Αρχείο

Archive for the ‘Ιστορικά και θεωρητικά’ Category

Στο 2027 να μη βρεθούμε στα χάλια του 1827!

26/07/2017 Σχολιάστε

Image result for ναυμαχία Ναυαρίνου

https://aristomenismessinios.blogspot.gr/2014/01/1827.html

Ιστορικής σημασίας είναι η παράταξη στόλων των ΗΠΑ και της Γαλλίας στην κυπριακή ΑΟΖ για την προστασία των ερευνών του πλωτού γεωτρύπανου «West Capella», τις οποίες έχει αδειοδοτήσει η Κυπριακή Δημοκρατία, έναντι των επιθετικών προκλήσεων του παρευρισκομένου τουρκικού στόλου. Η παράταξη στόλων Μεγάλων Δυνάμεων έναντι της τουρκικής πλευράς και υπέρ της ελληνικής, έχει να συμβεί από τη ναυμαχία του Ναυαρίνου (1827).

Η αξία λοιπόν της κυπριακής ΑΟΖ πέραν από οικονομική, πέραν από γεωπολιτική, γίνεται και εν δυνάμει απελευθερωτική, καθώς εισφέρει νέα πολιτικά και αμυντικά μέσα στην Κυπριακή Δημοκρατία. Εξαναγκάζει την Άγκυρα σε υποχώρηση και αναδίπλωση. Την υποχρεώνει να αντιμετωπίσει και να αποδεχθεί τους Κανόνες του Δικαίου.

Ταυτόχρονα, προδιαγράφει δυνατότητες που μπορεί να αποκτήσει η Ελλάδα με την δική της ΑΟΖ, εφόσον φυσικά προχωρήσει στην οριοθέτησή της. Μάλιστα, δεδομένου πως η μακρόχρονη υποχωρητική πολιτική των κυπριακών κυβερνήσεων (με την συνευθύνη των ελλαδικών), όπως και των ελλαδικών κυβερνήσεων,  έναντι των τουρκικών αξιώσεων ουδόλως οδήγησε την Τουρκία σε επανεξέταση της επεκτατικής και κατοχικής στρατηγικής της αλλά η μόνη ακύρωση των αξιώσεών της επιτεύχθηκε με την στρατιωτική παρουσία ναυτικών συμμαχικών δυνάμεων στην κυπριακή ΑΟΖ, γίνεται ορατή μια αντίστοιχη προοπτική και για την Ελλάδα. Μέσα από την ανακήρυξη-οριοθέτηση της ελλαδικής ΑΟΖ.

Για την Κύπρο, με προβλεπόμενη αξία των ερευνωμένων ενεργειακών κοιτασμάτων περίπου ενός τρις (χιλίων δισεκατομμυρίων) δολαρίων κατά μ.ο, σε βάθος 25~40 ετών και με άμεσα δικαιώματα της κυπριακής κυβέρνησης στο 40% της μικτής αξίας τους-δηλ. περίπου 400 δις $-όταν το ΑΕΠ της Κύπρου είναι περ. 20 δις, οι προοπτικές είναι κυριολεκτικά τεράστιες. Και, προφανώς μπορούν να οδηγήσουν  στην απελευθέρωσή της. Συνεκτιμώντας πως ο στρατός Κατοχής κοστίζει σχεδόν 2 δις δολ. ετησίως και πως οι έποικοι είναι περ. 200.000 με περ. 2 δις ΑΕΠ…

Η Κ.Δ. μπορεί να αποταμιεύσει το ΑΕΠ της για 20 χρόνια (κατά το παράδειγμα της Νορβηγίας), μπορεί να μοχλεύσει δεκάδες φορές με τα δισεκατομμύρια των ετησίων εισοδημάτων της, μπορεί να επενδύσει και εξασφαλίσει την ευημερία και την ελευθερία όλων των Κυπρίων για τις επόμενες γενιές.

Η Κύπρος, κατεχόμενη εδώ και 43 χρόνια, ανακήρυξε και οριοθέτησε την ΑΟΖ της, προχώρησε και προχωρεί σε εξορύξεις, παρότι είχε κυβερνήσεις που την καθήλωσαν σε παραλυσία έναντι των κατοχικών δυνάμεων και στην διαφθορά που κατέστρεψε και το τραπεζικό της σύστημα και  το 80% της ενεργειακής υποδομής της (έκρηξη στο Μαρί, 2011).

Για την Ελλάδα, που περισσότερα από 7 χρόνια τώρα έχει βυθιστεί στην ύφεση και ζητιανεύει δανεικά που την καταπίνουν και ξαναδανείζεται ψίχουλα ακόμη ακριβότερα (όπως χθες με το νέο ομόλογο που θα αποπληρώσει προηγούμενο και τα ρέστα αποδίδει στους… δανειστές), δέσμια των ξενόδουλων πολιτικών της, των διαπλεκόμενων κοινοβουλευτικών κομμάτων της και της παρασιτικής  τραπεζοκεντρικής ολιγαρχίας, η ΑΟΖ της μπορεί να την απελευθερώσει καθώς και παραγωγική βάση και ανάπτυξη της προσδίδει και τις δανειακές της υποχρεώσεις μπορεί να εξοφλήσει (αφού βέβαια τις ελέγξει και επαναδιαπραγματευθεί).

Αυτή την στρατηγική και πολιτική ανακήρυξης της ελλαδικής ΑΟΖ πρέπει να διεκδικήσουν και προβάλλουν οι πατριωτικές δυνάμεις της χώρας μας. Απεμπλεκόμενες του οικονομισμού και των ιδεοληψιών που τις εγκλωβίζουν σε διχαστικά διλήμματα και στο πολιτικό περιθώριο της κοινωνίας. Προτείνοντας και οικοδομώντας και την  μόνιμη θεσμική συνεργασία με την Κύπρο, που ήδη γνωρίζει και έχει κατορθώσει πολλά. ( Μόνιμη θεσμική συνεργασία Ελλάδας-Κύπρου!).

Νίκος Καραβαζάκης

«Ένας Ναζί πίσω από τη ΔΔΟ.»

27/06/2017 Σχολιάστε

Ο επίκουρος καθηγητής της Σχολής Νομικής του Πανεπιστημίου UCLan στην Κύπρο Δρ Κυριακίδης παρέθεσε μια σειρά από «μαθήματα ιστορίας» που αφορούν το Κυπριακό, κάνοντας αρχή με το γεγονός ότι η Ανατολική Μεσόγειος συνεχίζει να καταστρέφεται εξαιτίας την κληρονομιάς του Οθωμανικού και Βρετανικού ιμπεριαλισμού.  Μεταξύ άλλων, μίλησε για γενοκτονικές πρακτικές που εφαρμόζονται στην Κύπρο, ενώ επεσήμανε πως ο πρώην Γ.Γ. του ΟΗΕ για το Κυπριακό Δρ. Κουρτ Βαλτχάιμ, που μεσολάβησε για λύση ΔΔΟ μετά την τουρκική εισβολή, υπήρξε μέλος των μυστικών υπηρεσιών της Wehrmacht του Χίτλερ.

Εθνικισμός – δικοινοτισμός

Μεταξύ άλλων, ο Δρ Κυριακίδης επεσήμανε τους κινδύνους που εγκυμονεί η «διζωνικότητα», η οποία είναι επί της ουσίας, όπως είπε, μια γεωγραφική έκφραση του «δικοινοτισμού». Ο δοικοινοτισμός, εξήγησε, θα ενισχύσει μακροπρόθεσμα τον εθνικισμό μεταξύ των δυο πλευρών, αφού το σύστημα θα είναι  διαχωρισμένο σε δυο κοινότητες, δυο εκλογικά σώματα, με διαφορετική γλώσσα και θρησκεία.  Μια λύση στη βάση της Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας (ΔΔΟ), όπως αυτή προωθείται, θα αποτελέσει κατά τον ίδιο ένα «θεσμοθετημένο ρατσισμό».

Ο ρόλος του Κ. Βάλντχαιμ

Κάνοντας μια ιστορική αναδρομή στον τρόπο καθιέρωσης της ΔΔΟ, υπογράμμισε και τον σκοτεινό ρόλο του Γενικού Γραμματέα των Ηνωμένων Εθνών μεταξύ 1972 και 1981 Δρ. Κούρτ Βάλτχαιμ. Όπως αποκάλυψε και παλαιότερα σε άρθρο του ο Δρ. Κυριακίδης,  ο Δρ. Βάλτχαιμ ασχολήθηκε έντονα με την εξεύρεση λύσης βασισμένης στον δι-κοινοτισμό, τη δι-ζωνική και ομοσπονδία, την ίδια περίοδο που έκρυβε ένα φρικιαστικό μέρος της δικής του προσωπικής ιστορίας, ως μέλος των μυστικών υπηρεσιών της Wehrmacht των Ναζί, σε διάφορα μέρη κατά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Το κληροδότημα της χειραγωγημένης διπλωματίας του, τόνισε, συνεχίζει μέχρι σήμερα να ζεί με τις συνεχιζόμενες διαπραγματεύσεις υπό την αιγίδα του ΟΗΕ, με στόχο να μετατρέψουν την Κυπριακή Δημοκρατία σε μια δι-κοινοτική και δι-ζωνική ομοσπονδία.

Υπενθυμίζεται ότι κατά τη διάρκεια της συνάντησής του με τον Αρχιεπίσκοπο Μακάριο και τον κατοχικό ηγέτη Ραούφ Ντενκτάς στη Λευκωσία στις 12 Φεβρουαρίου 1977,  ο τότε Γενικός Γραμματέας του ΟΗΕ, συνέβαλε εν κρυπτώ στη διαπραγμάτευση των «κατευθυντήριων γραμμών» πίσω από τις πλάτες του κυπριακού λαού. Από το 1977, αυτές οι «κατευθυντήριες γραμμές» του πρώην Ναζιστή Βάλτχαιμ, έχουν παραπλανητικά και μυστηριωδώς καθιερωθεί ως «Συμφωνίες Υψηλού Επιπέδου».

Διαμελισμός της Τσεχοσλοβακίας

και διζωνική διχοτόμηση  

Επιπλέον, σε άρθρο του στην ιστοσελίδα agora-dialogue με τίτλο «οι Δημοκρατίες πεθαίνουν πίσω από κλειστές πόρτες», ο Δρ Κυριακίδης προβαίνει σε μια σύγκριση μεταξύ της Διάσκεψης του Μονάχου (29 Σεπτεμβρίου 1938) για διαμελισμό της Γιουγκοσλαβίας από τον Χίτλερ και της παρούσας Διάσκεψης για την Κύπρο. Με τον παραλληλισμό των δυο περιπτώσεων, εντοπίζει κάποιες σκανδαλιστικές λεπτομέρειες οι οποίες αφορούν τις προσπάθειες για δημιουργία ξεχωριστών ζωνών και μεταφοράς πληθυσμού. «Έχοντας κατά νου ότι η Τσεχοσλοβακία δεν εκπροσωπήθηκε στη «Διάσκεψη» που πραγματοποιήθηκε στο Μόναχο τον Σεπτέμβριο του 1938, δεν φαίνεται να εκπροσωπείται επίσημα ούτε η Δημοκρατία της Κύπρου στο «Συνέδριο για την Κύπρο». Αυτό είναι παράλογο και εξαιρετικά επικίνδυνο», αναφέρει χαρακτηριστικά το άρθρο.

More photos

«ΕΠΑΝΑΤΟΠΟΘΕΤΗΣΗ ΤΟΥ ΚΥΠΡΙΑΚΟΥ»

27/06/2017 Σχολιάστε

Διπλωματικός Κύκλος

Εκδήλωση για το Κυπριακό

Τετάρτη, 31 Μαΐου 2017, ΛΑΕΔ, Αθήνα

 

Θέμος Χ. Στοφορόπουλος

 

ΕΠΑΝΑΤΟΠΟΘΕΤΗΣΗ ΤΟΥ ΚΥΠΡΙΑΚΟΥ

Στις 8 Φεβρουαρίου 1958, ο Πρέσβυς της Ελλάδος στο Λονδίνο πήγε στο Foreign Office και είδε τον Υπουργό Εξωτερικών Selwyn Lloyd. Ο Υπουργός πληροφόρησε τον Πρέσβυ ότι η Τουρκία, απειλώντας με πόλεμο, απαιτούσε ν’αποκτήσει, στην Κύπρο, δική της «φυσική παρουσία». Υποστηρίζοντας αυτή την αξίωση, ο Βρετανός Υπουργός είπε πως η Τουρκία θεωρούσε την Κύπρο παράκτιο σε αυτήν νησί (offshore island) και εξέφρασε την γνώμη ότι (δικαίως) η Τουρκία ήθελε ν’αποκλείσει το ενδεχόμενο να πέσει αυτό το νησί σε εχθρικά χέρια.

Ο Πρέσβυς της Ελλάδος, Γεώργιος Σεφεριάδης, απάντησε ως εξής: «Πρώτον, και άλλα ελληνικά νησιά, πάμπολλα, βρίσκονται παρά τις ακτές της Τουρκίας. Ολόκληρη η Ελλάδα», είπε, «βρίσκεται παρά τις ακτές της Τουρκίας. Άραγε, πρόκειται, όπου να’ναι, ν’ακούσουμε τους Τούρκους να ζητούν «φυσική παρουσία» και εκεί; Δεύτερον», είπε, «την εποχή του Ερρίκου του Ογδόου, οι Βρετανοί ήσαν στην Βουλώνη. Αυτό θα ήταν επιχείρημα για να διεκδικήσετε τώρα, εσείς οι Βρετανοί, την Βουλώνη; Τρίτον», προέβλεψε ο Σεφεριάδης, «οι Τούρκοι θα συνεχίσουν να προβάλουν αυτές τις παράλογες αξιώσεις όσο αισθά­νονται ότι αυτές λαμβάνονται υπ’όψιν (από εσάς τους Βρετανούς) μόνο και μόνο επειδή είναι αυτοί (οι Τούρκοι) που τις προβάλλουν. Τότε, όμως (παρετήρησε ο Πρέσβυς) δεν πρόκειται για βέτο ενός από τους συμμάχους σας, αλλά για diktat. Υπό αυτές τις συνθήκες (συνεπέρανε) δεν βλέπω πώς μπορούμε να προχωρήσουμε».

Όμως η ηγεσία του Ελληνισμού δεν είχε την ανεξάρτητη σκέψη και την ευθυκρισία του Σεφεριάδη. Ενδίδοντας στις πιέσεις της Βρετανίας και της Τουρκίας, οι Έλληνες ηγέτες υπέκυψαν στο diktat των Συμφωνιών Ζυρίχης-Λονδίνου, βάσει των οποίων υπεγράφησαν στην Λευκωσία, στις 16 Αυγούστου 1960, τέσσερις διεθνείς πράξεις.

Η πρώτη ήταν η Συνθήκη Εγκαθίδρυσης της «Κυπριακής Δημο­κρατίας». Την υπέγραψαν: η Βρετανία και, από κυπριακής πλευράς, ο Μακάριος και ο Κιουτσούκ που είχαν εκλεγεί, αντιστοίχως, Πρόεδρος και Αντιπρόεδρος, όμως χωρίς καμία ειδική εντολή. Υπέγραψαν, επίσης, η Τουρκία και η Ελλάδα. Η Συνθήκη Εγκαθίδρυσης εξαιρούσε, από την επικράτεια της Κυπριακής Δημοκρατίας, δύο βρετανικές βάσεις, τις γνωστές του Ακρωτηρίου και της Δεκελείας, που τις βάφτισαν «κυρίαρχες» (και που τώρα χρησιμοποιούν, επί πληρωμή, και οι Ηνωμένες Πολιτείες). Επίσης δημιουργήθηκαν, μέσα στο έδαφος της Κυπριακής Δημοκρατίας, μικρές βάσεις, οι ονομαζόμενες sites, και πεδία ασκήσεων, αλλά και σειρά άλλων στρατιωτικών «διευκολύνσεων» της Βρετανίας.

Η δεύτερη διεθνής πράξη του 1960 ήταν η Συνθήκη «Εγγύησης». Την υπέγραψαν οι ίδιοι: Μακάριος, Κιουτσούκ, Τουρκία, Βρετανία, Ελλάδα. Τα Μέρη δεσμεύθηκαν να εξασφαλίζουν την ανεξαρτησία, εδαφική ακε­ραιότητα και ασφάλεια της Κυπριακής Δημοκρατίας, καθώς και την τήρηση του Συντάγματός της. Η Κυπριακή Δημοκρατία, η Ελλάδα και η Τουρκία ανέλαβαν να σέβονται τις βάσεις και την άλλη στρατιωτική παρουσία της Βρετανίας στην Κύπρο.

Σύμφωνα με το άρθρο 4 της Συνθήκης Εγγύησης, η Ελλάδα, η Τουρκία και το Ηνωμένο Βασίλειο, οι τρεις «εγγυήτριες δυνάμεις», θ’αντιμετώπιζαν (με κοινές διαβουλεύσεις, διαβήματα ή «μέτρα») τυχόν παραβιάσεις των διατάξεων της Συνθήκης Εγγύησης.

Σύμφωνα δε με την περίφημη δεύτερη παράγραφο του άρθρου 4 της Συνθήκης Εγγύησης, αν κοινή ή συντονισμένη δράση αποδεικνυόταν αδύνατη, η κάθε «εγγυόμενη δύναμη» θα είχε το δικαίωμα: «ν’αναλάβει δράση με αποκλειστικό σκοπό ν’αποκαταστήσει την κατάσταση πραγμάτων» που δημιουργούσαν οι Συνθήκες. Σύμφωνα με τον Χάρτη του ΟΗΕ, αλλά και σύμφωνα με ειδική γνωμοδότηση της Νομικής Υπηρεσίας των Ηνω­μένων Εθνών, η «δράση» αυτή δεν επιτρεπόταν να λάβει την μορφή ένοπλης επέμβασης. Και όμως, η Τουρκία επικαλέσθηκε την Συνθήκη Εγγύησης για να εισβάλει το 1974 στην Κύπρο, όπου κάθε άλλο παρά «αποκατά­σταση πραγμάτων» επιδιώκει.

Η τρίτη Συνθήκη του 1960 ήταν η επιγραφόμενη «Συνθήκη Συμμαχίας», μεταξύ Κυπριακής Δημοκρατίας, Τουρκίας και Ελλάδας, πάλι, υποτίθεται, υπέρ της ανεξαρτησίας και της εδαφικής ακεραιότητας της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Η Συνθήκη αποτελούσε τη νομική βάση για την ΤΟΥΡΔΥΚ των 650 ανδρών και την ΕΛΔΥΚ των 950. Προβλεπόταν, ότι οι δυνάμεις αυτές θα υπήγοντο σε Τριμερές Επιτελείο Κύπρου-Ελλάδας-Τουρκίας και ότι θα συνιστάτο και Επιτροπή των Υπουργών Εξωτερικών των τριών χωρών, που θ’αποτελούσε το ύπατο πολιτικό όργανο της τριμερούς αυτής συμ­μαχίας. Πάντως η ΤΟΥΡΔΥΚ ήταν μια (αρχική) «φυσική παρουσία» της Τουρκίας στην Κύπρο.

Η τέταρτη διεθνής πράξη του 1960 ήταν το Σύνταγμα της Κύπρου. Αποτέλεσμα, όχι μιας Συντακτικής Συνέλευσης του κυπριακού λαού, αλλά μιας «Μικτής Συνταγματικής Επιτροπής» που συγκροτήθηκε (χωρίς να ερωτηθεί ο κυπριακός λαός) από τέσσερις αντιπροσωπείες: της Τουρκίας, της Ελλάδας, των Ελλήνων Κυπρίων και των Τουρκοκυπρίων. Το Σύνταγμα δεν τέθηκε (και δεν επρόκειτο ποτέ να τεθεί) υπό την κρίση του κυπριακού λαού. Το υπέγραψαν, χωρίς να έχουν τέτοια λαϊκή εξουσιοδότηση, ο Μακάριος και ο Κιουτσούκ. Είναι δε χαρακτηριστικό ότι το Σύνταγμα υπέγραψαν, επίσης, αντιπρόσωποι της Βρετανίας, της Τουρκίας και της Ελλάδας. Ως προς το περιεχόμενο του Συντάγματος, αρκεί να λεχθεί ότι, λόγω τουρκικής αντίρρησης, ακόμα και η λέξη «δημοκρατικό» (democratic) αποκλείσθηκε από το κείμενο.

Συνεπώς, δεν είναι περίεργο ότι ο Μακάριος αναγκάσθηκε να επι­διώξει την τροποποίηση του Συντάγματος. Το έπραξε το 1963, με αποτέ­λεσμα οι Τουρκοκύπριοι να προχωρήσουν σε χωριστικές ενέργειες που περιελάμβαναν την δημιουργία δικών τους γεωγραφικών θυλάκων.

Με τον τρόπο αυτό, προετοιμάσθηκε η ευρύτατη «φυσική παρουσία» της Τουρκίας στην Κύπρο, που πραγματοποιήθηκε με την εισβολή του 1974. Πρόσχημα υπήρξε το πραξικόπημα κατά του Μακαρίου. (Ως προς τα γεγονότα του 1974, πρέπει, επιτέλους, να διαλευκανθεί αν και ποία προηγήθηκε συνεννόηση Ελλαδιτών με την Τουρκία, ενδεχομένως με την μεσολάβηση τρίτων).

Είναι, οπωσδήποτε, βέβαιο ότι η εισβολή υπήρξε παράνομη, και κατά τους γενικούς κανόνες του Διεθνούς Δικαίου και κατά την «Συνθήκη Εγγύησης». Άρα, παράνομα είναι και τα συνεχιζόμενα αποτελέσματα της εισβολής.

Αφίσα του τουρκικού ΓΕΣ τον Ιούλιο του 1974

Η Κατοχή συνιστά διεθνές έγκλημα. Στηρίζει, άλλα διεθνή εγκλήματα, όπως την Εθνοκάθαρση, τον Εποικισμό, τον πλήρη εκτουρκισμό των κατεχομένων (π.χ., με την καταστροφή ελληνικών μνημείων και τον εκ­τουρκισμό ελληνικών τοπωνυμίων). Η Κατοχή, η Εθνοκάθαρση, ο Εποι­κισμός, ο Εκτουρκισμός στηρίζουν το παράνομο ψευδοκράτος, η ύπαρξη του οποίου επιδιώκει να συγκαλύψει τον εγκληματικό τους χαρακτήρα.

Η ανάκληση του ψευδοκράτους έπρεπε να έχει γίνει, το αργότερο τον Μάιο του 1984, σύμφωνα με την παράγραφο 2 της απόφασης 550, που το Συμβούλιο Ασφαλείας έλαβε στις 11 Μαΐου του έτους εκείνου. Έχει ως εξής: «το Συμβούλιο Ασφαλείας καταδικάζει όλες τις αποσχιστικές ενέργειες (…) και εντέλλεται την άμεση (immediate) ανάκλησή τους». Αυτές οι «αποσχιστικές ενέργειες», τις οποίες αναφέρει το Συμβούλιο Ασφαλείας, είναι, βέβαια, η ανακήρυξη του ψευδοκράτους και η αναγνώρισή του από την Τουρκία.

Κατοχή, Εθνοκάθαρση, Εποικισμός, Εκτουρκισμός και Ψευδοκράτος συναποτελούν ένα σύνθετο διεθνές έγκλημα που πρέπει να τερματισθεί άνευ όρων. Και όχι να μεταμφιέζεται η εγκληματική συμπεριφορά της Τουρκίας σε διαφορά μεταξύ δύο κυπριακών κοινοτήτων. Η εφαρμογή κανόνων Διεθνούς Δικαίου (αναγκαστικού Δικαίου) και ο τερματισμός διεθνών εγκλημάτων είναι απαράδεκτο να εξαρτώνται από την σύμφωνη γνώμη της εγκληματούσης Τουρκίας ή των Τουρκοκυπρίων, που δρουν, εκούσια ή και παρά την θέλησή τους, ως όργανα της Τουρκίας.

Το φθινόπωρο του 1974, στη Νέα Υόρκη, ο Μακάριος αντιστεκόταν στον Κίσσινγκερ που απειλούσε ότι ο δεύτερος «Αττίλας» θα προχωρούσε ακόμα περισσότερο αν ο Αρχιεπίσκοπος δεν δεχόταν την απαίτηση της Τουρκίας για γεωγραφική ομοσπονδία.

Μιλώντας τότε στη Γενική Συνέλευση των Ηνωμένων Εθνών, ο Μακά­ριος θύμισε ότι η Συνθήκη Εγγύησης του 1960 δεν έδινε στην Τουρκία το δικαίωμα να πράξει όσα έπραττε και επεσήμανε ότι η Τουρκία ήθελε να καταστρέψει αυτό που είχε εγγυηθεί: την ανεξαρτησία και την εδαφική ακεραιότητα της Κύπρου. Ο Αρχιεπίσκοπος τόνισε επίσης ότι μια γεωγρα­φική ομοσπονδία θα ήταν όχι μόνον τεχνητή αλλά και απάνθρωπη, ότι θα ισοδυναμούσε με διχοτόμηση και ότι ο ίδιος δεν θα την δεχόταν, ακόμα και αν η Τουρκία μείωνε σημαντικά την περιοχή που κατείχε ή ακόμα και αν η Τουρκία κατελάμβανε και την υπόλοιπη Κύπρο (αυτό, ως απάντηση στις απειλές του Κίσσινγκερ).

Η Ελλάδα δεν στήριξε τον Μακάριο κι έτσι ο Μακάριος κάμφθηκε και συμφώνησε με τον Ντενκτάς, το 1977, να επιδιώξουν μια δικοινοτική ομοσπονδία, με δύο περιοχές, που η κάθε μία θα ήταν υπό την διοίκηση μιας από τις δύο κοινότητες.

Επακολούθησαν οι δεκαετίες των λεγόμενων «διακοινοτικών συνο­μιλιών», με αποτέλεσμα την ανάδυση του όρου «διζωνική-δικοινοτική ομοσπονδία» και την σταδιακή διολίσθηση, που οδήγησε στο Σχέδιο Ανάν. Παραλλαγή του οποίου επιχειρείται τώρα να επιβληθεί στον κυ­πριακό λαό: πρόκειται για προσπάθεια επανανομιμοποίησης των τεσσάρων κειμένων του Αυγούστου 1960, τροποποιημένων επί τα χείρω κατά πολύ.

Π.χ., ορισμένοι διεθνείς παράγοντες προτείνουν να διατηρηθούν οι εγγυήσεις και να διαθέτει η Τουρκία ειδικότερα παρεμβατικά δικαιώ­ματα στην τουρκοκυπριακή ομόσπονδη πολιτεία. Επιπλέον, να αποκτήσει η Τουρκία κυριαρχικά δικαιώματα σε ορισμένη περιοχή της Κύπρου, του εναέριου χώρου και των χωρικών υδάτων, της περιοχής αυτής, κατά το πρότυπο των βρετανικών βάσεων. Μια τέτοια στρατιωτική βάση θ’αποτελούσε «φυσική παρουσία» της Τουρκίας στην Κύπρο, για να χρησιμοποιήσουμε πάλι τα λόγια Selwyn Lloyd προς τον Σεφεριάδη, το 1958. Όπως τέτοια «φυσική παρουσία» έχει τώρα η Τουρκία, σε όλα τα κατεχόμενα. Όπως θα είχε και στο ομόσπονδο κρατίδιο εποίκων και Τουρκοκυπρίων, διότι αυτό θα παρέμενε υπό τον έλεγχο της Άγκυρας. Πόσω μάλλον αν απο­κτούσε η Άγκυρα ειδικά δικαιώματα προστάτιδος δυνάμεως του βορείου κρατιδίου. Και ολόκληρη, όμως, την Κυπριακή Δημοκρατία θα έθετε ευκο­λότερα υπό τον έλεγχό της η Τουρκία αν γινόντουσαν δεκτά όσα προτεί­νονται.

Ευτυχώς δεν γίνονται. Οι κυβερνήσεις Κύπρου και Ελλάδας έχουν αναχαιτίσει την διπλωματική προέλαση των αντιπάλων μας, δηλώνοντας ότι δεν πρόκειται να δεχθούν «λύση» που να περιλαμβάνει διατήρηση των εγγυήσεων ή παραμονή και μικρού έστω αριθμού Τούρκων στρατιωτών. Ούτε, δηλαδή, των 750 της ΤΟΥΡΔΥΚ.

Θα ήταν παράλειψη να μην αναφέρω εδώ τις χθεσινές και προχθεσινές δηλώσεις του Υπουργού Εξωτερικών, του κ. Κοτζιά, που επεσήμανε ότι «η ουσία του Κυπριακού είναι η κατοχή κυπριακού εδάφους από τρίτη χώρα, την Τουρκία», μίλησε για «την θεώρηση που έχει η Τουρκία του Κυπριακού ως ζητήματος τουρκικών γεωπολιτικών συμφερόντων στην περιοχή» και θύμισε ότι «στην διαδικασία που έχει ακολουθηθεί μέχρι σήμερα, όποτε έμπαινε το ζήτημα της ασφάλειας και των εγγυήσεων, η Τουρκία εγκατέλειπε τον διάλογο».

Η σωστή αυτή προσέγγιση Κύπρου και Ελλάδας μπορεί και πρέπει να μετεξελιχθεί στην αναγκαία επανατοποθέτηση του Κυπριακού.

Στην απαίτηση, δηλαδή, να τερματισθεί, άνευ προϋποθέσεων, το σύνθετο και διαρκές έγκλημα που διαπράττεται στην Κύπρο. Αρχίζοντας από την αποχώρηση των εποίκων.

Όπως, όμως, έχει παρατηρήσει ο Καθηγητής κ. Συρίγος, σχετικά με το αναλόγου φύσεως ζήτημα των δώδεκα μιλίων στο Αιγαίο, τώρα πια μια τέτοια επανατοποθέτηση θα ξενίσει, αν γίνει απότομα και απροετοί­μαστα. Γι’αυτό, χρειάζεται να προηγηθεί κατάλληλη ενημέρωση της διεθνούς κοινής γνώμης, δια των μέσων μαζικής επικοινωνίας, δια του πανεπιστημιακού κόσμου και, ασφαλώς, δια των πολιτικών δυνάμεων που θέλουν να βλέπουν τα πράγματα όπως πράγματι είναι.

Πρώτα, προφανώς, πρέπει να πεισθούν όσο γίνεται περισσότεροι Έλληνες: Κύπριοι και Ελλαδίτες. Ευτυχώς, και στην Κύπρο και στην Ελλάδα αρχίζει, επιτέλους, να δημιουργείται χρήσιμος προβληματισμός για την πορεία του Κυπριακού, που όμως δεν έχει οδηγήσει σε επαρκώς επεξερ­γασμένες θέσεις. Εξαίρεση, οι θέσεις του ΚΚΕ.

Είναι ανάγκη να εξηγούμε στους καλόπιστους ξένους ότι αυτό που συζητείται, όλ’ αυτά τα χρόνια, είναι η αποποινικοποίηση των τουρκικών εγκλημάτων, ώστε όχι μόνον να μην τερματισθούν, αλλ’ αντίθετα, ν’ αποτε­λέσουν την βάση της δήθεν λύσης.

Διότι, προφανώς, χωρίς εισβολή, κατοχή και εθνοκάθαρση, και χωρίς διατήρηση των συνεπειών τους, δεν θα μπορούσε καν να γίνεται λόγος για γεωγραφική ομοσπονδία. Ο δε εποικισμός και τα άλλα μέτρα εκτουρ­κισμού των κατεχομένων αποβλέπουν στην ενίσχυση του βόρειου ομό­σπονδου κρατιδίου, το οποίο θα είναι μετεξέλιξη του ψευδοκράτους.

Επί του βορείου ομόσπονδου κρατιδίου η Τουρκία θα συνεχίσει να ασκεί επικυριαρχία, ακόμα και χωρίς εγγυήσεις και στρατεύματα. Διότι η Τουρκία θα μπορεί να χρησιμοποιεί οικονομικούς δεσμούς ή τα μέσα των μυστικών της υπηρεσιών (εκβιασμούς, χρηματισμούς), μαζί με τις προσφι­λείς της προβοκάτσιες. Μέσω του υποτελούς σε αυτήν βορείου κρατιδίου, η Τουρκία θα ελέγχει τις σήμερα ελεύθερες περιοχές, όπως και όσες «επι­στρέψει», όπως αυτό ονομάζεται.

Είναι, επίσης, φανερό ότι, στο άκρως περιπεπλεγμένο σύστημα μιας κυπριακής ομοσπονδίας, οι πιθανές εμπλοκές, αποτέλεσμα πλεκτάνης ή δυσλειτουργίας, θα προσφέρουν στην Τουρκία προσχήματα περαιτέρω επεμβάσεων ή και νέας εισβολής.

Μέχρι να καταφέρει η Τουρκία να προσαρτήσει ολόκληρο αυτό το «παράκτιο νησί». Για σκοπούς γεωπολιτικούς και οικονομικούς, που τώρα περιλαμβάνουν την αναβάθμιση της Τουρκίας ως περιφερειακής δύναμης και την εκμετάλλευση και μεταφορά υδρογονανθράκων ή την κατασκευή έργων ανασυγκρότησης. Είναι γι’ αυτό που ισχυροί οικονομικοί όμιλοι ενδιαφέρονται για «λύση» του Κυπριακού, που θα περιόριζε το πολιτικό τους ρίσκο.

Είναι περισσότερο αναγκαία παρά ποτέ η επανατοποθέτηση.

Με την επανατοποθέτηση, θα ξέφευγε η ελληνική πλευρά από το διπλωματικό πλαίσιο που έστησε ο Κίσσινγκερ το φθινόπωρο του 1974 και θα μπορούσαμε ν’αποδυθούμε σε μακροχρόνια προσπάθεια απελευ­θέρωσης της Κύπρου.

Ένα επιπλέον προσόν της επανατοποθέτησης είναι ότι θα ενίσχυε τις καταγγελίες μας της παράνομης τουρκικής συμπεριφοράς ως προς την ΑΟΖ της Κύπρου, αλλά και ως προς την υφαλοκρηπίδα της Ελλάδας. Γενικότερα, θα μπορούσε η επανατοποθέτηση να μας διευκολύνει στην προσπάθειά μας να φωτίσουμε ολόκληρο τον τουρκικό επεκτατισμό.

Ερωτάται, όμως, αν η επανατοποθέτηση είναι αρκετή, ενώ, εξάλλου, γίνονται προβλέψεις ότι η έλλειψη λύσης θα επιτρέψει μεγαλύτερη εποίκηση των κατεχομένων και εκφράζονται φόβοι ότι η επανατοποθέτηση ενδέχεται να οδηγήσει σε επικίνδυνη περαιτέρω όξυνση των ελληνοτουρ­κικών σχέσεων ή και σε διχοτόμηση της Κύπρου.

Υπάρχουν οι εξής απαντήσεις:

Πρώτον, ότι η θέση του Κυπριακού στη σωστή βάση είναι όρος αναγκαίος, αλλά όχι επαρκής, για την δυνατότητα διεξαγωγής απελευθε­ρωτικού αγώνα: η επανατοποθέτηση αποτελεί απαραίτητη συνιστώσα, αλλά δεν μπορεί ν’αναπληρώσει την απουσία ή την μειονεκτικότητα άλλων συνιστωσών.

Δεύτερον, ότι, τελικά, ολόκληρη η Κύπρος θα τουρκέψει αν υπάρξει «διζωνική-δικοινοτική ομοσπονδία».

Τρίτον, ότι παρά την πολιτική κατευνασμού που έχουμε ακολου­θήσει, (ή, ακριβώς λόγω αυτής) η Τουρκία αυξάνει συνεχώς τις διεκδι­κήσεις της, απειλώντας μας.

Τέταρτον, ότι και από αυτήν ακόμα την διχοτόμηση είναι χειρό­τερη η «διζωνική-δικοινοτική ομοσπονδία» που θέλει η Τουρκία και που μόνον θα δεχθεί, για να μπορέσει έτσι να υποδουλώσει την Κυπριακή Δημοκρατία.

Όχι ότι η διχοτόμηση δεν είναι ολέθρια. Διχοτόμηση σημαίνει από­λυτη κατοχή των κατεχομένων και σχετική ελευθερία των ελεύθερων περιο­χών. Σχετική, διότι ο «Αττίλας» ρίχνει επάνω τους την σκιά του, καρα­δοκώντας. Υπό τις σημερινές συνθήκες, είναι δύσκολη η διεθνής αναγνώριση του ψευδοκράτους και θα γινόταν ακόμα δυσκολότερη με την επανατο­ποθέτηση. Αν, πάντως, δημιουργηθεί διεθνώς αναγνωρισμένο σύνορο, αυτό ίσως θα προστάτευε τον Κυπριακό Ελληνισμό. Μόνον όμως για ένα διάστημα. Όχι για πάντα. Διότι η Τουρκία δεν θα έπαυε να βλέπει ολό­κληρη την Κύπρο σαν «παράκτιο νησί», όπως είχε πει ο Selwyn Lloyd στον Σεφεριάδη. Θα χρησιμοποιούσε, συνεπώς, το βόρειο κράτος ως εφαλ­τήριο για να πάρει και το νότιο.

Βρετανική βάση στην Κύπρο.

Η επανατοποθέτηση θα ήταν ελλιπής αν δεν περιελάμβανε την αξίωση να καταργηθεί η βρετανική στρατιωτική παρουσία στην Κύπρο.

Από πολιτική άποψη, είναι απαράδεκτη η επιβίωση τέτοιων αποι­κιακών δικαιωμάτων των Άγγλων, των «αιωνίων Άγγλων», όπως έλεγε ο Σεφέρης. Απαράδεκτη για τον κυπριακό λαό, αλλά και για όλους τους λαούς που υφίστανται επεμβάσεις με αφετηρία τις βρετανικές βάσεις στην Κύπρο. Στρατιωτικές επεμβάσεις σε χώρες της ευρύτερης περιοχής, αλλά και κατασκοπευτικές επεμβάσεις, αφού οι βρετανικές ηλεκτρονικές εγκαταστάσεις στην Κύπρο είναι μέρος τέτοιου παγκόσμιου δικτύου.

Απαράδεκτα, όμως, τα βρετανικά δικαιώματα στην Κύπρο και από άποψη νομικής; Γιατί να ισχύουν τα υπέρ της Βρετανίας παραρτήματα της Συνθήκης Εγκαθίδρυσης του 1960, όταν άλλα παραρτήματα της ίδιας Συνθήκης έχουν καταργηθεί στην πράξη, με ευθύνη και της ίδιας της Βρετανίας;

Οι Βρετανοί καλώς γνωρίζουν ότι η στρατιωτική παρουσία τους στην Κύπρο δεν έχει πλέον νομική βάση και γι’αυτό επεδίωξαν την επανα­νομιμοποίησή της με το Σχέδιο Ανάν, που οι ίδιοι συνέταξαν.

Ο Ελληνισμός αντιμετωπίζει στην Κύπρο ενιαίο μέτωπο Τουρκίας-Βρετανίας, ακριβώς όπως είπε ο Σεφεριάδης στον Selwyn Lloyd. Είναι λανθασμένη η άποψη ότι: «δεν πρέπει ν’ανοίξουμε δεύτερο μέτωπο, ενοχλώντας τους Άγγλους».

Άρχισα με τον διπλωμάτη Γεώργιο Σεφεριάδη, θα τελειώσω με τον ποιητή Γιώργο Σεφέρη.

Στο τέλος του ποιήματός του «Σαλαμίνα της Κύπρος» διαβάζουμε:

«Ναι· όμως ο μαντατοφόρος τρέχει

κι όσο μακρύς κι αν είναι ο δρόμος του, θα φέρει

σ’ αυτούς που γύρευαν ν’ αλυσοδέσουν τον Ελλήσποντο

το φοβερό μήνυμα της Σαλαμίνας».-

«Ανέκδοτη συνέντευξη του Τσε. (video(.»

27/06/2017 Σχολιάστε

Φωτογραφία του Νίκος Καραβαζάκης.

http://www.press-gr.com/2017/06/blog-post_9225.html

«΄Ελληνες οι άγιοι Κύριλλος και Μεθόδιος, μια και ελληνική η Μακεδονία.»

25/06/2017 Σχολιάστε

Άγιοι Κύριλλος και ΜεθόδιοςCyril Methodius25K.jpgΙσαπόστολοι, Φωτισταί των Σλάβων, Επίσκοποι και Ομολογητές
Προστάτες Άγιοι της Ευρώπης

Σ. Παπαθεμελής

Κανείς δεν μπόρεσε ποτέ να αποκτήσει φίλους, σταθερούς φίλους, καλλιεργώντας τις αυταπάτες τους. Συνειδητά ή ασύνειδα ο Βλαντιμήρ Πούτιν υποδεχόμενος τον πρόεδρο των Σκοπίων επίστωσε στους σκοπιανούς τούς Έλληνες Θεσσαλονικείς αδελφούς αγίους Κύριλλο και Μεθόδιο, Φωτιστές των Σλάβων και απάσης της Ευρώπης. Δεν ήξερε δεν ρώταγε…

Το ατόπημα του Ρώσου Προέδρου μεγεθύνεται από το γεγονός ότι συνέβη παρουσία του Πατριάρχου Μόσχας και πασών των Ρωσιών Κυρίλλου, ο οποίος μιλώντας στις 24/5/11 στην Ερυθρά Πλατεία, σε τελετή μνήμης των Αγίων, αναφέρθηκε «στους καταγόμενους από την Θεσσαλονίκη Έλληνες αδελφούς, Κύριλλο και Μεθόδιο» (πηγή: Μ. Τρίτος Ιστορικές παραχαράξεις των Σκοπιανών, περίπτωση της εθνικότητας των Αγίων Κυρίλλου και Μεθοδίου σ.7)

Με μια περίτεχνη υψηλή στρατηγική το ελληνικό Βυζάντιο ανεδείχθη η μακροβιότερη πρωταγωνιστική δύναμη στην ιστορία του δυτικού πολιτισμού. Πολυεθνοτικό, αλλά μονοπολιτισμικό επεξέτεινε τον πολιτισμό, δηλαδή την Ελληνοορθοδοξία σε ημιβάρβαρες και απολίτιστες περιοχές του γεωγραφικού εγγύτερου και ευρύτερου περίγυρού του. Δεν επεβλήθη με την ωμή στρατιωτική ισχύ και το υγρό πυρ, αλλά με το υπερόπλο της ακτινοβολίας του πολιτισμού του.

Παρά το δυσοίωνο στρατηγικό περιβάλλον, το Βυζάντιο επεβίωσε όσο καμιά άλλη αυτοκρατορία χάρη στη διπλωματία του και γενικότερα την ήπια δύναμη. Με εργαλείο αυτήν την διπλωματία και την Ελληνοορθοδοξία, εκχριστιάνισε τους πραγματικούς και δυνητικούς εχθρούς του, σεβόμενο όμως τα εθνοφυλετικά στοιχεία της ταυτότητάς τους και τη γλώσσα τους. Έτσι εξηγείται ο μη γλωσσικός εξελληνισμός Βουλγάρων, Ρώσων και λοιπών. Αντίθετα με την στιβαρή πνευματική καθοδήγηση τού Μεγάλου Πατριάρχου Φωτίου και την υιοθέτησή της από τον Αυτοκράτορα Μιχαήλ τον Γ’ στρατολογήθηκαν οι δύο Έλληνες αδελφοί Κωνσταντίνος – Κύριλλος και Μεθόδιος, δημιούργησαν το νέο αλφάβητο, μεταγλώττισαν τα ιερά κείμενα στη σλαβική γλώσσα. Ανιστόρητοι υπερεθνικιστές γείτονες διεκδικούν κατά καιρούς την εθνικότητα των 2 Ελλήνων ιεραποστόλων ψάχνοντας αριστοκρατική … καταγωγή!

Τσακίζει κόκκαλα το αποκαλούμενο ελληνικό αντίδοτο στο πρώιμο «μετανεωτερικό» μανιφέστο τού ηθικά αδίστακτου Νικολό Μακιαβέλι, η επιστολή τού Πατριάρχου και αγίου Φωτίου προς Μιχαήλ τον Άρχοντα Βουλγαρίας «Τι εστί έργον άρχοντος», όπου καταγράφονται τα καθήκοντα αρχόντων και αρχομένων. «Πάσης πράξεως βουλή προηγείσθω. Αι γαρ ανεπίσκεπτοι πράξεις ως τα πολλά σφαλεραί» (=πριν από κάθε πράξη να προηγείται σκέψη, γιατί οι απερίσκεπτες πράξεις είναι συνήθως επισφαλείς) (μβ.)

«Δει δ’ εγκρατώς άρχειν ου τω κολάζειν, αλλά τω δοκείν κολαστικόν είναι» (=Πρέπει να κυβερνάς με πυγμή, όχι τιμωρώντας, αλλά δείχνοντας έτοιμος να τιμωρήσεις) (μζ).

Το κωμικοτραγικό της εξέλιξης είναι ότι ο σκοπιανός ανέμιξε και την Μέρκελ η οποία φέρεται να του δήλωσε ότι στο σχολείο της (στην πάλαι ποτέ DDR) ο δάσκαλος τούς έλεγε ότι οι άγιοι είναι … σκοπιανοί!!! Κάθε σχόλιο περιττεύει. Οι γείτονες αφού σκοπιανοποίησαν τον Μεγαλέξανδρο, τον Αριστοτέλη (αυτόν με κάποια φειδώ) δεν είχαν πρόβλημα να σφετεριστούν τους φωτιστές των Σλάβων, έστω και αν ο Πάπας Ιωάννης – Παύλος Β’ σε εγκύκλιό του (Egregiae virtutis 30.12.1980) ονομάζει τους αγίους Κύριλλο και Μεθόδιο «προστάτες της Ευρώπης, Έλληνες αδελφούς, γεννημένους στη Θεσσαλονίκη».

Η διαχεόμενη εντύπωση ότι η Ελλάς είναι έτοιμη να χειροκροτήσει  την ένταξη των Σκοπίων στο ΝΑΤΟ και την Ε.Ε, κλίμα που καλλιεργείται κάκιστα από καλοθελητές συμμάχους και εταίρους, αποθράσυνε τον νέο σκοπιανό ΥπΕξ Ντιμιτρόφ που αντί να προσέλθει στο παρθενικό υπουργικό του  ταξίδι στην Αθήνα ως ικέτης, εμφανίσθηκε «ως εξουσίαν έχων» με την οποία απεπειράθη, ευτυχώς εις μάτην, να μας καπελώσει. Βεβαίως το απροσμέτρητο θράσος του, κατ’ εικόνα και ομοίωση εκείνου του καταρρεύσαντος Γκρουέφσκυ, του οποίου διετέλεσε εκπρόσωπος στις ανόητες πάλαι ποτέ διαπραγματεύσεις με τον αλήστου μνήμης Νίμιτς, έδειξε ότι δεν κατάλαβε τίποτε, ούτε αυτός , ούτε το νέο αφεντικό του, ο Ζάεφ, περί του τί πρέπει να πράξει. Αφού σκεφθείτε στην περί του συνεχιζόμενου αλυτρωτισμού ερώτηση και αν πρόκειται επί τέλους να τερματισθεί, απάντησε με το απίστευτο: «Αλυτρωτισμός σημαίνει, ότι θέλεις να αποκτήσεις κάτι το οποίο δεν σου ανήκει». Άρα η Θεσσαλονίκη και η όλη Μακεδονία που διεκδικούν, τους ανήκουν!

Σκοπιανοί και υψηλοί προστάτες τους οφείλουν να συνειδητοποιήσουν – η Ελλάς χρωστά να το καταστήσει σαφές προς πάσαν κατεύθυνση – ότι ως εδώ και μη παρέκει…

Ξεκαθάρισμα: α) Ενδιάμεση τέρμα. Να καταγγελθεί και τύποις για να μην καλλιεργούνται ψευδαισθήσεις, βασιζόμενες στην γνωστή περίεργη απόφαση της Χάγης. β) Τα περί σύνθετης, διπλής και τα ταύταις όμοια, είναι παρελθόν. Αφ’ ης απερρίφθησαν από τους αποδέκτες τους δεν ισχύουν. Αυτό που ισχύει είναι ένα και αδιαπραγμάτευτο: Ονομασία χωρίς το Μακεδονία, ή παράγωγά του.

Το περισσόν εκ του πονηρού.

http://www.antibaro.gr/article/17214

«Αθήνα 1944 : Με τις ευλογίες του Στάλιν η μάχη του Γρίβα/Xιτών στον Εμφύλιο…»

11/06/2017 Σχολιάστε

Και η τραγωδία για τα σοβιετικά συμφέροντα…

Το άρθρο αυτό γράφεται για ιστορικούς λόγους, με αφορμή την διοργανωθείσα Ημερίδα με θέμα «Γεώργιος Γρίβας Διγενής: Η ζωή και η δράση του», το Σάββατο 10 Ιουνίου 2017 στην αίθουσα τελετών του Παγκυπρίου Γυμνασίου στη Λευκωσία.

Την Ημερίδα διοργάνωσαν το Συμβούλιο Ιστορικής Μνήμης Αγώνα ΕΟΚΑ 1955-59, οι Σύνδεσμοι Αγωνιστών ΕΟΚΑ 1955-59, το Ίδρυμα Απελευθερωτικού Αγώνα ΕΟΚΑ 1955-59 και το Γενικό Επιτελείο Στρατού Ελλάδας, με την ευκαιρία των 120 χρόνων από τη γέννηση του Γεωργίου Γρίβα Διγενή, Στρατιωτικού Αρχηγού του απελευθερωτικού αγώνα της ΕΟΚΑ 1955-59.

Το 2005,  η γράφουσα εντόπισε ορισμένα πολύ σημαντικά έγγραφα να αναρτώνται στην ιστοσελίδα του Βρετανικού Υπουργείου Εξωτερικών και Κοινοπολιτείας (Φόρειν ΄Οφις), κάτι που πολύ σπάνια συμβαίνει, γι΄αυτό και περέμειναν για πολύ λίγο καιρό και μεταφέρθηκαν σε ιστορικές βιβλιοθήκες. Αφορούσαν εμπιστευτική αλληλογραφία του πρωθυπουργού Sir Winston Churchill. Μελετώντας τα κείμενα των για 60 χρόνια άκρως απορρήτων μέχρι τότε εγγράφων, βρήκα και την ιστορική αποκάλυψη ότι η μάχη που έδωσε ο Στρατηγός Γρίβας το 1944 επικεφαλής των Χιτών με βρετανική βοήθεια, η μάχη στο Θησείο όπως έμεινε γνωστή,  αποτρέποντας την κατάληψη της Αθήνας από τις δυνάμεις του κομμουνιστικού ΕΑΜ-ΕΛΑΣ που πίστευε στην πραγμάτωση  του πολιτικού οράματος της Αριστεράς να εντάξει την Ελλάδα στον Ανατολικό Συνασπισμό (που όμως δεν είχε εν πάση περιπτώσει καμία προοπτική πραγματοποίησης)  είχε λάβει χώρα με την προκαταβολική γνώση και συγκατάθεση του Στρατάρχη Joseph Stalin.

Πιο συγκεκριμένα, αυτό επιβεβαιώνεται στην παράγραφο 8 μακροσκελούς προσωπικής και άκρως απόρρητης επιστολής του Βρετανού πρωθυπουργού Sir Winston Churchill ημερ. 29.4.1945 προς τον Στρατάρχη Stalin.

Η επίμαχη αναφορά έλεγε επί  λέξει ως εξής: « With regard to your reference to Greece and Belgium, I recognise the consideration which you gave me when we had to intervene with heavy armed Forces to quell the EAM-ELAS attack upon the centre of Government in Athens. We have given repeated instructions that your interest in Roumania and Bulgaria is to be recognised as predominant…”

Mετάφραση: “ Σχετικά με την αναφορά σας στην Ελλάδα και το Βέλγιο, αναγνωρίζω την κατανόηση (βοήθεια) που μου δώσατε όταν έπρεπε να επέμβουμε με βαρειές  ένοπλες δυνάμεις  για να καταπνίξουμε την επίθεση του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ  στο κέντρο της κυβέρνησης στην Αθήνα. Δώσαμε επανειλημμένα οδηγίες ότι το ενδιαφέρον σας για την Ρουμανία και την Βουλγαρία πρέπει να αναγνωριστεί ως επικρατέστερον. ”

Η παράγραφος αυτή μας φανέρωσε μετά από 60 ολόκληρα χρόνια το 2005, (73 χρόνια σήμερα) ότι τελικά η μάχη του Γρίβα με την βοήθεια των βρετανικών συμμαχικών τότε δυνάμεων εναντίον των Ελλήνων κομμουνιστών του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ,  έγινε με την γνώση και εμφαντικά συνεννόηση και έγκριση του Στρατάρχη Stalin  με τον Βρετανό πρωθυπουργό Sir  Winston Churchill. Το νέο αυτό στοιχείο ουσιαστικά ανατρέπει ιστορικά δεδομένα και καλεί τους ιστορικούς να αναθεωρήσουν τα γεγονότα της τότε εποχής αλλά και τις ευθύνες.

Η συνεργασία Churchill/Stalin κάλυψε την περίοδο 1941 – 45 και οι δύο άνδρες είχαν κατ΄ιδίαν συνάντηση τον Αύγουστο του 1942 όταν ο Βρετανός πρωθυπουργός επισκέφθηκε την Μόσχα. Αμφότεροι είχαν μέχρι το 1944 προαποφασίσει και συμφωνήσει ότι η Ελλάδα δεν θα περιλαμβανόταν  στον Ανατολικό Συνασπισμό. Σύμφωνα με  άλλα αποδεσμευμένα  βρετανικά έγγραφα στο Βρετανικό Εθνικό Αρχείο,  φαίνεται ότι η αρχική συνεργασία που προσέφεραν οι Βρετανοί στους Κομμουνιστές με όπλα και χρυσές λίρες αποκλείοντας τις δεξιές δυνάμεις στην Ελλάδα οφειλόταν  στο γεγονός ότι μια ομάδα στην βρετανική κυβέρνηση πίστευε ότι ο Stalin θα επέλεγε την Ελλάδα. Όμως, ο τελευταίος στην τελική συμφωνία με τον Βρετανό πρωθυπουργό επέλεξε την Ρουμανία και Βουλγαρία. ΄Ετσι βρίσκουμε τους Βρετανούς τελικά να χρειάζονται την βοήθεια του Στρατηγού Γρίβα [φωτο] και των Χιτών για να γλυτώσουν την Αθήνα από τους Κομμουνιστές σε συνεννόηση με τον Stalin… Σε τελική ανάλυση Stalin  και Βρετανοί ευθύνονταν άμεσα για την εμφύλια σφαγή του Ελληνισμού…

Στις 24.4.05 ο εκπαιδευτικός κ. Γαβριήλ Μηνά σε άρθρο του στην ‘Σημερινή’ με τίτλο ‘Γεώργιος Γρίβας Διγενής – Επιβεβλημένη αναγνώριση’ σημείωσε τα πιο κάτω:

“Οι κομμουνιστές στην Ελλάδα και την Κύπρο δεν χωνεύουν τον Γ. Γρίβα Διγενή, γιατί αυτός με τον αγώνα του το 1944 στο Θησείο επικεφαλής των Χιτών, απέτρεψε την κατάληψη της Αθήνας από τις δυνάμεις του ΕΑΜ και την, στη συνέχεια, πραγμάτωση του πολιτικού οράματος της Αριστεράς να εντάξει και την Ελλάδα στον ανατολικό Συνασπισμό, ανάμεσα στις χώρες του υπαρκτού σοσιαλισμού. Μετά την κατάρρευση, βέβαια, του υπαρκτού σοσιαλισμού στις αρχές της δεκαετίας του 1990 και την απ΄όλους αποδοχή της πραγματικής χρεοκοπίας αυτού του συστήματος σε όλες τις εκφάνσεις της πολιτικής,  της οικονομικής,  αλλά και της ηθικής και της πνευματικής ζωής, οι Αριστεροί και άλλοι ‘προοδευτικοί’ ΄Ελληνες θα έπρεπε, αν διέθεταν ιστορική εντιμότητα, να ευγνωμονούν δημόσια τον Γρίβα. Γιατί με τον αγώνα του ο Γρίβας την περίοδο του 1944-45 κατέστησε δυνατό η Ελλάδα να αποφεύγει την κομμουνιστικοποίησή της και σήμερα να υπερέχει κατά παρασάγγας, πολιτικά, κοινωνικά και πνευματικά και οικονομικά απ΄όλες τις χώρες της Βαλκανικής. ”

Επιβεβαιώθηκαν και τα γραφόμενα  του μακαριστού ιστορικού και  δημοσιογράφου Σπύρου Παπαγεωργίου ο οποίος με το τελευταίο του βιβλίο με τίτλο “Ο Γρίβας και η ‘Χ’ Το χαμένο αρχείο»  αποκάλυψε πριν πεθάνει την κομμουνιστική πολιτική και την συμπεριφορά της έναντι του Στρατηγού Γρίβα Διγενή.

Οι παλιοί κομμουνιστές θα έπρεπε να κρύψουμε τα πρόσωπα από ντροπή!

Την 1.4.2017 ένας παλιός ελλαδίτης κομμουνιστής, όμως,  ο Τάκης Λαζαρίδης, είχε το θάρρος να βγει και να δημοσιεύσει ένα  άρθρο σοκ όπως χαρακτηρίστηκε, στην εφημερίδα «δημοκρατία» των Αθηνών.

Έγραψε μεταξύ άλλων…

Με αφορμή τα εγκαίνια του Μουσείου Μπελογιάννη θα ήθελα, δεδομένου ότι υπήρξα αυτός που έζησε μαζί του τις τελευταίες μέρες, τις τελευταίες του στιγμές, να σημειώσω τα εξής.

Α) Ο Μπελογιάννης υπήρξε αναμφισβήτητα μια ηρωική φυσιογνωμία, μια από τις μορφές εκείνες που σπάνια αναφαίνονται στον τόπο και στον χρόνο. Ηταν ένα θαρραλέος και ανιδιοτελής αγωνιστής, που έδωσε τη ζωή του (ενώ θα μπορούσε να σωθεί συμβιβαζόμενος), αγωνιζόμενος για υψηλά, πανανθρώπινα ιδανικά, για ελευθερία, δημοκρατία, κοινωνική δικαιοσύνη. Είναι συνεπώς άξιος τιμής και σεβασμού, όμως έως εδώ. Διότι ταυτόχρονα ήταν και ένας πολιτικός και στρατιωτικός ηγέτης που με τη δράση του πλήγωσε, άθελά του έστω, την πατρίδα. Πολέμησε στον Εμφύλιο, αποκλειστικά υπεύθυνοι για τον οποίο ήμασταν εμείς. Και όταν λέω εμείς, εννοώ ο Ζαχαριάδης και η παρέα του, που δρούσαν πάντοτε κατ’ εντολήν της Μόσχας.

Η τραγωδία μας, που είναι βέβαια και τραγωδία του Μπελογιάννη, συνίσταται στο ότι νομίζαμε ότι πολεμούσαμε για υψηλά ιδανικά, ενώ στην πραγματικότητα πολεμούσαμε και δίναμε τη ζωή μας για την προώθηση των στόχων της σοβιετικής εξωτερικής πολιτικής.

Βαρύ ήταν το υλικό και ανθρώπινο κόστος του Εμφυλίου. Τον πληρώσαμε εμείς, όμως ταυτόχρονα τον πλήρωσαν και πολλοί αθώοι.

Είχαμε κάθε δικαίωμα να θυσιάσουμε τη ζωή μας καταπώς θέλαμε, δεν είχαμε όμως κανένα δικαίωμα να θυσιάσουμε τις ζωές αθώων συμπατριωτών μας. Δεν μας πρέπουν, λοιπόν, τιμές και μνημεία. Και αντί για εγκαίνια μνημείων, που ως μόνο αποτέλεσμα έχουν να διχάζουν και να αναζωπυρώνουν τα πάθη και τα μίση του παρελθόντος, θα έπρεπε εμείς οι παλιοί κομμουνιστές, και μαζί ο Τσίπρας και η παρέα του, να κρύψουμε το πρόσωπο από ντροπή και να κλάψουμε πικρά για το αδικοχαμένο αίμα των δικών μας αλλά και των αδελφών μας της άλλης πλευράς…. Κι αν πάλι ο Τσίπρας ήθελε οπωσδήποτε να στήσει μνημεία, θα έπρεπε πρώτα να στήσει μνημείο για τον συνταγματάρχη Ψαρρό ή για τις μαρτυρικές μανάδες της Ηπείρου που εκτελέστηκαν γιατί ήθελαν να σώσουν τα παιδιά τους. Θα έπρεπε να επισκεφθεί πρώτα το στρατιωτικό νεκροταφείο της Καστοριάς και να αποθέσει ένα λουλούδι στη μνήμη των χιλιάδων αξιωματικών και των ανδρών του Ελληνικού Στρατού που έπεσαν στον Γράμμο και στο Βίτσι για να παραμείνει η πατρίδα μας ελεύθερη και δημοκρατική. Τόσο ελεύθερη και δημοκρατική, ώστε να μπορεί να γίνεται, με την ελεύθερη ψήφο του λαού, πρωθυπουργός και να κρατάει στα χέρια του τη μοίρα τη δική μας και των παιδιών μας!… Συγγραφέας, συγκατηγορούμενος και συγκατάδικος του Νίκου Μπελογιάννη»

(Οι υπογραμμίσεις της συγγραφέως Φ.Α)

Η τραγωδία…

Εις επιβεβαίωση της ομολογίας του κ. Τάκη Λαζαρίδη, παραθέτω ένα έγγραφο από τα αποδεσμευμένα βρετανικά έγγραφα των βρετανικών μυστικών υπηρεσιών,  ημερ. 7 Σεπτεμβρίου 1944.

Τίτλος:  GREECE, POLITICAL, RUSSIAN MISSION AND EAM POLICY

  • 1. The Russian Mission to Greece told EAM to agree to any demands of the National Government.
  • 2. LEFKOS, who is a member of EAM’s Central Committee, told a meeting of Representatives that at the moment the Russians are weak and poor therefore EAM must accede to Britain’s demands through the National Government. He also said that Representatives should spread a rumour that Britain has promised to Bulgaria the territories of THRACE and MACEDONIA, and to Turkey the Islands of  DODECANESE, SAMOS, CHIOS, and MYTILINI. Meanwhile EAM’s policy should no longer be political but Military  in order to gain the full support of the people. This change over, he said, should be effected before the National  Government arrives in Greece, otherwise the people will not listen to EAM.

Μετάφραση: «ΕΛΛΑΔΑ, ΠΟΛΙΤΙΚΟ, ΡΩΣΣΙΚΗ ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΕΑΜ

1.  Η ρωσική αποστολή στην Ελλάδα είπε στο ΕΑΜ να δεχθεί όλες τις απαιτήσεις της Εθνικής Κυβέρνησης.

2. Ο ΛΕΥΚΟΣ, ο οποίος είναι μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του ΕΑΜ, σε συνεδρία των Αντιπροσώπων τους είπε ότι προς το παρόν οι Ρώσοι είναι αδύνατοι και φτωχοί επομένως το ΕΑΜ πρέπει να δεχθεί τις απαιτήσεις της Βρετανίας μέσω της Εθνικής Κυβέρνησης.  Επίσης είπε πως οι Αντιπρόσωποι πρέπει να διασπείρουν το ψίθυρο ότι η Βρετανία υποσχέθηκε στη Βουλγαρία τις περιοχές της ΘΡΑΚΗΣ και ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ και στη Τουρκία τα ΔΩΔΕΚΑΝΗΣΑ, ΣΑΜΟ, ΧΙΟ και  ΜΥΤΙΛΗΝΗ.  Εν τω μεταξύ η πολιτική του ΕΑΜ πρέπει να σταματήσει από Πολιτική και να γίνει Στρατιωτική για να κερδίσει τη πλήρη υποστήριξη του λαού. Αυτή η αλλαγή, είπε, πρέπει να ξεκινήσει πριν φθάσει στην Ελλάδα η Εθνική Κυβέρνηση αλλιώς ο λαός δεν θα ακολουθεί το ΕΑΜ.»

Ακριβώς όπως έγραψε ο Τάκης Λαζαρίδης μετά από 73 χρόνια,  «Η τραγωδία μας… συνίσταται στο ότι νομίζαμε ότι πολεμούσαμε για υψηλά ιδανικά, ενώ στην πραγματικότητα πολεμούσαμε και δίναμε τη ζωή μας για την προώθηση των στόχων της σοβιετικής εξωτερικής πολιτικής…»

Υ.Γ. Η αποκάλυψη στην επιστολή Churchill πρωτο-δημοσιεύθηκε από την γράφουσα στην ‘Σημερινή΄ στις 4 Μαΐου 2005 και στην ‘Ελευθερία’ Λονδίνου στις 28 Απριλίου 2005.

Φανούλα Αργυρού

Ερευνήτρια/δημοσιογράφος

https://tanea-diaspora.net/

«ΕΛΛΗΝΕΣ ΤΗΣ ΡΩΣΙΑΣ»

10/06/2017 1 Σχολιο

Στο Ταγκανρόγκ (Ταϊγάνιο) της Ρωσίας διεθνές συνέδριο για το «ρόλο των Ελλήνων στην ιστορία της Ρωσίας». Kонференция «Роль греков в истории России»



Στο Ταγκανρόγκ (Ταϊγάνιο) το 1ο Διεθνές Επιστημονικό Συνέδριο «Ο ρόλος των Ελλήνων στην ιστορία της Ρωσίας»

Το Σάββατο 10 Ιουνίου 2017, στο Ταγκανρόγκ (Ταϊγάνιο) της Ρωσίας, στις εγκαταστάσεις του Τοπικού Μουσείου Ιστορίας του Ταγκανρόγκ, στο πλαίσιο της 25ης επετείου της ίδρυσης του ελληνικού κινήματος της Ρωσίας, θα γίνει το Διεθνές Επιστημονικό Συνέδριο «Ο ρόλος των Ελλήνων στην ιστορία της Ρωσίας». Στο συνέδριο θα είναι παρόντες η νεολαία και οι πρόεδροι των ελληνικών κοινοτήτων από όλες τις γωνιές της Ρωσίας.

Στόχος του Συνεδρίου ήταν να αυξηθεί το ενδιαφέρον της επιστημονικής κοινότητας για τη μελέτη του ελληνισμού της Ρωσίας και του ρόλου του στην ιστορία τού ρωσικού κράτους και να προωθηθούν οι προοπτικές ανάπτυξης της έρευνας για τον ελληνισμό.

Στο συνέδριο θα πάρουν μέρος  διακεκριμένοι επιστήμονες από την Ελλάδα και τη Ρωσία, οι οποίο έχουν ασχοληθεί εκτενώς με την ιστορία των Ελλήνων στη Ρωσία.

Οι εργασίες θα ξεκινήσουν το Σάββατο 10 Ιουνίου (ώρα 11:30) με χαιρετισμούς επισήμων και θα ακολουθήσουν οι  εισηγήσεις του Κωνσταντίνου Φωτιάδη (ομ. καθηγητής  Πανεπιστημίου Δυτικής Μακεδονίας), της Άλας Τσίμπαλ (ερευνήτρια του Ιστορικού Μουσείου του Ταγκανρόγκ), του Βλάση Αγτζίδη (δρ Σύγχρονης Ιστορίας του Τμήματος Σύγχρονης Ιστορίας και Αρχαιολογίας της Φιλοσοφικής σχολής του ΑΠΘ), του Ιγκόρ Μοσχούρη (δρ Ιστορικών Επιστημών), του Σεργκέι Γαλάνη (δρ Ιστορικών Επιστημών), του Ρουσλάν Τικιντζιάν (δρ Ιστορικών Επιστήμων), του του Αγαθάγγελου Γκιουρτζίδη (ΜΑ Ιστορίας Δημοκρίτειου Πανεπιστημίου Θράκης), του Αλεξάντρ Βάστσενκο (δρ Ιστορικών Επιστήμων), του Αλεξάντρ Χλέβοβ (δρ Φιλοσοφικών Σπουδών, δρ Ιστορικών Σπουδών),  της Τατιάνας Νικίτινα (δρ Ιστορικών Σπουδών), της Τατιάνα Αρτιούσκινα (ανώτερη ερευνήτρια του Ιστορικού Μουσείου του Ταγκανρόγκ, του Θεοφάνη Μαλκίδη (δρ κοινωνικών επιστημών), του Σεργκέι Γκάριν (δρ Φιλοσοφικών Επιστημών), του Δημοκρίτ Ζαμαναπούλοβ (μεταπτυχιακός φοιτητής της Σχολής Νεότερης και Σύγχρονης Ιστορίας του Κρατικού Πανεπιστημίου του Κουμπάν), του Βαλεριάν Ιόσιφοφ (δρ Τσεχοφικών Σπουδών), του Γουόρι Κοτσερίδης (ιστορικός και αρχειοθέτης, αναπληρωτής πρόεδρος του τοπικού παραρτήματος της Ρωσικής Εταιρείας Ιστορικών και Αρχειοθετών στη περιοχή του Κριμσκ), του Σταύρου Παραστάσοφ (δρ Πολιτικών Επιστημών), της Αναστασίας Στεπάντσενκο (δρ Ιστορικών Επιστημών) και του Αντρέι Ρατσίπα (δρ Κοινωνιολογικών Επιστημών).

Επίσημες γλώσσες του συνεδρίου θα είναι η ελληνική και η ρωσική.

Το συνέδριο θα κλείσει την Κυριακή 11 Ιουνίου (ώρα 09:00) με Θεία Λειτουργία στον Ιερό Ναό Ευαγγελισμού της Θεοτόκου, ενώ θα ακολουθήσει ξενάγηση στον αρχαιολογικό χώρο της Τανάιδος και στην πόλη του Ροστόφ.

Διοργανωτές της εκδήλωσης είναι η  Ομοσπονδία Ελληνικών Κοινοτήτων της Ρωσίας με την υποστήριξη της Κυβέρνησης της Περιφέρειας του Ροστόφ, του Υπουργείου Πολιτισμού της περιφέρειας του Ροστόφ, της αρμόδιας Διοίκησης του Ροστόφ επί του Ντον για τη συνεργασία με το Νότιο Ομοσπονδιακό Πανεπιστήμιο, του Κρατικού Λογοτεχνικού, Ιστορικού και Αρχαιολογικού Υπαίθριου Μουσείου του Ταγκανρόγκ, του Κρατικού Οικονομικού Πανεπιστημίου του Ροστόφ και της Περιφερειακής Εστίας Λαϊκής Τέχνης.

Η Ομοσπονδία Ελληνικών Κοινοτήτων της Ρωσίας (www.rusgreek.ru) ιδρύθηκε το Μάρτιο του 2011 και υπερασπίζεται τα συμφέροντα της ελληνικής διασποράς στη Ρωσική Ομοσπονδία (πάνω από 90.000 άτομα).

Η οργάνωση της οποία πρόεδρος είναι ο Ιβάν Σαββίδης, συντονίζει τις δραστηριότητες των 59 ελληνικών Συλλόγων, συμμετέχει στο ελληνικό κίνημα των χωρών της ΚΑΚ και του παγκόσμιου ελληνισμού. Ανάμεσα στους στόχους της Ομοσπονδίας είναι η δημιουργία των κατάλληλων συνθηκών για τη διατήρηση της ελληνικότητας, η διατήρηση και η ανάπτυξη του ελληνικού πολιτισμού, των παραδόσεων και της γλώσσας, η ενίσχυση της φιλίας και της συνεργασίας με άλλα έθνη και λαούς της Ρωσίας.

Αρέσει σε %d bloggers: