Αρχείο

Archive for the ‘Περιβάλλον, οικολογικά θέματα’ Category

«Εννέα από τις μεγαλύτερες αλιευτικές εταιρείες συμφωνούν να προστατεύσουν τους ωκεανούς.»

14/06/2017 Σχολιάστε

REUTERS/DAVID W CERNY

Η πρωτοβουλία, γνωστή ως Βιομηχανία Θαλασσινών για την Εποπτεία των Ωκεανών (SeaBOS), υποστηρίζεται από τη μη κυβερνητική ερευνητική περιβαλλοντική οργάνωση Κέντρο Ανθεκτικότητας της Στοκχόλμης.

Εννέα από τις μεγαλύτερες αλιευτικές εταιρείες του κόσμου αποφάσισαν πρόσφατα να συμμετάσχουν σε μια εθελοντική πρωτοβουλία για την καταπολέμηση των προβλημάτων των ωκεανών, όπως η υπεραλίευση, η οποία εξαντλεί γρήγορα τα αποθέματα ψαριών. Η πρωτοβουλία στοχεύει επίσης στη βελτίωση προβλημάτων όπως η ρύπανση και η απώλεια ανθρωπίνων δικαιωμάτων εργαζομένων στη βιομηχανία της αλιείας.
Η πρωτοβουλία, γνωστή ως Βιομηχανία Θαλασσινών για την Εποπτεία των Ωκεανών (SeaBOS), υποστηρίζεται από τη μη κυβερνητική ερευνητική περιβαλλοντική οργάνωση Κέντρο Ανθεκτικότητας της Στοκχόλμης. Οι εταιρείες δεσμεύτηκαν να αυξήσουν τη διαφάνεια για να μειώσουν την παράνομη αλιεία, καθώς και να αποφύγουν τα προϊόντα που λαμβάνονται μέσω δουλείας. Οι εταιρείες θα επικεντρωθούν επίσης στην καταπολέμηση της πλαστικής ρύπανσης και της μείωσης της παραγωγής αερίων του θερμοκηπίου. Σύμφωνα με τη βρετανική εφημερίδα Guardian, πρόκειται για την πρώτη φορά που εταιρείες από τις Ηνωμένες Πολιτείες, την Ευρώπη και την Ασία συνεργάζονται για την επίτευξη τέτοιων στόχων.

«Τα βιώσιμα θαλάσσια οικοσυστήματα είναι απαραίτητα για τη διατροφή ενός αυξανόμενου πληθυσμού, αλλά οι ωκεανοί βρίσκονται σε κίνδυνο. Τα θαλασσινά αποτελούν το 20% της παγκόσμιας πρόσληψης ζωικών πρωτεϊνών», δήλωσε ο αναπληρωτής υπεύθυνος επιστήμης του Κέντρου Ανθεκτικότητας της Στοκχόλμης, Χένρικ Όστερμπλεμ.
Μεταξύ των εννέα εταιρειών είναι οι δύο μεγαλύτερες εταιρείες στον κόσμο όσον αφορά τα έσοδα, οι ιαπωνικές Maruha Nichiro Corporation και Nippon Suisan Kaisha. Οι δύο μεγαλύτερες εταιρείες σολομού, οι δύο μεγαλύτερες εταιρείες τόνου και οι δύο μεγαλύτερες εταιρείες υδατοκαλλιέργειας συμμετέχουν επίσης στην πρωτοβουλία.
Εκτιμάται ότι περίπου τα μισά αλιεύματα προέρχονται από παράνομη αλιεία. Οι αλιείς είτε παραβιάζουν απαγορευμένα και προστατευόμενα ύδατα, είτε χρησιμοποιούν παράνομα εργαλεία είτε αλιεύουν περισσότερα ψάρια από ό,τι πρέπει, μερικές φορές ακόμη και αλιεύοντας απειλούμενα ψάρια. Εξάλλου, σύμφωνα με έρευνα του 2014 η εκμετάλλευση και η απώλεια των ανθρωπίνων δικαιωμάτων είναι ανεξέλεγκτη σε τμήματα αλιευτικών περιοχών στην Ασία.

http://www.naftemporiki.gr/story/1246684/ennea-apo-tis-megaluteres-alieutikes-etaireies-sumfonoun-na-prostateusoun-tous-okeanous

«Παγκόσμια Ημέρα Ωκεανών Γιατί η Ε.Ε. στηρίζει την καταστροφή της Μεσογείου;»

11/06/2017 Σχολιάστε

Μεγάλα ψάρια κινδυνεύουν με αφανισμό, 39 αποθέματα ψαριών υπεραλιεύονται, η αλιεία του μπακαλιάρου έχει ξεπεράσει κατά 5 φορές τα αειφορικά όρια, θαλάσσιες χελώνες αλιεύονται από συρόμενα εργαλεία, ενώ ο βυθός
ερηµοποιείται με τεράστιο ενεργειακό κόστος. Όλα αυτά αποτελούν συνέπειες της βιομηχανικής αλιείας, η οποία λαβαίνει το μεγαλύτερο μέρος της οικονομικής στήριξης της ΕΕ στον αλιευτικό κλάδο.
.
Καθώς ο κόσμος γιορτάζει την Παγκόσμια Ημέρα Ωκεανών σήμερα στις 8 Ιουνίου, ο διαμεσογειακός φορέας MedReAct, ιδρυτικό μέλος του οποίου είναι το Ινστιτούτο Θαλάσσιας Προστασίας «Αρχιπέλαγος», τονίζει στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή, το παράδοξο της Ευρωπαϊκής αλιευτικής πολιτικής:
“Γιατί οι οικονομικές ενισχύσεις καταλήγουν κυρίως σε αυτούς που είναι υπεύθυνοι για την καταστροφή των θαλάσσιων οικοσυστημάτων και την εξάντληση των θαλάσσιων πόρων; Μήπως είναι καιρός για αλλαγή πορείας;

Μία νέα έρευνα που δημοσιεύθηκε πρόσφατα στο Nature Ecology & Evolution επιβεβαιώνει το ρίσκο εξαφάνισης πολλών1w8a2622<img class=»alignright» src=»https://cascade.madmimi.com/promotion_images/1828/5924/original/1w8a2622.jpg?1496932035″ alt=»1w8a2622″ width=»405″ height=»269″ />μεγάλων ειδών ψαριών και καρχαριοειδών από τα Ευρωπαϊκά νερά. Αυτό οφείλεται τόσο στον αργό ρυθμό ωρίμανσης και αναπαραγωγής τους, όσο και στην επαγγελματική και την ερασιτεχνική αλιεία. Η ίδια έρευνα αποκαλύπτει ότι το ποσοστό των υπεραλιευμένων ιχθυαποθεμάτων της Μεσογείου, είναι σημαντικά υψηλότερο από αυτό του Βορείου Ατλαντικού. Οι ερευνητές επιβεβαιώνουν ότι το σύνολο των 39 Μεσογειακών ιχθυαποθεμάτων που εξετάστηκαν ήταν υπεραλιευμένα, με την αλιεία του μπακαλιάρου να ξεπερνάει κατά 5 φορές τα αειφορικά επίπεδα. Ο μπακαλιάρος είναι το υψηλότερης εμπορικής αξίας βενθικό είδος, το οποίο αλιεύεται κυρίως από μηχανότρατες και σε μικρότερη έκταση από παράκτια αλιευτικά εργαλεία.

 

Όμως οι επιπτώσεις της αλιείας με μηχανότρατα, της πιο διαδεδομένης βιομηχανικής αλιευτικής πρακτικής στη Μεσόγειο, δεν περιορίζεται απλώς στην εξάντληση των αποθεμάτων του μπακαλιάρου. Τα τελευταία 30 χρόνια η δυναμικότητα αυτού του αλιευτικού κλάδου έχει αυξηθεί κάθετα, ενώ καθώς μειώνονται τα ιχθυαποθέματα, τα αλιευτικά πεδία με<img class=»wp-image-27313 alignleft» src=»http://archipelago.gr/wp-content/uploads/2017/06/photo-3-300×186.jpg» alt=»» width=»416″ height=»259″ srcset=»http://archipelago.gr/wp-content/uploads/2017/06/photo-3-300×186.jpg 300w, http://archipelago.gr/wp-content/uploads/2017/06/photo-3-280×173.jpg 280w» sizes=»(max-width: 416px) 100vw, 416px» />ταφέρονται σταδιακά σε βαθύτερα νερά, αναζητώντας νέα πολύτιμα αποθέματα όπως οι βαθύβιες γαρίδες, προκαλώντας παράλληλα μη-αναστρέψιμη υποβάθμιση στον πυθμένα. Σε άλλες περιπτώσεις στοχεύονται τα απαγορευμένα παράκτια νερά όπου προκαλείται καταστροφή παραγωγικών οικοσυστημάτων, αλλά και αντιπαράθεση με την παράκτια αλιεία.

Εκτιμάται ότι μόνο κατά το 2014, η αλιεία με μηχανότρατα βυθού στην Ιταλία προκάλεσε την παρεμπίπτουσα αλίευση 20.000 θαλάσσιων χελωνών, η πλειονότητα των οποίων θανατώθηκε λόγω ασφυξίας ή τραυματισμού. Αυτή είναι μία σοκαριστική και μη-αναστρέψιμη επιβάρυνση σε πληθυσμούς προστατευόμενων θαλάσσιων ειδών. Παράλληλα, καθώς τα δίχτυα με τις μεγάλες πόρτες σύρονται στο βυθό, σαρώνουν τα πάντα στο πέρασμά τους: ψάρια, κοράλλια, σφουγγάρια και άλλα βενθικά είδη. Επίσης τα ιζήματα που εκτίθενται συνεχώς σε αυτή την πρακτική καταγράφονται να έχουν έλλειμμα οργανικής ύλης, κάτι που αποτελεί τροφή για τους βενθικούς οργανισμούς, με αποτέλεσμα ο βυθός να μετατρέπεται σταδιακά σε θαλάσσια έρημο.

<img class=»alignright wp-image-27314″ src=»http://archipelago.gr/wp-content/uploads/2017/06/photo-4-300×226.png» alt=»» width=»406″ height=»306″ srcset=»http://archipelago.gr/wp-content/uploads/2017/06/photo-4-300×226.png 300w, http://archipelago.gr/wp-content/uploads/2017/06/photo-4-1024×771.png 1024w, http://archipelago.gr/wp-content/uploads/2017/06/photo-4-248×187.png 248w, http://archipelago.gr/wp-content/uploads/2017/06/photo-4.png 1165w» sizes=»(max-width: 406px) 100vw, 406px» />Η αλιεία με μηχανότρατα βυθού αποτελεί μία μορφή αλιείας που φτωχαίνει τις θάλασσές μας, ενώ παράλληλα ενέχει μεγάλο ενεργειακό κόστος. Σύμφωνα με στοιχεία της Ε.Ε. για κάθε τόνο αλιευμάτων, οι μηχανότρατες μεγέθους 24-40 μέτρα καταναλώνουν 4.258 λίτρα πετρελαίου, σε σύγκριση με τα 169 λίτρα που καταναλώνει ένα σκάφος γρι-γρι αντίστοιχου μεγέθους. Και παρόλα αυτά, είναι οι ίδιες οι μηχανότρατες που επωφελούνται τα μέγιστα από την οικονομική στήριξη της Ε.Ε. για τον κλάδο της αλιείας, από τις επιδοτήσεις για την αγορά καυσίμων, για τον εκσυγχρονισμό των σκαφών, αλλά και για την προσωρινή παύση της αλιευτικής δραστηριότητας, μέτρα τα οποία έως σήμερα δεν έχουν προκαλέσει ουσιαστική ανάκαμψη των ιχθυαποθεμάτων.

<img class=» wp-image-27315 alignleft» src=»http://archipelago.gr/wp-content/uploads/2017/06/photo-5-300×232.png» alt=»» width=»271″ height=»210″ srcset=»http://archipelago.gr/wp-content/uploads/2017/06/photo-5-300×232.png 300w, http://archipelago.gr/wp-content/uploads/2017/06/photo-5-1024×793.png 1024w, http://archipelago.gr/wp-content/uploads/2017/06/photo-5-241×187.png 241w, http://archipelago.gr/wp-content/uploads/2017/06/photo-5.png 1132w» sizes=»(max-width: 271px) 100vw, 271px» />

 

Για τον εορτασμό λοιπόν της Παγκόσμιας Ημέρας Ωκεανών, η Ε.Ε. και οι εθνικές κυβερνήσεις, μεταξύ αυτών και η Ελληνική, θα πρέπει να επανεξετάσουν τη χρήση των πόρων που προέρχονται από τους Ευρωπαίους φορολογούμενους, αλλά και τα μέτρα που πρέπει άμεσα να ληφθούν, έτσι ώστε η Μεσόγειος Θάλασσα να μην μετατραπεί σε Νεκρά Θάλασσα.

 

Το MedReAct είναι ένας δια-μεσογειακός φορέας με παράλληλη<img class=» wp-image-27310 alignright» src=»http://archipelago.gr/wp-content/uploads/2017/06/logo-300×212.jpg» alt=»» width=»269″ height=»190″ srcset=»http://archipelago.gr/wp-content/uploads/2017/06/logo-300×212.jpg 300w, http://archipelago.gr/wp-content/uploads/2017/06/logo-265×187.jpg 265w, http://archipelago.gr/wp-content/uploads/2017/06/logo.jpg 350w» sizes=»(max-width: 269px) 100vw, 269px» />δράση στην Ιταλία, τη Γαλλία, την Ισπανία και την Ελλάδα, που έχει ως στόχο την προώθηση δράσεων για την ανάκαμψη των Μεσογειακών θαλάσσιων οικοσυστημάτων, με άξονα τη μακροπρόθεσμη, δίκαιη και αειφορική χρήση των κοινών θαλασσών μας. Το Ινστιτούτο Θαλάσσιας Προστασίας Αρχιπέλαγος είναι ένας από τους ιδρυτικούς φορείς του MedReAct.

http://archipelago.gr/pagkosmia-imera-okeanon-giati-e-e-stirizi-tin-katastrofi-tis-mesogiou/

ΤΡΙΤΗ  13 ΙΟΥΝΗ 7.00 ΜΜ

10/06/2017 Σχολιάστε

Για την Παγκόσμια Ημέρα Περιβάλλοντος

ΚΑΛΕΣΜΑ  ΣΕ ΔΗΜΟΣΙΑ ΣΥΖΗΤΗΣΗ

 ΤΡΙΤΗ  13 ΙΟΥΝΗ 7.00 ΜΜ

Σινέ Δεξαμενή Πλ. Δεξαμενής ΚΟΛΩΝΑΚΙ

 

Το Περιβαλλοντικό Δίκτυο Αθήνας, ο ΣΕΚΕΣ για Δημόσια ΕΥΔΑΠ στην υπηρεσία της κοινωνίας,Το Περιβαλλοντικό Δίκτυο Αθήνας,   η Επιτροπή Αγώνα για το Μητροπολιτικό Πάρκο Γουδί,  η Επιτροπή Αγώνα για το Μητροπολιτικό Πάρκο Ελληνικού ,η Διαδημοτική Επιτροπή για την προστασία του Υμηττού, η Λαϊκή Συνέλευση Νέας Φιλαδέλφειας……

με αφορμή την παγκόσμια ημέρα περιβάλλοντος  καλούν από κοινού σε  δημόσια συζήτηση  για την υπεράσπιση  του περιβάλλοντος,  των δημόσιων κοινών αγαθών,  την προστασία  της ποιότητας ζωής των κατοίκων της Αθήνας .

Σε μια περίοδο που η ιδιωτικοποίηση – εκποίηση των  δημόσιων κοινωνικών αγαθών, των  δημόσιων ελεύθερων χώρων, παίρνει πρωτοφανείς διαστάσεις  για τη χώρα μας , τα περιβαλλοντικά κινήματα και οι φορείς  των εργαζομένων επιβάλλεται  να προτάξουν τις κοινωνικές ανάγκες της μεγάλης λαϊκής  πλειοψηφίας  που πλήττεται βίαια  από την οικονομική και οικολογική κρίση.

Με πρόσχημα  την εξυπηρέτηση ενός άδικου και μη βιώσιμου χρέους  προωθείται μια εκτεταμένη και γενικευμένη ιδιωτικοποίηση – εκποίηση περιβαλλοντικού πλούτου και φυσικών πόρων στερώντας από τη χώρα τα πολυτιμότερα εργαλεία για τη χάραξη ενός εθνικού σχεδιασμού παραγωγικής ανασυγκρότησης για την έξοδο από την κρίση,  προς όφελος  της μεγάλης κοινωνικής   πλειοψηφίας.

Μέσω της εφαρμογής των μνημονιακών πολιτικών, τη δημιουργία του υπερταμείου και την ένταξη σε αυτό  φυσικών  αγαθών όπως το νερό, η ενέργεια, η δημόσια γη, τα λιμάνια, αεροδρόμια  κλπ. επιχειρείται   μια μαζική εκποίηση και εκχώρηση τους, σε μεγάλα επιχειρηματικά συμφέροντα τα οποία  αποσκοπούν στην υπερ-εκμετάλλευση του φυσικού πλούτου, στο αλόγιστο κέρδος, στην αποδόμηση  των εργασιακών σχέσεων, στη φτωχοποίηση ακόμη μεγαλύτερων λαϊκών στρωμάτων .

Το λεκανοπέδιο της Αθήνας αποτελεί το πιο  χαρακτηριστικό παράδειγμα  οικονομικής, κοινωνικής και οικολογικής καταστροφής   στο όνομα δήθεν της ανάπτυξης με την υπερεκμετάλλευση των ανθρώπινων και φυσικών πόρων με πλήρη αδιαφορία για τις περιβαλλοντικές συνέπειες.

Είναι πολύ χαρακτηριστικές οι ενέργειες ιδιωτικοποίησης – εκποίησης των τελευταίων μεγάλων αδόμητων ελεύθερων χώρων της Αθήνας Ελληνικό, Γουδή, Ν. Φιλαφέλφεια, Ελαιώνας, Ακαδημία Πλάτωνος, Παράκτιο Μέτωπο από μεγάλα επιχειρηματικά συμφέροντα με   αρωγό διαχρονικά τις κυβερνήσεις  που  ειδικά στις μέρες μας  τείνει να πάρει  επικίνδυνες διαστάσεις.

Επιπλέον ο κίνδυνος ιδιωτικοποίησης του νερού και της ενέργειας εκτός από την τεράστια περιβαλλοντική επιβάρυνση που θα προκαλέσει, θα δυσκολέψει ακόμη περισσότερο την πρόσβαση σε ένα ανθρώπινο δικαίωμα,  απαραίτητο για τη ζωή και την υγεία εκατομμύριων ανθρώπων.

 Το επόμενο διάστημα όλα δείχνουν ότι θα είναι μια περίοδος έντονων συγκρούσεων και δοκιμασιών.

Παρά τις δύσκολες συνθήκες, υπάρχει μια ισχυρή παρακαταθήκη κοινών αγώνων, εμπειριών και κατακτήσεων.

Σε αυτή την κατεύθυνση κάνουμε ένα βήμα μπροστά, ανοίγοντας το δρόμο για τη δημιουργία μιας ευρύτερης συμμαχίας Φορέων Εργαζομένων και Περιβαλλοντικών Κινημάτων για την αφύπνιση, ευαισθητοποίηση και συμμετοχή  των κατοίκων της Αθήνας   σε ένα μέτωπο υπεράσπισης  των δημόσιων κοινωνικών αγαθών, την προστασία του φυσικού πλούτου, του περιβάλλοντος ,   που αποτελούν  θεμελιώδη Συνταγματική υποχρέωση!

«ΓΕΝΟΠ/ΔΕΗ-ΚΗΕ: Η αποχώρηση των ΗΠΑ ξεσκεπάζει το «κατασκεύασμα» περί κλιματικής αλλαγής.»

06/06/2017 Σχολιάστε

REUTERS/PHILIPPE WOJAZER

Επικροτεί η ΓΕΝΟΠ/ΔΕΗ-ΚΗΕ την απόφαση του Αμερικανού προέδρου Ντόναλντ Τραμπ να αποσύρει τις ΗΠΑ από τη συμφωνία των Παρισίων.

«Υποστηρίζοντας και επιμένοντας, προφανώς, στην άποψή του ότι η κλιματική αλλαγή είναι απλά μια «κινεζική συνωμοσία», ο Τραμπ -τέσσερις μήνες μετά την ανάληψη των καθηκόντων του- ανακοινώνει ότι οι ΗΠΑ διακόπτουν την εφαρμογή των μη δεσμευτικών όρων της συνθήκης για την κλιματική αλλαγή και τερματίζουν τη συνδρομή τους στο Πράσινο Ταμείο για το Κλίμα» αναφέρει και προσθέτει:

«Ενάμιση χρόνο μετά την υπογραφή της συμφωνίας, μία υπερδύναμη, οι ΗΠΑ (ένα από τα κράτη και συγκεκριμένα το δεύτερο κράτος με τους πιο υψηλούς ρύπους) αφήνουν τα υπόλοιπα 195 έθνη να συνεχίσουν το κοινό σχέδιο δράσης, που «εμπνεύστηκαν» κάποιοι προκειμένου να …επιτύχουν το τέλος της εποχής των ορυκτών καυσίμων».

Εκτός από το γεγονός ότι η αποχώρηση των ΗΠΑ από τη συμφωνία δημιουργεί -εκ των πραγμάτων- πλέον ένα νέο σκηνικό και αλλάζει τα δεδομένα, πολλά είναι και τα ερωτήματα που εγείρει (ως προς τα όσα έχουν προηγηθεί) ενώ δεν μπορεί να παραβλεφθεί το γεγονός ότι, ταυτόχρονα, αποτελεί μία κίνηση η οποία μάλλον έρχεται να επιβεβαιώσει κάποια πράγματα.

Αλήθεια, μετά από την εξέλιξη αυτή, ποιο μπορεί να είναι το προφανές: α) ότι πίσω από τον μύθο της κλιματικής αλλαγής βρίσκονται τα μεγάλα επιχειρηματικά συμφέροντα και συγκεκριμένες βιομηχανίες που προωθούν φιλοσοφίες, εκστρατείες, «λογικές» και προπαγανδίζουν υπέρ της κλιματικής αλλαγής, με προφανή στόχο να αποκομίσουν κέρδη ή β) το ότι μία υπερδύναμη όπως οι Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής μπορεί να αδιαφορεί τόσο πολύ για το μέλλον και να είναι τόσο «αναίσθητη» αδιαφορώντας για κάτι δήθεν «τόσο τραγικό» όσο το «κατασκεύασμα» της κλιματικής αλλαγής;

Σήμερα, όταν αναφέρουμε την λέξη «περιβάλλον», συνειρμικά σκεφτόμαστε «κλιματική αλλαγή» και «υπερθέρμανση του πλανήτη», την ίδια ώρα που η αλλαγή του κλίματος αποτελεί ένα ισχυρό πολιτικό και οικονομικό ζήτημα στα χέρια αυτών που διαμορφώνουν τις πολιτικές και που στο όνομα των «πράσινων χαρτοφυλακίων» εφεύραν την «πράσινη οικονομία».

Θα ήταν αφέλεια να σκεφθεί κάποιος ότι η κίνηση του Προέδρου των ΗΠΑ είναι ατυχής ή τυχαία ή άστοχη ή άτοπη. Μάλλον το αντίθετο. Και στοχευμένη είναι και καθόλου τυχαία και μάλλον είναι ένα βήμα στο οποίο θα προστεθούν πολλά ακόμα βήματα και που όσο  περνούν τα χρόνια τόσο θα έρχονται να αποδείξουν ότι οι υποψίες και οι αρχικές εκτιμήσεις για την καλοστημένη μηχανή της κλιματικής αλλαγής και την απάτη των μεγάλων συμφερόντων στις πλάτες των περισσότερο αδυνάτων, έχουν ισχυρή βάση και μία πολύ δυνατή δόση αντικειμενικότητας.

Προς επίρρωση των καταστάσεων αξίζει να αναφερθεί ότι ούτε μπορεί να ήταν τυχαίο το γεγονός ότι η συμφωνία για την κλιματική αλλαγή (συμφωνία των Παρισίων) επετεύχθη μετά από μία εικοσαετία αδιέξοδων συναντήσεων. Σαν πολύ δεν είναι για κάτι τόσο τραγικό και τρομακτικό; (ο σοφός λαός λέει ότι «όπου υπάρχει καπνός, υπάρχει και φωτιά»). Φαίνεται όμως ότι «η φωνή των συμφερόντων», με το πέρασμα των ετών, μεγάλωσε και έτσι τελικώς τα κατάφερε να επιβληθεί.

Κάπως έτσι, μπήκε σε εφαρμογή μία συμφωνία που αποτελεί ένα σχέδιο δράσης για τη συγκράτηση της αύξησης της θερμοκρασίας του πλανήτη «αρκετά κάτω» από τους 2°C, με…. κόστος που το φόρτωσαν στις πλάτες των ορυκτών καυσίμων γιατί «έτσι τους συνέφερε».

Την ίδια ώρα, σκαρφίστηκαν και συνέταξαν οδηγίες και επέβαλλαν δεσμεύσεις που αναγκάζουν την συμμόρφωση σε καθεστώτα που αυτή τη στιγμή π.χ επιβάλλουν παύση λειτουργίας των ορυχείων, απόσυρση μονάδων της ΔΕΗ με μία «βίαιη» διαδικασία και πολλαπλές αρνητικές και καταστροφικές συνέπειες τις οποίες, διαχρονικά, έχουμε εκθέσει και για τις οποίες διεξάγουμε έναν διαχρονικό αγώνα προκειμένου να τις αποτρέψουμε. Τέλος, δεν είναι δυνατόν να ξεχάσει κανείς την μηχανορραφία που σκαρφίστηκαν και βάπτισαν ΕΤΜΕΑΡ, το οποίο ως γνωστόν είναι η αποζημίωση των παραγωγών ηλεκτρικής ενέργειας από Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας (ΑΠΕ), είναι η συνεισφορά όλων μας στη μείωση εκπομπών αερίων ρύπων μέσω προώθησης των ΑΠΕ.

Η ΓΕΝΟΠ/ΔΕΗ έχει πολλές φορές υποστηρίξει και αποδείξει την ευαισθησία της για την προστασία του περιβάλλοντος. Μία ευαισθησία δεδομένη, διακηρυγμένη και σαφής. Άλλο τόσο σαφής είναι η θέση εκείνη που μας βρίσκει απολύτως σύμφωνους ότι «ο πλανήτης και η χώρα μας έχουν ανάγκη από την Πράσινη Ανάπλαση και όχι από την «πράσινη ανάπτυξη» που είναι «καθαρό» δημιούργημα των συμφερόντων».

http://www.naftemporiki.gr/story/1243083

«Ελβετία: Ξεκίνησε να λειτουργεί το πρώτο εργοστάσιο που «ρουφά» διοξείδιο απευθείας από την ατμόσφαιρα.»

04/06/2017 1 Σχολιο

Η πρώτη στον κόσμο βιομηχανική ομάδα που απορροφά διοξείδιο του άνθρακα απευθείας από την ατμόσφαιρα, μόλις τέθηκε σε λειτουργία στην Ελβετία. Το γεγονός αναμένεται να αναζωπυρώσει το δημόσιο διάλογο -και την επιστημονική διαμάχη- κατά πόσο η συγκεκριμένη τεχνολογία μπορεί να παίξει σημαντικό ρόλο στη συγκράτηση της κλιματικής αλλαγής.

Το εργοστάσιο της Climeworks AG κοντά στη Ζυρίχη είναι το πρώτο που αφαιρεί άμεσα το διοξείδιο από τον αέρα και μετά το πουλάει σε ενδιαφερόμενους αγοραστές. Η μονάδα, σύμφωνα με το «Science», μπορεί να αποσπάσει περίπου 900 τόνους διοξειδίου από την ατμόσφαιρα σε ετήσια βάση, ποσότητα που ισοδυναμεί με τις εξατμίσεις 200 αυτοκινήτων. Είναι αξιοσημείωτο ότι το αφαιρούμενο «αέριο του θερμοκηπίου» καταλήγει μέσω υπόγειου αγωγού σε πραγματικά θερμοκήπια της εταιρείας Gebruder Meier Primanatura AG, όπου χρησιμοποιείται για την αναγκαία άνοδο της θερμοκρασίας και την καλλιέργεια λαχανικών όπως ντοματών και αγγουριών.

Αν και η αφαιρούμενη από τον αέρα ποσότητα διοξειδίου δεν είναι μεγάλη, σύμφωνα με την Climeworks αποτελεί ένα πρώτο βήμα για το φιλόδοξο στόχο της να «ρουφήξει» το 1% των παγκόσμιων εκπομπών διοξειδίου μέσω μονάδων τέτοιας τεχνολογίας ανά τον κόσμο. Βέβαια, για να γίνει κάτι τέτοιο, θα πρέπει να κατασκευασθούν περίπου 250.000 παρόμοια εργοστάσια, πράγμα όχι εύκολο (ειδικά μετά την απόφαση του Τραμπ για απόσυρση των ΗΠΑ από τη Συμφωνία του Παρισιού για την κλιματική αλλαγή…).

Οι οραματιστές ιδρυτές της Climeworks (που δημιουργήθηκε το 2009, σύμφωνα με το ΑΠΕ-ΜΠΕ, όταν ακόμη ήσαν μεταδιδακτορικές ερευνητές) ευελπιστούν ότι το αφαιρούμενο διοξείδιο θα βρει μια πληθώρα χρήσεων πέρα από τα αγροτικά θερμοήπια, όπως στη βιομηχανία ποτών για την παραγωγή αναψυκτικών με ανθρακικό. Η πρώτη μονάδα θα λειτουργήσει πιλοτικά για τρία χρόνια, ώστε να εξαχθούν τα κατάλληλα συμπεράσματα και να γίνουν οι αναγκαίες προσαρμογές, προκειμένου η τεχνολογία να αξιοποιηθεί σε μεγαλύτερα εργοστάσια.

Ελβετία: Ξεκίνησε να λειτουργεί το πρώτο εργοστάσιο που «ρουφά» διοξείδιο απευθείας από την ατμόσφαιρα

© Sofokleousin.gr Ελβετία: Ξεκίνησε να λειτουργεί το πρώτο εργοστάσιο που «ρουφά» διοξείδιο απευθείας από την ατμόσφαιρα.

Δεν λείπουν όμως οι -ουκ ολίγοι- επικριτές, που αντιτείνουν ότι αντί να απελευθερώνεται όλο αυτό το διοξείδιο στον αέρα και μετά να «τρέχουμε» να το ξανααπορροφήσουμε, θα ήταν πολύ καλύτερα αν λειτουργούσαμε προληπτικά στην πηγή του προβλήματος, έτσι ώστε εξ αρχής -π.χ. με τις κατάλληλες τεχνολογίες στα εργοστάσια που δουλεύουν με ορυκτά καύσιμα και στις μηχανές των οχημάτων- να μην εκπέμπεται το διοξείδιο στην ατμόσφαιρα. Σύμφωνα με εκτιμήσεις των επικριτών, η τεχνολογία της εκ των υστέρων αφαίρεσης του διοξειδίου έχει συνολικό κόστος περίπου 1.000 δολαρίων ανά τόνο αερίου, περίπου δεκαπλάσιο σε σχέση με το κόστος των τεχνολογιών πρόληψης της εκπομπής.

Οι υπέρμαχοι της τεχνολογίας αντιτείνουν όμως ότι είναι θέμα χρόνου να πέσει το κόστος της τεχνολογίας απορρόφησης διοξειδίου από τον αέρα. Μέχρι στιγμής η ίδια η Climeworks δεν έχει δώσει αναλυτικά στοιχεία για το κόστος λειτουργίας της, αλλά δήλωσε ότι ενισχύεται χρηματοδοτικά από την Ευρωπαϊκή Ένωση και από το Ελβετικό Ομοσπονδιακό Γραφείο Ενέργειας.

«Αυστραλία: Μη αναστρέψιμη η ζημιά στον Μεγάλο Κοραλλιογενή Ύφαλο.»

02/06/2017 Σχολιάστε

REUTERS/DAVID GRAY

Μέχρι και το 70% των κοραλλιών έχει πεθάνει σε μερικά τμήματα του συστήματος μήκους 2.300 χιλιομέτρων, λόγω των αυξημένων θερμοκρασιών στη θάλασσα κατά τους μήνες Μάρτιο και Απρίλιο.

Ο αποχρωματισμός των κοραλλιών στον Μεγάλο Κοραλλιογενή Ύφαλο της Αυστραλίας είναι χειρότερος από ό,τι πιστεύαμε, ανακοίνωσαν Αυστραλοί κυβερνητικοί επιστήμονες τη Δευτέρα.

Μέχρι και το 70% των κοραλλιών έχει πεθάνει σε μερικά τμήματα του συστήματος μήκους 2.300 χιλιομέτρων, λόγω των αυξημένων θερμοκρασιών στη θάλασσα κατά τους μήνες Μάρτιο και Απρίλιο.

«Όπως συνέβη με τους υφάλους σε όλο τον κόσμο, ο Μεγάλος Κοραλλιογενής Ύφαλος έχει βιώσει σημαντικές και εκτεταμένες επιπτώσεις τα τελευταία δύο χρόνια», δήλωσε ο πρόεδρος της Αρχής Θαλάσσιων Πάρκων του Μεγάλου Κοραλλιογενούς Υφάλου (GBRMPA), Ράσελ Ράιχελτ.

«Είμαστε πολύ ανήσυχοι για το τι σημαίνει αυτό για τον ίδιο τον ύφαλο και τι σημαίνει για τις κοινότητες και τις βιομηχανίες που εξαρτώνται από αυτόν», πρόσθεσε.

Εμπειρογνώμονες σε μια επιτροπή που έχει συσταθεί από την αυστραλιανή κυβέρνηση για τη βελτίωση της υγείας του ύφαλου αποκαλύπτουν τώρα ότι πιστεύουν πως ο χαμηλότερος στόχος της διατήρησης της «οικολογικής λειτουργίας» είναι πιο ρεαλιστικός από την πλήρη ανάκαμψή του.

Σε μια πρόσφατη ανακοίνωση, η επιτροπή εμπειρογνωμόνων δήλωσε ότι «είναι ενωμένοι στην ανησυχία τους για τη σοβαρότητα των επιπτώσεων που αντιμετωπίζει ο ύφαλος και κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι ο αποχρωματισμός των κοραλλιών από τις αρχές του 2016 έχει αλλάξει θεμελιωδώς τον Μεγάλο Κοραλλιογενή Ύφαλο».

Η περιοχή που πλήττεται σκληρότερα βρίσκεται βόρεια της τουριστικής περιοχής Πορτ Ντάγκλας, όπου εκτιμάται ότι το 70% των κοραλλιών ρηχού νερού έχει πεθάνει.

Σε όλο τον ύφαλο, το 29% αυτών των κοραλλιών πέθανε από τον αποχρωματισμό το 2016. Τα κοράλλια σε βαθύτερο νερό επηρεάστηκαν, αλλά οι επιστήμονες δεν μπόρεσαν να τα αξιολογήσουν συστηματικά. Τα νότια τμήματα του ύφαλου απέφυγαν προς το παρόν τα χειρότερα.

Ο αποχρωματισμός των κοραλλιών και οι επιπτώσεις του Κυκλώνα Ντέμπι πιθανόν να προκαλέσουν περαιτέρω απώλειες το 2017, αναφέρει η έκθεση.

Ο αποχρωματισμός συμβαίνει όταν ανώμαλες συνθήκες, όπως θερμότερες θερμοκρασίες στη θάλασσα, κάνουν τα κοράλλια να αποβάλλουν μικροσκοπικά φωτοσυνθετικά φύκια, χάνοντας το χρώμα τους. Τα κοράλλια μπορούν να ανακάμψουν αν πέσει η θερμοκρασία του νερού και τα φύκια μπορέσουν να τα επαναποικήσουν, αλλά τα επαναλαμβανόμενα γεγονότα λεύκανσης μπορούν να κάνουν πολύ δύσκολη την αποκατάσταση.

Τον Απρίλιο, το Συμβούλιο της Αυστραλίας δημοσίευσε μια έκθεση που αποκαλύπτει ότι ο αποχρωματισμός μπορεί να κοστίσει στην περιοχή ένα εκατομμύριο επισκέπτες ετησίως και 665 εκατομμύρια ευρώ σε τουριστικά έσοδα.

http://www.naftemporiki.gr/story/1240898

«Εισαγόμενος πολιτισμός.»

29/05/2017 Σχολιάστε
 Νίκος Καραβαζάκης
Της ημέρας.. Εισαγόμενος πολιτισμός
Η κυρία στη φωτογραφία είναι τουρίστρια, από τη Νορβηγία. Λέγεται Μία Ράμβικ και μένει, αυτές τις μέρες, σε κάποιο ξενοδοχείο στην Αγία Μαρίνα. Τη συνάντησα την Τρίτη, 16-5, να πεζοπορεί, ώρα δύο μες στο λιοπύρι, σε έναν αγροτικό δρόμο, μεταξύ Σταλού και Αγίας Μαρίνας. Μάζευε τα σκουπίδια από το δρόμο, τα έβαζε σε σακούλες, που κρατούσε στο σακίδιό της, και αναζητούσε κάδους για να τα ρίξει.
Σταμάτησα το αυτοκίνητό μου και πήρα τις σακούλες της, για να τη βοηθήσω. Είχε καθαρίσει έναν δρόμο, περίπου δύο χιλιομέτρων και έσερνε ένα φορτίο δέκα κιλών. Την ευχαρίστησα, τη φωτογράφισα και δήλωσα την έκπληξή μου για τον υπερβολικό κόπο που έκανε. Μου απάντησε ότι αυτή η παραδεισένια φύση με το πράσινο και τα λουλούδια αξίζει κάθε θυσία. Είπα ότι αυτό είναι αδιανόητο για τη νοοτροπία «ημών» των ντόπιων και μου απάντησε ότι πάντα και παντού υπάρχουν προβληματισμένοι άνθρωποι και διανοούμενοι που φροντίζουν το περιβάλλον.
Συμφώνησα επιφανειακά, αν και σκέφτηκα ότι δεν υπάρχει στην «ημεδαπήν», ούτε για δείγμα, διανοούμενος που θα μάζευε ποτέ ένα πεταμένο πλαστικό μπουκάλι από την άκρη του δρόμου. Όλα τα περιμένουμε από τον δήμαρχο.
Μου εκμυστηρεύτηκε ότι έρχεται συχνά στην Κρήτη και κάθε μέρα, η ίδια και η παρέα της, κάνουν περιπάτους καθαριότητας. Κρατούσε μάλιστα από την πατρίδα της ένα ειδικό μπαστούνι, που έπιανε τα τενεκεδάκια και τα πλαστικά, με έναν απλό χειρισμό. «Φοβάμαι τα φίδια» μου εξήγησε. «Το μπαστουνάκι με προστατεύει.»
Τη βεβαίωσα ότι στην Κρήτη δεν έχομε δηλητηριώδη φίδια και εκείνη συμπέρανε: «Να άλλη μια απόδειξη ότι η Κρήτη είναι Παράδεισος». «Παράδεισος με πολλά σκουπίδια», είπα εγώ αυτοσαρκαστικά. Και εκείνη απάντησε με ευγένεια: «Ποιος ξέρει, ίσως και στον αληθινό παράδεισο του ουρανού, κάποιοι φροντίζουν το περιβάλλον και μαζεύουν τα σκουπίδια.»
* O Σταύρος Πλανάκης είναι φιλόλογος/Χανιώτικα Νέα.
Φωτογραφία του Νίκος Καραβαζάκης.
Αρέσει σε %d bloggers: