Αρχείο

Archive for the ‘Ιστορικά και θεωρητικά’ Category

Μία επική μελέτη του καθηγητή κ. Α. Φώσκολου.

22/08/2019 2 Σχόλια

Κλιματική Αλλαγή: Πως ένα φυσικό φαινόμενο μετατράπηκε σε απάτη

Αντώνης Φώσκολος

18029
Κλιματική Αλλαγή: Πως ένα φυσικό φαινόμενο μετατράπηκε σε απάτη, Αντώνης Φώσκολος

Η Κλιματική Αλλαγή είναι ένα διαχρονικό φαινόμενο που εμφανίστηκε εδώ και εκατομμύρια χρόνια και μελετήθηκε από τους γεωλόγους του Τεταρτογενούς (Quaternary geologists). Αυτή η κατηγορία των γεω-επιστημόνων μελετούν το παλαιό-κλίμα και την παλαιό-εδαφολογία. Από τα τέλη του 17ου αιώνα μελέτησαν τις παλινδρομικές κινήσεις των παγετώνων που γινόντουσαν κάθε περίπου 120.000 χρόνια, αρχής γενομένης από τα μέσα του Τεταρτογενούς, ήτοι, περίπου, πριν 1.000.000 χρόνια. Την αιτία δεν την γνώριζαν.

Το 1942 οι Γερμανοί συνέλαβαν και φυλάκισαν στο Βελιγράδι έναν διάσημο Σέρβο αστροφυσικό ονόματι Milancovitch. Κατά την διάρκεια της παραμονής του στις φυλακές μελέτησε τις τροχιές της Γης γύρω από τον ήλιο και παρατήρησε ότι όταν η τροχιά της Γης μεταβάλλεται από κυκλική, που είναι σήμερα, σε ελλειψοειδή έχουμε τους παγετώνες των 120.000 ετών, εικόνα 1. Όταν ο άξονας περιστροφής αλλάζει κλίση κάθε 40.000 χρόνια, έχουμε πάλι μια παγετώδη περίοδο (εικόνα 1).

Εικόνα 1. εκκεντρότητα, αξονική απόκλιση και η μετάπτωση των τροπικών και εαρινών ισημεριών, κύκλοι Milancivitch, που δημιουργούν κλιματικές αλλαγές κάθε 120000 χρόνια, κάθε 40000 χρόνια και κάθε 20000 χρόνια αντιστοίχως, Σταύρος Αλεξανδρής, 2019.

Όταν ο ημερήσιος άξονας περιστροφής της Γης αλλάζει τοποθεσία επανέρχεται στην αρχική του θέση κάθε 20.000 χρόνια. Αυτός ο στροβιλισμός δημιουργεί κάθε 20.000 χρόνια μια παγετώδη περίοδο. Βλέπουμε ότι δεν υπάρχει η επίδραση ούτε του ανθρώπου ούτε του ατμοσφαιρικού διοξειδίου του άνθρακα. Φυσικά, εκείνη την περίοδο, δεν κάναμε χρήση των υδρογονανθράκων. Παρόλα αυτά είχαμε κλιματικές αλλαγές.

Εικόνα 2. Μερικές τοποθεσίες από τις παγοκολώνες που λήφθηκαν από τον Νότιο Πόλο και που φυλάγονται σε ειδικές αποθήκες του Πανεπιστημίου ΟHIO, USA

Το 1995 εκατοντάδες επιστήμονες από όλον τον κόσμο άρχισαν να κάνουν γεωτρήσεις στον Βόρειο και Νότιο Πόλο, όπως επίσης στη Γροιλανδία  (εικόνα 2) για να πάρουν παγοκολώνες που δείχνουν τις κλιματικές αλλαγές τα τελευταία 450.000 χρόνια.

Αυτές οι πάγο-κολώνες ορισμένες μήκους 3.200 μέτρων, (εικόνα 3) φυλάγονται στο μουσείο του πανεπιστημίου Οχάιο των ΗΠΑ ενώ οι πάγο-κολώνες από την Γροιλανδία στο Ινστιτούτο Niels Bohr της Κοπεγχάγης στη Δανία.

συνέχεια εδώ: https://slpress.gr/koinonia/klimatiki-allagi-pos-ena-fysiko-fainomeno-metatrapike-se-apati/ και https://slpress.gr/koinonia/roysvelt-chitler-thatser-kai-klimatiki-allagi-i-ergaleiopoiisi-tis-fysis-apo-tin-politiki/

Δείτε και: https://slpress.gr/koinonia/roysvelt-chitler-thatser-kai-klimatiki-allagi-i-ergaleiopoiisi-tis-fysis-apo-tin-politiki/

«Βουλγαρία σε Σκόπια: Ουτοπία ότι ο Μ.Αλέξανδρος ήταν πρόγονός σας.»

14/06/2019 Τα σχόλια έχουν κλείσει

«Εάν θέλεις να πιστεύεις στην ουτοπία ότι ο Μέγας Αλέξανδρος ήταν ο πρόγονός σου, είναι δικαίωμά σου. Αλλά δεν μπορείς να παραποιείς την ιστορία», είπε ο Υπουργός Άμυνας Κρασιμίρ Καρακατσάνοφ. Όλα όσα δήλωσε στο κανάλι «Ευρώπη».

«Τα Σκόπια δεν θα μπορέσουν να ενταχθούν στην Ε.Ε. και στο ΝΑΤΟ αν δεν δεχθούν τη θέση της Βουλγαρίας σε ιστορικά ζητήματα που προκαλούν διαμάχη και στα δύο κράτη». Αυτό δήλωσε ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης, ηγέτης του BMRO (Βουλγαρικό Εθνικό Κίνημα) και Υπουργός Άμυνας της Βουλγαρίας Κρασιμίρ Καρακατσάνοφ στο τηλεοπτικό κανάλι «Ευρώπη».

«Η Βουλγαρία», είπε, «θα πρέπει να τηρήσει σταθερά τη θέση της σε τέτοια ιστορικά θέματα και να αρνηθεί να υποστηρίξει την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση του γείτονά της, αν οι δυο πλευρές δεν θα καταφέρουν να καταλήξουν σε συμφωνία στο πλαίσιο μίας βουλγαρομακεδονικής επιτροπής».
«Τα Σκόπια δεν έχουν άλλη επιλογή παρά να αναγνωρίσουν τα ιστορικά γεγονότα, εάν θέλουν να ενταχθούν στην Ε.Ε. και στο ΝΑΤΟ», δήλωσε ο Υπουργός. «Εάν θέλεις να είσαι μέλος της Ε.Ε., κανείς δεν σου απαγορεύει να είσαι Μακεδόνας. Εάν θέλεις να πιστεύεις στην ουτοπία ότι ο Μέγας Αλέξανδρος ήταν ο πρόγονός σου, είναι δικαίωμά σου. Αλλά δεν μπορείς να παραποιείς την ιστορία», είπε ο Υπουργός.
Ταυτόχρονα, εξέφρασε αμφιβολίες για την αποτελεσματικότητα του έργου της κοινής επιτροπής: «Οι προσπάθειες να δημιουργηθεί κάτι που να ταιριάζει και στις δυο πλευρές, δεν θα οδηγήσουν πουθενά».
«Είναι αδύνατο να δημιουργηθεί ένα υποκατάστατο (σ.σ. μείγμα) της ιστορικής αλήθειας και της παραποίησης, κάτι ανάμεσα σε ψέμα και αλήθεια», είπε.
Ο πολιτικός εξέφρασε την αγανάκτησή του και για το γεγονός ότι τα Σκόπια επιμένουν στην μακεδονική καταγωγή του επαναστάτη Γκότσε Ντέλτσεφ, αλλά και για την πρόσφατη πρόταση που έγινε, να τιμάται δηλαδή ο Ντέλτσεφ στις 7 Οκτωβρίου, από κοινού σε Βουλγαρία και Σκόπια.
«Για μένα, μια τέτοια πρόταση είναι μια κοροϊδία, η οποία στην πραγματικότητα υπονομεύει τη διαδικασία βελτίωσης των σχέσεων των δύο χωρών», δήλωσε ο Καρακατσάνοφ.
Ο Υπουργός Άμυνας έχει επανειλημμένως δηλώσει ότι η Βουλγαρία θα εμποδίσει την ένταξη της Βόρειας Μακεδονίας στην Ε.Ε. και το ΝΑΤΟ, εάν ο πρωθυπουργός Ζόραν Ζάεφ «συνεχίσει να ισχυρίζεται ότι υπάρχει η μακεδονική γλώσσα».
Ο πρώην πρόεδρος της Βουλγαρίας Γκεόργκι Παρβάνοφ έχει εκφράσει στο παρελθόν την άποψή του για την ιστορία της Βουλγαρίας και της Βόρειας Μακεδονίας. Σύμφωνα με τον ίδιο, «οι κάτοικοι της γειτονικής χώρας τόσο κατά τη διάρκεια του Μεσαίωνα όσο και κατά τη διάρκεια της Βουλγαρικής Αναγέννησης προσδιορίζονταν ως Βούλγαροι».
Πηγή: Sputnik

http://www.sigmalive.com/news/international/572818/voulgaria-se-skopia-outopia-oti-o-maleksandros-itan-progonos-sas

««Το έθνος πρέπει να θεωρεί εθνικό, ό,τι είναι αληθινό» (Δ. Σολωμός)».

14/06/2019 Τα σχόλια έχουν κλείσει

«Το έθνος πρέπει να θεωρεί εθνικό, ό,τι είναι αληθινό» (Δ. Σολωμός)

του Ηλία Φιλιππίδη

Το πολιτικό ψέμμα αποτελεί την υφαλοκρηπίδα της γενικευμένης διαφθοράς

1. Η αλήθεια δεν ταυτίζεται με την πραγματικότητα

Ο Διονύσιος Σολωμός έζησε σε δύο διαφορετικές εποχές του Ελληνικού έθνους, δηλ. σε δύο διαφορετικές πραγματικότητες. Η μία πραγματικότητα ήταν η Τουρκοκρατία και η άλλη ήταν η δημιουργία του ελεύθερου ελλαδικού κράτους.

Μπορεί ο Δ. Σολωμός να ζούσε στα αγγλοκρατούμενα Επτάνησα, όμως η συνείδησή του αναγνώριζε ως μόνη υπαρκτή αλήθεια, το σύνολο του Ελληνισμού, τόσο ως γεωγραφικό όσο και ως διαχρονικό, ιστορικό σύνολο. Αυτό άλλωστε είναι και το νόημα της Επαναστάσεως του 1821, όπως το είχαν προδιαγράψει, ο εθνομάρτυρας Ρήγας Φεραίος και η Φιλική Εταιρεία.

Η Τουρκοκρατία ήταν για τον Ελληνισμό μία οδυνηρή πραγματικότητα, η οποία βεβαίως αποτελούσε μία απόλυτη αντίθεση προς την ελληνική αλήθεια. Η ελληνική αλήθεια τότε ενσαρκωνόταν από το ουτοπικό όραμα μιάς ελεύθερης πατρίδας, όπως την νοσταλγούσε το Γένος με πρότυπο την Βυζαντινή αυτοκρατορία και όπως την ύμνησε ο Δ. Σολωμός στο όνομα της ελευθερίας με το μεγαλειώδες ποίημά του «Ύμνος εις την ελευθερίαν», το οποίο καθιερώθηκε ως ο Εθνικός μας Ύμνος.

Ουτοπία είναι μία κοινωνιολογική έννοια και σημαίνει το «ούπω υπάρχον», αυτό που δεν υπάρχει ακόμη. Η πραγματοποίηση μιάς εθνικής ουτοπίας εξαρτάται από την δύναμη της συλλογικής βουλήσεως ενός έθνους. Η αλήθεια για τον Ελληνισμό ήταν τότε η βίαιη διακοπή της ιστορικής του συνέχειας και η πεποίθησή του, ότι με την υποδούλωσή του υποχρεώθηκε να ζει μία πραγματικότητα, η οποία ήταν πολύ κατώτερη από την διαχρονική του ποιότητα. Αυτή η αναντιστοιχία ποιότητας μπορούσε να επιβληθεί στον Ελληνισμό μόνο με την στέρηση της ελευθερίας του. Αλλά και χωρίς το χαρακτηριστικό της ποιοτικής αναντιστοιχίας, η ελευθερία από μόνη της αποτελεί μία υπέρτατη αλήθεια.

Βεβαίως αλήθεια σημαίνει πρωταρχικά την άμεση και πιστή αντίληψη της πραγματικότητας. Άρα είναι το αντίθετο του ψεύδους, της ψευδαισθήσεως και της αυταπάτης.

Επιπλέον όμως η έννοια της αλήθειας έχει και έναν ποιοτικό, έναν δεοντολογικό χαρακτήρα. Σε αυτό το δεύτερο επίπεδο η αλήθεια είναι ανώτερη από την πραγματικότητα και μέσω της συνειδήσεώς μας, μας καλεί να πάρουμε θέση, αν θα ταχθούμε με την αλήθεια ή με την πραγματικότητα.

Αυτή η δεοντολογική διάσταση ανάμεσα στην αλήθεια και την πραγματικότητα ενεργοποιείται πάλι από τον Σολωμό σε μία ειδικότερη και μη αναμενόμενη περίπτωση, την δολερή διχόνοια των Ελλήνων, που ξέσπασε το 1824 στην καρδιά της Επαναστάσεως. Η ομόνοια είναι αρετή. Η διχόνοια είναι μία συλλογική αρρώστια, η οποία επιπλέον θέτει σε κίνδυνο την ακριβοπληρωμένη ελευθερία.

Βλέπουμε λοιπόν, ότι η έννοια της ελευθερίας είναι πολυεπίπεδη. Αποτελείται από τρία επίπεδα:

  • α. την αντίθεση στο ψέμμα, ατομικό και συλλογικό.
  •  β. ταυτίζεται με την έννοια της αρετής και
  •  γ. θέτει τις προδιαγραφές της ορθότητας.

2. Η αλήθεια και η εθνική μας παρακμή

Το 2021 θα εορτάσουμε τα 200 χρόνια της Εθνικής μας Παλιγγενεσίας. Δυστυχώς ο απολογισμός της συνολικής ποιοτικής λειτουργίας του Ελλαδικού κράτους είναι αρνητικός. Τα φωτεινά διαλείμματα και τα επιτεύγματά μας δεν μπόρεσαν να αποτρέψουν την σημερινή γενική μας παρακμή. Το γενικό συμπέρασμα είναι, ότι είμαστε ανίκανοι να αυτοδιοικηθούμε.

Αποτύχαμε να δημιουργήσουμε ένα αυτοδύναμο και σύγχρονο ευρωπαϊκό κράτος, παρά τα αναμφισβήτητα προσόντα μας.

Αν αναζητείτε μία κεντρική αιτία της ιστορικής μας αποτυχίας, μπορώ ως κοινωνιολόγος να την αποδώσω στην προβληματική μας σχέση με την αξία της ΑΛΗΘΕΙΑΣ. Ως λαός έχουμε μόνιμο πρόβλημα εγκαίρου αντιλήψεως και επιγνώσεως της πραγματικότητας καθώς και προγραμματισμού του μέλλοντος, ως προσλήψεως αλλά και επιλογής της μελλοντικής πραγματικότητας.

Υπάρχει και ένα τρίτο επίπεδο της αλήθειας, που είναι η έννοια της ορθότητας. Η ορθότητα αφορά τις προδιαγραφές της λειτουργίας των επιλογών μας. Χύσαμε το αίμα μας για την ελευθερία το 1821 και πόσες φορές πριν, στους Εθνικούς αγώνες, στο Έπος του 40 και την Κατοχή. Όμως μέχρι και σήμερα δεν έχουμε καταλάβει, ότι η ελευθερία χωρίς την προϋπόθεση της εθνικής ανεξαρτησίας, είναι μία ψευδαίσθηση. Στο πλαίσιο του ελεύθερου ελλαδικού κράτους δώσαμε αγώνες για το Σύνταγμα και την Δημοκρατία. Όμως ακόμη δεν έχουμε καταλάβει, ότι η δημοκρατία χωρίς αξιοκρατία, χωρίς πολιτικό πολιτισμό και δημόσιο ήθος, χωρίς τον σεβασμό του δημοσίου χρήματος, χωρίς διαφάνεια και χωρίς την αλήθεια, ως της μόνης γλώσσας επικοινωνίας μεταξύ λαού και εξουσίας, είναι μία αυταπάτη και μάλιστα επικίνδυνα ολισθηρή, διότι οδηγεί στον γκρεμό της παρακμής.

Βασικό αίτιο αυτής της συλλογικής μας τυφλότητας είναι το μεταπρατικό και πελατειακό πολιτικό μας σύστημα, το οποίο δεν θέλει να ξυπνήσει ο λαός. Θέλει τον λαό χαϊβάνι, για να μπορεί να τον εκμεταλλεύεται. Το πολιτικό μας σύστημα δεν αισθάνεται υπόλογο απέναντι στον λαό αλλά μόνο απέναντι στον Ξένο παράγοντα, από τον οποίο εξαρτάται.

Ο κοινός παρονομαστής όλων των πολιτικών κομμάτων είναι η κατάχρηση του ψέμματος απέναντι στον λαό. Με αυτή την έννοια είναι κούφιο το επιχείρημα όσων πολιτικών, νυν και πρώην, μας λένε, ότι «δεν είμαστε όλοι το ίδιο, εμείς δεν πλουτίσαμε από την πολιτική». Όμως ακόμη και αν δεν έκλεψαν, αναπαρήγαγαν τα ψέμματα του αρχηγού τους και έκλειναν τα μάτια τους μπροστά στα κραυγαλέα σκάνδαλα διαφθοράς με αντάλλαγμα το βουλευτιλίκι ή και το υπουργιλίκι. Η σιωπή τους είναι η συνενοχή τους, τόσο για το τότε, όσο και για την σημερινή μας παρακμή.

«Όταν ο “αντιεθνικισμός” γίνεται όχημα σοσιαλφασισμού.»

10/04/2019 Τα σχόλια έχουν κλείσει

Γράφει ο Γιάννης Παπαμιχαήλ

Όπως ο διάβολος, έτσι και ο φασισμός έχει πολλά ποδάρια. Ανάλογα την ιστορική συγκυρία, διαλέγει κάθε φορά με ποιο θα περπατήσει καλύτερα ανάμεσα στους πολιτικά αποπροσανατολισμένους και κοινωνιοοικονομικά εξαθλιωμένους μικροαστούς, έτσι ώστε να φαίνεται κοινωνικά δίκαιος, ιστορικά αναγκαίος, πολιτικά αναμενόμενος και λογικά ορθός.

Το σημερινό “αυγό του φιδιού” έχει σπάσει προ πολλού και πολλά “φιδάκια” έχουν ήδη εκκολαφθεί. Κυκλοφορούν παντού γύρω μας, χωρίς καν να έχουν πάντα σαφή συνείδηση του ιστορικού και πολιτικού τους ρόλου. Σέρνονται κάτω από τα μάτια του δημοκρατικού πληθυσμού της χώρας και ασταμάτητα τον προκαλούν. Ίσως όμως σφάλλουν, υποτιμώντας, λόγω της μεγάλης σιγουριάς τους, την εσωτερική δομή του αντιστασιακού και αντικαθεστωτικού φρονήματος ενός πραγματικά αντικομφορμιστικού τμήματος του ελληνικού λαού. Είναι οι πολίτες, το νευρικό σύστημα των οποίων δεν έχει ακόμα παραλύσει από τις δηλητηριώδεις, νεοφασίζουσες, σοσιαλκοσμοπολίτικες επιθέσεις της τελευταίας εικοσαετίας.

Μαζί με τα παιδιά των πρώην αριστερών και των απογοητευμένων οπαδών του πράσινου ήλιου που σαν “λαός στην εξουσία” έγιναν κάποια στιγμή καθεστώς, κόλλησαν “αριστεροφροσύνη” και τα εγγόνια ή τα δισέγγονα των υπερπατριωτών αμερικανόφιλων της δεκαετίας του ’50. Εκείνων που μετά τον εμφύλιο απαιτούσαν τον έλεγχο των πολιτικών φρονημάτων του προδομένου και ηττημένου ελληνικού δημοκρατικού λαού.

Κάποιοι απόγονοι των στρατολογημένων σε διάφορες παρακρατικές οργανώσεις ακροδεξιών Γκοτζαμάνηδων, που αναλάμβαναν τρομοκρατικές ενέργειες σε βάρος της δημοκρατικής και πατριωτικής Aριστεράς, τώρα πια δηλώνουν αριστεροί και ιδίως αντιπατριώτες, ή υποπατριώτες, Ευρωπαίοι, πολίτες του κόσμου και οπωσδήποτε αντιεθνικιστές. Πάντα, όμως, πολιτισμικά αμερικανόπνευστοι και ενίοτε αμερικανόφιλοι. Διαβάστε περισσότερα…

«Προς το BBC: «Μακεδόνας σημαίνει Έλληνας».»

27/02/2019 Τα σχόλια έχουν κλείσει

Διάβασα στο αγγλικό BBC ένα άρθρο περί ύπαρξης στην Ελλάδα «μη-Ελληνικής Μακεδονικής μειονότητας». Το άρθρο αυτό στηρίζεται σε συνέντευξη που έχει δώσει ο κ. Φωκάς Σπόνδης.

Το BBC κάποτε εθεωρείτο απολύτως έγκυρο και τα δημοσιεύματά του ήταν απολύτως ισορροπημένα, παρουσιάζοντας όλες τις αντίθετες μεταξύ τους απόψεις. Εδώ και μερικά χρόνια και το BBC έχει ξεπέσει στο επίπεδο ενός μηχανισμού προπαγάνδας και έχει καταστεί απολύτως αναξιόπιστο.

Το ότι έχει ξεπέσει φαίνεται και από το παραπάνω άρθρο, στο οποίο παρουσιάζει τις απόψεις του κ. Φωκά Σπόνδη. Και τις παρουσιάζει ως αντικειμενικές, ως θέσφατα, σαν αν μην υπάρχει αντίλογος. Εάν το BBC ήθελε να μην θεωρείται αναξιόπιστο, θα έπρεπε να είχε παρουσιάσει και τις απόψεις κάποιου ο οποίος διαφωνεί με τον κ. Φωκά Σπόνδη.
Και υπάρχουν τόσοι πολλοί που διαφωνούν με τον κ. Φωκά Σπόνδη!!!! Ενώ αυτοί που συμφωνούν μαζί του είναι τόσο λίγοι…

Το BBC δεν το έκανε, άρα δεν το αδικώ χαρακτηρίζοντάς το «αναξιόπιστο» ως μέσο μαζικής ενημέρωσης.

Το BBC προβάλλει τις απόψεις του κ. Φωκά Σπόνδη, ο οποίος είναι συνταξιούχος δικηγόρος της Πτολεμαΐδος, είναι 92 ετών, απ’ ότι γνωρίζω, ουδέποτε ανέπτυξε κάποια δραστηριότητα που να τον κάνει γνωστό στο Λονδίνο και στο BBC. Που και πως τον βρήκε το BBC για να προβάλει τις απόψεις του; Βεβαίως, ίσως κάνω λάθος ισχυριζόμενος ότι το BBC προβάλλει τις απόψεις του κ. Φωκά Σπόνδη. Ίσως το σωστό είναι ότι το BBC, δημοσιεύοντας τις απόψεις του κ. Φωκά Σπόνδη, προβάλλει τις απόψεις του τοκογλυφοκρατικού καθεστώτος, που έχει εγκαθιδρυθεί στην Ελλάδα και σε όλον τον Δυτικό κόσμο. Διότι δεν έχουμε «ΔΗΜΟ-κρατία», έχουμε «ΤΟΚΟΓΛΥΦΟ-κρατία»!!!

Ο κ. Φωκάς Σπόνδης υπήρξε φίλος του πατέρα μου, τον θυμάμαι από την εποχή που ήμουν πολύ μικρό παιδί και θεωρώ ότι τον γνωρίζω καλά. Πέρα από τις απόψεις που εκφράζει περί Μακεδονίας και Μακεδόνων, στην συνείδησή μου ο κ. Φωκάς Σπόνδης είναι καταχωρημένος ως ένας πολύ αγαπητός άνθρωπος με πολύ χιούμορ. Βεβαίως, αυτό δεν με εμποδίζει να αρθρώσω αντίλογο στις απόψεις που εκφράζει και να συναγάγω συμπεράσματα, τα οποία δείχνουν ότι οι απόψεις του δεν είναι καθόλου βάσιμες.
Ο κ. Φωκάς Σπόνδης ισχυρίζεται ότι υπάρχει «μη-Ελληνική Μακεδονική» μειονότητα στην Ελλάδα. Το ίδιο ακριβώς ισχυρίζεται και το τοκογλυφοκρατικό καθεστώς. Ο κ. Φ. Σπόνδης και το καθεστώς λένε το ίδιο πράγμα, άρα αυτά που λέει ο κ. Φ. Σπόνδης είναι «πολιτικά ορθά», δηλαδή αρεστά στην εξουσία. Και αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο το (κάποτε ……) μέγα και τρανό BBC ασχολείται με τις απόψεις του κ. Φ. Σπόνδη, επειδή οι απόψεις αυτές είναι «πολιτικά ορθές», αρεστές στο καθεστώς!!!

Το ότι μια άποψη είναι «πολιτικά ορθή», δηλαδή «αρεστή στην εξουσία», δεν την κάνει και βάσιμη, αληθή, σωστή. Ο αντικομμουνισμός κάποτε στην Ελλάδα και στην Ευρώπη ήταν η «πολιτικά ορθή» θέση. Όμως, όλα αυτά που λέγονταν και γράφονταν για τον κομμουνισμό τότε στην Δύση ήταν σωστά, ή ήταν προπαγάνδα; Ομοίως στις κομμουνιστικές χώρες κάποτε η «πολιτικά ορθή» θέση ήταν ο αντικαπιταλισμός. Όμως, όλα αυτά που λέγονταν και γράφονταν για τον καπιταλισμό τότε στις κομμουνιστικές χώρες ήταν σωστά, ή ήταν προπαγάνδα; Το συμπέρασμα είναι ότι, όποιος προβάλλει «πολιτικά ορθές» απόψεις κατά πάσαν πιθανότητα κάνει προπαγάνδα!!!

Γιατί να μην ισχύει αυτό το συμπέρασμα και όσον αφορά τις απόψεις που εκφράζει ο κ. Φ. Σπόνδης και τις οποίες προβάλει ΧΩΡΙΣ ΑΝΤΙΛΟΓΟ το ξεπεσμένο, πλέον, BBC;

Ας δούμε τι μας λέει ο κ. Φ. Σπόνδης.

Το πρώτο που λέει είναι ότι οι ντόπιοι (δηλαδή, οι γηγενείς Μακεδόνες, αυτοί που οι πρόγονοί τους μιλούσαν το ΣΛΑΒΟΦΑΝΕΣ ιδίωμα, τους οποίους θέλουν να παρουσιάσουν ως μη-Έλληνες) διώχθηκαν από τις κατά καιρούς κυβερνήσεις της Ελλάδος. Αυτό είναι σωστό. Όμως, για να έχουμε μία πλήρη εικόνα του γιατί διώχθηκαν, πρέπει να ερευνήσουμε τον ρόλο των χαφιέδων, πολύ μεγάλο ποσοστό των οποίων ήταν ντόπιοι και οι οποίοι κατήγγειλαν ψευδώς συγχωριανούς και συγγενείς τους, για να τους πάρουν τα χωράφια, τα σπίτια, τα χρήματα, τις γυναίκες και τις κόρες. Οι καταγγελίες απευθύνονταν σε διεφθαρμένους δημοσίους υπαλλήλους, οι οποίοι ενδιαφέρονταν μόνον για την νομή της εξουσίας. Και για να νεμηθούν την εξουσία, χρησιμοποιούσαν τους χαφιέδες ως συνεργάτες. Μήπως υπάρχουν ομοιότητες με το σήμερα; Διαβάστε περισσότερα…

Για την τρέχουσα Κατοχή της Ελλάδας.

06/02/2019 Τα σχόλια έχουν κλείσει

«Πρεσπών και Ζυρίχης βίοι παράλληλοι.»

21/01/2019 Τα σχόλια έχουν κλείσει

«Εστιάζουμε σε δύο κρίσιμες ώρες στη σύγχρονη πολιτική ιστορία της χώρας, που σφραγίζουν αρνητικά τη διαδρομή της, όπου επικεντρώνεται η κοινή αναφορά σε εθνικού επιπέδου επαναλαμβανόμενα πολιτικά λάθη».

Πολιτική σημαίνει συμμετοχική λειτουργία λαού, μερών και ατόμων, καθώς και παντός εμπλεκoμένου σε ζητήματα που άπτονται του συνόλου της ευρύτερης κοινωνίας, του πληθυσμού, του έθνους και της Ιστορίας. Οι επιλογές κατά ταύτα που λαμβάνουν χώραν στο πολιτικό γίγνεσθαι επηρεάζουν τη ζωή ως πολιτισμό και την πολιτική ως επερχόμενο μέλλον.

Εν προκειμένω εστιάζουμε σε δύο κρίσιμες ώρες στη σύγχρονη πολιτική ιστορία της χώρας, που σφραγίζουν αρνητικά τη διαδρομή της, όπου επικεντρώνεται η κοινή αναφορά σε εθνικού επιπέδου επαναλαμβανόμενα πολιτικά λάθη. Εδώ συνάγεται προδήλως πως διά ταύτα δύο διαφορετικά σημεία του Ελληνισμού, στον Βορρά και στον Νότο, τίθενται σε μία παράλληλη τροχιά ιστορικοπολιτικής αναφοράς, όπου στη μία περίπτωση η απειλή εκδηλώθηκε ως πραγματικότητα εις βάρος της χώρας και του λαού, ενώ στην άλλη ο κίνδυνος του μέλλοντος εκτιμάται ως δυνάμει επερχόμενος από τα διαδραματιζόμενα του παρόντος.

Αναφερόμαστε αφενός στις Συμφωνίες Ζυρίχης – Λονδίνου του 1959, με τις οποίες ιδρύθηκε το κυπριακό κράτος ως ελληνοτουρκικός συνεταιρισμός, που συνιστούσαν την λυδία λίθο των τραγικών γεγονότων που ακολούθησαν στη Μεγαλόνησο τα επόμενα χρόνια και δη το 1964, το 1967, με κορύφωση την τουρκική εισβολή. Τη δεκαετία του 1960 μέχρι και το 1974 ο Ελληνισμός κυριαρχούσε στην κυπριακή επικράτεια. Το γεγονός της υπογραφής των Συμφωνιών Ζυρίχης – Λονδίνου από μία χώρα, όπως η Ελλάδα, που εξήλθε νικηφόρα από τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, μαρτυρεί τη σοβαρότητα του λάθους που διεπράχθη το 1959 και το εθνικό επίπεδο των συνεπειών, οι οποίες αφεύκτως έκτοτε συνοδεύουν την πορεία Ελλάδας και Κύπρου. Οι Συμφωνίες συνομολογήθηκαν, υπεγράφησαν και ετέθησαν σε λειτουργία χωρίς να ερωτηθεί ο κυπριακός αποικιακός λαός, ενώ το όλο γεγονός έλαβεν χώραν και υλοποιήθηκε κατόπιν πιέσεων του επικυριαρχούντος το ελληνικό πολιτικό σύστημα βρετανικού παράγοντος και της Αθήνας προς τη Λευκωσία.

Από την άλλη, με τη Συμφωνία των Πρεσπών, η οποία βιώνεται ως πολιτική εξέλιξη καθορίζουσα μια ολόκληρη εποχή, επικαιροποιούνται σύγχρονα διλήμματα του Ελληνισμού. Με την ως άνω Συμφωνία αποδίδεται η Μακεδονία ουσία ως ταυτότητα, δηλαδή ως γλώσσα και ως ιθαγένεια στους Σκοπιανούς. Τούτο σημαίνει πως το τι προβλέπει η Συμφωνία στο λεκτικό της δεν ανταποκρίνεται στο πώς προσλαμβάνουν οι τρίτοι τις έννοιες που εκπέμπει η φιλοσοφία του κειμένου και κυρίως το πολιτικό της υπόβαθρο. Ο διεθνής παράγων αναγνωρίζει πλέον και επισήμως διά ελληνικής υπογραφής τη «Βόρεια Μακεδονία» ως υπαρκτή οντότητα των «Μακεδόνων», το οποίο παραπέμπει εν προκειμένω σε μία ραγδαίως εδραιούμενη αντίληψη στη διεθνή κοινότητα περί της «Μακεδονίας» των Σκοπίων ως της πραγματικής χώρας των Μακεδόνων. Αυτό βεβαίως σημαίνει μία σταδιακή δημιουργία εικόνας, που αφεύκτως ανταποκρίνεται σε μια νέα ταυτότητα, η οποία θα παραχαράσσει εις το διηνεκές την παρουσία της Μακεδονίας στον κόσμο. Σημειώνεται πως στη Συμφωνία των Πρεσπών οι ελληνικές υπογραφές τέθηκαν από μία κυβέρνηση και ένα πολιτικό σύστημα σαφώς υπερέχον του Σκοπιανού και επομένως από μία ελληνική θέση ισχύος, που δεν δικαιολογεί το προϊόν της συμφωνίας.

Ενώ κατά τα ανωτέρω στη Ζυρίχη ετέθησαν οι προϋποθέσεις επερχόμενου τουρκικού στρατηγικού ελέγχου της Κύπρου, στις Πρέσπες μπορεί κανείς αντιστοίχως να διακρίνει το σπέρμα ενός αυριανού «Μακεδονισμού». Η καθιέρωση της «Μακεδονικής» κρατικής οντότητας, που προβάλλει διεθνώς και ως «μακεδονική» εθνική ταυτότητα, θα μπορούσε στο απώτερο μέλλον να εκδηλωθεί και σε μια διεκδικητική διάσταση ιδιοποίησης του ιστορικού ονόματος και της ελληνικής κατά ταύτα Μακεδονίας ως ταυτισμένης με το τιτοϊκό κατασκεύασμα των Σκοπίων. Ουδείς ξένος θα ασχοληθεί στο μέλλον με τις λεπτομέρειες της Συμφωνίας, κατά πόσον δηλαδή στους τακτικισμούς της σκοπιανής πλευράς, η οποία ειρήσθω εν παρόδω τυγχάνει και το «αγαπημένο παιδί» του δυτικού παράγοντα, επέρχονται κινήσεις παραβιάζουσες σε μικρότερο ή μεγαλύτερο βαθμό τη Συμφωνία των Πρεσπών.

Πρόκειται για ένα σκηνικό που υπομιμνήσκει τα κατά Ταλλεϋράνδο υπερβαίνοντα το έγκλημα κατά τούτο λάθη, αφού άπτονται του έθνους. Εξάλλου επαναλαμβανόμενα λάθη σε μια ιστορική διαδρομή, όπως αποτιμώνται και στην οπτική του Μαρξ, εκδηλώνονται κατά πρώτον ως τραγωδία και κατά δεύτερον ως φάρσα.

Η απορία κατόπιν τούτων είναι προφανής. Παραπέμπει δε στο ερώτημα πώς είναι δυνατόν ένας Ελληνισμός, που προβάλλει στο διεθνές στερέωμα με δύο ελληνικές κρατικές οντότητες, οι οποίες εκπροσωπούν ενιαία συμφέροντα και κοινές στρατηγικές, να μην είναι αξιόπιστα και αποτρεπτικά σε θέση ανάπτυξης τέτοιων δομών προβολής πολιτικών, που να υπερασπίζουν αποτελεσματικά το απτόμενο ολόκληρου του λαού εθνικό συμφέρον. Η υποχρέωση της χώρας, της κοινωνίας, απασών των πολιτικών δυνάμεων, που συμπράττουν στο πολιτικό σύστημα είναι σαφώς προσδιορισμένη και ασφαλώς δρομολογημένη να οριοθετεί πλαίσιο ενάσκησης πολιτικής, που παραπέμπει στα όρια διασφάλισης του εθνικού συμφέροντος. Εν κατακλείδι, η συνομολογηθείσα συμφωνία αποτελεί ζήτημα που προβάλλει αναφορές ζωτικής σημασίας για την πορεία του έθνους, ελλοχεύοντας κινδύνους ενός κατά ταύτα υπονομευμένου εθνικού μέλλοντος.

ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΣ Κ. ΓΙΑΛΛΟΥΡΙΔΗΣ

http://www.sigmalive.com/simerini/analiseis/550558/prespon-kai-zyrixis-vioi-paralliloi

Αρέσει σε %d bloggers: