάμβαναν τρομοκρατικές ενέργειες σε βάρος της δημοκρατικής και πατριωτικής Aριστεράς, τώρα πια δηλώνουν αριστεροί και ιδίως αντιπατριώτες, ή υποπατριώτες, Ευρωπαίοι, πολίτες του κόσμου και οπωσδήποτε αντιεθνικιστές. Πάντα, όμως, πολιτισμικά αμερικανόπνευστοι και ενίοτε αμερικανόφιλοι. Διαβάστε περισσότερα…

«Προς το BBC: «Μακεδόνας σημαίνει Έλληνας».»

27/02/2019 Τα σχόλια έχουν κλείσει

Διάβασα στο αγγλικό BBC ένα άρθρο περί ύπαρξης στην Ελλάδα «μη-Ελληνικής Μακεδονικής μειονότητας». Το άρθρο αυτό στηρίζεται σε συνέντευξη που έχει δώσει ο κ. Φωκάς Σπόνδης.

Το BBC κάποτε εθεωρείτο απολύτως έγκυρο και τα δημοσιεύματά του ήταν απολύτως ισορροπημένα, παρουσιάζοντας όλες τις αντίθετες μεταξύ τους απόψεις. Εδώ και μερικά χρόνια και το BBC έχει ξεπέσει στο επίπεδο ενός μηχανισμού προπαγάνδας και έχει καταστεί απολύτως αναξιόπιστο.

Το ότι έχει ξεπέσει φαίνεται και από το παραπάνω άρθρο, στο οποίο παρουσιάζει τις απόψεις του κ. Φωκά Σπόνδη. Και τις παρουσιάζει ως αντικειμενικές, ως θέσφατα, σαν αν μην υπάρχει αντίλογος. Εάν το BBC ήθελε να μην θεωρείται αναξιόπιστο, θα έπρεπε να είχε παρουσιάσει και τις απόψεις κάποιου ο οποίος διαφωνεί με τον κ. Φωκά Σπόνδη.
Και υπάρχουν τόσοι πολλοί που διαφωνούν με τον κ. Φωκά Σπόνδη!!!! Ενώ αυτοί που συμφωνούν μαζί του είναι τόσο λίγοι…

Το BBC δεν το έκανε, άρα δεν το αδικώ χαρακτηρίζοντάς το «αναξιόπιστο» ως μέσο μαζικής ενημέρωσης.

Το BBC προβάλλει τις απόψεις του κ. Φωκά Σπόνδη, ο οποίος είναι συνταξιούχος δικηγόρος της Πτολεμαΐδος, είναι 92 ετών, απ’ ότι γνωρίζω, ουδέποτε ανέπτυξε κάποια δραστηριότητα που να τον κάνει γνωστό στο Λονδίνο και στο BBC. Που και πως τον βρήκε το BBC για να προβάλει τις απόψεις του; Βεβαίως, ίσως κάνω λάθος ισχυριζόμενος ότι το BBC προβάλλει τις απόψεις του κ. Φωκά Σπόνδη. Ίσως το σωστό είναι ότι το BBC, δημοσιεύοντας τις απόψεις του κ. Φωκά Σπόνδη, προβάλλει τις απόψεις του τοκογλυφοκρατικού καθεστώτος, που έχει εγκαθιδρυθεί στην Ελλάδα και σε όλον τον Δυτικό κόσμο. Διότι δεν έχουμε «ΔΗΜΟ-κρατία», έχουμε «ΤΟΚΟΓΛΥΦΟ-κρατία»!!!

Ο κ. Φωκάς Σπόνδης υπήρξε φίλος του πατέρα μου, τον θυμάμαι από την εποχή που ήμουν πολύ μικρό παιδί και θεωρώ ότι τον γνωρίζω καλά. Πέρα από τις απόψεις που εκφράζει περί Μακεδονίας και Μακεδόνων, στην συνείδησή μου ο κ. Φωκάς Σπόνδης είναι καταχωρημένος ως ένας πολύ αγαπητός άνθρωπος με πολύ χιούμορ. Βεβαίως, αυτό δεν με εμποδίζει να αρθρώσω αντίλογο στις απόψεις που εκφράζει και να συναγάγω συμπεράσματα, τα οποία δείχνουν ότι οι απόψεις του δεν είναι καθόλου βάσιμες.
Ο κ. Φωκάς Σπόνδης ισχυρίζεται ότι υπάρχει «μη-Ελληνική Μακεδονική» μειονότητα στην Ελλάδα. Το ίδιο ακριβώς ισχυρίζεται και το τοκογλυφοκρατικό καθεστώς. Ο κ. Φ. Σπόνδης και το καθεστώς λένε το ίδιο πράγμα, άρα αυτά που λέει ο κ. Φ. Σπόνδης είναι «πολιτικά ορθά», δηλαδή αρεστά στην εξουσία. Και αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο το (κάποτε ……) μέγα και τρανό BBC ασχολείται με τις απόψεις του κ. Φ. Σπόνδη, επειδή οι απόψεις αυτές είναι «πολιτικά ορθές», αρεστές στο καθεστώς!!!

Το ότι μια άποψη είναι «πολιτικά ορθή», δηλαδή «αρεστή στην εξουσία», δεν την κάνει και βάσιμη, αληθή, σωστή. Ο αντικομμουνισμός κάποτε στην Ελλάδα και στην Ευρώπη ήταν η «πολιτικά ορθή» θέση. Όμως, όλα αυτά που λέγονταν και γράφονταν για τον κομμουνισμό τότε στην Δύση ήταν σωστά, ή ήταν προπαγάνδα; Ομοίως στις κομμουνιστικές χώρες κάποτε η «πολιτικά ορθή» θέση ήταν ο αντικαπιταλισμός. Όμως, όλα αυτά που λέγονταν και γράφονταν για τον καπιταλισμό τότε στις κομμουνιστικές χώρες ήταν σωστά, ή ήταν προπαγάνδα; Το συμπέρασμα είναι ότι, όποιος προβάλλει «πολιτικά ορθές» απόψεις κατά πάσαν πιθανότητα κάνει προπαγάνδα!!!

Γιατί να μην ισχύει αυτό το συμπέρασμα και όσον αφορά τις απόψεις που εκφράζει ο κ. Φ. Σπόνδης και τις οποίες προβάλει ΧΩΡΙΣ ΑΝΤΙΛΟΓΟ το ξεπεσμένο, πλέον, BBC;

Ας δούμε τι μας λέει ο κ. Φ. Σπόνδης.

Το πρώτο που λέει είναι ότι οι ντόπιοι (δηλαδή, οι γηγενείς Μακεδόνες, αυτοί που οι πρόγονοί τους μιλούσαν το ΣΛΑΒΟΦΑΝΕΣ ιδίωμα, τους οποίους θέλουν να παρουσιάσουν ως μη-Έλληνες) διώχθηκαν από τις κατά καιρούς κυβερνήσεις της Ελλάδος. Αυτό είναι σωστό. Όμως, για να έχουμε μία πλήρη εικόνα του γιατί διώχθηκαν, πρέπει να ερευνήσουμε τον ρόλο των χαφιέδων, πολύ μεγάλο ποσοστό των οποίων ήταν ντόπιοι και οι οποίοι κατήγγειλαν ψευδώς συγχωριανούς και συγγενείς τους, για να τους πάρουν τα χωράφια, τα σπίτια, τα χρήματα, τις γυναίκες και τις κόρες. Οι καταγγελίες απευθύνονταν σε διεφθαρμένους δημοσίους υπαλλήλους, οι οποίοι ενδιαφέρονταν μόνον για την νομή της εξουσίας. Και για να νεμηθούν την εξουσία, χρησιμοποιούσαν τους χαφιέδες ως συνεργάτες. Μήπως υπάρχουν ομοιότητες με το σήμερα; Διαβάστε περισσότερα…

Για την τρέχουσα Κατοχή της Ελλάδας.

06/02/2019 Τα σχόλια έχουν κλείσει

«Πρεσπών και Ζυρίχης βίοι παράλληλοι.»

21/01/2019 Τα σχόλια έχουν κλείσει

«Εστιάζουμε σε δύο κρίσιμες ώρες στη σύγχρονη πολιτική ιστορία της χώρας, που σφραγίζουν αρνητικά τη διαδρομή της, όπου επικεντρώνεται η κοινή αναφορά σε εθνικού επιπέδου επαναλαμβανόμενα πολιτικά λάθη».

Πολιτική σημαίνει συμμετοχική λειτουργία λαού, μερών και ατόμων, καθώς και παντός εμπλεκoμένου σε ζητήματα που άπτονται του συνόλου της ευρύτερης κοινωνίας, του πληθυσμού, του έθνους και της Ιστορίας. Οι επιλογές κατά ταύτα που λαμβάνουν χώραν στο πολιτικό γίγνεσθαι επηρεάζουν τη ζωή ως πολιτισμό και την πολιτική ως επερχόμενο μέλλον.

Εν προκειμένω εστιάζουμε σε δύο κρίσιμες ώρες στη σύγχρονη πολιτική ιστορία της χώρας, που σφραγίζουν αρνητικά τη διαδρομή της, όπου επικεντρώνεται η κοινή αναφορά σε εθνικού επιπέδου επαναλαμβανόμενα πολιτικά λάθη. Εδώ συνάγεται προδήλως πως διά ταύτα δύο διαφορετικά σημεία του Ελληνισμού, στον Βορρά και στον Νότο, τίθενται σε μία παράλληλη τροχιά ιστορικοπολιτικής αναφοράς, όπου στη μία περίπτωση η απειλή εκδηλώθηκε ως πραγματικότητα εις βάρος της χώρας και του λαού, ενώ στην άλλη ο κίνδυνος του μέλλοντος εκτιμάται ως δυνάμει επερχόμενος από τα διαδραματιζόμενα του παρόντος.

Αναφερόμαστε αφενός στις Συμφωνίες Ζυρίχης – Λονδίνου του 1959, με τις οποίες ιδρύθηκε το κυπριακό κράτος ως ελληνοτουρκικός συνεταιρισμός, που συνιστούσαν την λυδία λίθο των τραγικών γεγονότων που ακολούθησαν στη Μεγαλόνησο τα επόμενα χρόνια και δη το 1964, το 1967, με κορύφωση την τουρκική εισβολή. Τη δεκαετία του 1960 μέχρι και το 1974 ο Ελληνισμός κυριαρχούσε στην κυπριακή επικράτεια. Το γεγονός της υπογραφής των Συμφωνιών Ζυρίχης – Λονδίνου από μία χώρα, όπως η Ελλάδα, που εξήλθε νικηφόρα από τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, μαρτυρεί τη σοβαρότητα του λάθους που διεπράχθη το 1959 και το εθνικό επίπεδο των συνεπειών, οι οποίες αφεύκτως έκτοτε συνοδεύουν την πορεία Ελλάδας και Κύπρου. Οι Συμφωνίες συνομολογήθηκαν, υπεγράφησαν και ετέθησαν σε λειτουργία χωρίς να ερωτηθεί ο κυπριακός αποικιακός λαός, ενώ το όλο γεγονός έλαβεν χώραν και υλοποιήθηκε κατόπιν πιέσεων του επικυριαρχούντος το ελληνικό πολιτικό σύστημα βρετανικού παράγοντος και της Αθήνας προς τη Λευκωσία.

Από την άλλη, με τη Συμφωνία των Πρεσπών, η οποία βιώνεται ως πολιτική εξέλιξη καθορίζουσα μια ολόκληρη εποχή, επικαιροποιούνται σύγχρονα διλήμματα του Ελληνισμού. Με την ως άνω Συμφωνία αποδίδεται η Μακεδονία ουσία ως ταυτότητα, δηλαδή ως γλώσσα και ως ιθαγένεια στους Σκοπιανούς. Τούτο σημαίνει πως το τι προβλέπει η Συμφωνία στο λεκτικό της δεν ανταποκρίνεται στο πώς προσλαμβάνουν οι τρίτοι τις έννοιες που εκπέμπει η φιλοσοφία του κειμένου και κυρίως το πολιτικό της υπόβαθρο. Ο διεθνής παράγων αναγνωρίζει πλέον και επισήμως διά ελληνικής υπογραφής τη «Βόρεια Μακεδονία» ως υπαρκτή οντότητα των «Μακεδόνων», το οποίο παραπέμπει εν προκειμένω σε μία ραγδαίως εδραιούμενη αντίληψη στη διεθνή κοινότητα περί της «Μακεδονίας» των Σκοπίων ως της πραγματικής χώρας των Μακεδόνων. Αυτό βεβαίως σημαίνει μία σταδιακή δημιουργία εικόνας, που αφεύκτως ανταποκρίνεται σε μια νέα ταυτότητα, η οποία θα παραχαράσσει εις το διηνεκές την παρουσία της Μακεδονίας στον κόσμο. Σημειώνεται πως στη Συμφωνία των Πρεσπών οι ελληνικές υπογραφές τέθηκαν από μία κυβέρνηση και ένα πολιτικό σύστημα σαφώς υπερέχον του Σκοπιανού και επομένως από μία ελληνική θέση ισχύος, που δεν δικαιολογεί το προϊόν της συμφωνίας.

Ενώ κατά τα ανωτέρω στη Ζυρίχη ετέθησαν οι προϋποθέσεις επερχόμενου τουρκικού στρατηγικού ελέγχου της Κύπρου, στις Πρέσπες μπορεί κανείς αντιστοίχως να διακρίνει το σπέρμα ενός αυριανού «Μακεδονισμού». Η καθιέρωση της «Μακεδονικής» κρατικής οντότητας, που προβάλλει διεθνώς και ως «μακεδονική» εθνική ταυτότητα, θα μπορούσε στο απώτερο μέλλον να εκδηλωθεί και σε μια διεκδικητική διάσταση ιδιοποίησης του ιστορικού ονόματος και της ελληνικής κατά ταύτα Μακεδονίας ως ταυτισμένης με το τιτοϊκό κατασκεύασμα των Σκοπίων. Ουδείς ξένος θα ασχοληθεί στο μέλλον με τις λεπτομέρειες της Συμφωνίας, κατά πόσον δηλαδή στους τακτικισμούς της σκοπιανής πλευράς, η οποία ειρήσθω εν παρόδω τυγχάνει και το «αγαπημένο παιδί» του δυτικού παράγοντα, επέρχονται κινήσεις παραβιάζουσες σε μικρότερο ή μεγαλύτερο βαθμό τη Συμφωνία των Πρεσπών.

Πρόκειται για ένα σκηνικό που υπομιμνήσκει τα κατά Ταλλεϋράνδο υπερβαίνοντα το έγκλημα κατά τούτο λάθη, αφού άπτονται του έθνους. Εξάλλου επαναλαμβανόμενα λάθη σε μια ιστορική διαδρομή, όπως αποτιμώνται και στην οπτική του Μαρξ, εκδηλώνονται κατά πρώτον ως τραγωδία και κατά δεύτερον ως φάρσα.

Η απορία κατόπιν τούτων είναι προφανής. Παραπέμπει δε στο ερώτημα πώς είναι δυνατόν ένας Ελληνισμός, που προβάλλει στο διεθνές στερέωμα με δύο ελληνικές κρατικές οντότητες, οι οποίες εκπροσωπούν ενιαία συμφέροντα και κοινές στρατηγικές, να μην είναι αξιόπιστα και αποτρεπτικά σε θέση ανάπτυξης τέτοιων δομών προβολής πολιτικών, που να υπερασπίζουν αποτελεσματικά το απτόμενο ολόκληρου του λαού εθνικό συμφέρον. Η υποχρέωση της χώρας, της κοινωνίας, απασών των πολιτικών δυνάμεων, που συμπράττουν στο πολιτικό σύστημα είναι σαφώς προσδιορισμένη και ασφαλώς δρομολογημένη να οριοθετεί πλαίσιο ενάσκησης πολιτικής, που παραπέμπει στα όρια διασφάλισης του εθνικού συμφέροντος. Εν κατακλείδι, η συνομολογηθείσα συμφωνία αποτελεί ζήτημα που προβάλλει αναφορές ζωτικής σημασίας για την πορεία του έθνους, ελλοχεύοντας κινδύνους ενός κατά ταύτα υπονομευμένου εθνικού μέλλοντος.

ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΣ Κ. ΓΙΑΛΛΟΥΡΙΔΗΣ

http://www.sigmalive.com/simerini/analiseis/550558/prespon-kai-zyrixis-vioi-paralliloi

«Η εκατονταετία της γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου.»

18/01/2019 Τα σχόλια έχουν κλείσει

Ν. Λυγερός

Το 2019 θα είναι τα 100 χρόνια της επετείου της Γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου. Έτσι με αυτή την ευκαιρία θα δούμε την αξία του έργου του Ποντιακού Ελληνισμού τόσο στην Ελλάδα όσο και στο εξωτερικό, διότι τώρα δεν θα έχουμε καμία δικαιολογία για απραξία όσον αφορά στη διεθνοποίηση και αναμένοντας αναγνωρίσεις από τα άλλα κράτη. Θα είναι επίσης καλό να σκεφτούμε κι εμείς σε αυτό το πλαίσιο ν’ αναγνωρίσουμε άλλες γενοκτονίες και ειδικά τις αιωνόβιες για να δώσουμε το παράδειγμα. Διότι τώρα ως αιωνόβια γενοκτονία, η δική μας έχει δείξει επί του πρακτέου ότι δεν ξεχάσαμε όσο ισχυρή κι αν είναι η τουρκική προπαγάνδα. Αυτό σημαίνει επίσης ότι ορθώς επέλεξε ο Lemkin αυτό το παράδειγμα για να δείξει στα Ηνωμένα Έθνη τι σημαίνει η λέξη που επέλεξε, για να χαρακτηρίσει αυτό το έγκλημα της βαρβαρότητας. Είναι επίσης η κατάλληλη χρονιά για την ονοματοδοσία οδών που υπενθυμίζουν και τους Δίκαιους που πάλεψαν για να σωθούν οι αθώοι και να μην ξεχαστεί αυτό που βίωσαν οι επιζώντες, που αποτελούν την αντίσταση της ζωής απέναντι στον τεχνητό θάνατο που προκάλεσαν οι γενοκτόνοι, που είναι βέβαια χρονοκτόνοι. Έτσι αυτό το έτος θα πρέπει να αξιοποιήσουμε όλα τα δεδομένα που έχουμε σε ιστορικό επίπεδο, αλλά και να συντονιστούμε στρατηγικά για να πετύχουμε στόχους που θεωρούνται αδιανόητοι.

http://www.lygeros.org/articles.php?n=41629&l=gr

Και «βελούδινος» Ν. Κοτζιάς.

16/01/2019 Τα σχόλια έχουν κλείσει

ΟΥΤΕ ΟΙ ΑΝΑΦΟΡΕΣ ΤΟΥ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΗΤΑΝ ΤΥΧΑΙΕΣ, ΟΥΤΕ ΟΙ ΠΡΟΣΦΑΤΕΣ ΔΗΛΩΣΕΙΣ ΤΟΥ ΠΡΟΕΔΡΟΥ ΑΝΑΣΤΑΣΙΑΔΗ

ΚΑΙ ΠΟΙΟΣ ΠΡΩΤΟΣ ΕΙΧΕ ΥΠΟΣΧΕΘΕΙ ΞΕΧΩΡΙΣΤΗ ΑΥΤΟΔΙΑΘΕΣΗ ΤΗΣ ΜΕΙΟΝΟΤΗΤΑΣ ΤΟΥ 18%; Ο ΒΡΕΤΑΝΟΣ ΥΠΟΥΡΓΟΣ ΑΠΟΙΚΙΩΝ, ΛΕΝΟΞ ΜΠΟΪΤ, ΑΠΟ ΤΟ ΒΗΜΑ ΤΗΣ ΒΟΥΛΗΣ ΤΩΝ ΚΟΙΝΟΤΗΤΩΝ, ΣΤΙΣ 19.12.1956!

Ο Ν. Κοτζιάς εισηγήθηκε ως δεύτερή του επιλογή το «βελούδινο διαζύγιο, όπου οι περιοχές ανταλλάσσονται με αναγνώριση και εξασφαλίζεται και ευρωπαϊκό μέλλον για τους Τουρκοκύπριους». Στην εισήγησή του υποστήριξε ότι οι Ελληνοκύπριοι ήσαν υπεύθυνοι για τα γεγονότα του 1963

Πρόσφατα ο συνάδελφος Κώστας Βενιζέλος, με άρθρα του στον «Φιλελεύθερο», γράφει για λύση δύο κρατών, διχοτόμησης/βελούδινου διαζυγίου. Στις 23.12.2017: «Ένα σενάριο εσχάτως αναπτύσσεται στα παρασκήνια και είναι αυτό για συμφωνημένη διχοτόμηση/βελούδινο διαζύγιο. Είναι μια παλιά προσέγγιση, που συζητείται σε διάφορα σαλόνια και έχει την τελευταία περίοδο «εισβάλει» και στο… λεξικό και μερίδας της πολιτικής ελίτ της χώρας. Το ενδιαφέρον σε αυτό το «νέο στοιχείο» είναι ότι η ιδέα της συμφωνημένης διχοτόμησης αναπτύσσεται από τους υπέρμαχους της λύσης Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας (ΔΔΟ). Από αυτούς, δηλαδή, που επιδιώκουν «διακαώς συμφωνία». Κοντολογίς, αυτοί που επιδιώκουν την όποια λύση».

Και στις 7.1.2018: «H τουρκική πλευρά παρουσιάζεται ανοικτή στη διαπραγμάτευση λύσης δύο κρατών. Η τουρκική αυτή στάση αποτελεί απάντηση, όπως προκύπτει, σε κινήσεις που έγιναν προς αυτήν την κατεύθυνση, χωρίς να κατονομάζονται οι εμπνευστές και προωθητές της ιδέας… Η εισήγηση για δύο κράτη δεν είναι τουρκική, αλλά τέθηκε ή συζητήθηκε από άλλους και η τουρκική πλευρά απλώς απαντά και δείχνει να διάκειται κατ’ αρχήν θετικά. Δεν υπάρχουν επιβεβαιωμένες πληροφορίες για το ποιος είχε την πρωτοβουλία. Σημειώνεται ότι Τουρκοκύπριοι πολιτικοί λένε σε συναντήσεις τους πως το θέμα αυτό συζητήθηκε ήδη και πως έγινε με πρωτοβουλία της ελληνοκυπριακής πλευράς…».

Ιστορική… συνέπεια

Όντως, αυτή η επιδερμική προσέγγιση δεν είναι «νέο στοιχείο», αλλά ταυτόχρονα δεν αληθεύει ότι η εισήγηση για δύο κράτη δεν είναι τουρκική, γιατί το έγραψε και ο ίδιος ο Κ.Β. το 2014. Εξάλλου η βρετανο-τουρκική Δι-κοινοτική, Δι-ζωνική Ομοσπονδία αυτό συνεπάγεται και οι Τούρκοι το έπαιζαν και το παίζουν σε όλα τα ταμπλό με ραχοκοκκαλιά τη ΔΔΟ, καμία έκπληξη επομένως η υποστήριξη δύο κρατών από τους ένθερμους διζωνικούς. Πολύ συνοπτικά παραθέτω:

1985 – Κυκλοφόρησε το βιβλίο του Zaim M. Nejatigil στα αγγλικά «Our Republic in Prospective» και σε άλλη έκδοση «The Turkish Republic of Northern Cyprus in perspective», δηλαδή το ένα από τα δύο «κράτη».

1986 – («Σημερινή», 7.1.2018) Ο Τούρκος Πρωθυπουργός Τουργκούτ Οζάλ δήλωσε στο Λονδίνο ότι δεν τον αρκούσε η ομοσπονδιακή λύση, αυτή είχε ήδη εφαρμοστεί ντε φάκτο και εμφανίστηκε να τον έλκυε η αλλαγή του στάτους κβο σε δύο κράτη.

1987 – Η Μεικτή Κοινοβουλευτική Επιτροπή του Βρετ. Κοινοβουλίου κάλεσε τη βρετανική κυβέρνηση να προωθήσει λύση «Συνομοσπονδίας», αναβαθμίζοντας οικονομικά το ψευδοκράτος.

1990 – Ψήφισμα Σ. Ασφαλείας 649/90 για λύση δι-κοινοτικής, δι-ζωνικής ομοσπονδίας.

1992 – Ακολουθούν οι «Συνομόσπονδες Ιδέες Γκάλι» (βρετανικής γραφής και εμπνεύσεως) και το ψήφισμα 750/92, το οποίο καθορίζει τι εννοεί με τη ΔΔΟ, γεωγραφική διχοτόμηση με αμιγές τουρκοκυπριακό πληθυσμό στο δικό τους «κρατίδιο».

1992 – Ο Τούρκος Πρωθυπουργός Σουλεϊμάν Ντεμιρέλ δήλωσε στον Βρετανό Πρωθυπουργό Τζον Μέιτζορ ότι οι Τ/κ είναι διαφορετική φυλή και ήταν δύσκολο να τους πείσει ένας να ζήσουν μαζί με τους Ε/κ μετά τη κατάρρευση της Γιουγκοσλαβίας κ.α., άρα εννοούσε «δύο κράτη» («Σημερινή», 7.1.2017).

1993 – Επισκέφθηκε την Κύπρο η Βρετανίδα Υφυπουργός Εξωτερικών και Κοινοπολιτείας, βαρόνη Λίντα Τζόκερ, και δήλωσε ότι υπάρχουν και άλλες λύσεις εκτός της ομοσπονδίας.

1994 – Η ψευδοβουλή δήλωσε ότι «υπάρχουν και άλλες λύσεις από την ομοσπονδία».

2004 – «Σχέδιο Ανάν» απότοκο των «Ιδεών Γκάλι»…

2007 – Νίκος Κοτζιάς – βελούδινο διαζύγιο, δύο κράτη

Η εισήγηση Κοτζιά Διαβάστε περισσότερα…

«Ο Καναδάς και η Γενοκτονία των Ποντίων.»

30/11/2018 1 Σχολιο

Ν. Λυγερός

Με την απόρριψη από τη Γερουσία του Καναδά της πρότασης για την αναγνώριση της Γενοκτονίας των Ποντίων, πρέπει να σκεφτούμε πιο ορθολογικά τις δυσκολίες που υπάρχουν. Σίγουρα υπάρχει η επιρροή της Τουρκίας αλλά τώρα και των Σκοπίων. Σίγουρα δεν υπάρχει πρακτική υποστήριξη εκ μέρους της επίσημης Ελλάδας αφού αυτή αναρωτιέται ακόμα ως κυβέρνηση αν πρέπει να μιλούμε για γενοκτονία. Το πρόβλημα όμως είναι να λειτουργήσουμε πιο δομικά και πιο στρατηγικά. Σε αυτό το πλαίσιο πρέπει να αξιοποιήσουμε στο έπακρον τα αρχεία του Raphael Lemkin που επινόησε τον όρο γενοκτονία, ο οποίος αναγνωρίστηκε επίσημα από τα Ηνωμένα Έθνη στις 9 Δεκεμβρίου 1948, διότι αυτά αποδεικνύουν ότι χρησιμοποίησε ως παράδειγμα τα γεγονότα του Πόντου για να εξηγήσει τι εννοεί με τον όρο γενοκτονία. Επίσης οι Έλληνες του Πόντου είναι αυτόχθονας λαός και έχουν τα Δικαιώματα των Αυτοχθόνων λαών που ψηφίστηκαν στα Ηνωμένα Έθνη το 2007. Και πρέπει να βλέπουμε τη γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου σε ένα ενιαίο πλαίσιο που αποτελείται από την Τριάδα Γενοκτονιών που αφορά στους Αρμένιους, Ασσύριους και Έλληνες. Διότι με αυτόν τον τρόπο πετύχαμε την αναγνώριση στη Σουηδία το 2010 αλλά και σε πολιτείες της Αυστραλίας και της Αμερικής. Αντί να λέμε μόνο για τα εμπόδια ας γίνουμε εμείς πιο ανθεκτικοί για να υπερασπιστούμε πιο αποτελεσματικά τους αθώους που έπεσαν θύματα.

http://www.lygeros.org/articles.php?n=41220&l=gr

Αρέσει σε %d bloggers: