Θεόδωρος Παντούλας

 

Οι γαλλικές εκλογές, νομίζω, επιβεβαίωσαν τον προσχηματικό χαρακτήρα της Δημοκρατίας μας. Γράφω «μας», διότι κι εμείς εκεί ανήκουμε. Και το πολιτικό μας σύστημα επίσης. Nous sommes françaises. Από την… Προεδρία της ελληνικής Δημοκρατίας έως την Κυβέρνηση και την μείζονα (αλλά και την ελάσσονα αντιπολίτευση) η προτίμηση ήταν ξεκάθαρη: Μακρόν. Και για εμάς και για τους συμμάχους μας. Αλλά και για τους ίδιους τους Γάλλους εκλογείς το ίδιο ξεκάθαρα ήσαν τα πράγματα έχοντας να επιλέξουν στον δεύτερο γύρο της αναμέτρησης μεταξύ του κακού και του χειρότερου. Ηθικής τάξεως, λοιπόν, το ζήτημα αλλά ποιος κρατάει το μέτρο και ποιος ορίζει τις μονάδες μέτρησης έχει μια κεφαλαιώδη σημασία, την οποία αγνοούν μόνο όσοι έχουν αποφασίσει ότι μονά-ζυγά είναι δικά τους.

Στην πραγματικότητα βεβαίως δεν επρόκειτο για επιλογή αλλά για εκβιασμό. Κι ο καθένας είχε τον ρόλο του σε αυτή την ιστορία που τόσο άκομψα σκηνοθέτησε η Ευρώπη των Τραπεζιτών. Από την μία ο μπαμπούλας της Ακροδεξιάς κι από την άλλη το μισογνωστό αλλά γελαστό παιδί των Ρότσιλντ.

Όμως τι νόημα έχει αυτή η σκιαμαχία – εκτός του ότι κάποιοι συνεχἰζουν να βγάζουν το μεροκάματό τους αλλάζοντας εγκαίρως εργοδότη; Στο όνομα της αντιφασιστικής ενότητας (το φύλλο συκής μιας αριστεράς που αυτομόλησε) στηρίζεται ο μονήρης υπαρκτός καπιταλισμός! Θέλω να πω, τι νόημα έχει μια ξεπερασμένη αντιφασιστική συσπείρωση, όταν δεν υπάρχουν πραγματικοί φασίστες; Ή, όταν κι όπου αυτοί υπάρχουν –όπως λ.χ. στην Ουκρανία το 2014–, απολαμβάνουν της στήριξης του «ελεύθερου κόσμου». Ενός κόσμου που, όταν δεν φέρνει στα μέτρα του την οικουμένη με εκλογές, έχει «ανθρωπιστικές» επεμβάσεις και «παράπλευρες απώλειες» για να κάνει τις βρομοδουλειές του.

Τελικώς ποιος είναι φασίστας; Αυτός που υπερασπίζεται την εργασία και την κοινωνική αξιοπρέπεια ή αυτός που ξεπατώνει τους λαούς;

Νομίζω ότι η πραγματική μάχη είναι συγκεκριμένη όσο και τα στρατόπεδα που συγκρούονται: Παγκοσμιοποίηση και Ετερότητα. Από την μία οι μεσίτες της χρηματοπιστωτικής μαφίας και από την άλλη οι υπέρμαχοι της Ταυτότητος. Από την μια οι ντίλερ κι από την άλλη οι Κοινότητες. Οι πρώτοι μιλούν στο όνομα της ενδογενούς (νεο)αποικιοκρατίας, οι δεύτεροι (συκοφαντημένοι, όπως στην περίπτωση του BREXIT ως υπερήλικες, αγράμματοι κι επαρχιώτες) μιλούν ή πρέπει να μιλήσουν όχι μόνο για την επάνοδο της Πολιτικής, αλλά και να προτείνουν μια αισθητική και μια μεταφυσική που θα έχουν με το μέρος τους τους αιώνες. Οι πρώτοι έχουν με το μέρος τους την Αγορά, οι δεύτεροι την Ιστορία.

Με δυο λόγια, κατά την κρίση μου, στην Γαλλία «ηττήθηκε» η Πολιτική κι επικράτησε ο τραπεζικός ολοκληρωτισμός. Και είναι αποκαλυπτικό ποιοι και πώς τον στήριξαν κι εκεί κι εδώ.

Η αντιπαράθεση καλών και κακών είναι πιο παλιά κι από τις ταινίες που την υπηρέτησαν και την υπηρετούν. Στο τέλος νικάνε οι καλοί αλλά κανένας δεν είναι βέβαιος ότι οι ινδιάνοι είναι οι κακοί.

 

 

Ο ζωγραφικός πίνακας που πλαισιώνει τη σελίδα είναι έργο του, κροάτη, Ivan Generalić.

πηγή κειμένου: Aντίφωνο