Αρχείο

Archive for the ‘Ιστορικά και θεωρητικά’ Category

«Τουρκική εισβολή στο Αφριν και Κυπριακό – Το 1974 σε replay!»

17/02/2018 Σχολιάστε

Posted by olympiada στο Φεβρουαρίου 16, 2018

Βρετανία, Ρωσία, Αμερική συνένοχες…

Στις 22 Ιανουαρίου 2018 ο Βρετανός Υπ. Εξωτερικών και Κοινοπολιτείας Μπόρις Τζόνσον έγραψε στο twitter του Φόρειν Όφις: «Παρακολουθούμε στενά τις εξελίξεις στο Αφρίν. Η Τουρκία έχει δίκαιο να θέλει να διατηρήσει τα σύνορά της ασφαλή. Μοιραζόμαστε το στόχο να ελαττωθεί η βία και να μείνουμε προσηλωμένοι πάνω στη πιο σημαντική δουλειά, δηλαδή την πολιτική διαδικασία στη Συρία που θα οδηγήσει στο τερματισμό του καθεστώτος Ασσάντ».

Την ίδια μέρα ανταπόκριση του ΚΥΠΕ έλεγε πως « η βρετανική κυβέρνηση θεωρεί «θεμιτές» τις τουρκικές επιχειρήσεις κατά των Κούρδων, με σκοπό την ασφάλεια των τουρκικών συνόρων».

Δηλαδή η βρετανική κυβέρνηση υποστηρίζει την τουρκική εισβολή στη Συρία με στόχο την ανατροπή του Ασσάντ. Αυτό είναι το κρατούμενο.

Την ίδια μέρα (22.1.2018) ο Μπόρις Τζόνσον είχε συνάντηση στο Λονδίνο με τον Αμερικανό ομόλογό του Ρέξ Τίλλερσον και στη επίσημη ανακοίνωση του Φόρειν Όφις που ακολούθησε για όσα συζήτησαν, σχετικά με τη Συρία γράφτηκε: «Για τη Συρία ο Υπ. Εξωτερικών (Τζόνσον) εξέφρασε την υποστήριξη του στην πρόσφατη ομιλία του Ρέξ Τίλλερσον για τη κρίση στην Συρία. Αμφότεροι υπουργοί συζήτησαν πώς να κινηθούν για μια πολιτική διαδικασία που θα οδηγήσει στο τέλος του καθεστώτος Ασσάντ».

Είναι όμως μια συνεργασία, που θυμίζει τη συνεργασία τους το 1974 που άφησαν τις τουρκικές εισβολές να εκτελεσθούν, όπως είχε αποφασίσει το Λονδίνο και είχε δώσει το πράσινο φως στον Ετσεβίτ από τις 17 Ιουλίου 1974. Το Λονδίνο απέρριψε ασυζητητί τις προτροπές και προειδοποιήσεις του Κίσσιγκερ για τους κινδύνους με αποτέλεσμα ο Κίσσιγκερ να ακολουθήσει, εφόσον το Κυπριακό ήταν και παραμένει βρετανικό θέμα. Έτσι άφησαν τον Ετσεβίτ να προχωρήσει με στόχο την αντικατάσταση του στάτους κβο με άλλη συνταγματική διευθέτηση. Την αποκάλυψη έκανε ο ίδιος ο τότε βρετανός υπ. Εξωτερικών και Κοινοπολιτείας Τζέιμς Κάλλαχαν στην κατάθεση του στην Επιτροπή Εξωτερικών Υποθέσεων της βρετανικής Βουλής αρχές του 1976…

(Βλέπε «Οι πραγματικές προθέσεις του Λονδίνου» Φ.Α. Σημερινή 20.9.2015

Η Ρωσία

΄Όπως και τότε στην περίπτωση της Κύπρου έτσι και τώρα στην περίπτωση της Συρίας, η Ρωσία δεν έκανε τίποτα να σταματήσει τις δύο τουρκικές εισβολές. Απίστευτα ακολουθήθηκε η ίδια τουρκική τακτική. Την Πέμπτη πριν την εισβολή στο Αφρίν η Άγκυρα έστειλε στη Μόσχα τον αρχηγό των Τουρκικών Ενόπλων Δυνάμεων για να πάριε την έγκριση της Μόσχας, όπως μετέδωσε το πρακτορείο Ρόιτερ. Δύο μέρες μετά, η Ρωσία δήλωσε ότι αποσύρει τα στρατεύματά της από το Αφρίν καθώς η Τουρκία ξεκινούσε την εισβολή. Και η δικαιολογία της Μόσχας; Απέσυρε τα στρατεύματά της για να αποφύγει τάχα, πιθανή πρόκληση και απειλή στη ζωή των στρατιωτών της!!!

Και η Βρετανία (όπως και η Ρωσία τώρα) το 1974 έδωσε οδηγίες στα βρετανικά της στρατεύματα να κρατηθούν πίσω και να μην αναμειχθούν, φθάνει οι Τούρκοι να μην ενοχλούσαν τις βρετανικές βάσεις…

Ο Βρετανός υπ. Εξωτερικών και Κοινοπολιτείας Τζέιμς Κάλλαχαν, o εκτελεστής της Κύπρου το 1974…

Ο Τούρκος πρωθυπουργός των τουρκικών εισβολών Μπουλέντ Ετσεβίτ, καθώς αφίχθηκε στις 17 Ιουλίου 1974 στο 10 Downing Street, για την ευρεία συνάντησή του με τον Βρετανό πρωθυπουργό Χάρολτ Γουίλσον και την υπόλοιπη βρετανική κυβέρνηση, όταν το ίδιο βράδυ τους εξήγησε το σχέδιο εισβολής του και πήρε το πράσινο φως να εισβάλει εφόσον δεν θα ενοχλούσε τις βρετανικές βάσεις…

Leonid Ilyich Brezhnev Γενικός Γραμματέας της Κεντρικής Επιτροπής του Κομμουνιστικού Κόμματος της Σοβιετικής Ένωσης, επί της ηγεσίας του οποίου η Σοβιετική Ένωση υποστήριξε από το 1964 την βρετανο-τουρκική ομοσπονδία για τις δύο κοινότητες (διζωνική), το 1967 την απόσυρση της Ελληνικής Μεραρχίας και το 1974 συμβάδισε με την βρετανική απόφαση να προχωρήσει ο Ετσεβίτ στις δύο τουρκικές εισβολές.

O Δρ. Χ. Κίσσιγκερ, ο οποίος στις 18 Ιουλίου 1974 εξέφρασε την διαφωνία του προς την βρετανική κυβέρνηση για την πολιτική τους να αφήσουν την εισβολή να προχωρήσει και τους επέστησε την προσοχή ότι δεσμεύονταν πέραν του δέοντος, χωρίς να μπορούσαν να υπολογίσουν τις πιο μακροπρόθεσμες συνέπειες… Αλλά το Λονδίνο απέρριψε τις συστάσεις του. Ο Κίσσιγκερ συναίνεσε εφόσον το Κυπριακό ήταν και παραμένει βρετανικό θέμα… Η ίδια τακτική ακολουθείτε μέχρι σήμερα, με το Λονδίνο να δίνει την κατευθυντήρια γραμμή και όλοι οι υπόλοιποι να ακολουθούν ή να σιωπούν. Όπως οι πρόσφατες (των ημερών) νερόβραστες ανακοινώσεις όλων για τις τουρκικές παραβιάσεις, εφόσον το Λονδίνο πρώτο έδωσε την γραμμή πίεσης προς την δική μας πλευρά, με την δήλωση του Φόρειν ΄Οφις για μοιρασιά της Κύπρου και του φυσικού αερίου με τους Τούρκους (δύο κοινότητες!).

Η ίδια τακτική που ακολουθήθηκε το 1974. Στις 17 Ιουλίου 1974 τρεις μέρες πριν την πρώτη εισβολή, ο Ετσεβίτ με την μισή του κυβέρνηση και στρατιωτική ηγεσία έφθασε στο Λονδίνο και πήρε την έγκριση της βρετανικής κυβέρνησης να εισβάλει στο νησί. Την επομένη 18.7.1974 έφθασε στο Λονδίνο ο απεσταλμένος του Δρ. Χένρι Κϊσσιγκερ, Τζόζεφ Σίσκο, τον οποίο ενημέρωσε ο Ετσεβίτ για όσα είχε ήδη συμφωνήσει με την βρετανική κυβέρνηση.

Το 1974 η Ρωσία είχε σχεδόν 56 πλοία στην Μεσόγειο αλλά δεν κούνησε το μικρό της δακτυλάκι να σταματήσει αμφότερες τις τουρκικές εισβολές.

Η πρώτη τουρκική εισβολή στη Κύπρο ήταν με την συγκατάθεση της Μόσχας!

Αυτό αποκάλυψε με δηλώσεις του που βρίσκονται στο διαδίκτυο, ο Arif Hasan Tahsin (Arif Hodja) πρώην διοικητής της ΤΜΤ, δάσκαλος, συγγραφέας και αρθρογράφος στην «Αφρίκα»

«Όταν η Τουρκία αποφάσισε να επέμβει επικοινώνησε με τους Σοβιετικούς και ο πρέσβης της Σ. Ένωσης ρώτησε τον Πρόεδρο της Τουρκικής Δημοκρατίας κατά πόσο μετά την εισβολή η Κύπρος θα παρέμενε μέλος του κινήματος των Αδεσμεύτων. ΄Όταν πήρε θετική απάντηση έδωσε την συγκατάθεσή του για την επέμβαση.. Η Τουρκία δεν είχε αρκετό πετρέλαιο και ζήτησε βοήθεια από την Βουλγαρία. Ένας που δούλευε στην τουρκική πρεσβεία στη Βουλγαρία έγραψε βιβλίο στο οποίο περιγράφει όλα αυτά… Αυτά για την πρώτη εισβολή. Η Αμερική μετά αναμείχθηκε…» είπε μεταξύ άλλων το πρώην στέλεχος της ΤΜΤ. Μεταδόθηκε στις 22.3.2011 από το δίγλωσσο πρόγραμμα του ΡΙΚ Biz.

Με αγγλικούς υποτίτλους https://www.youtube.com/watch?v=YJTaJPF8o6M

Με ελληνικούς υποτίτλους https://www.youtube.com/watch?v=CsTmIa6cSRw

1967 αποχώρηση Ελληνικής Μεραρχίας

Ο ρόλος της ‘συμμάχου’ Ρωσίας συνέτεινε και στην συμμαχία της με την Τουρκία στην εκδίωξη της Ελληνικής Μεραρχίας το Νοέμβριο του 1967. ΄Όπως και στην υποστήριξή της στην λύση Ομοσπονδίας, από το 1964. Παράλληλα δηλαδή με την μελέτη στο Φόρειν ΄Οφις 3.1.1964 για σχέδιο διάλυσης της Κυπριακής Δημοκρατίας και αντικατάστασής της με ΔΥΟ ΣΥΝΙΣΤΩΝΤΑ ΚΡΑΤΗ (CONSTITUENT STATES).

Η αποχώρηση της Μεραρχίας ήταν ένα έντονο τουρκικό αίτημα που δέχθηκε η Αθήνα, αλλά με το οποίο συμφωνούσε και ο Αρχιεπίσκοπος Μακάριος (πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας). Ο οποίος όπως φανέρωσαν τα βρετανικά έγγραφα είχε ήδη δώσει την συγκατάθεσή του στον Αμερικανό Πρέσβη στην Λευκωσία όταν ο τελευταίος τον ρώτησε για τη θέση του προτού οι Αμερικανοί συμφωνήσουν στην αποχώρησή της. Ο Μακάριος του είπε ότι συμφωνούσε στην αποχώρησή της αλλά δεν μπορούσε ο ίδιος να το πει φοβούμενος να μην αποκαλεστεί προδότης, γι΄αυτό ήταν καλύτερα η αποχώρησή της να γινόταν με απόφαση της Αθήνας…

Το 1992 βρίσκουμε την Μόσχα μαζί με τις ΗΠΑ και υπόλοιπες χώρες μέλη του Συμβουλίου Ασφαλείας να υποστηρίζουν σύσσωμες το διαιρετικό και ρατσιστικό ψήφισμα 750/1992 το οποίο (υιοθετήθηκε ομόφωνα) καθορίζει ξεκάθαρα τι εννοεί με την δι-κοινοτική, δι-ζωνική ομοσπονδία και το οποίο ετοιμάστηκε από την κηδεμόνα και εμπνεύστρια με την Τουρκία από το 1956 Βρετανία. Ονομαστικώς την μοιρασιά της Κύπρου με την Τουρκία μέσω δι-κοινοτικής, δι-ζωνικής ομοσπονδίας.

Φανούλα Αργυρού

Advertisements

Η Μ Ε Ρ Ι Δ Α: Ο ΡΟΛΟΣ ΤΩΝ ΘΡΗΣΚΕΙΩΝ ΣΤΙΣ ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΕΞΕΛΙΞΕΙΣ ΣΤΗ ΝΟΤΙΟΑΝΑΤΟΛΙΚΗ ΜΕΣΟΓΕΙΟ

16/02/2018 Σχολιάστε

Η Μ Ε Ρ Ι Δ Α
Ο ΡΟΛΟΣ ΤΩΝ ΘΡΗΣΚΕΙΩΝ
ΣΤΙΣ ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΕΞΕΛΙΞΕΙΣ
ΣΤΗ ΝΟΤΙΟΑΝΑΤΟΛΙΚΗ ΜΕΣΟΓΕΙΟ
ΕΙΣΟΔΟΣ ΕΛΕΥΘΕΡΗ – ΘΑ ΔΟΘΟΥΝ ΒΕΒΑΙΩΣΕΙΣ ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΗΣΗΣ
Το Κέντρο Γεωπολιτικών Αναλύσεων του New York College, με την επιστημονική
υποστήριξη του Κέντρου Ανατολικών Σπουδών του Πάντειου Πανεπιστήμιου και
την επίσημη υποστήριξη του Γραφείου του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου στην
Ελλάδα, σας προσκαλούν σε Ημερίδα με θέμα «Ο Ρόλος των Θρησκειών στις
Γεωπολιτικές Εξελίξεις στην Νοτιοανατολική Μεσόγειο» που θα λάβει χώρα την
Τετάρτη, 21 Φεβρουαρίου 2018 και ώρα 17:00 στο Αμφιθέατρο «Γιάννος
Κρανιδιώτης» του Υπουργείου Εξωτερικών (Ακαδημίας 1, Αθήνα).
ΟΜΙΛΗΤΕΣ
Γρηγόρης Τσάλτας, Καθηγητής Διεθνούς Δικαίου, τ. Πρύτανης, Πάντειο Πανεπιστήμιο
Χριστόδουλος Γιαλλουρίδης, Ομότιμος Καθηγητής Διεθνούς Πολιτικής, Πάντειο Πανεπιστήμιο
Γεράσιμος Καραμπελιάς, Καθηγητής Κοινωνιολογίας, Πάντειο Πανεπιστήμιο
π. Αρίσταρχος Γκρέκας, Αρχιμανδρίτης, Διεθνολόγος, Διδάκτωρ Θεολογίας
Συντονισμός Συζήτησης: Μανώλης Κωστίδης, Δημοσιογράφος
Χαιρετισμό στην Εκδήλωση θα απευθύνει η Αυτού Μακαριότητα, ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και Πάσης
Ελλάδος, Κ.κ. Ιερώνυμος Β’, ο κ. Βασίλης Λεβέντης, Πρόεδρος Ένωσης Κεντρώων, ο κ. Παναγιώτης
Κουρουμπλής, Υπουργός Ναυτιλίας και Νησιωτικής Πολιτικής, ο Υφυπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης
και Τροφίμων, κ. Βασίλειος Κόκκαλης, ο Βουλευτής και τ. Υπουργός, Μιλτιάδης Βαρβιτσιώτης και ο κ.
Λεωνίδας Αντωνακόπουλος, Επικεφαλής Γραφείου Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου στην Ελλάδα.

http://www.nyc.gr/el/geopolitics

«Oι Τσάμηδες ως εγκληματίες πολέμου.»

11/02/2018 Τα σχόλια έχουν κλείσει

Του Πέτρου Ι. Μηλιαράκη*

Προσφάτως ο Πρωθυπουργός της Αλβανίας κ. Έντι Ράμα μέσω «ηχηρής» τηλεοπτικής παρουσίας προσπάθησε να επαναφέρει το λεγόμενο «Τσάμικο ζήτημα» ισχυριζόμενος ότι «υφίσταται διαδικασία συζήτησης», με τη διευκρίνιση ότι η αλβανική πλευρά «επιμένει στο δικαίωμα της ανάμνησης». Χαρακτήρισε δε ως δίκαιο το αίτημα των Τσάμηδων για την «τοποθέτηση» ενός μνημείου στην Ήπειρο. Βεβαίως διευκρίνισε ότι το ζήτημα αυτό δεν αφορά αλυτρωτισμούς, αλλά μια «τιμητική» δημιουργία «μνημείου». Ο κ.Έντι Ράμα, μάλλον πρέπει να αντιληφθεί εγκαίρως ότι η διπλωματία δεν αφορά κατ’ αναλογία «ηχηρές» παραστάσεις όπως εκείνες που έλαβαν χώρα στο Αλβανικό Κοινοβούλιο και στην Εξεταστική Επιτροπή, οπότε, όταν κλήθηκε να καταθέσει για «κατάχρηση κονδυλίων» στο Δήμο Τιράνων, εμφανίσθηκε διαμαρτυρόμενος με «έντονο τρόπο», με συνέπεια να κλείσει η Επιτροπή και να αθωωθεί. Η διπλωματία δεν είναι δεκτική τέτοιων παραστάσεων-προκλήσεων. Επίσης θα πρέπει να αντιληφθεί ότι προφανώς το ζήτημα ανέγερσης και δημιουργίας μνημείου για να ενθυμούμαστε (ή για να θυμάται η αλβανική πλευρά), τους Τσάμηδες, προφανώς δεν επιτυγχάνεται υπερασπιζόμενος ναζί και εγκληματίες πολέμου. Ειδικότερα δια βραχέων:

Μικρή αναφορά στην ιστορία:

Οι Τσάμηδες, ήταν κάτοικοι της περιοχής της Θεσπρωτίας. Ενσωματώθηκαν δε στην επικράτεια της Ελλάδας το 1913. Αφορούν δε αλβανόφωνους μουσουλμάνους και διέπονται με έντονο «αλυτρωτισμό». Υπ’ όψιν δε ότι οι Τσάμηδες έχουν ιδιαίτερη δική τους πολιτιστική ταυτότητα, ενώ η γλώσσα τους είναι η τόσκικη διάλεκτος. Κατά την περίοδο της Τουρκοκρατίας, υπηρετούσαν τον Αλή Πασά και πολλοί απ’ αυτούς εντάχθηκαν στο στράτευμα του Ομέρ Βρυώνη στην πρώτη Πολιορκία του Μεσολογγίου, αγωνιζόμενοι κατά της εθνεγερτήριας Επανάστασης του 1821. Ιδιαιτέρως δε οι Τσάμηδες στη διάρκεια της κατοχής της Αλβανίας από τους Ιταλούς (1939), ευχαρίστως υπηρέτησαν τα συμφέροντα των Ιταλών και αποτέλεσαν όργανο προπαγάνδας τους, που αποσκοπούσε να δικαιολογεί την κήρυξη του πολέμου της Ιταλίας κατά της Ελλάδας. Κατά τη διάρκεια δε τη κατοχής (1931-1944), στο σύνολό τους οι Τσάμηδες υπηρέτησαν τις δυνάμεις του Άξονα με αλυτρωτικούς σκοπούς και με «ιδεολόγημα» τη δημιουργία της «Μεγάλης Αλβανίας». Κατά το διάστημα δε της κατοχής υπήρξαν άριστοι συνεργάτες των κατοχικών δυνάμεων σε βάρος του ελληνικού και χριστιανικού πληθυσμού. Υποχρεώθηκαν δε χιλιάδες Έλληνες Χριστιανοί  κάτω από καθεστώς τρομοκρατίας είτε να μεταναστεύσουν, είτε να ενταχθούν στις αντιστασιακές οργανώσεις του ΕΑΜ και του ΕΔΕΣ. Η λήξη του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, υποχρέωσε τους Τσάμηδες, για να μη αντιμετωπίσουν τις προβλεπόμενες ποινές από το Δίκαιο του Πολέμου, να διαφύγουν στην Αλβανία. Άλλωστε, το τίμημα της δοσιλογικής πρακτικής και δραστηριότητάς τους, τόσο με τους Γερμανούς φασίστες όσο και με τους Ιταλούς φασίστες, ήταν βαρύ. Έτσι, ο μεγαλύτερος πληθυσμός των Τσάμηδων εγκαταστάθηκε στην Αλβανία και ολιγότερος στην Τουρκία, ενώ ορισμένοι απ’ αυτούς διέφυγαν και στις Ηνωμένες Πολιτείες. Για όσους Τσάμηδες διέφυγαν στην Αλβανία, η υπό τον Ενβέρ Χότζα «Λαϊκή Δημοκρατία της Αλβανίας», δεν είχε κανένα λόγο να μην τους παράσχει προστασία, καθόσον η προστασία των Τσάμηδων αποσκοπούσε στο να διασπάσει την παρουσία πολλών Ελλήνων κατοίκων της Βορείου Ηπείρου. Έτσι, περίπου 8.000 Έλληνες που ζούσαν στην Αλβανία λόγω τρομοκρατίας υποχρεώθηκαν να διαφύγουν στην Ελλάδα την περίοδο 1945-1946, ενώ οι περίπου 20.000 Τσάμηδες που διαβιούσαν πριν τον πόλεμο στη Θεσπρωτία, είχαν ήδη διαφύγει και τελούσαν υπό την προστασία του Ενβέρ Χότζα.

Οι Τσάμηδες ως εγκληματίες πολέμου

Όπως προαναφέρθηκε οι Τσάμηδες συνεργάστηκαν με τις φασιστικές δυνάμεις των Ιταλών σε επίπεδο προπαγάνδας ενώ με τις φασιστικές δυνάμεις των Γερμανών συνεργάσθηκαν περισσότερο σε επίπεδο πολεμικών επιχειρήσεων. Οι Τσάμηδες θυμήθηκαν την ιστορία τους με τον Ομέρ Βρυώνη. Έτσι, σε συνεργασία με τους καταδρομείς της λεγόμενης Γερμανικής Μεραρχίας Εντελβάϊς επιχείρησαν από κοινού για να εξολοθρεύσουν χωριά της περιοχής, τα οποία ακριβώς είχαν στοχοποιηθεί λόγω της συνεργασίας τους με τους Έλληνες αντάρτες. Ειδικότερα, επιχειρήθηκε η εξόντωση των προκρίτων της Παραμυθιάς. Έχουν δε βρεθεί τα στοιχεία εκείνα που αποδεικνύουν ότι οι εκτελέσεις των αμάχων στην Παραμυθιά έλαβαν χώρα με βάση τον κατάλογο ονομάτων που είχε συντάξει η ηγεσία των Τσάμηδων στην περιοχή. Έτσι, το Σεπτέμβριο του 1944 μετά την αποχώρηση των Γερμανών οι αντάρτες του ΕΔΕΣ που ήταν οι κυρίαρχοι στην περιοχή, υποχρεώθηκαν αποδίδοντας το δίκαιο, να εκδιώξουν τους Τσάμηδες. Ειδικότερα δε, στις 23 Μαΐου 1945, το Ειδικό Δικαστήριο Δοσιλόγων των Ιωαννίνων καταδίκασε ερήμην σε θάνατο 1930 Τσάμηδες τους οποίους βάραιναν αποτρόπαιες πράξεις εγκλημάτων πολέμου κατά τη διάρκεια της κατοχής.

Τα «μνημεία» του ναζισμού και φασισμού

Η οποιαδήποτε υποστήριξη του λεγόμενου «Τσάμικου ζητήματος» δεν αφορά τίποτα περισσότερο και τίποτα λιγότερα από υποστήριξη φασιστών, ναζιστών και εγκληματιών πολέμου. Υπ’ όψιν δε ότι η μεταπολεμική έννομη τάξη υπό την αιγίδα του Διεθνούς Στρατοδικείου, έχει ιδρύει νομολογιακές παραδοχές, όπου παρόμοια εγκλήματα όπως εκείνα των Τσάμηδων δεν μπορεί να γίνονται ανεκτά από το σύγχρονο νομικό και πολιτικό πολιτισμό. Πέραν δε της δίκης της Νυρεμβέργης, υπάρχουν και οι λεγόμενες (ορθώς) «επακόλουθες δίκες». Ήδη δε από το Δεκέμβριο του 1946 μέχρι τον Απρίλιο του 1949, Αμερικανοί δημόσιοι κατήγοροι καταδίκασαν 97 κατηγορούμενους φασίστες και ναζιστές. Επίσης, πολλά κράτη με τη λήξη του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου διεξήγαγαν δίκες τιμωρητικές κατά των εγκληματιών και των εγκληματικών πράξεων που έλαβαν χώρα κατά τη διάρκεια του πολέμου. Η Πολωνία, η πρώην Τσεχοσλοβακία, η πρώην Σοβιετική Ένωση, η Ουγγαρία, η Ρουμανία και η Γαλλία έχουν δικάσει χιλιάδες κατηγορούμενους όχι μόνο Γερμανούς, αλλά και εγχώριους συνεργάτες τους τις δεκαετίες που επακολούθησαν από το έτος 1945 και μετέπειτα. Η πιο γνωστή δε περίπτωση είναι εκείνη της Πολωνίας. Αφορά τη δίκη της Κρακοβίας, όπου καταδικάσθηκαν σε θάνατο ναζιστές και φασίστες του στρατοπέδου του Άουσβιτς. Επίσης, μια από τις πιο γνωστές δίκες των Γερμανών εγκληματιών πολέμου πραγματοποιήθηκε και στην Ιερουσαλήμ. Η δίκη αυτή έλαβε χώρα το 1961 και αφορούσε στον Αντολφ Άιχμαν που ήταν ο αρχιτέκτονας του εκτοπισμού της Εβραίων στην Ευρώπη. Η δίκη αυτή είχε τόσο ενδιαφέρον, ώστε αποτέλεσε την αφετηρία της ανάδειξης των εγκλημάτων του Ολοκαυτώματος.

Ως κατακλείδα

Εάν ο κ.Έντι Ράμα θέλει «μνημείο» για τους Τσάμηδες, μπορεί να υπάρξει, ακριβώς για να επισημαίνει  την καταδίκη του φασισμού και του ναζισμού. Τέλος, η Ελλάδα θα πρέπει εκάστη 27η Ιουνίου που από το 1994 η Αλβανική Βουλή ανακήρυξε ως ημέρα «γενοκτονίας» των Τσάμηδων, να παρεμβαίνει σε όλα τα  fora αποδεικνύοντας την αλήθεια, ενώ η «προσφυγή» Τσάμηδων στο Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο της Χάγης, θα πρέπει να αποδοκιμασθεί ως πράξη πρόκλησης κατά του σύγχρονου νομικού και πολιτικού πολιτισμού.

Ο Πέτρος Μηλιαράκης δικηγορεί στα Ανώτατα Ακυρωτικά Δικαστήρια της Ελλάδας και στα Ευρωπαϊκά Δικαστήρια του Στρασβούργου και του Λουξεμβούργου (ECHR και GC- EU).

Πηγή: Οι Τσάμηδες ως εγκληματίες πολέμου και το απαράδεκτο αίτημα για «μνημείο» στην Ήπειρο

http://mignatiou.com/2018/02/i-tsamides-os-egklimaties-polemou-ke-to-aparadekto-etima-gia-mnimio-stin-ipiro/

ΒΑΡΥΝΟΥΣΑ ΔΗΛΩΣΗ!

09/02/2018 3 Σχόλια

ΚΟΙΝΗ
ΔΗΛΩΣΗ ΠΡΩΗΝ ΠΡΕΣΒΕΩΝ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ

Όλες
οι ενδείξεις ενισχύουν την  πεποίθηση μας πως τα Σκόπια, ό,τι και αν δεχθούν να
πουν η να κάνουν για να μπουν στο ΝΑΤΟ και στην ΕΕ, δεν θα εγκαταλείψουν το
επεκτατικό τους ιδεολόγημα. Θα συνεχίσουν, κατά συνέπεια , να το προβάλλουν
χρησιμοποιώντας το όνομα «Μακεδονία», έστω και αν σε αυτό προστεθεί γεωγραφικός,
εθνικός η χρονικός προσδιορισμός.  Διότι ένα γεωγραφικό προσδιορισμό οι
Σκοπιανοί θα τον μεταχειρίζονται για να προωθούν την προπαγάνδα τους  περί
διηρημένης Μακεδονίας που θα πρέπει να επανενωθεί με διεύρυνση του κράτους των
Σκοπίων. Ένας τέτοιος προσδιορισμός (Άνω Μακεδονία, Βόρεια Μακεδονία) θα
επιτρέπει στους Σκοπιανούς να επιμένουν πως είναι οι μόνοι πραγματικοί
Μακεδόνες, με δικό τους ελεύθερο μακεδονικό κράτος, ενώ «τα άλλα τμήματα της
Μακεδονίας», το «ελληνικό» και το «βουλγαρικό», έχουν υποστεί κατάληψη η/και
εθνοκάθαρση. Ένας εθνικός η χρονικός προσδιορισμός ,εξάλλου, θα παραπέμπει στην
πλαστή ιστορία περί των Σλάβων που δήθεν αναμίχθηκαν με τους Αρχαίους Μακεδόνες
και γέννησαν τους σημερινούς Σκοπιανούς. Τα ίδια ισχύουν και για μικτούς
προσδιορισμούς, π.χ. Γκορναμακεντόνια=Ανω Μακεδονία η Novamakedonija.

Θα πρέπει όλοι να θυμούνται την επίσημη κρατική εγκύκλιο-προειδοποίηση του άλλοτε
Υπουργού των ΗΠΑ Stettinius της 26ης Δεκεμβρίου 1944 που έγκαιρα, μόλις
δημιουργήθηκε από τον Τίτο το τεχνητό μόρφωμα του «Μακεδονισμού», έλεγε μεταξύ
άλλων επί λέξει: «Η Κυβέρνηση μας (των ΗΠΑ) εκτιμά ότι αναφορές σε «Μακεδονικό
Έθνος», «Μακεδονική Πατρίδα» η «Μακεδονική Εθνική Ταυτότητα» συνιστούν αβάσιμη
δημαγωγία, που δεν αντιπροσωπεύει εθνική η πολιτική πραγματικότητα, και
διαβλέπει στην σημερινή αναζωογόνηση τους ένα προπέτασμα για επιθέσεις εναντίον
της Ελλάδος.»

Η πολιτιστική ενότητα που δημιούργησε η δράση του Μεγάλου Αλεξάνδρου έφερε τον
Ελληνικό Πολιτισμό και την ελληνική γλώσσα, ως «κοινή», από την Ευρώπη μέχρι τα
σύνορα της Κίνας, επί αιώνες. Κανένας δεν μπορεί να καπηλεύεται το πραγματικό
αυτό γεγονός και είμαστε βέβαιοι ότι αυτή την μοναδική προσφορά του Ελληνισμού
στον κόσμο καμιά ελληνική υπογραφή δεν θα σβήσει σήμερα.

Για τους λόγους αυτούς, ποτέ δεν πρέπει να συναινέσουμε σε όνομα των Σκοπίων που να
περιέχει την λέξη Μακεδονία, ό,τι και αν κάνουν άλλες χώρες, ώστε να μη
νομιμοποιήσουμε εμείς οι ίδιοι ιμπεριαλιστικές επιθέσεις εναντίον της πατρίδας
μας και χάλκευση της Ιστορίας, ελληνικής και παγκόσμιας.-

 

ΑΘΗΝΑ
5 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 2017

Υπογράφουν

 

ΑΛΙΑΓΑΣ
ΣΠΥΡΟΣ

ΔΟΚΙΑΝΟΣ
ΣΠΥΡΟΣ

ΚΟΡΑΝΤΗΣ
ΙΩΑΝΝΗΣ

ΚΟΥΝΙΝΙΩΤΗΣ
ΝΙΚΟΛΑΟΣ

ΜΕΓΑΛΟΚΟΝΟΜΟΣ
ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ

ΝΟΜΙΚΟΣ
ΑΝΤΩΝΙΟΣ

ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ
ΙΩΑΝΝΗΣ

ΠΑΠΑΣΛΙΩΤΗΣ
ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ

ΠΑΤΣΙΚΑΚΗΣ
ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ

ΠΟΛΙΤΗΣ
ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ

ΣΙΔΕΡΗΣ
ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΣ

ΣΠΕΤΣΙΟΣ
ΙΑΚΩΒΟΣ

ΣΤΟΦΟΡΟΠΟΥΛΟΣ
ΕΥΘΥΜΙΟΣ

ΤΡΙΤΑΡΗΣ
ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ

ΧΡΥΣΑΝΘΟΠΟΥΛΟΣ
ΛΕΩΝΙΔΑΣ

«ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΔΙΔΑΞΕΙ Ο ΤΕΛΟΣ ΑΓΡΑΣ ΣΗΜΕΡΑ ;;;»

31/01/2018 Τα σχόλια έχουν κλείσει

Από αριστερά προς τα δεξιά οι καπεταναίοι – αντάρτες Κάλας (αριστερά), Τέλλος Άγρας (κέντρο) και Νικηφόρος (δεξιά) σε φωτογραφία, στα μέσα του 1906.

ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΔΙΔΑΞΕΙ Ο ΤΕΛΟΣ ΑΓΡΑΣ ΣΗΜΕΡΑ ;;;

Η αλλιώς ήταν ορθολογικό το εγχείρημα του Τέλου Άγρα για Συμφωνία με τους Κομιτατζήδες???

ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ ΜΑΪΟΣ 1907

ΕΚΑΤΟΝ ΔΕΚΑ ΧΡΟΝΙΑ ΠΡΙΝ

Έχουνε περάσει τρία χρόνια από τον θάνατο του Παύλου Μελά, ο πόλεμος στην Μακεδονία μαίνεται ανηλεής. Οι κομιτατζήδες προελαύνουν και οι Έλληνες ανθίστανται στα βουνά, στις ρεματιές, στα ποτάμια, στις λίμνες, στα χωριά, στις πόλεις και πεισματικά δεν το βάζουν κάτω και κρατούν ανοικτά τα Ελληνικά Σχολεία και τις Ελληνικές Εκκλησιές με ηρωικές θυσίες και με αίμα αθώων και πολεμιστών που ποτίζει την Μακεδονική Γη.

Τον Σεπτέμβριο του 1906 δύο γενναίοι Έλληνες αξιωματικοί, ο Καπετάν Τέλος Άγρας (Σαράντης Αγαπηνός) από τους Γαργαλιάνους και ο Καπετάν Νικηφόρος (Ιωάννης Δεμέστιχας) από τον Κότρωνα της Μάνης, θα έλθουν στην Μακεδονία και θα αλλάξουν την ροή του αγώνα και θα προετοιμάσουν το έδαφος για την οριστική απελευθέρωση της Ελλάδος από τους τούρκους και τους κομιτατζήδες.

Έτσι φθάνουμε στον Μάιο του 1907.

Εδώ συνεχίζω με αντιγραφή από το βιβλίο της Πηνελόπης Δέλτα «Στα Μυστικά του Βάλτου» σελ. 509, εκδόσεις ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ.

«Την άλλη μέρα είχε σύσκεψη ο καπετάν Άγρας, με τους προεστούς της Νιάουσας, με τον γιατρό Περδικάρη, που ήταν πρόεδρος και ψυχή της Ελληνικής Κοινότητος της Νιάουσας, και με δύο τρεις παπάδες και δασκάλους της περιφέρειας…

Η καινούρια στάση του καπετάν Άγρα είχε συγκινήσει και προσελκύσει πολύν κόσμο…

…Στις πόλεις μέσα, το φυλετικό μίσος κρατούσε ακόμα συμπαγείς τους πληθυσμούς, Βούλγαρους και Έλληνες, τους έριχνε σα λυσσασμένους λύκους , τους μεν εναντίον στους δε. Μα στην ύπαιθρο, τα μίση δεν ήταν τόσο εξημμένα. Πολλά βουλγαρόφωνα και βουλγαρόφρονα χωριά είχαν προσχωρήσει στην ειρηνική πολιτική του Άγρα, ζητούσαν συμφιλίωση, συνεργασία, ενότητα δράσεως εναντίον του κοινού εχθρού και τυράννου, του τούρκου. Φανατικοί κομιτατζήδες είχαν αναγκαστεί να φύγουν, να πάρουν τα βουνά. Άλλοι, πιο λογικοί, ή λιγότερο φανατισμένοι, ζητούσαν συνεννόηση με τον Άγρα και ειρήνη, ειρήνη στ’ όνομα του Θεού, αγάπη και ομόνοια, που να ζήσουν και αυτοί, να βόσκουν τα πρόβατα τους, να καλλιεργούν τα χωράφια τους, χωρίς να τρέμουν κάθε νύχτα πως θα έρθει ο αντίπαλος να τους κάψει σπίτι κι εσοδεία, να τους σφάξει τα πρόβατα, και, χειρότερα, τις γυναίκες και τα παιδιά τους!…

σελ. 522

…Ο καπετάν Άγρας ήθελε να βγει, να πάγει να συνεννοηθεί με τους Βουλγάρους. Μερικοί τσορμπατζήδες το ήθελαν. Άλλοι όμως, σαν τον κύριο Χατζηδημούλα, το θεωρούσαν τρέλα και καταστροφή του Αγώνος. Και διηγήθηκε όλη τη συζήτηση που είχε ακούσει, τον θυμό του Χατζηδημούλα, τον δισταγμό μερικών άλλων, τη θετική αντίσταση του γιατρού Περδικάρη, που ήταν και η ψυχή της Ελληνικής Κοινότητος στη Νιάουσα, και που γνώριζε πολύ καλά τη δολιότητα των Βουλγάρων. Και είπε, με συγκίνηση που έκανε τη φωνή του να τρέμει, τα επιχειρήματα του καπετάν Άγρα, που μιλούσε σαν απόστολος και σαν άγιος, που ήταν έτοιμος να θυσιάσει τη ζωή του για να επιτύχει τον μεγάλο του σκοπό, την ειρήνευση της Μακεδονίας.»

Ο νικητής λοιπόν του Μακεδονικού Αγώνα, ο καπετάν Άγρας, την ώρα που σάρωνε τους κομιτατζήδες και τους είχε συνθλίψει κατά κράτος, επεδίωξε να κάνει ειρήνη μαζί τους για να ειρηνεύσει η Μακεδονία και να σταματήσει να χύνεται αίμα, να ανακουφισθούν όλοι και τέλος να μπορέσει να στραφεί εναντίον των Τούρκων.

Σε αυτή την συνάντηση ειρήνης του καπετάν Άγρα με τους αρχικομιτατζήδες και βοεβόδες Κασάπτσε και Ζλατάν, που ο Τέλος Άγρας πήγε άοπλος και μόνος, τόσο ιδεαλιστής ήταν, αυτοί ήρθαν οπλισμένοι και στο τέλος τον κρέμασαν αφού επί σειράν ημερών τον περιέφεραν στα χωριά της περιοχής και τον διαπόμπευσαν ως δήθεν αιχμάλωτο για να αναπτερώσουν το ηθικό των ηττημένων Βουλγάρων.

Καμιά εμπιστοσύνη δεν πρέπει να έχουμε στους βουλγαρόφωνους των Σκοπίων, απόγονοι των κομιτατζήδων και αν ακόμη και όνομα αλλάξουν πάντα την Μακεδονία μας θα θέλουν να την πάρουν. Κλέβουν το ένδοξο όνομα μας, η σημαία τους ένα κακέκτυπο αντίγραφο του εμβλήματος της Βεργίνας των Αρχαίων Μακεδόνων, τα βιβλία τους βρίθουν ανακριβειών, νέες γενιές μεγαλώνουν φορτωμένοι με κατασκευασμένη ιστορία, χαράσσουν χάρτες και διακινούν προπαγανδιστικό υλικό για Μακεδονία του Αιγαίου που είναι σκλαβωμένη από τους Έλληνες και φθάνει από την Θεσσαλία μέχρι την Θράκη. Πως με τέτοιους ανθρώπους να κάνεις συνθήκη που είναι βέβαιο ότι με πρώτη ευκαιρία θα την σχίσουν και θα κάνουν το δικό τους.

Με τον ίδιο τρόπο ποδοπάτησαν και καταστρατήγησαν την ενδιάμεση συμφωνία που ήταν επίσης μία κάκιστη συμφωνία στην οποία εξαναγκάστηκαν από την επιβολή του εμπάργκο που και αυτό αποτελεί το χείριστο μέσο οικονομικού πολέμου.

Έτσι λοιπόν οι Σκοπιανοί συνέχισαν όλο και περισσότερο την κλοπή άυλων περιουσιακών δικαιωμάτων, αγαθών του Ελληνικού Πολιτισμού και μάλιστα μείζονος αξίας και σημασίας.

Επιπλέον διαστρεβλώνουν ωμά την ιστορική αλήθεια, η οποία είναι ο θεμέλιος λίθος της λειτουργίας ορθολογικών κοινωνιών που μέσω της ειρήνης εμπεδώνουν την ελευθερία και δημιουργούν την οικονομική ευημερία.

Μη ιστορικές κοινωνίες δεν υπάρχουν (η περίφημη θεωρητική αφαίρεση της σύγχρονης οικονομικής επιστήμης για παράδειγμα στον χώρο των welfare economics) και όσο οι κοινωνίες είναι θεμελιώδεις φορείς της ιστορίας, η ιστορία δεν θα τελειώνει ποτέ και εμείς καθήκον έχουμε μέσω της αλήθειας και της ελεύθερης συνεργασίας να υπερασπίζουμε την ειρήνη στην εξέλιξη της ιστορίας.

Άρα μόνον στις οικονομικές σχέσεις μπορούμε να βασισθούμε για μια μακροχρόνια ομαλοποίηση και αλληλοκατανόηση με ειρηνικό τρόπο που όπως μας δίδαξε ο Βολταίρος μόνον στο Χρηματιστήριο μπορεί να παρατηρήσει κανείς να συνεργάζονται αρμονικά ο Χριστιανός, ο Μουσουλμάνος και ο Εβραίος και αν οι Σκοπιανοί θέλουν να αναδείξουν τον σλαβοβουλγάρικο πολιτισμό τους να το κάνουν όσο θέλουν αλλά τον δικό μας πολιτισμό να μην τον οικειοποιούνται εκμαυλίζοντας τον με το άθλιο κιτς των σημερινών Σκοπίων.

Για την Ευρωπαϊκή Ένωση όμως και το ΝΑΤΟ, το Βέτο είναι το μόνο που μπορεί να αποτρέψει μια κακή συμφωνία που πάλι θα καταστρατηγηθεί και στο τέλος θα υποδαυλίσει πάθη και έριδες, πολύ χειρότερες από αυτές που υποτίθεται ότι θέλει να αντιμετωπίσει.

Ιδού λοιπόν η Πηνελόπη Δέλτα πως περιγράφει το τέλος του Ουτοπιστή Άγρα που επεδίωκε την ειρήνη σε ένα άτοπο εγχείρημα.

σελ. 575

«…Σ’ ένα μεγάλο κλαδί καρυδιάς, δύο σώματα κρέμουνταν, το ένα κοντά στον κορμό, το άλλο παραέξω.

Ήταν ο Άγρας, και ο πιστός οδηγός του, ο Τώνης Μίγγας.

Στο στήθος του Άγρα ήταν καρφωμένο ένα χαρτί με την κλασσική ειδοποίηση πως «»Έτσι θα τιμωρηθούν όλοι όσοι αντιστέκονται στη θέληση των Βουλγάρων»» και με τις δύο υπογραφές: Κασάπτσε και Ζλατάν.

Το κεφάλι του Άγρα ήταν γερμένο πίσω, ακουμπισμένο στον κορμό της καρυδιάς, τα σγουρά του μαλλιά, ανακατωμένα, αχτένιστα, τα μάτια του ανοιχτά, τα χείλη μισοχωρισμένα, το πρόσωπο ήρεμο στη νεκρική χλωμάδα.»

Ένα μήνα αργότερα στις 30-6-1907, οι Έλληνες που είχαν πια διώξει από την Μακεδονία τους κομιτατζήδες, σκότωσαν και τους δύο βοεβόδες, Κασάπτσε και Ζλάταν.

Ο τόπος άρχιζε να ησυχάζει μέχρι λίγα χρόνια αργότερα να έρθει ο Ελληνικός Στρατός και να απελευθερώσει οριστικά την Μακεδονία.

Να ειρηνεύσει και να μεγαλουργήσει, να γίνει ο μεγαλύτερος αιμοδότης στις μέρες μας του Σύγχρονου Ελληνικού Κράτους.

Για να τελειώσω με την περιγραφή της Πηνελόπης Δέλτα για την ειρήνη με την συμφιλίωση ανθρώπων και φύσης.

«Ο Βάλτος, ολοπράσινος, βούιζε από ζωή, πουλιά, αγρίμια, έντομα. Τα νούφαρα, τα καλάμια, τα χλωρά ψαθιά και οι πλατύφυλλες λαπατιές, παράβγαιναν στο συνορισιό, ποιο θα φουντώσει πυκνότερα, ποιο θ’ απλώσει πλατύτερα τα φουσκωμένα από χυμούς κλωνάρια του. Νερόφιδα και ψάρια, χέλια, βατράχια, βδέλλες, μερμήγκιαζαν στο νερό. Πεταλούδες και χρυσόμυγες, βρομούσες και ζουζούνια όλων των ειδών, πετολογούσαν δώθε και κείθε. Και παντού, μες στα κλαριά, στους βάτους, στα ραγάζια, σμήνος βούιζαν κουνούπια, άγρια, επιθετικά, μεταφέροντας στο λεπτό τους κεντρί τον πυρετό και τον θάνατο, όπου κάθιζαν.»

Σε αυτόν τον βάλτο κρίθηκε ο Μακεδονικός Αγώνας… στην πάλαι ποτέ Λίμνη των Γιαννιτσών.

Πάνος Ευαγγελόπουλος

«Ντοκουμέντα από την αιματηρή διαδήλωση του ΄43 για τη Μακεδονία. Οι Γερμανοί άνοιξαν πυρ κατά 400 χιλιάδων διαδηλωτών που φώναζαν να μην παραχωρηθούν η Μακεδονία και η Θράκη στην Βουλγαρία.»

31/01/2018 Τα σχόλια έχουν κλείσει

«Έξι ώρες οι Γερμανοί ούρλιαζαν από λύσσα, γιατί δεν μπορούσαν ποτέ να φανταστούν ότι ήταν δυνατόν να κινηθεί ένας τεράστιος όγκος 400 χιλιάδων ανθρώπων με τέτοιο συντονισμό και ακρίβεια. Έξι ώρες, μάτωναν οι δρόμοι της Αθήνας, από το αίμα των καλύτερων παιδιών της», αφηγείται ο Μίνως Σταυρίδης, αυτόπτης μάρτυρας των γεγονότων της διαδήλωσης, στις 22 Ιουλίου 1943, στο ντοκιμαντέρ του Αντώνη Βογιάζου «Χρονικό της Εθνικής Αντίστασης», το 1985.

Εκείνη την ημέρα κατέκλυσε το κέντρο της Αθήνας η μαζικότερη διαδήλωση της κατοχής.
Προετοιμάστηκε από το ΕΑΜ και πήραν μέρος πατριώτες και μέλη όλων των αντιστασιακών οργανώσεων.
Χιλιάδες πολίτες αψήφησαν τον φόβο και διαδήλωσαν για να μην παραχωρηθεί η Μακεδονία και η Θράκη στους Βούλγαρους.
Η ατμόσφαιρα ήταν εξαιρετικά τεταμένη. Οι Γερμανοί ήταν εκνευρισμένοι. Θεωρούσαν τη στάση των Ιταλών πολύ χαλαρή.

Φυσικά, οι Αθηναίοι φοβούνταν ότι θα χυθεί αίμα αλλά κατέβηκαν στους δρόμους. Άοπλοι. Σύντομα βρέθηκαν απέναντι στα τανκς και τους αδίστακτους Γερμανούς.

«Οι πορείες συγκλίνανε προς την Πανεπιστημίου. Ο  ένας έπαιρνε δύναμη από τον άλλο. Φωνές, τραγούδια, συνθήματα «έσκιζαν» τον αέρα και όλοι αισθάνονταν νικητές».  Μαρία Καρρά, στέλεχος μαθητικής ΕΠΟΝ.

Η Παναγιώτα Σταθοπούλου, σε φωτογραφία από την Ελεύθερη Ελλάδα, εφημερίδα του ΕΑΜ

Η Παναγιώτα Σταθοπούλου, σε φωτογραφία από την Ελεύθερη Ελλάδα, εφημερίδα του ΕΑΜ

«Για μια στιγμή, η Παναγιώτα Σταθοπούλου, μέλος της ΕΠΟΝ, όρμηξε σε ένα τανκ στην προσπάθεια της να το σταματήσει», αφηγείται ο αντιστασιακός Γιώργος Σταματόπουλος

«Η δικιά μας η ομάδα, σαν φτάσαμε εκεί, κοντά στην Ακαδημία, στο Οφθαλμιατρείο, βλέπω ξαφνικά να ξεμπουκάρουν νομίζω από την Ομήρου γερμανικά τανκς τα οποία άρχισαν να χτυπάνε στο ψαχνό. Ήταν εκείνη η στιγμή ακριβώς που έπεσε η Επονίτισα, η Σταθοπούλου. Τη σκηνή δεν την είδα, είδα όμως μια άλλη σκηνή. Είδα μια κοπέλα να σκαρφαλώνει στο τανκ. Ήταν μια συγκλονιστική στιγμή, την είδα να βουτάει ένα ξύλο, ένα παπούτσι -δεν ξέρω κι εγώ τι ήταν- και να χτυπάει τον Γερμανό πολυβολητή και να πέφτει μετά κάτω νεκρή. Ήταν η 19χρονη Επονίτισα Κούλα Λίλη, φοιτήτρια της Γαλλικής Ακαδημίας».

Σύμφωνα με τα αντιστασιακά έντυπα, η διαδήλωση της 22ας Ιουλίου υπήρξαν περίπου 30 νεκροί, 200 τραυματίες και 500 συλληφθέντες.

Ύστερα από όλες αυτές τις λαϊκές κινητοποιήσεις, η χιτλερική ηγεσία αποφάσισε να εγκαταλείψει το σχέδιο της για παράδοση όλης της Μακεδονίας στις βουλγαρικές δυνάμεις.

Ωστόσο, το κίνημα των μεγάλων διαδηλώσεων του λαού της Αθήνας σε απώλειες, γινόταν όλο και μεγαλύτερο. Στη φωτογραφία ντοκουμέντο διακρίνονται οι πρώτοι νεκροί πάνω στο πεζοδρόμιο της Πανεπιστημίου. Ήταν μέρα μεσημέρι στο κέντρο της Αθήνας και ήδη η διαδήλωση μετρούσε τα πρώτα της θύματα.

Όπως εξομολογήθηκε η Μαρία Καρρά, στέλεχος της μαθητικής ΕΠΟΝ και αυτόπτης μάρτυρας των γεγονότων της 22ας Ιουλίου '43: "Εκείνο που ήταν πολύ χαρακτηριστικό, ήταν ότι ήμασταν όλοι άοπλοι. Πηγαίναμε να πολεμήσουμε και να διεκδικήσουμε από έναν κατακτητή σιδερόφραχτο, καλοντυμένο, καλοταϊσμένο και φανατικό. Εμείς πηγαίναμε άοπλοι, κουρελιασμένοι, ξεπαπούτσωτοι πολλές φορές, αλλά...πηγαίναμε!

Όπως διηγήθηκε η Μαρία Καρρά, στέλεχος της μαθητικής ΕΠΟΝ και αυτόπτης μάρτυρας των γεγονότων της 22ας Ιουλίου ’43: «Εκείνο που ήταν πολύ χαρακτηριστικό ήταν ότι ήμασταν όλοι άοπλοι. Πηγαίναμε να πολεμήσουμε και να διεκδικήσουμε από έναν κατακτητή σιδερόφραχτο, καλοντυμένο, καλοταϊσμένο και φανατικό. Εμείς πηγαίναμε άοπλοι, κουρελιασμένοι, ξεπαπούτσωτοι πολλές φορές, αλλά…πηγαίναμε!                               

                      …κάτι είναι σαν ηφαίστειο που άξαφνα θ’ ανάψει.

Ο Ηλίας Βενέζης, στο διήγημά του 22 Ιουλίου 1943, περιγράφει με συγκλονιστικό τρόπο τη διαδήλωση, τη γερμανική βία και τη  θυσία των νέων που στάθηκαν απέναντι από το άρμα μάχης με μόνο όπλο το θάρρος τους:

«…Μες στην Αθήνα στους μεγάλους δρόμους της, το πλήθος περπατά σιωπηλό και σκυφτό σα να σεργιανά στον ήλιο και στα αγάλματα. Τίποτα δεν προδίνει πως κάτι ετοιμάζεται, πως κάτι θα γίνει. Ωστόσο, η στυφή σιωπή είναι τόση μες στη χαρά του ήλιου που λάμπει, που το μαντεύεις: κάτι είναι σαν ηφαίστειο που άξαφνα θ’ ανάψει.
Κι η σπίθα ανάβει…να κορίτσι, κρατώντας ένα στεφάνι από δάφνη, σκαλώνει στο άγαλμα του Φεραίου και το στεφανώνει. Ο λαός γονατίζει. Και όλα τα πικραμένα στόματα ψέλνουν τον Υμνο στην Ελευθερία. {…} ενώ γύρω του λυσσασμένα άρχισαν να χύνουν μολύβι και αίμα τα άρματα πάνου σε ανθρώπους άοπλους και ανυπεράσπιστους, σε γυναίκες και παιδιά. «Όχι πια άλλο! Όχι άλλο! Κάτω οι τύραννοι!» Αφρισμένο τώρα κατέβαινε την πλατιά λεωφόρο το κύμα και βογκούσε.

Την ίδια στιγμή ακούγονται απ' την άκρη του δρόμου οι αλυσίδες του γερμανικού τανκ, που κίτρινο σαν το θάνατο, τρέχει προς το μέρος που άναψε η σπίθα. Πριν προφτάξει να ρίξει τη φωτιά του, η διαδήλωση πυκνή τώρα, ολοένα πιο πυκνή, ξεχύνεται σε άλλο δρόμο, στρίβει, ελίσσεται σαν ζωντανό πλάσμα που αμύνεται και παλεύει με σιγουριά και με πίστη. Όλα τα στόματα τώρα φωνάζουν, όλα τα στόματα ουρλιάζουν. «Οχι πια άλλο! Θέλουμε τη λευτεριά μας! Θέλουμε τη λευτεριά!».

«Την ίδια στιγμή ακούγονται απ’ την άκρη του δρόμου οι αλυσίδες του γερμανικού τανκ, που κίτρινο σαν το θάνατο, τρέχει προς το μέρος που άναψε η σπίθα.  Όλα τα στόματα τώρα φωνάζουν, όλα τα στόματα ουρλιάζουν. Οχι πια άλλο! Θέλουμε τη λευτεριά μας! Θέλουμε τη λευτεριά!».

… Στην κορυφή του κύματος μια ασπρογάλανη σημαία ξεδιπλώθηκε τότε. Κυμάτισε στο λίγο αγέρα, κυμάτισαν και τα μαλλιά του κοριτσιού που τη σήκωνε στα χέρια του. Προχωρούσε με σταθερό βήμα, ξαναμμένη και περήφανη, και πλάι της βάδιζε ο φίλος της.
Τραγουδούσαν τον Ύμνο στην Ελευθερία και βάδιζαν.

Η Παναγιώτα Σταθοπούλου, η «πρώτη νεκρή» των Ιουλιανών του 1943, είχε γεννηθεί στις ΗΠΑ από μετανάστες γονείς, με καταγωγή από την Ευρυτανία. Η οικογένειά της είχε εγκατασταθεί στην Αθήνα, στου Γκύζη. Μετά την απελευθέρωση, η οδός Βαλτινών, όπου ήταν το σπίτι της, μετονομάστηκε για λίγο σε «Παναγιώτας Σταθοπούλου», αλλά πολύ γρήγορα επανήλθε το αρχικό όνομα. Τελικά επί δημαρχίας Δημήτρη Μπέη στήθηκε μια τσουρούτικη πλάκα απέναντι από την πολυκατοικία που βρίσκεται στη θέση του σπιτιού της. Τα αιτήματα για νέα μετονομασία του δρόμου δεν βρήκαν ανταπόκριση. Στο

Η Παναγιώτα Σταθοπούλου, η «πρώτη νεκρή» των Ιουλιανών του 1943, είχε γεννηθεί στις ΗΠΑ από μετανάστες γονείς, με καταγωγή από την Ευρυτανία. Η οικογένειά της είχε εγκατασταθεί στο Γκύζη. Μετά την απελευθέρωση, η οδός Βαλτινών, όπου ήταν το σπίτι της, μετονομάστηκε για λίγο σε «Παναγιώτας Σταθοπούλου», αλλά πολύ γρήγορα επανήλθε το αρχικό όνομα. Τελικά επί δημαρχίας Δημήτρη Μπέη στήθηκε μια πλάκα απέναντι από την πολυκατοικία που βρίσκεται στη θέση του σπιτιού της. Τα αιτήματα για νέα μετονομασία του δρόμου δεν βρήκαν ανταπόκριση.

Γ. Σταματόπουλος. Αυτόπτης μάρτυρας των αιματηρής επέμβασης των Γερμανών

Γ. Σταματόπουλος. Αυτόπτης μάρτυρας των αιματηρής επέμβασης των Γερμανών

Τα περιστατικά ήρθαν έπειτα γρήγορα σαν αστραπή. Το γερμανικό άρμα φάνηκε στην άκρη του δρόμου απ’ την αντίθετη μεριά που κατέβαινε η διαδήλωση και χύθηκε πάνου στο πλήθος. Το πολυβόλο άρχισε να κροτά. Αλλά το κύμα που κατέβαινε με ορμή δεν ήταν μπορετό να σταματηθεί. Συνέχισε την πορεία. Το πολυβόλο έριχνε τώρα πάνου στα κορμιά. Βρήκε πρώτα κατάστηθα το νεανικό σώμα που είχε ανεμισμένα μαλλιά στο κεφάλι και που κρατούσε στα χέρια του την ανεμισμένη σημαία.

Την ίδια στιγμή το τανκ που έτρεχε με δαιμονισμένο θόρυβο και είχε φτάσει, έπεσε πάνου στο λαβωμένο σώμα που σπάραζε, πέρασε από πάνω του τις βαριές αλυσίδες του, μπήκε μέσ’ στο πλήθος, το σκόρπισε για μια στιγμή και τράβηξε πέρα. Ολα έγιναν σαν αστραπή. Το αλαλιασμένο πλήθος μόλις πέρασε ο μηχανοκίνητος θάνατος ξεχύθηκε πάλι απ’ τις παρόδους όπου είχε καταφύγει, κι έτρεξε βογκώντας προς το σώμα του κοριτσιού, που έχοντας αγκαλιασμένη τη σημαία την έβρεχε με το αίμα που έτρεχε απ’ τις σπαραγμένες σάρκες του…»

Παρακολουθήστε το συγκλονιστικό απόσπασμα του ντοκιμαντέρ της ΕΡΤ – «ΧΡΟΝΙΚΟ ΤΗΣ ΕΘΝΙΚΗΣ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ», από το 1985, με μαρτυρίες ανθρώπων που έζησαν από κοντά την διαδήλωση στις 22 Ιουλίου 1943 και έγιναν κομμάτι της ιστορίας.

Πηγή: Ντοκιμαντέρ της ΕΡΤ – «ΧΡΟΝΙΚΟ ΤΗΣ ΕΘΝΙΚΗΣ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ»
Πηγή αρχικής φωτογραφίας: Η ΑΘΗΝΑ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΧΡΟΝΟ

«Η ομιλία του Κώστα Καραΐσκου στο Συλλαλητήριο Θεσσαλονίκης για τη Μακεδονία, 21 Ιανουαρίου 2018.»

30/01/2018 1 Σχολιο

«Φίλες και φίλοι, αδέρφια συνέλληνες,

Μεταφέρω από τη Θράκη το αγωνιστικό πνεύμα, το πνεύμα του Σπάρτακου, αυτό που χρειάζεται κι εκεί κι εδώ για να αντιμετωπίσουμε τα προβλήματα της κάθε ιδιαίτερης πατρίδας μας, που είναι και προβλήματα όλων των Ελλήνων. Όπως ο ερχομός του Ερντογάν πριν έναν μήνα στην Κομοτηνή έδειξε ποιες δυνάμεις παραμένουν ζωντανές, έτσι και σήμερα είμαστε στη Θεσσαλονίκη για να μετρηθούμε – και είμαστε αμέτρητοι!

Σήμερα είναι μια ιστορική μέρα. Για πρώτη φορά ο ελληνικός λαός, χωρίς πλάτες κρατικές, κομματικές και άλλες μαζεύεται με τέτοιο πάθος και σε τέτοιο πλήθος για το όνομα της Μακεδονίας μας. Πάνω που κάποιοι νόμιζαν ότι κοιμηθήκαμε μπροστά στις οθόνες, ή ότι μας τσάκισαν η φτώχεια και τα αδιέξοδα, μας βρίσκουνε μπροστά τους ανυποχώρητους στη γραμμή που μας θέλει η Ιστορία μας και ο πολιτισμός μας. Είναι αυτή σήμερα μια μεγάλη κατάκτηση και αξίζουν συγχαρητήρια σε όλους εσάς που δίνετε το παρών αλλά και στους διοργανωτές που ανέλαβαν και έφεραν σε πέρας έναν τέτοιον άθλο!

Γιατί είμαστε σήμερα εδώ, πού απευθύνεται η απίστευτη αυτή συγκέντρωση;

Πρώτα πρώτα σ’ εμάς, στον λαό μας και το ηθικό του. Προδοθήκαμε στο μέτωπο της οικονομίας την άνοιξη του 2010 και το καλοκαίρι του 2015, όμως δείχνουμε σήμερα ότι δεν θ΄ αφήσουμε κανέναν να μας ξεφτιλίσει διεθνώς. Ο κάθε χαφιές των ΜΜΕ, ο κάθε κομιτατζής της κομματοκρατίας μπορεί να λέει ό,τι θέλει, για τις 140 χώρες που αναγνώρισαν τα Σκόπια ως Μακεδονία, για τις ανάγκες των Αμερικανών και του ΝΑΤΟ, για το δικαίωμα στον αυτοπροσδιορισμό κτλ αλλά η ηττοπάθεια απέναντι στην Ψευτομακεδονία δεν περνάει: έχουμε δίκιο, το διεκδικούμε και θα το κερδίσουμε. Κι όταν γίνει μια αρχή, ανοίγει ο δρόμος και για τη συνολική χειραφέτηση της κοινωνίας.

Δεύτερος στόχος η πολιτική φάρα που μας κουμαντάρει. Δυστυχώς η πατρίδα μας δεν είναι μια κανονική χώρα. Είναι μια αποικία της Δύσης, στην οποία οι παλιοί κοτζαμπάσηδες ντύθηκαν κομματάρχες και το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι να ληστεύουν τον τόπο και να εξυπηρετούν τα ξένα αφεντικά. Έτσι ήμασταν ανέκαθεν, με ελάχιστα φωτεινά διαλείμματα.

Μιλάμε για τη Μακεδονία εν έτει 2018. Ας θυμηθούμε, όταν ξεκίνησε ο Μακεδονικός Αγώνας από τις ντόπιες δυνάμεις σαν τον καπετάν Κώττα ή τον Γερμανό Καραβαγγέλη, πόσα χρόνια έκανε η επίσημη Ελλάδα να αρχίσει να ενισχύει τους ηρωικούς εκείνους αγωνιστές; Τόσα που κόντεψε να χαθεί ο τόπος!
Ελευθερώθηκε η Μακεδονία.

Όταν αργότερα μας προέκυψε η άλλη, η μαϊμού Μακεδονία του Τίτο, πού ήταν οι ελληνικές αντιδράσεις; 47 ολόκληρα χρόνια αδράνειας και φτάσαμε στο 1991-2. Τι μήνυμα έστειλαν οι τότε κυβερνήσεις μας προς τα έξω; Διάλογος! Αν εξαιρέσουμε το 20μηνο εμπάργκο του 1994-95 που μας απέφερε κάποια ψίχουλα, μόνο …συζητάμε: Και τι συζητάμε; Αν ο Μέγας Αλέξανδρος ήταν Έλληνας; Αν ο Αριστοτέλης έγραφε σλάβικα; Αν η Μακεδονική Δυναστεία του Βυζαντίου ήταν κρυφοσκοπιανοί; Το 2008 κρατήσαμε κάποια προσχήματα και τώρα μας λένε ότι κι αυτά πρέπει να τα πετάξουμε. Ποιος είναι άραγε ο κατάπτυστος, δήμαρχε;

Αλλά και πού προκόψαμε με την ψευτοελίτ που κυβερνάει; Είδαμε κάτι καλό στην Κύπρο απ’ αυτήν; Αυτή χαντάκωσε τον αγώνα της ΕΟΚΑ για να μη χαλαστούν οι Άγγλοι, αυτή επέτρεψε τον Αττίλα, αυτή υπέγραφε με δέκα χέρια το Σχέδιο Ανάν. Πόσο διαφύλαξε τον ελληνισμό της Πόλης, πόσο νοιάστηκε για Ίμβριους και Τενέδιους, πόσα κάνει ακόμα και σήμερα στη Θράκη όπου αλωνίζει το βαρβαρικό Προξενείο… Να πούμε για τη Βόρεια Ήπειρο, που την δεκαετία του ’90, με όλες τις συγκυρίες υπέρ μας, εμείς καθόμασταν θεατές σαν να επρόκειτο για κάποιαν εξωτική χώρα;

Αλλά και πέρα από την εξωτερική πολιτική, μήπως στο εσωτερικό της πατρίδας μας δεν βλέπουμε καθημερινά πόσο σκοτίζονται οι εκάστοτε κρατούντες για τον τόπο μας και τον λαό; Αυτοί που σπρώχνονται ποιος πρώτα θα ξεγυμνώσει τη χώρα από την δημόσια περιουσία της, οι μαζορέτες της Ελντοράντο και οι πλασιέ της ΔΕΗ θα υπερασπιστούν το μακεδονικό όνομα; (Μήπως το πούλησαν κιόλας;)

Αυτοί είναι οι βασικοί αποδέκτες του σημερινού μηνύματος, αδέρφια, αυτοί που διαχειρίζονται και τσακίζουν τις τύχες των Ελλήνων.

Κι αν η σημερινή Κυβέρνηση δεν έχει την ίδια αφετηρία με τις προηγούμενες, το πλαίσιο στο οποίο κινείται είναι το ίδιο ακριβώς. Χώρια που ξέρουμε καλά τις ελεεινές απόψεις πολλών συριζαίων για το θέμα, αυτές που εξέφρασε και χθες μέσες άκρες ο πρωθυπουργός, βρίσκοντας λογικά τα παπατζιλίκια με τις ονομασίες.

Είναι ο γνωστός υπερκομματικός αθηναϊσμός: μυξοπαρθένικος, φιλελέδικος και παρασιτικός, η χολέρα της Ελλάδος.

Τέλος, αγαπητοί φίλοι, πρέπει σήμερα να βγει προς τα έξω μια εικόνα ελληνικής ισχύος – κι ένας λαός σε εγρήγορση είναι τεράστια ισχύς. Όχι τόσο για τους Σκοπιανούς, που είναι αξιοθρήνητοι μέσα στην άγνοια, τον φανατισμό και τα προβλήματά τους, αλλά για τον ξένο παράγοντα και κυρίως για τους Αμερικανούς οι οποίοι μας πιέζουν.

Έχουμε λοιπόν ένα χαρτί στα χέρια μας, το βέτο για τα Σκόπια σε ΝΑΤΟ και ΕΕ, και τι μας ζητάνε; Να το κάψουμε! Και γιατί παρακαλώ; Γιατί μας χαμογέλασε ο Ζάεφ! Να δώσουμε δηλαδή εμείς το μακεδονικό μας όνομα, ώστε να κλείσει το ΝΑΤΟ άλλη μια πιθανή πόρτα της Ρωσίας στην Βαλκανική, μην τυχόν και θυμώσει η Αμερική.

Ας θυμηθούμε εδώ τι προσβολές και προκλήσεις ανέχεται αυτή η Αμερική από την Τουρκία του Ερντογάν σε καθημερινή βάση, έτσι για να ζυγίζουμε σωστά και μην φοβόμαστε και τη σκιά μας.

Κλείνω: κανένας διάλογος για το όνομα δεν έχει νόημα σήμερα. Εφόσον οι γείτονες αρνούνται να μάθουν την μακεδονική Ιστορία που γνωρίζει κάθε 12χρονο από το Μεξικό ώς την Ινδία, ας μείνουν κλεισμένοι στο καβούκι τους. Φαντασιώνονται εκεί μέσα ότι απελευθερώνουν την βόρεια Ελλάδα από τους Έλληνες; Στ’ αχαμνά μας, που θάλεγε κι ο Καραϊσκάκης, δεν θα αναλάβουμε εμείς την συλλογική τους ψυχοθεραπεία. Αν μια μέρα αποδείξουν (αν προλάβουν…) ότι λογικεύτηκαν, και υπάρχει γλώσσα συνεννόησης, τότε και μόνο τότε να ξανασυζητήσουμε.

Αν όμως η Κυβέρνησή μας τολμήσει να δεχθεί συμφωνία, απαιτούμε δεσμευτικό δημοψήφισμα, να ρωτηθεί ο ελληνικός λαός!

Πάντως ό,τι και να γίνει, Μακεδόνες και Κρητικοί, Θρακιώτες και Πόντιοι, Ηπειρώτες και νησιώτες, Θεσσαλοί και Μωραΐτες έχουμε μπροστά μας μεγάλο έργο: να διεκδικήσουμε, λίγο πριν τα 200 χρόνια από την Επανάστασή μας και λίγο μετά τα 100 χρόνια ελεύθερης Μακεδονίας, ένα πραγματικό ελληνικό κράτος. Δημοκρατικό, ισχυρό, πολιτισμένο, κι αν όχι αντάξιο ενός Αλέξανδρου κι ενός Αριστοτέλη, τουλάχιστον να μην ντρεπόμαστε γι’ αυτό. Εμείς θάμαστε εδώ κι ο Θεός της Ελλάδας μαζί μας!

http://www.antibaro.gr/article/18369

Αρέσει σε %d bloggers: