Αρχείο

Archive for the ‘Πολιτισμικά’ Category

«Ο Γιώργος Ζαχαριάδης τρέχει στα βήματα του Φειδιππίδη για την Ελευθερία του Γιάννη Βασίλη Γιαϊλαλί και της Meral Geylani.»

18/11/2017 Σχολιάστε

Ο Γιώργος Ζαχαριάδης τρέχει στα βήματα του Φειδιππίδη για την Ελευθερία του Γιάννη Βασίλη Γιαϊλαλί και της Meral Geylani

Θ. Μαλκίδης
Ο Γιώργος Ζαχαριάδης τρέχει στα βήματα του Φειδιππίδη για την Ελευθερία του Γιάννη Βασίλη Γιαϊλαλί και της Meral Geylani
Οι πράξεις αλληλεγγύης για τη φυλάκιση και την  κατάφωρη παραβίαση των δικαιωμάτων δύο ανθρώπων, δύο συναθλητών μας, του Γιάννη Βασίλη Γιαϊλαλί και της Meral Geylani, που αγωνίζονται για την ελευθερία των λαών της Μικράς Ασίας, των Ελλήνων, των Αρμενίων, των Κούρδων, συνεχίζονται.
Συνεχίζεται μέχρι σήμερα και όσο υπάρχουν άνθρωποι που σιωπούν επαναλαμβάνονται οι γνωστές φράσεις του πάστορα Martin Niemöller  όταν οι Ναζί  καταδίωκαν τους πάντες και δε μίλησε κανείς…..
Και  από τον αγώνα  στα βήματα του Φειδιππίδη από τον Γιώργο Ζαχαριάδη έχοντας πράξει και  εδώ το ανθρώπινο, ηθικό, ιστορικό χρέος και καθήκον, συνεχίζουμε αυτό που διδαχθήκαμε από τους γονείς και τους αδελφούς μας, από την παράδοση και από την κληρονομιά μας: Την αλληλεγγύη, την στήριξη, την αντίσταση στο Φασισμό και τον Ολοκληρωτισμό, το λόγο και την πράξη.

Ζητάμε και με τον αγώνα Ελευθερίας του Γιώργου Ζαχαριάδη στα βήματα του Φειδιππίδη  την Ελευθερία στους Γιάννη Βασίλη Γιαϊλαλί και Meral Geylani που σαπίζουν στα Τουρκικά κάτεργα, στα σύγχρονα τάγματα εργασίας, στα σύγχρονα Νταχάου και Άουσβιτς. Ζητάμε τη φωνή όλων των ανθρώπων και όλων των Ελλήνων δημοκρατών για Δικαιοσύνη.

Λευτεριά στους συνανθρώπους μας και συναγωνιστές μας Γιάννη Βασίλη Γιαϊλαλί και Meral Geylani!

Υ.Γ Ο Γιώργος Ζαχαριάδης μας στέλνει το εξής μήνυμα:

«Τρέχω στον 3ο Αυθεντικό Φειδιππίδειο Δρόμο. Δεν επιδιώκω ούτε έχω να αποδείξω τίποτα, παρά μόνο να απολαύσω την ιστορική διαδρομή από Αθήνα – Σπάρτη -Αθήνα επιστρέφοντας υγιής και χαρούμενος, όπως ο Φειδιππίδης,μέσα στα χρονικά όρια που θέτει η διοργάνωση, (104 ώρες). Άλλωστε δεν έχω να αποδείξω τίποτα, την διαδρομή ήδη την έχω τρέξει τρεις φορές (2014, 2015 και 2016). 

Συμμετέχω σε έναν αγώνα δύσκολο και επίπονο, τρέχω σε μία ιστορική διαδρομή. 

Καλή Δύναμη και Καλή Επιτυχία σε όλους. Υπομονή και Κουράγιο σε όλους τους δρομείς, συνοδούς, εθελοντές και διοργανωτές…»

http://malkidis.blogspot.gr/2017/11/meral-geylani_18.html

Advertisements

«Από τον προγονολατρικό εθνοκεντρισμό στην εσπεριόπληκτη αποδόμηση.»

06/11/2017 Σχολιάστε

Του Λαοκράτη Βάσση  

Στις δύσκολες περιόδους της κοινωνικής αποσάρθρωσης και γενικότερης παρακμής που διανύει ο τόπος μας, υπάρχει μεγάλη ανάγκη επαναπροσδιορισμού των πολιτιστικών-ταυτοτικών στοιχείων που αποτελούν τη συγκολλητική ουσία του κοινωνικού ιστού. Δυστυχώς, εκ των πραγμάτων, αποκαλύπτεται ένα γενικότερο έλλειμμα σε αυτό το πεδίο απ’ τη μεριά της Πολιτείας, αλλά και ειδικότερα απ’ τη μεριά της Αριστεράς.

Όταν μιλώ για έλλειμμα πολιτιστικής πολιτικής στον τόπο μας, δεν εννοώ πως μας λείπει ένα ιδεολογικό σύστημα πολιτιστικών αξιών, συνήθως θεωρούμενων αναλλοίωτων, ένα κλειστό δηλαδή αξιακό σύστημα, ένα πολιτιστικό δόγμα. Εννοώ ότι μας λείπουν γενικές πολιτιστικές συντεταγμένες και μακράς πνοής πολιτιστικές κατευθύνσεις, που θα μας επιτρέψουν να συνεχίσουμε το πολιτιστικό μας ταξίδι ως ελληνική συλλογικότητα. 

Ξετυλίγοντας και εμπλουτίζοντας διαρκώς την πολιτιστική μας ιδιαιτερότητα, με τον οικουμενικής ακτινοβολίας αξιακό της πυρήνα και με βαθιά πάντοτε συνείδηση πως άλλο διαβατήριο προς το μέλλον από την ποιοτική πολιτιστική δημιουργία του λαού μας δεν υπάρχει.

Επίσης, προσθέτοντας το όποιο ιδιαίτερο πολιτιστικό μας χρώμα στο οικουμενικό πολιτιστικό ουράνιο τόξο και στην πολύχρωμη ομορφιά της πλανητικής μας πατρίδας, κατά πως μας δίδαξε και ο Διονύσιος Σολωμός: Κάθε μικρός τόπος, για να καταθέσω μια διασταλτική ερμηνεία γνωστής θέσης του εθνικού μας ποιητή, πρέπει να κοιτάζει προς το «παγκόσμιο σύστημα», να στυλώνεται στο κέντρο της εθνικότητας και να υψώνεται κάθετα (Στοχασμοί-Ελεύθεροι Πολιορκημένοι).

Πολιτιστικό έλλειμμα

Περνώντας απ’ το έλλειμμα πολιτιστικής πολιτικής στο πολιτιστικό μας έλλειμμα καθαυτό, θα σημειώσω ότι απ’ την αρχή της Μεταπολίτευσης, οπότε και αρχίσαμε να ξεφεύγουμε απ’ τη χρόνια παγίδευσή μας στον προγονολατρικό εθνοκεντρισμό, είμαστε ως ελληνική κοινωνία σε κατάσταση παρατεταμένης πολιτιστικής αμηχανίας. Αμηχανίας επικαλυπτόμενης, όμως, όλο και περισσότερο από μια εσπεριόπληκτη εκδοχή εκσυγχρονισμού, αρκούντως αποδομητική παντός του ελληνικού.

Αυτή, μαζί με τα παρελθοντοκεντρικά απόνερα, πετάει και το «παιδί». Μαζί με την αρχαιολατρία πετάει και τους αρχαίους. Μαζί με την ελληνολατρία πετάει και τους Έλληνες. Μαζί με την απλοϊκή (γραμμική) εκδοχή της ιστορικής μας συνέχειας πετάει και την ίδια την ιστορική μας συνέχεια.

Διακινεί προοδευτικοφανώς τη θεωρία πως ούτε λίγο ούτε πολύ η σημερινή Ελλάδα είναι ένα κατασκευασμένο (από το κράτος) εθνικό μόρφωμα, που προέκυψε από τη διάλυση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Κι αυτό κατά «αναμηρυκαστική» μεταφορά στα καθ’ ημάς της νεωτερικής ιστοριογραφίας, που, αγνοώντας το ελληνικό παράδειγμα και όχι μόνο, αποφαίνεται αυθεντικά πως «το κράτος κατασκευάζει το έθνος».

Καμιά φορά και μεγάλοι ιστορικοί, όπως ο Έρικ Χομπσμπάουμ, λένε απλοϊκές ή και ανιστόρητες -ας μου επιτραπεί- απολυτότητες. Σε συνέντευξή του στην εφημερίδα «Ελευθεροτυπία» (27.3.1995) διατύπωνε απόψεις του είδους: «Το ελληνικό έθνος δεν υπήρχε πριν από τον 19ο αιώνα. Στον πόλεμο της ανεξαρτησίας οι  Έλληνες δεν πολέμησαν εναντίον των Τούρκων ως Έλληνες. Πολέμησαν ως Χριστιανοί εναντίον Μουσουλμάνων».

Από τη μία άκρη στην άλλη

Μ’ αυτές, όμως, τις δήθεν εκσυγχρονιστικές απόψεις μετακινηθήκαμε απ’ τα στερεότυπα της πάντοτε προβληματικής εθνικής μας ιδεολογίας, όπως αυτή θεμελιώθηκε κατά την οθωνική περίοδο (Βαυαροκρατία), στον αντίποδά τους. Απ’ την ακρότητα του νοσηρού ελληνοκεντρισμού μετακινηθήκαμε προς την ακρότητα του εξίσου νοσηρού αντιελληνοκεντρικού «εκσυγχρονισμού».

Αυτός, μαζί με έναν μιμητικό «ευρωπαϊσμό», στον οποίο άρχισαν να προστίθενται και μεγάλες δόσεις «νεοταξικής» μετανεωτερικής σύγχυσης, προβλήθηκε (με κορύφωση στην περίοδο Σημίτη) περίπου ως προανάκρουσμα της νέας εθνικής μας ιδεολογίας. Χωρίς όμως να υπάρξει κατάθεση συγκεκριμένης πρότασης εθνικής και ειδικότερα πολιτιστικής «εκσυγχρονιστικής» στρατηγικής, που, αν μη τι άλλο, θα συνιστούσε και ανάληψη ευθύνης για τη σηματοδοτούμενη γραμμή πλεύσης του τόπου μας.

Ταλανιζόμαστε απ’ τις νοσηρές ακρότητες του δίπολου: «παράδοση»- «εκσυγχρονισμός», που στην πιο συνήθη εκδοχή του μεταμορφώνεται στο δίπολο «εθνικισμός»-«αποεθνοποίηση» (και όχι αντιεθνικισμός, όπως προβάλλεται, γιατί βολεύει!). Σερνόμαστε, λοιπόν, προς το μέλλον:

  • Χωρίς πολιτική πολιτισμού εντός των ορίων μας.
  • Χωρίς πολιτική πολιτισμού στην Ευρώπη.
  • Χωρίς πολιτική πολιτισμού στο παγκοσμιοποιούμενο διεθνές περιβάλλον.
  • Χωρίς πολιτική στήριξης της πολιτιστικής μας ιδιαιτερότητας στην Ευρώπη και στο σύγχρονο κόσμο.
  • Χωρίς πολιτική στήριξης των εκτός Ελλάδος προαιώνιων εστιών του ελληνικού πολιτισμού.
  • Χωρίς πολιτική πολιτιστικής στήριξης της ανά τον κόσμο ελληνικής ομογένειας.
  • Χωρίς πολιτιστική πολιτική για τους μετανάστες.
  • Χωρίς -που είναι και το μείζον- στέρεη πολιτιστική βάση στην παιδεία μας, που αυτή πρωτίστως διαμορφώνει την ελληνική συνείδηση στα παιδιά μας.
  • Χωρίς, εν τέλει, πυξίδα προσανατολισμού στο θολό ωκεανό της παγκοσμιοποίησης, που θα καταπιεί όσες πολιτιστικές ιδιαιτερότητες δεν είναι προετοιμασμένες να αντέξουν τα ισοπεδωτικά του κύματα.

Πηγή: slpress.gr

https://www.apopseis.com/apo-ton-progonolatriko-ethnokentrismo-stin-esperioplikti-apodomisi/

«Προσβάσιμα στο κοινό ιστορικά αρχεία του Πανεπιστημίου Αθηνών.»

28/10/2017 Σχολιάστε

Στο κατάμεστο αμφιθέατρο «Άλκης Αργυριάδης» του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών πραγματοποιήθηκε στις 23 Οκτωβρίου 2017 η παρουσίαση του ανεκτίμητου αρχειακού υλικού που βρίσκεται στις συλλογές του Ιστορικού Αρχείου ΕΚΠΑ (Ι.Α.ΕΚΠΑ).

 

 

 

Συγκεκριμένα, παρουσιάστηκαν τα αποτελέσματα του έργου «Ψηφιοποίηση και λημματογράφηση του Αρχείου Πρωτοκόλλου του ΕΚΠΑ, 1837-1950», έργο που χρηματοδοτήθηκε από την εταιρεία JTI Hellas.

 

 

Τα ψηφιοποιημένα τεκμήρια περιλαμβάνουν περισσότερες από 300.000 σελίδες. Ανάμεσά τους συμπεριλαμβάνονται μοναδικά τεκμήρια, όπως η αλληλογραφία του Όθωνα για την ίδρυση του Πανεπιστήμιου, λίστες λόχων της Πανεπιστημιακής Φάλαγγας, το εισιτήριο εγγραφής του Ελευθερίου Βενιζέλου στη Νομική Σχολή το 1880 και του Ίωνα Δραγούμη το 1894, ο φοιτητικός φάκελος του Αγίου Νεκταρίου Αιγίνης, οι εγγραφές των πρώτων φοιτητριών στο ΕΚΠΑ, ο διορισμός του Κωστή Παλαμά ως Γενικού Γραμματέα στο ΕΚΠΑ το 1897, χειρόγραφα του Εμμανουήλ Ροΐδη, κ.ά.

 

 

Την εκδήλωση χαιρέτισαν ο Πρύτανης του ΕΚΠΑ κ. Μελέτιος-Αθανάσιος Δημόπουλος, εκ μέρους του Υπουργού Παιδείας κ. Κώστας Γαβρόγλου, ο κ. Νικόλας Τσαφταρίδης, ο Πρόεδρος του Ιστορικού Αρχείου κ Βαγγέλης Καραμανωλάκης και ο Διευθύνων Σύμβουλος της JT International Hellas, κ. Εdoardo Volleti. Κατόπιν, πραγματοποιήθηκε η παρουσίαση του προγράμματος από τον υπεύθυνο του Ψηφιακού Αποθετηρίου του ΕΚΠΑ κ. Κώστα Βίγλα και την κα Χάιδω Μπάρκουλα υπεύθυνη των Αρχειακών Συλλογών του ΙΑ.ΕΚΠΑ.

 

 

Η εκδήλωση ολοκληρώθηκε με την παρουσίαση μικρών ιστοριών από τους συνεργάτες του προγράμματος, μέσα από ιστορικά ντοκουμέντα από το Αρχείο Πρωτοκόλλου. Οι Χριστίνα Μπάκουλα, Μαρία Αρβανίτη, Αντώνης Σαραντίδης, Αποστόλης Τσάνο, Μάνος Αυγερίδης ανέδειξαν ένα πλούτο θεματικών: η Πανεπιστημιακή Φάλαγγα, προσωπικές ιστορίες φοιτητών και φοιτητριών, η Εθνική Βιβλιοθήκη, η Αριστερά στο μεσοπολεμικό Πανεπιστήμιο, ο πόλεμος και η κατοχή.

 

 

Για το έργο δήλωσε ο Πρόεδρος του Ιστορικού Αρχείου κ Βαγγέλης Καραμανωλάκης: «Οι σελίδες που ψηφιοποιήθηκαν και τεκμηριώθηκαν στο πλαίσιο του προγράμματος, συγκροτούν διακριτές σειρές που μπορούν να φωτίσουν πλευρές της πνευματικής, κοινωνικής και οικονομικής ζωής της χώρας μας. Οι διαδρομές της ελληνικής κοινωνίας διασταυρώθηκαν με εκείνες του Πανεπιστημίου, όπως και το αντίθετο. Εάν μια κοινωνία έχει ανάγκη να γνωρίζει το παρελθόν της ως στοιχείο της ταυτότητας της, ως στοιχείο μιας διαδρομής που εκτυλίχθηκε μέσα στο χρόνο και συνεχίζεται, τότε το αρχείο που προσφέρουμε σήμερα προσθέτει μοναδικές ψηφίδες στην συγκρότηση αυτής της γνώσης».

 

 

Εκ μέρους της JTI o Διευθύνων Σύμβουλός της, κ. Εdoardo Volleti δήλωσε: «Η σπουδαιότητα αυτής της προσπάθειας ξεπερνά τα όρια του ίδιου του έργου: Είναι ένα εξαιρετικό παράδειγμα συνεργασίας μεταξύ του δημόσιου και του ιδιωτικού τομέα, που προσφέρει προστιθέμενη αξία στη χώρα. Η JTI έχει, και φιλοδοξεί να συνεχίσει να έχει, μια δυναμική και συνεπή συνεισφορά στην Ελλάδα, με έναν ολιστικό τρόπο: όχι μόνο μέσω της επιχειρηματικής της δραστηριότητας στη χώρα, αλλά και μέσω της συνεχούς και αδιάκοπης υποστήριξης πρωτοβουλιών που στοχεύουν στη διατήρηση και την ανάδειξη του πολιτισμού και της ιστορίας της. Ελπίζω πως αυτή η προσπάθεια που βλέπουμε να ευοδώνεται σήμερα μπροστά μας θα αποτελέσει έμπνευση και για ακόμη περισσότερους στο μέλλον».

 

 

Το υλικό είναι διαθέσιμο στην Ψηφιακή Βιβλιοθήκη «ΠΕΡΓΑΜΟΣ» (https://pergamos.lib.uoa.gr).

Κέρδος online

«Ο Γκράμσι, οι 45 Ούγγροι Ιππείς  και η Ελλάδα του μνημονιακού ζόφου.»

22/10/2017 Σχολιάστε

Image result for οι 45 Ούγγροι Ιππείς

Του Λουκά Αξελού

« Όποιος δεν καταλαβαίνει ποτέ τις ήττες του δεν παίρνει τίποτε μαζί του στο μέλλον» Άξελ Σαντεμόζε

Αναπολώντας τα 80 χρόνια που πέρασαν από τον θάνατο του μεγάλου δασκάλου για ορισμένους από εμάς, του Αντόνιο Γκράμσι, κατέφυγα σε ένα από τα αγαπημένα μου βιβλία το Παρελθόν και Παρόν, και στάθηκα σε ένα κείμενό του που μου φάνηκε ιδιαίτερα εύστοχο και χαρακτηριστικό, αφού σε αυτό διέκρινα ένα πλήθος αναλογίες από τα συμβαίνοντα σήμερα στον τόπο μας, στα χρόνια  του μνημονιακού ζόφου, του Δ.Ν.Τ., της Τρόικας και των κυβερνήσεων των προθύμων.

Γράφει, λοιπόν, ο Αντόνιο Γκράμσι ότι στην διάρκεια του τριακονταετούς πολέμου, 45 Ούγγροι ιππείς είχαν στρατοπεδεύσει στην Φλάνδρα και επειδή ο πληθυσμός ήταν άοπλος και διεφθαρμένος, κατάφεραν να διοικούν την χώρα τυραννικά για άλλους έξι μήνες. 

Συνέβη άραγε αυτό μόνο στην Φλάνδρα;

Εγώ νομίζω ότι είναι δυνατόν σε κάθε στιγμή να παρουσιαστούν 45     Ούγγροι ιππείς (φυσικά μπορεί, κάλλιστα, να είναι 53+ ή κάτι άλλο), εκεί που οι πολίτες μετατρέπονται σε μάζα απολίτικων πληθυσμών, που διασκορπισμένοι και κλεισμένοι στο καβούκι τους περιορίζονται στην εργασία για την επιβίωση, στα παρακάλια, την παραίτηση και τον εκμαυλισμό, μην έχοντας έτσι την δυνατότητα να αντισταθούν και να αναχαιτίσουν τους διάφορους επιδρομείς-καταληψίες του κράτους.

Κι όμως αν και αυτό αποτελεί μια πραγματικότητα, εντούτοις στους περισσότερους φαίνεται ότι είναι αδύνατον μια κατάσταση σαν αυτή των 45 Ούγγρων ιππέων να επαναληφθεί ιστορικά.

Πίσω από αυτήν την δυσπιστία θα πρέπει να διακρίνουμε έναν εφησυχασμό, προϊόν του κυρίαρχου στην μεταπολίτευση συβαριτισμού- ωχαδελφισμού, που έχει οδηγήσει στον μαζικό εκμαυλισμό, αλλά και μια παραίτηση που ζευγαρώνει με μια δόση «λαϊκού δόλου» και παίρνει τα χαρακτηριστικά της επιτηδευμένης πολιτικής αφέλειας, από τον «αγνό και άδολο λαό», που αρέσκεται στον ρόλο της Κοκκινοσκουφίτσας.

Επιτέλους. ας κοιταχθούμε έστω και μια φορά χωρίς τερτίπια στον καθρέφτη. Η δειλία, ναι η δειλία, περισσεύει. Ακόμα και η αποδεκατισμένη, εναπομείνασα μάχιμη πατριωτική Αριστερά δεν μπορεί να συμφιλιωθεί με την πραγματικότητα αυτή. Για τα σκουπίδια της κυβερνώσας, ούτε λόγος.

Κι αυτό γιατί όλοι και προπάντων οι αριστεροί, θέλουμε να φανταζόμαστε ότι ο λαός πάντα αντιδρά και πάντα αντιστέκεται ενάντια στους τυράννους και καταπιεστές του. Κι όμως, πόσο μισή αλήθεια είναι αυτό. Δεν αποτελεί μια στυφή διαπίστωση η προσγείωση στην πραγματικότητα που μας δείχνει ότι σχεδόν πάντα μια ενεργητική και καλά οργανωμένη μειοψηφία κονιορτοποιεί αυτό που ονομάζουν ορισμένοι μάζα σε χιλιάδες ή και εκατομμύρια άτομα χωρίς θέληση και προσανατολισμό; Ότι οι πλειοψηφίες παρακολουθούν και υποτάσσονται παθητικά σε εκείνη την μειοψηφία που μπορεί να επιδείξει αποφασιστικότητα, δύναμη, αποτελεσματικότητα, αναλγησία και αναισθησία;

Τι άλλο, λοιπόν, από μια τέτοια ιστορία 45 Ούγγρων ιππέων είναι η σημερινή άλωσή μας από τους κοστουμαρισμένους (γραβατωμένους και αγραβάτωτους) κονκισταδόρες; Και τι άλλο από την κονιορτοποιημένη μάζα που περιορίζεται στην βαθμιαία συρρίκνωση είναι ένας κόσμος ολόκληρος που, κατ’ εξακολούθησιν, αρνείται να έρθει σε επαφή με την πραγματικότητά του, εναποθέτοντας εξ αντικειμένου την μοίρα του σε μιαν ανάλγητη κυβέρνηση «μειωμένης κυριαρχίας»;

Μήπως, τελικά, ήρθε η ώρα να δούμε τα πράγματα διαφορετικά; Μήπως μια ρεαλιστική οπτική που γνωρίζει τις δυσκολίες που παρουσιάζει η οργάνωση μιας συλλογικής θέλησης και δράσης θα πρέπει να πείσει (με το προσωπικό της παράδειγμα πριν απ’ όλα) τον μουδιασμένο και σε κατάσταση παραλυσίας ελληνικό λαό ότι τα κάστανα δεν βγαίνουν μόνα τους από τη φωτιά;

https://www.apopseis.com/o-gkramsi-i-45-oungri-ippis-ke-i-ellada-tou-mnimoniakou-zofou/#more-5042

«ΑΒΔΗΡΙΤΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΣΥΒΑΡΙΤΙΣΜΟΣ»

22/10/2017 Σχολιάστε

Στη μνημονιακή Ελλάδα, ακόμη εντοπίζονται δείγματά τους…

Αβδηριτισμός:

Η έκφραση «Αβδηριτισμός» σημαίνει μία πράξη ή μία σκέψη, που τη χαρακτηρίζει η προσπάθεια ανόητης επίδειξης. Πράγματι, αναφέρεται ότι οι Αβδηρίτες –κάτοικοι της πόλεως Άβδηρα, κοντά στις εκβολές του ποταμού Νέστου, στη Θράκη, είχαν μιαν ανόητη ματαιοδοξία και κατά την αρχαιότητα κυκλοφορούσαν εις βάρος τους ένα σωρό πειρακτικά ανέκδοτα.
Δύο από τα πιο γνωστά είναι τα εξής: Οι Αβδηρίτες αποφάσισαν κάποτε να κατασκευάσουν ένα υδραγωγείο, για να υδρεύσουν την πόλη τους, που δεν είχε νερό. Έτσι άρχισαν έναν έρανο και με το σημαντικό ποσόν που μάζεψαν, κατασκεύασαν μια μεγάλη δεξαμενή και μια εξ’ ίσου ωραιότατη καλλιμάρμαρη βρύση.Όταν όλα αυτά ήταν έτοιμα, ανακάλυψαν ότι είχαν λησμονήσει το σπουδαιότερο: τη μεταφορά δηλαδή του νερού στην πόλη!
Και επειδή στο μεταξύ τα λεφτά είχαν εξαντληθεί, έμειναν η δεξαμενή και η βρύση χωρίς νερό!
Κάποτε επισκέφτηκε τα Άβδηρα ο Διογένης ο Κυνικός. Όταν αντίκρισε τη μεγαλοπρεπέστατη και τεράστια πύλη της πόλης, η οποία βρισκόταν σε μεγάλη αντίθεση μπροστά στην έκταση, αλλά και τους κατοίκους της, είπε στους Αβδηρίτες: «Σας συνιστώ να φράξετε λίγο την πύλη σας, γιατί υπάρχει κίνδυνος να διαφύγει από εκεί μέσα ολόκληρη η πόλη σας …».

Συβαριτισμός:

Η υπερβολική πολυτέλεια, η νωχέλεια εξ’ αιτίας της καλοπέρασης και η μαλθακότητα, πέρασαν στην ιστορία ως συβαριτισμός. Ας δούμε όμως για ποιο λόγο.
Οι Συβαρίτες, κάτοικοι της αρχαίας Συβάρεως, (Σύβαρις, Κρότων και Τάρας ήταν αρχαίες ελληνικές αποικίες της Κάτω Ιταλίας), ασχολούνταν συνεχώς με συμπόσια, θεάματα και απολαύσεις.

Η τρυφηλότητα της ζωής τους και οι υπέρμετρες σπατάλες, στις οποίες επιδίδονταν, έμειναν παροιμιώδεις στην ιστορία με τον όρο «Συβαριτισμός». Οι Συβαρίτες είχαν ως μόνο σκοπό τους, την ευζωία, την φιληδονία και αρέσκονταν μόνο σε υλικές απολαύσεις.
Η ευφορία της γης και η μεγάλη εμπορική κίνηση του λιμανιού της πόλης τους, οδήγησαν στο γρήγορο πλουτισμό των κατοίκων της, οι οποίοι επιδίδονταν σε πολυτελή διαβίωση και υπέρμετρες απολαύσεις. Ο τρόπος ζωής τους κατέστη παροιμιώδης. Διηγούνται πολλές ιστορίες για τη λατρεία που είχαν προς την πολυτέλεια.
Κάποιος Συβαρίτης λοιπόν, παραπονιόταν επειδή είχε πλαγιάσει σ’ ένα κρεβάτι με στρώμα το οποίο είχε πάνω του φύλλα από τριαντάφυλλα, κι έλεγε πως δεν είχε μπορέσει να κοιμηθεί όλη τη νύχτα, γιατί ένα ροδοπέταλο έτυχε να είναι διπλωμένο και τον ενοχλούσε!
Από την πόλη τους, είχαν απομακρύνει τους κόκορες, για να μην τους ξυπνούν το πρωί, ενώ ο Ηρόδοτος αναφέρει πως όταν ο Συβαρίτης Μυνδιρίδης πήγε μνηστήρας στη Συκιώνα για να ζητήσει σε γάμο την κόρη του Κλεισθένη συνοδευόταν από 1.000 δούλους, μεταξύ των οποίων ήταν και ο προσωπικός του μάγειρας, ειδικοί κυνηγοί, ψαράδες, κ.ο.κ.
Κατά τον Διόδωρο τον Σικελιώτη, ο Μινδυρίδης είχε ξεπεράσει σε πολυτέλεια όλους τους άλλους Συβαρίτες.
Όλες οι χειρωνακτικές εργασίες γίνονταν από δούλους και οι πολίτες ξεκουράζονταν σε πολυτελείς επαύλεις. Έτρωγαν εξωτικά εδέσματα, όντας εξαιρετικά κοιλιόδουλοι, ενώ οι μάγειροι και οι ζαχαροπλάστες που επινοούσαν νέα γλυκά ή φαγητά διατηρούσαν το προνόμιο της ευρεσιτεχνίας για ένα χρόνο.Οι προσκλήσεις για τα γεύματα έφταναν στους παραλήπτες τους ένα χρόνο πριν.
Aπαγόρευαν στους ξυλουργούς και στους σιδηρουργούς να δουλεύουν μέσα στην πόλη γιατί η εργασία τους ήταν πολύ θορυβώδης. Kάποιοι δρόμοι πλουσίων συνοικιών, ήταν σκεπασμένοι με τέντες για να προστατεύονται οι εκεί κάτοικοι από τον ήλιο και τη βροχή.
Κάποτε ένας Συβαρίτης, αρκετά εύπορος, μόλις είδε κάποιους εργάτες να δουλεύουν, αρρώστησε! Όταν το διηγήθηκαν αυτό το περιστατικό σε κάποιον άλλον Συβαρίτη, εκείνος τους είπε να μην απορούν για το συμβάν, γιατί και ο ίδιος ένοιωθε ήδη έναν πόνο στα πλευρά του, σαν να είχε κοπιάσει το ίδιο με τους εργάτες!
Στα βαλανεία (λουτρά), υπήρχαν ειδικά εκπαιδευμένοι λουτροχόοι οι οποίοι με πολύ αργές και προσεκτικές κινήσεις έριχναν το νερό πάνω στους λουομένους. Αυτό γινόταν για να μην τους ξαφνιάσουν από το πιθανόν καυτό ή παγωμένο ύδωρ.

Επίσης απαγορευόταν να κάνουν γρήγορες κινήσεις, ειδικά όταν το νερό ήταν πολύ ζεστό για να αποφύγουν στη βιασύνη τους να προκαλέσουν κάψιμο στους λουομένους! [Δειπνοσοφιστές 15 – 518 c].
Τον 6ο αιώνα π.Χ. οι Συβαρίτες ήρθαν σε σύγκρουση με τον Κρότωνα και μετά την ήττα του στρατού τους στον ποταμό Κράβη, το 510 π.Χ. οι Κροτωνιάτες, κατέλαβαν την πόλη τους και την κατέστρεψαν ολοσχερώς. Αυτό συνέβη διότι οι Συβαρίτες, λίαν απασχολημένοι με τις απολαύσεις τους, αδιαφόρησαν εντελώς για τους εξωτερικούς κινδύνους από τους οποίους απειλούνταν.
Γι’ αυτό το λόγο, η πόλη τους εξαφανίστηκε από την ιστορία μέσα σε μία μόλις ημέρα. Όταν μετά από 65 χρόνια οι Aθηναίοι ίδρυσαν εκεί τη νέα αποικία των Θουρίων, δε βρήκαν κανένα ίχνος από την πάλαι ποτέ κραταιά και λαμπρή Σύβαρη.
Οι Συβαρίτες έδωσαν αφορμή λοιπόν, με τον τρόπο που ζούσαν, να πάρει το όνομά τους αυτή τη σημασία: Του υπερβολικά τρυφηλού βίου, της καλοπέρασης, του ατομικισμού, του ευδαιμονισμού και της οκνηρίας. Έκτοτε, χαρακτηρίζεται έτσι κάθε άνθρωπος αβροδίαιτος, που ζει με μαλθακότητα και πολυτέλεια.

http://diolkos.blogspot.gr/2011/02/blog-post_5835.html

«ΑΝΟΙΚΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΤΟΥ ΚΡΕΣΕΝΤΖΙΟ ΣΑΝΤΣΙΛΙΟ : Η ΕΠΙΘΕΣΗ ΣΤΗΝ ΓΛΩΣΣΑ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ»

24/09/2017 1 Σχολιο

Από τον ΟΔΕΓ:

ἡ ἐπίθεση στὴν Γλῶσσα καὶ στὴν Ἱστορία
Ἀνοικτὴ ἐπιστολὴ τοῦ Κρεσέντζιο Σαντσίλιο

 

στὸν Πρωθυπουργὸ Ἀλέξη Τσίπρα
καὶ
στὸν Ὑπουργὸ Παιδείας Κώστα Γαβρόγλου
Ἀ θ ή ν α

 

Μετὰ ἀπὸ τὴν βασικὴ ὑποβάθμιση τῶν Ἀρχαίων Ἑλληνικῶν (τελείως ἀπαράδεκτο στὴν ἴδια τὴν χώρα δημιουργίας των), ἡ ἐξάλειψη καὶ κεντρικῶν φάσεων τῆς ἀρχαίας καὶ μοντέρνας ἱστορίας ἀπὸ τὶς ὁποῖες προέκυψαν θεμελιώδεις πολιτικές, οἰκονομικές, πολιτιστικὲς καὶ ἄλλες ἐξελίξεις, πιστεύουμε πὼς ἐπικίνδυνα ὁδηγοῦν στὴν συρρίκνωση τῆς ἔκτασης καὶ τοῦ βάθους τῆς Πατριδογνωσίας τῶν Ἑλλήνων μαθητῶν μὲ ἀποτέλεσμα νὰ μειώνονται σημαντικὰ οἱ δύο πρωταρχικῆς σημασίας πυλῶνες τῆς ἑλληνικῆς ἐθνικῆς ὑπόστασης: ἡ Γλῶσσα καὶ ἡ Ἱστορία.

Τὴν στιγμὴ ποὺ στὶς ἄλλες εὐρωπαϊκὲς χῶρες καὶ ἀλλοῦ ἡ διδασκαλία τῶν Ἀρχαίων Ἑλληνικῶν (καὶ Λατινικῶν) ἐντείνεται, καὶ δικαίως, γιὰ τοὺς γνωστοὺς λόγους τοὺς ὁποίους ἀσφαλῶς θὰ πρέπει νὰ γνωρίζουν καὶ ὁ Πρωθυπουργὸς καὶ τὸ Ὑπουργεῖο Παιδείας,

 

καὶ τὴν στιγμὴ ποὺ σὲ αὐτὲς τὶς ἴδιες χῶρες οὔτε κατὰ διάνοια «μειώνουν» τὸ εὖρος καὶ τὴν σημασία τῆς διδασκαλίας τῆς Γλώσσας καὶ τῆς Ἱστορίας των, ἂν καὶ ἀπόλυτα ὑποδεέστερες ἀπὸ ἐκεῖνες τῆς Ἑλλάδας,

 

καὶ τὴν στιγμὴ ποὺ τὸ γλωσσικὸ καὶ ἱστορικὸ παρελθὸν τοῦ Ἑλληνικοῦ Ἔθνους εἶναι θεμελιῶδες στοιχεῖο αὐτογνωσίας,

 

οἱ ἑλληνικὲς ἐκπαιδευτικὲς Ἀρχὲς θέλουν νὰ ἐπιβάλλουν μία κατάσταση ποὺ ἰσοδυναμεῖ στὴν οὐσία μὲ ἐξαφάνιση ἑνὸς μεγάλου μέρους τῆς ἴδιας τῆς Ἑλλάδας(!) ἀπὸ τὴν γνώση, συνείδηση καὶ μελέτη τῶν Νέων Ἑλλήνων τῆς Πρωτοβάθμιας καὶ Δευτεροβάθμιας Ἐκπαίδευσης, καὶ συνεπῶς καὶ στὴν μετέπειτα ζωή τους.

 

Οἱ ὑπογράφοντες τὴν παροῦσα ἀνοικτὴ ἐπιστολὴ Ἕλληνες συγγραφεῖς καὶ Ξένοι Ἑλληνιστὲς διαμαρτυρόμαστε γιὰ τὴν συνεχῆ πολιτικὴ ταπείνωσης αὐτῆς τῆς μοναδικῆς γλωσσικῆς καὶ ἱστορικῆς διαχρονίας τῆς Ἑλλάδας, τὴν ὁποία ἀνέλαβε τὸ Ὑπουργεῖο Παιδείας (ποὺ «ἔχασε» στὸν δρόμο καὶ τὸν «ἐθνικό» του χαρακτῆρα!) μὲ τὴν ὑιοθέτηση μιᾶς, πιστεύουμε, ἄκρως διαφθείρουσας καὶ παρεκκλίνουσας «ἀναμόρφωσης» τῶν προγραμμάτων σπουδῶν τῶν Ἀρχαίων καὶ Νέων Ἑλληνικῶν καὶ Ἱστορίας.

 

Ἔτσι, ἡ καταρράκωση τῆς οἰκουμενικῆς διάστασης τῆς Ἑλληνικῆς Γλώσσας καὶ ἡ ἀλλοίωση/νόθευση, εἰς βάρος τοῦ Ἑλληνισμοῦ, ἱστορικῶν πραγματικοτήτων πέραν κάθε ἀμφιβολίας, προσφέρει χείριστη ὑπηρεσία στὴν σημερινὴ σπουδάζουσα νεολαία καὶ τοὺς πολῖτες τοῦ αὔριο.

 

Ὡς Ἕλληνες Λογοτέχνες καὶ Ξένοι Ἑλληνιστὲς ζητοῦμε τὴν ἐκ νέου ἐξέταση ὁλόκληρου τοῦ προγράμματος Νέων/Ἀρχαίων Ἑλληνικῶν καὶ Ἱστορίας καὶ τὴν δίκαια ἐπαναφορὰ τῶν διδασκαλιῶν ποὺ περικόπηκαν καὶ μέλλουν νὰ περικοποῦν ὄχι μόνο ἀναφορικὰ μὲ τὴν καθεαυτοῦ διδακτέα ὕλη, ἀλλὰ καὶ μὲ τὶς σοβαρὲς μειώσεις ὡραρίων.

 

Ἡ ἀποδόμηση καὶ ἀλλοτρίωση ποὺ ἐπιχειρεῖται τῆς ἑλληνικῆς γλωσσικῆς καὶ ἱστορικῆς παιδείας, συνταγματικὰ ὅπως γνωρίζετε κατοχυρωμένες, χρησιμοποιώντας παράλογα, ἀνεκδιήγητου «παγκοσμιοποιημένου» τύπου, «πολυπολιτισμικὰ» ἰδεολογήματα τὰ ὁποῖα δὲν συναντᾶμε σὲ καμία εὐρωπαϊκὴ χώρα ποὺ σέβεται τὸν ἑαυτό της καὶ τὸ μέλλον της, ἐπιβάλλεται νὰ πάψουν ὥστε νὰ μὴν υποστεῖ καὶ αὐτὴ τὴν βαριὰ ὑποβάθμιση ὁ Ἑλληνικὸς Λαός, ἤδη εὑρισκόμενος σήμερα σὲ σκληρὴ δοκιμασία ἐπιβίωσης.

 

Τῶν ὡς ἄνω δοθέντων, θεωροῦμε ἀναγκαία τὴν κατάργηση καὶ τὴν ἐπαναδιαμόρφωση «in melius» τῆς Ὑπουργικῆς Ἀπόφασης ΦΕΚ-041Β/25.5.15 καὶ ὅσων ἄλλων συναφῶν ἀποφάσεων ἕπονται, ὥστε νὰ δοθεῖ ἡ ἀπαιτούμενη ἔμφαση στὰ ἑλληνικὰ στίγματα τῆς Γλώσσας καὶ Ἱστορίας σὲ ὅλη τὴν διαχρονική τους συνέχεια.

 

Εὐελπιστώντας σὲ μία θετικὴ ἀνταπόκριση, τὰ κέρδη τῆς ὁποίας θὰ καρπωθοῦν οἱ μαθητὲς καὶ μελλοντικοὶ ὑπεύθυνοι πολῖτες, εὐχαριστοῦμε γιὰ τὴν (ἐνδεχόμενη) ἀπάντηση.

 

Μὲ τιμή.

http://www.odeg.gr/ta-nea-mas/705-anoikti-epistoli-tou-kresentzio-santsilio.html

Βοήθειά μας!

15/08/2017 Σχολιάστε

Κατηγορίες:Πολιτισμικά
Αρέσει σε %d bloggers: