Αρχείο

Archive for the ‘Κύπρος / κυπριακό’ Category

«Στη Λευκωσία πρέπει να συνειδητοποιήσουν επιτέλους πως διαθέτουν ένα ακαταμάχητο όπλο, την Κυπριακή Δημοκρατία.»

18/02/2018 Σχολιάστε

Ο θυρεός της Κυπριακής Δημοκρατίας τα αποκαλυπτήρια του οποίου έγιναν στις 20 Ιουλίου 2014.

Του Μάριου Ευρυβιάδη

Η Τουρκία απειλεί και εκβιάζει ευθέως την Κύπρο από το 1964. Αυτό που πέτυχε το 1974, δηλαδή την ντε φάκτο διχοτόμηση του τόπου, δεν το πέτυχε λόγω της μακρόπνοης της στρατηγικής, των ευφάνταστων σχεδιασμών της, του περιβόητου σχεδίου του 1956 του Νιχάτ Ερίμ- και πρωθυπουργού της τουρκικής χούντας του 1971 και ο οποίος δολοφονήθηκε το 1973 ως υπαίτιος της εκτέλεσης Τούρκων πατριωτών από την τουρκική χούντα. 

Όσοι πιστεύουν την εκδοχή περί της αποτελεσματικής μακροστρατηγικής της Άγκυρας, ας εντοπίσουν και ας  διαβάσουν την επιστολή του Ραούφ  Ντενκτάς του 1973, όπου εκεί  εκφράζει την πικρία του προς την Άγκυρα διότι, λέει, «εγκατέλειψε» τους μαχητές στο έλεος («οι ηρωικοί μαχητές δεν έχουν άλλη υπομονή, δεν έχουν άλλη δύναμη, είναι εξουθενωμένοι, έχουν εγκαταλειφτεί»,  κ.λπ.) Η επιστολή Ντενκτάς, που πρέπει να εκφωνήθηκε και από τον ραδιοσταθμό Μπαϋράκ, καταγράφτηκε  από τους αμερικανικούς σταθμούς παρακολούθησης στην Κύπρο- Foreign Broadcast Information Service, FBIS- που βρίσκονταν υπό τη διαχείρηση της CIA και διανεμήθηκε εσωτερικά σε Αμερικανούς αξιωματούχους.

Αυτό που η Τουρκία πέτυχε το 1974, το πέτυχε διότι δικοί μας επίορκοι σε Ελλάδα και Κύπρο- τα δικά μας παλικάρια της φακής, οι εξωνημένοι, οι απάτριδες και οι  αφελείς- οργάνωσαν και υλοποίησαν το προδοτικό Ιουλιανό πραξικόπημα. Χωρίς το προδοτικό πραξικόπημα καμιά τουρκική στρατηγική δεν μπορούσε να υλοποιηθεί στην Κύπρο. Και το έπραξαν για έναν και μόνο λόγο: για να πουλήσουν «εκδούλευση» στους υπερατλαντικούς πάτρωνές τους και ως αντάλλαγμα, να διατηρήσουν την εξουσία τους ώστε να συνεχίζουν να καταπατούν τις ελευθερίες των Ελλήνων και να παραγοντίζουν στην Κύπρο ως «υπερπατριώτες». Όσο δε για τους Κύπριους αφελείς, την απάντηση τη δίνει ο μεγαλύτερος σύγχρονος Έλληνας στοχαστής, ο Παναγιώτης Κονδύλης που έγραψε πως αυτά που επιδιώκουν οι ισχυροί τα προπαγανδίζουν οι αφελείς.

Όμως, από το 1974- όταν  οι Τούρκοι λύσσαξαν πυρπόλησαν και έσφαξαν στο όνομα του Αλλάχ, αλλά απέτυχαν να καταλύσουν το κυπριακό κράτος και ας τους συνεπικουρούσαν οι δυτικοί πάτρωνές τους- εκτιμώ πως το πραγματικό στρατηγικό ζητούμενο για την Άγκυρα δεν είναι η ντε φάκτο διχοτόμηση. Δεν είναι ούτε και ο παμπούλας της «τελικής διχοτόμησης», τάχατες, που μας σερβίρουν καθημερινά βαθυστόχαστοι σχολιαστές  στα ΜΜΕ (το «αν δεν λυθεί το πρόβλημα μέσω της ΔΔΟ, το αποτέλεσμα θα είναι η τελική διχοτόμηση» είναι το ρεφρέν τους). Και ούτε είναι τα «δυο κράτη», μια «λύση» με την οποία φλερτάρουν πολλοί και πάλιν αφελείς- «εμείς από εδώ, εκείνοι από εκεί, να είμαστε ήσυχοι και να μην τους έχουμε στα πόδια μας», είναι το σκεπτικό τους.

Ούτε η «τελική διχοτόμηση» αλλά ούτε και  τα «δυο κράτη» εξυπηρετούν την Άγκυρα. Αυτοί που αυτοπαραμυθιάζονται πως με την «τελική διχοτόμηση» ή/και τα «δυο κράτη»  θα «βρουν την ησυχία τους,  ζούν με ευσεποθισμούς. Θέλουν να πιστεύουν πως «αφού θα έχει ο καθένας το κράτος του» η Τουρκία θα «μας αφήσει ήσυχους».

Με ανάλογη πλάνη ζουν και αυτοί που πιστεύουν πως με τη Δικοινοτική Διζωνική Ομοσπονδία θα χαράξει μια «καινούργια μέρα στον τόπο», αφού θα έχουμε «reunification». Εφόσον με τον ένα ή με τον άλλο τρόπο η Άγκυρα πετύχει να καταλύσει το κυπριακό κράτος,  δεν πρόκειται ποτέ να επιτρέψει να υπάρχει η οποιαδήποτε μορφή πολιτικής αυτονομίας στον γεωγραφικό χώρο της Κύπρου- είτε μέσω της «τελικής διχοτόμησης» ή μέσω των «δυο κρατών». Σατραπεία της θέλει την Κύπρο, η Άγκυρα. Και την θέλει εσαεί.

Δεν κοιτάζουν όλοι αυτοί τι συμβαίνει στη Συρία; Ξεχνούν μήπως όλοι αυτοί πως άρχισε η «τουρκική διάσταση» της Συριακής κρίσης; Ξεχνούν πόσα ταξίδια στη Συρία έκανε ο Νταβούτογλου (40 ή μήπως 140,  μου διαφεύγει ο αριθμός) για να φέρει το Άσαντ με τα νερά του; Ξέχνουν τις κυριολεκτικά αγκαλιές και το «χέρι, χέρι» του Άσαντ με τον Ερντογάν; Σατραπεία τους ήθελε και τη Συρία του Άσαντ, το τουρκικό δίδυμο. Και όταν ο αρχικά αφελής Άσαντ συνειδητοποίησε τι ήθελαν και τους εξαπέστειλε, αυτοί αφηνίασαν και εκμεταλλευόμενοι τον εμφύλιο πόλεμο στη χώρα, όπλισαν τους αποκεφαλιστές του Ισλαμικού κράτους κατά του Άσαντ. Είναι με αυτούς τους μακελάρηδες που επιτίθενται και σφάζουν αμάχους και στη συριακή επαρχία του Αφρίν, σήμερα.

Από το 1964 η Τουρκία έχει εγκαταλείψει τη διχοτόμηση και την οποία είχε ως στρατηγικό της στόχο από το 1956. Την εγκατάλειψε αφού συνειδητοποίησε πως μια τέτοια στρατηγική θα έφερνε, με τον ένα ή τον άλλο, τρόπο την ελληνική στρατιωτική παρουσία της Ελλάδας στην Ανατολική Μεσόγειο, «περικυκλώνοντάς» την. Από το 1964 μέχρι το 1967 η «περικύκλωση» συνέβη ντε φάκτο, με την παρουσία της ελληνικής μεραρχίας στην Κύπρο. Και όπως είναι γνωστό, οι χουντικοί επίορκοι την απέσυραν για τον ίδιο λόγο που προανέφερα με αναφορά στο Ιουλιανό πραξικόπημα: για να διατηρηθούν στην εξουσία και να συνεχίσουν απρόσκοπτα να καταδυναστεύουν τους Έλληνες.

Μετά που η Άγκυρα απέτυχε να καταλύσει την Κυπριακή Δημοκρατία με πόλεμο το 1974, στρατηγική της είναι πλέον ο γεωστρατηγικός έλεγχος της Κύπρου μέσω «κατασκευών» όπως είναι η ΔΔΟ. Να το θέσω διαφορετικά. Η Άγκυρα επιδιώκει ως στρατηγικό ζητούμενο την κατάλυση της ΚΔ και τη δημιουργία ενός πολιτικά ευνουχισμένου μορφώματος που να μην έχει την οποιαδήποτε υπόσταση αυτόνομου ή αυτόνομων κρατών.

Οι απειλές της Τουρκίας

Η Τουρκία θα συνεχίζει να απειλεί, να εκβιάζει και, φαινομενικά, να δημιουργεί  τετελεσμένα. Πολύ δε πιθανό να επιχειρήσει και γεώτρηση εντός της κυπριακής ΑΟΖ. Δεν πρόκειται όμως να πετύχει τίποτα εφόσον υπάρχει και λειτουργεί η Κυπριακή Δημοκρατία. Το τι συμβαίνει στην κυπριακή ΑΟΖ είναι κατ´ εμέ ήσσονος σημασίας. Γιατί συμβαίνει, είναι το σημαντικό.

Όλα αυτά οι ισλαμοφασίστες της Άγκυρας τα κάνουν για να κατατρομοκρατήσουν τον κυπριακό λαό. Ταυτόχρονα πουλούν «τρέλα» στους Δυτικούς (που συνεχίζουν να παραμένουν πάτρωνές τους διότι οι Τουρκαλλάδες γνωρίζουν καλύτερα από όλους πως η κότα που γεννά τα χρυσά για αυτούς αυγά βρίσκεται στη Δύση και όχι στην Ανατολή) για να εξασφαλίσουν  διαπραγματευτικά ατού και ερείσματα, ώστε οι Δυτικοί να κάνουν τη δουλειά των Τούρκων για τους Τούρκους. Να πιέσουν δηλαδή την Κύπρο, τον Νίκο Αναστασιάδη ουσιαστικά, να παίξει το παιγνίδι τους, να ξαναπάει στις τραγελαφικές συνομιλίες και, βέβαια, αυτές να «ξαναρχίσουν» όχι από εκεί που «σταμάτησαν» αλλά από εκεί που οι Τούρκοι θέλουν, και που οι Δυτικοί πάτρωνές τους επίσης θέλουν, «σφυρίζοντας» στο αυτί του Αναστασιάδη.

Το όπλο της Λευκωσίας

Στη Λευκωσία πρέπει να συνειδητοποιήσουν επιτέλους πως διαθέτουν ένα ακαταμάχητο όπλο. Αυτό είναι η Κυπριακή Δημοκρατία και η υπόστασή της ως κρατικό υποκείμενο. Όσο και να σκυλιάζουν στην Άγκυρα, το κράτος αυτό- έστω και βαριά τραυματισμένο- δεν μπορούν να το αποτελειώσουν, χίλια χρόνια τουρκικά και να περάσουν. Θα βρίσκεται εκεί, ναι καρφί στα μάτια τους, και θα παρέχει προστασία και ασφάλεια στους πολίτες του μόνο με την ύπαρξή του. Θα παραμένει το απόρθητο καταφύγιό τους.

Όπως και το 1974, μόνο εμείς μπορούμε να κάνουμε δυνατή την όποια επιτυχία της Άγκυρας. Και όσοι συμπράξουν προς αυτή την κατεύθυνση θα εγκληματίσουν κατά του κυπριακού λαού, περισσότερο από τους επίορκους του 1974. Διότι το 1974 ο προδομένος και βαριά τραυματισμένος λαός, σήκωσε στωικά τον σταυρό του μαρτυρίου και επανήλθε. Επανήλθε διότι διέθετε ως εργαλείο επιβίωσής του το κυπριακό κράτος. Και το οποίο μάλιστα έγινε και μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης. (Θυμάται πράγματι κανείς  πως τότε οι Τούρκοι απειλούσαν ακόμη και με πόλεμο για να αποτρέψουν την ένταξη στην ΕΕ;).

Αν του αφαιρεθεί το εργαλείο αυτό, είναι σαν να τον αλυσοδένουν πισώπλατα. Δεν θα μπορέσει να επιβιώσει παρά μόνος ως «υποταγμένος προστατευόμενος»,  δηλαδή ως «ντίμης». Και για όσον καιρό καταφέρει να κρατήσει. «Ντίμηδες» ονομάζονται όλοι οι μη μουσουλμάνοι που διαβιούν σε περιοχές που κυριαρχούν μουσουλμάνοι και οι οποίοι για να «χαίρουν» της μεγαλόψυχης προστασίας του Ισλάμ θα  πρέπει να  πληρώνουν στους μουσουλμάνους ετήσιο  φόρο-τζίζγια- και να αυτοταπεινώνονται μπροστά τους.

Στην Κύπρο το πιο ζωντανό παράδειγμα «ντίμηδων»  είναι οι εγκλωβισμένοι Καρπασίτες, οι οποίοι το 1974 ήταν 25 χιλιάδες και σήμερα λίγες μόνο εκατοντάδες. Η περίπτωσή τους προδιαγράφει και  το μέλλον των υπολοίπων χριστιανών της Κύπρου, όταν θα παύσει να υπάρχει κράτος για να τους προστατεύει. Όπως συνέβη και στους χριστιανούς της Μικράς Ασίας και της Μέσης Ανατολής.

https://www.apopseis.com/sti-lefkosia-prepi-na-syniditopiisoun-epitelous-pos-diathetoun-ena-akatamachito-oplo-tin-kypriaki-dimokratia/

Advertisements

«Τουρκική εισβολή στο Αφριν και Κυπριακό – Το 1974 σε replay!»

17/02/2018 Σχολιάστε

Posted by olympiada στο Φεβρουαρίου 16, 2018

Βρετανία, Ρωσία, Αμερική συνένοχες…

Στις 22 Ιανουαρίου 2018 ο Βρετανός Υπ. Εξωτερικών και Κοινοπολιτείας Μπόρις Τζόνσον έγραψε στο twitter του Φόρειν Όφις: «Παρακολουθούμε στενά τις εξελίξεις στο Αφρίν. Η Τουρκία έχει δίκαιο να θέλει να διατηρήσει τα σύνορά της ασφαλή. Μοιραζόμαστε το στόχο να ελαττωθεί η βία και να μείνουμε προσηλωμένοι πάνω στη πιο σημαντική δουλειά, δηλαδή την πολιτική διαδικασία στη Συρία που θα οδηγήσει στο τερματισμό του καθεστώτος Ασσάντ».

Την ίδια μέρα ανταπόκριση του ΚΥΠΕ έλεγε πως « η βρετανική κυβέρνηση θεωρεί «θεμιτές» τις τουρκικές επιχειρήσεις κατά των Κούρδων, με σκοπό την ασφάλεια των τουρκικών συνόρων».

Δηλαδή η βρετανική κυβέρνηση υποστηρίζει την τουρκική εισβολή στη Συρία με στόχο την ανατροπή του Ασσάντ. Αυτό είναι το κρατούμενο.

Την ίδια μέρα (22.1.2018) ο Μπόρις Τζόνσον είχε συνάντηση στο Λονδίνο με τον Αμερικανό ομόλογό του Ρέξ Τίλλερσον και στη επίσημη ανακοίνωση του Φόρειν Όφις που ακολούθησε για όσα συζήτησαν, σχετικά με τη Συρία γράφτηκε: «Για τη Συρία ο Υπ. Εξωτερικών (Τζόνσον) εξέφρασε την υποστήριξη του στην πρόσφατη ομιλία του Ρέξ Τίλλερσον για τη κρίση στην Συρία. Αμφότεροι υπουργοί συζήτησαν πώς να κινηθούν για μια πολιτική διαδικασία που θα οδηγήσει στο τέλος του καθεστώτος Ασσάντ».

Είναι όμως μια συνεργασία, που θυμίζει τη συνεργασία τους το 1974 που άφησαν τις τουρκικές εισβολές να εκτελεσθούν, όπως είχε αποφασίσει το Λονδίνο και είχε δώσει το πράσινο φως στον Ετσεβίτ από τις 17 Ιουλίου 1974. Το Λονδίνο απέρριψε ασυζητητί τις προτροπές και προειδοποιήσεις του Κίσσιγκερ για τους κινδύνους με αποτέλεσμα ο Κίσσιγκερ να ακολουθήσει, εφόσον το Κυπριακό ήταν και παραμένει βρετανικό θέμα. Έτσι άφησαν τον Ετσεβίτ να προχωρήσει με στόχο την αντικατάσταση του στάτους κβο με άλλη συνταγματική διευθέτηση. Την αποκάλυψη έκανε ο ίδιος ο τότε βρετανός υπ. Εξωτερικών και Κοινοπολιτείας Τζέιμς Κάλλαχαν στην κατάθεση του στην Επιτροπή Εξωτερικών Υποθέσεων της βρετανικής Βουλής αρχές του 1976…

(Βλέπε «Οι πραγματικές προθέσεις του Λονδίνου» Φ.Α. Σημερινή 20.9.2015

Η Ρωσία

΄Όπως και τότε στην περίπτωση της Κύπρου έτσι και τώρα στην περίπτωση της Συρίας, η Ρωσία δεν έκανε τίποτα να σταματήσει τις δύο τουρκικές εισβολές. Απίστευτα ακολουθήθηκε η ίδια τουρκική τακτική. Την Πέμπτη πριν την εισβολή στο Αφρίν η Άγκυρα έστειλε στη Μόσχα τον αρχηγό των Τουρκικών Ενόπλων Δυνάμεων για να πάριε την έγκριση της Μόσχας, όπως μετέδωσε το πρακτορείο Ρόιτερ. Δύο μέρες μετά, η Ρωσία δήλωσε ότι αποσύρει τα στρατεύματά της από το Αφρίν καθώς η Τουρκία ξεκινούσε την εισβολή. Και η δικαιολογία της Μόσχας; Απέσυρε τα στρατεύματά της για να αποφύγει τάχα, πιθανή πρόκληση και απειλή στη ζωή των στρατιωτών της!!!

Και η Βρετανία (όπως και η Ρωσία τώρα) το 1974 έδωσε οδηγίες στα βρετανικά της στρατεύματα να κρατηθούν πίσω και να μην αναμειχθούν, φθάνει οι Τούρκοι να μην ενοχλούσαν τις βρετανικές βάσεις…

Ο Βρετανός υπ. Εξωτερικών και Κοινοπολιτείας Τζέιμς Κάλλαχαν, o εκτελεστής της Κύπρου το 1974…

Ο Τούρκος πρωθυπουργός των τουρκικών εισβολών Μπουλέντ Ετσεβίτ, καθώς αφίχθηκε στις 17 Ιουλίου 1974 στο 10 Downing Street, για την ευρεία συνάντησή του με τον Βρετανό πρωθυπουργό Χάρολτ Γουίλσον και την υπόλοιπη βρετανική κυβέρνηση, όταν το ίδιο βράδυ τους εξήγησε το σχέδιο εισβολής του και πήρε το πράσινο φως να εισβάλει εφόσον δεν θα ενοχλούσε τις βρετανικές βάσεις…

Leonid Ilyich Brezhnev Γενικός Γραμματέας της Κεντρικής Επιτροπής του Κομμουνιστικού Κόμματος της Σοβιετικής Ένωσης, επί της ηγεσίας του οποίου η Σοβιετική Ένωση υποστήριξε από το 1964 την βρετανο-τουρκική ομοσπονδία για τις δύο κοινότητες (διζωνική), το 1967 την απόσυρση της Ελληνικής Μεραρχίας και το 1974 συμβάδισε με την βρετανική απόφαση να προχωρήσει ο Ετσεβίτ στις δύο τουρκικές εισβολές.

O Δρ. Χ. Κίσσιγκερ, ο οποίος στις 18 Ιουλίου 1974 εξέφρασε την διαφωνία του προς την βρετανική κυβέρνηση για την πολιτική τους να αφήσουν την εισβολή να προχωρήσει και τους επέστησε την προσοχή ότι δεσμεύονταν πέραν του δέοντος, χωρίς να μπορούσαν να υπολογίσουν τις πιο μακροπρόθεσμες συνέπειες… Αλλά το Λονδίνο απέρριψε τις συστάσεις του. Ο Κίσσιγκερ συναίνεσε εφόσον το Κυπριακό ήταν και παραμένει βρετανικό θέμα… Η ίδια τακτική ακολουθείτε μέχρι σήμερα, με το Λονδίνο να δίνει την κατευθυντήρια γραμμή και όλοι οι υπόλοιποι να ακολουθούν ή να σιωπούν. Όπως οι πρόσφατες (των ημερών) νερόβραστες ανακοινώσεις όλων για τις τουρκικές παραβιάσεις, εφόσον το Λονδίνο πρώτο έδωσε την γραμμή πίεσης προς την δική μας πλευρά, με την δήλωση του Φόρειν ΄Οφις για μοιρασιά της Κύπρου και του φυσικού αερίου με τους Τούρκους (δύο κοινότητες!).

Η ίδια τακτική που ακολουθήθηκε το 1974. Στις 17 Ιουλίου 1974 τρεις μέρες πριν την πρώτη εισβολή, ο Ετσεβίτ με την μισή του κυβέρνηση και στρατιωτική ηγεσία έφθασε στο Λονδίνο και πήρε την έγκριση της βρετανικής κυβέρνησης να εισβάλει στο νησί. Την επομένη 18.7.1974 έφθασε στο Λονδίνο ο απεσταλμένος του Δρ. Χένρι Κϊσσιγκερ, Τζόζεφ Σίσκο, τον οποίο ενημέρωσε ο Ετσεβίτ για όσα είχε ήδη συμφωνήσει με την βρετανική κυβέρνηση.

Το 1974 η Ρωσία είχε σχεδόν 56 πλοία στην Μεσόγειο αλλά δεν κούνησε το μικρό της δακτυλάκι να σταματήσει αμφότερες τις τουρκικές εισβολές.

Η πρώτη τουρκική εισβολή στη Κύπρο ήταν με την συγκατάθεση της Μόσχας!

Αυτό αποκάλυψε με δηλώσεις του που βρίσκονται στο διαδίκτυο, ο Arif Hasan Tahsin (Arif Hodja) πρώην διοικητής της ΤΜΤ, δάσκαλος, συγγραφέας και αρθρογράφος στην «Αφρίκα»

«Όταν η Τουρκία αποφάσισε να επέμβει επικοινώνησε με τους Σοβιετικούς και ο πρέσβης της Σ. Ένωσης ρώτησε τον Πρόεδρο της Τουρκικής Δημοκρατίας κατά πόσο μετά την εισβολή η Κύπρος θα παρέμενε μέλος του κινήματος των Αδεσμεύτων. ΄Όταν πήρε θετική απάντηση έδωσε την συγκατάθεσή του για την επέμβαση.. Η Τουρκία δεν είχε αρκετό πετρέλαιο και ζήτησε βοήθεια από την Βουλγαρία. Ένας που δούλευε στην τουρκική πρεσβεία στη Βουλγαρία έγραψε βιβλίο στο οποίο περιγράφει όλα αυτά… Αυτά για την πρώτη εισβολή. Η Αμερική μετά αναμείχθηκε…» είπε μεταξύ άλλων το πρώην στέλεχος της ΤΜΤ. Μεταδόθηκε στις 22.3.2011 από το δίγλωσσο πρόγραμμα του ΡΙΚ Biz.

Με αγγλικούς υποτίτλους https://www.youtube.com/watch?v=YJTaJPF8o6M

Με ελληνικούς υποτίτλους https://www.youtube.com/watch?v=CsTmIa6cSRw

1967 αποχώρηση Ελληνικής Μεραρχίας

Ο ρόλος της ‘συμμάχου’ Ρωσίας συνέτεινε και στην συμμαχία της με την Τουρκία στην εκδίωξη της Ελληνικής Μεραρχίας το Νοέμβριο του 1967. ΄Όπως και στην υποστήριξή της στην λύση Ομοσπονδίας, από το 1964. Παράλληλα δηλαδή με την μελέτη στο Φόρειν ΄Οφις 3.1.1964 για σχέδιο διάλυσης της Κυπριακής Δημοκρατίας και αντικατάστασής της με ΔΥΟ ΣΥΝΙΣΤΩΝΤΑ ΚΡΑΤΗ (CONSTITUENT STATES).

Η αποχώρηση της Μεραρχίας ήταν ένα έντονο τουρκικό αίτημα που δέχθηκε η Αθήνα, αλλά με το οποίο συμφωνούσε και ο Αρχιεπίσκοπος Μακάριος (πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας). Ο οποίος όπως φανέρωσαν τα βρετανικά έγγραφα είχε ήδη δώσει την συγκατάθεσή του στον Αμερικανό Πρέσβη στην Λευκωσία όταν ο τελευταίος τον ρώτησε για τη θέση του προτού οι Αμερικανοί συμφωνήσουν στην αποχώρησή της. Ο Μακάριος του είπε ότι συμφωνούσε στην αποχώρησή της αλλά δεν μπορούσε ο ίδιος να το πει φοβούμενος να μην αποκαλεστεί προδότης, γι΄αυτό ήταν καλύτερα η αποχώρησή της να γινόταν με απόφαση της Αθήνας…

Το 1992 βρίσκουμε την Μόσχα μαζί με τις ΗΠΑ και υπόλοιπες χώρες μέλη του Συμβουλίου Ασφαλείας να υποστηρίζουν σύσσωμες το διαιρετικό και ρατσιστικό ψήφισμα 750/1992 το οποίο (υιοθετήθηκε ομόφωνα) καθορίζει ξεκάθαρα τι εννοεί με την δι-κοινοτική, δι-ζωνική ομοσπονδία και το οποίο ετοιμάστηκε από την κηδεμόνα και εμπνεύστρια με την Τουρκία από το 1956 Βρετανία. Ονομαστικώς την μοιρασιά της Κύπρου με την Τουρκία μέσω δι-κοινοτικής, δι-ζωνικής ομοσπονδίας.

Φανούλα Αργυρού

«Ανάγκη για γεωπολιτική ενηλικίωση του Ελληνισμού.»

17/02/2018 Σχολιάστε

ΣΚΙΤΣΟ ΤΟΥ ΚΥΡΙΑΚΟΥ ΓΚΟΥΜΑ

Tου Κώστα Γρίβα 

Δια της απροκάλυπτης και ωμής χρήσης ισχύος στον θαλάσσιο χώρο γύρω από την Κύπρο, η Τουρκία έχει, μέχρι στιγμής, επιτύχει να αδρανοποιήσει τις έρευνες για υδρογονάνθρακες που διεξήγαγε η Κυπριακή Δημοκρατία. Αυτή δεν είναι μια απλή πρόκληση όπως αναφέρεται αλλά κάτι πολύ σοβαρότερο. Αν η Τουρκία καταφέρει και παγιώσει αυτήν την κατάσταση τότε θα έχει καταφέρει να ακρωτηριάσει σε τέτοιον βαθμό τα κυριαρχικά δικαιώματα της Κυπριακής Δημοκρατίας ώστε να πάψει να θεωρείται “πλήρες” και κανονικό κράτος. 

Στην πραγματικότητα, δηλαδή, η Κυπριακή Δημοκρατία δέχεται μεγάλης κλίμακας επίθεση που απειλεί άμεσα την κρατική της υπόσταση. Με ελάχιστη δόση υπερβολής θα μπορούσαμε να πούμε πως ό,τι συμβαίνει στην Κύπρο σήμερα αποτελεί μια από τις πιο σοβαρές επιθέσεις εναντίον ανεξάρτητου κράτους από άλλη χώρα, οι οποίες έχουν σημειωθεί στο πλανητικό σύστημα μετά το τέλος του Δεύτερου Παγκοσμίου Πολέμου. Όσο δε πιο σύντομα κατανοήσουμε τη σοβαρότητα της κατάστασης τόσο καλύτερα, αν θέλουμε να σχεδιάσουμε μια στρατηγική επιβίωσης της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Η πίστη στον ρόλο της Δύσης

Όμως, τόσο το κυπριακό όσο και το ελλαδικό σύστημα εξουσίας δείχνουν να είναι βυθισμένα σε μια ληθαργική “ψυχραιμία”. Δεδομένων μάλιστα και των πρόσφατων εξελίξεων στο Αιγαίο, όπου η Τουρκία ημιεπισήμως προσάρτησε τα Ίμια, θέτοντας τέλος στο καθεστώς των “γκρίζων ζωνών” που ίσχυε μέχρι σήμερα, αναρωτιέται κανείς τι περισσότερο πρέπει να γίνει για να χάσουν την “ψυχραιμία” τους.

Η μόνη στρατηγική που δείχνει να υπάρχει από πλευράς της Ελλάδας και της Κυπριακής Δημοκρατίας είναι η προσμονή πως κάποιος θα έλθει για να βάλει στη θέση της την Τουρκία. Όμως, αυτή είναι μια μάλλον ανεδαφική ελπίδα. Όπως ο γράφων έχει υποστηρίξει σε προηγούμενο άρθρο του στο SLpress.gr, οι ΗΠΑ έχουν κάνει μια τεράστια γεωπολιτική επένδυση στην Τουρκία, η σημασία της οποίας έχει μεγαλώσει και δεν έχει μικρύνει τα τελευταία χρόνια. Κι αυτό, λόγω της μετάλλαξης του “βαθέος εσωτερικού” της Ευρασίας που προκαλεί η ανάπτυξη του κινεζικού “Δρόμου του Μεταξιού” (One Belt One Road).

Και για αυτόν αλλά και για άλλους λόγους, το πιο πιθανόν είναι ότι η Ουάσιγκτον, στον ορατό χρονικό ορίζοντα θα ακολουθήσει μια πολιτική ακραίου κατευνασμού έναντι της Άγκυρας. Θα αποφύγει να συγκρουστεί μαζί της, ακόμη και αν οι μεταξύ τους σχέσεις επιδεινωθούν περαιτέρω. Αν η προσμονή σε μια αμερικανική αποφασιστική παρέμβαση υπέρ των ελληνικών συμφερόντων είναι ανεδαφική, η πίστη στην ευρωπαϊκή στήριξη αγγίζει τα όρια της αυτοτύφλωσης.

Η ΕΕ ως σύνολο στερείται ολοκληρωτικά των δομών που θα της επέτρεπαν να λειτουργήσει αποφασιστικά υπέρ της Κύπρου και της Ελλάδας, ακόμη και αν το ήθελε. Τα επιμέρους ευρωπαϊκά κράτη είναι και απρόθυμα, αλλά και παντελώς αδύναμα, ώστε να προσφέρουν κάτι καλύτερο από λεκτική συμπαράσταση.

Ούτε, όμως, και η Αίγυπτος ή το Ισραήλ μπορούν να στηρίξουν αποφασιστικά την Κύπρο. Ναι μεν έχουν επενδύσει σε μια ουσιαστική συμμαχία με τη Λευκωσία, πλην όμως πολύ δύσκολα θα έπαιρναν την απόφαση να εμπλακούν σε μια επικίνδυνη αντιπαράθεση με την Άγκυρα για να σώσουν την Κύπρο, τη στιγμή μάλιστα που η ίδια δεν κάνει τίποτε για να σώσει τον εαυτό της.

Η μετάλλαξη του Δικαίου της Θάλασσας

Ακόμη πιο ανεδαφική είναι η άποψη ότι επειδή η Τουρκία παραβιάζει με ωμό τρόπο το Διεθνές Δίκαιο, η Κύπρος, με κάποιον τρόπο, θα καταφέρει να δικαιωθεί. Όμως, όπως ο γράφων έχει υποστηρίξει και σε παλαιότερο άρθρο του στο SLpress.gr , το Δίκαιο της Θάλασσας είναι μια δυναμική έννοια που διαρκώς εξελίσσεται και όχι μια παγιωμένη κατάσταση.

Η νέα φάση του ανταγωνισμού χερσαίων και ναυτικών δυνάμεων στην περιφέρεια της Ευρασίας, που αναμένεται να αποτελέσει τον βασικό παράγοντα διαμόρφωσης του διεθνούς συστήματος τα επόμενα χρόνια, οδηγεί χώρες όπως η Κίνα, η Ρωσία, η Ινδία, η Βραζιλία, αλλά και οι ΗΠΑ, σε μια εξαιρετικά διευρυμένη αντίληψη των κυριαρχικών τους δικαιωμάτων στις θαλάσσιες περιοχές γύρω από αυτές και στην επιβολή των θέσεών τους στις μικρότερες χώρες.

Οι τελευταίες, ακόμη και αν δικαιωθούν στα διεθνή δικαστήρια, όπως έγινε με τις Φιλιππίνες, βλέπουν ότι η δικαίωσή τους μένει στα χαρτιά. Η πειρατική συμπεριφορά της Τουρκίας, λοιπόν, δεν είναι προϊόν της “παράνοιας” του Ερντογάν. Αποτελεί στοιχείο της δηλωμένης και μακρόπνοης στρατηγικής της Άγκυρας να εξελιχθεί σε έναν ανεξάρτητο πόλο ισχύος του διαμορφούμενου πολυπολικού διεθνούς συστήματος.

Η γεωπολιτική ενηλικίωση της Ελλάδας

Εν κατακλείδι λοιπόν, κανείς δεν πρόκειται να έλθει να σώσει την Κυπριακή Δημοκρατία. Αν θέλει να σωθεί και να μην οδηγηθεί σε μια οξύτατη γεωπολιτική απομείωση, που σε βάθος χρόνου θα μπορούσε να οδηγήσει σε γεωπολιτική εξάλειψη, θα πρέπει να επενδύσει στον ίδιο της τον εαυτό. Και να αντιληφθεί ότι η Τουρκία δεν είναι ανίκητη. Σε κανένα επίπεδο. Η ισχύς της συμβαδίζει με δομικές αδυναμίες, αντιφάσεις και προβλήματα, ενώ οι φιλοδοξίες της προκαλούν αντιζηλίες, αντιπαλότητες και ανταγωνισμούς με πολλές χώρες.

Όμως, η όποια προσπάθεια αντιμετώπισης της τουρκικής απειλής θα πρέπει να εδράζεται σε έναν πυρήνα αποτρεπτικής στρατιωτικής ισχύος. Βέβαια, αυτό ακούγεται εξοργιστικά κωμικό σε όσους έχουν επιβάλλει στον εαυτό τους την άποψη ότι η Κύπρος δεν θα είχε την παραμικρή πιθανότητα σε περίπτωση στρατιωτικής εμπλοκής με την Τουρκία. Υπό προϋποθέσεις, κάτι τέτοιο δεν ισχύει.

Η Κυπριακή Δημοκρατία είναι σε θέση να αναπτύξει μια αποτρεπτική στρατιωτική μηχανή έναντι της Τουρκίας που να καλύπτει τόσο τα εδάφη της όσο και τις θαλάσσιες εκτάσεις γύρω από αυτήν.

Το πώς μπορεί να επιτευχθεί κάτι τέτοιο είναι μια μεγάλη συζήτηση που ξεφεύγει από τα περιορισμένα όρια αυτού του κειμένου. Ωστόσο, εδώ μπορούμε να πούμε πως οι διεθνείς εξελίξεις στον χώρο της στρατιωτικής τεχνολογίας, τέχνης και επιστήμης, επιτρέπουν σε μικρές χώρες, όπως είναι η Κύπρος, να αναπτύξουν αποτελεσματικά πλέγματα αντιπρόσβασης και άρνησης περιοχής (A2 / AD) που να διασφαλίζουν τα κυριαρχικά τους δικαιώματα στη στεριά και τη θάλασσα έναντι πολύ ισχυρότερων θεωρητικά δυνάμεων.

Για παράδειγμα, τα προϊόντα της λεγόμενης “Πυραυλικής Επανάστασης” (Missile Revolution) επιτρέπουν την ανάπτυξη φθηνών πυραυλικών συστημάτων μεγάλου βεληνεκούς που μπορούν να προσβάλουν πολεμικά πλοία σε μεγάλες αποστάσεις από τις ακτές, στο πλαίσιο δικτυοκεντρικών αρχιτεκτονικών μάχης.

Σε κάθε περίπτωση, τόσο η Ελλάδα όσο και η Κυπριακή Δημοκρατία θα πρέπει κάποια στιγμή να αφήσουν πίσω τους την παιδική περίοδο της υψηλής τους στρατηγικής και να πάψουν να πιστεύουν σε καλοκάγαθους γίγαντες που θα έλθουν για να τις σώσουν και να αρχίσουν να επενδύουν στον εαυτό τους, χωρίς ηττοπάθεια και χωρίς μεταφυσική ανάγνωση της ισχύος και των δυνατοτήτων του αντιπάλου. Όταν αυτό επιτευχθεί θα μπορούμε να αρχίσουμε να μιλάμε για ρεαλιστική χάραξη εξωτερικής πολιτικής και διαμόρφωση αποτρεπτικών στρατηγικών έναντι του τουρκικού ιμπεριαλισμού.

Πηγή: slpress.gr

https://www.apopseis.com/anagki-gia-geopolitiki-enilikiosi-tou-ellinismou/

«Κοίτασμα Καλυψώ και κυπριακή Αποκάλυψη.»

02/02/2018 1 Σχολιο

Η. Κονοφάγος, Ν. Λυγερός, Α. Φώσκολος

 

Λόγω της συγγένειας που έχουν σε γεωλογικό επίπεδο η Κύπρος και η Κρήτη, οι πληροφορίες που έχουμε από τη γεώτρηση που κάνει το γεωτρύπανο Saipem 12000 στο κοίτασμα Καλυψώ είναι εξαιρετικά αισιόδοξες. Τα πρώτα δεδομένα δείχνουν σοβαρές ενδείξεις φυσικού αερίου στο θαλάσσιο οικόπεδο 6 που ερευνά η κοινοπραξία της Eni – Total. Αυτό σημαίνει πρακτικά ότι το κοίτασμα Καλυψώ θα συμβάλλει και στον αγωγό φυσικού αερίου East Med. Οι πρώτες εκτιμήσεις δείχνουν ότι το κοίτασμα Καλυψώ είναι το 40% του κοιτάσματος Ζορ, το οποίο είναι υπεργιγαντιαίο. Αυτό σημαίνει πρακτικά ότι αν η Καλυψώ έχει την ίδια πληρότητα με το Ζορ, τότε αυτή η ανακάλυψη είναι της τάξεως των 9 τρισεκατομμυρίων κυβικών ποδιών, ποσότητα που αντιπροσωπεύει το διπλάσιο του κοιτάσματος Αφροδίτη. Με άλλα λόγια είναι οι ενεργειακές ανάγκες της Ελλάδας για περίπου 50 χρόνια. Υπάρχει επίσης το ενδεχόμενο ότι το κοίτασμα Καλυψώ να μην είναι μόνο μία από τις τρεις δομές που έχουμε στην περιοχή, αλλά ένα ενιαίο κοίτασμα σε μια δομή πολύ μεγαλύτερη αφού εισχωρεί στα θαλάσσια οικόπεδα 6, 7 και 10. Κατά συνέπεια σε αυτή την περίπτωση το κοίτασμα μπορεί να ξεπερνά και τα 14 Τρισεκατομμύρια κυβικά πόδια. Οι επίσημες ανακοινώσεις θα γίνουν από την αρμόδια κυπριακή αρχή και τότε θα ξέρουμε με μεγαλύτερη ακρίβεια τα δεδομένα του κοιτάσματος Καλυψώ. Πάντως έχει τα στοιχεία όχι μόνο της ανακάλυψης αλλά και της αποκάλυψης, διότι εμπεριέχει ακόμα περισσότερα από ό,τι αναμέναμε αφού οι τρεις δομές μπορεί να είναι μια μεγαλύτερη.

 

«Προεδρικές εκλογές: Οι πολιτικο – κοινωνικές πτυχές και οι μεταλλάξεις του κυπριακού κοινωνικού σχηματισμού.»

31/01/2018 Τα σχόλια έχουν κλείσει

Ψηφοφόροι ασκούν το εκλογικό τους δικαίωμα στις Προεδρικές Εκλογές 2018, Λεμεσός 28 Ιανουαρίου 2018. ΚΥΠΕ/ΚΑΤΙΑ ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ

Του Στέφανου Κωνσταντινίδη

Το εκλογικό αποτέλεσμα του πρώτου γύρου των κυπριακών προεδρικών εκλογών, πέρα από περιστασιακές αναλύσεις που συνδέονται με το δεύτερο γύρο, μπορεί και πρέπει να αναλυθεί σε δύο επίπεδα.

Το πρώτο είναι το πολιτικο-κομματικό που περιέχει και κοινωνικές πτυχές( αποχή, αλληλοτροφοδότηση του διπολισμού, αδυναμίες του κεντροαριστερού χώρου, κ.λπ.) και το άλλο είναι η ανάλυση σε επίπεδο κυπριακού κοινωνικού σχηματισμού και αφορά τις μεταλλάξεις του σε κοινωνικό και ταξικό επίπεδο ( π.χ. ο ρόλος της μεταπρατικής αστικής τάξης και των συμφερόντων της, την οποία εκπροσωπεί πολιτικά κατά κύριο λόγο ο ΔΗΣΥ, αλλά στις παρούσες εκλογές ένα ισχυρό κομμάτι της συντάκτηκε πίσω απο τον Σταύρο Μαλά). 
Μέσα από την ανάλυση αυτή των δύο επιπέδων ερμηνεύεται το εκλογικό αποτέλεσμα και τα διάφορα επιμέρους θέματα που προκύπτουν, π.χ. γιατί η αποχή, ο ρόλος του Γιώργου Λιλλήκα, ο εγκλωβισμός των ψηφοφόρων, η άνοδος του ΕΛΑΜ και άλλα.
Το βέβαιον είναι ότι σε αυτό το γύρο, νικητής είναι η μεταπρατική αστική τάξη και τα συμφέροντα της. Και είναι γνωστές οι φιλοδοξίες των κυπρίων μεταπρατών αστών να λύσουν όπως-όπως το Κυπριακό, με τα μάτια στραμμένα στη μεγάλη τουρκική αγορά, φραγκολεβαντινίζοντες, χωρίς να κατανοούν ότι οδηγούν τον τόπο σε επικίνδυνες περιπέτειες για τα δικά τους οικονομικά συμφέροντα. Και βεβαίως τρέφουν αυταπάτες όσον αφορά την τουρκική αγορά.
Όμως η όποια λύση διάλυσης της Κυπριακής Δημοκρατίας, θα κριθεί σε δημοψήφισμα και εκεί θα απεγκλωβιστούν ευρύτερα λαϊκά στρώματα από τους κομματικούς μηχανισμούς όπως έγινε και το 2004. Διότι στο δημοψήφισμα επικρατεί το αίσθημα της αυτοσυντήρησης που παραμερίζει τον κομματικό πατριωτισμό και τους πελατειακούς μηχανισμούς που εκτρέφει και αναπαράγει το σύστημα.

Τη στιγμή που γράφονται οι γραμμές αυτές είναι άγνωστο πως θα πορευθεί ο ενδιάμεσος χώρος στο δεύτερο γύρο των εκλογών, συντεταγμένος ή κατακερματισμένος. Εξάλλου όποια απόφαση και να πάρουν οι ηγεσίες δεν είναι καθόλου σίγουρο ότι οι πολίτες θα ακολουθήσουν. Αν δεν έχει υπάρξει πριμοδότηση του Μαλά, άμεση ή έμμεση, για να υπάρξει επαναπατρισμός ψηφοφόρων στον Αναστασιάδη, τότε η βεβαιότητα επανεκλογής του σημερινού προέδρου παρουσιάζεται κλονισμένη, ή τουλάχιστον ο δεύτερος γύρος δεν θα είναι γι΄αυτόν περίπατος όπως φαινόταν να είναι μέχρι τώρα. Οι πολίτες θα βρεθούν την ερχόμενη Κυριακή ενώπιον διλημμάτων, τουλάχιστον όσοι στον πρώτο γύρο δεν ψήφισαν Αναστασιάδη ή Μαλά. Στο Κυπριακό οι θέσεις τους είναι οι ίδιες με κάποια δόση μεγαλύτερης  «ενδοτικότητας» από πλευράς ΑΚΕΛ-Μαλά. Αλλά ακόμη και στην οικονομία οι διαφορές δεν είναι τόσο σημαντικές. Ναι μεν ο Αναστασιάδης και ο ΔΗΣΥ παρουσιάζονται ως οι απόστολοι του νεοφιλελευθερισμού, αλλά και ο Μαλάς περιστοιχίζεται και στηρίζεται από εκπροσώπους της ίδιας πολιτικής φιλοσοφίας, όπως ο Μάϊκ Σπανός και ο Γιώργος Βασιλείου. Η δε αναζήτηση από τώρα υπουργού Οικονομικών  είναι για να στείλει τα διαπιστευτήρια του στο οικονομικό κατεστημένο. Κάτι που θυμίζει τους τραπεζίτες υπουργούς Οικονομικών του Χριστόφια.

Υπάρχει βεβαίως και το παρελθόν, οι δύο πενταετίες, η μία του Χριστόφια και η άλλη του Αναστασιάδη.  Αυτή του Χριστόφια αντανακλά στον Μαλά, καθώς ήταν υπουργός του και και φοβίζει πολλούς πολίτες οι οποίοι βλέπουν στο πρόσωπο του επάνοδο του ΑΚΕΛ στην εξουσία. Από την άλλη η πενταετία Αναστασιάδη με τα πεπραγμένα του, προκαλεί επίσης φόβο στους πολίτες. Κάποιοι λένε ότι η επιλογή θα γίνει μεταξύ Σκύλλας και Χάρυβδης, ενώ άλλοι επικαλέστηκαν το αγγλοσαξονικό ρητό better the devil you know than the devil you don’t know… Με αυτά τα διλήμματα θα πορευτούν πολλοί πολίτες στις κάλπες της επόμενης Κυριακής, είτε για επιλέξουν ένα εκ των δύο, είτε για να κινηθούν μεταξύ λευκού και άκυρου. Και είναι και αυτοί που δεν θα πάνε καθόλου στις κάλπες, με την αποχή πιθανόν να είναι ακόμη μεγαλύτερη από αυτή του πρώτου γύρου.  Και στο βάθος ο αλληλοτροφοδοτούμενος διπολισμός.

https://www.apopseis.com/proedrikes-ekloges-i-politiko-kinonikes-ptyches-ke-i-metallaxis-tou-kypriakou-kinonikou-schimatismou/#more-7177

Διακήρυξη της Επιτροπής των Δέκα για την Κύπρο

26/01/2018 Τα σχόλια έχουν κλείσει

Η ΚΥΠΡΟΣ ΝΑ ΣΤΕΙΛΕΙ ΜΗΝΥΜΑΤΑ ΣΤΙΣ ΠΡΟΕΔΡΙΚΕΣ ΕΚΛΟΓΕΣ

ΓΙΑ ΜΙΑ ΑΛΛΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΚΑΙ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ

 

Διακήρυξη της Επιτροπής των Δέκα για την Κύπρο

           

Εν όψει των Προεδρικών εκλογών στην Κύπρο, στις 28 Ιανουαρίου και 4 Φεβρουαρίου 2018, η Eπιτροπή των Δέκα για την Κύπρο θεωρεί σκόπιμο να κρούσει τον κώδωνα του κινδύνου από μια ενδεχόμενη συνέχιση της ίδιας αυτοκαταστροφικής πολιτικής, που οδήγησε στην Πενταμερή Διάσκεψη της Γενεύης και, στη συνέχεια, του Κραν Μοντανά.

 

Η Κύπρος διέφυγε, υπό ακραίες συνθήκες, μια εθνική καταστροφή στο Κραν Μοντανά. Την κατάλυση, συγκεκριμένα, της Κυπριακής Δημοκρατίας και την αποδοχή μιας δήθεν «λύσεως», που θα άνοιγε το δρόμο για την Τουρκοποίηση ολόκληρου του νησιού. Η Άγκυρα, αγόμενη από ακραία αδιαλλαξία και έπαρση νικητή, απαίτησε να γίνουν δεκτές οι αξιώσεις της και στα θέματα των εγγυήσεων και της παρουσίας , στο διηνεκές, Τουρκικού στρατού στην Κύπρο και μετά τη «λύση». Η άκαμπτη αυτή και προκλητική Τουρκική αξίωση, οδήγησε την Πενταμερή Διάσκεψη σε ναυάγιο.

 

Προηγουμένως όμως, ο Κύπριος Πρόεδρος Νίκος Αναστασιάδης, ως εκπρόσωπος της Ελληνικής πλευράς, έσπευσε να εγκαταλείψει τις τελευταίες κόκκινες γραμμές στην εσωτερική πτυχή του Κυπριακού και να δεχθεί, υπό ορισμένους αμφιλεγόμενους όρους:

 

•  την εκ περιτροπής Προεδρία που διεκδικεί η Τουρκική πλευρά


την αριθμητική ισότητα ή το βέτο των Τουρκοκυπρίων σε όλους τους τομείς και σε όλα τα επίπεδα της συζητούμενης ομοσπονδιακής δομής


την προτεραιότητα του λεγομένου χρήστη των κατεχομένων Ελληνοκυπριακών περιουσιών έναντι του πραγματικού ιδιοκτήτη.


την αναγνώριση στην Κύπρο των τεσσάρων Ευρωπαϊκών ελευθεριών, που έχουν οι Ευρωπαίοι πολίτες, σε όλους τους Τούρκους υπηκόους, ανεξάρτητα αν η Τουρκία δεν είναι μέλος της Ευρωπαϊκής Ενώσεως και δεν έχει κανένα τέτοιο δικαίωμα.

 

Αντιλαμβάνεται κανείς ποιές θα ήταν οι συνέπειες των νέων αυτών παραχωρήσεων, που προστίθενται σ’ όλες τις άλλες παλαιότερες υποχωρήσεις. Καμιά απόφαση δεν θα μπορούσε να λαμβάνεται χωρίς τη σύμφωνη γνώμη της Άγκυρας, που θα ήλεγχε το ισότιμο Τουρκοκυπριακό συνιστών κρατίδιο.Η Ελληνική πλειοψηφία θα υποτασσόταν στην Τουρκοκυπριακή μειοψηφία και η δήθεν Ενωμένη Διζωνική Ομοσπονδιακή Κύπρος θα ήταν, στην πραγματικότητα, ένα δυσλειτουργικό και μη βιώσιμο κράτος και ένα προτεκτοράτο, χωρίς καμιά ουσιαστική ανεξαρτησία και κυριαρχία. Η εφαρμογή επιπλέον των τεσσάρων Ευρωπαϊκών ελευθεριών υπέρ των Τούρκων υπηκόων, θα άνοιγε την πόρτα για τη δημογραφική και οικονομική άλωση ολόκληρης της Κύπρου μέσα σε σύντομο χρόνο.

 

Είναι δυνατόν μια «λύση» του είδους αυτού να παρουσιάζεται στον Κυπριακό λαό ως δήθεν επανένωση, αποτροπή της διχοτομήσεως, σεβασμός του Ευρωπαϊκού κεκτημένου και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων; Πολύ περισσότερο μάλιστα, είναι δυνατόν η πολιτική αυτή να παρουσιάζεται ως «πολιτική αρχών»; Είναι δυνατόν, με τη φενάκη αυτή, η Ελληνική πλευ ρά να επισπεύδει και ν’ αντιμετωπίζει σοβαρά την κατάλυση της Κυπριακής Δημοκρατίας και την αναγνώριση και νομιμοποίηση των τετελεσμένων της Τουρκικής εισβολής, υπό τη μορφή ενός ισότιμου συνιστώντος κράτους, ελεγχομένου από την Άγκυρα;

 

Προβάλλεται ως δόλωμα η επιστροφή κατεχομένων εδαφών. Με το όπλο αυτό, η Τουρκική πλευρά κατόρθωσε να αποσπάσει από την Ελληνική πλευρά αδιανόητες υποχωρήσεις, που παραβιάζουν κάθε έννοια δικαιοσύνης, δημοκρατικής αρχής, πραγματικής ισότητας και ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Ποιά ήταν όμως στην πράξη η Τουρκική πολιτική; Ο εποικισμός, η διασφάλιση της προτεραιότητας του χρήστη έναντι του ιδιοκτήτη των Ελληνοκυπριακών περιουσιών, η διαβουκόληση των προσφύγων με ψευδείς ελπίδες για τη διάσπαση του κοινού αγώνα τους, ο εμπαιγμός, με στόχο την επιβολή των Τουρκικών στρατηγικών σχεδίων έναντι όσο το δυνατόν ελαχίστων υποχωρήσεων στο εδαφικό.

 

Η Άγκυρα δεν αποκρύπτει ότι το ενδιαφέρον της για την Κύπρο είναι κυρίως γεωστρατηγικό. Επιδιώκει τον στρατηγικό έλεγχο της Κύπρου ως βάσεως προβολής ισχύος στην Ανατολική Μεσόγειο. Στον αρχικό αυτό στόχο, προστίθεται τώρα και το ενδιαφέρον της για τον ενεργειακό πλούτο της Κυπριακής ΑΟΖ και την είσοδό της, μέσω Κύπρου και Κυπριακής ΑΟΖ, στο μεγάλο ενεργειακό παιχνίδι της Ανατολικής Μεσογείου.

 

Η Κύπρος κατόρθωσε, παρά τις Τουρκικές απειλές να δρομολογήσει την ανακήρυξη της ΑΟΖ και την οριοθέτησή της με την Αίγυπτο, το Ισραήλ και τον Λίβανο. Με τον τελευταίο βρίσκεται μόνο σ’ εκκρεμότητα η επικύρωση της οριοθετήσεώς της από το Λιβανικό Κοινοβούλιο. Κατόρθωσε επίσης να προσελκύσει μεγάλες διεθνείς εταιρείες φυσικού αερίου, που συνιστούν, λόγω των συμφερόντων τους, ισχυρά ερείσματα για την Κύπρο. Αυτό όμως που είναι ιδιαίτερα σημαντικό είναι η σύγκλιση στρατηγικών συμφερόντων μεταξύ της Κύπρου και της Ελλάδος και ισχυρών χωρών της περιοχής, όπως η Αίγυπτος και το Ισραήλ, αλλά και άλλων χωρών, όπως ο Λίβανος και η Ιορδανία.

 

Οι περιφερειακές στρατηγικές συμμαχίες στην Ανατολική Μεσόγειο ενισχύουν καταλυτικά τη θέση της Κύπρου και της Ελλάδος. Αυτό όμως δεν αναιρεί την ανάγκη για αμυντική θωράκιση, η οποία αφέθηκε να υποβαθμισθεί. Πώς είναι όμως δυνατό η Κύπρος να διαπραγματεύεται, στο πλαίσιο των λεγομένων διακοινοτικών συνομιλιών, αλλά και της Πενταμερούς  Διασκέψεως, την κατάλυση της Κυπριακής Δημοκρατίας και την υποκατάστασή της από ένα απίστευτο μόρφωμα, παρόμοιο του οποίου δεν υπάρχει πουθενά στον κόσμο και το οποίο θα ήταν, στην πραγματικότητα, υπό τον στρατηγικό έλεγχο της Άγκυρας; Πώς συμβιβάζεται η πολιτική αυτή με την πολιτική των στρατηγικών συμμαχιών;

 

Η Ελληνική πλευρά διέπραξε διαχρονικά μεγάλα και στρατηγικά σφάλματα, τα οποία την έχουν φέρει σήμερα σε δεινή και άκρως επικίνδυνη θέση. Δεν υπάρχει πλέον κανένα περιθώριο ούτε για αυταπάτες ούτε για πειραματισμούς και υποχωρήσεις. Αντιθέτως, είναι ώρα για υπεύθυνους απολογισμούς και συναγωγή συμπερασμάτων για τη διαμόρφωση μιας νέας πολιτικής και στρατηγικής. Η εμμονή στην ίδια πολιτική θα εγκλώβιζε την Κύπρο στην πλεκτάνη που απεργάζεται, για δικά του συμφέροντα, ο ξένος παράγων, με προεξάρχοντα τον Βρετανικό, στρατηγικό σύμμαχο της Άγκυρας από τη δεκαετία του 1950.

 

Οι ηγεσίες των δύο κομμάτων, ΔΗΣΥ και ΑΚΕΛ, που εμμένουν στη συνέχιση της ίδιας πολιτικής, αναλαμβάνουν μεγάλες ευθύνες απέναντι στον Κυπριακό λαό αλλά και σ’ ολόκληρο τον Ελληνικό λαό, που θεωρεί το μέλλον του Κυπριακού Ελληνισμού πρώτιστο εθνικό θέμα. Τί νόημα θα είχε για την Κύπρο ο επανεγκλωβισμός σε μια νέα Πενταμερή Διάσκεψη, που θα επανέφερε τις εγγυήτριες δυνάμεις και θα υποβίβαζε την Κυπριακή Δημοκρατία σε κοινότητα; Ποιό θα ήταν το αντικείμενο της διαπραγματεύσεως; Η ικανοποίηση της Άγκυρας και στα θέματα εγγυήσεων και παραμονής Τουρκικού στρατού, ώστε να στέρξει σε μια δήθεν «λύση», που θα οδηγούσε, στην πραγματικότητα, σε Τουρκοποίηση ολόκληρου του νησιού;

 

Οι Προεδρικές εκλογές της 28ης Ιανουαρίου και της 4ης Φεβρουαρίου 2018 έχουν γι’ αυτό πολύ ιδιαίτερη σημασία. Ο Κυπριακός λαός δεν πρέπει να επαναπαυθεί στην ιδέα ενός μελλοντικού δημοψηφίσματος, που θα διοργανωθεί στην περίπτωση ενός νέου σχεδίου λύσεως και να καθηλωθεί σε κομματικά σύνορα ή να πέσει θύμα επιτήδειας παραπλανητικής προπαγάνδας. Πρέπει να στείλει μηνύματα εμμονής στο κράτος του, την Κυπριακή Δημοκρατία, που είναι το βάθρο της ελευθερίας, της ανεξαρτησίας και της κυριαρχίας του. Μηνύματα επίσης ότι απορρίπτει τον εμπαιγμό, τον φενακισμό, τα τετελεσμένα γεγονότα και την εύσχημη συνθηκολόγηση και υποδούλωση, υπό την επίφαση και τη ψεύτικη σημαία μιας δήθεν «λύσεως».

Η Κύπρος δεν είναι τόσο ανίσχυρη όσο ορισμένοι θέλουν να την παρουσιάζουν. Έχει ισχυρούς συμμάχους και καίρια πλεονεκτήματα, τα οποία πρέπει να αξιοποιήσει με σύνεση και αποφασιστικότητα. Έχει επίσης μια δίκαιη υπόθεση και ένα δίκαιο αγώνα, τον οποίο δεν πρέπει να εγκαταλείψει, με ψευδείς παραστάσεις, παραπλανητική προπαγάνδα και αυτοκαταστροφική πολιτική.

 

 


Δημήτρης Αλευρομάγειρος,
Αντιστράτηγος εν αποστρατεία, π. Γενικός Επιθεωρητής Ελληνικού Στρατού

 

Βασίλης Φίλιας, Καθηγητής Κοινωνιολογίας, π. Πρύτανης Παντείου Πανεπιστημίου

 


Ιωάννης Μάζης,
Καθηγητής Οικονομικής Γεωγραφίας και Γεωπολιτικής και Πρόεδρος του Τμήματος Τουρκικών και Σύγχρονων Ασιατικών Σπουδών

 


Πανίκος Ήφαιστος,
Καθηγητής Διεθνών Σχέσεων – Στρατηγικών Σπουδών, Πανεπιστήμιο Πειραιώς

 


Γιώργος Κασιμάτης,
Ομότιμος Καθηγητής Συνταγματικού Δικαίου του Πανεπιστημίου Αθηνών

 

Περικλής Νεάρχου, Πρέσβυς ε.τ.

 

Λουκάς Αξελός, Συγγραφέας, Διευθυντής Εκδόσεων «Στοχαστής» – Περ. «Τετράδια»

 

Κωνσταντίνος Γρίβας, Καθηγητής Γεωπολιτικής, Σχολή Ευελπίδων

 

Λαοκράτης Βάσσης, Φιλόλογος, Συγγραφέας

 

Φοίβος Κλόκκαρης, Αντιστράτηγος ε.α., π. Αντιστράτηγος ε.α. π. Υπουργός Άμυνας της Κυπριακής Δημοκρατίας και π. Υπαρχηγός της Εθνικής Φρουράς

Ελλήνων προμαχούντες, Μακεδόνες!

18/01/2018 3 Σχόλια

Από παράγοντες και δυνάμεις εκτός κομματικών ή άλλων θεσμικών ελέγχων αποφασίσθηκε η διοργάνωση συλλαλητηρίου υπέρ διαφύλαξης της αποκλειστικής ελληνικότητας του ιστορικού ονόματος, Μακεδονία. Η υποδοχή αυτής της πρωτοβουλίας καταγράφεται ζωντανά και δημοσκοπικά πως βρήκε παλλαϊκή πανεθνική απήχηση απανταχού των Ελλήνων.  Οι σχεδιαστές παράδοσης της ελληνικότητας της Μακεδονίας, αλλοδαποί και ημεδαποί, αστόχησαν και ατύχησαν στις προβλέψεις και μεθοδεύσεις τους.

Η ελλαδική κυβέρνηση ανοήτως και αλαζονικώς εξικνούμενη, επιχειρεί δήθεν για την επίλυση του «σκοπιανού ονοματολογικού προβλήματος» με προκάλυμμα ιδεολογικό (διεθνιστικό, ελευθεριακό) μήπως και λάβει ανταλλάγματα στήριξής της από ΗΠΑ-Γερμανία για να ανταπεξέλθει με νέα επιδόματα στους συντετριμμένους οικονομικά (εξαιτίας της) Έλληνες πολίτες και ψηφοφόρους. Κατορθώνει όμως να αφυπνίσει τον εγκατεστημένο γονιδιακά πατριωτισμό των Ελλήνων και αντιμετωπίζει πιά ένα κίνημα άνω του 75% των ενεργών πολιτών κατά της εκχώρησης της ελληνικότητας της Μακεδονίας. Έτσι μια μεθόδευση που επιχειρεί εδώ και 40 χρόνια να συμπεριλάβει στο ΝΑΤΟ τα Σκόπια ώστε να διασφαλισθεί ο απόλυτος έλεγχος της οδού διακομιδής εμπορευμάτων και ενέργειας από το λιμάνι της Θεσσαλονίκης μέσω και διώρυγας που θα το συνδέει με τον ποταμό Βόλγα και με την Γερμανία, καταρρέει. Η στρατηγική «μακεδονοποίησης» των Βαλκανίων με την διασάλευση εθνικών ιστορικών ταυτοτήτων και κρατικών συνόρων, χάρη στον πατριωτισμό των Μακεδόνων, προμαχούντων τώρα των Ελλήνων, ηττάται.  Φωτογραφία του Νίκος Καραβαζάκης.

Δε πρόκειται βέβαια να καταθέσουν τα όπλα τόσο ο ΥΠΕΞ Ν. Κοτζιάς όσο και οι συνοδοιπόροι του της κυβέρνησής μας. Διότι το φιάσκο είναι εκκωφαντικό. Έχουν συμμάχους όσους επιχειρούν να διασπάσουν δολίως το ευρύτατο πατριωτικό κίνημα που ανέβλυσε: είτε συκοφαντικά μεμψιμοιρώντας  τους πρωτοπόρους εξωκομματικούς διοργανωτές και τους ομιλητές είτε  διασπείροντας σύγχυση κατά της πιθανής διεξαγωγής δημοψηφίσματος που θα επικύρωνε την λαϊκή βούληση όπως και τον Ιούλιο του 2015 στην Ελλάδα όπως και στην Κύπρο το 2004  είτε προτάσσοντας τον διαλυτισμό της «άμεσης δημοκρατίας» (βλ. ίδρυμα Σόρρος) ή το φθονερό «ταξικό» κατά του «εθνικισμού» (βλ. τροτσκισμός, αναρχισμός). Χωρίς να αποκλείεται και η πολύμορφη εκδήλωση τρομοκρατίας στο ίδιο το συλλαλητήριο της 21/1/2017 ποικίλης προέλευσης.

Με δεδομένο πως οι θαλάσσιες εκτάσεις που περικλείονται στην ελλαδική και στην κυπριακή ΑΟΖ περιέχουν διαπιστωμένα γιγαντιαία κοιτάσματα φυσικού αερίου -κάτι που λυσσαλέα οι αρχιπροδότες ΓΑΠ και Πάγκαλος απέρριπταν και απέκλειαν- πολυτιμότατων για την ενεργειακή απεξάρτηση της Ευρωπαϊκής Ένωσης (Γερμανία) από την Ρωσία, αντιλαμβανόμαστε την γεωπολιτική και οικονομική ισχύ που δύνανται να αποκτήσουν τα δύο ελληνικά κράτη. Βρυχάται λοιπόν η Τουρκία, σαλεύουν και όσοι Βαλκάνιοι καιροσκοπικά ορέγονται και ευελπιστούν. Οι μεγάλες δυνάμεις, ΗΠΑ-Γερμανία, οι οποίες δε θα ήθελαν τον ελληνισμό να αναδειχθεί σε παράγοντα αυτοδύναμης ισχύος επιχειρούν -επί του παρόντος- πολιτικά να επέμβουν σε μια τέτοια εξέλιξη, δημιουργώντας προσκόμματα. Πλην όμως οι κίνδυνοι εκτροπής ανεξέλεγκτης, ειδικά με την απρόβλεπτη Τουρκία του Ερντογάν αλλά και με συμμορίες μαφιόζικες/αλυτρωτικές ή ισλαμοφασιστικές είναι σοβαροί και υπαρκτοί.

Το ελληνικό έθνος, οι πατριώτες που εγείρονται, αντιλαμβανόμαστε πως η ΕΝΟΤΗΤΑ μας, από τις Πρέσπες μέχρι την Πάφο είναι ζωτική για την απελευθέρωση και επιβίωσή μας. Διότι αυτός ο προαιώνιος κληροδοτημένος φυσικός -ενεργειακός και γεωπολιτικός- πλούτος μας είναι η εγγυημένη διέξοδος από τη μνημονιακή αγχόνη που το διαπλεκόμενο κομματικό κατεστημένο, προεξεχούσης της κυβέρνησης ΓΑΠ αλλά και των επιγόνων της μας έχουν κρεμάσει έως σήμερα.

Και όπως «Ελλήνων προμαχούντες Αθηναίοι Μαραθώνι» είναι τώρα οι Μακεδόνες, προμαχούντες των Ελλήνων.

Στην Θεσσαλονίκη λοιπόν και στα επόμενα συλλαλητήρια:

ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ-

ΚΥΠΡΟΣ ΚΑΙ ΑΙΓΑΙΟ ΜΕΤΩΠΟ ΕΝΙΑΙΟ-

ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΗΝ ΚΥΠΡΟ-

ΠΡΩΤΑ Η ΠΑΤΡΙΔΑ, ΜΕΤΑ ΤΑ ΧΡΕΗ-

Η ΕΛΛΑΔΑ ΑΝΗΚΕΙ ΣΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ!

Νίκος Καραβαζάκης

Αρέσει σε %d bloggers: