Αρχείο

Archive for the ‘Ιστορικά και θεωρητικά’ Category

««Κυνήγι Ελεφάντων στα Γρεβενά»»

06/05/2018 Τα σχόλια έχουν κλείσει

Μια μοναδική παλαιοντολογική έκθεση με σπάνια απολιθώματα γιγαντιαίων θηλαστικών ολοκληρώνεται στη Μηλέα Γρεβενών από τον ομώνυμο Δήμο, με τη συμβολή επιστημόνων του ΑΠΘ και συναδέλφων τους από την Ολλανδία.

Χαυλιόδοντες μήκους 5,02 μ. Ήρθαν στο φως στην περιοχή της Μηλιάς Γρεβενών

Η νέα έκθεση, με τίτλο «Κυνήγι Ελεφάντων στα Γρεβενά», περιλαμβάνει σπάνια απολιθώματα που φιλοξενούνταν στο παλιό Μουσείο της Μηλιάς, μεταφέρθηκαν στον καινούργιο χώρο και με την βοήθεια των παλαιοντολόγων αναδείχτηκαν με ολοκληρωμένο τρόπο και έμπνευση.

Στα πιο σημαντικά ευρήματα που θα φιλοξενεί το νέο Μουσείο της Μηλέας Γρεβενών περιλαμβάνεται ο μοναδικός Μαστόδοντας του «γίγαντα του Μπόρσον» με τους τέσσερις μεγαλύτερους χαυλιόδοντες στον κόσμο μήκους 5,02 μέτρων -είναι ο μεγαλύτερος και καταχωρημένος ως μοναδικός στο βιβλίο των ρεκόρ Γκίνες το 2011- καθώς και απολιθωμένα οστά από μαμούθ ηλικίας 160.000 ετών που βρέθηκαν μόλις τέσσερα χιλιόμετρα από την πόλη των Γρεβενών.

Τα τμήματα του σκελετού του Elephas (Palaeoloxodon) antiquus από πίσω, με τις πλευρές, τους σπονδύλους και τα άκρα. Στο βάθος αριστερά διακρίνονται οι τεράστιοι θωρακικοί σπόνδυλοι.

Η νέα έκθεση του Μουσείου Φυσικής Ιστορίας Μηλέας περιλαμβάνει 19 είδη θηλαστικών όπως Μαστόδοντες, ρινόκερους, αρκούδες, χελώνες, γαζέλες ηλικίας 3,5 εκατ. ετών και δύο άλλα είδη θηλαστικών ηλικίας 160.000 ετών απολιθώματα μαμούθ και αρχαίου βοδιού.

Επίσης, περιλαμβάνει εκλαϊκευμένες επιστημονικές πληροφορίες στα ελληνικά και αγγλικά σε 24 πολύχρωμα πάνελς.

Το μουσειακό υλικό έχει κατανεμηθεί σε τέσσερις αίθουσες και χωρίζεται στις εξής ενότητες: Στην αίθουσα Α με την ανάδειξη του αρχαϊκού ελέφαντα και του πρωτόγονου βοός από τη θέση Αμπέλια των Γρεβενών, στην αίθουσα Β με τους Μαστόδοντες της Μηλιάς, τον «γίγαντα του Μπόρσον» με τους τέσσερις μεγαλύτερους χαυλιόδοντες στον κόσμο 5,02 μέτρων, και τον μικρότερο μαστόδοντα της Ωβέρνης, την αίθουσα Γ με τα Αρτιοδάκτυλα ζώα από βοοειδή, ελαφοειδή, αγριόχοιρο και πιθανόν καμηλοπάρδαλη και την αίθουσα Δ με τα Περισσοδάκτυλα ζώα από ρινόκερο, τάπιρο και ιππάριο, ένα μικροθηλαστικό τρωκτικό, τα σαρκοφάγα ζώα και τις χελώνες.

Λεπτομέρεια από το εμπρόσθιο πέλμα του ελέφαντα με τα καρπικά, τα μετακαρπικά οστά και τις φάλαγγες (οστά των δακτύλων).

Το κτήριο του δημοτικού σχολείου της Μηλέας Γρεβενών -που δεν λειτουργεί πια- μετασκευάστηκε με την ευθύνη του δήμου για να λειτουργήσει ως Μουσείο και υπό την επιστημονική επιμέλεια της παλαιοντολόγου Ευαγγελίας Τσουκαλά από το ΑΠΘ, η οποία με τις ανασκαφές της έφερε στο φως όλα τα παραπάνω ευρήματα, είναι έτοιμο να υποδεχθεί του επισκέπτες που θέλουν να αισθανθούν, έστω και για λίγο, τις συνθήκες του παλαιοπεριβάλλοντος που καθιστούν τα Γρεβενά ως μοναδική βιοζώνη στον Ελλαδικό χώρο και από τις ελάχιστες στην Ευρώπη.

Τέλος, στο παλαιό κτήριο της έκθεσης θα παραμείνουν οι συλλογές των ορυκτών, και πετρωμάτων, των ασπόνδυλων ζώων από τον παλαιοβυθό των Γρεβενών, αναδεικνύοντας τη μοναδική γεωλογική ιστορία της περιοχής.

Πληροφορίες Μουσείου
Διεύθυνση: Μηλιά Γρεβενών
Γραφείο Κοινότητας-Μουσείου
Τηλέφωνο: 2462061271

naftemporiki.gr

Advertisements

«ΤΟ ΕΛΛΗΝΟΠΟΥΛΟ»

16/04/2018 3 Σχόλια

Image result for Ουγκώ το ελληνόπουλοTο ποίημα «Το Ελληνόπουλο» που γράφτηκε από τον Βίκτωρα Ουγκώ το 1828 και αναφέρεται στην καταστροφή της Χίου από τους Οθωμανούς Τούρκους στις 30 Μαρτίου 1822.

Μετάφραση στα ελληνικά, από τον  Κωστή  Παλαμά .

 

Image result for Ουγκώ το ελληνόπουλο«Το Ελληνόπουλο»


Τούρκοι διαβήκαν. Χαλασμός, θάνατος πέρα ως πέρα.
Η Χίο, τα’ όμορφο νησί, μαύρη απομένει ξέρα,
με τα κρασιά, με τα δεντρά
τ’ αρχοντονήσι, που βουνά και σπίτια και λαγκάδια
και στο χορό τις λυγερές καμιά φορά τα βράδια
καθρέφτιζε μεσ’ τα νερά.

 

Ερμιά παντού. Μα κοίταξε κι απάνου εκεί στο βράχο,
στου κάστρου τα χαλάσματα κάποιο παιδί μονάχο
κάθεται, σκύβει θλιβερά
το κεφαλάκι στήριγμα και σκέπη του απομένει
μόνο μιαν άσπρη αγράμπελη σαν αυτό ξεχασμένη
μεσ’ την αφάνταστη φθορά.

 

Φτωχό παιδί, που κάθεσαι ξυπόλυτο στις ράχες
για να μην κλαις λυπητερά, τ’ ήθελες τάχα να ‘χες
για να τα ιδώ τα θαλασσά
ματάκια σου ν’ αστράψουνε, να ξαστερώσουν πάλι
και να σηκώσεις χαρωπά σαν πρώτα το κεφάλι
με τα μαλλάκια τα χρυσά;

 

Τι θέλεις άτυχο παιδί, τι θέλεις να σου δώσω
για να τα πλέξης ξέγνοιαστα, για να τα καμαρώσω
ριχτά στους ώμους σου πλατιά
μαλλάκια που του ψαλιδιού δεν τάχει αγγίξει η κόψη
και σκόρπια στη δροσάτη σου τριγύρω γέρνουν όψη
και σαν την κλαίουσα την ιτιά;

 

Σαν τι μπορούσε να σου διώξει τάχα το μαράζι;
Μήπως το κρίνο απ` το Ιράν, που του ματιού σου μοιάζει;
Μην ο καρπός απ’ το δεντρί
που μεσ’ στη μουσουλμανική παράδεισο φυτρώνει,
κ’ έν’ άλογο χρόνια εκατό κι αν πιλαλάει, Δεν σώνει
μεσ’ απ’ τον ίσκιο του να βγει;

 

Μη το πουλί που κελαηδάει στο δάσος νύκτα μέρα
και με τη γλύκα του περνάει και ντέφι και φλογέρα;
Τι θες κι απ’ όλα τα αγαθά
τούτα; Πες. Τα` άνθος, τον καρπό; Θες το πουλί;


-Διαβάτη,
μου κράζει το Ελληνόπουλο με το γαλάζιο μάτι :
Βόλια, μπαρούτι θέλω. Να  ! ! !

«Νομικές και πολιτικές παράμετροι της Σύμβασης της Κύπρου: Εκτροπή από το ζήτημα της απελευθέρωσης των Ελλήνων της Κύπρου.»

06/04/2018 Τα σχόλια έχουν κλείσει

FILE PHOTO. Στιγμιότυπο από τη Διάσκεψη για το Κυπριακό στο Κραν Μοντάνα. ΚΥΠΕ/ Κάτια Χριστοδούλου

Της Αθανασίας  Φωτιάδη                                                                                    

Το συνέδριο του Βερολίνου συγκαλείται το 1878  (διήρκεσε από 13-Ιουνίου έως 13 Ιουλίου) προκειμένου να αποφευχθεί μια πολεμική αναμέτρηση μεταξύ των μεγάλων δυνάμεων της Μ. Βρετανίας και Ρωσίας, κατόπιν της Συνθήκης του Αγίου Στεφάνου που ακολούθησε  την  ήττα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας από την Ρωσία (βλ. Ρωσο – τουρκικός πόλεμος 1877-1878). Κατά την διάρκεια του Συνεδρίου αποκαλύφθηκε η μυστική συμφωνία για την Κύπρο, μεταξύ της Μ. Βρετανίας και της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας  που άφησε εμβρόντητους τους λοιπούς συνέδρους.   

Την εγκαθίδρυση της αποικιοκρατίας από τους Άγγλους στην Κύπρο σηματοδοτεί η σύμβαση της 4ης  – Ιουνίου — 1878, ονομαζόμενη συνθήκη της Κωνσταντινουπόλεως, η οποία είχε συναφθεί μεταξύ της Μ. Βρετανίας και Οθωμανικής Αυτοκρατορίας εν κρυπτώ και σήκωσε θύελλα αντιδράσεων παγκοσμίως, δεχόμενη πυρά ακόμη και από την αντιπολίτευσή της η Βρετανική κυβέρνηση, ειδικά ο Άγγλος πολιτικός Ο. Γλάδστων την χαρακτήρισε επαίσχυντη συμφωνία.

Μέσα από τα ιστορικά γεγονότα  εκείνης της εποχής που διαδραματίζονται πριν, κατά την διάρκεια και μετά την σύναψη αυτής της συνθήκης μεταξύ Βρετανών και Οθωμανών, ξεδιπλώνεται μια διαφορετική ανάγνωση της διαδρομής του Κυπριακού ζητήματος σε τρία επίπεδα που αφορούν, τις ηθικές, νομικές και πολιτικές παραμέτρους του.

Αναδεικνύονται από τα άρθρα, τα διατάγματα και το Αυτοκρατορικό φιρμάνι, οι απροκάλυπτοι ή συγκαλυμμένοι αποικιοκρατικοί σχεδιασμοί της Μ. Βρετανίας για την καθολική υποδούλωση της Κύπρου. Κατά την έρευνα της νομικής θεώρησης των όρων της συνθήκης της 4ης – Ιουνίου – 1878, διαπιστώνουμε ότι οι Βρετανοί έθεσαν τα θεμέλια της ισόβιας διακυβέρνησής τους στην Κύπρο.

Σύμφωνα με την ανωτέρω συνθήκη μεταξύ της Μ. Βρετανίας  και Οθωμανικής Αυτοκρατορίας  συνομολογήθηκε, ότι η Μ. Βρετανία παρέχει την ένοπλο βοήθειά της ως σύμμαχος του σουλτάνου εναντίον της Ρωσίας, εφ’ όσον αυτή θα κατείχε το Βατούμ, Αρδαχάν και Καρς ή οποιανδήποτε εξ αυτών και θα επιζητεί στο μέλλον την κατάληψη και άλλων οθωμανικών κτήσεων. Εις αντάλλαγμα της βοήθειας αυτής ο σουλτάνος υποσχέθηκε την εισαγωγή μεταρρυθμίσεων στην διοίκηση της Οθ. Αυτοκρατορίας  που αφορούσαν  την προστασία των Χριστιανών και άλλων υπηκόων της Οθωμανικής επικράτειας.

Τέλος δε, παραχωρεί την Κύπρο όπως αυτή καταληφθεί και διοικηθεί υπό της Μ. Βρετανίας. Κατ’ αναλογία ο όρος της δήθεν προστασίας των χριστιανών και άλλων υπηκόων της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας που τέθηκε από τους Άγγλους, ακολουθεί την πάγια πολιτική της Ιεράς Συμμαχίας (1815) η οποία για την τήρηση της νομιμότητας επέμβαινε στρατιωτικά σε τρίτες χώρες για την εγκαθίδρυση της ‘’ειρήνης και της διεθνούς νομιμότητας’’. Απώτερος σκοπός βέβαια της Ιεράς Συμμαχίας όπως εν προκειμένω των Άγγλων, ήταν η διαφύλαξη των συμφερόντων και η εδραίωση των θρόνων τους.

Προκειμένου δε να επιβάλουν την ‘’διεθνή ειρήνη’’ κατέπνιγαν στο αίμα τους εξεγερμένους λαούς που διψούσαν για ελευθερία ασκώντας το δικαίωμά τους για αυτοδιάθεση (βλ διακήρυξη της Γαλλικής επανάστασης 1789) και προσπαθούσαν να καταστείλουν κάθε επαναστατικό και εθνικοαπελευθερωτικό κίνημα της εποχής. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η Εθνεγερσία του απανταχού Ελληνισμού το 1821 κατά του τούρκικου ζυγού, που καταδικάστηκε στο Συνέδριο της Ιεράς Συμμαχίας στην Βερόνα το 1822.  Αυτή όμως η συνεδρίαση ήταν και η τελευταία, γιατί η Ιερά Συμμαχία διαλύθηκε και  αυτό έδωσε πνοή στα εθνικοαπελευθερωτικά  κινήματα.

Μετά την αποβίβασή τους, τον Ιούλιο του 1878, ένα μήνα μετά την υπογραφή της Σύμβασης στην ελληνική μεγαλόνησο οι Βρετανοί   διαμορφώνουν συστηματικά την αποικιοκρατική τους πολιτική με  οικονομικά κριτήρια – πέραν των γεωστρατιωτικών – Εδώ αξίζει να σημειωθεί   ότι η επεκτατική πολιτική της Ρωσίας επεδίωκε προσάρτηση εδαφών και γι αυτό ήθελε την διάλυση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, όμως οι Βρετανοί αντιδρούσαν  διότι θίγονταν τα οικονομικά τους συμφέροντα- οι εμπορικοί δρόμοι για Περσία και Ινδίες περνούσαν μέσα από την Οθωμανική Αυτοκρατορία – (βλ. Ρωσσοτουρκικό πόλεμο 1877-78 και Συνθήκη του Αγ. Στεφάνου).  Εξετάζοντας το απο 1ης Ιουλίου 1878 έγγραφο  που προστέθηκε ως παράρτημα της συνθήκης, θα διαπιστώσουμε από τους εκτεθέντες όρους την  προσήλωση των Άγγλων στο οικονομικό μοντέλο, με σκοπό να απομυζήσουν όλο τον πλούτο και τους οικονομικούς πόρους, προσδίδοντας ιδιαίτερη μέριμνα στο σφετερισμό της ακίνητης περιουσίας του νησιού, στηριζόμενοι στους Οθωμανούς. Ενδεικτικά αναφέρουμε τους όρους.

1) Το Οθωμανικό ιεροδικείο θα εξακολουθεί να λειτουργεί στην Κύπρο όπως και πριν. Αφορά τα θρησκευτικά ζητήματα του Οθωμανικού πληθυσμού.

2)  Διορίζεται Βρετανός υπεύθυνος δια την διαχείριση της περιουσίας των μουσουλμανικών ιερών ιδρυμάτων (βακουφίων).

3) Η Μ. Βρετανία θα πληρώσει το πλεόνασμα των δημοσίων προσόδων υπέρ τα έξοδα προς την Υψηλήν Πύλην.

4) Η βρετανική κυβέρνηση δύναται να προβαίνει στην αναγκαστική απαλλοτρίωση αντί ευλόγου τιμήματος γαιών απαιτουμένων για δημόσιους σκοπούς.

5) Εάν η Ρωσία αποδώσει ποτέ εις την Τουρκία το Καρς και τα λοιπά υπ’ αυτής καταληφθέντα κατά τον προηγηθέντα πόλεμο (Ρωσο – τουρκικό 1877) στην Αρμενία, η νήσος Κύπρος πρέπει να επιστραφεί εκκενωμένη  από την Αγγλία  και η συνθήκη της 4ης Ιουνίου 1878 θα τερματιστεί. Σημειώνουμε ότι με την συνθήκη Μπρέστ – Λιτόφσκ του 1918 το Καρς και Αρδαχάν επεστράφησαν από την Ρωσία στην Τουρκία αλλά χωρίς συνέπειες για τους Βρετανούς ως προς την Κύπρο δηλ. την επιστροφή της στους Τούρκους.

Τέλος ισχυροποιείται η κυριαρχία της Μ. Βρετανίας και τα οικονομικά της συμφέροντα κατ’ επέκταση, με την από 14η Αυγούστου 1878 συμπληρωματική συμφωνία που σχετίζεται με την ουσιαστική μεταβίβαση της Κύπρου, η οποία παρέχει στους Βρετανούς, το δικαίωμα της συντάξεως νόμων, συνάψεις συμβάσεων προς διακανονισμό των προξενικών και εμπορικών σχέσεων άνευ του ελέγχου της Υψηλής Πύλης. Τοιουτοτρόπως η αρπαγή της Κύπρου εξασφαλίζει την ηγεμονία της Μ. Βρετανίας έναντι της Ρωσίας σε αυτό που γνωρίζουμε ως Ανατολικό Ζήτημα. Είναι μεγάλη η συζήτηση για την αντιμετώπιση της ισορροπίας των δυνάμεων δηλ. ανάμεσα στις μεγάλες δυνάμεις να εμποδιστεί η ηγεμονία κάποιου εξ αυτών ή τρίτου. Όπως χαρακτηριστικά αναφέρει ο Emer de Vattel 1714-1767 διεθνούς φήμης δικηγόρος συγγραφέας του βιβλίου The Law of Nations δηλ. Το Δίκαιο των Κρατών ‘’χρειάζεται μια σχετική ισότητα που θα μπορούσε να εξισορροπήσει τις δυνάμεις και να παρεμποδίσει την ηγεμονία ενός τρίτου ή την εγκαθίδρυση μιας νέας αγίας Αυτοκρατορίας’’.

Στα ανωτέρω  αναφερόμενα επίσημα έγγραφα πρέπει να προστεθεί και το αυτοκρατορικό φιρμάνι της 1ης Ιουλίου 1878  το οποίο επέβαλε στις αρχές και στους τοπικούς ηγέτες των Οθωμανών να παραδώσουν το νησί, προσέχοντας να μη συμβεί η παραμικρή αντίσταση προς την Μ. Βρετανία. Τονίζεται δε στο έγγραφο ότι η μεταβίβαση γίνεται μόνο υπό τύπο προσωρινό, δηλ. οι Άγγλοι θα είναι εντολοδόχοι της Τουρκίας και δεν θα έχουν ουσιαστική κυριαρχία. Αυτό είναι αναληθές και επιβεβαιώνεται εδώ, το ουδέν μονιμότερον του προσωρινού με δεδομένο ότι οι Άγγλοι μόνο εντολοδόχοι δεν ήταν και η διακυβέρνηση του νησιού ασκήθηκε αποκλειστικά από αυτούς όπως διεξοδικά αναφερθήκαμε ανωτέρω. Η Οθωμανική Αυτοκρατορία  βαριά λαβωμένη από τον πόλεμο με την Ρωσία (Ρωσο – τουρκικός πόλεμος 1877-1878)  έπεσε στην αγκάλη των Άγγλων γιατί ο διαμελισμός της διακυβεύεται την δεδομένη ιστορική συγκυρία. Αυτό αποτυπώνεται με σαφήνεια στο Αυτοκρατορικό  φιρμάνι με την προτροπή να παραδοθεί χωρίς την παραμικρή αντίσταση από τους Οθωμανούς το νησί. Οι Ρώσοι από την άλλη αντιλαμβάνονται και γίνεται ξεκάθαρο από τους Άγγλους ότι η θυσία της Κύπρου θα τους εξευμενίσει για να ανεχτούν την προσάρτηση της Βεσσαραβίας και άλλων ασιατικών επαρχιών από την Ρωσία γι’ αυτό τον λόγο δεν υπάρχει ουδεμία αντίδραση από τους Ρώσους για την υποδούλωση του νησιού.

Αξιοσημείωτο γεγονός είναι ότι το καθεστώς της Κύπρου από το 1878 μέχρι το 1914, που προσαρτήθηκε στην Βρετανική αυτοκρατορία, δεν έχει αναδειχθεί επαρκώς από τους διεθνολόγους και εν γένει από τους νομικούς. Αυτό ίσως οφείλεται στο γεγονός ότι το Διεθνές Δίκαιο δεν είχε διαμορφωθεί όπως σήμερα που είναι αποτυπωμένο στον Καταστατικό Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών και εν γένει το αποικιακό καθεστώς ήταν στην κορύφωσή του παρά το γεγονός ότι προηγήθηκε η Αμερικάνικη (1774) και η Γαλλική Επανάσταση του 1789 καθώς και αυτές του 1830,1848, που ενέπνευσαν τους λαούς να αγωνιστούν για την ελευθερία τους, ασκώντας το δικαίωμα της αυτοδιάθεσης, δημιουργώντας ένα θετικό πλαίσιο αναφοράς για τα πολιτικά, εθνικά και ανθρώπινα δικαιώματα. Συνάγεται με βεβαιότητα το συμπέρασμα ότι η Μ. Βρετανία δεν ήταν εντολοδόχος της Τουρκίας στην Κύπρο, αλλά βάσει της από 14 – Αυγούστου 1878 συμφωνίας με την Οθωμανική Αυτοκρατορία  και των λοιπών συμπληρωματικών συμφωνιών, είχε δικαίωμα να συνάπτει διεθνείς συμβάσεις χωρίς την σύμφωνη γνώμη της και φυσικά χωρίς κανένα έλεγχο από αυτή. Το αποικιακό καθεστώς εκτός των άλλων αποδεικνύεται και από το γεγονός ότι η Κύπρος από το 1878 μέχρι την προσάρτηση το 1914, διοικείται από το υπουργείο Αποικιών. Σημειωτέον ο πόλεμος του 1914 κατέληξε στην προσάρτηση της Κύπρου από την Μ. Βρετανία, η οποία επικυρώθηκε από την Κεμαλική Τουρκία κατά τη συνθήκη της Λωζάννης το 1923 σύμφωνα με το άρθρο 20. Η συμμαχία των Τούρκων με τους Γερμανούς κατά τον Α’Π.Π. εξόργισε τους Άγγλους και τιμώρησαν με αυτό τον τρόπο της προσαρτήσεως εκδιώκοντας θεωρητικώς τους Οθωμανούς από την Κύπρο σε περίπτωση που δεν δεχθούν την αγγλική υπηκοότητα άρθρο 117 Συνθήκη Σεβρών.

Η μελέτη του Νομικού πλαισίου της Διοίκησης που εφαρμόσθηκε με το από 14 – Σεπτεμβρίου 1878 διάταγμα, το καθεστώς της Κύπρου μπορεί να χαρακτηρισθεί πέρα του αποικιακού του χαρακτήρα ως εξαιρετικά ιδιόμορφο από την άποψη του Διεθνούς Δικαίου.

Σύμφωνα με το ανωτέρω διάταγμα καταρτίσθηκε εκτελεστικό και νομοθετικό σώμα. Το εκτελεστικό σώμα σχηματίσθηκε χωρίς την συμμετοχή των γηγενών ενώ στο νομοθετικό διορίστηκαν  ανεπίσημα μέλη από τον  Ύπατο  Αρμοστή με συμμετοχή τριών Κυπρίων, δύο χριστιανών (ένας Έλληνας , ένας Λεβαντίνος) και ενός Τούρκου.

Στίς 30 – 11 – 1882  τροποποιήθηκε με νέο διάταγμα το Εκτελεστικό Συμβούλιο (Ε. Σ.) που αποτελείται πλέον απο τον Ύπατο  Αρμοστή, τον αρχιγραμματέα, τον δικηγόρο του στέμματος και τον ταμία ως επίσημο μέλος και τριών πρόσθετων μελών (δύο Έλληνες και ένα Οθωμανό). Με το νέο διάταγμα λαμβάνεται πρόνοια περί καταρτισμού μεικτού νομοθετικού Συμβουλίου εκ 18 μελών των οποίων έξι μέλη επίσημα, διοριζόμενα από την κυβέρνηση ,στα οποία όμως πάντοτε έπρεπε να περιλαμβάνονται τα πρόσωπα εκάστοτε κατέχοντα μονίμως ή προσωρινώς το αξίωμα του αρχιγραμματέως  του δικηγόρου του στέμματος του ταμία και δώδεκα αιρετά μέλη. Τα 12 αιρετά μέλη είναι εννέα Έλληνες (εκλεγόμενοι από τους Έλληνες ψηφοφόρους) και τρείς μουσουλμάνοι (εκλεγόμενοι από μουσουλμάνους) σε τρία εκλογικά διαμερίσματα – (Λευκωσίας-Κυρήνειας, Λάρνακας —Αμμοχώστου και Λεμεσού-Πάφου). Η διάρκεια της βουλευτικής περιόδου ήταν πενταετής. Των συνεδριών παρίστανται  ο Υ. Αρμοστής, που είχε το δικαίωμα της νικώσης  ψήφου. Με το συνταγματικό αυτό καθεστώς η Κύπρος παραμένει μέχρι να ανακηρυχθεί δια νέου διατάγματος της 6-2-1925 ‘’αποικία του στέμματος’’ δηλ. συνεχίζεται η υποδούλωση του λαού, με τις εξουσίες να ασκούνται από τον Υ. Αρμοστή, ο οποίος ονομάζεται πλέον ‘’κυβερνήτης’’ της νήσου.

Η εκτελεστική και η  νομοθετική εξουσία, λόγω συνθέσεως του νομοθετικού συμβουλίου ήταν πάντοτε στα χέρια των Άγγλων ενισχυμένη με την σύμπραξη των τριών μελών των Οθωμανών και της νικώσης ψήφου του Μ. Αρμοστού, επί πλέον δια διατάγματος παρείχετο εις το βρετανικό στέμμα το δικαίωμα της ενασκήσεως αρνησικυρίας επί παντός νόμου και ακόμη το δικαίωμα της συντάξεως και επιβολής νόμου δια διαταγμάτων. Η απαρίθμηση των παραπάνω λεπτομερειών καταδεικνύει ότι το καθεστώς που διαμορφώθηκε από του Άγγλους βάσει της Σύμβασης της 4-Ιουνίου-1878 είχε κύρια και μόνιμη νομική εκτροπή τον στραγγαλισμό της ελεύθερης έκφρασης του κυπριακού λαού και την συστηματική καταπάτηση των ανθρωπίνων και πολιτικών δικαιωμάτων.  Αναδεικνύεται πώς με τις πολιτικές αλχημείες της αρνησικυρίας, το γνωστό βέτο και της νικώσας ψήφου στοχεύουν  στην αλλοίωση της ελληνικής πλειοψηφίας που παρά την υποδούλωση 300 ετών από τους Οθωμανούς διατηρείται στο 80%.  Όλες  αυτές τις νομικίστικες ραδιουργίες  θα τις βρίσκουμε μπροστά μας είτε στο Σύνταγμα του 1960, στα σχέδια ‘’λύσης’’ του ΟΗΕ από τον Ντε Κουεγιάρ μέχρι το σχέδιο Ανάν (το οποίο απορρίφθηκε δια του δημοψηφίσματος της 24ης-Απριλίου 2004 από το 76/% του λαού) τα σχέδια ‘’λύσης’’ τύπου Δ.Δ.Ο. ή στις παράνομες και άκυρες Πενταμερείς Διασκέψεις στη Γενεύη και στα θέρετρά της όπως προσφάτως στο Κρανς Μοντανά. Σκοπός των Άγγλων βάσει των διαχρονικών  μεθοδεύσεών των είναι η κατάλυση της κρατικής υπόστασης της Κ.Δ.  Συμπεραίνουμε εκ των ανωτέρων εκτεθέντων όσο αφορά τις πολιτικές παραμέτρους, ότι η Σύμβαση της Κύπρου εκτρέπει το ζήτημα της απελευθέρωσης των Ελλήνων της Κύπρου από το ως τότε πλαίσιο του αγώνα κατά της καταρρέουσας Oθωμανικής Αυτοκρατορίας στο πλαίσιο ενός αγώνα κατά  μιας πανίσχυρης  αυτοκρατορίας της Βρετανικής

Στη Σύμβαση του 1878  βασίζεται η αγγλική πολιτική στην Κύπρο έως σήμερα.

Απαρίθμηση γεγονότων που αφορούν την άρνηση των Βρετανών στο δικαίωμα του λαού στην αυτοδιάθεση, όπως αυτό θεσμοθετείται και αποτελεί θεμελιώδη αρχή του Καταστατικού Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών  στο άρθρο 1

O αγώνας απελευθέρωσης για τους Κυπρίους είναι διαρκής  Από την εθνεγερσία του 1821 μέχρι τον αντιαποικιακό αγώνα του 1955-59,   αντιστέκονται στους κατακτητές και ζητούν να εφαρμοστεί το δικαίωμα στην αυτοδιάθεση. Στο τέλος του Α’Π.Π. ξεσηκώνεται εκ νέου ο λαός ενάντια στην καταπίεση και στα ανελεύθερα μέτρα των Άγγλων. Η συγκέντρωση υπερεξουσιών στα χέρια του κυβερνήτη οδηγεί σε εξέγερση το 1931 που καταστέλλεται βιαίως. Ακολουθεί μία σκληρότατη περίοδος για την Κύπρο γνωστή ως Παλμεροκρατία  πήρε το όνομα από τον Άγγλο κυβερνήτη Πάλμερ ο οποίος στόχευσε μέσω της εκπαίδευσης στον αφελληνισμό και στην διάρρηξη του ενωτικού πνεύματος. Οι απανταχού Έλληνες ξεσηκώνονται και στην Κύπρο αντιστέκονται. Το 1931 είναι στην Ελλάδα πρωθυπουργός ο Ελευθέριος Βενιζέλος ο οποίος, αν και είχε μεταφράσει Θουκυδίδη, πίστευε ότι θα έδιναν οι σύμμαχοι την Κύπρο στην Ελλάδα αμαχητί, γι αυτό περίμενε να βρεθεί ένας κατάλληλος ηγέτης στην Αγγλία με τον οποίο θα έλυνε το κορυφαίο εθνικό μας ζήτημα.

Ο αγώνας υπέρ του δικαιώματος της αυτοδιάθεσης συνεχίζεται μετά τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο και με πρωτοβουλία του Αρχιεπισκόπου Μακαρίου ΙΙ οργανώνεται στις 16 Ιανουαρίου 1950 και υπό την αιγίδα της Εθναρχίας ένα δημοψήφισμα: το αποτέλεσμα του είναι 95% των ψήφων υπέρ της Ένωσης με την Ελλάδα. Η Μ. Βρετανία αρνείται πάντα να αναγνωρίσει το δικαίωμα στην αυτοδιάθεση.

Στις 16 Αυγούστου 1954 η Ελλάδα προσφεύγει στον ΟΗΕ και ζητά να εφαρμοστεί υπέρ της νήσου Κύπρου το δικαίωμα στην αυτοδιάθεση. Η Μ. Βρετανία πάλι αντιδρά.

Η Ελληνική προσφυγή βασίζεται στο άρθρο 1, παράγραφος 2, του Καταστατικού Χάρτη και μνημονεύει τη σταθερή άρνηση της Μ. Βρετανίας να πάρει υπόψη της τη θέληση του πληθυσμού. Διαπιστώνει άλλωστε τον κίνδυνο να << εκτεθούν οι φιλικές σχέσεις >> Ελλάδας και Μ. Βρετανίας και να << ζημιωθεί το γενικό καλό >> της διεθνούς κοινότητας.

Η Βρετανία προβάλλει εκ νέου αντιρρήσεις και αναφέρεται στη     ‘’σταθερότητα των συνόρων‘’ επικαλούμενη τη στρατηγική κατάσταση της νήσου. Ισχυρίζεται τέλος ότι το δικαίωμα των λαών στην αυτοδιάθεση είναι ασυμβίβαστο με την ιδέα της ένωσης με ένα άλλο κράτος. Αυτή η διαρκής άρνηση της Μ. Βρετανίας για την Ένωση επιβάλλεται και αποτυπώνεται στο Σύνταγμα του 1960 στο άρθρο 185.

Τελικά το 1956 ψηφίζεται η εγγραφή του θέματος στην ημερήσια διάταξη της Συνέλευσης του 1957 παράλληλα πλην των ευχολογίων της Γενικής Συνέλευσης να βρεθεί μια ειρηνική, δημοκρατική και ισότιμη λύση, τίθεται το ζήτημα για τις παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων που διέπραξαν οι βρετανικές αρχές, στο ΝΑΤΟ και στο Συμβούλιο της Ευρώπης.

Ενώ διαδραματίζονται τα ανωτέρω και ο ένοπλος απελευθερωτικός αγώνας παίρνει μεγάλες διαστάσεις και διεθνή αναγνώριση για τον ηρωισμό και την αυτοθυσία των αγωνιστών, όπως τους υμνεί ο Αλμπέρ Καμύ γράφοντας το Ελληνόπουλο, οι Βρετανοί  μηχανεύονται την σύγκληση της διάσκεψης του Λονδίνου, μεταξύ αυτών της Ελλάδας και της Τουρκίας, τοποθετώντας την τελευταία ρυθμιστή του ζητήματος, προς όφελος των ιδίων ανταγωνιστικών επιδιώξεων έναντι του κυπριακού λαού. Με την εισαγωγή του τούρκικου παράγοντα μετατρέπεται σταδιακά από διαφορά μητρόπολης – αποικίας σε ΄Ελληνο – Αγγλο – Τουρκική διαφορά.

Η ένοπλη ηρωική αντίσταση του λαού της Κύπρου από το 1955 επί τέσσερα χρόνια κατά της αποικιοκρατίας δημιουργεί ελπίδες για την αποτίναξη του ζυγού. Όμως στις 11 Φεβρουαρίου 1959 συγκαλείται διάσκεψη μεταξύ των βασικών ενδιαφερομένων στη Ζυρίχη, η οποία λήγει με την επάρατη συμφωνία που ακυρώνει το δικαίωμα στην αυτοδιάθεση και δημιουργεί το νέο αποικιακό καθεστώς με την συνθήκη εγκαθίδρυσης του κυπριακού κράτους, την συνθήκη εγγυήσεων και τη συνθήκη συμμαχίας. Οι συνταγματικοί και οι διεθνείς περιορισμοί που επιβλήθηκαν στην Κυπριακή Δημοκρατία υποθήκευσαν σε σοβαρό βαθμό την ανεξαρτησία και την κυριαρχία της.

Σε αυτό το πρωτοφανές αποικιακού χαρακτήρα συνταγματικό καθεστώς της Κύπρου οι εγγενείς αντιφάσεις και ασάφειες θα προκαλέσουν την χρεωκοπία του. Οι συνθήκες Ζυρίχης – Λονδίνου (1969) δημιούργησαν ένα κράτος υποκείμενο σε εθνικούς και διεθνείς περιορισμούς, που ήταν αδύνατο να εφαρμοστούν, εξού και η γενική αντίδραση και τα αιματηρά γεγονότα  μεταξύ Ελλήνων και συνοίκων μουσουλμάνων υποδαυλιζόμενα από τους Άγγλους ξεσπούν το 1963, ακολουθεί ο βομβαρδισμός της νήσου από την Τουρκία το 1964 και αργότερα η εισβολή του Αττίλα το 1974.

Το Σύνταγμα του 1960 που επέβαλαν οι συνθήκες Ζυρίχης – Λονδίνου έγινε ερήμην του λαού και χωρίς δικαίωμα αναθεώρησης από αυτόν. Συνεπώς δεν άσκησε τη θεμελιώδη εξουσία του να δημιουργήσει το δικό του σύνταγμα και δεν παρουσιάζεται ως ενιαίος παράγοντας, αλλά χωρίζεται σε δύο ομάδες, της πλειοψηφίας και της μειοψηφίας και η διαίρεση αυτή τέμνει ολόκληρη την ιεραρχία στην οργάνωση του κράτους. Από άποψη του Διεθνούς Δικαίου αυτό θίγει την θεμελιώδη αρχή της μη επεμβάσεως του άρθρου 2 παράγραφος 7 του Καταστατικού Χάρτη, σύμφωνα με την οποία κατοχυρώνεται ο αυτόνομος χαρακτήρας της εθνικής οντότητας δηλ. της ύπαρξης του κράτους και του έθνους. Η αρχή της μη επεμβάσεως στις εσωτερικές υποθέσεις ενός κράτους πηγάζει από τις δύο αρχές του Διεθνούς Δικαίου, την αρχή της ισότητας μεταξύ των κρατών και την αρχή της εθνικής κυριαρχίας. Ο εθνικοαπελευθερωτικός αγώνας του λαού, αντί να τον οδηγήσει στην ελευθερία  και στην αυτοδιάθεσή του, στην αποδέσμευση από το αποικιακό καθεστώς της Αγγλοκρατίας, τον οδηγεί σε καθεστώς μη ανεξαρτησίας .

Η αντίληψη ότι η Κύπρος είναι ένα απ’ τα κλειδιά της Μ. Ασίας, κατά τον πρωθυπουργό Benjamin Disraeli, την καθιστά πολύτιμη για τους Άγγλους οι οποίοι ουσιαστικά την άρπαξαν το 1878 στα κρυφά, με την υπογραφή και του ιδίου, και συνεχίζουν την ίδια αποικιοκρατική πολιτική μέχρι να επιτύχουν με την πολιτική ισότητα του 50%, αφ’ ενός την κατάργηση της πλειοψηφίας και της μειοψηφίας, πυρήνα της λειτουργίας του δημοκρατικού πολιτεύματος και αφ’ ετέρου την κατάλυση της Κ.Δ. που την θέση της θα πάρουν δύο ισότιμα κράτη Τουρκικό – Ελληνικό και το υπερκείμενο (κράτος συντονιστής). Αυτό το υπερκείμενο κράτος ορέγονται οι Άγγλοι να κατέχουν και να ασκούν αυτοί αποκλειστική κυριαρχία όπως τον παλιό καλό καιρό. Όλα τα σχέδια κατάλυσης της Κ.Δ. εκπορεύονται από αυτούς σε αγαστή συνεργασία με τους Τούρκους κατακτητές αδιακρίτως Κεμαλιστών και Νεοθωμανών και σε αυτή την λυσσώδη προσπάθεια η Ιερά Συμμαχία αναβιώνει μέσα στους κόλπους του ΟΗΕ με ειδικούς απεσταλμένους του τύπου Άιντε αλλά και από όσα εξαγγέλλει  το πλαίσιο που συντάχθηκε στο Κράνς  Μοντανά  από τον Γ.Γ. Αντόνιο Γκουτέρες και με τις ευχές του σε Βορείους και Νοτίους.

Εξ όσων εκτέθηκαν ανωτέρω ως ηθικές, νομικές και πολιτικές παράμετροι για την επαίσχυντη σύμβαση της Κύπρου το 1878, συνάγεται ότι αυτή αποτελεί  τον ακρογωνιαίο λίθο της αποικιακής πολιτικής των Άγγλων μέχρι σήμερα ,σε αυτή βρίσκεται η ρίζα των προβλημάτων και των συμφορών του λαού. Αυτή εμποδίζει την απελευθέρωσή του και το δικαίωμά του στην αυτοδιάθεση όπως ορίζεται στο άρθρο 1 του Καταστατικού Χάρτη. Επιβάλλεται και είναι εφικτό να αποδεσμευτεί η Κύπρος από αυτή την αποικιοκρατική πολιτική, ειδικά σήμερα που η Μ. Βρετανία  αποχωρεί από την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Ο αγώνας του απανταχού Ελληνισμού στοχεύει: σε μια ελεύθερη Κύπρο απαλλαγμένη από τον τούρκικο στρατό κατοχής και των εποίκων, καθώς και απ’ όλα τα ξένα στρατεύματα, στην επιστροφή όλων των εκτοπισμένων στις πατρογονικές εστίες τους, στην πλήρη αποκατάσταση της εθνικής και λαϊκής κυριαρχίας, στην αναθεώρηση του αναχρονιστικού αποικιακού συντάγματος, βασισμένη στις γενικές αρχές δικαίου του καταστατικού χάρτη και του Ευρωπαϊκού κεκτημένου. Εφαρμογή των Γενικών Αρχών Δικαίου του Καταστατικού Χάρτη και της Ε.Σ.Δ.Α. στην Κυπριακή Δημοκρατία, που σημαίνει απαγόρευση της κατάλυσης του κράτους και ισχυροποίηση της αποτρεπτικής του δύναμης βασιζόμενο στον δικό του στρατό, την Εθνική Φρουρά.

Τονίζω αυτό το γεγονός διότι η διαχρονική έλλειψη εθνικής στρατηγικής εκ μέρους της ελληνικής πλευράς οδηγεί στην απαξία της άμυνας, κατ’ επέκταση αποδυνάμωση της εθνικής κυριαρχίας που αποτελεί κορυφαία θεμελιώδη αρχή του Καταστατικού Χάρτη με ότι αυτό συνεπάγεται και για τις νόμιμες συνέπειες σε περίπτωση της παραβίασής της.

Κλείνοντας, η σκέψη μας και το όραμα μας είναι στραμμένο στους ηρωικούς αγωνιστές της Ε.Ο.Κ.Α. και του Εθνικο – απελευθερωτικού αγώνα που έμεινε ανεκπλήρωτος και μας καλεί πάντα ο ύμνος του αποχαιρετισμού του Ρίτσου προς τον Γρηγόρη Αυξεντίου, τον Σταυραετό του Μαχαιρά.

«Αν λυπάμαι για κάτι είναι που δεν θα μπορέσω να κάνω τίποτα για σας (όχι φήμη, ή σαν ιδέα, ή σα θρύλος, μα με τούτα τα ίδια μου τα χέρια), έτσι να πούμε, να, να ρίξω κι εγώ μια ντουφεκιά στον αέρα στην γιορτή της απελευθέρωσης.»

  • Νομικός

Βιβλιογραφία:

Νομικά κείμενα Δρ. Χρίστου Κληρίδη και Κων/νου Αιμιλιανίδη νομικού πρώην προέδρου του Δικηγορικού Συλλόγου Λευκωσίας.

Φιλοσοφία του Δικαίου G.Fasso —–

The Law of Nations  Emer de Vattel —–

To δικαίωμα των λαών στην αυτοδιάθεση — Η παραβίαση στην Κύπρο Σπύρος Καλογερόπουλος Στράτης καθηγητής της Νομικής Σχολής του Πανεπιστημίου της Grenoble.

https://www.apopseis.com/nomikes-ke-politikes-parametri-tis-symvasis-tis-kyprou-ektropi-apo-to-zitima-tis-apeleftherosis-ton-ellinon-tis-kyprou/

«Στις ρίζες του Μακεδονικού, του Κυπριακού και του Αρμενικού Ζητήματος.»

06/04/2018 Τα σχόλια έχουν κλείσει

Image result for Αρμενία

Εσπερίδα

140 χρόνια από το Συνέδριο του Βερολίνου:

 Στις ρίζες του Μακεδονικού, του Κυπριακού και του Αρμενικού Ζητήματος

στο Σπίτι της Κύπρου

 

 

Τη Δευτέρα 26 Μαρτίου 2018 το Κέντρο Ελληνο-Αρμενικών Μελετών πραγματοποίησε, στο Σπίτι της Κύπρου, επιστημονική εσπερίδα με θέμα, 140 χρόνια από το Συνέδριο του Βερολίνου: Στις ρίζες του Μακεδονικού, του Κυπριακού και του Αρμενικού Ζητήματος.

Τους παρευρισκόμενους καλωσόρισε η Μορφωτικός Σύμβουλος κ. Μαρία Παναγίδου και στη συνέχεια έδωσε τον λόγο στον κ. Λουκά Αξελό, Δρα Ιστορίας, συγγραφέα ο οποίος ανέλαβε τον συντονισμό των εργασιών της εσπερίδας.

«Η ακριβής και όχι η περίπου γνώση της ιστορίας, και δει της δικής μας ιστορίας, αποτελεί απαραίτητη προϋπόθεση για να ερμηνεύσουμε το παρόν και να δημιουργήσουμε τα εργαλεία που θα μας επιτρέψουν μια στοιχειώδη πρόβλεψη για το μέλλον» σημείωσε στην εισαγωγή του ο κ. Αξελός.

Ο κ. Σπυρίδων Πλουμίδης, Επίκουρος Καθηγητής Πανεπιστημίου Αθηνών, ανέπτυξε το θέμα, «Το Συνέδριο του Βερολίνου, τομή στην ευρωπαϊκή πολιτική, τροπή του Μακεδονικού Ζητήματος».

Ο κ. Ανδρέας Αντωνόπουλος, ΕΔΙΠ Πανεπιστημίου Αθηνών, μίλησε για «Το Συνέδριο του Βερολίνου με το βλέμμα του Ελληνισμού της Κωνσταντινούπολης».

Η εισήγηση του συγγραφέα και Γραμματέα του Κέντρου Ελληνο-Αρμενικών Μελετών κ. Ιωσήφ Κασσεσιάν, ήταν «Η γέννηση ενός έθνους, οι Αρμένιοι στο Συνέδριο του Βερολίνου».

«Ένα κάλεσμα στα όπλα, η προοπτική της ένοπλης προβολής των αρμενικών εθνικών αιτημάτων μετά το Συνέδριο του Βερολίνου» ήταν το θέμα της ομιλίας της εκδότριας της επιθεώρησης ΖΑΜ (Μόσχα), Επίκουρου Καθηγήτριας στο Παιδαγωγικό Πανεπιστήμιο της Μόσχας κ. Άννας Γκιβαργκιζιάν.

Η νομικός, μέλος της Σ.Ε. της Σ.Ε.Υ.Α.Ε.Κ. και του Δ.Σ. του Σ.Σ. Δικηγόρων Ελλάδος κ. Αθανασία Φωτιάδη, στην εισήγησή της εστίασε στις «Ηθικές, νομικές και πολιτικές παραμέτρους της Σύμβασης της Κύπρου (1878)».

Μετά το πέρας των εισηγήσεων ακολούθησαν ερωτήσεις και ανοικτή συζήτηση με την συμμετοχή του ακροατηρίου.

27 Μαρτίου 2018

«140 χρόνια από το Συνέδριο του Βερολίνου.»

20/03/2018 Τα σχόλια έχουν κλείσει

Το Κέντρο ΕλλήνοΑρμενικών Μελετών
και το Σπίτι της Κύπρου
διοργανώνουν επιστημονική εσπερίδα
με θέμα:

140 χρόνια από το Συνέδριο του Βερολίνου:
Στις ρίζες του Μακεδονικού, του Κυπριακού
και του Αρμενικού Ζητήματος

Δευτέρα 26 Μαρτίου 2018 και ώρα 19:00

Σπίτι της Κύπρου, Ξενοφώντος 2Α, 105 57 Αθήνα
Τ.: 210 3734934

«Τη 25 Αυγούστου 1922»

20/03/2018 Τα σχόλια έχουν κλείσει

Image result for Χρυσόστομος Σμύρνης

«Εν Σμύρνη

Τη 25 Αυγούστου 1922

Αγαπητέ φίλε και αδελφέ κ. Ελευθέριε Βενιζέλε,

Επέστη η μεγάλη ώρα της μεγάλης εκ μέρους σας χειρονομίας. Ο Ελληνισμός της Μικράς Ασίας, το Ελληνικόν Κράτος αλλά και σύμπαν το Ελληνικόν Έθνος καταβαίνει πλέον εις τον Άδην από του οποίου καμμία πλέον δύναμις δεν θα δυνηθή να το αναβιβάση και το σώση.

Της αφαντάστου ταύτης καταστροφής βεβαίως αίτιοι είναι οι πολιτικοί και προσωπικοί σας εχθροί, πλην και Υμείς φέρετε μέγιστον της ευθύνης βάρος δια δύο πράξεις Σας.

Πρώτον διότι αποστείλατε εις Μ. Ασίαν ως Ύπατον Αρμοστήν ένα παράφρονα και εγωιστήν. Και δεύτερον διότι πρωτού αποπερατώσητε το έργον σας και θέσητε την κορωνίδα και το επιστέγασμα επί του ανεγερθέντος αφαντάστως ωραίου και μεγαλοπρεπούς δημιουργήματός Σας, της καταθέσεως των θεμελίων της περικλεεστάτης ποτέ Βυζαντινής μας Αυτοκρατορίας, είχατε την ατυχή και ένοχον έμπνευσιν να διατάξητε εκλογάς κατ’ αυτάς ακριβώς τας παραμονάς της εισόδου Σας εις Κωνσταντινούπολιν και της καταλήψεως αυτής υπό του Ελληνικού Στρατού προς εκτέλεσιν – οίμι –δια παντός καταστραφείσης Συνθήκης των Σεβρών.

Αλλά γέγονεν ο γέγονεν.

Ακόμη όμως υπάρχει καιρός αν όχι να σωθή η Συνθήκη των Σεβρών, αλλά τουλάιστον να μη καταστραφή τελείως το Ελληνικόν Έθνος δια της απωλείας ότι μόνον της Μ. Ασίας αλλά και της Θράκης και αυτής ίσως της Μακεδονίας.

Και επειδή οι καιροί ου μενετοί πλέον, έκρινα καθήκον και εμόν απαραίτητον να κυλίσω τον πίθον μου εν μέσω της γενικής κινήσεως της παγκοίνου εδώ συμφοράς μας και πρώτον μεν έγραψα με ημερομηνίαν 21 Αυγούστου προς τον επί του Ελληνικού θρόνου ευρισκόμενον Κωνσταντίνον να προβή εις τας μεγάλας αποφάσεις, εν αις πρωτίστην θεωρώ την ανάληψιν της πηδαλιουχίας του ελληνικού σκάφους παρά της πάγκοινον την ευρωπαϊκήν υπόληψιν κεκτημένης Σης κορυφής.

Την παράδοσιν της διοικήσεως του στρατού εις τους εκδιωχθέντας αξιωματικούς της Αμύνης, οι οποίοι γνωρίζουν πως ανασυντάσσεται καταστραμμένος στρατός και οδηγείται εις την νίκην και την άμεσον εντεύθεν εκδίωξιν Στεργιάδου και Χατζανέστη και άλλα σχετικά.

Έκρινα δε προ παντός απαραίτητον εκ των φλογών της καταστροφής εν αις οδυνάται ο Μικρασιατικός Ελληνισμός, και ζήτημα είναι εάν όταν το παρόν μου γράμμα αναγιγνώσκεται υπό της Υμετέρας Εξοχότητος, αν ημείς πλέον υπάρχωμεν εν ζωή προοριζόμενοι – τις οίδε- κατ’ ανεξερευνήτους βουλάς της Θείας Προνοίας εις θυσίαν και μαρτύριον, ν’ απευθύνω την υστάτην ταύτην έκκλησιν προς την φιλογενή και μεγάλην ψυχήν Σας και να Σας είπω μόνο δύο λέξεις.

Εάν δια να σώσητε την Ελλάδα εκρίνατε καθήκον σας να προβήτε εις το επαναστατικόν κίνημα της Θεσσαλονίκης, μη διστάσητε τώρα να προβήτε εις εκατόν τοιαύτα κινήματα, ίνα σώσητε τώρα ολόκληρον τον απανταχού και ιδία τον μικρασιατικόν και θρακικόν Ελληνισμόν, ο οποίος τόσην θρησκευτικήν λατρείαν τρέφει προς Υμάς.

Και νυν, φίλτατε αδελφέ, σε μόνον θεωρούμεν τον από μηχανής Θεόν, σε βράχον, σε ελπίδα, σε σωτήρα και σε μεσσίαν μας.

Περίζωσε την ρομφαίαν του λόγου σου κατευοδού προς υμάς και κόψον τον άλυτον δια την διπλωματίαν μέχρι σήμερον δεσμόν του Ανατολικού ζητήματος.

Πίπτων επί του τραχήλου υμών, περιλούω υμάς δι’ απείρων φιλημάτων σεβασμού και αγάπης.

† Ο Σμύρνης Χρυσόστομος»

( Σημ. Προπαραμονη κατακρεούργησής του)

Από τον φίλο Γ. Δουδούμη

«Το έπος του 1940, ο Νίκος Ζαχαριάδης και το Μακεδονικό.»

02/03/2018 1 Σχολιο

 

http://roykoymoykoy.blogspot.gr/

Politika-gr – Blogspot

Του Άγγελου Ζαχαρόπουλου 

http://www.capital.gr

   Είχα την τύχη να ζήσω τη 28η Οκτωβρίου 1940 και όσα ακολούθησαν, ως δωδεκαετής μαθητής Γυμνασίου στο Β’ Γυμνάσιο Βόλου. Θεωρώ ότι μόνο όσοι έχουν βιώσει αυτή την περίοδο στην Ελλάδα μπορούν να εκτιμήσουν στην πραγματική της έκταση, την μοναδική πατριωτική έξαρση του ελληνικού έθνους, τον ασυγκράτητο ενθουσιασμό που οδήγησε στο αλβανικό έπος. Είχε μεθύσει ο ελληνικός λαός απ’ άκρου εις άκρον και, ενωμένος σαν μια γροθιά, δημιούργησε το θαύμα που άφησε άφωνη την οικουμένη.

Στην αρραγή ενότητα του Ελληνικού έθνους συνέβαλε σημαντικά μία επιστολή του Νίκου Ζαχαριάδη. Περικοπή της επιστολής που είχε δημοσιευθεί σε όλες τις εφημερίδες ανέφερε: «Στον πόλεμο αυτόν που τον διευθύνει η κυβέρνηση Μεταξά, όλοι μας πρέπει να δώσουμε όλες μας τις δυνάμεις, δίχως επιφύλαξη«. Σημειωτέον ότι, τη δήλωση αυτή, την έκανε ο Ζαχαριάδης από τις φυλακές της Κέρκυρας όπου τον είχε έγκλειστο η κυβέρνηση Μεταξά. Το πατριωτικό και ενωτικό πνεύμα της επιστολής αυτής από τον Γραμματέα του ΚΚΕ είχε πολύ ευχάριστη απήχηση στον ελληνικό λαό. Όμως, διάφοροι σύντροφοί του έσπευσαν να του καταλογίσουν «σοσιαλοπατριωτισμό» και άλλα παρόμοια. Ιδιαίτερα τους είχε ενοχλήσει το «δίχως επιφύλαξη

Ως συνέπεια, η πατριωτική διάσταση του Ζαχαριάδη υποχωρεί γρήγορα μπροστά στη διεθνιστική – λενινιστική – σταλινική του διάσταση, που είναι βασικό στοιχείο της κοσμοθεωρίας ενός συνειδητού κομμουνιστή. Εξάλλου, όπως αναφέρει ο καταξιωμένος ιστορικός και ερευνητής Φίλιππος Ηλιού, γιός του αξέχαστου Ηλία Ηλιού, αρχηγού της ΕΔΑ, εκείνο που ίσχυε τότε ήταν ότι «η ύψιστη ιδιότητα που πρέπει να έχει ένας επαναστάτης είναι να προασπίζει τη χώρα όπου η επανάσταση κατόρθωσε να κερδίσει, να οικοδομήσει το σοσιαλισμό«. Και η χώρα αυτή, η Σοβιετική Ένωση, είχε συνάψει σύμφωνο μη επιθέσεως με τη χιτλερική Γερμανία, η οποία ήταν σύμμαχος της φασιστικής Ιταλίας.

Ακολουθώντας λοιπόν αυτές τις επιταγές, ο Ζαχαριάδης έστειλε δεύτερη επιστολή δεκαέξι μέρες αργότερα, στις 16 Νοεμβρίου 1940, με την οποία κατήγγειλε τον Μεταξά ότι διεξήγε ιμπεριαλιστικό πόλεμο, επειδή ο ελληνικός στρατός είχε εισέλθει σε αλβανικό έδαφος. Ζήτησε δε να αναδιπλωθεί ο στρατός μας στα σύνορά μας και να κλείσει ειρήνη με την παρέμβαση της Σοβιετικής Ένωσης !

Ακολούθησε στις 10 Ιανουαρίου 1941 μια επιστολή – εντολή της Σοβιετικής Ένωσης προς το ΚΚΕ με τίτλο «Ορισμένες συστάσεις προς το ΚΚΕ σχετικά με τη θέση του στο ελληνοϊταλικό πόλεμο«. Το εν λόγω κείμενο δημοσιεύεται στο βιβλίο του διατελέσαντος Γραμματέα του ΚΚΕ, Γρηγόρη Φαράκου: » Β΄Παγκόσμιος Πόλεμος – Σχέσεις ΚΚΕ και διεθνούς κομμουνιστικού κέντρου» (εκδ. Ελληνικά Γράμματα, σ. 200 – 203). Η επιστολή καταλήγει :  «Τη μοναδική διέξοδο από τη δύσκολη κατάσταση, στην οποία έθεσε τον ελληνικό λαό η εξωτερική πολιτική της κυβέρνησης Μεταξά, οι κομμουνιστές βλέπουν στην πλήρη απομάκρυνση από αυτή την πολιτική, στην προσχώρηση του ελληνικού λαού στην πολιτική της ουδετερότητας και της ειρήνης, που ασκείται από τη Σοβιετική Ένωση, και στην καθιέρωση των πιο στενών φιλικών σχέσεων μεταξύ της Ελλάδας και της Σοβιετικής Ένωσης».

Πειθήνιος στις «συστάσεις», ο Ζαχαριάδης γράφει αμέσως τρίτη επιστολή με την οποία εμφανίζεται σοβιετικότερος των Σοβιετικών, χαρακτηρίζοντας τον ελληνοϊταλικό πόλεμο φασιστικοκατακτητικό και ζητώντας την άμεση ανατροπή του Μεταξά.

Με άλλα λόγια, ο Ζαχαριάδης ζητούσε να γίνει επανάσταση, η οποία θα οδηγούσε σε εμφύλιο πόλεμο, ενώ η χώρα βρισκόταν ήδη σε πόλεμο με μια μεγάλη δύναμη. Ιδανικές συνθήκες για τη φασιστική Ιταλία να σωθεί από το αδιέξοδο στο οποίο είχε περιέλθει και να εισβάλει άνετα στην Ελλάδα. Έτσι, δεν θα ήταν υποχρεωμένος ο Χίτλερ να εκστρατεύσει τότε εναντίον της Ελλάδας για να σώσει τη σύμμαχό του Ιταλία και να χάσει χρόνο, η δε Γερμανία θα μπορούσε ν’αρχίσει την εκστρατεία κατά της Σοβιετικής Ένωσης μερικούς μήνες πρωτύτερα και να καταλάβει τη Μόσχα πριν την εμποδίσει, όπως και έγινε, ο βαρύς ρωσικός χειμώνας. Πολύ ωραία θα εξυπηρετούσε ο Ζαχαριάδης τη Σοβιετική Ένωση την οποία, ως Σοβιετικός πολίτης και κομμουνιστής, είχε υποχρέωση να προασπίσει !

Θα πρέπει να σημειωθεί ότι, στην επιστολή αυτή, ο Ζαχαριάδης δεν παραλείπει να τονίσει ότι το κόμμα «αναγνωρίζει την αρχή της αυτοδιάθεσης μέχρι αποχωρισμού για όλους», αναφερόμενος στην σλαβομακεδονική μειονότητα. Δεν είχε ξεχάσει την επίσημη αναγνώριση της ύπαρξης Μακεδονικού έθνους που έγινε το 1934 από την Τρίτη Κομμουνιστική Διεθνή (Κομιντέρν) με τη σύμφωνη γνώμη του ΚΚΕ του οποίου ήταν Γραμματέας από το 1931. Είχε διορισθεί απευθείας από την Κομιντέρν, επί της ουσίας από τον Στάλιν και όχι από τα όργανα του κόμματος.

Αργότερα, κατά την διάρκεια του εμφυλίου, πραγματοποιήθηκε το δεύτερο συνέδριο της ΝΟΦ (σλαβομακεδονική οργάνωση). Λεπτομέρειες για το συνέδριο αυτό παρουσιάζονται στο φύλλο της 28ης Μαρτίου 1949 της εφημερίδας του Δημοκρατικού Στρατού Προς τη Νίκη. Παρευρέθηκαν σ’αυτό περισσότεροι από εξακόσιοι εκπρόσωποι του «σλαβομακεδονικού λαού». Στο συνέδριο παρέστη ο ίδιος ο Νίκος Ζαχαριάδης.

Αξίζει να αναφερθεί το παρακάτω απόσπασμα από την παρέμβαση του ΚΚΕ στο εν λόγω συνέδριο : «Πόσοι είναι οι τόποι που βασανίστηκαν, στέναξαν τόσο κάτω από τόσους ζυγούς σκλαβιάς όσο ο μακεδονίτικος λαός. Οι Τούρκοι μπέηδες πιο παλιά, οι Σέρβοι κομιτατζήδες και οι Έλληνες κομιτατζήδες – οπλαρχηγοί, Παυλομελάδες και καπετάν Βαρδαίοι, Τσόντοι και Γαρέφηδες, του έσφιγγαν τη θηλιά στο λαιμό… Το ΚΚΕ, ως έχει υποχρέωση από την ίδια τη διεθνιστική του φύση, από την ίδια τη μαρξιστική-λενινιστική-σταλινική του κοσμοθεωρία, στάθηκε πιστό στον αγώνα του μακεδονικού λαού και ολοκλήρωσε, με την ιστορική του απόφαση της 5ης Ολομέλειας, τη σωστή γραμμή του στο εθνικό ζήτημα. Ο σλαβομακεδονικός λαός, με τον αγώνα του, με τις θυσίες του, με την ένοπλη συμβολή του στο μεγάλο απελευθερωτικό αντιιμπεριαλιστικό αγώνα του ελληνικού λαού, έχει κερδίσει έμπρακτα το δικαίωμα στην αυτοδιάθεση και τη λευτεριά του».

Είναι αξιοσημείωτο ότι αναφέρονται ως κακοί οι Σέρβοι και οι Έλληνες «κομιτατζήδες» (οι ήρωες του Μακεδονικού αγώνα). Δεν αναφέρονται οι Βούλγαροι κομιτατζήδες. Αυτοί, προφανώς, ήταν οι καλοί.

Εδώ, θα πρέπει να ανατρέξουμε στο 1924, όταν η Δεύτερη Κομμουνιστική Διεθνής (Κομιντέρν) αποφάσισε να στηρίξει τη δημιουργία της Ανεξάρτητης Μεγάλης Μακεδονίας ή Μακεδονίας του Αιγαίου, η οποία θα περιελάμβανε και τη Θεσσαλονίκη. Το ΚΚΕ είχε συμφωνήσει. Οι διαφωνούντες, μεταξύ των οποίων ήταν και ο Ιστορικός Γιάννης Κορδάτος, καθαιρέθηκαν. Όμως, το 1935, η Κομιντέρν εγκατέλειψε την ιδέα ίδρυσης της Ανεξάρτητης Μεγάλης Μακεδονίας και υιοθέτησε την αρχή της «ισοτιμίας των μειονοτήτων». Το ΚΚΕ ευθυγραμμίστηκε με τη νέα γραμμή της Κομιντέρν.

Στο τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, ο Τίτο θέλησε να αναστήσει το όνειρο της δημιουργίας της Μεγάλης Μακεδονίας με την επανένωση, όπως είχε δηλώσει, όλων των τμημάτων της Μακεδονίας που διασπάστηκαν το 1912 – 1913 από τους ιμπεριαλιστές των Βαλκανίων. Ήθελε δε ο Τίτο τη Μεγάλη Μακεδονία όχι ανεξάρτητη αλλά εντεταγμένη στην «Ομόσπονδη Λαϊκή Δημοκρατία της Γιουγκοσλαβίας«.

Το πρώτο βήμα ήταν η δημιουργία της «Λαϊκής Δημοκρατίας της Μακεδονίας» (ΛΔΜ), ως ομόσπονδου τμήματος της «Ομοσπονδιακής Λαϊκής Δημοκρατίας της Γιουγκοσλαβίας». Η εδαφική περιοχή της ΛΔΜ αποτελούσε μέχρι τότε τμήμα της Σερβίας. Για να αποκτήσει η ΛΔΜ χαρακτηριστικά ενός έθνους, έγινε συστηματική και συντονισμένη προσπάθεια δημιουργίας νέας Μακεδονικής γλώσσας, ενιαίας εθνικής συνείδησης και ιστορικής παράδοσης.

Με πυρήνα λοιπόν την ΛΔΜ, ο Τίτο προσπάθησε πρώτα να την ενώσει με τη Βουλγαρική Μακεδονία του ΠΙΡΙΝ. Σε συνεργασία με τον Βούλγαρο κομμουνιστή ηγέτη Δημητρώφ πέτυχε, το 1947, να θέσει τη βάση γι’αυτή την ένωση. Για την Ελληνική Μακεδονία περίμενε την έκβαση του ελληνικού εμφυλίου.

Όμως, το 1948, ο Τίτο αποσπάστηκε από το ανατολικό μπλοκ και η συμφωνία με τον Δημητρώφ έπαψε να ισχύει. Εξάλλου, ο ελληνικός εμφύλιος έληξε το 1949 με την ήττα του Ζαχαριάδη.

Ωστόσο, οι ενδιαφερόμενοι δεν θέλησαν να πιστέψουν στο θάνατο του ονείρου για μια Μεγάλη Μακεδονία. Το άφησαν να παραμένει ακόμα εν δυνάμει χάρις στις αλυτρωτικές αναφορές που περιλαμβάνει το Σύνταγμα της σημερινής FΥΡΟΜ.

Όσο για τους σημερινούς Σκοπιανούς που θεωρούν ότι είναι απόγονοι των Αρχαίων Μακεδόνων και ότι είναι δικός τους ο Μέγας Αλέξανδρος, τόσο εξοργιστικά και τα δύο όσο και γελοία, αφήνω να απαντήσει ένας δικός τους πρώην Πρωθυπουργός, ο κ. Γκοργκιέφσκι: «Ολόκληρη η κληρονομιά του Μεγάλου Αλεξάνδρου ήταν ελληνική και ως σήμερα η λέξη είναι ελληνική«.

Και άλλοι φωτισμένοι Σκοπιανοί προσπάθησαν μάταια να επαναφέρουν τη λογική στους φανατικούς συμπατριώτες τους υπενθυμίζοντας το αυτονόητο. Δεν είναι εύκολο επειδή η φανατική προσήλωση σε μία ιδέα είναι το χειρότερο ναρκωτικό για τη σκέψη και τη γόνιμη ανάπτυξή της. (Σημ.: η έμφαση, δική μας/Β.Σ.)

http://roykoymoykoy.blogspot.gr/2018/03/1940.html

 

Αρέσει σε %d bloggers: