Αρχείο

Archive for the ‘Ιστορικά και θεωρητικά’ Category

ΕΛΛΑΔΑ-ΑΡΜΕΝΙΑ

19/11/2017 Σχολιάστε

Advertisements

Ανοιχτή επιστολή του Μιχάλη Χαραλαμπίδη.

16/11/2017 Σχολιάστε

Αθήνα, 15 Νοεμβρίου 2017

Προς τον Πρωθυπουργό
κ. Αλέξη Τσίπρα
Προς τον Υπουργό Εξωτερικών
κ. Νικόλαο Κοτζιά

Αξιότιμε κ. Πρωθυπουργέ

Αξιότιμε κ. Υπουργέ

Εξ όσων γνωρίζω Καναδοί διανοούμενοι, ακαδημαϊκοί και πολιτικοί μπορούν να επισκέπτονται την Ελλάδα και να αναπτύσσουν ελεύθερα τις γνώμες, τις ιδέες τους σε ελληνικούς θεσμικούς χώρους και στιγμές δημόσιου διαλόγου.
Τις τελευταίες ημέρες διαπίστωσα ότι αυτό δεν ισχύει για τους αντίστοιχους Έλληνες στη Δημοκρατία του Καναδά.
Η καναδική κυβέρνηση απέτρεψε δια της κωλυσιεργίας, χωρίς να απαντά στο αίτημα παροχής βίζας τη συμμετοχή μου σε μια στιγμή συνέλευσης, διαλόγου των Ελλήνων του Καναδά στο Μόντρεαλ.
Το θέμα που θα ανέπτυσσα ήταν Μακεδονικότητα – Ελληνικότητα – Οικουμενικότητα. Μία περισσότερο μορφωτική, πολιτισμική παρά πολιτική προσέγγιση. Ακόμη και στους μαθητές των σχολείων του Καναδά θα ήταν χρήσιμη αυτή η ομιλία. Όχι βέβαια μόνο στους μαθητές. Ίσως και στην Επιτροπή Εξωτερικών Υποθέσεων της καναδικής Βουλής ή αυτήν του πολιτισμού.
Η ελληνική αντιπροσωπεία στον Καναδά μπορεί να σας ενημερώσει. Σας στέλνω όμως ταυτόχρονα το μήνυμά μου προς το Συνέδριο, μια και δεν μπόρεσα να παρευρεθώ.
Νομίζω ότι οφείλετε να πράξετε τα δέοντα προς την κυβέρνηση της συμμάχου χώρας, ώστε οι σχέσεις δύο πολιτισμένων χωρών να εξελίσσονται σε ένα επίπεδο σοβαρότητας.
Με τις καλύτερες των ευχών μου.

Σας χαιρετώ
Μιχάλης Χαραλαμπίδης

«Δεν επιτράπηκε η είσοδος στον Καναδά στον Μιχάλη Χαραλαμπίδη!»

«Η χώρα μας είναι πρότυπο ομαδοποιήσεων.»

16/11/2017 Σχολιάστε

Συνέντευξη του Κώστα Βεργόπουλου στον Στέλιο Κούκο

 Με τον καθηγητή ο οποίος αποτελεί μια ξεχωριστή πανεπιστημιακή φυσιογνωμία αλλά και μια ιδιαίτερη περίπτωση διανοουμένου και συγγραφέα, είχαμε μια πολύ ενδιαφέρουσα συζήτηση για το θέμα του κοινοτισμού.
Ο Κ. Βεργόπουλος, άλλωστε, είναι από τους σημαντικότερους μελετητές του ελληνικού κοινοτισμού. Όπως όμως ήταν λογικό, η συζήτησή μας δεν έμεινε μόνο στο ιστορικό σκέλος, που αφορά τη συγκρότηση των ελληνικών κοινοτήτων. Συζητήσαμε επίσης με ποιους τρόπους θα μπορούσε να εκδηλωθεί σήμερα το αίτημα του κοινοτισμού και αν ο κοινοτισμός θα μπορούσε να αποτελέσει μια δυνατότητα εξόδου της χώρας από την ποικίλη κρίση στην οποία έχουμε περιέλθει.
Από την αρχή ο καθηγητής Βεργόπουλος προσδιόρισε την έννοια το σύγχρονου κοινοτισμού ως εξής: “Ο κοινοτισμός συνίσταται στο να υπάρχουν ομάδες οι οποίες να οργανώνουν την οικονομική ζωή τους αλλά και τις μεταξύ τους κοινωνικές σχέσεις κατά τρόπο αυτόνομο, για να μην πω και κυρίαρχο”.
Αυτό θα γίνεται στο πλαίσιο ενός οργανωμένου πολιτικού συστήματος, το οποίο θα καθιερώνει το κράτος, ο νομοθέτης, ή αυτό θα γίνεται αυθόρμητα από τους πολίτες;
Η ιδέα προέρχεται από τον Καραβίδα. Το κράτος θα πρέπει να δίνει δυνατότητες σε αυτές τις ομάδες, να τις ενθαρρύνει, να τους δίνει την απαραίτητη νομική υπόσταση. Πρόκειται, δηλαδή, για έναν τρόπο αυτοδιαχείρισης που στο παρελθόν έχει λειτουργήσει στην Ελλάδα, ιδίως την περίοδο της τουρκοκρατίας. Το θέμα αυτό το έχει αναλύσει και το έχει αναδείξει πάρα πολύ καλά ο καθηγητής της Νομικής σχολής του ΑΠΘ Νικόλαος Πανταζόπουλος στο σύγγραμμά του “Ελλήνων συσσωματώσεις κατά την τουρκοκρατίαν”. Αυτό είχε εφαρμοστεί από το οθωμανικό κράτος στις περιοχές των Ελλήνων ή και στα Βαλκάνια γενικότερα. Οι Οθωμανοί, δηλαδή, είχαν παραχωρήσει τοπικές εξουσίες, κρατώντας βεβαίως οι ίδιοι την υψηλή επικαρπία, παίρνοντας στην ουσία έναν φόρο από τις κοινότητες, ενώ παράλληλα τις άφηναν να διατηρούν την αυτοδιαχείριση των κοινοτήτων τους.
Έτσι οι κοινότητες είχαν υποταγή στον σουλτάνο για την πληρωμή του φόρου ως πρόσωπα, σαν να ήταν ένα νομικό πρόσωπο. Δηλαδή πλήρωναν έναν φόρο όλοι μαζί, συλλογικά, και όχι ατομικά ο καθένας. Για παράδειγμα ένα χωριό υπόκειτο να πληρώσει έναν φόρο ή δύο φόρους, κατά τα άλλα όμως είχε δική του απονομή δικαιοσύνης και κοινωνικές σχέσεις και λατρεία της δικής τους αρεσκείας. Αυτό γινόταν στην τουρκοκρατία και δεν αφορούσε αποκλειστικά τους Έλληνες αλλά και τους Σλάβους. Υπό μία έννοια, και αυτό που ονομάστηκε τσιφλίκι ήταν κάτι τέτοιο, μόνο που στη συνέχεια πήρε άσχημη εξέλιξη.
Περιέπεσε στα χέρια κάποιων… 
Όχι, γιατί ο τσιφλικούχος είχε υπό την εποπτεία του πολλά χωριά και ήταν ο εισπράκτωρ των φόρων, δηλαδή ήταν ο ενδιάμεσος με την οθωμανική διοίκηση. Αυτό το πράγμα ήταν ένα οθωμανικό σύστημα ή, αν θέλετε, μπορεί να ήταν και βυζαντινό. Σίγουρα όμως δεν υπήρχε στο ρωμαϊκό και στο γερμανικό δίκαιο το οποίο υιοθετήσαμε στην Ελλάδα μετά την απελευθέρωση το 1830, στην αρχή με τον Καποδίστρια και στη συνέχεια με τον Όθωνα. Τότε λοιπόν τέθηκε θέμα τι θα γίνει με αυτές τις σχέσεις, πώς θα τις ερμηνεύσουμε με τους όρους του ρωμαϊκού δικαίου, διότι στο οθωμανικό δίκαιο δεν υπήρχε ιδιοκτησία. Λοιπόν, οι πλούσιοι, που ήταν οι εισπράκτορες, επέβαλαν στο ελληνικός κράτος να ονομάσει τους εισπράκτορες των φόρων, τους ενδιάμεσους δηλαδή, ιδιοκτήτες. Οπότε, έπρεπε να φανεί πως οι άλλοι δεν είχαν δικαίωμα στη γη. Την περίοδο όμως της τουρκοκρατίας αυτοί είχαν δικαίωμα στη γη και μάλιστα ως αναπαλλοτρίωτο δικαίωμα. Εντούτοις, κατά το ρωμαϊκό δίκαιο στην ίδια γη δεν μπορούν να έχουν δικαιώματα περισσότεροι του ενός. Και έτσι έγιναν ιδιοκτήτες οι πλούσιοι, και έγιναν άστεγοι όλοι οι άλλοι. Γι’ αυτό ακολούθησαν εξώσεις, κάτι που, όπως καταλαβαίνετε, δεν μπορούσε να γίνει επί τουρκοκρατίας. Έτσι δημιουργήθηκε το γνωστό θεσσαλικό πρόβλημα· αλλά και στη Βόρεια Ελλάδα τα τσιφλίκια πήραν άλλη διάσταση.
Εν πάση περιπτώσει, ο Κωνσταντίνος Καραβίδας το 1930 έγραψε για τον κοινοτισμό βλέποντας τις αγαθές πλευρές του, υποστηρίζοντας ότι μπορεί να τονώσει την ύπαιθρο και ότι μπορεί αντίστοιχα να τονώσει και τις πόλεις. Αυτό έχει και σύγχρονο ενδιαφέρον.
Τι εννοείτε;
Να γίνουν ομαδοποιήσεις, κοινότητες ανθρώπων. Κοινότητες όχι μόνο αγροτικές ή στις πόλεις με βάση τη συνοικία, αλλά και άλλες. Για παράδειγμα, γύρω από ένα ραδιόφωνο. Οι ακροατές ενός σταθμού να αποτελούν μια κοινότητα. Αυτό είναι κάτι που είναι αντίθετο στον ατομικισμό. Διότι αυτό που λέγεται, ότι ο άνθρωπος ρέπει προς τον ατομικισμό, είναι ψεύδος, είναι ανακριβέστατο! Ιδίως στην Ελλάδα, που μας θεωρούν ότι είμαστε ατομικιστικός λαός, κάθε άλλο. Η χώρα μας ιστορικά είναι πρότυπο ομαδοποιήσεων. Ακόμη και σήμερα οι νέοι μας θέλουν να είναι όλοι μαζί. Κυκλοφορήστε τη νύχτα στους δρόμους να δείτε πώς είναι κατά ομάδες. Κανείς δεν θέλει να είναι μόνος του. Ο ισχυρισμός ότι στην εποχή μας επικρατεί ο ατομικισμός δεν είναι αλήθεια. Πρόκειται για μια προπαγάνδα του φιλελευθερισμού, ο οποίος θέλει να διαλύσει τις κοινωνίες.
Με το θέμα του κοινοτισμού ασχολήθηκε και ο Παναγιώτης Κανελλόπουλος. Τι ήταν αυτό που τον άγγιξε; Δεν φαντάζομαι να ήταν μόνο το ιστορικό παρελθόν. Θα έβλεπε πως θα μπορούσε να αποτελέσει μια πολιτική διέξοδο. 
Ο Κανελλόπουλος έζησε πολλά χρόνια και για αυτό θα πρέπει κανείς να δει σε ποια φάση της ζωής του ενδιαφέρθηκε για το θέμα αυτό. Αυτό, λοιπόν, συνέβη προπολεμικά ή και κατά τη διάρκεια της κατοχής, οπότε εκδήλωσε συμπάθεια προς τις θέσεις του Καραβίδα, αφού, όπως είπαμε, αυτός ήταν ο βασικός θεωρητικός του κοινοτισμού. Ο Κανελλόπουλος τότε ήθελε να είναι τρόπον τινά κεντρώος και είχε κάνει και μια μικρή οργάνωση κατά των Γερμανών… Αλλά δεν ήθελε να είναι με την αριστερά, όπως επίσης δεν ήθελε να είναι και με τη δεξιά, και έτσι αναζητούσε μια τρίτη λύση. Μέσα σε αυτό το πνεύμα είδε κάποια δυνατότητα στις θέσεις του Καραβίδα. Ο Καραβίδας υποστήριζε ότι τα δύο άκρα είναι το ίδιο πράγμα, και ότι δεν υπάρχει διαφορά είτε δεξιά είτε αριστερά, και πως η πραγματικότητα στην Ελλάδα κυριαρχείται από την αριστεροδεξιά. Είναι το ίδιο, η αριστεροδεξιά. Ο όρος αυτός είναι του Καραβίδα, που υποστήριζε και τον κοινοτισμό. Αυτό όμως προκάλεσε την μήνιν όλων των άλλων εναντίον του. Και η αριστερά τον καθύβριζε και η δεξιά. Ο Κανελλόπουλος, λοιπόν, είχε πάρει το μέρος του τότε.
Οι πολιτικοί, ιδιαίτερα αυτοί που θέλουν να αποκαλούνται σοσιαλιστές, γιατί δεν προωθούν ανάλογες ιδέες; Δεν έχουν μελετήσει τον Καραβίδα; 
Καθόλου, αγνοούν και την ύπαρξή του.

Διαβάστε περισσότερα…

«ΑΡΚΑΔΙ-ΚΥΠΡΟΣ»

13/11/2017 Σχολιάστε

ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ ΣΕ ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΣΤΗ ΔΡΑΜΑ, (ΑΡΚΑΔΙ- ΚΥΠΡΟΣ), 11-11-2017.
Του προέδρου της Ο.Κ.Ο.Ε Γιώργου Συλλούρη.

Συμπατριώτισσες, συμπατριώτες, αδέλφια της Κρήτης και της Δράμας.
Η ιστορική και συναισθηματική σύνδεση Κρήτης και Κύπρου, δεν είναι ανεξήγητη, αλλά στηρίζεται σε ιστορικά δεδομένα και είναι ουσιαστική. Είναι αποκαλυπτικό της σύνδεσης αυτής ένα ιστορικό κείμενο, στην εφημερίδα Κύπρου της 6ης Ιούλιου 1896, αρ. φύλλου 521, η οποία μεταξύ άλλων αναφέρει:
« Επειδή πρέπει να ληφθεί πρόνοια προς κανονισμόν της διαγωγής των κατοίκων της Κύπρου, διαρκουσών των παρουσών εν Κρήτη ταραχών, ο Μέγας αρμοστής ευδοκεί να διατάξει και δη ώδε διατάσσεται ίνα εφεξής ουδείς συλλέγει ή αποπειράται να συλλέξει στρατιώτας εντός της νήσου Κύπρου, υπό οιουσδήποτε όρους, επί τω σκοπώ να βοηθήσει τους επαναστάτες Κρήτες».
« Ο Μέγας αρμοστής δια της παρούσης ειδοποιεί πάντας ότι πας όστις αποδεχθή να λάβει αξίωμα ή υπούργημα εν τη υπηρεσία των ειρημμένων επαναστατών ή εν γνώσει βοηθεί εις την κατάταξην οιουδήποτε ούτω παραπεισθέντος προσώπου ή μεταφέρων αυτό ή προκαταβάλών χρήματα ή βοηθεί καθ΄οιονδήποτε τρόπο θα υπόκειται εις πρόστιμον και φυλάκιση….».
Το ολοκαύτωμα του Αρκαδίου αποτελεί την κορυφαία πράξη ηρωϊσμού και θυσίας στην επανάσταση της Κρήτης του 1866, που είχε ως στόχο την κατοχύρωση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων των Κρητών.
Οι Έλληνες της Κρήτης αξίωσαν από τον Σουλτάνο τον σεβασμό της χριστιανικής θρησκείας, την αναγνώριση του δικαιώματος να εκλέγουν ελεύθερα τους δημογέροντές τους, την λήψη μέτρων για την οικονομική ανάπτυξη του νησιού και τη βελτίωση του φορολογικού συστήματος.
Στις 21 Αυγούστου του 1866, οι Κρητικοί ύψωσαν τη σημαία της επανάστασης με το σύνθημα « Ένωσις ή θάνατος».
Η ανατίναξη της μονής στις 9 Νοεμβρίου 1866 από τον Κωστή Γιαμπουδάκη, που ακολούθησε τον θάνατο του ηγουμένου Γαβριήλ Μαρινάκη, σκόρπισε τον θάνατο στους χριστιανούς και σε πλήθος τουρκοκρητικών και Αλβανών εισβολέων, γράφοντας ακόμη μία ένδοξη σελίδα στην ελληνική ιστορία.
Την 1η Απριλίου 1955, η Κύπρος πήρε την σκυτάλη της ελληνικής ιστορίας. Στην Κύπρο, άρχισε ο εθνικοαπελευθερωτικός αγώνας της Ε.Ο.Κ.Α ( 1955-1059), με στόχο την αποτίναξη του αγγλικού ζυγού και την Ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα.
Ο Γρηγόρης Αυξεντίου στις 3 Μαρτίου 1957 ως αντάξιος συνεχιστής της αυτοθυσίας των αγωνιστών της μονής Αρκαδίου, περικυκλωμένος από 60 Άγγλους, πολεμώντας μόνος, στο κάλεσμα των Άγγλων να παραδοθεί απάντησε: « Μάθατε πώς πολεμούν οι Έλληνες, θα μάθετε και πώς πεθαίνουν», « Μολών λαβέ».
Πιστός στις αρχές αυτές, δεν παραδόθηκε και προτίμησε να καεί ζωντανός.
Στις 19 Νοεμβρίου 1958, ο Κυριάκος Μάτσης θυσιάστηκε για την ελευθερία της πατρίδας. Όταν περικυκλώθηκε το κρυσφύγετό του και τον κάλεσαν οι άγγλοι να παραδοθεί, απάντησε:
« Όχι δεν παραδίδομαι. Αν βγω θα βγω πυροβολώντας».
Όταν συνελήφθη στις 9 Γενάρη του 1956 κατά τη διάρκεια των βασανιστηρίων, ο Κυβερνήτης Χάρτιγκ τον επισκέφθηκε και του πρόσφερε το τεράστιο ποσό των 500.000 λιρών για να αποκαλύψει πού ήταν ο Διγενής. Αυτός του απάντησε: «Ου περί χρημάτων τον αγώνα ποιούμεθα, αλλά περί αρετής».
Κυρίες και κύριοι,
σήμερα καλούμαστε ηγεσίες και λαοί Κύπρου και Ελλάδος να επιλέξουμε αν θα ακολουθήσουμε τα παραδείγματα αυτά, αυτοθυσίας, αυταπάρνησης, ηρωισμού και έμπρακτης αγάπης προς την πατρίδα, ή αν θα ενδώσουμε στα τεχνάσματα και τις πιέσεις για λύση του κυπριακού, με σχέδια που φιλοτεχνούν και συντάσσουν ξένοι, για να εξυπηρετήσουν τα δικά τους στρατηγικά σχέδια, εις βάρος του κυπριακού λαού και του κυπριακού ελληνισμού.
Το Κυπριακό πρόβλημα εξακολουθεί για 43 χρόνια, να είναι πρόβλημα εισβολής και κατοχής του 37% του εδάφους της Κυπριακής Δημοκρατίας, κράτους μέλους του Ο.Η.Ε και της Ε.Ε.
Οποιαδήποτε συμφωνία για το Κυπριακό, δεν προβλέπει την αποχώρηση των τουρκικών στρατευμάτων και των εποίκων, την κατάργηση των εγγυητικών και επεμβατικών δικαιωμάτων της Τουρκίας, δεν συνιστά λύση, αλλά ενισχύει την πάγια στρατηγική της Τουρκίας για πλήρη έλεγχο ολόκληρης της Κύπρου.
Είναι σε όλους γνωστή η έκθεση του Νιχάτ Ερίμ του 1956, που χωρίς προσχήματα, αποκαλύπτει την ανωτέρω πάγια στρατηγική της Τουρκίας και τον στόχο της να ελέγξει ολόκληρη την Κύπρο.
Οι οπαδοί της «όποιας λύσης» ή της « εφικτής λύσης», είτε αγνοούν αυτή τη στρατηγική, είτε ενεργούν με προφανή επιπολαιότητα και επικινδυνότητα για την ύπαρξη και διατήρηση του ελληνισμού στην Κύπρο.
Εμείς θέλουμε λύση του κυπριακού το συντομότερο δυνατό, αλλά λύση στηριγμένη στις αρχές του διεθνούς και ευρωπαϊκού δικαίου και στην κατοχύρωση του ευρωπαϊκού κεκτημένου, ώστε η λύση αυτή να είναι δίκαιη και βιώσιμη.

…σαν σήμερα!

13/11/2017 Σχολιάστε

Από συνέντευξη που έδωσε ο Οδυσσέας Ελύτης στον Ρένο Αποστολίδη, στην Εφημερίδα «Ελευθερία», στις 15 Ιουνίου του 1958.

Ρ.Α.: Ζητείται η γνώμη σας, κύριε Ελύτη, η εντελώς ανεπιφύλακτη και αδέσμευτη, επάνω σε ο,τι θεωρείτε ως την πιο κεφαλαιώδη κακοδαιμονία του τόπου. Από τι κυρίως πάσχουμε και τι πρωτίστως μας λείπει; Ποια θα ονομάζατε «πρώτη μάστιγα» της νεοελληνικής ζωής;

Ο.Ε.: Από τι πάσχουμε κυρίως; Θα σας το πω αμέσως:

Από μια μόνιμο, πλήρη, και κακοήθη ασυμφωνία μεταξύ του πνεύματος της εκάστοτε ηγεσίας μας και του ήθους που χαρακτηρίζει τον βαθύτερο ψυχικό πολιτισμό του ελληνικού λαού στο σύνολο του!

Ρ.Α.: Α! Αρχίσαμε!… Μόνιμος, πλήρης και κακοήθης ασυμφωνία!…

Ο.Ε.: Βεβαίως! Αλλ᾿ αφήστε με να συνεχίσω. Αυτή η ασυμφωνία δεν είναι μια συγκεκριμένη κακοδαιμονία, είναι, όμως, μια αιτία που εξηγεί όλες τις κακοδαιμονίες, μικρές και μεγάλες, του τόπου αυτού. Από την ημέρα που έγινε η Ελλάδα κράτος έως σήμερα, οι πολιτικές πράξεις, θα έλεγε κανένας, ότι σχεδιάζονται και εκτελούνται ερήμην των αντιλήψεων για τη ζωή, και γενικότερα των ιδανικών που είχε διαμορφώσει ο Ελληνισμός μέσα στην υγιή κοινοτική του οργάνωση και στην παράδοση των μεγάλων αγώνων για την άνεξαρτησία του. Η φωνή του Μακρυγιάννη δεν έχει χάσει, ούτε σήμερα ακόμη, την επικαιρότητά της. Σημειώστε ότι δεν βλέπω το πρόβλημα από την αποκλειστική κοινωνική του πλευρά, ούτε κάνω δημοκοπία.

Ρ.Α.: Δημοκοπία ασφαλώς όχι. Πολιτική, όμως, ναί. Το εντοπίζετε, δηλαδή, [το πρόβλημα] κυρίως μέσα στον χώρο της πολιτικής – ή κάνω λάθος; Στο κέντρο μάλιστα του δικού της χώρου. Εκεί μας πάει το πρόβλημα που θέσατε, των σχέσεων μεταξύ λαού και ηγεσίας.

Ο.Ε.: Μα ναί. Γιατί είναι βασικό. Είναι πρώτο… κι ας είμαι ποιητής, εγώ που το λέω, μακριά πάντα από την πολιτική. Κοιτάξτε: ο λαός αυτός κατά κανόνα εκλέγει την ηγεσία του. Και όμως, όταν αυτή αναλάβει την ευθύνη της εξουσίας –είτε την αριστοκρατία εκπροσωπεί είτε την αστική τάξη είτε το προλεταριάτο–, κατά έναν μυστηριώδη τρόπο αποξενώνεται από τη βάση που την ανέδειξε, και ενεργεί σαν να βρισκόταν στο Τέξας ή στο Ουζμπεκιστάν!

Ρ.Α.: Στο Τέξας και στο Ουζμπεκιστάν; Ποιητικές χώρες!… Ή μήπως θέλετε να πείτε: «Σαν να βρισκόταν στη χώρα του εκάστοτε ρυθμιστικού ξένου παράγοντος; Του εκάστοτε… προστάτου μας;» Μήπως εκεί ακριβώς έγκειται το κακό;

Ο.Ε.: Το είπα με τρόπο, αλλά βλέπω ότι το θέλετε γυμνό. Και δεν έχω αντίρρηση να το ξαναπώ φανερά, και πιο έντονα: ένας από τους κυριότερους παράγοντες των παρεκκλίσεων της ηγεσίας από το ήθος του λαού μας, είναι η εκ του αφανούς και εκ των έξω προστατευτική κατεύθυνση. Αποτέλεσμα και αυτό της απώλειας του έρματος, της παράδοσης. Αντιλαμβάνομαι ότι στην εποχή μας η αλληλεξάρτηση των εθνοτήτων είναι τόση, που η πολιτική δεν μπορεί ν᾿ αγνοήσει, ως έναν βαθμό, αυτό που θα λέγαμε γενικότερη σκοπιμότητα. Όμως, υπάρχει τεράστια διαφορά ανάμεσα στην προσαρμοστική πολιτική και στη δουλοπρέπεια! Αυτό είναι το πιο ευαίσθητο σημείο του ελληνικού λαού, το τιμιώτατόν του! Και αυτό του καταπατούν συνεχώς, κατά τον εξοργιστικότερο τρόπο, οι εκπρόσωποί του στην επίσημη διεθνή σκηνή!

Ρ.Α.: Κι ο επίσημος όρος της δουλοπρέπειας αυτής, κύριε Ελύτη; Μήπως είναι υποκριτικότερος απ᾿ το «προσαρμοστική πολιτική»; Εξοργιστικότερος;

Ο.Ε.: Δεν μ᾿ ενδιαφέρει ο επίσημος όρος της δουλοπρέπειας. Μ᾿ ενδιαφέρει η ουσία. Κι εκείνο που ξέρω είναι ότι μ᾿ αυτά και μ’ αυτά εφτάσαμε σε κάτι που θα μου επιτρέψετε να ονομάσω ψευδοφάνεια. Έχουμε, δηλαδή, την τάση να παρουσιαζόμαστε διαρκώς διαφορετικοί απ’ ο,τι πραγματικά είμαστε.

Και δεν υπάρχει ασφαλέστερος δρόμος προς την αποτυχία, είτε σαν άτομο σταδιοδρομείς είτε σαν σύνολο, από την έλλειψη της γνησιότητας.

Το κακό πάει πολύ μακριά. Όλα τα διοικητικά μας συστήματα, οι κοινωνικοί μας θεσμοί, τα εκπαιδευτικά μας προγράμματα, αρχής γενομένης από τους Βαυαρούς, πάρθηκαν με προχειρότατο τρόπο από έξω, και κόπηκαν και ράφτηκαν όπως όπως επάνω σ᾿ ένα σώμα με άλλες διαστάσεις και άλλους όρους αναπνοής.

Ρ.Α.: Ώστε, λοιπόν, ζητάτε «δικούς μας όρους αναπνοής»!

Ο.Ε.: Ναί. Και δεν πρόκειται βέβαια για «προγονοπληξία». Τα λέω, άλλωστε, αυτά εγώ που, σ᾿ έναν τομέα όπως ο δικός μου, κήρυξα με φανατισμό την ανάγκη της επικοινωνίας μας με το διεθνές πνεύμα, και που σήμερα με εμπιστοσύνη αποβλέπω στη διαμόρφωση ενός ενιαίου εύρωπαικού σχήματος, όπου να έχει τη θέση της η Ελλάδα. Με τη διαφορά ότι ο μηχανισμός της αφομοιώσεως των στοιχείων της προόδου πρέπει να λειτουργεί σωστά, και να βασίζεται σε μια γερή και φυσιολογικά αναπτυγμένη παιδεία.

Ενώ σ’ εμάς, όχι μόνον δεν λειτουργεί σωστά, αλλά δεν υπάρχει καν ο μηχανισμός αυτός για να λειτουργήσει! Και με τη διαφορά ακόμη ότι, εκτός από ελάχιστες εξαιρέσεις, η ηγετική μας τάξη, στο κεφάλαιο της ελληνικής παιδείας, έχει μαύρα μεσάνυχτα! Κοιτάξετε με προσοχή τα έντυπα που εκδίδει η ίδια, ή που προτιμά να διαβάζει, τα διαμερίσματα όπου κατοικεί, τις διασκεδάσεις που κάνει, τη στάση της απέναντι στη ζωή. Ούτε μια σταγόνα γνησιότητας! Πως θέλετε, λοιπόν, ν᾿ αναθρέψει σωστά τη νέα γενιά;

Από τα πρώτα διαβάσματα που θα κάνει ένα παιδί ως τα διάφορα στοιχεία που θα συναντήσει στο καθημερινό του περιβάλλον, και που θα διαμορφώσουν το γούστο του, μια συνεχής και άδιάκοπη πλαστογραφία και τίποτε άλλο!

Θα μου πείτε: είσαι λογοτέχνης, καλαμαράς, και βλέπεις τα πράγματα από τη μεριά που σε πονάνε. Όχι, καθόλου! Και να μου έπιτρέψετε να επιμείνω. Όλα τα άλλα κακά που θα μπορούσα να καταγγείλω –η έλλειψη ουσιαστικής αποκεντρώσεως και αυτοδιοικήσεως, η έλλειψη προγραμματισμού για την πλουτοπαραγωγική ανάπτυξη της χώρας, ακόμη και ο τρόπος με τον οποίο ασκείται η εξωτερική μας πολιτική– είναι ζητήματα βαθύτερης ελληνικής παιδείας!

Από την άποψη ότι μόνον αυτή μπορεί να προικίσει έναν ηγέτη με την απαραίτητη ευαισθησία που χρειάζεται για να ενστερνιστεί, και αντιστοίχως να αποδώσει, το ήθος του λαού. Γιατί αυτός ο λαός, που την έννοιά του την έχουμε παραμορφώσει σε σημείο να μην την αναγνωρίζουμε, αυτός έχει φτιάξει ο,τι καλό υπάρχει – αν υπάρχει κάτι καλό σ᾿ αυτόν τον τόπο! Και αυτός, στις ώρες του κινδύνου, και στο πείσμα της συστηματικής ηττοπαθείας των αρχηγών του, αίρεται, χάρη σ᾿ έναν αόρατο, ευλογημένο μηχανισμό, στα ύψη που απαιτεί το θαύμα!

Όσο, λοιπόν, και αν είναι λυπηρό, πρέπει να το πω: ο Ελληνισμός, για την ώρα τουλάχιστον, επέτυχε ως γένος, αλλ᾿ απέτυχε ως κράτος! Και παρακαλώ νύχτα μέρα τον Θεό, και το μέλλον, να με διαψεύσουν.

Ρ.Α.: Πριν κλείσομε, κύριε Ελύτη, τη συνέντευξη, κάτι που εθίξατε στην αρχή, το της παλαιάς υγιούς κοινοτικής οργανώσεως του λαού μας, που έχει χαθεί πιά, πως νομίζετε ότι θα μπορούσε ν’ αναβιώσει; Αν κατεβάλλετο προσπάθεια, προς ποια κατεύθυνση;

Ο.Ε.: Σε μιάν αναβίωση αυθεντική δεν είναι δυνατόν πιά να ελπίζουμε – αλίμονο! Εκατόν τριάντα και πλέον έτη αχρησίας είναι αρκετά για ν᾿ ατροφήσουν ακόμη και οι πιο ζωντανοί θεσμοί. Ωστόσο, υπάρχει τρόπος να πλησιάσουμε, με σωφροσύνη και μελέτη, στη λύση του προβλήματος, και αυτό σαφώς προς την πλευρά της αυτοδιοικήσεως, με την πιο αυστηρή της έννοια.

Δεν είμαι αρμόδιος βέβαια να σας προτείνω σχέδια. Θα ήθελα μόνο να κάνω δύο παρατηρήσεις: η μία είναι ότι κάθε απόπειρα προς την κατεύθυνση αυτή θα πρέπει να βασιστεί στη φυσική και ιστορική διαίρεση της χώρας σε μεγάλα διαμερίσματα, που είναι μια πραγματικότητα δοσμένη, και όχι στη θεωρητική της γεωοικονομίας, όπως άκουσα να υποστηρίζεται από πολλούς. Θα είναι μεγάλο σφάλμα να παραγνωριστούν οι ψυχολογικοί παράγοντες, από τους οποίους πολλές φορές εξαρτάται το μεγαλύτερο μέρος της επιτυχίας.

Η άλλη παρατήρηση είναι ότι τα μεγάλα αυτά διαμερίσματα (μέσα στα ελληνικά μέτρα πάντοτε) θα πρέπει να υποδιαιρεθούν σε πολλές μικρές μονάδες, στενότερες και από την επαρχία, με αρχές δικές τους και με τη δυνατότητα για κοινοπραξίες, προπάντων σε ο,τι αφορά τη γεωργία.

Γιατί ο πρώτος αντικειμενικός σκοπός είναι να λυτρωθεί ο πολίτης από το ταμπού της εξουσίας! Και θα λυτρωθεί μόνον αν έχει τρόπο να παρακολουθεί από κοντά που και πως αξιοποιούνται οι θυσίες του, οικονομικές και άλλες, που σήμερα καταβροχθίζονται από ένα μακρινό και αόρατο Φάντασμα.

«άρδην»: εκδηλώσεις.

12/11/2017 Σχολιάστε

Α) Βιβλιοπαρουσίαση: Πέραν της Αριστεράς και της Δεξιάς, Η Υπέρβαση (Δάφνη – Δευτέρα 13 Νοεμβρίου 2017)

To Κίνημα Άρδην Νοτίων Προαστίων σας προσκαλεί την Δευτέρα 13 Νοεμβρίου 2017,

ώρα 19:00, στην παρουσίαση
του βιβλίου του Γιώργου Καραμπελιά:
Πέραν της Αριστεράς και της Δεξιάς, Η Υπέρβαση

Θα μιλήσουν:

Λάμπρος Καλαρρύτης, δημοσιογράφος

Μάκης Παπούλιας, δημιουργός της «Αρκαδιανής»

και ο συγγραφέας του βιβλίου, Γιώργος Καραμπελιάς

Συντονιστής: Κώστας Σαμάντης, Άρδην

 

Μιχαλοπούλειο – ΚΑΠΗ Δάφνης, Αλεξάνδρας 65 & Βύρωνος, Δάφνη

χάρτης

Β) Εκδήλωση για τα εξοπλιστικά προγράμματα – Τρίτη 14 Νοε 2017

Το Κίνημα Άρδην διοργανώνει σειρά εκδηλώσεων για την Παραγωγική Ανασυγκρότηση της χώρας. Πρώτη εκδήλωση την Τρίτη 14 Νοεμβρίου, ώρα 19:00, με θέμα «Εξοπλιστικά προγράμματα, αντισταθμιστικά οφέλη και ελληνική αμυντική βιομηχανία»

ομιλητές:

Κων/νος Φράγκος, αντιστράτηγος ε.α., αναλυτής αμυντικών θεμάτων

Αλέξης Οικονομίδης, αναπληρωτής διευθύνων σύμβουλος Econ Βιομηχανίες ΑΕ

Γ) Ο Γ. Καραμπελιάς συνομιλεί με τον Μ. Μερακλή για το Δημοτικό Τραγούδι – Τετάρτη 15 Νοεμβρίου 2017

Συναντήσεις Κορυφής στο cafe του ΙΑΝΟΥ | Μιχάλης Γ. Μερακλής

 

Ο Γιώργος Καραμπελιάς θα συνομιλήσει την Τετάρτη 15 Νοεμβρίου 2017 στις 20.30 με τον ομότιμο καθηγητή του Πανεπιστημίου Αθηνών, λαογράφο και φιλόλογο Μιχάλη Γ. Μερακλή με θέμα «Το Δημοτικό Τραγούδι ως αποτύπωση της ιδιοπροσωπίας του νεώτερου ελληνισμού».

Στο καφέ του Ιανού – Σταδίου 24

Είσοδος ελεύθερη

«Από τον προγονολατρικό εθνοκεντρισμό στην εσπεριόπληκτη αποδόμηση.»

06/11/2017 Σχολιάστε

Του Λαοκράτη Βάσση  

Στις δύσκολες περιόδους της κοινωνικής αποσάρθρωσης και γενικότερης παρακμής που διανύει ο τόπος μας, υπάρχει μεγάλη ανάγκη επαναπροσδιορισμού των πολιτιστικών-ταυτοτικών στοιχείων που αποτελούν τη συγκολλητική ουσία του κοινωνικού ιστού. Δυστυχώς, εκ των πραγμάτων, αποκαλύπτεται ένα γενικότερο έλλειμμα σε αυτό το πεδίο απ’ τη μεριά της Πολιτείας, αλλά και ειδικότερα απ’ τη μεριά της Αριστεράς.

Όταν μιλώ για έλλειμμα πολιτιστικής πολιτικής στον τόπο μας, δεν εννοώ πως μας λείπει ένα ιδεολογικό σύστημα πολιτιστικών αξιών, συνήθως θεωρούμενων αναλλοίωτων, ένα κλειστό δηλαδή αξιακό σύστημα, ένα πολιτιστικό δόγμα. Εννοώ ότι μας λείπουν γενικές πολιτιστικές συντεταγμένες και μακράς πνοής πολιτιστικές κατευθύνσεις, που θα μας επιτρέψουν να συνεχίσουμε το πολιτιστικό μας ταξίδι ως ελληνική συλλογικότητα. 

Ξετυλίγοντας και εμπλουτίζοντας διαρκώς την πολιτιστική μας ιδιαιτερότητα, με τον οικουμενικής ακτινοβολίας αξιακό της πυρήνα και με βαθιά πάντοτε συνείδηση πως άλλο διαβατήριο προς το μέλλον από την ποιοτική πολιτιστική δημιουργία του λαού μας δεν υπάρχει.

Επίσης, προσθέτοντας το όποιο ιδιαίτερο πολιτιστικό μας χρώμα στο οικουμενικό πολιτιστικό ουράνιο τόξο και στην πολύχρωμη ομορφιά της πλανητικής μας πατρίδας, κατά πως μας δίδαξε και ο Διονύσιος Σολωμός: Κάθε μικρός τόπος, για να καταθέσω μια διασταλτική ερμηνεία γνωστής θέσης του εθνικού μας ποιητή, πρέπει να κοιτάζει προς το «παγκόσμιο σύστημα», να στυλώνεται στο κέντρο της εθνικότητας και να υψώνεται κάθετα (Στοχασμοί-Ελεύθεροι Πολιορκημένοι).

Πολιτιστικό έλλειμμα

Περνώντας απ’ το έλλειμμα πολιτιστικής πολιτικής στο πολιτιστικό μας έλλειμμα καθαυτό, θα σημειώσω ότι απ’ την αρχή της Μεταπολίτευσης, οπότε και αρχίσαμε να ξεφεύγουμε απ’ τη χρόνια παγίδευσή μας στον προγονολατρικό εθνοκεντρισμό, είμαστε ως ελληνική κοινωνία σε κατάσταση παρατεταμένης πολιτιστικής αμηχανίας. Αμηχανίας επικαλυπτόμενης, όμως, όλο και περισσότερο από μια εσπεριόπληκτη εκδοχή εκσυγχρονισμού, αρκούντως αποδομητική παντός του ελληνικού.

Αυτή, μαζί με τα παρελθοντοκεντρικά απόνερα, πετάει και το «παιδί». Μαζί με την αρχαιολατρία πετάει και τους αρχαίους. Μαζί με την ελληνολατρία πετάει και τους Έλληνες. Μαζί με την απλοϊκή (γραμμική) εκδοχή της ιστορικής μας συνέχειας πετάει και την ίδια την ιστορική μας συνέχεια.

Διακινεί προοδευτικοφανώς τη θεωρία πως ούτε λίγο ούτε πολύ η σημερινή Ελλάδα είναι ένα κατασκευασμένο (από το κράτος) εθνικό μόρφωμα, που προέκυψε από τη διάλυση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Κι αυτό κατά «αναμηρυκαστική» μεταφορά στα καθ’ ημάς της νεωτερικής ιστοριογραφίας, που, αγνοώντας το ελληνικό παράδειγμα και όχι μόνο, αποφαίνεται αυθεντικά πως «το κράτος κατασκευάζει το έθνος».

Καμιά φορά και μεγάλοι ιστορικοί, όπως ο Έρικ Χομπσμπάουμ, λένε απλοϊκές ή και ανιστόρητες -ας μου επιτραπεί- απολυτότητες. Σε συνέντευξή του στην εφημερίδα «Ελευθεροτυπία» (27.3.1995) διατύπωνε απόψεις του είδους: «Το ελληνικό έθνος δεν υπήρχε πριν από τον 19ο αιώνα. Στον πόλεμο της ανεξαρτησίας οι  Έλληνες δεν πολέμησαν εναντίον των Τούρκων ως Έλληνες. Πολέμησαν ως Χριστιανοί εναντίον Μουσουλμάνων».

Από τη μία άκρη στην άλλη

Μ’ αυτές, όμως, τις δήθεν εκσυγχρονιστικές απόψεις μετακινηθήκαμε απ’ τα στερεότυπα της πάντοτε προβληματικής εθνικής μας ιδεολογίας, όπως αυτή θεμελιώθηκε κατά την οθωνική περίοδο (Βαυαροκρατία), στον αντίποδά τους. Απ’ την ακρότητα του νοσηρού ελληνοκεντρισμού μετακινηθήκαμε προς την ακρότητα του εξίσου νοσηρού αντιελληνοκεντρικού «εκσυγχρονισμού».

Αυτός, μαζί με έναν μιμητικό «ευρωπαϊσμό», στον οποίο άρχισαν να προστίθενται και μεγάλες δόσεις «νεοταξικής» μετανεωτερικής σύγχυσης, προβλήθηκε (με κορύφωση στην περίοδο Σημίτη) περίπου ως προανάκρουσμα της νέας εθνικής μας ιδεολογίας. Χωρίς όμως να υπάρξει κατάθεση συγκεκριμένης πρότασης εθνικής και ειδικότερα πολιτιστικής «εκσυγχρονιστικής» στρατηγικής, που, αν μη τι άλλο, θα συνιστούσε και ανάληψη ευθύνης για τη σηματοδοτούμενη γραμμή πλεύσης του τόπου μας.

Ταλανιζόμαστε απ’ τις νοσηρές ακρότητες του δίπολου: «παράδοση»- «εκσυγχρονισμός», που στην πιο συνήθη εκδοχή του μεταμορφώνεται στο δίπολο «εθνικισμός»-«αποεθνοποίηση» (και όχι αντιεθνικισμός, όπως προβάλλεται, γιατί βολεύει!). Σερνόμαστε, λοιπόν, προς το μέλλον:

  • Χωρίς πολιτική πολιτισμού εντός των ορίων μας.
  • Χωρίς πολιτική πολιτισμού στην Ευρώπη.
  • Χωρίς πολιτική πολιτισμού στο παγκοσμιοποιούμενο διεθνές περιβάλλον.
  • Χωρίς πολιτική στήριξης της πολιτιστικής μας ιδιαιτερότητας στην Ευρώπη και στο σύγχρονο κόσμο.
  • Χωρίς πολιτική στήριξης των εκτός Ελλάδος προαιώνιων εστιών του ελληνικού πολιτισμού.
  • Χωρίς πολιτική πολιτιστικής στήριξης της ανά τον κόσμο ελληνικής ομογένειας.
  • Χωρίς πολιτιστική πολιτική για τους μετανάστες.
  • Χωρίς -που είναι και το μείζον- στέρεη πολιτιστική βάση στην παιδεία μας, που αυτή πρωτίστως διαμορφώνει την ελληνική συνείδηση στα παιδιά μας.
  • Χωρίς, εν τέλει, πυξίδα προσανατολισμού στο θολό ωκεανό της παγκοσμιοποίησης, που θα καταπιεί όσες πολιτιστικές ιδιαιτερότητες δεν είναι προετοιμασμένες να αντέξουν τα ισοπεδωτικά του κύματα.

Πηγή: slpress.gr

https://www.apopseis.com/apo-ton-progonolatriko-ethnokentrismo-stin-esperioplikti-apodomisi/

Αρέσει σε %d bloggers: