Αρχείο

Archive for the ‘Μακεδονία’ Category

«Συλλαλητήρια για την Μακεδονία στη ΔΕΘ – Σε ποιό θα συμμετέχω και γιατί;»

04/09/2018 Τα σχόλια έχουν κλείσει

Γράφει ο Ιωάννης Αμπατζόγλου

Σε λίγες μέρες από τώρα, στις 8 Σεπτεμβρίου, και ώρα 7μμ θα πραγματοποιηθούν δύο συλλαλητήρια στην Θεσσαλονίκη ως διαμαρτυρία για την προσπάθεια παράδοσης του ονόματος της Μακεδονίας στους Σκοπιανούς.

Το ένα το διοργανώνει ο «Φορέας Ανένδοτου Αγώνα για τη Μακεδονία και τη Δημοκρατία», ο οποίος έχει εξελιχθεί σε πολιτικό φορέα, και το άλλο το διοργανώνουν οι Παμμακεδονικές Ενώσεις υφηλίου μαζί με τις διάφορες Επιτροπές Αγώνα και με την στήριξη σχεδόν όλων των επιτροπών, ομάδων αλλά και ατόμων που έχουν αυτοοργανωθεί και δίνουν τον αγώνα τους για το μεγάλο εθνικό θέμα της Μακεδονίας. Τα δύο αυτά συλλαλητήρια θα γίνουν σε πολύ κοντινά μεταξύ τους σημεία, αυτό του Φορέα Ανένδοτου Αγώνα το οποίο μάλιστα θα είναι συναυλία, θα γίνει στο άγαλμα του Μεγάλου Αλεξάνδρου και αυτό των Παμμακεδονικών και των Επιτροπών Αγώνα θα γίνει στο Βελλίδειο. Ουσιαστικά θα αλληλοκαλυφθούν χωρικά.

Θεωρώ ότι σε αυτά τα συλλαλητήρια θα πρέπει να συμμετέχουμε ως Έλληνες παραβλέποντας πολιτικούς φορείς… θέλουμε συμμετοχή από την βάση, δηλαδή από τον λαό. Εγγύηση για αυτό αποτελούν όλες οι Επιτροπές Αγώνα, οι Παμμακεδονικές οργανώσεις υφηλίου αλλά και οι διάφορες ομάδες απλών Ελλήνων πατριωτών, ακόμα και οι ατομικές προσπάθειες του καθενός από εμάς. Ο κάθε ένας αποτελεί πολύτιμη μονάδα η οποία μπορεί να ενισχύσει τον αγώνα σε βαθμό που δεν το φανταζόμαστε. Αυτό άλλωστε αποδείχθηκε στο Πισοδέρι στις 17 Ιουνίου, την ώρα της υπογραφής της επαίσχυντης συμφωνίας, όπου ο Αγώνας των απλών Ελλήνων πατριωτών (το άρθρο εδώ) ήταν η ουσιαστική αντίσταση στην μειοδοσία του καθεστώτος. Εκεί φάνηκε πόσο συμμετείχε στον αγώνα η «Βίγλα» με τις ομιλίες, τις μουσικές και με τα σουβλάκια της, και πόσο το «Πισοδέρι» με τις μάχες σώμα με σώμα, τα χημικά και την βία που ασκήθηκε στους διαδηλωτές από τα ΜΑΤ. Εκεί όπου Έλληνες τυλιγμένοι με ελληνικές σημαίες βάδιζαν συμβολικά με κατεύθυνση το σημείο της επαίσχυντης υπογραφής. Τι και αν αυτό απείχε τριάντα ολόκληρα χιλιόμετρα από το Πισοδέρι. Και μόνον σε αυτή την συμβολική κίνηση, τα ΜΑΤ απάντησαν όπως είχαν διαταχθεί από το καθεστώς. Με ωμή βία. Τσάκισαν τους διαδηλωτές ματώνοντας τις σημαίες με τις οποίες ήταν τυλιγμένοι (το βίντεο εδώ).

Όλες αυτές οι σκηνές μεταφέρθηκαν στην δημοσιότητα από τον καθένα που βρισκόταν στο Πισοδέρι και οι σχετικές φωτογραφίες & βίντεο που τραβήχτηκαν ήταν αυτά που ανέδειξαν τον αγώνα που δόθηκε εκεί. Από απλούς πατριώτες δόθηκε ο αγώνας, από απλούς πατριώτες μεταδόθηκε με την βοήθεια της τεχνολογίας. Εκεί δημιουργήθηκαν και τα σύμβολα αυτού του αγώνα. Ματωμένες σημαίες και τραυματίες με σπασμένα κεφάλια. Ο αγώνας αυτός έμελλε να φουντώσει ακόμα περισσότερο. Τον μήνα που ακολούθησε, τον Ιούλιο, εν μέσω καύσωνα, πραγματοποιήθηκαν περισσότερα από εβδομήντα συλλαλητήρια σε όλη την Ελλάδα, κρατώντας άσβεστη την φλόγα του αγώνα μέχρι την ώρα του μεγάλου συλλαλητηρίου της Θεσσαλονίκης στις 8 Σεπτεμβρίου. Όλα αυτά τα συλλαλητήρια έγιναν αυθόρμητα, από την βάση, από τον απλό λαό. Δεν ακολούθησαν κανέναν πολιτικό φορέα, δεν τα καπέλωσε κανείς!

Και φτάνουμε τώρα στην ώρα του μεγάλου συλλαλητηρίου της Θεσσαλονίκης. Δεν είναι δυνατόν αυτό το παλλαϊκό συλλαλητήριο με τον συμβολισμό και τις ιδιαιτερότητες που έχει να είναι υπόθεση ενός μόνον πολιτικού φορέα. Όσο και αν αυτός ο φορέας ισχυρίζεται ότι αποτελεί την «μόνη λύση για την ακύρωση της συνθήκης της Πρέσπας, αλλά και για την ακύρωση της οικονομικής αιχμαλωσίας της Ελληνικής κοινωνίας». Αυτά προς το παρόν είναι ευσεβείς πόθοι…

Είμαι από αυτούς που θεωρούν και ελπίζουν ότι τα συλλαλητήρια αυτά, με το μήνυμά τους θα επιφέρουν αλλαγές. Πολιτικές αλλαγές. Μία πιθανή εξέλιξη θα μπορούσε να είναι, τα υπάρχοντα κόμματα να λάβουν το μήνυμα του λαού και να προσαρμόσουν τις πολιτικές τους στα νέα δεδομένα, στην νέα δυναμική που επιβάλλει ο λαός καθημερινά με τον αγώνα του. Εάν αυτό δεν καταστεί δυνατόν, τότε η δυναμική αυτής της αντίδρασης του λαού θα δημιουργήσει πολιτικά σχήματα ώστε να καλυφθεί το όποιο κενό. Και επειδή ΣΤΗΝ ΦΥΣΗ ΔΕΝ ΑΡΕΣΟΥΝ ΤΑ ΚΕΝΑ, σίγουρα θα υπάρξει μία κατάσταση με την οποία θα καλυφθεί το όποιο κενό, με τον έναν ή με τον άλλον τρόπο. Τώρα αυτοί που βιάζονται να ισχυριστούν ότι αποτελούν τον πολιτικό φορέα που θα αποτελέσει την λύση του προβλήματος, να μου επιτρέψουν να τους πω ότι λογαριάζουν χωρίς τον ξενοδόχο. Και ξενοδόχος είναι ο λαός. Αυτός θα δώσει την απάντηση. Σε κάθε περίπτωση πάντως το συγκεκριμένο συλλαλητήριο δεν ενδείκνυται για τέτοιου είδους διαξιφισμούς. Σε αυτό το συλλαλητήριο θα πρέπει να είμαστε όλοι ενωμένοι χωρίς ταμπέλες, με την ευρύτερη αποδοχή από την βάση. Μετά, θα έχουμε όλο τον χρόνο στην διάθεσή μας να συζητήσουμε οτιδήποτε σχετικό. Άλλωστε εμείς οι Έλληνες διακρινόμαστε για την αγάπη μας προς τον διάλογο. Όπως επίσης διακρινόμαστε για το δύστροπο του χαρακτήρα μας όταν προσπαθούν να μας καπελώσουν…

Στην Θεσσαλονίκη λοιπόν όλοι μαζί ενωμένοι.

Και μην ξεχνάμε… η Βίγλα είχε σουβλάκια και μουσική.

Το Πισοδέρι ήταν η πρώτη γραμμή του αγώνα με μάχες σώμα με σώμα, χημικά και ξύλο από τα ΜΑΤ.

Το Σάββατο 8 Σεπτεμβρίου θα πάμε στην Θεσσαλονίκη για να δώσουμε ένα βροντερό παρών στην πρώτη γραμμή, εκεί όπου θα είναι ο Πρωθυπουργός και όχι για να ακούσουμε μουσική.

Για να μην υπάρξει για μία ακόμη φορά η παραφωνία της Βίγλας, ελάτε όλοι στην πρώτη γραμμή… σας περιμένουμε στο Βελλίδειο!

http://www.antibaro.gr/article/19892

Advertisements

«Απορίες για το Προσύμφωνο των Πρεσπών. Η Συμφωνία φύλλο και φτερό.»

26/07/2018 Τα σχόλια έχουν κλείσει

Γράφει ο Ανδρέας Σταλίδης.

Δημοσιεύθηκε στην Εστία, 25 Ιουλίου 2018

Εξαιρετικό ήταν το ιστορικό υπόβαθρο της παρούσας φάσης του Μακεδονικού ζητήματος, όπως εκτέθηκε στο πρώτο μισό της μίας εκ των τεσσάρων συνεδριών που διοργάνωσε το Υπουργείο Εξωτερικών την περασμένη Πέμπτη 19 Ιουλίου. Από κει και πέρα, οι τοποθετήσεις ήταν όλες στο ίδιο μήκος κύματος, κάτι όχι αναμενόμενο δεδομένου ότι οργανώθηκε ως «επιστημονικό», άρα δεκτικό θεωρητικά στην αντίθετη άποψη. Η ημερίδα ξεκίνησε με την ανάγνωση χαιρετισμού του καθηγητή νομικής κ. Χρήστου Ροζάκη, ο οποίος φερόταν από δημοσιεύματα να συμμετέχει και στην συγγραφή του Προσυμφώνου των Πρεσπών. Στην πρώτη φράση επανέλαβε το επιχείρημα καραμέλα των «140 κρατών», στη δεύτερη το επιχείρημα ότι το πΓΔΜ περιέχει τον όρο «Μακεδονία» αγνοώντας ότι είναι πρώην και προσωρινό όνομα, και χρησιμοποίησε δύο φορές τον όρο «Βόρεια Μακεδονία» αναφερόμενο στην πΓΔΜ, παρότι είναι ακόμα ανυπόστατος μέχρι την κύρωση της Συμφωνίας.

 

Οι διμερείς αναγνωρίσεις, και 200 να γίνουν, ουδεμία ισχύ δεν έχουν μπροστά στις αναγνωρίσεις διεθνών οργανισμών, στους οποίους υπάρχει ομοφωνία: πΓΔΜ για όλους ανεξαιρέτως. Έψαξα όμως να ελέγξω την πληροφορία. Ανακάλυψα ότι παρά τα όσα επαναλαμβάνει ο πρωθυπουργός, ο υπουργός εξωτερικών και όλοι οι συμφωνούντες και οι διαφωνούντες, οι χώρες δεν είναι 140, αλλά 106! Υπάρχει και μία ακόμη, το Κόσοβο, που είναι το 107ο. Όμως ο Κόσοβο δεν είναι καν μέλος του ΟΗΕ παρόλο που 111 χώρες το αναγνωρίζουν. Τα Σκόπια διαφημίζουν τις 106 χώρες κι εμείς υπερθεματίζουμε σαν ανόητοι με 140.

 

Δυστυχώς στην δημόσια σφαίρα, ουδείς δεν έχει αποπειραθεί καν να απαντήσει για ποιον λόγο δεν υπάρχει αντιστοιχία μεταξύ του ονόματος Βόρεια Μακεδονία και της ιθαγένειας, της γλώσσας, των κωδικών ΜΚ και MKD, τα οποία παραπέμπουν σε πλήρη και σκέτη Μακεδονία. Ουδείς απάντησε για ποιον λόγο δεν υπάρχει ούτε μία αναφορά σε Μακεδονία εντός Ελλάδος, παρά χρησιμοποιείται ο όρος «Βόρειο Μέρος», ούτε πώς θα ονομάζονται οι Μακεδόνες Έλληνες. Ουδείς απάντησε για ποιον λόγο τίθενται υπό την αίρεση κοινών επιτροπών εμπορικά σήματα, σχολικά εγχειρίδια, δραστηριότητες δημοσίων και ιδιωτικών φορέων. Θα απαγορεύονται και οι αναφορές στον Μακεδονικό Αγώνα; Και τα συλλαλητήρια; Ουδείς απάντησε γιατί το περιβόητο άρθρο 7 που δήθεν αποσαφηνίζει τον όρο Μακεδονία, ακυρώνει στην 5η παράγραφο την αποσαφήνιση, αφού επιτρέπει στα Σκόπια να χρησιμοποιούν τον όρο όπως επιθυμούν. Ουδείς απάντησε ποιος ο λόγος να μην συμπεριλαμβάνονται τα «αρχαιολογικά τεχνουργήματα» από την απαγόρευση χρήσης του Ήλιου της Βεργίνας, το οποίο δεν κατονομάζεται.

 

Ουδείς απάντησε για ποιον λόγο σε μία συμφωνία για το όνομα του κράτους μπήκαν πολύ συγκεκριμένες υποσχέσεις της Ελλάδας για συνεργασία στους κάτωθι τομείς: γεωργία, πολιτική προστασία, άμυνα, οικονομία, ενέργεια, περιβάλλον, βιομηχανία, υποδομές, επενδύσεις, τουρισμό, εμπόριο, διασυνοριακή συνεργασία και μεταφορές, Δίκαιο της Θάλασσας (ενώ ΑΟΖ ακόμα δεν έχουμε θεσπίσει), μέτρα κατά της γραφειοκρατίας και άλλων θεσμικών εμποδίων, κατασκευή αγωγών αερίου και πετρελαίου, φωτοβολταϊκά, αιολική ενέργεια, υδρο-ηλεκτρικά, μεταφορά τεχνογνωσίας, υποδομές, μεταφορές, οδικές, σιδηροδρομικές, θαλάσσιες(!) οδούς και αερολιμένες, εναλλακτικό, πολιτιστικό, θρησκευτικό, εκπαιδευτικό, ιατρικό και αθλητικό τουρισμό, προώθηση επαγγελματκών ταξιδίων, επιστήμη, εκπαίδευση, πολιτισμό, τεχνολογία, βιομηχανία, άμυνα, πολιτική προστασία, αμυντική συνερασία, δικαστικές σχέσεις, υδρο-οικονομία κλπ. Υπάρχουν ανταλλάγματα; Μήπως ευσταθεί η υποψία ότι τελικά δεν πρόκειται για συμφωνία για το όνομα μόνο;

=================

Μέχρι αυτό το σημείο δημοσιεύθηκε στην Εστία. Από δω και κάτω ακολουθεί εκτενέστερη ανάλυση μέσω αποριών σχετικά με την Συμφωνία των Πρεσπών, ή με το «Προσύμφωνο των Πρεσπών», όπως θα έπρεπε να ονομάζεται, τουλάχιστον μέχρι την κύρωσή της και από τις δύο χώρες».

==================

Η Συμφωνία των Πρεσπών φύλλο και φτερό.

Παραθέτω ορισμένες απορίες:

  1. Γιατί στο προοίμιο και σε όλα τα άρθρα απουσιάζει εντελώς η αναφορά του ισχύοντος ονόματος «πΓΔΜ», εμφανίζεται μόνο ως «Δεύτερο Μέρος» και γίνεται απλώς αναφορά σε προηγούμενες αποφάσεις του ΟΗΕ; Γιατί δεν ισχύει το ίδιο για την Ελλάδα, η οποία αναφέρεται ρητά;
  2. Γιατί στο άρθρο 1(3α,β,γ) προβλέπεται ότι το κράτος θα ονομάζεται «Βόρεια Μακεδονία», ενώ οι πολίτες και οι γλώσσα θα χρησιμοποιούν διαφορετικό όνοα, δηλαδή σκέτο «Μακεδόνες», και σκέτο «μακεδονική»; Γιατί δεν ακολουθεί η nationality / ιθαγένεια, αλλά και η γλώσσα, το όνομα του κράτους; Αυτό δεν είναι πρωτοφανές;
    1. Γιατί στο άρθρο 1(3) ορίζεται ότι η nationality / ιθαγένεια, θα δέχεται δύο διαφορετικές απαντήσεις, η μία από τις οποίες είναι «Μακεδόνες» και η δεύτερη «κάτοικοι της Βορείου Μακεδονίας»; Δεν αρκούσε μία απάντηση; Δεν είναι ταυτόσημα τα σχήματα: πχ «Ιθαγένεια – Ελληνική» και «Κάτοικος της Ελληνικής Δημοκρατίας»;
    2. Εφόσον είναι ταυτόσημα, άρα θα ήταν περιττό να μπει «Ιθαγένεια: Έλληνας / κάτοικος της Ελληνικής Δημοκρατίας», ποιος ο λόγος να μπουν και τα δύο, εκτός από το να έχει η μία απάντηση την έννοια του nationality ως εθνικότητα/ταυτότητα και η άλλη την έννοια της ιθαγένειας/υπηκοότητας; Αν δεχόταν ίδιες απαντήσεις («Βόρειος Μακεδών / πολίτης της Βόρειας Μακεδονίας», ίσως μπορούσε να θεωρηθεί πλεονασμός. Εφόσον είναι διαφορετικά μεταξύ τους, τι άλλο συμβαίνει εκτός από το ότι απαντούν σε διαφορετική έννοια του πεδίου;
    3. Δεν είναι εμφανές ότι από την μακρά αυτή απάντηση, θα χρησιμοποιείται μόνο η πρώτη; Δηλαδή δεν είναι σαφές ότι το «Μακεδόνας» θα μείνει σκέτο;
    4. Γιατί δεν ενοχλεί ότι το σκέτο «Μακεδόνας», δηλαδή το όλον του όρου, με ελληνική μάλιστα υπογραφή, σημαίνει αναγνώριση ταυτότητας «Μακεδόνων» σε μη Έλληνες;
    5. Γιατί δεν γίνεται καμία αναφορά στο πώς θα ονομάζονται οι Μακεδόνες (χωρίς εισαγωγικά); Δηλαδή εμείς. Εάν δεχθούμε το δικαίωμα στον αυτοπροσδιορισμό, γιατί αυτό δεν ισχύει για Έλληνες, οι οποίοι χρησιμοποιούμε τον όρο Μακεδόνας επί 3000 χρόνια ως συνοδευτικό της εθνικής μας ταυτότητας, αλλά ισχύει για Σλάβους, οι οποίοι τον χρησιμοποιούν για περίπου 100 χρόνια. Ως τεκμήριο αναφέρω το βιβλίο του NGL Hammond, όπου αναφέρεται ότι στην απογραφή της Γιουγκοσλαβίας το 1921 δεν υπήρχε ούτε ένας αυτοπροσδιοριζόμενος ως εθνικά «Μακεδόνας», και ούτε ένας που να μιλούσε «μακεδονική γλώσσα».
    6. Γιατί δεν υπάρχει καμία πρόνοια για το πώς θα ονομάζονται οι Αλβανοί της πΓΔΜ; Γιατί μας έλεγαν ότι τους ενοχλεί το «Σλάβο» στο όνομα, αλλά κανείς δεν μας λέει ότι τους ενοχλεί το (σκέτο) «Μακεδόνες»; Μήπως είναι κι αυτοί «Μακεδόνες»;
    7. Η χρήση του όλου «Μακεδόνες» δεν απασχολεί την ελληνική πλευρά, ότι μπορεί να αποτελέσει αφορμή έγερσης ζητήματος δικαιωμάτων μίας υποτιθέμενης «μακεδονικής μειονότητας στην Μακεδονία» (στην Ελλάδα δηλαδή), δεδομένου ότι ήδη από τον Απρίλιο του 1990, δηλαδή ενάμιση χρόνο ΠΡΙΝ ανεξαρτητοποιηθεί η πΓΔΜ και αποτελέσει κράτος, ιδρύθηκε στην Φλώρινα το λεγόμενο «Στέκι Μακεδονικού Πολιτισμού» από ανθρώπους που μέχρι σήμερα αναμοχλεύουν τέτοια ζητήματα; Δεν είναι ύποπτο ότι ο ένας από τους ιδρυτές είναι σήμερα βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ στην Φλώρινα; Δεν απασχολεί η πιθανότητα χρήσης τους ως μοχλός πίεσης στην χώρα εις το διηνεκές, ειδικότερα εφόσον υφίστανται τέτοια δείγματα πίεσης εναντίον της Ελλάδας, όπως πχ με το πολιτικό κόμμα «Ουράνιο Τόξο»;
  3. Πώς γίνεται η λέξη «Μακεδονία» να μην σημαίνει τίποτα στην «μακεδονική» γλώσσα και να την αναγνωρίζουμε ως τέτοια, ενώ πρόκειται ελληνική λέξη, όπως και όλες οι λέξεις  και τα ονόματα της κλασικής Μακεδονίας; [Για την ετυμολογία της λέξης «Μακεδονία», δείτε την υποσημείωση στο τέλος]
  4. Γιατί στο 1(3γ) μπήκε η ψευδο-αιτιολόγηση ότι την «μακεδονική» έχει αναγνωριστεί το 1977; Εάν είχε  όντως αναγνωριστεί (που ΔΕΝ είχε), για ποιον λόγο να επαναλαμβάνεται η αναγνώριση. Εάν δεν είχε, τότε τι δουλειά έχει η αιτιολόγηση της αναγνώρισης, έστω και αν δεν ευσταθεί; Διμερής διακρατική συμφωνία είναι ή κείμενο καθοδήγησης, ώστε να πειστούν οι αναγνώστες για την ορθότητά του;
  5. Γιατί στο 1(3ε) οι κωδικοί τυποποίησης είναι ΜΚ και MKD, δηλαδή (πάλι) σκέτο Μακεδονία; Γιατί δηλαδή δεν ακολουθούν ούτε οι κωδικοί το όνομα του κράτους;
    1. Γιατί υπάρχει εξαίρεση στις πινακίδες αυτοκινήτων, οι οποίες θα είναι ΝΜ και ΝΜΚ, δηλαδή «North Macedonia» και δεν ακολουθούν τις λοιπές ταμπέλες; Νομίζουν ότι μας ενοχλούν περισσότερο οι πινακίδες των «Μακεδόνων» τουριστών στις ακτές της Μακεδονίας από τις ταμπέλες ως MK και MKD, δηλαδή ως σκέτο «Μακεδονία» σε όλων των ειδών τις διεθνείς συναντήσεις, αθλητικού, πολιτιστικού, πολιτικού, επιχειρηματικού, εμπορικού, επιστημονικού, εκπαιδευτικού περιεχομένου;
  6. Γιατί απουσιάζει παντελώς η λέξη Μακεδονία στο κείμενο όταν αναφέρεται στην Ελλάδα, αλλά περιγράφεται ως «Βόρειο τμήμα του πρώτου Μέρους»;
  7. Γιατί στο 1(3θ) μπαίνουν και οι ελληνικές εμπορικές ονομασίες και επωνυμίες υπό την αίρεση διεθνούς επιτροπής; Δηλαδή, γιατί θα πρέπει να πληρώσουν το βάρος της κατοχύρωσης των προϊόντων τους οι περίπου 4000 ελληνικές επιχειρήσεις που χρησιμοποιούν τοπικά ονόματα της Μακεδονίας είτε ως ονομασία προέλευσης, είτε ως γεωγραφική ένδειξη και θα πρέπει να τα κατοχυρώσουν.
    1. Γιατί δεν υπάρχει καμία μνεία στο πώς θα διαχωρισθεί η ονομασία προέλευσης προϊόντος όταν είναι στην επωνυμία και όταν δεν είναι; Δηλαδή, εφόσοσν σήμερα το «μακεδονικό ούζο» και το «μακεδονικό τσίπουρο» είναι ήδη κατοχυρωμένο, γιατί δεν υπάρχει συγκεκριμένη πρόνοια για το πώς θα αντιμετωπιστεί ένα προιόν «Β. Μακεδονικό ούζο»; Δεν αφήνεται προς εκμετάλλευση αυτό το κενό;
    2. Δεν είναι ακόμη μεγαλύτερος ο κίνδυνος για προϊόντα που δεν έχουν κατοχυρωθεί διεθώς ακόμη (μακεδονικός οίνος, χαλβάς, ταχίνι, κριτσίνι κλπ);
    3. Δεν είναι όχι απλά κίνυδνος, αλλά απαγορευτικό να ενσωματωθεί ονομασία προέλευσης ή γεωγραφική ένδειξη σε καινούργια ελληνικά προϊόντα που δεν υφίστανται σήμερα;
  8. Γιατί στο 1(4γ) θέτει το δημοψήφισμα στα Σκόπια υπό την αίρεση «εφόσον το αποφασίσει», ενώ στο άρθρο 2(4β) η ένταξη στο ΝΑΤΟ προϋποθέτει διενέργεια δημοψηφίσματος; Είναι ή δεν είναι υποχρεωτικό το δημοψήφισμα; Δεν το διέκρινε αυτό κανένας από τους συγγραφείς του;
  9. Πώς γίνεται και το άρθρο 4(3) λέει ότι «τίποτα στο Σύνταγμα όπως ισχύει σήμερα ή θα τροποποιηθεί στο μέλλον δεν μπορεί να ερμηνευθεί ως βάση για παρέμβαση στις υποθέσεις του άλλου μέρους»;
    1. Δηλαδή: εάν δεν μπορεί να θεωρηθεί ως παρέμβαση «όπως ισχύει σήμερα», γιατί ζητείται να τροποποιηθεί;
    2. Εάν «μπορεί να θεωρηθεί ως» παρέμβαση, τότε πώς γνωρίζουμε ότι με όποιονδήποτε τρόπο κι αν τροποποιηθεί, τότε δεν θα μπορεί να θεωρηθεί παρέμβαση στις υποθέσεις του άλλου μέρους; Πώς γνωρίζουμε σήμερα τι θα γίνει στο μέλλον;
  10. Γιατί στο 6(1) εισάγονται «αμέσως απαγορευτικά μέτρα» δημοσίων υπηρεσιών και φορέων για την «πρόληψη» δραστηριότητων που «πιθανόν να υποδαυλίζουν την εχθρότητα κλπ» ομοίως στην Ελλάδα και στην πΓΔΜ;
    1. Δηλαδή, έχει και η Ελλάδα χάρτες Μεγάλης Ελλάδας που να συμπεριλαμβάνει εδάφη της πΓΔΜ όπως είχαν αυτοί σε «όλες τις δημόσιες υπηρεσίες τους» και τα σχολεία τους, όπως έχει πει ο κ. Μέρτζος, ο οποίος μάλιστα είναι «υπέρ εντίμου συμβιβασμού»;
    2. Θα απαγορεύονται εκδηλώσεις μνήμης για τον Μακεδονικό Αγώνα, για παράδειγμα η απελευθέρωση των πόλεων της Μακεδονίας όπως εορτάζεται σήμερα (Θεσσαλονίκη, Κιλκίς, Σέρρες, Δράμα κλπ) από τους σχετικούς Δήμους, άρα από δημοσίους φορείς;
    3. Τελικά, η επιτυχία της αφαίρεσης αλυτρωτισμού και επιθετικών δραστηριοτήτων, αφορά εξίσου και στις δύο χώρες;
  11. Γιατί στο 6(2) μπήκαν και ιδιωτικοί φορείς στην ίδια διάταξη; Θα απαγορεύονται δηλαδή και τα Συλλαλητήρια, οι πολιτιστικές εκδηλώσεις με μακεδονικούς χορούς, αναφορές στους Μακεδονομάχους κλπ; Θα πρέπει να αλλάξουμε ορολογία για τα μακεδονικά τραγούδια, πχ νοτιο-μακεδονικά;
  12. Γιατί το 7(2,4) εστιάζει στο ότι διαχωρίζουν τη θέση τους από τον «Ελληνικό πολιτισμό», ενώ αυτοί ουδέποτε θεώρησαν κάτι τέτοιο, θεωρώντας τα όλα αυτά απλώς «Μακεδονικό πολιτισμό» και όχι «ελληνικό»;
    1. Πώς γίνεται να θεωρούμε ότι κερδίσαμε την παραδοχή τους ότι δεν συμπεριλαμβάνουν στην κληρονομιά τους τον «ελληνικό πολιτισμό», ενώ αυτό ποτέ δεν το έκαναν! Απλώς θεωρούσαν την αρχαία Μακεδονία ως κάτι διακριτκό και ξεχωριστό από την αρχαία Ελλάδα; Μήπως δεν έγινε καν κατανοητό τι έλεγαν τόσον καιρό;
  13. Γιατί στα άρθρα 7(2,4) ο διαχωρισμός της έννοιας της «Μακεδονίας» γίνεται μόνο σε σχέση με την Μακεδονία της αρχαίοτητας και δεν επεκτείνεται στα χρόνια της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας και της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας; Γιατί, δηλαδή, τους παραδίδουμε τους Αγίους Κύριλλο και Μεθόδιο, για παράδειγμα ή την Μακεδονική Δυναστεία του Βυζαντίου;
  14. Γιατί το άρθρο 7(5) ακυρώνει και τις 4 προηγούμενες παραγράφους, μην επιτρέποντας στην Ελλάδα να «υποτιμήσει, αλλοιώσει ή επηρεάσει» τη χρήση του όρου Μακεδονία, Μακεδόνας και μακεδονικό εντός της πΓΔΜ, άρα ουσιαστικά αφήνοντάς τους ανενόχλητους; Αυτό δεν συνιστά ωμή υπονόμευση του ενός από τα δύο υποτιθέμενα ανταλλάματα της Συμφωνίας [ένα το erga omnes και δεύτερο, ο διαφορετικός ορισμός περί Μακεδονίας και Μακεδόνων]
    1. Εφόσον δηλαδή βάσει του 7(5) δεν μπορεί η Ελλάδα να φέρει ουδεμία αντίρρηση για τον τρόπο που χρησιμοποιούν τον όρο Μακεδονία και Μακεδόνες εντός της πΓΔΜ, τότε ποιο το όφελος από τον διαχωρισμό των εννοιών;
  15. Γιατί στο 8(2) αφήνεται αόριστα να «επανεξεταστεί» το καθεστώς μνημείων που αναφέρονται στην αρχαία ελληνική Ιστορία, και μάλιστα έξι μήνες μετά την κύρωση της Συμφωνίας;
    1. Η «επανεξέταση» δεν αφήνει ανοιχτό το ενδεχόμενο να παραμείνουν όλα ως έχουν χωρίς την παραμικρή αλλαγή, έξι μήνες μετά την κύρωση από τις δύο χώρες;
    2. Η παντελής απουσία πρόνοιας εάν αυτό δεν συμβεί, δεν ακυρώνει την ουσία του άρθρου;
    3. Αντίστοιχα με προηγούμενη ερώτηση, δεν είναι ασαφής η διατύπωση ότι πρέπει απλώς ηη πΓΔΜ να «αντιμετωπίσει» το «ζήτημα» ότι «συνιστούν αναπόσπαστο συστατικό της ιστορικής ή πολιτιστικής κληρονομιάς της Ελλάδας», εφόσον οι ίδιοι θεωρούν την αρχαία Μακεδονία απολύτως διακριτή από την κληρονομιά της Ελλάδας;
  16. Γιατί στο 8(3) δεν γίνεται συγκεκριμένη αναφορά στον «Ήλιο της Βεργίνας, αλλά μόνο στο «σύμβολο της προηγούμενη σημαίας»;
    1. Γιατί στο 8(3) εξαιρεούνται τα «αρχαιολογικά τεχνουργήματα» από την απαγόρευση χρήσης αρχαιολογικών συμβόλων; Μήπως επειδή και η νυν σημαία τους, όπως και διάφορα οικόσημα είναι εμπνευσμένα από το ίδιο σύμβολο; Για παράδειγμα, τα εμβλήματα τεσσάρων μεγάλων Δήμων της χώρας όλα περιλαμβάνουν τον Ήλιο της Βεργίνας χωρίς να έχει αφαιρεθεί όταν αφαιρέθηκε από την σημαία του κράτους. Σε έναν μάλιστα από αυτούς τους Δήμους το σύμβολο είναι αυτούσιο. Δεν προβλημάτισε αυτό ως δείγμα του τι θα ακολουθήσει την χαλαρή αυτή διατύπωση;
    2. Η εμφανής εμμονή τους να: μην γίνει αναφορά στον εαυτό τους ως πΓΔΜ, να μην γίνει αναφοά σε Μακεδονία στην ελληνική επικράτεια (αλλά ως «βόρειο τμήμα»), να μην γίνει αναφορά στην λέξη Βεργίνα, δηλαδή το ποιος επέβαλλε το ύφος του στο κείμενο, ως εντελώς ανυποχώρητος, δεν προϊδεάζει περαιτέρω για το πώς θα εμμένουν στη χρήση των όρων σκέτο Μακεδονία, Μακεδόνας και μακεδονικό, εκμεταλλευόμενοι όλες αυτές τις τρύπες της Συμφωνίας;
  17. Γιατί στο 8(4) επιβάλλεται στην Ελλάδα η χρήση σλάβικων τοπωνυμίων περιοχών των Σκοπίων (πχ Μπίτολα αντί Μοναστηρίου) με την υϊοθετηση των όρων ενδωνύμων και εξωνύμων;
  18. Γιατί στο 8(5) μπαίνουν και τα ελληνικά σχολικά εγχειρίδα, ιστορικοί άτλαντες(!) υπό την αίρεση της κοινής επιτροπής αλυτρωτικών αναφορών; Θεωρείται αλυτρωτισμός η αναφορά στον Μακεδονικό Αγώνα, στους Μακεδονομάχους, στον Παύλο Μελά; Τι ακριβώς ενοχλεί από τα ελληνικά σχολικά εγχειρίδια και πώς θα τροποποιηθούν «ιστορκοί» άτλαντες;
    1. Δεν αποτελεί παράδοση εθνικής κυριαρχίας, ακόμα και παραβίαση του Συντάγματος που μιλάει ρητά για την αποστολή της εθνικής παιδείας, να τίθεται το περιεχόμενο των ελληνικών σχολικών βιβλίν υπό την αίρεση επιτροπής όπου θα συμμετέχουν ξένοι; και μάλιστα αποκαλούμενοι «Μακεδόνες»;
  19. Γιατί στο άρθρο 9 η Ελλάδα υπόσχεται συνεργασία στην γεωργία, πολιτική προστασία, άμυνα, οικονομία, ενέργεια, περιβάλλον, βιομηχανία, υποδομές, επενδύσεις, τουρισμό, εμπόριο, διασυνοριακή συνεργασία και μεταφορές; Ποια τα ανταλλάγματα για όλα αυτά δεδομένου ότι σε όλους τους τομείς ανεξαιρέτως, η Ελλάδα είναι πιο προηγμένη;
  20. Γιατί στο άρθρο 11 η Ελλάδα υπόσχεται ρητή υποστήριξη σε όλους ανεξαιρέτως τους διεθνείς οργανισμούς (εκτός της ΕΕ και το ΝΑΤΟ που αναφέρονται νωρίτερα);
  21. Γιατί στο άρθρο 13 αναφέρεται ότι η πΓΔΜ είναι «περίκλειστο κράτος», την ώρα που εκτός από την Ελλάδα, και η Βουλγαρία είναι συμβαλόμενο μέρος του Δικαίου της Θάλασσας (ΔτΘ), άρα έχει τις ίδιες υποχρεώσεις (και μάλιστα την αναγνώρισε πριν από την Ελλάδα) ενώ η συμφωνία δεν συνιστά «πρώτη αναγνώριση» από την Ελλάδα, οπότε θα είχε ίσως κάποιο νόημα ως ισχύουσες υποχρεώσεις της χώρας;
    1. Πώς θα εφαρμοστεί η χρήση του όρου αυτού, ο οποίος αναφέρεται στο Δίκαιο της Θάλασσας δίνοντας δικαίωμα πρόσβασης στην ΑΟΖ, όταν η Ελλάδα ακόμη δεν έχει θεσπίσει ΑΟΖ;
    2. Γιιατί δεν γίνεται καμία αναφορά στις περαιτέρω διμερείς συμφωνίες που απαιτούνται βάσει του ΔτΘ μεταξύ του παράκτιου και του περίκλειστου κράτους;
  22. Γιατί στο άρθρο 14(1,2) επεκτείνεται η συνεργασία του άρθρου 9 και σε μέτρα κατά της γραφειοκρατίας, θεσμικών, διοικητικών και φοροογικών εμποδίων; Γιατί στο 14(4,5)γίνονται τόσο συγκεκριμένες αναφορές στην κατασκευή, συντήρηση και χρήση αγωγών φυσικού αερίου και πετρελαίου, κατασκευή Ανανεώσιμων Πηγών Ενέργειας (φωτοολταϊκά, αιολική και υδρο-ηλεκτρική ενέργεια) και μεταφορά τεχνογνωσία, στους τομείς υποδομών, μεταφορών, οδικών, σιδηροδρομικών, θαλάσσιων(!), αεροπορικών και επικοινωνιακών συνδέσεων, στη διευκόλυνση διαμετακόμισης αγαθών, φορτίων και προϊόντων μέσω «λιμένων και αερολιμένων στο έδαφος καθενός εκ των Μερών»(!);
  23. Γιατί τόσο συγκεκριμένες αναφορές στο 14(7,8) για το περιβάλλον, τον εναλλακτικό, πολιτιστικό, θρησκευτικό, εκπαιδευτικό, ιατρικό και αθλητικό τουρισμό και την προώθηση επαγγελματκών ταξιδίων;
  24. Γιατί στα άρθρα 15 έως 18 συνεχίζονται οι τόσο συγκεκριμένες αναφορές με λεπτομέρειες στην εκπαίδευση, επιστήμη, πολιτισμό, έρευνα, τεχνολογία, μεταφορών, βιομηχανία, πληροφοριών, άμυνα και πολιτική προστασία (άρθρο 16), αμυντική συνεργασία (άρθρο 17), δικαστικές σχέσεις (άρθρο 18), υδρο-οικονομία ( άρθρο 18);
  25. Υπάρχουν ανταλλάγματα για τα παραπάνω; Μήπως ευσταθεί η υποψία ότι τελικά δεν πρόκειται για συμφωνία για το όνομα μόνο; Για ποιον λόγο παρουσιάζεται ως μία συμφωνία μόνο για το όνομα, ενώ πρόκειται κατά βάση για συνολική συμφωνία επί παντός του επιστητού και όταν σε όλους τους τομείς της συνεργασίας η Ελλάδα προσφέρει και η πΓΔΜ απολαμβάνει;
  26. Ποιοι θα συμμετάσχουν στις επιτροπές των άρθρων 1, 6, 7, 8 και 14(9) και πώς θα ορίζονται;
  27. Πώς γίνεται να θεωρούμε ότι απελευθερώνουμε διπλωματικό κεφάλαιο από την «λύση» του ζητήματος της ονομασίας, όταν:
    1. καθιερώνονται πέντε κοινές επιτροπές διαλόγου, οι οποίες θα συνεδριάζουν δύο φορές τον χρόνο, για να συζητούν και να λύνουν τα ζητήματα αυτά
    2. αυτό που πρότειναν οι νομικοί, στην Ημερίδα του Υπουργείου των Εξωτερικών στις 19 Ιουλίου 2018, ήταν να υπάρχει πολύ προσεκτική διπλωματία προς όλους όσοι δεν χρησιμοποιούν τον νέο όρο «Βόρεια Μακεδονία», κάτι που θα επιβαρύνει την απασχόληση της ελληνικής διπλωματίας
    3. οι πρόνοιες του άρθρου 19 για την επίλυση διαφορών μεταξύ μας είναι ενδεικτικές της προσδοκίας διαφορών τα επόμενα έτη, όχι μόνο στο ζήτημα των εμπορικών σχέσεων, που θα περιπλέξει πολύ τα πράγματα, αλλά και γενικότερα.
  28. Γιατί δεν έγινε καμία μνεία στο γεγονός ότι στο Σύνταγμα της πΓΔΜ αναφέρονται ρητά ότι στην χώρα ζουν «Μακεδόνες», Αλβανοί, Τούρκοι, Βόσνιοι, Σέρβοι, Ρομά και Βλάχοι, ενώ δεν αναφέρονται πουθενά ούτε Έλληνες, ούτε Βούλγαροι; Ο αλυτρωτισμός δεν είναι μόνο ζήτημα του τι αναφέρει κανείς, αλλά και του τι αποσιωπά, όπως λέει συχνά ο Νίκος Λυγερός. Ποιος μπορεί να ισχυριστεί ότι δεν έχει δίκιο; Η αποσιώπηση τους δεν γεννά καχυποψία ως προς τις διαθέσεις; Γιατί δεν ζητήθηκε να γίνει σχετική αναφορά στο Σύνταμά τους;
    1. Ειδικότερα, γνωρίζουμε ότι ορισμένοι γηραιότεροιο κάτοικοι της χώρας έχουν Βουλγαρική εθνική συνείδηση (τρανό παράδειγμα ο πρώην πρωθυπουργός των Σκοπίων Γκεοργκιέφσκι, ο οποίος όχι μόνο πήρε Βουλγαρική υπηκοότητα αφού έληξε η θητεία του, αλλά ανέλαβε την θέση του πρέσβη της Βουλγαρίας στα Σκόπια, και αργότερα έκανε εκπομπές στην Βουλγαρική τηλεόραση καταρρίπτονας τον μύθο του «μακεδονισμού».
    2. Ταυτόχρονα, γνωρίζουμε ότι υπήρξε και πολύ μεγάλο πλήθος Ελλήνων που πήγαν στα Σκόπια, ανεξάρτητα αν οι απόγονοί τους απέκτησαν στο μεταξύ σλαβομακεδονική εθνική συνείδηση. Ο παππούς του προηγούμενου πρωθυπουργού Νικόλα Γκρουέφσκι, με το ονοματεπώνυμο Νικόλαος Γρούιος πολέμησε με τον ελληνικό στρατό στην Αλβανία το 1940 και υπάρχει το όνομά το σε σχετικό μνημείο στο χωριό του στην Φλώρινα. Ομοίως και ο νυν υπουργός εξωτερικών Νικόλα Δημητρώφ, ο πατέρας του οποίο λεγότανε Δημήτρης Παπαδημητρίου από τους Τσάκους Αλμωπίας.
  29. Πώς ισχύει το erga omnes, όταν δεν υπάρχει ουδεμία δέσμεση τρίτων κρατών να χρησιμοποιούν τη νέα ονομασία, πρώτον διότι το Προσύμφωνο των Πρεσπών θα αποτελεί διμερή συμφωνία (όταν κυρωθεί) και δεν δεσμεύει κανέναν άλλον, δεύτερον, διότι πέραν ενός απλού δημοσίου αιτήματος των Σκοπίων δεν προβλέπεται καμία άλλη ενέργεια, ούτε πίεση, ούτε «ποινή» προς άλλους, και τρίτον, δεν προβλέπεται ούτε καν να υϊοθετηθεί το Προσύμφωνο είτε από το Συμβούλιο Ασφαλείας, είτε από την ολομέλεια του ΟΗΕ, στην οποία περίπτωση θα υπήρχε τουλάχιστον μία ισχυρή διεθνής πίεση να ισχύει το erga omnes;
    1. Για παράδειγμα, την δυνατότητα να επιμείνει κάποιο κράτος στην χρήση του ονόματος «Δημοκρατία της Μακεδονίας», είναι πιθανό ότι θα την χρησιμοποιήσει η Τουρκία, βάσει της αντίδρασής της μετά την υπογραφή των Πρεσπών. Έτσι, θα συνεχίζει να βάζει αστερίσκους στις αποφάσεις του ΝΑΤΟ
  30. Γιατί ο πρωθυπουργός στο διάγγελμά του στις 12 Ιουνίου περί της επικείμενης, τότε, συμφωνίας, ο υπουργός εξωτερικών τουλάχιστον 7 φορές δημοσίως, όλοι οι «έγκριτοι νομικοί», ακόμα και όσοι συμμετείχαν στην συγγραφή της Συμφωνίας, οι «έγκριτοι διπλωμάτες», όλοι οι συνεισφέροντες στον δημόσιο διάλογο επαναλάμβαναν ρηχά και ξερά ότι την πΓΔΜ την έχουν αναγνωρίσει «140 χώρες», ενώ οι ίδιοι οι Σκοπιανοί διαφημίζουν ότι αυτό το έκαναν 106 κράτη (συν το Κόσοβο που δεν είναι όμως αναγνωρισμένο μέλος του ΟΗΕ); Γιατί το ψέμα, αφού αυτό που θέλουν να πουν είναι περίπου το ίδιο;
    1. Γιατί υπερθεματίζουμε τα επιχειρήματα των απέναντι; Γιατί τα υϊοθετούμε μάλιστα, πριν τα υπερθεματίσουμε, διότι ως γνωστόν, είτε 106, είτε 140, είτε 200, οι διμερείς αναγνωρίσεις δεν φέρουν κανένα ειδικό νομικό βάρος, σε αντίθεση με τις διεθνείς αναγνωρίσεις. Διεθνείς αναγνωρίσεις, δηλαδή αναγνωρίσεις διεθνών οργανισμών με το «Συνταγματικό τους όνομα» δεν έχουν γίνει ακόμα. Καμία τέτοια αναγνώριση δεν έχει γίνει. Ίσως η πρώτη είναι του ΝΑΤΟ, εάν κυρωθεί η Συμφωνία.
    2. Για ποιον άλλο λόγο υπερθεματίζουν και υϊοθετούν τα επιχειρήματα των Σκοπιανών, εκτός από 1) ότι μας θεωρούν ηλίθιους να πιστέψουμε όποιο ψέμα μας πουν, και 2) να διαχύσουν στην κοινωνία την ηττοπάθεια από την οποία πάσχουν οι ίδιοι.

Υποσημείωση για την ετυμολογία της λέξης «Μακεδονία»:

Οι αρχαίοι Μακεδόνες ήταν Δωρικά φύλλα. Οι Δωριείς μετέτρεπαν το άλφα σε ήτα. Είναι πασίγνωστο το «ή την ή επί της (ασπίδας)», δηλαδή, ή την ασπίδα μου θα φέρω πίσω (ερχόμενος ως νικητής από τον πόλεμο), ή επί της ασπίδας μου θα με φέρουν πίσω (νεκρό, από την μάχη). Είναι ακόμη πιο γνωστό, ως «ή ταν ή επί τας».Η ρίζα της λέξης, «μακ» παρήγαγε τη λέξη μάκος που σήμαινε αυτό που στα Ιωνικά λεγόταν «μήκος». Λέξεις με αυτήν την ρίζα: μάκος, μακρός, μάκεστος, μακέτης. Η έννοια είναι: μακρής, ευρύς, ευμήκης κλπ. Από την ίδια ρίζα παράγονται και οι Πο-μάκοι, δηλαδή οι από-μακροι, οι ακρίτες. Ταυτίζονται με τους Αγριάνες του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Η λέξη έδος σημαίνει χώρα, έδαφος. Πρώτη αναφορά στον Όμηρο, που αλλού, στο Η 106 της Οδύσσειας «οία τε φύλλα μακεδνής αιγίρειο», με την έννοια «ευμήκη». Δεύτερη αναφορά στον Ηρόδοτο όταν μιλούσε για «Μακεδνόν έθνος» και «Μακεδνόν καλεόμενον» (Ηροδότου Ιστορίαι, βιβλίο 1, §56), καθώς και στον Θουκυδίδη κλπ. Περισσότερο γνωστή είναι η ετυμολογία των ονομάτων Αλέξ-ανδρος, Φίλ-ιππος, Ολυμπία, Θεσσαλο-νίκη, Ηφαιστίωνας κοκ.

 

Συμπέρασμα

Ούτε απόλυτο erga omnes διασφαλίσαμε, ούτε ουσιαστκό διαχωρισμό του όρου «Μακεδονία» πετύχαμε, και ταυτότητα «Μακεδόνων» αναγνωρίσαμε (εμμέσως πλην σαφώς), και οριστική απώλεια του όρου «μακεδονικός-ή-ό» σε όλων των ειδών τα στοιχεία (ανθρώπους, καταστάσεις, προϊόντα, αντικείμενα) παραχωρήσαμε, και την αχρείαστη σύγχυση διαφορετικού ονόματος κράτους και ιθαγένειας αποδεχτήκαμε, και «ελληνικό αλυτρωτισμό» εις βάρους τους (εμμέσως πλην σαφώς) δεχτήκαμε, και την σύγχυση σε προϊόντα γεωγραφικής προέλευσης δεχόμαστε, και την πολιτιστική μας παράδοση υπονομεύουμε, και την αναθεώρηση της Ελληνικής Ιστορίας αποδεχόμαστε, και όλα μας τα διπλωματικά όπλα παραχωρούμε, και την τεχνογνωσία μας τους παραδίδουμε, και τη συνεργασία μας σε όλους τους τομείς προσφέρουμε από την οποία μόνο να δώσουμε έχουμε, και πρόσβαση στη θάλασσα προσφέρουμε, μέχρι και στην ελληνική ΑΟΖ που ακόμα δεν έχουμε καν θεσπίσει. Χωρίς αντάλλαγμα για κάτι από αυτά. Ένα κουτσό «Βόρεια» μόνο στο όνομα κράτους και πουθενά αλλού.

Έχουμε δεκάδες λόγους να αισθανόμαστε ταπεινωμένοι. Πρόκειται για μία κακή, ετεροβαρή συμφωνία, εις βάρος και των συμφερόντων της Ελλάδος και των Ελλήνων. Πρόκειται για μία συμφωνία που εάν ισχύσει θα αποτελεί μία μαύρη σελίδα στην ελληνική Ιστορία.

http://www.antibaro.gr/article/19783

Κατηγορίες:Μακεδονία

«Ξέρετε;»

22/07/2018 Τα σχόλια έχουν κλείσει

Ξέρετε;
Ν. Λυγερός
Ξέρετε ότι η Συμφωνία δίνει τη μακεδονική ιθαγένεια στα Σκόπια;

Ξέρετε ότι η Συμφωνία δίνει τη μακεδονική γλώσσα στα Σκόπια;

Ξέρετε ότι η Συμφωνία δίνει πρόσβαση στην ελληνική ΑΟΖ στα Σκόπια;

Ξέρετε ότι η Συμφωνία θα ξαναγράψει τα βιβλία της Ιστορίας;

Ξέρετε ότι η Συμφωνία θα αναθεωρήσει τους ιστορικούς άτλαντες;

Ξέρετε ότι η Συμφωνία θα απαγορεύσει τα Συλλαλητήρια για τη Μακεδονία;

Ξέρετε ότι η Συμφωνία θα παρέχει βοήθεια στα Σκόπια με αγωγούς φυσικού αερίου και πετρελαίου;

Ξέρετε ότι η Συμφωνία θα δώσει την τεχνογνωσία μας στον τομέα των Ανανεώσιμων Πηγών Ενέργειας;

Ξέρετε ότι η Συμφωνία θα μας αναγκάσει να ονομάζουμε τις περιοχές, τις πόλεις, τα χωριά στα Σκόπια με τα ονόματα που θέλουν οι Σκοπιανοί;

Ξέρετε ότι η Συμφωνία αναγκάζει την Ελλάδα να βοηθήσει τα Σκόπια να μπουν σε όλους τους Οργανισμούς στους οποίους ανήκουμε και όχι μόνο στο NATO και την Ευρωπαϊκή Ένωση;

http://lygeros.org/articles.php?n=39291&l=gr

Στην ολομέλεια του ΣτΕ η αίτηση ακύρωσης της Συμφωνίας των Πρεσπών.

09/07/2018 1 Σχολιο

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Στις 28 Ιουνίου 2018 υποβάλαμε μαζί με τις Παμμακεδονικές Ενώσεις του Εξωτερικού την αίτηση ακύρωσης στο Συμβούλιο Της Επικρατείας, ώστε να ακυρωθεί η αντισυνταγματική, Συμφωνία του Υπουργού Εξωτερικών κ.Κοτζιά, γνωστή ως συμφωνία των Πρεσπών, (από 17/6/2018) η οποία ήδη δεσμεύει και παράγει αποτελέσματα σε ΝΑΤΟ, ΕΕ αλλά και στο Εσωτερικό, σε σχολικά βιβλία, χάρτες, αρχαιολογικά ευρήματα, μνημεία, και την Ιστορία μας, σύμφωνα με τα άρθρα 2, 8 και 20 αυτής.

Την ίδια ημέρα υποβάλαμε και αίτηση αναστολής της Συμφωνίας, και των συμπροσβαλλόμενων πράξεων, των επιστολών του Υπουργού Εξωτερικών προς ΕΕ και ΝΑΤΟ. Δηλαδή ζητήσαμε να μην παράγει συνέπειες η Συμφωνία ώσπου να δικαστεί η αίτηση ακύρωσής μας, ώστε αν ακυρωθεί από το Συμβούλιο της Επικρατείας, να μην υπάρχουν ήδη τετελεσμένα και  βλάβη, η οποία είναι δύσκολο ή αδύνατο να διορθωθεί.

Επίσης ζητήσαμε και οι δύο αιτήσεις μας να συζητηθούν στην Ολομέλεια του Συμβουλίου Της Επικρατείας, εξαιτίας της προφανούς σπουδαιότητας των τεθέντων νομικών ζητημάτων, αλλά και της κατεπείγουσας και απόλυτης σπουδαιότητας που έχει η Συμφωνία αυτή, για την Ιστορία, τον Πολιτισμό, το ίδιο το Ελληνικό Έθνος και τελικά για την εδαφική ακεραιότητα της Ελλάδας.

Σήμερα 6/7/2018 το Συμβούλιο της Επικρατείας ανταποκρινόμενο, σε νέα αίτησή μας για άμεση συζήτηση της προσωρινής διαταγής, που είχαμε υποβάλει μαζί με την αίτηση αναστολής, να σταματήσει προσωρινά η παραγωγή έννομων συνεπειών στο ΝΑΤΟ, σε χρόνο πριν την επίσημη έναρξη των διαπραγματεύσεων της εισδοχής των Σκοπίων στο ΝΑΤΟ (12/7/2018), προέβη στις εξής διαδικαστικές πράξεις:

  1. Έκανε δεκτό το αίτημά μας και προσδιόρισε την εκδίκαση της αίτησης ακύρωσης και της αίτησης αναστολής στην Ολομέλεια
  2. Όρισε εισηγητή και βοηθό εισηγητή στην αίτηση αναστολής και στην αίτηση ακύρωσης. Και όρισε χρόνο προσκομιδής του φακέλου και των απόψεων του Υπουργού εξωτερικών στον εισηγητή τις 5 ημέρες, από την επίδοση των αιτήσεων, δηλαδή από σήμερα.
  3. Τις επόμενες ημέρες, μετά από επικοινωνία μας με τον εισηγητή θα ορισθεί η ακριβής ημέρα συζήτησης της προσωρινής διαταγής, ελπίζουμε, εντός της εβδομάδας.
  4. Προσδιόρισε την αίτηση ακύρωσής μας στην Ολομέλεια του Δικαστηρίου αυτού στις 7/12/2018

Με σοβαρότητα και σύνεση η Πανελλήνια Ομοσπονδία Πολιτιστικών Συλλόγων Μακεδόνων και οι Παμμακεδονικές Ενώσεις του Εξωτερικού, έχουμε συνειδητά επιλέξει, να διεκδικήσουμε την ακύρωση της παράνομης και αντισυνταγματικής συμφωνίας των Πρεσπών, από τα ελληνικά δικαστήρια, Διοικητικά και Ποινικά, διότι αντιλαμβανόμαστε την ιστορικότητα των στιγμών που διανύουμε, από τότε που ξεκίνησε αυτή, η ενάντια στην θέληση του ελληνικού λαού διαπραγμάτευση κι εφεξής. Και τελικά η ενάντια στην θέληση του ελληνικού λαού και στα συμφέροντα του ελληνικού κράτους και Έθνους Συμφωνία (σύμφωνα με την ΟΜΟΦΩΝΗ γνωμοδότηση του συνόλου των γεωστρατηγικών αναλυτών αλλά και του παγκόσμιου συνόλου των καθηγητών ιστορίας και αρχαιολογίας).

Και γιατί αντιλαμβανόμαστε, ότι οι προφανείς ακυρότητες που διατρέχουν την συμφωνία των Πρεσπών, σύμφωνα με όλους τους ομιλούντες ειδικούς σε δημόσιο βήμα, και η παράλογη και παράνομη δέσμευση της Ελλάδας σε μία καταστροφική γι’ αυτήν Συμφωνία, χωρίς να υπάρχει απόφαση Υπουργικού Συμβουλίου, χωρίς να υπάρχει απόφαση του Ελληνικού Κοινοβουλίου αλλά και προεχόντως, (ακόμα κι αν υπήρχαν αυτές), ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΥΠΑΡΧΕΙ ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΛΑΟΥ, εκφρασμένη ρητώς με δημοψήφισμα, στην οποία, Συμφωνία, σύσσωμος Ο ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΛΑΟΣ, αντιτίθεται με σφοδρότητα, ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΠΑΡΑ ΝΑ ΑΚΥΡΩΘΕΙ ΤΕΛΙΚΑ.

Έχουμε το βλέμμα μας στραμμένο προς την Δικαιοσύνη και περιμένουμε από αυτήν να πράξει το καθήκον της, να πράξει το αυτονόητο, να προστατεύσει τον Ελληνικό λαό και την Ελλάδα, ως οφείλει.

Γιαννιτσά 6 Ιουλίου 2018

http://www.popsm.gr/στην-ολομέλεια-του-στε-η-αίτηση-ακύρωσ/

Κατηγορίες:Μακεδονία

«ΤΑ «ΕΥΩΝΥΜΑ»»

02/07/2018 Τα σχόλια έχουν κλείσει

Image result for Μακεδονία

 

Μ. ΜΠΕΓΖΟΣ

ΕΘΝΕΓΕΡΤΗΡΙΟ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟΥ ΠΑΤΡΙΩΤΙΣΜΟΥ
“Nomen est omen” (νόμεν εστ όμεν): «το όνομα είναι οιωνός», σήμα, σημείο, σημάδι. Αυτό ταιριάζει απόλυτα στο Μακεδονικό ζήτημα που προκάλεσαν οι Σκοπιανοί γείτονές μας. Δεν πρόκειται για καμιά σκιαμαχία για το όνομα ή τον τύπο, αλλά είναι μια «γιγαντομαχία περί της ουσίας».
Μακεδονία είναι και λέγεται η γη που κατοικείται από ελληνόφωνους, σλαβόφωνους, βλαχόφωνους, αλβανόφωνους κ.λπ. Το εντός της ελλαδικής επικράτειας τμήμα της συνιστά την βορειοελλαδική περιφέρεια Μακεδονία και το υπόλοιπο κατανέμεται σε όμορα κράτη.
Το συνοριακό με την Ελλάδα ομόσπονδο κρατίδιο της πρώην Γιουγκοσλαβίας, η «Νότια Σερβία» ή «Βαρντάσκα» (Βαρδάρη), αυτοτιτλοφορήθηκε «Μακεδονία» το 1945. Από το 1990 αυτονομήθηκε σε κράτος με ταυτόσημη ονομασία εγείροντας αλυτρωτικές αξιώσεις και υποδαυλίζοντας τον σλαβομακεδονικό εθνικισμό σε βάρος του ελληνικού πατριωτισμού. Η διπλωματική προσωνυμία «ΠΓΔΜ» (Πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της «Μακεδονίας» FYROM) είναι μια προσωρινή ανακωχή ανάμεσα στον σλαβικό εθνικισμό και στον ελληνικό πατριωτισμό.
Ελληνικός πατριωτισμός κατά σλαβικού εθνικισμού
Οποιος αρνείται την ιστορική ελληνικότητα της Μακεδονίας εξαιτίας της μεσαιωνικής καθόδου σλαβικών φύλων εθελοτυφλεί. Σαν εκείνον που αμφισβητεί την εβραϊκή αρχαιότητα της Ιερουσαλήμ λόγω της μουσουλμανικής κατάκτησης των Αγίων Τόπων στον Μεσαίωνα.
Το ομόσπονδο κρατίδιο της Γερμανίας με το όνομα «Βαυαρία» που γειτονεύει με την γερμανόφωνη Αυστρία θα μπορούσε να αυτοαποκαλείται «Αυστρία» λόγω γερμανοφωνίας; ! Δεν θα διαμαρτύρονταν οι Αυστριακοί για παραχάραξη της ιστορίας τους; Μετά το θλιβερό παρελθόν της ναζιστικής προσάρτησης (Anschluss : ΄Ανσλους) της Αυστρίας στο Γ΄ Ράιχ (1939-1945) ο σφετερισμός του ονόματος «Αυστρία» από την Βαυαρία θα ήταν αιτία πολέμου (casus belli) και αντίσταση του αυστριακού πατριωτισμού ενάντια στον γερμανικό εθνικισμό, τον βαυαρικό σοβινισμό και τον ναζιστικό ρατσισμό.
Η γαλλική επαρχία της Βρετάνης μετονόμασε την Μεγάλη Βρετανία σε Ηνωμένο Βασίλειο για να αποφευχθεί οποιαδήποτε σύγχυση μεταξύ της μικρής γαλλικής περιοχής και της μεγάλης αγγλοσαξονικής χώρας. Παρά την απουσία αλυτρωτικών βλέψεων εκατέρωθεν θεωρήθηκε έντιμο να διευκρινισθεί το όνομα (nomen) ως σημείο /σήμα / σημάδι (omen) του ευρωπαϊκού πολιτικού πολιτισμού.
Η ευρωπαϊκή ενοποίηση δεν απέτρεψε τους εθνικισμούς, αλλά μάλλον τους υπέθαλψε εντελώς απροσδόκητα μάλιστα. Σκωτία και Ουαλία, Βάσκοι και Καταλονία, Φλαμανδοί και Βαλόνοι κ.λπ. είναι μερικά τυπικά παραδείγματα νεοεθνικισμού εντός της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Ανάλογα ισχύουν στα Βαλκάνια σήμερα με την επικείμενη ένταξη των Σκοπίων στην ΕΕ και στο ΝΑΤΟ.
Το όνομα είναι ουσία και όχι τύπος πιά! Ο αλυτρωτισμός (σημαία, σύμβολα, αγάλματα, σχολικά βιβλία κ.λπ.) του κρατιδίου της Νότιας Σερβίας είναι ο σκληρός πυρήνας του σλαβομακεδονικού εθνικισμού. Εναντίον αυτών έχει να αντιπαλαίσει ο ελληνικός πατριωτισμός σήμερα κατεπειγόντως μάλιστα!
Ο πατριωτισμός δεν είναι εθνικισμός
Ο πατριωτισμός δεν είναι εθνικισμός ή σοβινισμός μήτε ρατσισμός κι ούτε φυλετισμός. Η αμυντική φιλοπατρία, η θεμιτή προάσπιση «βωμών και εστιών» και η ειρηνόφιλη πιστότητα στην πατρώα γη, γλώσσα και πίστη συνιστούν τον αγνό και άδολο πατριωτισμό. Αυτόν οφείλουμε να διαφυλάξουμε ως κόρην οφθαλμού εσαεί και διακαώς.
Το ότι ακόμα σήμερα στον τόπο μας παρά την οικονομική δυσ-πραγία υπάρχουν νέοι άνθρωποι που δακρύζουν στο άκουσμα μιας λέξης (Ελλάδα) κι ενός ονόματος (Μακεδονία), αυτό σημαίνει ότι ο καταναλωτισμός και ο χρηματισμός δεν μας έχουν αλλοιώσει. Το ίδιο ίσχυε προ 25ετίας σε καιρούς επιπολάζουσας ευημερίας! Είτε με «ισχνές αγελάδες» σαν σήμερα (2018) είτε με «παχιές αγελάδες» όπως τότε (1992) οι νεοέλληνες αποδεικνύουν ότι επιμένουν να παραμένουν Ελληνες και Ρωμηοί χωρίς να καταντούν Γρακοί ή γραικύλοι.
Ο εθνικισμός διαφέρει από τον πατριωτισμό τα μέγιστα. Παρόλο που και οι δυο ομιλούν για πατρίδα, έθνος, γένος κ.λπ., ο εθνικισμός είναι επιθετικός εναντίον ομόρων λαών, εριστικός σε βάρος γειτονικών κρατών και πολεμοχαρής έως πολεμοκάπηλος.
Ο πατριωτισμός είναι αμυντικός σε κάθε περίπτωση, ειρηνόφιλος και συμφιλιωτικός, γι’ αυτό είναι θεμιτός, ευκταίος και εφικτός. Αντιθέτως ο εθνικισμός είναι απευκταίος, αθέμιτος και άδικος.
Η Μακεδονία έγινε το πεδίο αιματηρών συρράξεων και τοπίο εθνοκάθαρσης σε βάρος των Ελλήνων από αλλόθρησκους οθωμανούς κατακτητές και σλαβόφωνους ομόδοξους γείτονες. Η Βουλγαρική Εξαρχία, η σχισματική «Μακεδονική Εκκλησία», τα βουλγαρικά Κομιτάτα εναντίον των Μακεδονομάχων μας, η βουλγαρική κατοχή (1941-1944) και τα Σκόπια / ΠΓΔΜ (1945/1992) ομοιάζουν με την ναζιστική προσάρτηση της Αυστρίας.
Ο δημοκρατικός πατριωτισμός των Ελλήνων επιβάλλει να αντισταθούμε στον σλαβικό εθνικισμό και τον αλβανικό σοβινισμό των βορείων γειτόνων μας. Δεν χρειάζεται να είσαι «δεξιός» για να νιώθεις πατριώτης. Δεν απαιτείται να γίνεις «αριστερός» για να αντιστέκεσαι στον εθνικισμό που είναι εχθρός του έθνους, του λαού και της πατρίδας.

ΚΙΒΩΤΟΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ 3η ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 2018

Δείτε και: ΣΥΛΛΟΓΗ ΥΠΟΓΡΑΦΩΝ ΓΙΑ ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ

Κατηγορίες:σκοπιανό, Μακεδονία

«Το διακύβευμα της Συμφωνίας.»

02/07/2018 Τα σχόλια έχουν κλείσει

Ν. Λυγερός
Όσοι πιστεύουν ότι το διακύβευμα της Συμφωνίας είναι μόνο και μόνο η ένταξή της FYROM στο NATO και στην Ευρωπαϊκή Ένωση, κάνουν ένα σοβαρό λάθος και μπορούν να το αναγνωρίσουν διαβάζοντας το άρθρο 20 και όχι μόνο της Συμφωνίας. Διότι αν έρθει σε ισχύ η Συμφωνία, θα πρέπει η Ελλάδα να υποστηρίξει κάθε ενταξιακή πορεία σε οποιονδήποτε οργανισμό σε διεθνές επίπεδο, σε πολυμερές επίπεδο αλλά και περιφερειακό επίπεδο. Δεν πρόκειται λοιπόν για μια περιορισμένη περίπτωση αλλά για τη γενική. Η FYROM είναι ανεξάρτητο κράτος από το 1991. Εντάχθηκε στον Οργανισμό Ηνωμένων Εθνών το 1993 με αυτήν την προσωρινή ονομασία και το ίδιο ισχύει με το Συμβούλιο της Ευρώπης. Είναι επίσης μέλος της FAO, Unesco, της Interpol και της Διεθνούς οργάνωσης της Γαλλοφωνίας . Όμως η Ελλάδα εκτός από τα Ηνωμένα Έθνη, 1945, το ΝΑΤΟ, 1952, την Ευρωπαϊκή Ένωση, 1981, ανήκει σε αμέτρητους οργανισμούς: BIS, BSEC, CCC, CE, EAPC, EBRD, ECE, ECLAC, EID, EMU, ESA, FAO, JAEA, IBRD, ICAO, IDA, IEA, IFAD, IFC, ILO, IMF,Interpol, IOC, IOM, ISO, OECD, OSCE, UNCTAD, UNHLR, WEU, WHO, WIPO, WMO, κλπ. Έτσι για να ξέρουμε περί τίνος πρόκειται και για να μη μιλάμε πάντα μόνο και μόνο για δύο οργανισμούς, ας θυμόμαστε αυτόν τον κατάλογο που μπορεί να λειτουργήσει καταλυτικά στον αγώνα μας ή αρνητικά αν το ξεχάσουμε και δώσουμε την ευκαιρία στη FYROM να εισέλθει με άλλη ονομασία.
http://lygeros.org/articles.php?n=39051&l=gr

Στο ΣΤΕ για την Μακεδονία!

29/06/2018 1 Σχολιο

Πέμπτη 28 Ιουνίου 2018 

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Η Πανελλήνια Ομοσπονδία Πολιτιστικών Συλλόγων Μακεδόνων και σύσσωμες οι Παμμακεδονικές Ενώσεις των αποδήμων Μακεδόνων, ως όφειλαν και δικαιούνται, προσέφυγαν στο Συμβούλιο της Επικράτειας, με αίτηση ακύρωσης της εφιαλτικής συμφωνίας των Πρεσπών, που υπογράφηκε στις 17 Ιουνίου 2018 μεταξύ των υπουργών εξωτερικών της Ελλάδος και των Σκοπίων κ. Ν. Κοτζιά και κ. Δ. Δημητρόφ. Με την Αίτηση Ακύρωσης ζητούμε να ακυρωθεί η Συμφωνία των Πρεσπών, καθώς και οι επιστολές που απεστάλησαν από την Ελληνική Κυβέρνηση προς το ΝΑΤΟ και την  ΕΕ για άρση του βέτο για την ένταξη της χώρας των Σκοπίων στους οργανισμούς αυτούς.

Καταθέσαμε επίσης, αίτηση αναστολής εκτέλεσης της απόφασης αυτής καθώς και των επιστολών άρσης του βέτο σε ΕΕ και ΝΑΤΟ, επειδή:

α) Η συμφωνία παραβιάζει το άρθρο  27 του Συντάγματος, σύμφωνα με το οποίο, πριν την υπογραφή της συμφωνίας,  απαιτείται προηγούμενη ψήφισή του από την Βουλή, με αυξημένη μάλιστα πλειοψηφία, επειδή περιλαμβάνει αλλαγή γεωγραφικών όρων (της περιοχής της Μακεδονίας εν προκειμένω), οι οποίοι ανάγονται  σε αρχαίους χρόνους (αρχικά).

Επίσης, επειδή τροποποιεί προηγούμενες συνθήκες (Ελληνοσερβικό σύμφωνο και συνθήκη Βουκουρεστίου 1913), με βάση τις οποίες καθορίσθηκαν τα σημερινά σύνορα της Ελλάδας, προκαλώντας σύγχυση αναφορικά με τα πραγματικά σημερινά σύνορα, διότι στις συνθήκες αυτές, γεωγραφικός χώρος (Διοικητική Περιφέρεια) Μακεδονία υπήρχε μόνον ένας και αυτός ήταν μόνον στην Ελληνική επικράτεια. 

Επειδή στην πραγματικότητα νομιμοποιεί τις εδαφικές βλέψεις των γειτόνων μας, διά της παραχάραξης της ιστορίας και της επιγενόμενης σύγχυσης, που αποτελούν συνέχεια και συνέπεια της παραχώρησης του ονόματος της Μακεδονίας. 

Τέλος, επειδή δημιουργεί τις προϋποθέσεις για την αναθεώρηση των συνόρων της Ελλάδας.

β) Η συμφωνία δεν έγινε αντικείμενο επεξεργασίας από τους υπηρεσιακούς φορείς του Υπουργείου Εξωτερικών ως όφειλε.

γ) Παραβιάσθηκε η αρχή της λαϊκής κυριαρχίας, του άρθρου 1 παρ. 3 Σ, επειδή υπογράφηκε παρά την αντίθεση σύσσωμου του ελληνικού λαού στην οποιαδήποτε παραχώρηση ονόματος, χωρίς διεξαγωγή δημοψηφίσματος. Παραβιάσθηκε και η αρχή της δεδηλωμένης για το θέμα της παραχώρησης του ονόματος της Μακεδονίας.

δ) Διότι αντιτίθεται στην έννοια του ΈΘΝΟΥΣ και προκαλεί σε αυτό ανεπανόρθωτη βλάβη. Του έθνους των Ελλήνων του οποίου εμείς οι Μακεδόνες είμαστε αναπόσπαστο μέρος. Του έθνους, υπέρ του οποίου οφείλει να είναι η συμφωνία (ως εκδήλωση άσκησης της εξουσίας του υπουργού εξωτερικών της Ελλάδος, εξουσίας που πηγάζει από τον λαό, και υπάρχει υπέρ αυτού και του έθνους), σύμφωνα με το άρθρο 1 παρ. 3 Σ. 

ε) Προσβάλλει την προσωπικότητά μας, ως Μακεδόνων, επειδή μας αφαιρεί το δικαίωμα να ονομαζόμαστε Μακεδόνες (αναγκαζόμενοι να επεξηγούμε τις υποσημειώσεις της συμφωνίας του υπουργού εξωτερικών, ότι εμείς είμαστε οι αρχαίοι και οι άλλοι οι εκ σλάβων προερχόμενοι! που μιλούν την μακεδονική την σλαβική, ενώ εμείς την μακεδονική την αρχαία, δηλαδή την ελληνική!  Δηλαδή Γελοιότητες!).

Καταθέσαμε επίσης αίτηση, κατεπειγόντως και κατ’ εξαίρεση σύγκλισης της Ολομέλειας του Συμβουλίου της Επικρατείας για να αποφασίσει τόσο για την αίτηση ακύρωσης όσο και για την αίτηση αναστολής, λόγω της προφανούς αυταπόδεικτης σπουδαιότητάς της και επείγουσας περίπτωσης.

Απευθυνόμαστε σε όλους τους Έλληνες δικαστές, που τους πιστεύουμε ακράδαντα ως υψηλού ήθους, κύρους και εγνωσμένης μόρφωσης και εμπειρίας και ζητούμε να πράξουν τα νόμιμα, να ακυρώσουν την συμφωνία των Πρεσπών, η υπογραφή της οποίας συνιστά ποινικό αδίκημα, ως οφείλουν εκ της υποχρέωσής τους τήρησης του Συντάγματος και των νόμων που συμφωνούν με αυτό, αποκλειστικά.

Η μεταμφίεση διεθνούς συνθήκης, και μάλιστα του άρθρου 27 του Συντάγματος σε κυβερνητική πράξη, παραβιάζει κατάφωρα το Σύνταγμα, οδηγεί σε διάλυση την Ελλάδα, με γρήγορα βήματα. 

Πειθόμενοι ότι «υπάρχουν εις Αθήνας δικαστές», ζητούμε από την ολομέλεια του Συμβουλίου της Επικρατείας να  ακυρώσουν την Συμφωνία των Πρεσπών, όπως τους επιτάσσει το Σύνταγμα και ο όρκος τους. 

Με τιμή

     Το Διοικητικό Συμβούλιο

ΣΥΛΛΟΓΗ ΥΠΟΓΡΑΦΩΝ ΓΙΑ ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ

Αρέσει σε %d bloggers: