Αρχείο

Archive for the ‘Πολιτική’ Category

ΕΛΛΑΔΑ-ΑΡΜΕΝΙΑ

19/11/2017 Σχολιάστε

Advertisements

«Ο Γιώργος Ζαχαριάδης τρέχει στα βήματα του Φειδιππίδη για την Ελευθερία του Γιάννη Βασίλη Γιαϊλαλί και της Meral Geylani.»

18/11/2017 Σχολιάστε

Ο Γιώργος Ζαχαριάδης τρέχει στα βήματα του Φειδιππίδη για την Ελευθερία του Γιάννη Βασίλη Γιαϊλαλί και της Meral Geylani

Θ. Μαλκίδης
Ο Γιώργος Ζαχαριάδης τρέχει στα βήματα του Φειδιππίδη για την Ελευθερία του Γιάννη Βασίλη Γιαϊλαλί και της Meral Geylani
Οι πράξεις αλληλεγγύης για τη φυλάκιση και την  κατάφωρη παραβίαση των δικαιωμάτων δύο ανθρώπων, δύο συναθλητών μας, του Γιάννη Βασίλη Γιαϊλαλί και της Meral Geylani, που αγωνίζονται για την ελευθερία των λαών της Μικράς Ασίας, των Ελλήνων, των Αρμενίων, των Κούρδων, συνεχίζονται.
Συνεχίζεται μέχρι σήμερα και όσο υπάρχουν άνθρωποι που σιωπούν επαναλαμβάνονται οι γνωστές φράσεις του πάστορα Martin Niemöller  όταν οι Ναζί  καταδίωκαν τους πάντες και δε μίλησε κανείς…..
Και  από τον αγώνα  στα βήματα του Φειδιππίδη από τον Γιώργο Ζαχαριάδη έχοντας πράξει και  εδώ το ανθρώπινο, ηθικό, ιστορικό χρέος και καθήκον, συνεχίζουμε αυτό που διδαχθήκαμε από τους γονείς και τους αδελφούς μας, από την παράδοση και από την κληρονομιά μας: Την αλληλεγγύη, την στήριξη, την αντίσταση στο Φασισμό και τον Ολοκληρωτισμό, το λόγο και την πράξη.

Ζητάμε και με τον αγώνα Ελευθερίας του Γιώργου Ζαχαριάδη στα βήματα του Φειδιππίδη  την Ελευθερία στους Γιάννη Βασίλη Γιαϊλαλί και Meral Geylani που σαπίζουν στα Τουρκικά κάτεργα, στα σύγχρονα τάγματα εργασίας, στα σύγχρονα Νταχάου και Άουσβιτς. Ζητάμε τη φωνή όλων των ανθρώπων και όλων των Ελλήνων δημοκρατών για Δικαιοσύνη.

Λευτεριά στους συνανθρώπους μας και συναγωνιστές μας Γιάννη Βασίλη Γιαϊλαλί και Meral Geylani!

Υ.Γ Ο Γιώργος Ζαχαριάδης μας στέλνει το εξής μήνυμα:

«Τρέχω στον 3ο Αυθεντικό Φειδιππίδειο Δρόμο. Δεν επιδιώκω ούτε έχω να αποδείξω τίποτα, παρά μόνο να απολαύσω την ιστορική διαδρομή από Αθήνα – Σπάρτη -Αθήνα επιστρέφοντας υγιής και χαρούμενος, όπως ο Φειδιππίδης,μέσα στα χρονικά όρια που θέτει η διοργάνωση, (104 ώρες). Άλλωστε δεν έχω να αποδείξω τίποτα, την διαδρομή ήδη την έχω τρέξει τρεις φορές (2014, 2015 και 2016). 

Συμμετέχω σε έναν αγώνα δύσκολο και επίπονο, τρέχω σε μία ιστορική διαδρομή. 

Καλή Δύναμη και Καλή Επιτυχία σε όλους. Υπομονή και Κουράγιο σε όλους τους δρομείς, συνοδούς, εθελοντές και διοργανωτές…»

http://malkidis.blogspot.gr/2017/11/meral-geylani_18.html

Του «πολυτεχνείου» (από το f/b).

18/11/2017 Σχολιάστε

Φωτογραφία της Ελεονωρα Μαλτα.

Ο Νίκος Καραβαζάκης σχολίασε.
18 Νοεμβρίου 2017 7:22 π.μ.

Η «γενιά του πολυτεχνείου» είναι η γενιά της μεταπολίτευσης. Αυτή η γενιά ευθύνεται πολιτικά και στελέχωσε την εξαθλίωση της χώρας μας, μέχρι και σήμερα. Όπως η γενιά του εμφυλίου την παρέδωσε στις ΗΠΑ και στο ΝΑΤΟ. Είναι η τέλεια υποκρισία να δοξολογούμε το «Νοέμβρη» καθώς έχει τόσο καπηλευθεί και αποτελεί το ετήσιο άλλοθι και ραντεβού των παντοειδών πρακτόρων και προβοκατόρων να βυσσοδομούν σε βάρος της κοινωνίας, της οικονομίας και της γαλήνης της χώρας μας. Η ελληνική ιστορία έχει δώσει αναρίθμητες εξεγέρσεις και άπειρους ήρωες. Μόνο αυτή και αυτοί του «πολυτεχνείου» λιβανίζονται. Γιατί; Διότι μασάνε ακόμη και χρησιμεύουν ως δουλικά, καθεστωτικά. Πολλαπλάσιας μαζικότητας και ισχύος, ήταν η πολυήμερη εξέγερση του Ιουνίου 2011, χωρίς όμως αποτέλεσμα. Μοναδική υπήρξε η πολιτική πράξη του ΟΧΙ στις 5/7/15 που προδόθηκε παγκοσμίως μοναδικά, επαίσχυντα.

Αντί για έπαρση να γίνεται ΑΥΤΟΚΡΙΤΙΚΗ. Βαριά αυτοκριτική. Όσοι γνωρίζουν αξίες, όσοι γνωρίζουν μόχθο και κάματο και τιμή, για αυτές τις αξίες, σιωπούν, σεμνύνονται. Και πορεύονται όπως πίστευαν και πιστεύουν, χωρίς σαχλαμάρες ή τυμπανοκρουσίες. Όσο για εξέγερση σήμερα; Με ποιούς στόχους και ποιά οργάνωση εν μέσω μνημονιακής Κατοχής, εισβολής λαθροεποίκων, συνοριακής αμφισβήτησης; Με ποιο πολιτικό πρόγραμμα και φορέα; Μια προβοκατορική επανάληψη της προβοκάτσιας «Γρηγορόπουλου»; Η δική μου αυτοκριτική: αρνούμαι τον ιδεολογικό διχασμό, προκρίνω τον πατριωτισμό. Όπως και «ο Νοέμβρης 1973», όπως και το ΕΑΜ όπως και το 1821, όπως και το ΟΧΙ 5/7/15.

Κατηγορίες:Πολιτική

Ανοιχτή επιστολή του Μιχάλη Χαραλαμπίδη.

16/11/2017 Σχολιάστε

Αθήνα, 15 Νοεμβρίου 2017

Προς τον Πρωθυπουργό
κ. Αλέξη Τσίπρα
Προς τον Υπουργό Εξωτερικών
κ. Νικόλαο Κοτζιά

Αξιότιμε κ. Πρωθυπουργέ

Αξιότιμε κ. Υπουργέ

Εξ όσων γνωρίζω Καναδοί διανοούμενοι, ακαδημαϊκοί και πολιτικοί μπορούν να επισκέπτονται την Ελλάδα και να αναπτύσσουν ελεύθερα τις γνώμες, τις ιδέες τους σε ελληνικούς θεσμικούς χώρους και στιγμές δημόσιου διαλόγου.
Τις τελευταίες ημέρες διαπίστωσα ότι αυτό δεν ισχύει για τους αντίστοιχους Έλληνες στη Δημοκρατία του Καναδά.
Η καναδική κυβέρνηση απέτρεψε δια της κωλυσιεργίας, χωρίς να απαντά στο αίτημα παροχής βίζας τη συμμετοχή μου σε μια στιγμή συνέλευσης, διαλόγου των Ελλήνων του Καναδά στο Μόντρεαλ.
Το θέμα που θα ανέπτυσσα ήταν Μακεδονικότητα – Ελληνικότητα – Οικουμενικότητα. Μία περισσότερο μορφωτική, πολιτισμική παρά πολιτική προσέγγιση. Ακόμη και στους μαθητές των σχολείων του Καναδά θα ήταν χρήσιμη αυτή η ομιλία. Όχι βέβαια μόνο στους μαθητές. Ίσως και στην Επιτροπή Εξωτερικών Υποθέσεων της καναδικής Βουλής ή αυτήν του πολιτισμού.
Η ελληνική αντιπροσωπεία στον Καναδά μπορεί να σας ενημερώσει. Σας στέλνω όμως ταυτόχρονα το μήνυμά μου προς το Συνέδριο, μια και δεν μπόρεσα να παρευρεθώ.
Νομίζω ότι οφείλετε να πράξετε τα δέοντα προς την κυβέρνηση της συμμάχου χώρας, ώστε οι σχέσεις δύο πολιτισμένων χωρών να εξελίσσονται σε ένα επίπεδο σοβαρότητας.
Με τις καλύτερες των ευχών μου.

Σας χαιρετώ
Μιχάλης Χαραλαμπίδης

«Δεν επιτράπηκε η είσοδος στον Καναδά στον Μιχάλη Χαραλαμπίδη!»

Δήμος Αριστοτέλη, στην Χαλκιδική.

13/11/2017 Σχολιάστε

Δελτίο Τύπου

Σχετικά με την ανακοίνωση αναστολής εργασιών της μεταλλευτικής εταιρείας ELDORADO GOLD SA

Για μια ακόμη φορά η «Eldorado Gold», από το Βανκούβερ του Καναδά αυτή τη φορά, ανακοινώνει την αναστολή των εργασιών στο εργοτάξιο των Σκουριών και προαναγγέλλει τη διαθεσιμότητα ή και την απόλυση των εργαζομένων σ’αυτό. Η είδηση από μόνη της δεν προκαλεί καμία έκπληξη. Ούτε καν ανησυχία στους εργαζόμενους εμπνέει. Κανείς πια δεν πιστεύει ότι η «εταιρεία» εννοεί αυτά που λέει. Άλλωστε δεν είναι η πρώτη φορά, ούτε η δεύτερη. ‘Έχουμε όλοι συνηθίσει. Όλοι επίσης γνωρίζουμε πια τι συμβαίνει.

Γνωρίζουμε ποιο είναι το πρόβλημα και ποια η επιδίωξη της εταιρείας. Το πρόβλημα είναι ότι η «εταιρεία» ήρθε να «επενδύσει» υπό συγκεκριμένους όρους και προϋποθέσεις. Στη διπλωματική γλώσσα οι όροι και οι προϋποθέσεις αυτές ονομάζονται «σχέσεις συνεργασίας και διαλόγου με την κυβέρνηση» και «κυβερνητική στήριξη», ενώ υπό άλλες συνθήκες τα έχουμε ακούσει και ως «όλα ή τίποτα» και «με κάθε κόστος».

Τα σχέδια όμως αυτά είναι φανερό πως έχουν ανατραπεί. Η μεγαλειώδης αντίδραση της τοπικής κοινωνίας στα αποικιοκρατικά της σχέδια, μέσα από έναν μακρύ όσο και επίπονο αλλά ανένδοτο αγώνα, έχει αλλάξει τις ισορροπίες. Καμιά επίπλαστη «νομιμότητα», καμιά δήθεν «βέλτιστη πρακτική και τεχνολογία» δεν μπορεί πια να περάσει «αβρόχοις ποσί». Ήδη η ελληνική κυβέρνηση τόσο με την «απόφαση Σκουρλέτη» όσο και με την πρόσφατη προσφυγή στη διαδικασία της Διαιτησίας αμφισβητεί ευθέως και την πληρότητα αλλά και την χρησιμότητα αυτής της «επένδυσης». Και τώρα η «εταιρεία» πρέπει να αποδείξει τα αυτονόητα. Μόνο που αυτά είναι δύσκολα πράγματα για μια εταιρεία που αυτοδιαφημίζεται ως «χαμηλού κόστους». Και το αδιέξοδο είναι πια φανερό. Και στους μετόχους.

Μια λύση λοιπόν απομένει: Ωμός εκβιασμός. Έχει άλλωστε ισχυρό όπλο στα χέρια της. Τους εργαζόμενους υπό ομηρία. Έχει επίσης και προηγούμενο. Δυο μήνες πριν, με μια καλοπαιγμένη ζαριά, σε μια προσεκτικά επιλεγμένη συγκυρία, εξαπέλυσε τον ίδιο εκβιασμό και δεν τα πήγε άσχημα. Πήρε άδειες που δεν δικαιούνταν. Ανάγκασε το ΥΠΕΝ να εκδώσει έστω προσωρινές, άδειες που στερούνταν νομιμότητας, καθώς σοβαρά περιβαλλοντικά ζητήματα που έχουν επίσημα διαπιστωθεί εκκρεμούν. Αν τα κατάφερε τότε, γιατί όχι και τώρα;

Ενώπιον αυτής της κατάστασης, η Δημοτική Αρχή του Δήμου Αριστοτέλη, με συνέπεια στις βασικές αρχές που την ανέδειξαν εκφραστή της πλειοψηφίας της τοπικής κοινωνίας και με αίσθημα ευθύνης, παίρνει θέση και αφενός καταδικάζει απερίφραστα την τακτική της «Eldorado Gold» να χρησιμοποιεί τους εργαζόμενους σ’ αυτήν συνδημότες μας ως πιόνια στα κερδοσκοπικά της παιχνίδια περιφρονώντας τους ίδιους και τις οικογένειές τους, ενώ αφετέρου καλεί την κυβέρνηση να επιδείξει την πρέπουσα ακεραιότητα και σταθερότητα και να μην υποκύψει ξανά στον εκβιασμό της αδίστακτης «εταιρείας», δημιουργώντας νέα προβλήματα στο φυσικό, πολιτιστικό και κοινωνικό περιβάλλον του τόπου μας.

Γραφείο Επικοινωνίας & Δ. Σχέσεων
Δήμου Αριστοτέλη

…σαν σήμερα!

13/11/2017 Σχολιάστε

Από συνέντευξη που έδωσε ο Οδυσσέας Ελύτης στον Ρένο Αποστολίδη, στην Εφημερίδα «Ελευθερία», στις 15 Ιουνίου του 1958.

Ρ.Α.: Ζητείται η γνώμη σας, κύριε Ελύτη, η εντελώς ανεπιφύλακτη και αδέσμευτη, επάνω σε ο,τι θεωρείτε ως την πιο κεφαλαιώδη κακοδαιμονία του τόπου. Από τι κυρίως πάσχουμε και τι πρωτίστως μας λείπει; Ποια θα ονομάζατε «πρώτη μάστιγα» της νεοελληνικής ζωής;

Ο.Ε.: Από τι πάσχουμε κυρίως; Θα σας το πω αμέσως:

Από μια μόνιμο, πλήρη, και κακοήθη ασυμφωνία μεταξύ του πνεύματος της εκάστοτε ηγεσίας μας και του ήθους που χαρακτηρίζει τον βαθύτερο ψυχικό πολιτισμό του ελληνικού λαού στο σύνολο του!

Ρ.Α.: Α! Αρχίσαμε!… Μόνιμος, πλήρης και κακοήθης ασυμφωνία!…

Ο.Ε.: Βεβαίως! Αλλ᾿ αφήστε με να συνεχίσω. Αυτή η ασυμφωνία δεν είναι μια συγκεκριμένη κακοδαιμονία, είναι, όμως, μια αιτία που εξηγεί όλες τις κακοδαιμονίες, μικρές και μεγάλες, του τόπου αυτού. Από την ημέρα που έγινε η Ελλάδα κράτος έως σήμερα, οι πολιτικές πράξεις, θα έλεγε κανένας, ότι σχεδιάζονται και εκτελούνται ερήμην των αντιλήψεων για τη ζωή, και γενικότερα των ιδανικών που είχε διαμορφώσει ο Ελληνισμός μέσα στην υγιή κοινοτική του οργάνωση και στην παράδοση των μεγάλων αγώνων για την άνεξαρτησία του. Η φωνή του Μακρυγιάννη δεν έχει χάσει, ούτε σήμερα ακόμη, την επικαιρότητά της. Σημειώστε ότι δεν βλέπω το πρόβλημα από την αποκλειστική κοινωνική του πλευρά, ούτε κάνω δημοκοπία.

Ρ.Α.: Δημοκοπία ασφαλώς όχι. Πολιτική, όμως, ναί. Το εντοπίζετε, δηλαδή, [το πρόβλημα] κυρίως μέσα στον χώρο της πολιτικής – ή κάνω λάθος; Στο κέντρο μάλιστα του δικού της χώρου. Εκεί μας πάει το πρόβλημα που θέσατε, των σχέσεων μεταξύ λαού και ηγεσίας.

Ο.Ε.: Μα ναί. Γιατί είναι βασικό. Είναι πρώτο… κι ας είμαι ποιητής, εγώ που το λέω, μακριά πάντα από την πολιτική. Κοιτάξτε: ο λαός αυτός κατά κανόνα εκλέγει την ηγεσία του. Και όμως, όταν αυτή αναλάβει την ευθύνη της εξουσίας –είτε την αριστοκρατία εκπροσωπεί είτε την αστική τάξη είτε το προλεταριάτο–, κατά έναν μυστηριώδη τρόπο αποξενώνεται από τη βάση που την ανέδειξε, και ενεργεί σαν να βρισκόταν στο Τέξας ή στο Ουζμπεκιστάν!

Ρ.Α.: Στο Τέξας και στο Ουζμπεκιστάν; Ποιητικές χώρες!… Ή μήπως θέλετε να πείτε: «Σαν να βρισκόταν στη χώρα του εκάστοτε ρυθμιστικού ξένου παράγοντος; Του εκάστοτε… προστάτου μας;» Μήπως εκεί ακριβώς έγκειται το κακό;

Ο.Ε.: Το είπα με τρόπο, αλλά βλέπω ότι το θέλετε γυμνό. Και δεν έχω αντίρρηση να το ξαναπώ φανερά, και πιο έντονα: ένας από τους κυριότερους παράγοντες των παρεκκλίσεων της ηγεσίας από το ήθος του λαού μας, είναι η εκ του αφανούς και εκ των έξω προστατευτική κατεύθυνση. Αποτέλεσμα και αυτό της απώλειας του έρματος, της παράδοσης. Αντιλαμβάνομαι ότι στην εποχή μας η αλληλεξάρτηση των εθνοτήτων είναι τόση, που η πολιτική δεν μπορεί ν᾿ αγνοήσει, ως έναν βαθμό, αυτό που θα λέγαμε γενικότερη σκοπιμότητα. Όμως, υπάρχει τεράστια διαφορά ανάμεσα στην προσαρμοστική πολιτική και στη δουλοπρέπεια! Αυτό είναι το πιο ευαίσθητο σημείο του ελληνικού λαού, το τιμιώτατόν του! Και αυτό του καταπατούν συνεχώς, κατά τον εξοργιστικότερο τρόπο, οι εκπρόσωποί του στην επίσημη διεθνή σκηνή!

Ρ.Α.: Κι ο επίσημος όρος της δουλοπρέπειας αυτής, κύριε Ελύτη; Μήπως είναι υποκριτικότερος απ᾿ το «προσαρμοστική πολιτική»; Εξοργιστικότερος;

Ο.Ε.: Δεν μ᾿ ενδιαφέρει ο επίσημος όρος της δουλοπρέπειας. Μ᾿ ενδιαφέρει η ουσία. Κι εκείνο που ξέρω είναι ότι μ᾿ αυτά και μ’ αυτά εφτάσαμε σε κάτι που θα μου επιτρέψετε να ονομάσω ψευδοφάνεια. Έχουμε, δηλαδή, την τάση να παρουσιαζόμαστε διαρκώς διαφορετικοί απ’ ο,τι πραγματικά είμαστε.

Και δεν υπάρχει ασφαλέστερος δρόμος προς την αποτυχία, είτε σαν άτομο σταδιοδρομείς είτε σαν σύνολο, από την έλλειψη της γνησιότητας.

Το κακό πάει πολύ μακριά. Όλα τα διοικητικά μας συστήματα, οι κοινωνικοί μας θεσμοί, τα εκπαιδευτικά μας προγράμματα, αρχής γενομένης από τους Βαυαρούς, πάρθηκαν με προχειρότατο τρόπο από έξω, και κόπηκαν και ράφτηκαν όπως όπως επάνω σ᾿ ένα σώμα με άλλες διαστάσεις και άλλους όρους αναπνοής.

Ρ.Α.: Ώστε, λοιπόν, ζητάτε «δικούς μας όρους αναπνοής»!

Ο.Ε.: Ναί. Και δεν πρόκειται βέβαια για «προγονοπληξία». Τα λέω, άλλωστε, αυτά εγώ που, σ᾿ έναν τομέα όπως ο δικός μου, κήρυξα με φανατισμό την ανάγκη της επικοινωνίας μας με το διεθνές πνεύμα, και που σήμερα με εμπιστοσύνη αποβλέπω στη διαμόρφωση ενός ενιαίου εύρωπαικού σχήματος, όπου να έχει τη θέση της η Ελλάδα. Με τη διαφορά ότι ο μηχανισμός της αφομοιώσεως των στοιχείων της προόδου πρέπει να λειτουργεί σωστά, και να βασίζεται σε μια γερή και φυσιολογικά αναπτυγμένη παιδεία.

Ενώ σ’ εμάς, όχι μόνον δεν λειτουργεί σωστά, αλλά δεν υπάρχει καν ο μηχανισμός αυτός για να λειτουργήσει! Και με τη διαφορά ακόμη ότι, εκτός από ελάχιστες εξαιρέσεις, η ηγετική μας τάξη, στο κεφάλαιο της ελληνικής παιδείας, έχει μαύρα μεσάνυχτα! Κοιτάξετε με προσοχή τα έντυπα που εκδίδει η ίδια, ή που προτιμά να διαβάζει, τα διαμερίσματα όπου κατοικεί, τις διασκεδάσεις που κάνει, τη στάση της απέναντι στη ζωή. Ούτε μια σταγόνα γνησιότητας! Πως θέλετε, λοιπόν, ν᾿ αναθρέψει σωστά τη νέα γενιά;

Από τα πρώτα διαβάσματα που θα κάνει ένα παιδί ως τα διάφορα στοιχεία που θα συναντήσει στο καθημερινό του περιβάλλον, και που θα διαμορφώσουν το γούστο του, μια συνεχής και άδιάκοπη πλαστογραφία και τίποτε άλλο!

Θα μου πείτε: είσαι λογοτέχνης, καλαμαράς, και βλέπεις τα πράγματα από τη μεριά που σε πονάνε. Όχι, καθόλου! Και να μου έπιτρέψετε να επιμείνω. Όλα τα άλλα κακά που θα μπορούσα να καταγγείλω –η έλλειψη ουσιαστικής αποκεντρώσεως και αυτοδιοικήσεως, η έλλειψη προγραμματισμού για την πλουτοπαραγωγική ανάπτυξη της χώρας, ακόμη και ο τρόπος με τον οποίο ασκείται η εξωτερική μας πολιτική– είναι ζητήματα βαθύτερης ελληνικής παιδείας!

Από την άποψη ότι μόνον αυτή μπορεί να προικίσει έναν ηγέτη με την απαραίτητη ευαισθησία που χρειάζεται για να ενστερνιστεί, και αντιστοίχως να αποδώσει, το ήθος του λαού. Γιατί αυτός ο λαός, που την έννοιά του την έχουμε παραμορφώσει σε σημείο να μην την αναγνωρίζουμε, αυτός έχει φτιάξει ο,τι καλό υπάρχει – αν υπάρχει κάτι καλό σ᾿ αυτόν τον τόπο! Και αυτός, στις ώρες του κινδύνου, και στο πείσμα της συστηματικής ηττοπαθείας των αρχηγών του, αίρεται, χάρη σ᾿ έναν αόρατο, ευλογημένο μηχανισμό, στα ύψη που απαιτεί το θαύμα!

Όσο, λοιπόν, και αν είναι λυπηρό, πρέπει να το πω: ο Ελληνισμός, για την ώρα τουλάχιστον, επέτυχε ως γένος, αλλ᾿ απέτυχε ως κράτος! Και παρακαλώ νύχτα μέρα τον Θεό, και το μέλλον, να με διαψεύσουν.

Ρ.Α.: Πριν κλείσομε, κύριε Ελύτη, τη συνέντευξη, κάτι που εθίξατε στην αρχή, το της παλαιάς υγιούς κοινοτικής οργανώσεως του λαού μας, που έχει χαθεί πιά, πως νομίζετε ότι θα μπορούσε ν’ αναβιώσει; Αν κατεβάλλετο προσπάθεια, προς ποια κατεύθυνση;

Ο.Ε.: Σε μιάν αναβίωση αυθεντική δεν είναι δυνατόν πιά να ελπίζουμε – αλίμονο! Εκατόν τριάντα και πλέον έτη αχρησίας είναι αρκετά για ν᾿ ατροφήσουν ακόμη και οι πιο ζωντανοί θεσμοί. Ωστόσο, υπάρχει τρόπος να πλησιάσουμε, με σωφροσύνη και μελέτη, στη λύση του προβλήματος, και αυτό σαφώς προς την πλευρά της αυτοδιοικήσεως, με την πιο αυστηρή της έννοια.

Δεν είμαι αρμόδιος βέβαια να σας προτείνω σχέδια. Θα ήθελα μόνο να κάνω δύο παρατηρήσεις: η μία είναι ότι κάθε απόπειρα προς την κατεύθυνση αυτή θα πρέπει να βασιστεί στη φυσική και ιστορική διαίρεση της χώρας σε μεγάλα διαμερίσματα, που είναι μια πραγματικότητα δοσμένη, και όχι στη θεωρητική της γεωοικονομίας, όπως άκουσα να υποστηρίζεται από πολλούς. Θα είναι μεγάλο σφάλμα να παραγνωριστούν οι ψυχολογικοί παράγοντες, από τους οποίους πολλές φορές εξαρτάται το μεγαλύτερο μέρος της επιτυχίας.

Η άλλη παρατήρηση είναι ότι τα μεγάλα αυτά διαμερίσματα (μέσα στα ελληνικά μέτρα πάντοτε) θα πρέπει να υποδιαιρεθούν σε πολλές μικρές μονάδες, στενότερες και από την επαρχία, με αρχές δικές τους και με τη δυνατότητα για κοινοπραξίες, προπάντων σε ο,τι αφορά τη γεωργία.

Γιατί ο πρώτος αντικειμενικός σκοπός είναι να λυτρωθεί ο πολίτης από το ταμπού της εξουσίας! Και θα λυτρωθεί μόνον αν έχει τρόπο να παρακολουθεί από κοντά που και πως αξιοποιούνται οι θυσίες του, οικονομικές και άλλες, που σήμερα καταβροχθίζονται από ένα μακρινό και αόρατο Φάντασμα.

«Δεν επιτράπηκε η είσοδος στον Καναδά στον Μιχάλη Χαραλαμπίδη!»

12/11/2017 1 Σχολιο

Δεν επιτράπηκε η είσοδος στον Καναδά στον Μιχάλη Χαραλαμπίδη ο οποίος θα μιλούσε στο αφιερωμένο στη Μακεδονία 35ο Συνέδριο του Ελληνοκαναδικού Κογκρέσου

Θ. Μαλκίδης

Δεν επιτράπηκε η είσοδος στον Καναδά στον Μιχάλη Χαραλαμπίδη ο οποίος  θα μιλούσε  στο αφιερωμένο στη Μακεδονία 35ο  Συνέδριο του Ελληνοκαναδικού Κογκρέσου 

Πριν από λίγο ενημερώθηκα  ότι δεν επετράπη η είσοδος στον Καναδά στον Μιχάλη Χαραλαμπίδη ο οποίος  θα μιλούσε στο  35ο  Συνέδριο του Ελληνοκαναδικού Κογκρέσου, το οποίο είναι  αφιερωμένο στην Μακεδονία. Γνωρίζοντας την προ δεκαετίας παρόμοια πράξη των ΗΠΑ, όταν ο ίδιος θα μιλούσε στις εκδηλώσεις για τη Γενοκτονία της Πανποντιακής Ομοσπονδίας ΗΠΑ- Καναδά, δεν με εκπλήσσει το σημερινό γεγονός.

Γνωρίζω προσωπικώς από τις ίδιες παραπάνω διαδρομές,   από άλλες   χώρες, αλλά και από την Ελλάδα, ότι ο αγώνας αυτός έχει εμπόδια, θλίψεις, δοκιμασίες, συκοφαντίες, κατηγορίες και πολύ πεζοδρόμιο.  Μικροί άνθρωποι που κρύβονται στις θέσεις τους και στους δήθεν τίτλους τους, στις υπηρεσίες και στα ψέμματα,  μας έκαναν  και μου έκαναν πολύ κακό, αλλά τα σκοτεινά  τους σχέδια και πράξεις κατέρρευσαν.

Παρότι η οδός που πήραμε και πήρα είναι στενή και τεθλιμμένη, στο τέλος νικά η αλήθεια, η δικαιοσύνη και το φως. Αυτοί είναι οι όροι με τους συνομιλούμε εμείς……..

Παραθέτω στη συνέχεια τη δήλωση του Μιχάλη Χαραλαμπίδη για να κατανοήσουν όλες και όλοι τη σοβαρότητα του συμβάντος, την αναγκαιότητα δημοσιοποίησης αλλά και τη βεβαιότητα της δικαίωσης.

Μιχάλης Χαραλαμπίδης
Αιξωνή – Γλυφάδα – Αττική – Ελλάδα
11 Νοεμβρίου 2017

Προς τους συμμετέχοντες
στο 35ο Ετήσιο Συνέδριο του ΕΛΛΗΝΟΚΑΝΑΔΙΚΟΥ ΚΟΓΚΡΕΣΟΥ

Αγαπητοί μου συμπατριώτες
Αγαπητοί φιλέλληνες

Στην κλασική Ελλάδα φιλέλλην ήταν ο πατριώτης, αυτός που αγαπά την Ελλάδα. Εγώ αγαπώ την Ελλάδα, την οικουμένη, τους ανθρώπους σε όλο τον κόσμο. Αυτή είναι η ιστορία μου, η ζωή μου.

Καταφεύγω σε αυτό το γραπτό μήνυμα προς σε σας γιατί τόσο εγώ όσο και εσείς στερείστε σήμερα κάτι που είναι ιερό για τους Έλληνες. Την ομιλία, τον προφορικό λόγο, την άμεση συνομιλία, την λειτουργία της Αγοράς, της Εκκλησίας του Δήμου, την έννοια της Πόλης. Μία έννοια που προσφέραμε στην ανθρωπότητα. Έτσι εκπολιτίσαμε την ανθρωπότητα.

Μπαίνει όμως το εξής ερώτημα. Ποιοί είναι αυτοί οι απρόσωποι οι οποίοι φοβούνται την έκφραση στο Μόντρεαλ του Καναδά της ελληνικής σκέψης, του ελληνικού λόγου, της ελληνικής αλήθειας όταν μάλιστα η παγκόσμια κοινότητα σήμερα την έχει ανάγκη, επιστρέφει στον ελληνικό λόγο. Αυτό κάνουν τα πλέον καλλιεργημένα κομμάτια  της. Είμαι σίγουρος ότι υπάρχουν και στον Καναδά αυτοί οι συνομιλητές μας. Τους συναντώ σε άλλες σοβαρές χώρες.

Μη δίνετε όμως σημασία, σπουδαιότητα, αξία στην ανασφάλεια, την πονηρία, το εφήμερο, την ευτέλεια μιας άθροισης, ενός σωρού εγχώριων και αλλογενών ομάδων – μηχανισμών που απέτρεψαν την επικοινωνία, την συνομιλία μας πρόσωπο με πρόσωπο σήμερα. Έναν ιερό όπως είπα για τους Έλληνες θεσμό.


Από τη φύση τους αυτές οι ομάδες είναι σκοτεινές, πρόσκαιρες, στιγμιαίες, ενώ εμάς μας χαρακτηρίζει η συνέχεια, η διάρκεια, το φως.
Θα γνωρίζετε μάλλον ότι σε πολλά ζητήματα εντός και εκτός Ελλάδος, η ιστορία ήταν μαζί μου, η ιστορία μου έδωσε δίκαιο. Τόσο στις επιστημονικές όσο και στις πολιτικές υποθέσεις και προβλέψεις μου. Έτσι ορισμένοι κρατικοί διώκτες μου, γείτονές σας σήμερα είναι ντροπιασμένοι και υπόλογοι.
Μου είναι δύσκολο να δεχθώ, να κατανοήσω ότι ο Καναδάς, η Πολιτεία, η Δημοκρατία του Καναδά θα κινηθεί σε ένα επίπεδο ευτέλειας. Ότι θα βάλει σε αμφισβήτηση το κύρος και την σοβαρότητά της ως κράτος. Ότι θα δεχθεί να φέρει το διεθνές στίγμα της χώρας που καταργεί τον Λόγο. Εσείς οφείλετε να τους πείτε, να τους διδάξετε ότι ακόμη και τα Ευαγγέλια αρχίζουν με το εν αρχή ην ο Λόγος.  Η λογική αλλά και ένα υψηλό επίπεδο πολιτισμού λέει ότι σύντομα, τους προσεχείς μήνες θα έχουμε τη χαρά της ανθρώπινης, της διανοητικής και της πολιτικής συνεύρεσης και συνομιλίας μας.  Σύντομα θα είμαστε μαζί.
Ο Καναδάς και η Ελλάδα εξ’ όσων γνωρίζω ανήκουν  στη ζώνη του πολιτισμού και όχι της βαρβαρότητας. Στην προγραμματισμένη ομιλία μου ήθελα να σας πω πολλά. Δεν θα περιοριζόμουν στο θέμα Μακεδονικότητα – Ελληνικότητα – Οικουμενικότητα το οποίο από τη φύση του απαιτεί μια καθολική, δέκαθλη προσέγγιση. Είναι ένα πλούσιο θέμα. Όλοι θα διδάσκονταν από αυτό, Έλληνες και μη. Δεν ακυρώνουμε αλλά μεταθέτουμε χρονικά την ανάπτυξή του.

Μια όμως πρότασή μου κατά την ομιλία μου θα ήταν αυτή της δημιουργίας από το Ελληνοκαναδικό Κογκρέσο μίας ΕΛΛΗΝΟΚΑΝΑΔΙΚΗΣ ΑΚΑΔΗΜΙΑΣ η οποία θα αποτελεί ένα ελληνικό και οικουμενικό Βήμα Λόγου. Η λέξη Ακαδημία σημαίνει πολλά για μας.

Θα ήθελα σε αυτήν την σύγχρονη Ακαδημία να σας μιλήσω προσεχώς με θέμα:
Παγκοσμιοποίηση και ελληνισμός τον 21ο αιώνα.
Τι θα πρέπει να κάνει η Ελλάδα στην Χερσόνησο του Αίμου, στα Βαλκάνια, την Μικρά Ασία. Να αναδειχθεί, να είναι παρούσα ως ΗΘΙΚΗ ΔΥΝΑΜΗ. Δεκαετίες τώρα υπερασπίστηκα την Αλήθεια στη Χερσόνησο του Αίμου. Αυτό που λέω είναι ότι «η Μακεδονικότητα είναι Ελληνικότητα και η Ελληνικότητα είναι αυτοχθονία. Η μη Ελληνικότητα δεν είναι αυτοχθονία». Να προσθέσω ότι κάτω από την διεκδίκηση της Μακεδονικότητας στα Σκόπια, υπάρχει στην κοινωνία, στους ανθρώπους ένα ελληνικό ιστορικό υπόστρωμα. Υπάρχουν πληθυσμοί οι οποίοι για πολλούς λόγους αποκόπηκαν από τον ελληνικό εθνικό κορμό και σήμερα θέλουν να επαναενωθούν. Όπως υπάρχουν όχι μόνο στα Σκόπια αλλά σε όλη τη Χερσόνησο του Αίμου πληθυσμοί οι οποίοι θέλουν να μετέχουν της ημετέρας παιδείας. Να είναι Έλληνες.
Τι υπερασπίζομαι εδώ και δεκαετίες στην Μικρά Ασία όπου η ιστορική εξέλιξη μου έδωσε δίκαιο. Οφείλω να προσθέσω, να δηλώσω «εγώ δεν αλήτεψα στην Μικρά Ασία και στην Μεσοποταμία. Άλλοι αλήτεψαν». Νομίζω είμαι σαφής.
Τι υπερασπίζομαι λοιπόν. Την επιστροφή του ανθρωπισμού στην Μικρά Ασία. Τόσο ο Κικέρων όσο και ο Βησσαρίων ο Τραπεζούντιος θεωρούσαν την Μικρά Ασία τόπο, γη του ανθρωπισμού.
Αυτές είναι οι ευγενείς προσδοκίες μας, οι ανθρωπιστικές αξίες μας.
Η ιστορία και το δίκαιο είναι μαζί μας.
http://malkidis.blogspot.gr/2017/11/35.html

Κατηγορίες:Πολιτική
Αρέσει σε %d bloggers: