Αρχείο

Archive for the ‘Κύπρος / κυπριακό’ Category

«Η αδήριτη ανάγκη για χάραξη μιας νέας πορείας στο Κυπριακό μακριά από δογματισμούς και με πραγματισμό.»

29/08/2017 Σχολιάστε

FILE PHOTO. Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας Νίκος Αναστασιάδης με τον ΓΓ του ΟΗΕ Αντόνιο Γκουτέρες/ ΚΥΠΕ/ Κάτια Χριστοδούλου

Του Ανδρέα Θεοφάνους

Τις τελευταίες βδομάδες, και ιδίως μετά το ναυάγιο στο Κραν Μοντάνα, υπήρξαν πληροφορίες για σχεδιασμούς της Τουρκίας πέραν του υφιστάμενου πλαισίου των διακοινοτικών συνομιλιών υπό την αιγίδα του ΟΗΕ.

Σε αυτούς περιλαμβάνονται μονομερείς κινήσεις για επιστροφή των Μαρωνιτών στα χωριά τους και για πιθανό άνοιγμα των Βαρωσίων υπό τουρκοκυπριακή διοίκηση.

Και ενώ η Τουρκία λειτουργεί στα πλαίσια ενός καλά οργανωμένου σχεδίου το πολιτικό σύστημα στην Κύπρο αρνείται να προβληματισθεί για την αναγκαιότητα ενός σχεδίου β’. 

Σε θεωρητικό επίπεδο υπάρχουν διάφορες προσεγγίσεις για την αντιμετώπιση εθνοτικών προβλημάτων καθώς και των πολυδιάστατων μορφών συγκρούσεων. Τις περισσότερες φορές τα προβλήματα είναι σύνθετα. Και όταν προκρίνεται η φιλοσοφία τής εφ’ όλης της ύλης επίλυσης μιας διένεξης, συνήθως αυτό αποδεικνύεται πολύ δύσκολο εγχείρημα.

Αρκετές φορές όταν παρά τις επανειλημμένες προσπάθειες πολλών ετών μια διένεξη δεν επιλύεται χαρακτηρίζεται ως μη επιλύσιμη (intractable). Επιπρόσθετα, υπάρχουν περιπτώσεις όπου προκρίνεται η προσπάθεια διαχείρισης αντί επίλυσης του προβλήματος (from conflict management to conflict resolution).

Είναι επίσης δυνατό τα εμπλεκόμενα μέρη να προβούν κατά καιρούς σε μονομερείς κινήσεις για να διαφοροποιήσουν τα δεδομένα. Υπογραμμίζεται επίσης η σημασία μίας δομημένης εξελικτικής διαδικασίας. Εν ολίγοις, θεωρητικά υπάρχουν διάφοροι δρόμοι να προσεγγισθεί μια σύγκρουση, ένα εθνοτικό πρόβλημα ή μια πολυδιάστατη διένεξη.

Και ενώ είναι σημαντικό να αντλούμε πάντα από τη θεωρία των συγκρούσεων πρέπει επίσης να κατανοήσουμε ότι η κάθε περίπτωση είναι ξεχωριστή. Επιπρόσθετα η ένταση και το ιστορικό υπόβαθρο σε μια διένεξη διαφέρουν. Και αυτό σχετίζεται με την έκβαση ενός προβλήματος.

Είναι λοιπόν σημαντικό να αξιολογηθούν τα δεδομένα στο Κυπριακό και, πάνω απ’ όλα, να χαραχθεί μια νέα πορεία καθώς είναι προφανές εκ των αποτελεσμάτων ότι η μέχρι τώρα ακολουθηθείσα πολιτική απέτυχε παρά τις πολύ σοβαρές διαχρονικές ελληνοκυπριακές υποχωρήσεις.

Όχι μόνο δεν υπήρξε διευθέτηση αλλά το υπό συζήτηση πλαίσιο είναι επικίνδυνο.

Πέραν του ανισοζυγίου δυνάμεων, υπάρχει επίσης και ένα σοβαρό πρόβλημα κατανόησης διαφόρων εννοιών από το πολιτικό σύστημα και την κοινωνία, γεγονός που συνέτεινε στη συνεχή διολίσθηση του Κυπριακού.

Ταυτόχρονα, ενώ υποτιμήθηκε η εξελικτική διαδικασία, η ελληνοκυπριακή πλευρά ακολουθούσε τις εξελίξεις. Για παράδειγμα, σε σχέση με την κίνηση της τουρκικής πλευράς για άνοιγμα των οδοφραγμάτων τον Απρίλιο του 2003, εγείρεται το ερώτημα, μεταξύ άλλων, κατά πόσον οι ταυτότητες, τα διαβατήρια, οι θέσεις εργασίας, τα επιδόματα και ούτω καθ’ εξής θα μπορούσαν να ήταν μέρος μιας επί μέρους συμφωνίας από την οποία να είχαν επωφεληθεί και οι Ελληνοκύπριοι.

Στη σημερινή συγκυρία, πέραν των πιθανών κινήσεων για τα μαρωνίτικα χωριά και το άνοιγμα των Βαρωσίων υπό τουρκοκυπριακή διοίκηση, θα υπάρξουν μεθοδευμένες κινήσεις για την περαιτέρω αναβάθμιση του κατοχικού μορφώματος και εξίσωσής του με το νόμιμο κράτος.

Και η πλευρά μας; Δυστυχώς παραμένει προσκολλημένη σε πολιτικές που έχουν οδηγήσει σε επιδείνωση των δεδομένων. Παρά τις αποτυχίες, η πλευρά μας διστάζει να προσεγγίσει τα νέα δεδομένα με μια ευέλικτη πολιτική στα πλαίσια μιας νέας πολιτικής.

Το χειρότερο είναι ότι τυχόν εμμονή στην υφιστάμενη διαδικασία και φιλοσοφία είναι πιθανό να οδηγήσει σε μια διευθέτηση χειρότερη από τη διχοτόμηση την οποία προσπαθούμε να αποφύγουμε.

Εν κατακλείδι, θα πρέπει να υπάρξει ο ανάλογος προβληματισμός από το πολιτικό σύστημα, αλλά και την κοινωνία γενικότερα. Οφείλουμε να συζητήσουμε διεξοδικά μεταξύ μας και να καταλήξουμε μακριά από δογματισμούς και με πραγματισμό.

Δεν μπορούμε να αγνοήσουμε το ψηλό επίπεδο δυσπιστίας μεταξύ των δύο κοινοτήτων, τα διαφορετικά αφηγήματα και πάνω απ΄ όλα τους σχεδιασμούς της Άγκυρας που μέχρι σήμερα δυστυχώς παραμένουν αναλλοίωτοι. Όταν απροκάλυπτα ο Πρόεδρος της Τουρκίας Ερντογάν παρεμβαίνει στις εκλογές στη Γερμανία, καθίσταται προφανές ότι η Άγκυρα θα προσπαθήσει να ελέγχει το πολιτικό γίγνεσθαι στην Κύπρο ακόμα και μετά από μια λύση.

Είναι γι΄ αυτό που θα πρέπει να υπάρξει απεμπλοκή από καταστροφικές πρόνοιες που θα συντηρούν και θα επισφραγίζουν τον τουρκικό έλεγχο της Κύπρου.

Είναι δυνατό να υπάρξουν συνταγματικές πρόνοιες που αφ΄ ενός να κατοχυρώνουν τα συμφέροντα και την αποτελεσματική συμμετοχή των Τουρκοκυπρίων στη διακυβέρνηση της χώρας και αφ΄ ετέρου να διασφαλίζουν ένα φυσιολογικό κράτος. Εκ των πραγμάτων, λοιπόν, μια νέα προσέγγιση και πορεία καθίστανται αδήριτη ανάγκη.

https://www.apopseis.com/i-adiriti-anagki-gia-charaxi-mias-neas-porias-sto-kypriako-makria-apo-dogmatismous-ke-me-pragmatismo/#more-3974

Advertisements
Κατηγορίες:Κύπρος / κυπριακό

«Τυχόν τουρκική λύση του Κυπριακού σημαίνει  κερκόπορτα από την οποία ο ισλαμοφασισμός θα κατακλύσει την υπόλοιπη Ευρώπη.»

29/08/2017 Σχολιάστε

FILE PHOTO. Νέα συνάντηση είχαν στις 2 Μαΐου ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας Νίκος Αναστασιάδης με τον ηγέτη της τ/κ κοινότητας Μουσταφά Ακιντζί στο παλιό αεροδρόμιο Λευκωσίας. ΚΥΠΕ/ ΓΤΠ/Χ.ΑΒΡΑΑΜΙΔΗΣ

Του Χρήστου Ψιλογένη

Γίνεται συνεχώς λόγος για την ανάγκη μιας νέας στρατηγικής, την οποία υποστηρίζουν τα κόμματα του ενδιάμεσου χώρου, με την Κυβέρνηση και το ΑΚΕΛ, να εμμένουν στην ακολουθούμενη πορεία.

Ας αναλύσουμε λοιπόν τις δύο απόψεις, ξεκινώντας από την ακολουθούμενη στρατηγική.

Η στρατηγική αυτή έδινε προτεραιότητα στις διακοινοτικές διαφορές μεταξύ Ε/κ- Τ/κ, παρακάμπτοντας την τουρκική κατοχή και το προσφυγικό, που ήταν και παραμένουν η πεμπτουσία του Κυπριακού. Έτσι όμως, όχι μόνο στερήσαμε από τον εαυτό μας τη δυνατότητα οποιασδήποτε πίεσης για άρση των κύριων εμποδίων της λύσης, αλλά διαπραγματευόμενοι υπό την ασφυκτική πίεση της κατοχής και τη συνεχή ροή εποίκων, οδηγηθήκαμε φυσιολογικά σε μη βιώσιμη λύση. 

Λανθασμένη όμως ήταν και η τακτική μας. Διότι ενώ υπό κανονικές συνθήκες η διαπραγμάτευση είναι διαδικασία πάρε- δώσε, η πλευρά μας έδινε διαρκώς, χωρίς να απαιτεί άμεσα αντίστοιχα ανταλλάγματα. Αρκούνταν σε απλές υποσχέσεις, που ουδέποτε τηρήθηκαν.

Με τη διαδικασία αυτή όμως, ατόνησε και η υποστήριξη αρκετών φιλικών χωρών, αφού οι διακοινοτικές διαφορές είναι σύνηθες δευτερεύον πρόβλημα, που απασχολεί πολλά κράτη. Αντίθετα, η πολιτική μας διευκόλυνε τον αγγλοαμερικανικό παράγοντα και τον ΟΗΕ να προωθήσουν διχοτομικά σχέδια λύσης, με αποκορύφωμα το σχέδιο Ανάν.

Η πλήρης αποτυχία της πολιτικής μας επιβεβαιώθηκε στο Κραν Μοντανά. Εκεί, έχοντας δώσει σχεδόν τα πάντα, αναμέναμε στοιχειώδη ανταπόκριση, που θα επέτρεπε μια βιώσιμη λύση, για να εισπράξουμε, ενώπιον του ΓΓ του ΟΗΕ, ότι «οι διαπραγματεύσεις τελείωσαν, καιρός να ξυπνήσουμε»! Και ακριβώς εδώ προβάλλει ένα βασικό ερώτημα: Τυχόν αλλαγή στρατηγικής, θα είναι χωρίς συνέπειες; Σαφώς και όχι. Απλώς οι συνέπειες από τυχόν λύση με βάση τα όσα ασύνετα παραχωρήσαμε και ασυλλόγιστα συζητάμε, θα είναι πολύ χειρότερες.

Πρόκειται για την εκ περιτροπής προεδρία, τα πολλαπλά βέτο, την καταπάτηση βασικών ανθρωπίνων δικαιωμάτων των Ε/κ εκτοπισμένων, την παραμονή όλων των εποίκων, τις 4 ελευθερίες που η Άγκυρα διεκδικεί για τα 80 εκατομμύρια των υπηκόων της και τη συνέχιση των επεμβατικών της δικαιωμάτων με παρουσία κατοχικού στρατού στο διηνεκές. Χωρίς βεβαίως να ξεχνάμε το κόστος της επιδιωκόμενης λύσης, που μαζί με το δημόσιο χρέος της Δημοκρατίας και του ψευδοκράτους, αποκλείει εντελώς την οικονομική βιωσιμότητα της λύσης.

Στην πραγματικότητα δηλαδή, οι Ε/κ καλούμαστε να επιλέξουμε μεταξύ μιας μακροχρόνιας κατοχής, από την οποία έστω και με δυσκολίες επιβιώνουμε και μίας λύσης που με βάση τα συμφωνηθέντα και τα συζητούμενα, ισοδυναμεί με πολιτική αυτοκτονία, που καταργεί το νόμιμο κράτος, νομιμοποιεί το κατοχικό καθεστώς και υποθηκεύει τον Ελληνισμό της Κύπρου. Είναι λύση σκόπιμα μη βιώσιμη, που με την άμεση κατάρρευσή της, οι δύο κοινότητες ξεκινώντας από τις συνιστώσες πολιτείες, θα αναζητήσουν διεθνή αναγνώριση.

Οπότε το πιθανότερο είναι να αναγνωριστούν δύο κράτη στην Κύπρο, με κίνδυνο μάλιστα η Τουρκία να διατηρήσει τα επεμβατικά της δικαιώματα στο ελληνοκυπριακό, αφού για μας η επιστροφή στην Κυπριακή Δημοκρατία θα είναι η λογικότερη επιλογή.

Αναπόφευκτη λοιπόν η αλλαγή πορείας και η χάραξη νέας στρατηγικής, που θα πρέπει να βασίζεται στις εξής προϋποθέσεις: Τη συνέχιση της Κυπριακής Δημοκρατίας, την αποχώρηση των κατοχικών στρατευμάτων και των εποίκων, τον πλήρη σεβασμό των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και τη λειτουργικότητα της λύσης.

Την επίτευξη των ανωτέρω προϋποθέσεων μπορούμε να επιδιώξουμε αναβαθμίζοντας το Κυπριακό και τις τουρκικές διεκδικήσεις σε βάρος της Ελλάδος σε πανευρωπαϊκά προβλήματα. Ενόψει μάλιστα και της αγοράς των S-400 από την Τουρκία, πρέπει να επιδιώξουμε όχι μόνο την ενίσχυση της άμυνάς μας, αλλά και την αμυντική κάλυψη των δύο χωρών από την ΕΕ. (ενέργεια έναντι ασφάλειας).

Γιατί τυχόν τουρκική λύση του Κυπριακού, δεν σημαίνει μόνο ισλαμοποίηση της ευρωπαϊκής Κύπρου, αλλά και μία κερκόπορτα από την οποία ο ισλαμοφασισμός θα κατακλύσει πλέον νόμιμα την υπόλοιπη Ευρώπη! Τέλος, επειδή η συνθήκη εγγύησης είναι το κύριο εμπόδιο της λύσης, πρέπει να αντιμετωπισθεί, κατά προτεραιότητα, με προσφυγή στον ΟΗΕ, το αρμόδιο τμήμα του οποίου απέκλεισε τη χρήση βίας (γνωμάτευση Kelsen).

Στην ανάγκη να ζητηθεί γνωμάτευση του Διεθνούς Δικαστηρίου. Γιατί αν μεν ισχύει ακόμα, η Τουρκία οφείλει να αποκαταστήσει τη συνταγματική τάξη, μοναδικό σκοπό της συμφωνίας, που με παράνομη βία παραβίασε, ανακαλώντας και τα κατοχικά της στρατεύματα. Αν δεν ισχύει πλέον, τότε είναι ένοχη εισβολής -κατοχής, που πρέπει να τερματίσει άμεσα. Και στις δύο περιπτώσεις όμως, οι Αγγλοαμερικανοί οφείλουν να αναλάβουν τις ευθύνες τους, αντί να μας δίνουν συμβουλές για νομιμοποίηση της κατοχής.

Γιατί όταν θέλουν, και γνωρίζουν και μπορούν, όπως η ιστορική πείρα απέδειξε. Επομένως, αν η κυβέρνηση και τα συνοδοιπόρα κόμματα έχουν ακόμα αμφιβολίες για την ανάγκη νέας στρατηγικής, ας απευθύνουν σε ξένους ειδικούς το απλό αλλά θεμελιώδες ερώτημα:

Είναι βιώσιμη μία λύση, που θα είναι ναρκοθετημένη, όχι μόνο με τις ανωτέρω δουλείες (δεσμεύσεις) που ασύνετα αποδέχθηκαν, αλλά και τις νέες τουρκικές αξιώσεις που απερίσκεπτα συζητούν; Ή μήπως με αυτήν οδηγούμαστε σε χειρότερη και μη αναστρέψιμη κατάσταση ;

https://www.apopseis.com/tychon-tourkiki-lysi-tou-kypriakou-simeni-kerkoporta-apo-tin-opia-o-islamofasismos-tha-kataklysi-tin-ypolipi-evropi/

«Ανάγκη επανατοποθέτησης του Κυπριακού: Μια μοναδική ευκαιρία λόγω των γεωπολιτικών αλλαγών στη ΝΑ Μεσόγειο.»

23/08/2017 1 Σχολιο

FILE PHOTO. Στιγμιότυπο από τη δεξίωση που παρέθεσε στις 3 Αυγούστου 2017 ο Έσπεν Μπαρθ Άιντα/ ΓΤΠ/ Σταύρος Ιωαννίδης

Του Άθου Κοιρανίδη  

Ο εντοπισμός τεράστιων κοιτασμάτων υδρογονανθράκων στην περιοχή της ΝΑ Μεσογείου την τελευταία 10ετία έχει προκαλέσει σεισμικές ανακατατάξεις στα γεωπολιτικά δεδομένα της περιοχής. Ο στρατηγικός στόχος της ΕΕ να απεξαρτηθεί ενεργειακά από τη Ρωσία φάνηκε ξαφνικά πιο εφικτός, αφού το μέγεθος των κοιτασμάτων στις ΑΟΖ των Ισραήλ, Αιγύπτου και Κύπρου μπορούν να καλύψουν μεγάλο μέρος των αναγκών της ΕΕ στο προβλεπτό μέλλον.

Η ισλαμοποίηση της Τουρκίας με την επικράτηση του νέο-σουλτάνου Ερντογάν, η εμπλοκή της στη δημιουργία και συντήρηση του Ισλαμικού Κράτους και η αναγέννηση του οθωμανικού ιμπεριαλιστικού πνεύματος έχει προκαλέσει την αντίδραση των μεγάλων αλλά και των περιφερειακών δυνάμεων ενώ το φλερτάρισμά της με τη Ρωσία έχει ραγίσει το γυαλί της σχέσης της με τις ΗΠΑ, το ΝΑΤΟ και την ΕΕ που έχουν παύσει πλέον να την θεωρούν ως τον έμπιστο χωροφύλακα της περιοχής και πρότυπο εκδημοκρατικοποιημένου μωαμεθανικού κράτους. 

Η αποτελεσματική δράση των Κούρδων στην αντιμετώπιση του Ισλαμικού Κράτους, η ραγδαία αύξηση του πληθυσμού τους σε σχέση με τους Τούρκους, η ανάγκη διοχέτευσης των μεγάλων κοιτασμάτων υδρογονανθράκων του Ιράκ και του Αζερμπαϊτζάν στην ΕΕ καθώς και ο επιβαλλόμενος διαμοιρασμός της Συρίας για εξυπηρέτηση των συμφερόντων των μεγάλων και περιφερειακών δυνάμεων, έχουν τροχοδρομήσει την δημιουργία Κουρδικού κράτους το οποίο θα εκτείνεται από το βόρειο Ιράκ μέχρι τα βόρειοανατολικά παράλια της Συρίας ώστε να παρέχει έξοδο των υδρογονανθράκων της περιοχής στην Ανατολική Μεσόγειο και διοχέτευσή τους στην Ευρώπη μέσω του αγωγού EastMed.

Η δημιουργία κουρδικού κράτους θα επιφέρει αυτόματα την διχοτόμηση της Τουρκίας των 80 εκατ. κατοίκων και των 784.000 τ.χλμ. και πιθανόν να προκαλέσει περαιτέρω εσωτερικούς κλυδωνισμούς οι οποίοι θα την αποδυναμώσουν γεωπολιτικά ακόμη περισσότερο. Το ευρωπαϊκό μέρος της Τουρκίας και τα δυτικά της παράλια που αποτελούν την ατμομηχανή της τουρκικής οικονομίας πιθανόν να εξασκήσουν φυγόκεντρες δυνάμεις στον κορμό του Τουρκικού κράτους και αποσχιστικές ενέργειες από το ισλαμοποιημένο μέρος της κεντρικής και ανατολικής Τουρκίας.

Η ενεργειακή ασφάλεια της ΝΑ Μεσογείου προϋποθέτει την πολιτική σταθερότητα των χωρών της περιοχής, ιδιαίτερα αυτών από τις οποίες θα διέρχεται ο αγωγός EastMed αλλά πρωτίστως της Κύπρου η οποία με το σχέδιο αυτό ανάγεται σε ενεργειακό κόμβο. Η Κύπρος δεν μπορεί να τελεί υπό την κηδεμονία ή επιτήρηση της ασταθούς νέο-οθωμανικής Τουρκίας και να χρησιμοποιείται για εξυπηρέτηση των συμφερόντων της. Το συμφέρον της διεθνούς κοινότητας, ιδιαίτερα της ΕΕ αλλά και των ΗΠΑ, επιτάσσει όπως η Κύπρος αναχθεί σε ένα ανεξάρτητο ευρωπαϊκό κράτος το οποίο λόγω του μικρού του μεγέθους να μπορεί να ελέγχεται εύκολα από τον διεθνή παράγοντα και να διασφαλίζει την ομαλή συνεχή ροή των υδρογονανθράκων και τροφοδότηση της ΕΕ.

Η εμπειρία των τελευταίων τεσσάρων δεκαετιών, ιδιαίτερα όμως των τελευταίων δέκα ετών, έχει καταδείξει ότι το όραμα της Τουρκίας σχετικά με την Κύπρο είναι ο πολιτικός έλεγχος ολόκληρου του νησιού μέσω είτε του τουρκοκυπριακού συνιστώντος ομόσπονδου κρατιδίου είτε της τουρκοκυπριακής κοινότητας.

Τα πιο πάνω δεδομένα προσφέρουν πρόσφορο έδαφος για διεκδίκηση της συνέχισης της Κυπριακής Δημοκρατίας ως ενιαίο ευρωπαϊκό κράτος και την αποχώρηση και απεμπλοκή της Τουρκίας από τα πεπραγμένα του νησιού. Η κυβέρνηση της Κυπριακής Δημοκρατίας επιβάλλεται όπως υιοθετήσει άμεσα αυτό το νέο όραμα, εγκαταλείψει το ουτοπικό όραμα της μετεξέλιξης της Κυπριακής Δημοκρατίας σε Δικοινοτική Διζωνική Ομοσπονδία και εκπονήσει στρατηγικό σχέδιο για υλοποίησή του. Η επεξηγηματική αφήγηση του νέου οράματος στη διεθνή κοινότητα σε συνδυασμό με τη διεκδικητική τακτική θα απεγκλωβίσουν την Κυπριακή Δημοκρατία από την καλοστημένη παγίδα των Βρετανών και των Τούρκων και θα επιφέρουν σταδιακά την πολυπόθητη ελευθερία και οριστική δίκαιη και βιώσιμη λύση του κυπριακού προβλήματος.

https://www.apopseis.com/anagki-epanatopothetisis-tou-kypriakou-mia-monadiki-efkeria-logo-ton-geopolitikon-allagon-sti-na-mesogio/

Αντικατοχική Πορεία της 14ης Αυγούστου.

20/08/2017 Σχολιάστε

Δελτίο Τύπου για την Αντικατοχική Πορεία της 14ης Αυγούστου.

Ο Σύνδεσμος Φίλοι Της Καρπασίας στις 14ης Αυγούστου οργάνωσαν  Αντικατοχική Πορεία για τέταρτη χρονιά, για καταδίκη της παράνομης Τουρκικής εισβολής. Η Τουρκία στις 14ης Αυγούστου ξεκίνησε να ολοκληρώσει την κατοχή της πατρίδας μας με εθνικό ξεκαθάρισμα στην Καρπασία. Η Πορεία ήταν αφιερωμένη στους Εγκλωβισμένους μας, αυτούς τους σύγχρονους Σπαρτιάτες που φυλάνε την Τιμή και Εθνική μας Αξιοπρέπεια στα Στενά της Καρπασίας.

Η Αντικατοχική Πορεία ξεκίνησε από τον Κυκλοφοριακό Κόμβο του Λιμανιού Λάρνακας με Πορεία προς τις Φοινικούδες. Με μήνυμα πως «Η Καρδιά και αν Σπάσει θα Μπούμε στην Καρπασία» και «Το κορμί και αν λιώσει θα μπούμε στο Βαρώσι και σε όλη την κατεχόμενη γη μας», ζητώντας μια δημοκρατική λύση όπου όλοι οι πολίτες της Κυπριακής Δημοκρατίας θα είναι ίσοι, και ένας θα άνθρωπος θα είναι μια αξία, μια ψήφος.

Η Πορεία τερμάτισε στο μνημείο της Αρμενικής Γενοκτονίας, καθότι η Καρπασία μας είναι ιστορικά δεμένη με τους Αρμένιους και στην συγκέντρωση μίλησε ο κ. Χρήστος Ιακώβου, Διευθυντής του Κυπριακού Κέντρου Μελετών. Τηρήθηκε μονόλεπτος σιγή για τους ήρωες και Αγνοούμενους μας και έγινε κατάθεση στεφάνων. Την Αρμενική Κοινότητα εκπροσώπησε ο ιερέας της Αρμενικής Εκκλησίας του Αγίου Στεφάνου, Μαστότς Ασκαριάν, και παρέστηκε διμελής αντιπροσωπεία των Αρμενίων του Λιβάνου. Στεφάνια κατάθεσαν ο πρόεδρος του Κινήματος Οικολόγων-Συνεργασία Πολιτών, κ.Γιώργος Περδίκης, η κ.Άντρη Κουλία εκ μέρους του υποψηφίου προέδρου κ. Νικόλα Παπαδόπουλλου, ο κ. Χριστόδουλος Λευκαρίτης, Κεντρικός Οργανωτικός, εκ μέρους της ΕΔΕΚ, η κ. Ελλάδα Ιωάννου, αντιπρόεδρος της Αλληλεγγύης εκ μέρους της κ.Ελένης Θεοχάρους, ο κ.Αντρέας Μορφίτης εκ μέρους της Επαρχιακής  Λάρνακας της Αλληλελεγγύης, ο κ. Ηράκλης Ηρακλέους εκ μέρους του Ελάμ. Εκ μέρους του Συνδέσμου Φίλοι της Καρπασίας κατάθεσε στεφάνι ο κ. Παρασκευάς Χαραλάμπους.

«Δημοψήφισμα εδώ και τώρα: Η ποιότητα της λύσης θα καθορίσει το μέλλον όλων των πτυχών του δημοσίου βίου στον τόπο.»

20/08/2017 Σχολιάστε

FILE PHOTO. Από τα συλλητήρια υπέρ του ΟΧΙ στο Δημοψήφισμα για το Σχέδιο Ανάν το 2004. ΚΥΠΕ/ Γιώργος Κωνσταντίνου

Tου Άθου Κοιρανίδη
Το κυπριακό πρόβλημα αποτελεί το κορυφαίο ζήτημα της πατρίδας μας τις τελευταίες 6 δεκαετίες. Είναι αμφίβολο αν την περίοδο αυτή υπήρξε έστω και μία μέρα που το Κυπριακό να μη βρισκόταν ανάμεσα στα κύρια θέματα της επικαιρότητας. Σε όλες τις προεκλογικές συζητήσεις, ενόψει είτε προεδρικών είτε βουλευτικών εκλογών, το κυπριακό ζήτημα αναδεικνυόταν πάντοτε ανάμεσα στα σημαντικότερα αν όχι το σημαντικότατο. Ο λόγος είναι ξεκάθαρος. Η ποιότητα της λύσης του Κυπριακού θα καθορίσει το μέλλον όλων των πτυχών του δημοσίου βίου στον τόπο καθώς και αυτή την ίδια την επιβίωση του λαού μας στην πατρίδα του.

Το 1960 η Κύπρος απέκτησε την ανεξαρτησία της από τους Βρετανούς αποικιοκράτες και ανακηρύχθηκε σε ενιαίο κράτος με την ονομασία Κυπριακή Δημοκρατία. Παρόλα τα ρατσιστικά, αντιδημοκρατικά, διαιρετικά και δυσλειτουργικά του στοιχεία, το σύνταγμα του 1960 καθόριζε ως μορφή του πολιτεύματος της Κυπριακής Δημοκρατίας το ενιαίο κράτος. Οι Τουρκία και Βρετανία που για στρατηγικούς λόγους απέβλεπαν στη διχοτόμηση του νησιού, ώστε να περιοριστεί η πλήρης ελληνοποίησή του, πριν στεγνώσει το μελάνι υπογραφής των συνθηκών Ζυρίχης-Λονδίνου, ξεκίνησαν εργολαβικά συντονισμένη εκστρατεία κατάλυσης της Κυπριακής Δημοκρατίας και αντικατάστασής της με ένα ομόσπονδο μόρφωμα υποτελές σε αυτές. Τα γεγονότα του 1963, 1964, 1967 και πρωτίστως η εισβολή του 1974 επέβαλε επί του εδάφους τη διαίρεση του νησιού ανάμεσα στις 2 κοινότητες και επέφερε τη δημιουργία 2 ζωνών. Υπό την πίεση των γεγονότων του 1974, ο Αρχιεπίσκοπος Μακάριος αποδέχτηκε την ιδέα της Δι-κοινοτικής Δι-ζωνικής Ομοσπονδίας (ΔΔΟ), παρόλο που σύμφωνα με αξιόπιστες μαρτυρίες μετανόησε αλλά δεν πρόλαβε να δημοσιοποιήσει τη μετάνοιά του. Η εκστρατεία κατάλυσης της Κυπριακής Δημοκρατίας συνεχίστηκε με την ανακήρυξη του ψευδοκράτους και συνεχίζεται μέχρι σήμερα με την Τουρκία να διακηρύσσει με κάθε ευκαιρία οπουδήποτε και οποτεδήποτε ότι θεωρεί την Κυπριακή Δημοκρατία ως εκλιπούσα γι’ αυτό και δεν την αναγνωρίζει. 

Από το 1977 και εντεύθεν, η ΔΔΟ αποτελεί τη συμφωνημένη μορφή του πολιτεύματος στη βάση του οποίου διεξάγονται οι διαπραγματεύσεις για επίλυση του Κυπριακού. Με πρόφαση την επίδειξη καλής θέλησης, η ελληνοκυπριακή πλευρά έχει αγνοήσει την κρυστάλλινη και συνεπή ρητορική και πρακτική της Τουρκίας, αποδεχόμενη τη διεξαγωγή συνομιλιών χωρίς απαραίτητη προϋπόθεση την ξεκάθαρη αναγνώριση της Κυπριακής Δημοκρατίας από την Τουρκία.

Επτά συνολικά Ελληνοκύπριοι ηγέτες προσπάθησαν τα τελευταία 40 χρόνια να λύσουν το πρόβλημα σε αυτή τη βάση χωρίς αποτέλεσμα.Το 2004, ο κυπριακός λαός είχε την πρώτη και μόνη μέχρι σήμερα ευκαιρία να τοποθετηθεί επίσημα επ’ αυτού, όταν το 76% των Ελληνοκυπρίων το απέρριψαν. Η ετυμηγορία του κυπριακού λαού έχει αγνοηθεί από τους 3 τελευταίους προέδρους Παπαδόπουλο, Χριστόφια και Αναστασιάδη, οι οποίοι συνέχισαν να διαπραγματεύονται στη βάση της ΔΔΟ.

Τα τελευταία χρόνια, λόγω πληρέστερης ενημέρωσης, όλο και μεγαλύτερος αριθμός Κυπρίων πολιτών και πολιτικών κομμάτων τάσσονται ενάντια στη ΔΔΟ. Οι δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι ο αριθμός αυτός πιθανόν να αποτελεί και την πλειοψηφία. Δυστυχώς, το προσωπικό και κομματικό συμφέρον εξαγοράζει τις συνειδήσεις πολλών πολιτών που στις προεδρικές και βουλευτικές εκλογές ψηφίζουν με γνώμονα όχι το συμφέρον της πατρίδας, αλλά το προσωπικό όφελος με αποτέλεσμα να αναρριχούνται στην εξουσία ακραίοι φιλο-δι-ζωνικοί, όπως τους Χριστόφια και Αναστασιάδη.

Η αρχή της δημοκρατίας επιβάλλει όπως για αυτό το σημαντικότατο θέμα αποφασίσει άμεσα ο λαός διά δημοψηφίσματος. Όλος ο κυπριακός λαός, Ελληνοκύπριοι και Τουρκοκύπριοι σε ενιαίο δημοψήφισμα. Το δημοψήφισμα θα δώσει την ευκαιρία για εξαντλητική συζήτηση και πλήρη κατανόηση των εκατέρωθεν θέσεων.  Το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος εκ των πραγμάτων θα αποτελεί εντολή προς την πολιτική ηγεσία για τα περαιτέρω βήματα. Οι προεδρικές εκλογές του Φεβρουαρίου 2018 επιβάλλεται όπως διεξαχθούν μετά που ο κυπριακός λαός θα δώσει την ξεκάθαρη αυτή εντολή.

https://www.apopseis.com/dimopsifisma-edo-ke-tora-i-piotita-tis-lysis-tha-kathorisi-to-mellon-olon-ton-ptychon-tou-dimosiou-viou-ston-topo/

«Οικονομική επέλαση φίλων του Ταγίπ: Πλάτες σε Τούρκους επιχειρηματίες στα κατεχόμενα, επηρεάζουν τη διαχείριση Κυπριακού.»

14/08/2017 Σχολιάστε

FILE PHOTO: Ο Ταγίπ Ερντογάν στα κατεχόμενα εδάφη της Κύπρου με τον κατοχικό ηγέτη Μουσταφά Ακιντζί στα εγκαίνια του τμήματος του έργου μεταφοράς νερού από την Τουρκία. Φωτογραφία ΚΥΠΕ

Του Κώστα Βενιζέλου

Πεδίο οικονομικών συναλλαγών και διαπλοκής αποτελεί η κατεχόμενη Κύπρος για το καθεστώς Ερντογάν. Η επιχειρηματική δραστηριότητα φίλων του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν στην κατεχόμενη Κύπρο αποτελεί κοινό μυστικό και φαίνεται να επηρεάζει τις εξελίξεις του Κυπριακού αλλά και τη διαχείριση που γίνεται από τουρκικής πλευράς σε διάφορες πτυχές. Αυτό, τουλάχιστον, υποδεικνύουν ενημερωμένες πηγές, που παρακολουθούν τις «πολυεπίπεδες» δράσεις του καθεστώτος Ερντογάν στην κατεχόμενη Κύπρο. Σύμφωνα με ασφαλείς πληροφορίες, Τούρκοι επιχειρηματίες, οι οποίοι είναι πολιτικά και όχι μόνο φίλοι του Τούρκου Προέδρου, έχουν έντονη οικονομική δραστηριότητα στα κατεχόμενα ενώ φαίνεται πως θα αναλάβουν και μια σειρά άλλα έργα, που θα εγκρίνει η Τουρκία ή και το ψευδοκράτος.

Όλα αυτά με τις πλάτες της Άγκυρας. Τούτο, βέβαια, που διαδραματίζεται στα κατεχόμενα συνιστά μέρος της ευρύτερης εικόνας της τουρκικής πολιτικής και αφορά πρωτίστως στις προσωπικές και πολιτικές συνεργασίες του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν.

Τούρκοι επιχειρηματίες, λοιπόν, έχουν αναλάβει έργα υποδομής σε όλη την κατεχόμενη περιοχή. Για παράδειγμα, στην κατεχόμενη πόλη της Μόρφου ανέλαβαν σημαντικά έργα (πανεπιστήμιο, δρόμοι κ.λπ.) και ευελπιστούν να εξασφαλίσουν κι άλλα. Σημειώνεται πως κατά τις συζητήσεις στα πλαίσια της Πενταμερούς Διάσκεψης στο Κραν Μοντάνα, η τουρκική πλευρά διαμήνυσε πως θα μπορούσε να συζητήσει επιστροφή μόνο μέρους της περιοχής της Μόρφου (αυτό προκύπτει και από τον χάρτη που κατέθεσαν τον Ιανουάριο στη Γενεύη). Είχε αναφερθεί πως στην Πενταμερή σε συζητήσεις που έγιναν στο μικρό τραπέζι των συζητήσεων, η τουρκική πλευρά δεν αποδέχεται επιστροφή ολόκληρης της πόλης, σίγουρα όχι της παραλίας ενώ είχαν τεθεί και όροι ως προς τις περιουσίες και έργα υποδομής. Πληροφορίες αναφέρουν πως υπήρξε αναφορά και στο κτήριακό συγκρότημα του πανεπιστημίου. 

Εμπλοκή των φίλων Ερντογάν υπάρχει και στο έργο του αιώνα, τη μεταφορά του νερού (κατασκευή και διαχείριση). Εκεί που έγιναν έργα υποδομής για το νερό, η τουρκική πλευρά δεν ήταν και φαίνεται να είναι διατεθειμένη να συζητήσει «εδαφικές αναπροσαρμογές». Προ πολλού έγιναν επενδύσεις στον τουριστικό τομέα με ανέγερση και λειτουργία ξενοδοχείων. Την ίδια ώρα, σχεδιάζουν την κατασκευή ναυπηγείων στο κατεχόμενο λιμάνι της Αμμοχώστου ενώ κάποια στιγμή εξέταζαν και το ενδεχόμενο για λειτουργία αεροδρομίου στην Καρπασία. Εμπλοκή φίλων του Ερντογάν υπάρχει και στο παράνομο αεροδρόμιο της Τύμπου. Οι επιχειρηματίες στην Τουρκία εξακολουθούν να θεωρούν «παρθένο τοπίο» την κατεχόμενη Κύπρο ενώ σε περίπτωση συμφωνίας στο Κυπριακό, εκτιμούν πως θα «προελάσουν» και στην «ελληνική πλευρά» καθώς λόγω του μεγέθους των εταιρειών τους δεν μπορούν να τους ανταγωνιστούν ελληνοκυπριακές εταιρείες. Αυτό, όμως, δεν αποτελεί, όπως φαίνεται, προτεραιότητά τους καθώς προσβλέπουν στην εκμετάλλευση επιχειρηματικά και οικονομικά της κατεχόμενης περιοχής.

Τα μαρωνίτικα χωριά

Η κίνηση που έγινε με την εξαγγελία για επιστροφή Μαρωνιτών στα κατεχόμενα χωριά τους έχει πολλές πτυχές. Η πρώτη αφορά το εδαφικό. Η τουρκική πλευρά έχει ξεκαθαρίσει πως δεν αποδέχεται επιστροφή των χωριών αυτών υπό τη διοίκηση του ελληνοκυπριακού συνιστώντος κρατιδίου. Με την εξαγγελία επιχειρεί να «κλειδώσει» πως τα μαρωνίτικα χωριά θα παραμείνουν και μετά από συμφωνία στην περιοχή που θα ελέγχει η τουρκική πλευρά. Παράλληλα, θεωρεί πως καταγράφει μια κίνηση «καλής θέλησης» και ταυτόχρονα προκαλεί συζητήσεις, ενδεχομένως και αντιπαραθέσεις στην ελληνοκυπριακή πλευρά. Η παρουσία εκπροσώπου της λεγόμενης τουρκικής πρεσβείας στα κατεχόμενα, στην πρώτη σύσκεψη που πραγματοποιήθηκε προ ημερών από παράγοντες του ψευδοκράτους για εξέταση των διαφόρων πτυχών του θέματος, επιβεβαιώνει το αυτονόητο. Ότι η Τουρκία θα διαχειριστεί το ζήτημα τούτο, με τους μηχανισμούς του ψευδοκράτους να εφαρμόζουν τις οδηγίες. Οι πληροφορίες φέρουν συμμετοχή Τούρκων επιχειρηματιών στην ανοικοδόμηση των μαρωνίτικων χωριών. Είναι προφανές, πάντως, πως με το θέμα των «υπηκοοτήτων» που τέθηκε από το ψευδοκράτος, για να δοθεί δηλαδή «ιθαγένεια» σε όσους θα επιστρέψουν και εγκατασταθούν, περιορίζει ή και εξουδετερώνει την εφαρμογή της εξαγγελίας. Τι θα γίνει, όμως, με τις περιουσίες; Αυτό είναι ένα θέμα που θα έχει συνέχεια.

Δεν προχωρούν με Αμμόχωστο

Η τουρκική πλευρά δεν ανακοίνωσε ποτέ θέμα Αμμοχώστου. Ήταν μια διαρροή για να δοκιμαστούν τα αντανακλαστικά της ελληνοκυπριακής πλευράς. Σε σχέση, πάντως, με το θέμα της ανοικοδόμησης της κατεχόμενης πόλης αλλά και ευρύτερα των κατεχόμενων περιοχών, υπενθυμίζεται πως είχε υπογραφεί τον Μάιο του 2014 πρωτόκολλο συνεργασίας από εκπροσώπους της Ομοσπονδίας Συνδέσμων Εργολάβων Κύπρου (ΟΣΕΟΚ) με την Ένωση Τουρκοκυπρίων Εργολάβων. Αργότερα ο Τουρκοκυπριακός Σύνδεσμος υπέγραψε συμφωνία με τους Τούρκους εργολάβους. Ο Πρόεδρος της Ένωσης Εργολάβων Τουρκίας, Μιτχάτ Γενίγκιουν, εκτίμησε τότε ότι υπάρχουν δουλειές στην Κύπρο αξίας 100 δις ευρώ. Η Ένωση, είπε, έχει 140 μέλη που κάνουν το 70% των κατασκευών στην Τουρκία και το 90% των εργασιών κατασκευαστικών τουρκικών εταιρειών στο εξωτερικό. Αναφέρθηκε στην ανοικοδόμηση της Αμμοχώστου και για έργα σε «αδρανείς περιοχές».

Γεωπολιτική και διαπλοκή μέσω κατεχομένων

Πάγια και διαχρονική είναι η τουρκική πολιτική στην Κύπρο και συνδέεται με τους γεωπολιτικούς σχεδιασμούς της Άγκυρας για στρατηγικό έλεγχο του νησιού. Αυτό αποτελεί και το βασικό εμπόδιο για να επιτευχθεί συμφωνία στο Κυπριακό. Σημειώνεται δε πως τα ενεργειακά ενισχύουν την εμμονή της Άγκυρας για πολιτική και στρατιωτική παρουσία στο νησί. Και τούτο έχει επιβεβαιωθεί με τον πλέον ξεκάθαρο τρόπο κατά τη διάρκεια των δυο Πενταμερών Διασκέψεων σε Γενεύη και Κραν Μοντάνα, τον Ιανουάριο και τον Ιούνιο. Παράλληλα, είναι προφανές πως η Τουρκία από το 1974 και εντεύθεν έχει χρησιμοποιήσει πολλαπλώς την κατεχόμενη Κύπρο. Και για ξέπλυμα βρόμικου χρήματος, για παράνομες δραστηριότητες, που μεταφέρονταν από την Τουρκία αλλά και για διαπλοκή. Το πολιτικό σύστημα επωφελήθηκε πολλαπλώς από τα κατεχόμενα.

Οι παράλληλες κινήσεις και το Σχέδιο Β’ της Άγκυρας

Το πολυσυζητημένο Σχέδιο Β’ της Τουρκίας βρίσκεται εδώ και καιρό σε διαδικασία εφαρμογής ενώ την ίδια ώρα η Άγκυρα και ο εγκάθετός της στα κατεχόμενα, Μουσταφά Ακιντζί, «στηρίζουν» τη διαδικασία των διαπραγματεύσεων ( όταν ακόμη ευρίσκονταν εν ζωή).  Μέσα από διάφορες ενέργειες και αποφάσεις, η Άγκυρα διαμορφώνει ένα σκηνικό στα κατεχόμενα, που παρουσιάζεται ως εξής:

  • Πλήρης εξάρτηση των κατεχομένων και πραγματοποίησης μικρών και προσεκτικών βημάτων ενσωμάτωσης στην Τουρκία.
  • Απόλυτος έλεγχος των κατεχομένων από την Τουρκία( νερό, έργα, πληθυσμός).
  • Ανάπτυξη της γεωργίας( νερό), του τουρισμού( υποδομές) και ενίσχυση της οικονομίας του κατεχόμενου τμήματος με εμπλοκή Τούρκων οικονομικών παραγόντων.
  • Αναβάθμιση διά των έργων υποδομής της αξίας των ε/κ περιουσιών και περιπλοκή των συζητήσεων στο πεδίο της διαδικασίας των διαπραγματεύσεων.

Υπενθυμίζεται συναφώς ότι με βάση τη Συμφωνία Πλαίσιο ανάμεσα στην τουρκική κυβέρνηση και το  ψευδοκράτος, η οποία είχε υπογραφεί στις 20 Ιουλίου 2010, προκύπτουν μια σειρά από ενδιαφέροντα στοιχεία αναφορικά με τη μεταφορά του νερού στα κατεχόμενα.

  • Η πώληση σε τρίτες χώρες ( εννοεί μάλλον την Κυπριακή Δημοκρατία), θα γίνεται από την Τουρκία και το ψευδοκράτος θα λαμβάνει κάποια ποσοστά.
  • Η εισαγωγή του εξοπλισμού, των υλικών για το έργο έγινε από την Τουρκία καθώς και οι εργάτες που έχουν εργασθεί μεταφέρθηκαν από τη χώρα.
  • Η γη απ’ όπου περνά ο αγωγός βρίσκονται στην κυριότητα της Τουρκικής Δημοκρατίας.

https://www.apopseis.com/ikonomiki-epelasi-filon-tou-tagip-plates-se-tourkous-epichirimaties-sta-katechomena-epireazoun-ti-diachirisi-kypriakou/

Για το κυπριακό κοίτασμα «Ονησιφόρος».

14/08/2017 Σχολιάστε

Η. Κονοφάγος

https://youtu.be/Per58hs3l80

Αρέσει σε %d bloggers: