Αρχείο

Archive for the ‘Κύπρος / κυπριακό’ Category

««Έπεσαν» οι υπογραφές για το κοίτασμα «Αφροδίτη» στην κυπριακή ΑΟΖ.»

08/11/2019 1 Σχολιο
«Έπεσαν» οι υπογραφές για το κοίτασμα «Αφροδίτη» στην κυπριακή ΑΟΖ
Πηγή: AP Photo/Petros Karadjias

Με στόχο της έναρξη παραγωγής φυσικού αερίου από το κοίτασμα «Αφροδίτη» το 2025 και με εκτιμώμενα έσοδα για τη Δημοκρατία τα 9,3 δισεκατομμύρια δολάρια για περίοδο 18 ετών, ο Υπουργός Ενέργειας Γιώργος Λακκοτρύπης υπέγραψε την Πέμπτη, με τις εμπλεκόμενες εταιρείες, την Άδεια Εκμετάλλευσης του κοιτάσματος και το Συμβόλαιο Αναλογικού Καταμερισμού του Τεμαχίου 12 της Κυπριακής Αποκλειστικής Ζώνης.

Η Άδεια Εκμετάλλευσης του «Αφροδίτη» για περίοδο 25 χρόνων, η πρώτη του είδους που παραχωρείται σε αδειούχους της ΑΟΖ της Κυπριακής Δημοκρατίας, βασίζεται στο τελικό Σχέδιο Ανάπτυξης και Παραγωγής του κοιτάσματος που συμφωνήθηκε μεταξύ του Υπουργείου Ενέργειας και της συμβασιούχου κοινοπραξίας των Noble Energy, Shell και Delek και το οποίο ενέκρινε, ο Υπουργός Ενέργειας, ύστερα από ενδελεχή μελέτη και διαβούλευση.

Βάσει του Σχεδίου, θα γίνεται μεταφορά του φυσικού αερίου του κοιτάσματος «Αφροδίτη» με απευθείας υποθαλάσσιο αγωγό στο τερματικό υγροποίησης Ίντκου, της Αιγύπτου, από όπου και θα εξάγεται ως υγροποιημένο φυσικό αέριο (LNG) στην Ευρώπη και τις διεθνείς αγορές, επιλογή που θεωρείται ως βέλτιστη από το Υπουργείο.

Κατά την τελετή που πραγματοποιήθηκε στο Υπουργείο Ενέργειας, παρουσία και των Πρέσβεων των ΗΠΑ, του Ηνωμένου Βασιλείου και του Ισραήλ, ο κ. Λακκοτρύπης υπέγραψε, παράλληλα, το αναθεωρημένο Συμβόλαιο Αναλογικού Καταμερισμού Παραγωγής του Ερευνητικού Τεμαχίου 12 που όπως και η Άδεια Εκμετάλλευσης, εγκρίθηκε την Τετάρτη το Υπουργικό Συμβούλιο.

Μιλώντας σε συνέντευξη Τύπου ο κ. Λακκοτρύπης χαρακτήρισε την υπογραφή των συμφωνιών ως ιδιαίτερα σημαντική εξέλιξη που επιτρέπει στη Δημοκρατία για πρώτη φορά να μετατραπεί σε παραγωγό φυσικού αερίου, σημειώνοντας ωστόσο ότι πολλά απομένουν ακόμα να γίνουν.

«Με τη σημερινή εξέλιξη το ενεργειακό μας πρόγραμμα περνά στην επόμενή του φάση όπου ολοκληρώνεται η αλυσίδα υδρογονανθράκων», ανέφερε, σημειώνοντας ότι η Κύπρος έχει περάσει από το στάδιο οριοθέτησης σε αυτό της αδειοδότησης, της έρευνας, της ανακάλυψης και τώρα της εκμετάλλευσης.

Η Κύπρος, πρόσθεσε, θα μετατραπεί σε παραγωγό φυσικού αερίου και εναλλακτική πηγή εφοδιασμού της ΕΕ, ενώ την ίδια στιγμή γίνεται ένα ακόμα αποφασιστικό βήμα όσον αφορά την υλοποίηση του κοινού οράματος των χωρών της περιοχής για δημιουργία του Διαδρόμου Φυσικού Αερίου της Ανατολικής Μεσογείου προς την Ευρώπη.

Ο Υπουργός σημείωσε ότι απώτερος στόχος της Κυβέρνησης είναι η ανάπτυξη του κοιτάσματος «Αφροδίτη», να προσδώσει σημαντικά οφέλη στην Κυπριακή Δημοκρατία τα οποία θα περιλαμβάνουν τα έσοδα από την πώληση του φυσικού αερίου, τη δημιουργία οικονομικής δραστηριότητα και θέσεων εργασίας, την απόκτηση τεχνογνωσίας και την ενδυνάμωση της στρατηγικής σχέσης της Κύπρου με τις εμπλεκόμενες χώρες, που στην προκειμένη περίπτωση είναι η Αίγυπτος, οι Ηνωμένες Πολιτείες, το Ηνωμένο Βασίλειο και το Ισραήλ.

Τόνισε επίσης ότι η αναθεώρηση του Συμβολαίου του τεμαχίου 12 είναι το προϊόν εντατικών διαπραγματεύσεων που διήρκεσαν ένα σχεδόν χρόνο.

«Θεωρώ ότι η σημερινή εξέλιξη αποτελεί ένα ακόμα σημαντικό ορόσημο στο ενεργειακό πρόγραμμα της Κυπριακή Δημοκρατίας, το οποίο καταδεικνύει ότι παρόλες τις δυσκολίες το πρόγραμμα μας προχωρεί όπως το έχουν σχεδιάσει», ανέφερε.

Ο Εκτελεστικός Αντιπρόεδρος της Noble Κιθ Έλιοτ, εξέφρασε την ικανοποίησή του για την επίτευξη αυτού που χαρακτήρισε ως σημαντικό ορόσημο, με την ολοκλήρωση των υπογραφών και τη λήψη των εγκρίσεων, ώστε να προχωρήσουν οι σχεδιασμοί τους για το έργο, που αφορούν την ανάπτυξη και την εξαγωγή του φυσικού αερίου.

Το σημερινό, ανέφερε, ανοίγει ένα μονοπάτι για την ανάπτυξη του «Αφροδίτη». Πρόσθεσε ότι η περίοδος αυτή είναι επίσης πολύ συναρπαστική για τη περιοχή όσον αφορά την ανάπτυξη του φυσικού αερίου και την υπόσχεση που φέρνει η ενέργεια για το μέλλον της. Αναφέρθηκε και στην σύσταση του Φόρουμ Φυσικού Αερίου της Ανατολικής Μεσογείου στο οποίο η Κύπρος είναι ιδρυτικό μέλος και είπε ότι δημιουργεί πραγματικά ευκαιρίες για διακίνηση αερίου μεταξύ των χωρών και των εθνών της περιοχής αλλά και τον υπόλοιπο κόσμο. Εξέφρασε την ευγνωμοσύνη τόσο της εταιρείας όσο και των συνεργατών της για την σημερινή εξέλιξη, όπως επίσης και για την εμπιστοσύνη στην εταιρεία για τη διαχείριση των φυσικών πόρων της χώρας και τη δυνατότητα ανάπτυξής τους προς όφελος του κυπριακού λαού και του κόσμου, γενικότερα.

Αναθεωρημένο Συμβόλαιο Αναλογικού Καταμερισμού

Με βάση το Αναθεωρημένο Συμβόλαιο Αναλογικού Καταμερισμού γίνεται αναπροσαρμογή των οικονομικών όρων του Συμβολαίου έτσι ώστε το έργο να είναι βιώσιμο για την κοινοπραξία σε περίπτωση που υπάρξουν χαμηλές τιμές πετρελαίου, ενώ η Δημοκρατία θα επωφελείται σε περίπτωση που οι τιμές είναι υψηλότερες. Ο μηχανισμός αυτός που ονομάζεται R-factor και ισχύει σε όλα τα άλλα συμβόλαια που υπέγραψε η ΚΔ με τις εταιρείες στη ΑΟΖ, εκτός από αυτά του πρώτου γύρου.

Ο κ. Λακκοτρύπης σημείωσε τη δυσκολία που υπήρξε, όταν η κοινοπραξία ισχυριζόταν ότι δεν μπορούσε να προχωρήσει λόγω των χαμηλών τιμών πετρελαίου που επικρατούν στην αγορά εδώ και μερικά χρόνια, ενώ υπήρχαν και δυσκολίες στο να τους αναγκάσουν να προχωρήσουν γιατί δεν υπήρχαν οι πρόνοιες στο συμβόλαιο που να επέτρεπαν αποτελεσματικό έλεγχο.

Σε αντάλλαγμα της αναπροσαρμογής του Συμβολαίου, η ΚΔ πήρε από την κοινοπραξία δεσμευτικά χρονοδιαγράμματα, «ορόσημα», με αυστηρούς όρους σε περίπτωση παραβίασης που φτάνουν μέχρι και τη δυνατότητα τερματισμού του Συμβολαίου.

Το πρώτο ορόσημο είναι η δεύτερη επιβεβαιωτική γεώτρηση, το δεύτερο οι λεπτομερείς τεχνικές μελέτες (FEED) και το τρίτο η τελική επενδυτική απόφαση (FID).

«Έχουμε δώσει κάποια ελάφρυνση στην κοινοπραξία σε ό,τι αφορά τις χαμηλές τιμές, με την προοπτική ότι θα μπορούσαμε να πάρουμε περισσότερα αν είναι οι τιμές ψηλές και σε αντάλλαγμα πήραμε αυστηρά χρονοδιαγράμματα ότι το έργο θα προχωρήσει», είπε ο Υπουργός.

Στα 9,3 δις. τα υπολογιζόμενα έσοδα

Στο Σχέδιο Ανάπτυξης και Παραγωγής των εταιρειών τα υπολογιζόμενα έσοδα για την Δημοκρατία με βάση το επικρατέστερα σενάριο, ανέρχονται στα 9,3 δισεκατομμύρια δολάρια για 18 χρόνια και κατά μέσο όρο περίπου 500 εκατομμύρια δολάρια το χρόνο.

Με βάση αυτό το μεσαίο σενάριο, η μέση τιμή το πετρελαίου μπρεντ ορίζεται στα 70 δολάρια το βαρέλι το 2022, με έναν υπολογισμό αύξησης 2%. Οι ποσότητες φυσικού αερίου στο κοίτασμα έχουν υπολογιστεί στα 4,1 tcf.

Το όλο έργο στην πρώτη φάση ανάπτυξής του θα έχει κόστος 3 δισ. ευρώ κεφαλαιουχικής δαπάνης, σε δεύτερη φάση ακόμα 2 δισ. ευρώ με περαιτέρω γεωτρήσεις παραγωγής, και ακόμα 2 δισ. ευρώ κατά τη διάρκεια των 18 ετών σε λειτουργικές δαπάνες.

Τα πρώτα έσοδα από το «Αφροδίτη», όπως είπε ο Υπουργός αναμένονται το 2025. Πρόσθεσε ότι η δεύτερη επιβεβαιωτική γεώτρηση που θα είναι και γεώτρηση παραγωγής υπολογίζεται ότι θα γίνει μέσα σε 18 μήνες. Ωστόσο ο Υπουργός δεν αποκάλυψε τις υπολογιζόμενες τιμές πώλησης του φυσικού αερίου, αναφέροντας ότι για αυτό έχουν επιτευχθεί κάποιες προκαταρκτικές συμφωνίες, φόρμουλες πώλησης συνδεδεμένες με τις τιμές του μπρεντ. Τόνισε ότι κανείς δεν μπορεί να προβλέψει που θα πάει η τιμή του μπρεντ το 2022 ή το 2025 και ότι όλοι οι υπολογισμοί γίνονται με βάση σενάρια.

Περαιτέρω ο Υπουργός ανέφερε ότι και στα τρία σενάρια με 50 δολάρια το βαρέλι, 70 και 80 δολάρια το ποσοστό της Δημοκρατίας είναι πέραν του 50%.

Ο αγοραστής του φυσικού αερίου του κοιτάσματος «Αφροδίτη» θα είναι η εταιρεία Shell.

Όσον αφορά τον αγωγό φυσικού αερίου από το «Αφροδίτη» στο Ίντκου, αυτός δεν περιλαμβάνεται στο Σχέδιο Ανάπτυξης και Παραγωγής και θα συζητηθεί στη συνέχεια με την κοινοπραξία.

Όσον αφορά τις ισραηλινές διεκδικήσεις για το κοίτασμα «Αφροδίτη» που γειτνιάζει με το ισραηλινό «Ισάι», είπε ότι οι συζητήσεις για αυτό συνεχίζονται μέσω μιας θεσμοθετημένης διαδικασίας, η οποία ωστόσο, όπως είπε, δεν σχετίζεται με την ανάπτυξη του «Αφροδίτη».

https://www.cnn.gr/news/kosmos/story/196620/epesan-oi-ypografes-gia-to-koitasma-afroditi-stin-kypriaki-aoz

«Με τη κυπριακή σημαία στην Αττάλεια, ο Κυριάκος: Οι Τούρκοι άκουσαν τον εθνικό ύμνο!»

14/10/2019 Τα σχόλια έχουν κλείσει

Ο 15χρονος παγκόσμιος πρωταθλητής Κυριάκος Χριστοδούλου. Σήκωσε την σημαία της Κυπριακής Δημοκρατίας στην Αττάλεια. Φωτογραφία Φιλελεύθερος

Του ΜΑΡΙΟΥ ΕΥΡΥΒΙΑΔΗ

Παρά πολύ θα ήθελαν στη Μεγάλη (Μπουγιούκ) Τουρκία του σαλαφιστή Ταγίπ Ερντογάν, του φασίστα-συνεργάτη του Δεβλέτ Μπαχτσελί, του υβρεολόγου ΥΠΕΞ του Μεβλούτ Τσαβούσογλου και των λοιπών του συναφιού τους, να μην ακούγονταν ο εθνικός ύμνος της Κύπρου στις 6 Οκτωβρίου στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Muay Thai Νέων της IFM (η οποία είναι εγγεγραμμένη στην Ολυμπιάδα ως προολυμπιακό άθλημα) που έλαβε χώρα στην Αττάλεια της Τουρκία. Όμως ο εθνικός ύμνος ακούσθηκε, ήθελαν δεν ήθελαν οι Τούρκοι. Και οι θεατές στο στάδιο είδαν τον 15χρονο Κυριάκο Χριστοδούλου από τη Λάρνακα να στέκεται με τη κυπριακή σημαία στο βάθρο και να παραλαμβάνει το χρυσό από Τούρκο αξιωματούχο. Και όχι μόνο. Το κοινό της Αττάλειας είδε τον Κυριάκο να αποκλείει τον Τούρκο συναθλητή του με 3-0, καθ’ οδόν προς στο χρυσό μετάλλιο της κατηγορίας των 67 κιλών στις ηλικίες 14 -15 χρόνων. Στην Αττάλεια δεν υπήρχε καμία “εκλιπούσα” Κυπριακή Δημοκρατία. Διότι κάθε κράτος είναι αυθύπαρκτο. Δεν “εκλείπει” επειδή κάποιο άλλο με το έτσι θέλω το επιθυμεί, απειλώντας και εκβιάζοντας. Αλλά ούτε και με στρατιωτική κατάκτηση δεν καταλύεται κράτος. Απλά σε μια τέτοια περίπτωση η νόμιμη κυβέρνηση του λειτουργεί στην εξορία. Αυτό συνέβη με όλα τα κράτη που κατάκτησαν οι φασίστες τον Β´ΠΠ. Και το καλύτερο παράδειγμα είναι η Τσεχοσλοβακία. Διχοτομήθηκε με την επαίσχυντη Συμφωνία του Μονάχου του 1938 – και δυστυχώς με τη συναίνεση Αγγλίας, Γαλλίας, Πολωνίας που συνέργησαν- και κατακτήθηκε ολοσχερώς μετά από τις Ναζιστικές ορδές. Το 1938 η Τσεχοσλοβακία θυσιάστηκε στο πλαίσιο της πολιτικής του κατευνασμού της ναζιστικής Γερμανίας. Ακολούθησε ο παγκόσμιος πόλεμος και η ήττα της ρατσιστικής και επεκτατικής πολιτικής του Ναζισμού. Μια από της πολλές συνέπειες της ήταν και η πλήρης αποκατάσταση της κυριαρχίας και εδαφικής ακεραιότητας της Τσεχοσλοβακίας. Στην Αττάλεια η Κυπριακή Δημοκρατία είχε τον εκπρόσωπο της. Ο δεκαπεντάχρονος Κυριάκος δεν ήταν εκεί με την προσωπική του ιδιότητα. Η συμμετοχή του προέκυπτε από την υπόσταση του ως πολίτη του κυπριακού κράτους. Και όταν κέρδισε το χρυσό οι Τούρκοι του το έδωσαν προσωπικά, τιμητικά, και παρουσία εκατοντάδων θεατών. Ήθελαν δεν ήθελαν. Και ανέκρουσαν και τον εθνικό ύμνο της χώρας που εκπροσωπούσε. Ήθελαν δεν ήθελαν. Και είδαν τον Κυριάκο να σηκώνει την κυπριακή σημαία – που την πήρε θαρραλέα μαζί του πιστεύοντας στις δυνάμεις του. Ήθελαν δεν ήθελαν. Δεν μπορούσαν να κάνουν διαφορετικά. Είχαν μηδέν επιλογές. Η Τουρκία δεν μπορεί να καταλύσει το κυπριακό κράτος. Αυτό πρέπει να συνειδητοποιήσει ο κάθε πολίτης της Κυπριακής Δημοκρατίας, η ύπαρξη της οποίας ταυτίζεται με τη δική του και τις ελευθερίες του. Δεν πρέπει να εκφοβίζεται και έτσι να σκέφτεται να σηκώσει τα χέρια πάνω. Μπορεί η Τουρκία να κατέχει μέρος της επικράτειας του κυπριακού κράτους. Μπορεί να μπαινοβγαίνει στον εναέριο του χώρο. Μπορεί να απειλεί και να ωρύεται. Μπορεί να στήνει γεωτρύπανα στην Αποκλειστική Οικονομική του Ζώνη. Μπορεί να γράφει κείμενα 105 σελίδων, όπως αυτό που επέδωσε πριν καιρό στην ΕΕ υποστηρίζοντας πως η Κυπριακή Δημοκρατία είναι “εκλιπούσα”. Διαβάστε περισσότερα…

Κατηγορίες:Κύπρος / κυπριακό

«ΠΟΝΤΙΑΚΟΣ ΚΑΙ ΚΥΠΡΙΑΚΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ ΠΑΡΑΛΛΗΛΟΙ ΔΡΟΜΟΙ»

30/09/2019 Τα σχόλια έχουν κλείσει

Συμπατριώτες, συμπατριώτισσες, Ελληνίδες και Έλληνες του Πόντου και της Κύπρου, εκ μέρους της Ομοσπονδίας Κυπριακών Οργανώσεων Ελλάδος, σας απευθύνω εγκάρδιο χαιρετισμό.

Οι ιστορικές μας διαδρομές έχουν κοινή αναφορά στον τουρκικό ιμπεριαλισμό, στην καταστροφή του πολιτισμού μας, στις θανατώσεις χιλιάδων ανθρώπων, στην προσφυγοποίησή μας και τη γενοκτονία, δηλαδή, την προσπάθεια εξόντωσης και αφανισμού, με συστηματικό τρόπο μίας φυλής-πληθυσμιακής ομάδας από μία συγκεκριμένη περιοχή.

Με την γενοκτονία των Ποντίων αφανίστηκε από τις πατρογονικές του εστίες ένα ζωηρό κομμάτι του ελληνισμού που πάλευε για την επιβίωσή του για περίπου 3000 χρόνια.

Στις 19 Μαΐου του 1919 όταν ο Μουσταφά Κεμάλ, μετέπειτα Ατατούρκ (πατέρας των Τούρκων) αποβιβάστηκε στην Σαμψούντα, προκειμένου να ξεκινήσει την δεύτερη φάση της εξόντωσης των Ελλήνων της βόρειας Μικράς Ασίας. Προσπάθησε επίσης να συντονίσει την αντίσταση των Τούρκων κατά της ελληνικής στρατιάς, που είχε καταλάβει πριν από μερικές εβδομάδες την Σμύρνη.

Μετά την Άλωση της Κωνσταντινούπολης και την πτώση της Αυτοκρατορίας της Τραπεζούντας, οι Πόντιοι έγιναν ένα κομμάτι της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, αλλά κατάφεραν να διατηρήσουν την εθνική τους συνείδηση, με συνέπεια πάντα να αποτελούν για του Οθωμανούς Τούρκους έναν «πονοκέφαλο» για την συγκεκριμένη περιοχή.

Από το 1908 οι νεότουρκοι έβαλαν στο στόχαστρό τους κυρίως τους χριστιανικούς πληθυσμούς προκειμένου μεγάλες εκτάσεις της Ανατολίας να εκτουρκιστούν. Μέχρι την Μικρασιατική Καταστροφή, περίπου 200.000 Πόντιοι είχαν χάσει την ζωή τους, ενώ σύμφωνα με άλλους ιστορικούς ο αριθμός μπορεί να ξεπερνά και τις 350.000!

Η μητέρα Ελλάδα με μία σημαντική καθυστέρηση αναγνώρισε τελικά την μαύρη αυτή στιγμή της Ιστορίας στις 24 Φεβρουαρίου του 1994 με την Βουλή των Ελλήνων να ψηφίζει ομόφωνα για την ανακήρυξη της 19ης Μαΐου ως Ημέρα Μνήμης για τη Γενοκτονία του Ποντιακού Ελληνισμού.

Ο ελληνισμός της Κύπρου, παρά το γεγονός ότι υποδουλώθηκε από διάφορους κατακτητές, Φράγκους, Ενετούς, Τούρκους και Άγγλους, ουδέποτε απώλεσε την ελληνικότητά του, την ορθόδοξη πίστη του και τη γλώσσα του.

Στις 20 Ιουλίου του 1974, μετά το προδοτικό πραξικόπημα, η ιμπεριαλιστική Τουρκία εισέβαλε παράνομα στην Κύπρο και έκτοτε κατέχει το 37% του εδάφους της κυπριακής δημοκρατίας. Ξεσπίτωσε και προσφυγοποίησε στην ίδια μας την πατρίδα 200.000 συμπατριώτες μας. Οι βάρβαροι εισβολείς σκότωσαν χιλιάδες Έλληνες της Κύπρου, βίασαν, άφησαν εκατοντάδες αγνοούμενους, σύλησαν την πολιτιστική μας κληρονομιά και έσπειραν τη δυστυχία.

Σήμερα, ο όπου γης ελληνισμός οφείλει να γνωρίζει, να θυμάται και να μην ξεχνά, ότι η Τουρκία, απέναντι, όχι μόνο στον ελληνισμό, αλλά και απέναντι στους Αρμένιους και τώρα απέναντι στους Κούρδους, στους Σύριους και στους άλλους γειτονικούς της λαούς, ουδέποτε επέδειξε σεβασμό στις πανανθρώπινες αξίες, ουδέποτε σεβάστηκε τα ανθρώπινα δικαιώματα, την ανθρώπινη ζωή, τον πολιτισμό, την ελευθερία, τη δημοκρατία, αλλά και τις διεθνείς συνθήκες που υπογράφει.

Δεν ξεχνούμε τη γενοκτονία των Αρμενίων, των Ποντίων και την παράνομη εισβολή στην Κύπρο!

Αρνούμαστε να αποδεχθούμε τις εγκληματικές ενέργειες της Τουρκίας, τους συνεχείς εκβιασμούς της , τις παραβιάσεις του διεθνούς δικαίου, του δικαίου της θάλασσας, την παρούσα τρίτη εισβολή στην Κυπριακή ΑΟΖ και τις στρατιωτικές απειλές και διεκδικήσεις της στην Κύπρο, το Αιγαίο και τη Θράκη.

Αντιστεκόμαστε στις απειλές της για επανάληψη της εισβολής του 1974, οι οποίες δεν πρόκειται να μας πτοήσουν, να μας καταβάλουν και να κάμψουν το ηθικό μας, ώστε να συρθούμε σε λύση , που θα εξυπηρετεί τα στρατηγικά συμφέροντα της Τουρκίας, τον πλήρη έλεγχο της Κύπρου και φυσικά τον αφανισμό του ελληνισμού της Κύπρου.

Διεκδικούμε μια Κύπρο ελεύθερη από τα τουρκικά στρατεύματα κατοχής και τους εποίκους, χωρίς εγγυήτριες δυνάμεις και επεμβατικά δικαιώματα της Τουρκίας, δηλαδή, επιδιώκουμε μια λύση δίκαιη, λειτουργική και βιώσιμη, προσαρμοσμένη στο διεθνές και ευρωπαϊκό δίκαιο και το ευρωπαϊκό κεκτημένο.

Καλή λευτεριά.

Αθήνα, 28-9-2019

  Γιώργος Συλλούρης

                                                                    Πρόεδρος Ο.Κ.Ο.Ε

Από το 1974 προς το 2021.

30/09/2019 1 Σχολιο

 

Created with GIMP

Η κατάληξη της αναδιανεμητικής οικονομικής πολιτικής από το 1974, που ακολούθησαν όλα ανεξαιρέτως τα πολιτικά κόμματα και εφήρμοσαν όλες ανεξαιρέτως οι κυβερνήσεις, κατέληξαν στην χρεοκοπία της ελληνικής οικονομίας υπό το βάρος των αδύνατο να εξυπηρετηθούν εξωτερικών δανείων.

Ένα πρώτο ποιοτικό στοιχείο που ανέδειξε η πολιτική κρίση της χρεοκοπημένης Ελλάδας ήταν οι δύο Πρωθυπουργοί που στράφηκαν εναντίον της πατρίδας τους και του λαού τους, ο πρώτος διδάξας και εισαγωγέας των μνημονίων Γ. Α. Παπανδρέου (ΓΑΠ) και το παρακολούθημά του Α. Τσίπρας (με δική του παγκόσμια «πρωτιά», να καταπατήσει δημοψήφισμα που ο ίδιος προκήρυξε και μοναδικός εν Ελλάδι πολιτικός με ευθύνη εκατόμβης θυμάτων). Το δεύτερο ποιοτικό στοιχείο που ανεδείχθη ήταν η συγκρότηση συγκυβερνήσεων από έως τότε εχθρικών μεταξύ τους πολιτικών κομμάτων. Αυτή η νέα πολιτική ποιότητα οδήγησε στην διακυβέρνηση για πρώτη φορά στην ελληνική ιστορία και την Αριστερά η οποία ήσκησε με πρωτοφανή υποτέλεια και αταλάντευτα την απόλυτα λακεδική πολιτική των μνημονιακών-πτωχευτικών-νεοαποικιακών δεσμεύσεων και των ΝΑΤΟϊκών επιταγών. Υπάγοντας την δημόσια περιουσία σε εκατονταετή ενεχυρίαση, παραδίδοντας την ιστορική ελληνικότητα της Μακεδονίας και καταρρίπτοντας την φύλαξη των εθνικών συνόρων.

Έτσι σφραγίστηκαν και ενταφιάστηκαν αξεπέραστα, πολιτικά και ιστορικά, τόσο το μετεμφυλιοπολεμικό μίσος όσο και ο διχασμός Δεξιάς-Αριστεράς καθόσον ταυτίστηκαν όλες οι διχαστικές παρατάξεις πολιτικά και δουλικά ολοσχερώς με την πολιτική των Ξένων Δυνάμεων, που από συστάσεώς του παρεμβαίνουν και κανοναρχούν το νεοελληνικό κράτος. Η Αριστερά απεδείχθη εμπράκτως ως μια αποτυχημένη, συμπλεγματική Δεξιά. Με αυτόν τον τρόπο έκλεισε πλήρως ο κύκλος της «Μεταπολίτευσης».

Η κληρονομία όμως που άφησε αυτή στη νεοελληνική κοινωνία είναι αβάσταχτη: κατεχόμενη βόρεια Κύπρος, παράδοση της ελληνικότητας της Μακεδονίας, ενδοτισμός στην τουρκική επιθετικότητα, ακατάσχετη εισβολή λαθρομεταναστών, οικονομική εξάρτηση και υποτέλεια, κομματική φαυλότης-διαπλοκή και απαξίωση της πολιτικής, το σημαντικότερο δε όλων μια αποσυντεθειμένη παραγωγική βάση που αφοπλίζει το κράτος και αποδομεί την κοινωνία. Και βέβαια όλα αυτά ενταγμένα και προσαρτημένα στο διεθνές περιβάλλον που σπαράσσεται και αναδιατάσσεται από την ιστορική παγκόσμια πολιτική σύγκρουση μεταξύ παρασιτικού και παραγωγικού, εθνικού και υπερεθνικού Κεφαλαίου.

Σήμερα, χωρίς διχαστικά αίτια πολιτικού μίσους και πάθους, ανανήψαντες από τα ιδεοληπτικά συμπλέγματα και θέσφατα, θα μπορούσαμε να εκκαθαρίσουμε όλη αυτή την συσσωρευμένη κόπρο, χρεών και απειλών; Θα μπορέσουμε να φτάσουμε στο 2021 με όρους νέου ξεκινήματος, σωτηρίου και απελευθερωτικού, ανοικοδόμησης της παραγωγής και της πολιτικής; Ίσως. Εν προκειμένω πάντως, η προσπάθεια αυτή όχι μόνον αξίζει αλλά και «είναι όλα τα λεφτά».

Η αρχαία κληρονομιά που εμπεριέχει και περικλείει η ΑΟΖ μας όπως και η Ιστορία μας είναι ο πλούτος μας και το μέλλον μας. Έχουμε τις βάσεις και τα προσόντα, ιδίως τη νηφαλιότητα, ώστε να τα καταφέρουμε.

Νίκος Καραβαζάκης

 

««Συνεκμετάλλευση» ΑΟΖ Ελλάδας / Κύπρου με την Τουρκία .»

03/09/2019 1 Σχολιο

Φανούλα Αργυρού.

Πρόσφατα, ο μουσικοσυνθέτης Μίκης Θεοδωράκης μάς κάλεσε «να μετατρέψουμε την Τουρκία από ανταγωνιστή σε συνεταίρο» και να μοιραστούμε την ΑΟΖ και τους υδρογονάνθρακες με την Τουρκία, μιας και εκείνη δεν έχει! (Το Βήμα 13/8/2019, αγγλική έκδοση).

Απάντηση στον Μίκη Θεοδωράκη, μεταξύ άλλων, έδωσε και ο πλέον αρμόδιος για θέματα ΑΟΖ καθηγητής Θεόδωρος Καρυώτης από τις ΗΠΑ, με άρθρο του στις 18/8/2019 «Ο Μίκης Θεοδωράκης, η ΑΟΖ και το μοίρασμα με την Τουρκία». www.infognomonpolitics.blogspot.com .

Σημειώνεται ότι ο κ. Θεοδωράκης είπε πως «η Τουρκία περιβάλλεται από τη θάλασσα και αισθάνεται ασφυξία όταν για τον άλφα ή βήτα λόγο υπάρχουν ουσιαστικά εμπόδια, όπως είναι τα νησιά μας, που ακυρώνουν τη συμμετοχή της στην εκμετάλλευση του υποθαλάσσιου πλούτου… Άλλωστε, ο πλούτος αυτός είναι τόσο μεγάλος, ώστε αξίζει τον κόπο να προσπαθήσουμε να μεταβάλουμε την Τουρκία από ανταγωνιστή σε συνεταίρο. Όσο για τα ποσοστά του ενός και του άλλου, αυτά θα είναι το αποτέλεσμα διαπραγματεύσεων που θα γίνουν με γνώμονα το διεθνές δίκαιο, αλλά και την κοινή λογική που θα εμπνέεται τόσο από το αίσθημα δικαιοσύνης όσο και από τον ωμό ρεαλισμό. Αυτό το θεωρώ πολύ προτιμότερο για τα ελληνικά συμφέροντα από τη δημιουργία μετώπου εναντίον της Τουρκίας, με κίνδυνο μια πολεμική σύρραξη που θα την πληρώσουν οι λαοί και από τις δύο όχθες του Αιγαίου».

Τώρα, πού υπάρχει «λογική» και «αίσθημα δικαιοσύνης» στο θέμα αυτό είναι να τρελαίνεσαι! Το μέτωπο εναντίον της δεν το δημιουργήσαμε εμείς, αλλά η ίδια με ΤΗΝ ΚΑΤΟΧΗ ΤΗΣ ΜΙΣΗΣ ΚΥΠΡΟΥ!

Ο δρ Καρυώτης παρουσίασε και τον χάρτη αυτό σημειώνοντας το εξής:

«Η γαλάζια θάλασσα αυτού του χάρτη είναι η θάλασσα που ανήκει στην Τουρκία με βάση τη Σύμβαση του ΟΗΕ για το Δίκαιο της Θάλασσας (UNCLOS 1982).
H Τουρκία στη θάλασσα που της ανήκει δεν έχει ανακαλύψει υδρογονάνθρακες και γι’ αυτό απαιτεί από την Ελλάδα και την Κύπρο να μοιραστούν τον πλούτο τους μαζί της! Σήμερα, 138 κράτη έχουν ανακηρύξει ΑΟΖ, αλλά κανένα από αυτά τα κράτη δεν ζητούν να μοιραστούν την ΑΟΖ γειτονικών κρατών… Το 1973 οι ηλίθιοι χουντικοί συνταγματάρχες, που κυβερνούσαν τότε την πατρίδα μας, διέδωσαν σε όλο τον κόσμο ότι η Ελλάδα θα γίνει μια πολύ πλούσια χώρα, διότι ανακαλύψαμε τεράστιες ποσότητες πετρελαίου στο βόρειο Αιγαίο. Μέχρι εκείνη την ημέρα, κύριε Θεοδωράκη, δεν υπήρχε καμία ένταση με την Τουρκία σε σχέση με το Αιγαίο Αρχιπέλαγος, που θεωρείτο ελληνική θάλασσα. Αλλά από εκείνη την ημέρα άρχισαν οι τουρκικές παραβιάσεις του εναέριου χώρου μας και της αιγιαλίτιδας ζώνης μας που συνεχίζονται μέχρι σήμερα…

Οι αντιπροσωπείες της Ελλάδας και της Κύπρου πολέμησαν σθεναρά στη Διάσκεψη του ΟΗΕ για τη δημιουργία του Συντάγματος των Θαλασσών και Ωκεανών, που αποτελούν το 71% της έκτασης του πλανήτη Γη. Βεβαίως δεν μπορούμε να αλλάξουμε ούτε το Δίκαιο της Θάλασσας, ούτε και τη γεωγραφία.

Οι Τούρκοι, από το 1922 θεωρούσαν ότι είχαν μεγάλες ακτές, αλλά δεν διέθεταν μεγάλη θάλασσα και μετά το 1982 συνειδητοποίησαν ότι η θάλασσά τους περιορίστηκε κι άλλο.

Είπατε: «Το μερίδιο των δύο πλευρών υποθέτω ότι πρέπει να είναι ανάλογο με τον πληθυσμό κάθε πλευράς». Αποστομωτική απάντηση σε αυτή τη θέση έχει δώσει, πολλά χρόνια πριν, ο Κύπριος πρέσβης Ανδρέας Ιακωβίδης με πολύτιμη εμπειρία στο Δίκαιο της Θάλασσας: «O φυσικός πλούτος μιας χώρας ανήκει στη διεθνώς αναγνωρισμένη κυβέρνηση της χώρας και αυτό συμβαίνει παντού στον κόσμο. Δεν εγείρεται θέμα να ανήκει σε «κοινότητες» μόνο στην Κύπρο.

Η ΑΟΖ ανήκει σε κράτη, με κυβέρνηση που τυγχάνει διεθνούς αναγνώρισης, ως η Κυπριακή Δημοκρατία. Δεν είμαι ενήμερος για κανένα προηγούμενο άλλου κράτους, όπου οι θαλάσσιες ζώνες δικαιοδοσίας (τα χωρικά ύδατα, ή συνορεύουσα ζώνη, ή ΑΟΖ, ή ηπειρωτική υφαλοκρηπίδα) ανήκουν σε εθνότητες ή κοινότητες ή μειονότητες…».

Εδώ ο δρ Καρυώτης κάλυψε εύστοχα την… πρόταση Θεοδωράκη για μοιρασιά με τους Τουρκοκύπριους, όπως απαιτούν Άγκυρα και Τ/κύπριοι. Μια θέση που ισοδυναμεί με υιοθέτηση της τουρκικής και τουρκοκυπριακής απαίτησης για συν-εκμετάλλευση, δηλαδή μεταξύ νόμιμης Κυπριακής Δημοκρατίας και του παράνομου κατοχικού καθεστώτος. Που μπορεί να θεωρηθεί και αναγνώριση;

Θεοδωράκης 1986: «Φταίμε κι εμείς. Να μην κάνουμε τις παρθένες»!

Αυτές οι δηλώσεις, όμως, μας παίρνουν πίσω στον χρόνο σε κάποιες άλλες παρόμοιες δηλώσεις του. Που παρόλη τη μεσολάβηση των τριάντα χρόνων τείνουν να μας κάνουν να διερωτηθούμε, μήπως ο άνθρωπος επέστρεψε στις… «ρίζες» του;

Στις 24 Οκτωβρίου 1986 η εφημερίδα «Φιλελεύθερος» αναδημοσίευσε συνέντευξη του Μ. Θεοδωράκη στο περιοδικό «ΕΝΑ» της Ελλάδας, με τίτλο: «Ο Θεοδωράκης ανάβει φωτιές με πρωτοφανείς δηλώσεις: ΝΑ ΜΗΝ ΚΑΝΟΥΜΕ ΤΙΣ ΠΑΡΘΕΝΕΣ! – Φταίμε κι εμείς για τα στραβά στο Αιγαίο και στην Κύπρο – Να τα βρούμε με τους Τούρκους προτού πέσουμε στην παγίδα του πολέμου».

Τα είχε με τον Παπανδρέου και με όλους τους «αριστοκράτες αριστεριστές» που τον κατηγορούσαν ότι, πηγαίνοντας στην Τουρκία, προσέφερε άλλοθι στον Εβρέν, κατηγορούσε τον Καραμανλή του 1960 και κανάκευε τον Καραμανλή του 1974… ότι ο Εβρέν δεν ήταν Παπαδόπουλος… Μας ζητούσε να τα βρούμε με τους Τούρκους, να εγκαταλείψουμε την πολιτική της εχθρότητας και να δεχτούμε την Τουρκία στην ΕΟΚ… (Η συνέντευξη πάρθηκε από τον δημοσιογράφο του «ΕΝΑ» Α. Βελή).

Ήταν τότε που είχε επισκεφθεί την Κωνσταντινούπολη για μια «φιέστα», προκειμένου να πάρει τον χρυσό δίσκο για πέντε τραγούδια του που μεταφράστηκαν στα Τουρκικά και είχε πουλήσει κάπου 200.000 δίσκους. Και θυμάμαι είχα γράψει, ειρωνικά, ότι για τον κάθε δίσκο αναλογούσε ένας Έλληνας πρόσφυγας στην Κύπρο.

Παράλληλα, τότε, με την πρόκληση Θεοδωράκη να δεχτούμε την Τουρκία στην ΕΟΚ, ο τότε Πρωθυπουργός της Τουρκίας, Τουργκούτ Οζάλ, σε συνέντευξή του στην «Τσουμχουριέτ» 16/1/1986 δήλωνε ότι στόχος του ήταν η πλήρης ένταξη της Τουρκίας στην ΕΟΚ. Και αυτά είπε και στη Βρετανίδα Πρωθυπουργό Μάργκαρετ Θάτσερ τον ίδιο καιρό. Και για το Κυπριακό ότι «η Ομοσπονδία εφαρμόζεται ντε φάκτο- ελκυστική ιδέα τα δύο κράτη».

Ο στρατηγός Κενάν Εβρέν

Το δε 1988, ο Πρόεδρος της Τουρκίας Κενάν Εβρέν, «που δεν ήταν Παπαδόπουλος», απέρριπτε οποιαδήποτε αποχώρηση των τουρκικών στρατευμάτων ως μέτρο οικοδόμησης εμπιστοσύνης και το 1990 δήλωσε: «Στόχος της εισβολής ήταν η δημιουργία μιας ομοσπονδίας στην Κύπρο. Η επιχείρηση ήταν επιτυχής, όμως η δημιουργία της ομοσπονδίας στο τραπέζι ακόμα δεν έγινε κατορθωτή. Ο στόχος αυτός παραμένει απραγματοποίητος». (Σημερινή, 12 Φεβρουαρίου 1990).

Στις νέες δηλώσεις του ο κ. Θεοδωράκης θυμάται τη συνάντησή του με τον τότε Πρωθυπουργό της Τουρκίας Τουργκούτ Οζάλ, όταν πήγε στην Τουρκία για φιλία και συνεργασία και ότι ο Οζάλ τού είπε: «Όλα όσα λέγονται για επεκτατικές πολιτικές της Τουρκίας είναι μύθοι. Σήμερα οι αξίες των ανθρώπων δεν μετριούνται με γεωγραφικές περιοχές, αλλά μάλλον με κοινωνικές εξελίξεις».

Αλλά, τι άλλο από επεκτατικές πραγματικότητες και αρπαγή ξένης γης και περιουσιών (και όχι μύθων) είναι η τουρκική πολιτική έναντι Ελλάδας και Κύπρου που δεν άλλαξε έκτοτε; Εξ ου και το παράλληλο άρθρο του αντιστράτηγου ε.α. Φοίβου Κλόκκαρη «Η κακοδαιμονία έχει τη ρίζα της στον επεκτατισμό της Τουρκίας σε βάρος της χώρας μας». www.apopseis.com

Για την… ειρήνη, λοιπόν, Ελλάδα και Κύπρος πρέπει να δώσουν στην Τουρκία τη μισή τους ΑΟΖ, συν-εκμετάλλευση και συνεταιρισμό για να μην πάθει η «καημένη» ασφυξία, μιας και δεν έχει ΑΟΖ! «Ένοχη» η Ελλάδα που έχει νησιά! Και ούτε λέξη για αποχώρηση των κατοχικών δυνάμεων από την κατεχόμενη Κύπρο, των εποίκων και την επιστροφή των Ελλήνων προσφύγων στις κλεμμένες περιουσίες τους. Αντιθέτως…

Πιο καθαρά, ο κ. Θεοδωράκης καλεί την Ελλάδα «να αποκηρύξει μονομερώς τα δικαιώματά της που εκπορεύονται από τη Συνθήκη της Λωζάνης και τη Συμφωνία των Παρισίων και να παραχωρήσει μονομερώς τα δικαιώματα που έχουμε κερδίσει από το Διεθνές Δίκαιο της Θάλασσας. Δηλαδή, ο Μίκης Θεοδωράκης καλεί να γίνει κάτι που δεν έχει γίνει ποτέ στη σύγχρονη ελληνική ιστορία. Κανείς δεν τόλμησε να εκχωρήσει τόσο απρόκλητα και εν καιρώ ειρήνης τα εθνικά δίκαια! Τώρα, όμως, ο Μίκης Θεοδωράκης καλεί να προχωρήσουμε στην εκμετάλλευση του Αιγαίου μαζί με την Τουρκία, κατά παράβαση όλων των διεθνών συμφωνιών και κατά παράβαση του διεθνούς δικαίου και μάλιστα οικειοθελώς και μονομερώς!» Σημειώνεται, συν-εκμετάλλευση είναι και η παρότρυνση από Βρετανία και ΗΠΑ.

https://simerini.sigmalive.com/article/2019/8/27/sunekmetalleuse-aoz-elladas-kuprou-me-ten-tourkia/

«Ελάτε να τα μοιράσουμε, διότι δεν θέλουμε ένταση.»

12/06/2019 1 Σχολιο
Πρώτα βγαίνουν στην Άγκυρα, ο ένας μετά τον άλλο, υπουργοί και λοιποί δικτατορίσκοι, και κραυγάζουν ως πολέμαρχοι προϊστορικών εποχών. «Η ανατολική Μεσόγειος δεν θα δοθεί ποτέ πεσκέσι σε κανέναν», έλεγε χτες ο ένας. «Το γεωτρύπανο “Γιαβούζ” θα ξεκινήσει τις επιχειρήσεις στην περιοχή», έλεγε ο άλλος. «Η Τουρκία δεν θα λυγίσει σε καμιά απειλή», έλεγε ο τρίτος για τα εντάλματα σύλληψης του «Φατίχ». Και, μετά, βγαίνει στην κατεχόμενη Κύπρο ο αδελφός μας Μουσταφά Ακιντζί να παριστάνει τον μεσολαβητή. Ελάτε να τα βρούμε, λέει, ελάτε να μοιράσουμε το φυσικό αέριο, διότι εμείς δεν θέλουμε την ένταση, θέλουμε να μετατρέψουμε τη Μεσόγειο σε θάλασσα ειρήνης. «Στο θέμα του διαμοιρασμού, εάν δούμε κατανόηση, είμαστε έτοιμοι να κρατήσουμε αυτό το χέρι. Αλλά τι κρίμα που συμβαίνουν ακριβώς οι αντίθετες εξελίξεις». Τι κρίμα, όντως. Και αναγκάζεται η Τουρκία να παρέμβει με τα πλοία της, αναγκάζεται να απειλεί μια χούφτα Ελληνοκυπρίων, αναγκάζεται να κάνει πειρατείες, ενώ δεν θέλει. Ελάτε, λοιπόν, ας τα μοιράσουμε όλα να αποφύγουμε την ένταση.
Υπάρχει μια μεγάλη αλήθεια πίσω από όλα αυτά, που κάνουν πως δεν καταλαβαίνουν ούτε δικοί μας πολιτικοί και πολιτικάντηδες, οι οποίοι απορούν και εξίστανται γιατί δεν είμαστε σε συνομιλίες για να αποφύγουμε την ένταση. Ότι αυτή τη στιγμή το ζήτημα δεν είναι μόνο ο διαμοιρασμός του φυσικού αερίου, είναι ότι μέσω του φυσικού αερίου η Τουρκία επιχειρεί να θέσει υπό αμφισβήτηση όλη την Κύπρο. Συνεπικουρούμενη από τη Βρετανία. Από τη στιγμή που θα ξεκινήσουν διαπραγματεύσεις για το φυσικό αέριο, η Τουρκία θα έχει κερδίσει αυτό που αποζητά εδώ και χρόνια: Νομιμοποίηση του ρόλου της στην Κύπρο. Από εκείνη τη στιγμή, η Κυπριακή Δημοκρατία παύει να υφίσταται και οι Ελληνοκύπριοι παύουν να έχουν τη νόμιμη, πολιτική, εδαφική και διαχειριστική κυριαρχία στο νησί, όπως τους τη διασφάλισαν η απόφαση του Συμβουλίου Ασφαλείας από τον Μάρτιο του 1964 και η ένταξη στην Ευρωπαϊκή Ένωση τον Μάιο του 2004, και αποκτούν διεθνώς αναγνωρισμένο συνέταιρο. Όχι τους Τουρκοκύπριους, αλλά την Τουρκία. Αυτό που οι Βρετανοί, σε αντίθεση με όλη τη διεθνή κοινότητα, ονόμασαν «αμφισβητούμενες περιοχές» δεν θα αφορά μόνο την κυπριακή ΑΟΖ, θα αφορά και το έδαφος και την κυβέρνηση. Θα είναι πια αμφισβητούμενη Κυπριακή Δημοκρατία. Και, μετά, εκλιπούσα Κυπριακή Δημοκρατία.
Όσοι, λοιπόν, συμβουλεύουν επιστροφή τώρα στις διαπραγματεύσεις, υπό τους όρους που θέτει και τις συνθήκες που δημιουργεί η Άγκυρα, οφείλουν πρώτα να μελετήσουν με σοβαρότητα (όχι, όπως συνήθως, στα κουτουρού) τις συνέπειες ή να ομολογήσουν ότι αποδέχονται τις γκρίζες ζώνες που επιδιώκει να δημιουργήσει η Τουρκία. Διότι το βέβαιο είναι πως με την επιστροφή στις διαπραγματεύσεις δεν πρόκειται να τερματιστεί η τουρκική πειρατεία. Όπως δεν τερματίστηκε ούτε για ένα λεπτό όσο καιρό ήταν σε εξέλιξη οι διαπραγματεύσεις Αναστασιάδη – Ακιντζί, με όλες τις ελπίδες (ή και τις ψευδαισθήσεις) που είχαν δημιουργηθεί. Ακριβώς, γιατί ο σκοπός της Άγκυρας, και της πλειοψηφίας της τουρκοκυπριακής ηγεσίας, που τώρα είναι και «κυβέρνηση» στο κατοχικό καθεστώς, είναι να οδηγήσουν την Κυπριακή Δημοκρατία σε μια εκλιπούσα μορφή, είτε μέσω διαπραγματεύσεων, είτε μέσω απειλών.
Μπροστά στην τουρκική επιθετικότητα, ασφαλώς και υπάρχει κίνδυνος εκτροχιασμού, ασφαλώς και πρέπει να ανησυχούμε για το μέχρι πού μπορεί να φτάσει το θηρίο που αποθρασύναμε με την πολιτική του καλοπιάσματος, αλλά η απάντηση δεν μπορεί να είναι να σηκώσουμε τα χέρια και να πούμε κοπιάστε να τα μοιράσουμε όλα, αφού ούτε εμείς θέλουμε την ένταση. Διότι ξέρουμε πολύ καλά ότι δεν θα τα μοιράσουμε δίκαια υπό αυτές τις συνθήκες, ούτε θα αποφύγουμε την ένταση και στο τέλος θα ψάχνουμε πατρίδα. Τουλάχιστον, ας προσπαθήσουμε να ενισχύσουμε και να αξιοποιήσουμε την Ευρωπαϊκή Ένωση, τα αμερικανικά, τα γαλλικά, τα ισραηλινά, τα αιγυπτιακά, τα ρωσικά και όποια άλλα συμφέροντα συμπλέουν με τα δικά μας. Δύσκολο; Μπορεί. Αλλά, ποια άλλη επιλογή έχουμε;

aristosm@phileleftheros.com

«Γιατί η Αθήνα δεν οριοθετεί την ΑΟΖ της;»

30/05/2019 1 Σχολιο

ΦΑΝΟΥΛΑ ΑΡΓΥΡΟΥ

Ο ΤΟΥΡΚΙΚΟΣ ΧΑΡΤΗΣ ΤΟΥ 1979 ΔΕΝ ΕΔΙΔΕ ΥΦΑΛΟΚΡΗΠΙΔΑ ΣΤΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΝΗΣΙΑ ΚΑΙ Η ΤΟΥΡΚΙΚΗ ΓΡΑΜΜΗ ΟΡΙΟΘΕΤΗΣΗΣ ΠΕΡΙΕΛΑΜΒΑΝΕ ΜΙΑ ΜΕΓΑΛΗ

ΤΙ ΑΠΟΚΑΛΥΨΑΝ ΤΑ ΒΡΕΤΑΝΙΚΑ ΑΡΧΕΙΑ ΓΙΑ ΤΙΣ ΤΟΥΡΚΙΚΕΣ ΔΙΕΚΔΙΚΗΣΕΙΣ ΣΤΟ ΑΙΓΑΙΟ
Οι Τούρκοι δικαιολόγησαν τη γραμμή που πρότειναν, λέγοντας ότι η υφαλοκρηπίδα τους πρέπει να επεκτείνεται, δίχως εμπόδια, στο Αιγαίο πέραν των ελληνικών νήσων, για να μπορούν τα τουρκικά πλοία να έχουν προσπέλαση παραμένοντας στη δική τους υφαλοκρηπίδα. Η ελληνική πλευρά, από την άλλη, επέμενε ότι κανένα ελληνικό νησί δεν έπρεπε να μένει εγκλωβισμένο

Γιατί η Αθήνα δεν οριοθετεί την ΑΟΖ της, είναι μια εύλογη απορία, που συχνά εκφράζεται από διάφορους, αλλά καμία απάντηση από τις διαδοχικές ελλαδικές κυβερνήσεις.
Μετά τα σημερινά νέα δεδομένα με την 3η εισβολή της Τουρκίας στην Κύπρο (Κυπριακή Δημοκρατία), αυτήν τη φορά στην ΑΟΖ της, και το τονίζω αυτό, 3η εισβολή, εφόσον το 1974 ήσαν ΔΥΟ οι εισβολές και όχι μια. Η πρώτη στις 20 Ιουλίου 1974 και η δεύτερη στις 14 Ιουλίου 1974, ας θυμίσουμε κάποια πράγματα.

Με την αποδέσμευση κάποιων βρετανικών εγγράφων για το 1979 είχα δημοσιεύσει στη «Σημερινή» δύο άρθρα, το πρώτο μέρος στις 22 Φεβρουαρίου 2011 και το δεύτερο μέρος στις 24 Φεβρουαρίου 2011.

Στα έγγραφα αυτά αποκαλύφθηκαν: α) η θέση της Αθήνας το 1979 να ΜΗΝ ΟΡΙΟΘΕΤΗΣΕΙ ΑΟΖ, και β) οι απαράδεκτες τουρκικές προτάσεις για μοιρασιά του Αιγαίου και υφαλοκρηπίδας και ένας χάρτης.

Ο τουρκικός χάρτης δεν έδιδε υφαλοκρηπίδα στα ελληνικά νησιά και η τουρκική γραμμή οριοθέτησης περιελάμβανε μια μεγάλη περιοχή προς δυσμάς. Προς νότο, η τουρκική γραμμή δεν προνοούσε υφαλοκρηπίδα ούτε για την Κρήτη.
Στις 24 Ιανουαρίου 1979, η βρετανική πρεσβεία στην Αθήνα ενημερώνει τον κ. T.L.A. Daunt του Νοτίου Τμήματος Ευρώπης στο Φόρεϊν Όφις, για τις πληροφορίες που πήρε από τον τότε Γενικό Διευθυντή του ελληνικού ΥΠΕΞ, Ιωάννη Τζούνη, σχετικά με τις διαπραγματεύσεις που είχε η ελληνική κυβέρνηση με την Τουρκία, για την υφαλοκρηπίδα του Αιγαίου. Εκ μέρους της Τουρκίας, διαπραγματευτής ήταν ο κ. Μπιλτζί.

Χάρτες
Η συνάντηση έγινε στις 23 Ιανουαρίου και είχε ήδη προηγηθεί συνάντηση Ελλήνων και Τούρκων στο Παρίσι τον προηγούμενο Δεκέμβριο, την οποία ο κ. Τζούνης χαρακτήρισε ως σημαντικό βήμα, όταν αμφότερες οι πλευρές συμφώνησαν στο Παρίσι να συζητήσουν την πρακτική οριοθέτησης της υφαλοκρηπίδας, καθώς και η συνάντηση της Βιέννης μεταξύ 9 και 12 Ιανουαρίου 1979.

Στη συνάντηση του Παρισιού είχε, επίσης, συμφωνηθεί όπως αμφότερες οι πλευρές παρουσιάσουν χάρτες με τις απόψεις τους ως προς τη γραμμή των ορίων αυτών. Τελικά, στη Βιένη, σύμφωνα με τον κ. Τζούνη, οι Τούρκοι άρχισαν τη συζήτηση που διήρκεσε δύο μέρες, κατά πόσον έπρεπε να δώσουν χάρτη. Τελικά, δέχθηκαν να δώσουν χάρτη σε κλειστή συνεδρία. Έναν χάρτη που άφησε έκπληκτους τους Έλληνες για την έκταση των τουρκικών απαιτήσεων.

Ο τουρκικός χάρτης δεν έδιδε υφαλοκρηπίδα στα ελληνικά νησιά, δεν ελάμβανε υπόψη τις προηγηθείσες ελληνικές θέσεις, η τουρκική γραμμή οριοθέτησης περιελάμβανε μια μεγάλη περιοχή προς δυσμάς. Προς νότο και πάλιν η τουρκική γραμμή δεν προνοούσε υφαλοκρηπίδα ούτε για την Κρήτη, πράγμα που οι Έλληνες βρήκαν απαράδεκτο, καθώς εγκλώβιζε μεγάλο αριθμό ελληνικών νησιών.

Η πρόταση της ελληνικής πλευράς βασιζόταν στη γραμμή ορίων που περνούσε μεταξύ των ελληνικών νησιών του Ανατολικού Αιγαίου και των τουρκικών ακτών, και πρότεινε «τρία δάκτυλα» μεταξύ Λήμνου και Λέσβου, Λέσβου και Χίου, και Χίου και Ικαρίας. Η περιοχή νοτίως της Ικαρίας, τα σύνορα μεταξύ της Δωδεκανήσου και των τουρκικών ακτών είχαν διευθετηθεί με διεθνή συμφωνία του 1932.

Οι Τούρκοι δικαιολόγησαν τη γραμμή που πρότειναν, λέγοντας ότι η υφαλοκρηπίδα τους πρέπει να επεκτείνεται, δίχως εμπόδια, στο Αιγαίο πέραν των ελληνικών νήσων, για να μπορούν τα τουρκικά πλοία να έχουν προσπέλαση παραμένοντας στη δική τους υφαλοκρηπίδα. Η ελληνική πλευρά, από την άλλη, επέμενε ότι κανένα ελληνικό νησί δεν έπρεπε να μένει εγκλωβισμένο. Ο Τζούνης δεν μπορούσε να κατανοήσει τη λογική των Τούρκων.

Καθησυχαστικές προτάσεις
Σε μια προσπάθεια να καθησυχάσουν τους Τούρκους, οι Έλληνες προσέφεραν κάποιες δεσμεύσεις, περιλαμβανομένων εγγυήσεων για ελεύθερη διακίνηση για τα τουρκικά πλοία σε περιοχές ελληνικής υφαλοκρηπίδας, ότι καμία πλευρά δεν θα προβεί σε ανακήρυξη αποκλειστικής οικονομικής ζώνης (ΑΟΖ) στο Αιγαίο και πως καμία πλευρά δεν θα μεταφέρει επιθετικά όπλα στον θαλάσσιο βυθό στη δική της υφαλοκρηπίδα.

Οι Τούρκοι ούτε καν ενδιαφέρθηκαν γι’ αυτές τις ιδέες.
Ο κ. Τζούνης, εν πάση περιπτώσει, επέμενε ότι η ελληνική θέση στο θέμα του μη εγκλωβισμού νησιών δεν ήταν διαπραγματεύσιμη. Ο ελληνικός λαός πίστευε ότι οι Τούρκοι θα εκμεταλλεύονταν την κατάσταση, για να διεκδικήσουν κυριαρχία πάνω στα νησιά. Η ελληνική πλευρά δεν ήταν αισιόδοξη για συμφωνία για το θέμα αυτό με τους Τούρκους.

Τουρκικά τα ελληνικά νησιά
Εν τω μεταξύ, είχε προηγηθεί και η αναφορά του κ. Αθανασίου της ελληνικής πρεσβείας στο Λονδίνο, και πάλι προς τον κ. T.L.A. Daunt του Νοτίου Τμήματος Ευρώπης στο Φόρεϊν Όφις, ημερ. 17 Ιανουαρίου 1979, όταν ο κ. Αθανασίου τόνισε και εκείνος ότι «κανένα ελληνικό νησί δεν έπρεπε να εγκλωβιστεί, όμως η Ελλάδα είχε δεχθεί την ιδέα η Τουρκία να εξασφαλίσει υφαλοκρηπίδα μεταξύ των προεξοχών των ‘δακτύλων’ μεταξύ των ελληνικών νησιών».

Μετά από αυτήν την εισήγηση, προφανώς ο Τούρκος διαπραγματευτής Μπιλτζί διαμόρφωσε το τουρκικό αίτημα: Μια γραμμή που περνά διά μέσου του Αιγαίου δυτικά της διαχωριστικής γραμμής. Έθετε αριθμό μεγάλων ελληνικών νησιών σίγουρα μέσα στην τουρκική περιοχή (περιλαμβανομένων Λήμνου, Λέσβου, Χίου, Ικαρίας, Σάμου, Κω, Ρόδου, Καρπάθου και Κάσου). Η γραμμή δυτικά της Κάσου ήταν ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα, τόνισε ο κ. Αθανασίου, γιατί υπονοούσε την τουρκική άποψη ότι η Κρήτη δεν έχει υφαλοκρηπίδα.

Παραθέτουμε τον χάρτη που συνοδεύει τα σχετικά έγγραφα και που βρίσκονται στο Βρετανικό Εθνικό Αρχείο. Ο χάρτης έχει την εξής χειρόγραφη σημείωση στα Ελληνικά «Τουρκική »γραμμή» 11 Ιαν. 79» και διευκρινίζει τις γραμμές: 1) Μέση Γραμμή μεταξύ ηπειρωτικών ακτών, και 2) επιδειχθείσα υπό Τούρκων «γραμμή».

Ιστορικό (Σύμφωνα με τα βρετανικά αρχεία)
Μετά από πολύχρονες προσπάθειες ερευνών στο Αιγαίο τον Ιανουάριο του 1974, η Ελλάδα ανακάλυψε πετρέλαιο κοντά στη νήσο Θάσο. Τον προηγούμενο Νοέμβριο του 1973, η τουρκική κυβέρνηση έδωσε άδειες σε τουρκική κυβερνητική εταιρεία πετρελαίου να προχωρήσει με εξερευνήσεις σε 27 σημεία του βορειοανατολικού βυθού του Αιγαίου, πλησίον των ελληνικών νήσων Σαμοθράκης, Μυτιλήνης και Χίου (όμως, εκτός των χωρικών τους υδάτων).

Σε κατάθεσή της η Ελλάδα στο Διεθνές Δικαστήριο το 1976 ισχυρίστηκε ότι οι άδειες που έδωσε η Τουρκία παραβίαζαν την υφαλοκρηπίδα ελληνικών νήσων.
Η Τουρκία απάντησε ισχυριζόμενη ότι κατά την ώρα εκείνη η Ελλάδα δεν είχε οριοθετημένα κυριαρχικά δικαιώματα στο Αιγαίο, πέραν των δικών της χωρικών υδάτων.

Αφού ανταλλάχτηκαν σημειώσεις τον Ιανουάριο και Φεβρουάριο του 1975 μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας, οι υπουργοί Εξωτερικών αμφοτέρων των χωρών συναντήθηκαν στη Ρώμη τον Μάιο (του 1975), όπου πάρθηκε απόφαση να καταθέσουν το θέμα στο Διεθνές Δικαστήριο. Στις 31 Μαΐου 1975, οι πρωθυπουργοί Ελλάδας και Τουρκίας συναντήθηκαν στις Βρυξέλλες και εξέδωσαν κοινό ανακοινωθέν, λέγοντας ότι αποφάσισαν τα προβλήματα μεταξύ των χωρών τους να «λυθούν ειρηνικά με διαπραγματεύσεις και, όσον αφορά την υφαλοκρηπίδα του Αιγαίου, από το Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης».

Η ελληνική πλευρά ισχυρίστηκε ότι η Τουρκία υπαναχώρησε στην υποχρέωση αυτή. Με σημείωμά της η Τουρκία, ημερ. 18 Νοεμβρίου 1975, διαφώνησε ότι είχαν συμφωνήσει να παραπέμψουν το θέμα της υφαλοκρηπίδας στο Διεθνές Δικαστήριο. Η τουρκική πλευρά υποστήριζε ότι θα έπρεπε πρώτα να προηγηθούν διμερείς διαπραγματεύσεις και μόνον τα σημεία των διαφωνιών να αφεθούν για το Δικαστήριο.

Τον Αύγουστο και Σεπτέμβριο του 1976 βγήκε το «Σισμίκ» για έρευνες σε αμφισβητούμενες περιοχές στο Αιγαίο. Η Ελλάδα μονομερώς παρέπεμψε το θέμα στο Διεθνές Δικαστήριο στις 10 Αυγούστου 1976, ζητώντας από το δικαστήριο να αποφανθεί για τα σύνορα της υφαλοκρηπίδας μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας στο Αιγαίο.

Μετά από έντονες διαπραγματεύσεις, οι 4 δυτικές χώρες, μέλη του Συμβουλίου Ασφαλείας, με το ψήφισμα 395 κάλεσαν αμφότερες τις πλευρές να αποφεύγουν εμπρηστικές ενέργειες και, μετά από συναντήσεις στη Νέα Υόρκη μεταξύ των υπουργών Εξωτερικών, συμφωνήθηκε να επαναρχίσουν διαπραγματεύσεις στις 2 Νοεμβρίου. Στις 11 Σεπτεμβρίου, το δικαστήριο ανέβαλε την απόφασή του ενόσω συνεχίζονταν οι διαπραγματεύσεις. Περαιτέρω συνομιλίες έλαβαν χώραν στο Λονδίνο μεταξύ 31 Ιανουαρίου και 4 Φεβρουαρίου 1977, δίχως αποτέλεσμα, όπως και συνομιλίες στο Παρίσι 1 και 2 Ιουνίου 1977…

ΦΑΝΟΥΛΑ ΑΡΓΥΡΟΥ
Ερευνήτρια/δημοσιογράφος

http://www.sigmalive.com/simerini/politics/569127/giati-i-athina-den-oriothetei-tin-aoz-tis

Αρέσει σε %d bloggers: