««ΤΔΒΚ»: Η αρχή του τέλους: Ένα αποκαλυπτικό έγγραφο του τουρκικού ΥΠΕΞ.»

16/11/2017 Σχολιάστε

The UN Special Advisor for Cyprus, Alvaro de Soto (L) during a meeting with Turkish-Cypriot leader Raouf Denktash, Monday 06 March 2000 in Nicosia. EPA PHOTO CNA/G. CONSTANTINOU

Του Νίκου Χρ. Χαραλάμπους

Στις 15/11/1983, ο Ντενκτάς ανακήρυξε την «Τουρκική Δημοκρατία της Βόρειας Κύπρου» (ΤΔΒΚ).   Αυτό το καθεστώς δεν έχει τα στοιχειώδη συστατικά ενός κράτους σύμφωνα με τις διεθνώς παραδεδεγμένες αρχές του διεθνούς δικαίου.  Το «κράτος» του Ντενκτάς ήταν γέννημα και θρέμμα της τουρκικής εισβολής του 1974. Στηριζόταν στα στρατεύματα κατοχής. 

Το Συμβούλιο Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών με τα Ψηφίσματά του Αρ. 541 της 15/11/1983 και 550 της 11/5/1984 καταδίκασε την πιο πάνω ενέργεια των Τουρκοκυπρίων. Το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (ΕΔΑΔ) στην απόφασή του ημερομηνίας 18/12/1996  στην Υπόθεση Τιτίνας Λοϊζίδου ν. Τουρκίας τόνισε, κατά τον πιο κατηγορηματικό τρόπο,  ότι «η διεθνής κοινότητα δεν θεωρεί την Τουρκική Δημοκρατία της Βόρειας Κύπρου ως Κράτος δυνάμει του διεθνούς δικαίου και η Κυπριακή Δημοκρατία παραμένει η μόνη νόμιμη Κυβέρνηση της Κύπρου».  Το ΕΔΑΔ ακολούθησε την ίδια τοποθέτηση και στην απόφασή του ημερομηνίας 10/5/2001 επί της τέταρτης Διακρατικής Προσφυγής της Κύπρου εναντίον της Τουρκίας.  Όμως, το διεθνές δίκαιο έχει προ πολλού παραμεριστεί στην περίπτωση του Κυπριακού, ηττημένο από τη δύναμη των τουρκικών όπλων  και από τα γεωστρατηγικά συμφέροντα των ποικιλώνυμων ισχυρών φίλων της Τουρκίας.

Η ανακήρυξη της  ΤΔΒΚ αποτέλεσε το έναυσμα για να αρχίσει από τουρκικής πλευράς,  με σχέδια όπως τα καθόριζε το τουρκικό υπουργείο εξωτερικών,  μια έντονη προσπάθεια εδραίωσής των κατοχικών δεδομένων και προώθησης πάνω σε οργανωμένη και προγραμματισμένη βάση του πάγιου στόχου της Τουρκίας για στρατιωτικό έλεγχο ολόκληρης της Κύπρου.

Είναι αρκετά αποκαλυπτικό ένα έγγραφο του τουρκικού υπουργείου εξωτερικών ημερομηνίας 20/1/1984,  που παραθέτει ο Μιλτιάδης Χριστοδούλου στο βιβλίο του «Κύπρος, η Διχοτόμηση, μια πορεία χωρίς επιστροφή», σελίδες 181, 182. Το έγγραφο συνοψίζει τις εκτιμήσεις του τουρκικού υπουργείου των εξωτερικών για την εξέλιξη της κατάστασης και για τις επιπτώσεις από την ανακήρυξη της ΤΔΒΚ και εκθέτει την πολιτική γραμμή που θα ακολουθηθεί. Το τουρκικό υπουργείο των εξωτερικών εκτιμούσε ότι μερικές επιπτώσεις της ανακήρυξης της ΤΔΒΚ «δεν ξεπέρασαν τις προβλέψεις» του και απέδιδε το «σχετικά ευνοϊκό» αυτό αποτέλεσμα και στο ότι «δεν υπάρχουν συγκρούσεις ανάμεσα στα συμφέροντα των ΗΠΑ και της Τουρκίας για το πρόβλημα αυτό». Παράλληλα, έβλεπε και αποτιμούσε τις άμεσες και εσπευσμένες κινήσεις του Γενικού Γραμματέα των Ηνωμένων Εθνών.

Ως στόχοι, προκαθορίζονταν η μέσω διαπραγματεύσεων με την ελληνική πλευρά επιβεβαίωση, εδραίωση και  κατοχύρωση της κατάστασης που δημιούργησε η με τη χρήση των όπλων τουρκική στρατιωτική επέμβαση και κατοχή και η δημιουργία καθεστώτος, στο οποίο οι Ελληνοκύπριοι θα υποχρεώνονταν να συμμετάσχουν, μαζί με τους Τουρκοκύπριους, στις ρυθμίσεις των εξωτερικών υποθέσεων και σε διακυβέρνηση του κράτους. Σ’ αυτό το κράτος οι Τουρκοκύπριοι θα είχαν υπό τον απόλυτο έλεγχο τους εδαφική περιοχή, που δεν θα ήταν μικρότερη από 30% του συνολικού κυπριακού εδάφους. Στην περιοχή αυτή οι Ελληνοκύπριοι δεν θα είχαν κανένα δικαίωμα ή αρμοδιότητα. Έτσι, χαράχθηκε η τελική φάση των τουρκικών σχεδιασμών.

Τα όσα επακολούθησαν, καταδεικνύουν ότι η ανακήρυξη της ΤΔΒΚ ήταν η αρχή του τέλους. Μια μελέτη των Ψηφισμάτων που ακολούθησαν μετά τη ανακήρυξη του ψευδοκράτους και αφορούν τη μορφή λύσης του Κυπριακού, της «κοινής δήλωσης» των Χριστόφια – Ταλάτ της 23/5/2008 και της «κοινής διακήρυξης» των Αναστασιάδη – Έρογλου της  11/2/2014, βεβαιώνει του λόγου το ακριβές.

Η ελληνοκυπριακή ηγεσία έχει συρθεί σε ένα καταστροφικό διάλογο που οδηγεί στη συνθηκολόγηση και στην αποδοχή, άνευ όρων, των τουρκικών επεκτατικών σχεδιασμών.     Οι θέσεις της ελληνοκυπριακής πλευράς σταδιακά προσαρμόζονται, με τη συνδρομή των κατά καιρούς αξιωματούχων του ΟΗΕ και των «υποβολέων» τους, στις στρατηγικές επιδιώξεις της Άγκυρας. Έτσι, οδηγηθήκαμε στη σταδιακή προσαρμογή στις τουρκικές επιδιώξεις και έχουμε κάνει σημαία μας την «κοινή διακήρυξη» της  11/2/2014 η οποία οδηγεί σε μια  λύση που θα προβλέπει την κατάλυση της Κυπριακής Δημοκρατίας και τη διαδοχή της από ένα θνησιγενές δυσλειτουργικό κρατικό μόρφωμα που θα καταστήσει, προς το παρόν, την Κύπρο προτεκτοράτο της Τουρκίας. Απώτερος στόχος της Τουρκίας είναι η κατάληψη όλης της Κύπρου.

Ο γράφων επανειλημμένα επεσήμανε τους κινδύνους που συνεπάγεται η κατάλυση της Κυπριακής Δημοκρατίας και η διαδοχή της από ένα νέο κράτος. Ενδεικτικά, παρατίθεται το πιο κάτω απόσπασμα από το άρθρο μου στον «Φ» στις 21/2/2016 με τον τίτλο « «Οι προεκτάσεις της μη μετεξέλιξης»:  «Αν η λύση που θα προκύψει προβλέπει τη διαδοχή της Κυπριακής Δημοκρατίας από το νέο κράτος, όπως είναι η θέση της Τουρκίας, η Κυπριακή Δημοκρατία θα παύσει αυτόματα να υπάρχει μετά τα δημοψηφίσματα και, οπωσδήποτε, στη μεταβατική περίοδο, με όσα αυτό συνεπάγεται. Κατά τη μεταβατική περίοδο ή από τη δημιουργία του νέου κράτους και έπειτα, όποια κρίση θα προκύψει, θα αντιμετωπιστεί διεθνώς σε εντελώς άλλη βάση. Oι πιθανότητες για δημιουργία τέτοιων κρίσεων θα είναι πάμπολλες. Τις ευκαιρίες θα τις παράσχει στην Τουρκία η μη λειτουργικότητα της λύσης. Μετά από μια τέτοια κρίση δεν θα υπάρχει καμιά τουρκική εισβολή, καμιά παράνομη κατοχή, καμιά Κυπριακή Δημοκρατία, της οποίας θα πρέπει να αποκατασταθεί η εδαφική ακεραιότητα.».

https://www.apopseis.com/tdvk-i-archi-tou-telous-ena-apokalyptiko-engrafo-tou-tourkikou-ypex/#more-5650

Advertisements

«Η χώρα μας είναι πρότυπο ομαδοποιήσεων.»

16/11/2017 Σχολιάστε

Συνέντευξη του Κώστα Βεργόπουλου στον Στέλιο Κούκο

 Με τον καθηγητή ο οποίος αποτελεί μια ξεχωριστή πανεπιστημιακή φυσιογνωμία αλλά και μια ιδιαίτερη περίπτωση διανοουμένου και συγγραφέα, είχαμε μια πολύ ενδιαφέρουσα συζήτηση για το θέμα του κοινοτισμού.
Ο Κ. Βεργόπουλος, άλλωστε, είναι από τους σημαντικότερους μελετητές του ελληνικού κοινοτισμού. Όπως όμως ήταν λογικό, η συζήτησή μας δεν έμεινε μόνο στο ιστορικό σκέλος, που αφορά τη συγκρότηση των ελληνικών κοινοτήτων. Συζητήσαμε επίσης με ποιους τρόπους θα μπορούσε να εκδηλωθεί σήμερα το αίτημα του κοινοτισμού και αν ο κοινοτισμός θα μπορούσε να αποτελέσει μια δυνατότητα εξόδου της χώρας από την ποικίλη κρίση στην οποία έχουμε περιέλθει.
Από την αρχή ο καθηγητής Βεργόπουλος προσδιόρισε την έννοια το σύγχρονου κοινοτισμού ως εξής: “Ο κοινοτισμός συνίσταται στο να υπάρχουν ομάδες οι οποίες να οργανώνουν την οικονομική ζωή τους αλλά και τις μεταξύ τους κοινωνικές σχέσεις κατά τρόπο αυτόνομο, για να μην πω και κυρίαρχο”.
Αυτό θα γίνεται στο πλαίσιο ενός οργανωμένου πολιτικού συστήματος, το οποίο θα καθιερώνει το κράτος, ο νομοθέτης, ή αυτό θα γίνεται αυθόρμητα από τους πολίτες;
Η ιδέα προέρχεται από τον Καραβίδα. Το κράτος θα πρέπει να δίνει δυνατότητες σε αυτές τις ομάδες, να τις ενθαρρύνει, να τους δίνει την απαραίτητη νομική υπόσταση. Πρόκειται, δηλαδή, για έναν τρόπο αυτοδιαχείρισης που στο παρελθόν έχει λειτουργήσει στην Ελλάδα, ιδίως την περίοδο της τουρκοκρατίας. Το θέμα αυτό το έχει αναλύσει και το έχει αναδείξει πάρα πολύ καλά ο καθηγητής της Νομικής σχολής του ΑΠΘ Νικόλαος Πανταζόπουλος στο σύγγραμμά του “Ελλήνων συσσωματώσεις κατά την τουρκοκρατίαν”. Αυτό είχε εφαρμοστεί από το οθωμανικό κράτος στις περιοχές των Ελλήνων ή και στα Βαλκάνια γενικότερα. Οι Οθωμανοί, δηλαδή, είχαν παραχωρήσει τοπικές εξουσίες, κρατώντας βεβαίως οι ίδιοι την υψηλή επικαρπία, παίρνοντας στην ουσία έναν φόρο από τις κοινότητες, ενώ παράλληλα τις άφηναν να διατηρούν την αυτοδιαχείριση των κοινοτήτων τους.
Έτσι οι κοινότητες είχαν υποταγή στον σουλτάνο για την πληρωμή του φόρου ως πρόσωπα, σαν να ήταν ένα νομικό πρόσωπο. Δηλαδή πλήρωναν έναν φόρο όλοι μαζί, συλλογικά, και όχι ατομικά ο καθένας. Για παράδειγμα ένα χωριό υπόκειτο να πληρώσει έναν φόρο ή δύο φόρους, κατά τα άλλα όμως είχε δική του απονομή δικαιοσύνης και κοινωνικές σχέσεις και λατρεία της δικής τους αρεσκείας. Αυτό γινόταν στην τουρκοκρατία και δεν αφορούσε αποκλειστικά τους Έλληνες αλλά και τους Σλάβους. Υπό μία έννοια, και αυτό που ονομάστηκε τσιφλίκι ήταν κάτι τέτοιο, μόνο που στη συνέχεια πήρε άσχημη εξέλιξη.
Περιέπεσε στα χέρια κάποιων… 
Όχι, γιατί ο τσιφλικούχος είχε υπό την εποπτεία του πολλά χωριά και ήταν ο εισπράκτωρ των φόρων, δηλαδή ήταν ο ενδιάμεσος με την οθωμανική διοίκηση. Αυτό το πράγμα ήταν ένα οθωμανικό σύστημα ή, αν θέλετε, μπορεί να ήταν και βυζαντινό. Σίγουρα όμως δεν υπήρχε στο ρωμαϊκό και στο γερμανικό δίκαιο το οποίο υιοθετήσαμε στην Ελλάδα μετά την απελευθέρωση το 1830, στην αρχή με τον Καποδίστρια και στη συνέχεια με τον Όθωνα. Τότε λοιπόν τέθηκε θέμα τι θα γίνει με αυτές τις σχέσεις, πώς θα τις ερμηνεύσουμε με τους όρους του ρωμαϊκού δικαίου, διότι στο οθωμανικό δίκαιο δεν υπήρχε ιδιοκτησία. Λοιπόν, οι πλούσιοι, που ήταν οι εισπράκτορες, επέβαλαν στο ελληνικός κράτος να ονομάσει τους εισπράκτορες των φόρων, τους ενδιάμεσους δηλαδή, ιδιοκτήτες. Οπότε, έπρεπε να φανεί πως οι άλλοι δεν είχαν δικαίωμα στη γη. Την περίοδο όμως της τουρκοκρατίας αυτοί είχαν δικαίωμα στη γη και μάλιστα ως αναπαλλοτρίωτο δικαίωμα. Εντούτοις, κατά το ρωμαϊκό δίκαιο στην ίδια γη δεν μπορούν να έχουν δικαιώματα περισσότεροι του ενός. Και έτσι έγιναν ιδιοκτήτες οι πλούσιοι, και έγιναν άστεγοι όλοι οι άλλοι. Γι’ αυτό ακολούθησαν εξώσεις, κάτι που, όπως καταλαβαίνετε, δεν μπορούσε να γίνει επί τουρκοκρατίας. Έτσι δημιουργήθηκε το γνωστό θεσσαλικό πρόβλημα· αλλά και στη Βόρεια Ελλάδα τα τσιφλίκια πήραν άλλη διάσταση.
Εν πάση περιπτώσει, ο Κωνσταντίνος Καραβίδας το 1930 έγραψε για τον κοινοτισμό βλέποντας τις αγαθές πλευρές του, υποστηρίζοντας ότι μπορεί να τονώσει την ύπαιθρο και ότι μπορεί αντίστοιχα να τονώσει και τις πόλεις. Αυτό έχει και σύγχρονο ενδιαφέρον.
Τι εννοείτε;
Να γίνουν ομαδοποιήσεις, κοινότητες ανθρώπων. Κοινότητες όχι μόνο αγροτικές ή στις πόλεις με βάση τη συνοικία, αλλά και άλλες. Για παράδειγμα, γύρω από ένα ραδιόφωνο. Οι ακροατές ενός σταθμού να αποτελούν μια κοινότητα. Αυτό είναι κάτι που είναι αντίθετο στον ατομικισμό. Διότι αυτό που λέγεται, ότι ο άνθρωπος ρέπει προς τον ατομικισμό, είναι ψεύδος, είναι ανακριβέστατο! Ιδίως στην Ελλάδα, που μας θεωρούν ότι είμαστε ατομικιστικός λαός, κάθε άλλο. Η χώρα μας ιστορικά είναι πρότυπο ομαδοποιήσεων. Ακόμη και σήμερα οι νέοι μας θέλουν να είναι όλοι μαζί. Κυκλοφορήστε τη νύχτα στους δρόμους να δείτε πώς είναι κατά ομάδες. Κανείς δεν θέλει να είναι μόνος του. Ο ισχυρισμός ότι στην εποχή μας επικρατεί ο ατομικισμός δεν είναι αλήθεια. Πρόκειται για μια προπαγάνδα του φιλελευθερισμού, ο οποίος θέλει να διαλύσει τις κοινωνίες.
Με το θέμα του κοινοτισμού ασχολήθηκε και ο Παναγιώτης Κανελλόπουλος. Τι ήταν αυτό που τον άγγιξε; Δεν φαντάζομαι να ήταν μόνο το ιστορικό παρελθόν. Θα έβλεπε πως θα μπορούσε να αποτελέσει μια πολιτική διέξοδο. 
Ο Κανελλόπουλος έζησε πολλά χρόνια και για αυτό θα πρέπει κανείς να δει σε ποια φάση της ζωής του ενδιαφέρθηκε για το θέμα αυτό. Αυτό, λοιπόν, συνέβη προπολεμικά ή και κατά τη διάρκεια της κατοχής, οπότε εκδήλωσε συμπάθεια προς τις θέσεις του Καραβίδα, αφού, όπως είπαμε, αυτός ήταν ο βασικός θεωρητικός του κοινοτισμού. Ο Κανελλόπουλος τότε ήθελε να είναι τρόπον τινά κεντρώος και είχε κάνει και μια μικρή οργάνωση κατά των Γερμανών… Αλλά δεν ήθελε να είναι με την αριστερά, όπως επίσης δεν ήθελε να είναι και με τη δεξιά, και έτσι αναζητούσε μια τρίτη λύση. Μέσα σε αυτό το πνεύμα είδε κάποια δυνατότητα στις θέσεις του Καραβίδα. Ο Καραβίδας υποστήριζε ότι τα δύο άκρα είναι το ίδιο πράγμα, και ότι δεν υπάρχει διαφορά είτε δεξιά είτε αριστερά, και πως η πραγματικότητα στην Ελλάδα κυριαρχείται από την αριστεροδεξιά. Είναι το ίδιο, η αριστεροδεξιά. Ο όρος αυτός είναι του Καραβίδα, που υποστήριζε και τον κοινοτισμό. Αυτό όμως προκάλεσε την μήνιν όλων των άλλων εναντίον του. Και η αριστερά τον καθύβριζε και η δεξιά. Ο Κανελλόπουλος, λοιπόν, είχε πάρει το μέρος του τότε.
Οι πολιτικοί, ιδιαίτερα αυτοί που θέλουν να αποκαλούνται σοσιαλιστές, γιατί δεν προωθούν ανάλογες ιδέες; Δεν έχουν μελετήσει τον Καραβίδα; 
Καθόλου, αγνοούν και την ύπαρξή του.

Διαβάστε περισσότερα…

«ΑΡΚΑΔΙ-ΚΥΠΡΟΣ»

13/11/2017 Σχολιάστε

ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ ΣΕ ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΣΤΗ ΔΡΑΜΑ, (ΑΡΚΑΔΙ- ΚΥΠΡΟΣ), 11-11-2017.
Του προέδρου της Ο.Κ.Ο.Ε Γιώργου Συλλούρη.

Συμπατριώτισσες, συμπατριώτες, αδέλφια της Κρήτης και της Δράμας.
Η ιστορική και συναισθηματική σύνδεση Κρήτης και Κύπρου, δεν είναι ανεξήγητη, αλλά στηρίζεται σε ιστορικά δεδομένα και είναι ουσιαστική. Είναι αποκαλυπτικό της σύνδεσης αυτής ένα ιστορικό κείμενο, στην εφημερίδα Κύπρου της 6ης Ιούλιου 1896, αρ. φύλλου 521, η οποία μεταξύ άλλων αναφέρει:
« Επειδή πρέπει να ληφθεί πρόνοια προς κανονισμόν της διαγωγής των κατοίκων της Κύπρου, διαρκουσών των παρουσών εν Κρήτη ταραχών, ο Μέγας αρμοστής ευδοκεί να διατάξει και δη ώδε διατάσσεται ίνα εφεξής ουδείς συλλέγει ή αποπειράται να συλλέξει στρατιώτας εντός της νήσου Κύπρου, υπό οιουσδήποτε όρους, επί τω σκοπώ να βοηθήσει τους επαναστάτες Κρήτες».
« Ο Μέγας αρμοστής δια της παρούσης ειδοποιεί πάντας ότι πας όστις αποδεχθή να λάβει αξίωμα ή υπούργημα εν τη υπηρεσία των ειρημμένων επαναστατών ή εν γνώσει βοηθεί εις την κατάταξην οιουδήποτε ούτω παραπεισθέντος προσώπου ή μεταφέρων αυτό ή προκαταβάλών χρήματα ή βοηθεί καθ΄οιονδήποτε τρόπο θα υπόκειται εις πρόστιμον και φυλάκιση….».
Το ολοκαύτωμα του Αρκαδίου αποτελεί την κορυφαία πράξη ηρωϊσμού και θυσίας στην επανάσταση της Κρήτης του 1866, που είχε ως στόχο την κατοχύρωση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων των Κρητών.
Οι Έλληνες της Κρήτης αξίωσαν από τον Σουλτάνο τον σεβασμό της χριστιανικής θρησκείας, την αναγνώριση του δικαιώματος να εκλέγουν ελεύθερα τους δημογέροντές τους, την λήψη μέτρων για την οικονομική ανάπτυξη του νησιού και τη βελτίωση του φορολογικού συστήματος.
Στις 21 Αυγούστου του 1866, οι Κρητικοί ύψωσαν τη σημαία της επανάστασης με το σύνθημα « Ένωσις ή θάνατος».
Η ανατίναξη της μονής στις 9 Νοεμβρίου 1866 από τον Κωστή Γιαμπουδάκη, που ακολούθησε τον θάνατο του ηγουμένου Γαβριήλ Μαρινάκη, σκόρπισε τον θάνατο στους χριστιανούς και σε πλήθος τουρκοκρητικών και Αλβανών εισβολέων, γράφοντας ακόμη μία ένδοξη σελίδα στην ελληνική ιστορία.
Την 1η Απριλίου 1955, η Κύπρος πήρε την σκυτάλη της ελληνικής ιστορίας. Στην Κύπρο, άρχισε ο εθνικοαπελευθερωτικός αγώνας της Ε.Ο.Κ.Α ( 1955-1059), με στόχο την αποτίναξη του αγγλικού ζυγού και την Ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα.
Ο Γρηγόρης Αυξεντίου στις 3 Μαρτίου 1957 ως αντάξιος συνεχιστής της αυτοθυσίας των αγωνιστών της μονής Αρκαδίου, περικυκλωμένος από 60 Άγγλους, πολεμώντας μόνος, στο κάλεσμα των Άγγλων να παραδοθεί απάντησε: « Μάθατε πώς πολεμούν οι Έλληνες, θα μάθετε και πώς πεθαίνουν», « Μολών λαβέ».
Πιστός στις αρχές αυτές, δεν παραδόθηκε και προτίμησε να καεί ζωντανός.
Στις 19 Νοεμβρίου 1958, ο Κυριάκος Μάτσης θυσιάστηκε για την ελευθερία της πατρίδας. Όταν περικυκλώθηκε το κρυσφύγετό του και τον κάλεσαν οι άγγλοι να παραδοθεί, απάντησε:
« Όχι δεν παραδίδομαι. Αν βγω θα βγω πυροβολώντας».
Όταν συνελήφθη στις 9 Γενάρη του 1956 κατά τη διάρκεια των βασανιστηρίων, ο Κυβερνήτης Χάρτιγκ τον επισκέφθηκε και του πρόσφερε το τεράστιο ποσό των 500.000 λιρών για να αποκαλύψει πού ήταν ο Διγενής. Αυτός του απάντησε: «Ου περί χρημάτων τον αγώνα ποιούμεθα, αλλά περί αρετής».
Κυρίες και κύριοι,
σήμερα καλούμαστε ηγεσίες και λαοί Κύπρου και Ελλάδος να επιλέξουμε αν θα ακολουθήσουμε τα παραδείγματα αυτά, αυτοθυσίας, αυταπάρνησης, ηρωισμού και έμπρακτης αγάπης προς την πατρίδα, ή αν θα ενδώσουμε στα τεχνάσματα και τις πιέσεις για λύση του κυπριακού, με σχέδια που φιλοτεχνούν και συντάσσουν ξένοι, για να εξυπηρετήσουν τα δικά τους στρατηγικά σχέδια, εις βάρος του κυπριακού λαού και του κυπριακού ελληνισμού.
Το Κυπριακό πρόβλημα εξακολουθεί για 43 χρόνια, να είναι πρόβλημα εισβολής και κατοχής του 37% του εδάφους της Κυπριακής Δημοκρατίας, κράτους μέλους του Ο.Η.Ε και της Ε.Ε.
Οποιαδήποτε συμφωνία για το Κυπριακό, δεν προβλέπει την αποχώρηση των τουρκικών στρατευμάτων και των εποίκων, την κατάργηση των εγγυητικών και επεμβατικών δικαιωμάτων της Τουρκίας, δεν συνιστά λύση, αλλά ενισχύει την πάγια στρατηγική της Τουρκίας για πλήρη έλεγχο ολόκληρης της Κύπρου.
Είναι σε όλους γνωστή η έκθεση του Νιχάτ Ερίμ του 1956, που χωρίς προσχήματα, αποκαλύπτει την ανωτέρω πάγια στρατηγική της Τουρκίας και τον στόχο της να ελέγξει ολόκληρη την Κύπρο.
Οι οπαδοί της «όποιας λύσης» ή της « εφικτής λύσης», είτε αγνοούν αυτή τη στρατηγική, είτε ενεργούν με προφανή επιπολαιότητα και επικινδυνότητα για την ύπαρξη και διατήρηση του ελληνισμού στην Κύπρο.
Εμείς θέλουμε λύση του κυπριακού το συντομότερο δυνατό, αλλά λύση στηριγμένη στις αρχές του διεθνούς και ευρωπαϊκού δικαίου και στην κατοχύρωση του ευρωπαϊκού κεκτημένου, ώστε η λύση αυτή να είναι δίκαιη και βιώσιμη.

Δήμος Αριστοτέλη, στην Χαλκιδική.

13/11/2017 Σχολιάστε

Δελτίο Τύπου

Σχετικά με την ανακοίνωση αναστολής εργασιών της μεταλλευτικής εταιρείας ELDORADO GOLD SA

Για μια ακόμη φορά η «Eldorado Gold», από το Βανκούβερ του Καναδά αυτή τη φορά, ανακοινώνει την αναστολή των εργασιών στο εργοτάξιο των Σκουριών και προαναγγέλλει τη διαθεσιμότητα ή και την απόλυση των εργαζομένων σ’αυτό. Η είδηση από μόνη της δεν προκαλεί καμία έκπληξη. Ούτε καν ανησυχία στους εργαζόμενους εμπνέει. Κανείς πια δεν πιστεύει ότι η «εταιρεία» εννοεί αυτά που λέει. Άλλωστε δεν είναι η πρώτη φορά, ούτε η δεύτερη. ‘Έχουμε όλοι συνηθίσει. Όλοι επίσης γνωρίζουμε πια τι συμβαίνει.

Γνωρίζουμε ποιο είναι το πρόβλημα και ποια η επιδίωξη της εταιρείας. Το πρόβλημα είναι ότι η «εταιρεία» ήρθε να «επενδύσει» υπό συγκεκριμένους όρους και προϋποθέσεις. Στη διπλωματική γλώσσα οι όροι και οι προϋποθέσεις αυτές ονομάζονται «σχέσεις συνεργασίας και διαλόγου με την κυβέρνηση» και «κυβερνητική στήριξη», ενώ υπό άλλες συνθήκες τα έχουμε ακούσει και ως «όλα ή τίποτα» και «με κάθε κόστος».

Τα σχέδια όμως αυτά είναι φανερό πως έχουν ανατραπεί. Η μεγαλειώδης αντίδραση της τοπικής κοινωνίας στα αποικιοκρατικά της σχέδια, μέσα από έναν μακρύ όσο και επίπονο αλλά ανένδοτο αγώνα, έχει αλλάξει τις ισορροπίες. Καμιά επίπλαστη «νομιμότητα», καμιά δήθεν «βέλτιστη πρακτική και τεχνολογία» δεν μπορεί πια να περάσει «αβρόχοις ποσί». Ήδη η ελληνική κυβέρνηση τόσο με την «απόφαση Σκουρλέτη» όσο και με την πρόσφατη προσφυγή στη διαδικασία της Διαιτησίας αμφισβητεί ευθέως και την πληρότητα αλλά και την χρησιμότητα αυτής της «επένδυσης». Και τώρα η «εταιρεία» πρέπει να αποδείξει τα αυτονόητα. Μόνο που αυτά είναι δύσκολα πράγματα για μια εταιρεία που αυτοδιαφημίζεται ως «χαμηλού κόστους». Και το αδιέξοδο είναι πια φανερό. Και στους μετόχους.

Μια λύση λοιπόν απομένει: Ωμός εκβιασμός. Έχει άλλωστε ισχυρό όπλο στα χέρια της. Τους εργαζόμενους υπό ομηρία. Έχει επίσης και προηγούμενο. Δυο μήνες πριν, με μια καλοπαιγμένη ζαριά, σε μια προσεκτικά επιλεγμένη συγκυρία, εξαπέλυσε τον ίδιο εκβιασμό και δεν τα πήγε άσχημα. Πήρε άδειες που δεν δικαιούνταν. Ανάγκασε το ΥΠΕΝ να εκδώσει έστω προσωρινές, άδειες που στερούνταν νομιμότητας, καθώς σοβαρά περιβαλλοντικά ζητήματα που έχουν επίσημα διαπιστωθεί εκκρεμούν. Αν τα κατάφερε τότε, γιατί όχι και τώρα;

Ενώπιον αυτής της κατάστασης, η Δημοτική Αρχή του Δήμου Αριστοτέλη, με συνέπεια στις βασικές αρχές που την ανέδειξαν εκφραστή της πλειοψηφίας της τοπικής κοινωνίας και με αίσθημα ευθύνης, παίρνει θέση και αφενός καταδικάζει απερίφραστα την τακτική της «Eldorado Gold» να χρησιμοποιεί τους εργαζόμενους σ’ αυτήν συνδημότες μας ως πιόνια στα κερδοσκοπικά της παιχνίδια περιφρονώντας τους ίδιους και τις οικογένειές τους, ενώ αφετέρου καλεί την κυβέρνηση να επιδείξει την πρέπουσα ακεραιότητα και σταθερότητα και να μην υποκύψει ξανά στον εκβιασμό της αδίστακτης «εταιρείας», δημιουργώντας νέα προβλήματα στο φυσικό, πολιτιστικό και κοινωνικό περιβάλλον του τόπου μας.

Γραφείο Επικοινωνίας & Δ. Σχέσεων
Δήμου Αριστοτέλη

«Είναι δυνατόν να δεχθείτε αυτόν τον Ερντογάν στην Αθήνα; Να ακυρωθεί άμεσα η πρόσκληση…»

13/11/2017 2 Σχόλια

Του ΜΙΧΑΛΗ ΙΓΝΑΤΙΟΥ

Θέλει η πουτάνα να κρυφτεί και η χαρά δεν την αφήνει… Η φράση αυτή αντιπροσωπεύει απόλυτα τον ισλαμιστή πρόεδρο της Τουρκίας, Ταγίπ Ερντογάν, ο οποίος δεν κρύβει τον φανατικό μισελληνισμό του. Το ξέρω ότι θα αντιδράσουν οι λιγοστοί θαυμαστές του στην Ελλάδα και την Κύπρο αλλά ολίγο με απασχολεί.

Αφορμή για την παραπάνω εισαγωγή είναι οι χθεσινές δηλώσεις του προέδρου της Τουρκίας για την Κύπρο, που προκάλεσαν τα αισθήματα όλων μας. Δεν είναι ότι ξέφυγε εντελώς η ανθελληνική ρητορική του, αλλά το βασικό ζήτημα που τίθεται είναι εάν πρέπει ή όχι να πραγματοποιηθεί η επίσκεψή του στην  Αθήνα, την πρώτη εβδομάδα Δεκεμβρίου.

Η θέση μας είναι ότι δεν πρέπει να τον υποδεχθεί ο Πρόεδρος της Ελληνικής Δημοκρατίας, κ. Προκόπης Παυλόπουλος και ότι πρέπει να ληφθεί αμέσως απόφαση για την ακύρωση της επίσκεψης. Η προκλητικότητά του δεν έχει όρια και ο κίνδυνος είναι μεγάλος για τον Ελληνισμό εάν επαναλάβει τις εμπρηστικές δηλώσεις του και στην Αθήνα.

Για να απαντήσει στις επιθέσεις και τις πιέσεις με τον οποίο τον αντιμετωπίζει η διεθνής Κοινότητα, ο κ. Ερντογάν κατέφυγε σε ένα απόφθεγμα του Πασά Μεχμέτ το 1573 για το Νησί της Αφροδίτης. Είπε:

“Εμείς, με την κατάκτηση της Κύπρου, σάς κόψαμε το χέρι, ενώ εσείς, στον πόλεμο του 1571, μάς ξυρίσατε απλά τα γένια».

Παραθέτω με ακρίβεια τα λόγια του, όπως τα μετέδωσε η τηλεόραση του ΑΝΤΕΝΝΑ στο δελτίο του Νίκου Χατζηνικολάου:

  • «Υπάρχει μια έκφραση που έγραψε ο Πασάς Μεχμέτ προς τον πρέσβη της Βενετίας: Εμείς, με την κατάκτηση της Κύπρου, σάς κόψαμε το χέρι, ενώ εσείς, στον πόλεμο του 1571, μας ξυρίσατε απλά τα γένια. Το χέρι που κόβεται δεν φυτρώνει ξανά, αλλά το μούσι που ξυρίζεται, ξαναβγαίνει πιο δυνατό. Δεν θα σταματήσουμε, θα τα ξεπεράσουμε όλα. Το αίμα ενός ήρωά μας, δεν συγκρίνεται ούτε με το αίμα χιλίων τρομοκρατών. Αυτό να το γνωρίζουν», ισχυρίστηκε ο πρόεδρος της Τουρκίας.

Η προκλητική δήλωση πρέπει να απαντηθεί από την Ελλάδα και την Κυπριακή Δημοκρατία.

  • Για εθνικούς και μόνο λόγους η Αθήνα πρέπει να αποσύρει την πρόσκλησή της προς τον κ. Ερντογάν. Πρόκειται για μεγάλη προσβολή προς τον ελληνικό και τον κυπριακό λαό, να υποδεχθεί επίσημα η Ελλάδα ένα ηγέτη που σκέφτεται με αυτόν τον τρόπο. Εάν δεν το πράξει, θα δείξει αδυναμία και απίστευτη υποχωρητικότητα. Δεν υπάρχει καμία άλλη επιλογή για τον Πρόεδρο της Ελληνικής Δημοκρατίας και την ελληνική κυβέρνηση, παρά η ακύρωση της επίσκεψης. Οτιδήποτε άλλο επιβραβεύει την αδιάντροπή προσβολή του Ερντογάν.
  • Η Κύπρος πρέπει να τον καταγγείλει παντού. Στον Οργανισμό Ηνωμένων Εθνών, στις Βρυξέλλες και όλα τα διεθνή φόρα. Ούτε η Λευκωσία έχει άλλη επιλογή… Συμφωνούμε όλοι ότι η λύση του Κυπριακού είναι αναγκαία περισσότερο παρά ποτέ. Αλλά όχι και να χαριστεί η Κύπρος στην Τουρκία, στο «βωμό» μίας βλακώδους επιχειρηματολογίας ότι πρέπει η Λευκωσία να κάνει και άλλες υποχωρήσεις για να εξευμενίσει το «θηρίο». Η Κύπρος δεν είναι προς πώληση…

Ο Ταγίπ Ερντογάν είναι ένας απρόβλεπτος ηγέτης με μύρια ψυχιατρικά και άλλα προβλήματα. Νοιώθει πίεση από παντού. Η δίκη του ταμία του στη Νέα Υόρκη τον έχει βγάλει εκτός εαυτού. Εάν ο ταμίας μιλήσει στο δικαστήριο εναντίον του Ερντογάν, η Αμερική πρέπει να του απαγγείλει κατηγορίες. ΕΙΔΗΣΗ ΕΔΩ ΚΑΙ ΕΔΩ ΚΑΙ ΕΔΩ

Η Ελλάδα δεν πρέπει να του χαρίσει το βήμα για να προσβάλει από την ελληνική πρωτεύουσα τον Ελληνισμό.

  • Η θέση ότι «πρέπει να τα βρούμε» εκλαμβάνεται στην Τουρκία ως αδυναμία. Αυτό θέλουν ο Πρόεδρος Παυλόπουλος, ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας και ο υπουργός Εξωτερικών Νίκος Κοτζιάς; Εάν η απάντηση είναι ναι, τότε έχουν μεσάνυχτα για τον τρόπο με τον οποίο σκέφτεται η συντριπτική πλειοψηφία του ελληνικού λαού…

ΕΙΔΗΣΗ: Εριστικός για άλλη μια φορά ο Ερντογάν: Με την κατάκτηση της Κύπρου σας κόψαμε το χέρι, είπε σε ομιλία… (βίντεο)

ΘΕΜΑ: Οι Αμερικάνοι του (Τραμπ) συνέλαβαν τραπεζίτη φίλο του Ερντογάν: Είναι ο ταμίας του;

…σαν σήμερα!

13/11/2017 Σχολιάστε

Από συνέντευξη που έδωσε ο Οδυσσέας Ελύτης στον Ρένο Αποστολίδη, στην Εφημερίδα «Ελευθερία», στις 15 Ιουνίου του 1958.

Ρ.Α.: Ζητείται η γνώμη σας, κύριε Ελύτη, η εντελώς ανεπιφύλακτη και αδέσμευτη, επάνω σε ο,τι θεωρείτε ως την πιο κεφαλαιώδη κακοδαιμονία του τόπου. Από τι κυρίως πάσχουμε και τι πρωτίστως μας λείπει; Ποια θα ονομάζατε «πρώτη μάστιγα» της νεοελληνικής ζωής;

Ο.Ε.: Από τι πάσχουμε κυρίως; Θα σας το πω αμέσως:

Από μια μόνιμο, πλήρη, και κακοήθη ασυμφωνία μεταξύ του πνεύματος της εκάστοτε ηγεσίας μας και του ήθους που χαρακτηρίζει τον βαθύτερο ψυχικό πολιτισμό του ελληνικού λαού στο σύνολο του!

Ρ.Α.: Α! Αρχίσαμε!… Μόνιμος, πλήρης και κακοήθης ασυμφωνία!…

Ο.Ε.: Βεβαίως! Αλλ᾿ αφήστε με να συνεχίσω. Αυτή η ασυμφωνία δεν είναι μια συγκεκριμένη κακοδαιμονία, είναι, όμως, μια αιτία που εξηγεί όλες τις κακοδαιμονίες, μικρές και μεγάλες, του τόπου αυτού. Από την ημέρα που έγινε η Ελλάδα κράτος έως σήμερα, οι πολιτικές πράξεις, θα έλεγε κανένας, ότι σχεδιάζονται και εκτελούνται ερήμην των αντιλήψεων για τη ζωή, και γενικότερα των ιδανικών που είχε διαμορφώσει ο Ελληνισμός μέσα στην υγιή κοινοτική του οργάνωση και στην παράδοση των μεγάλων αγώνων για την άνεξαρτησία του. Η φωνή του Μακρυγιάννη δεν έχει χάσει, ούτε σήμερα ακόμη, την επικαιρότητά της. Σημειώστε ότι δεν βλέπω το πρόβλημα από την αποκλειστική κοινωνική του πλευρά, ούτε κάνω δημοκοπία.

Ρ.Α.: Δημοκοπία ασφαλώς όχι. Πολιτική, όμως, ναί. Το εντοπίζετε, δηλαδή, [το πρόβλημα] κυρίως μέσα στον χώρο της πολιτικής – ή κάνω λάθος; Στο κέντρο μάλιστα του δικού της χώρου. Εκεί μας πάει το πρόβλημα που θέσατε, των σχέσεων μεταξύ λαού και ηγεσίας.

Ο.Ε.: Μα ναί. Γιατί είναι βασικό. Είναι πρώτο… κι ας είμαι ποιητής, εγώ που το λέω, μακριά πάντα από την πολιτική. Κοιτάξτε: ο λαός αυτός κατά κανόνα εκλέγει την ηγεσία του. Και όμως, όταν αυτή αναλάβει την ευθύνη της εξουσίας –είτε την αριστοκρατία εκπροσωπεί είτε την αστική τάξη είτε το προλεταριάτο–, κατά έναν μυστηριώδη τρόπο αποξενώνεται από τη βάση που την ανέδειξε, και ενεργεί σαν να βρισκόταν στο Τέξας ή στο Ουζμπεκιστάν!

Ρ.Α.: Στο Τέξας και στο Ουζμπεκιστάν; Ποιητικές χώρες!… Ή μήπως θέλετε να πείτε: «Σαν να βρισκόταν στη χώρα του εκάστοτε ρυθμιστικού ξένου παράγοντος; Του εκάστοτε… προστάτου μας;» Μήπως εκεί ακριβώς έγκειται το κακό;

Ο.Ε.: Το είπα με τρόπο, αλλά βλέπω ότι το θέλετε γυμνό. Και δεν έχω αντίρρηση να το ξαναπώ φανερά, και πιο έντονα: ένας από τους κυριότερους παράγοντες των παρεκκλίσεων της ηγεσίας από το ήθος του λαού μας, είναι η εκ του αφανούς και εκ των έξω προστατευτική κατεύθυνση. Αποτέλεσμα και αυτό της απώλειας του έρματος, της παράδοσης. Αντιλαμβάνομαι ότι στην εποχή μας η αλληλεξάρτηση των εθνοτήτων είναι τόση, που η πολιτική δεν μπορεί ν᾿ αγνοήσει, ως έναν βαθμό, αυτό που θα λέγαμε γενικότερη σκοπιμότητα. Όμως, υπάρχει τεράστια διαφορά ανάμεσα στην προσαρμοστική πολιτική και στη δουλοπρέπεια! Αυτό είναι το πιο ευαίσθητο σημείο του ελληνικού λαού, το τιμιώτατόν του! Και αυτό του καταπατούν συνεχώς, κατά τον εξοργιστικότερο τρόπο, οι εκπρόσωποί του στην επίσημη διεθνή σκηνή!

Ρ.Α.: Κι ο επίσημος όρος της δουλοπρέπειας αυτής, κύριε Ελύτη; Μήπως είναι υποκριτικότερος απ᾿ το «προσαρμοστική πολιτική»; Εξοργιστικότερος;

Ο.Ε.: Δεν μ᾿ ενδιαφέρει ο επίσημος όρος της δουλοπρέπειας. Μ᾿ ενδιαφέρει η ουσία. Κι εκείνο που ξέρω είναι ότι μ᾿ αυτά και μ’ αυτά εφτάσαμε σε κάτι που θα μου επιτρέψετε να ονομάσω ψευδοφάνεια. Έχουμε, δηλαδή, την τάση να παρουσιαζόμαστε διαρκώς διαφορετικοί απ’ ο,τι πραγματικά είμαστε.

Και δεν υπάρχει ασφαλέστερος δρόμος προς την αποτυχία, είτε σαν άτομο σταδιοδρομείς είτε σαν σύνολο, από την έλλειψη της γνησιότητας.

Το κακό πάει πολύ μακριά. Όλα τα διοικητικά μας συστήματα, οι κοινωνικοί μας θεσμοί, τα εκπαιδευτικά μας προγράμματα, αρχής γενομένης από τους Βαυαρούς, πάρθηκαν με προχειρότατο τρόπο από έξω, και κόπηκαν και ράφτηκαν όπως όπως επάνω σ᾿ ένα σώμα με άλλες διαστάσεις και άλλους όρους αναπνοής.

Ρ.Α.: Ώστε, λοιπόν, ζητάτε «δικούς μας όρους αναπνοής»!

Ο.Ε.: Ναί. Και δεν πρόκειται βέβαια για «προγονοπληξία». Τα λέω, άλλωστε, αυτά εγώ που, σ᾿ έναν τομέα όπως ο δικός μου, κήρυξα με φανατισμό την ανάγκη της επικοινωνίας μας με το διεθνές πνεύμα, και που σήμερα με εμπιστοσύνη αποβλέπω στη διαμόρφωση ενός ενιαίου εύρωπαικού σχήματος, όπου να έχει τη θέση της η Ελλάδα. Με τη διαφορά ότι ο μηχανισμός της αφομοιώσεως των στοιχείων της προόδου πρέπει να λειτουργεί σωστά, και να βασίζεται σε μια γερή και φυσιολογικά αναπτυγμένη παιδεία.

Ενώ σ’ εμάς, όχι μόνον δεν λειτουργεί σωστά, αλλά δεν υπάρχει καν ο μηχανισμός αυτός για να λειτουργήσει! Και με τη διαφορά ακόμη ότι, εκτός από ελάχιστες εξαιρέσεις, η ηγετική μας τάξη, στο κεφάλαιο της ελληνικής παιδείας, έχει μαύρα μεσάνυχτα! Κοιτάξετε με προσοχή τα έντυπα που εκδίδει η ίδια, ή που προτιμά να διαβάζει, τα διαμερίσματα όπου κατοικεί, τις διασκεδάσεις που κάνει, τη στάση της απέναντι στη ζωή. Ούτε μια σταγόνα γνησιότητας! Πως θέλετε, λοιπόν, ν᾿ αναθρέψει σωστά τη νέα γενιά;

Από τα πρώτα διαβάσματα που θα κάνει ένα παιδί ως τα διάφορα στοιχεία που θα συναντήσει στο καθημερινό του περιβάλλον, και που θα διαμορφώσουν το γούστο του, μια συνεχής και άδιάκοπη πλαστογραφία και τίποτε άλλο!

Θα μου πείτε: είσαι λογοτέχνης, καλαμαράς, και βλέπεις τα πράγματα από τη μεριά που σε πονάνε. Όχι, καθόλου! Και να μου έπιτρέψετε να επιμείνω. Όλα τα άλλα κακά που θα μπορούσα να καταγγείλω –η έλλειψη ουσιαστικής αποκεντρώσεως και αυτοδιοικήσεως, η έλλειψη προγραμματισμού για την πλουτοπαραγωγική ανάπτυξη της χώρας, ακόμη και ο τρόπος με τον οποίο ασκείται η εξωτερική μας πολιτική– είναι ζητήματα βαθύτερης ελληνικής παιδείας!

Από την άποψη ότι μόνον αυτή μπορεί να προικίσει έναν ηγέτη με την απαραίτητη ευαισθησία που χρειάζεται για να ενστερνιστεί, και αντιστοίχως να αποδώσει, το ήθος του λαού. Γιατί αυτός ο λαός, που την έννοιά του την έχουμε παραμορφώσει σε σημείο να μην την αναγνωρίζουμε, αυτός έχει φτιάξει ο,τι καλό υπάρχει – αν υπάρχει κάτι καλό σ᾿ αυτόν τον τόπο! Και αυτός, στις ώρες του κινδύνου, και στο πείσμα της συστηματικής ηττοπαθείας των αρχηγών του, αίρεται, χάρη σ᾿ έναν αόρατο, ευλογημένο μηχανισμό, στα ύψη που απαιτεί το θαύμα!

Όσο, λοιπόν, και αν είναι λυπηρό, πρέπει να το πω: ο Ελληνισμός, για την ώρα τουλάχιστον, επέτυχε ως γένος, αλλ᾿ απέτυχε ως κράτος! Και παρακαλώ νύχτα μέρα τον Θεό, και το μέλλον, να με διαψεύσουν.

Ρ.Α.: Πριν κλείσομε, κύριε Ελύτη, τη συνέντευξη, κάτι που εθίξατε στην αρχή, το της παλαιάς υγιούς κοινοτικής οργανώσεως του λαού μας, που έχει χαθεί πιά, πως νομίζετε ότι θα μπορούσε ν’ αναβιώσει; Αν κατεβάλλετο προσπάθεια, προς ποια κατεύθυνση;

Ο.Ε.: Σε μιάν αναβίωση αυθεντική δεν είναι δυνατόν πιά να ελπίζουμε – αλίμονο! Εκατόν τριάντα και πλέον έτη αχρησίας είναι αρκετά για ν᾿ ατροφήσουν ακόμη και οι πιο ζωντανοί θεσμοί. Ωστόσο, υπάρχει τρόπος να πλησιάσουμε, με σωφροσύνη και μελέτη, στη λύση του προβλήματος, και αυτό σαφώς προς την πλευρά της αυτοδιοικήσεως, με την πιο αυστηρή της έννοια.

Δεν είμαι αρμόδιος βέβαια να σας προτείνω σχέδια. Θα ήθελα μόνο να κάνω δύο παρατηρήσεις: η μία είναι ότι κάθε απόπειρα προς την κατεύθυνση αυτή θα πρέπει να βασιστεί στη φυσική και ιστορική διαίρεση της χώρας σε μεγάλα διαμερίσματα, που είναι μια πραγματικότητα δοσμένη, και όχι στη θεωρητική της γεωοικονομίας, όπως άκουσα να υποστηρίζεται από πολλούς. Θα είναι μεγάλο σφάλμα να παραγνωριστούν οι ψυχολογικοί παράγοντες, από τους οποίους πολλές φορές εξαρτάται το μεγαλύτερο μέρος της επιτυχίας.

Η άλλη παρατήρηση είναι ότι τα μεγάλα αυτά διαμερίσματα (μέσα στα ελληνικά μέτρα πάντοτε) θα πρέπει να υποδιαιρεθούν σε πολλές μικρές μονάδες, στενότερες και από την επαρχία, με αρχές δικές τους και με τη δυνατότητα για κοινοπραξίες, προπάντων σε ο,τι αφορά τη γεωργία.

Γιατί ο πρώτος αντικειμενικός σκοπός είναι να λυτρωθεί ο πολίτης από το ταμπού της εξουσίας! Και θα λυτρωθεί μόνον αν έχει τρόπο να παρακολουθεί από κοντά που και πως αξιοποιούνται οι θυσίες του, οικονομικές και άλλες, που σήμερα καταβροχθίζονται από ένα μακρινό και αόρατο Φάντασμα.

«Δεν επιτράπηκε η είσοδος στον Καναδά στον Μιχάλη Χαραλαμπίδη!»

12/11/2017 1 Σχολιο

Δεν επιτράπηκε η είσοδος στον Καναδά στον Μιχάλη Χαραλαμπίδη ο οποίος θα μιλούσε στο αφιερωμένο στη Μακεδονία 35ο Συνέδριο του Ελληνοκαναδικού Κογκρέσου

Θ. Μαλκίδης

Δεν επιτράπηκε η είσοδος στον Καναδά στον Μιχάλη Χαραλαμπίδη ο οποίος  θα μιλούσε  στο αφιερωμένο στη Μακεδονία 35ο  Συνέδριο του Ελληνοκαναδικού Κογκρέσου 

Πριν από λίγο ενημερώθηκα  ότι δεν επετράπη η είσοδος στον Καναδά στον Μιχάλη Χαραλαμπίδη ο οποίος  θα μιλούσε στο  35ο  Συνέδριο του Ελληνοκαναδικού Κογκρέσου, το οποίο είναι  αφιερωμένο στην Μακεδονία. Γνωρίζοντας την προ δεκαετίας παρόμοια πράξη των ΗΠΑ, όταν ο ίδιος θα μιλούσε στις εκδηλώσεις για τη Γενοκτονία της Πανποντιακής Ομοσπονδίας ΗΠΑ- Καναδά, δεν με εκπλήσσει το σημερινό γεγονός.

Γνωρίζω προσωπικώς από τις ίδιες παραπάνω διαδρομές,   από άλλες   χώρες, αλλά και από την Ελλάδα, ότι ο αγώνας αυτός έχει εμπόδια, θλίψεις, δοκιμασίες, συκοφαντίες, κατηγορίες και πολύ πεζοδρόμιο.  Μικροί άνθρωποι που κρύβονται στις θέσεις τους και στους δήθεν τίτλους τους, στις υπηρεσίες και στα ψέμματα,  μας έκαναν  και μου έκαναν πολύ κακό, αλλά τα σκοτεινά  τους σχέδια και πράξεις κατέρρευσαν.

Παρότι η οδός που πήραμε και πήρα είναι στενή και τεθλιμμένη, στο τέλος νικά η αλήθεια, η δικαιοσύνη και το φως. Αυτοί είναι οι όροι με τους συνομιλούμε εμείς……..

Παραθέτω στη συνέχεια τη δήλωση του Μιχάλη Χαραλαμπίδη για να κατανοήσουν όλες και όλοι τη σοβαρότητα του συμβάντος, την αναγκαιότητα δημοσιοποίησης αλλά και τη βεβαιότητα της δικαίωσης.

Μιχάλης Χαραλαμπίδης
Αιξωνή – Γλυφάδα – Αττική – Ελλάδα
11 Νοεμβρίου 2017

Προς τους συμμετέχοντες
στο 35ο Ετήσιο Συνέδριο του ΕΛΛΗΝΟΚΑΝΑΔΙΚΟΥ ΚΟΓΚΡΕΣΟΥ

Αγαπητοί μου συμπατριώτες
Αγαπητοί φιλέλληνες

Στην κλασική Ελλάδα φιλέλλην ήταν ο πατριώτης, αυτός που αγαπά την Ελλάδα. Εγώ αγαπώ την Ελλάδα, την οικουμένη, τους ανθρώπους σε όλο τον κόσμο. Αυτή είναι η ιστορία μου, η ζωή μου.

Καταφεύγω σε αυτό το γραπτό μήνυμα προς σε σας γιατί τόσο εγώ όσο και εσείς στερείστε σήμερα κάτι που είναι ιερό για τους Έλληνες. Την ομιλία, τον προφορικό λόγο, την άμεση συνομιλία, την λειτουργία της Αγοράς, της Εκκλησίας του Δήμου, την έννοια της Πόλης. Μία έννοια που προσφέραμε στην ανθρωπότητα. Έτσι εκπολιτίσαμε την ανθρωπότητα.

Μπαίνει όμως το εξής ερώτημα. Ποιοί είναι αυτοί οι απρόσωποι οι οποίοι φοβούνται την έκφραση στο Μόντρεαλ του Καναδά της ελληνικής σκέψης, του ελληνικού λόγου, της ελληνικής αλήθειας όταν μάλιστα η παγκόσμια κοινότητα σήμερα την έχει ανάγκη, επιστρέφει στον ελληνικό λόγο. Αυτό κάνουν τα πλέον καλλιεργημένα κομμάτια  της. Είμαι σίγουρος ότι υπάρχουν και στον Καναδά αυτοί οι συνομιλητές μας. Τους συναντώ σε άλλες σοβαρές χώρες.

Μη δίνετε όμως σημασία, σπουδαιότητα, αξία στην ανασφάλεια, την πονηρία, το εφήμερο, την ευτέλεια μιας άθροισης, ενός σωρού εγχώριων και αλλογενών ομάδων – μηχανισμών που απέτρεψαν την επικοινωνία, την συνομιλία μας πρόσωπο με πρόσωπο σήμερα. Έναν ιερό όπως είπα για τους Έλληνες θεσμό.


Από τη φύση τους αυτές οι ομάδες είναι σκοτεινές, πρόσκαιρες, στιγμιαίες, ενώ εμάς μας χαρακτηρίζει η συνέχεια, η διάρκεια, το φως.
Θα γνωρίζετε μάλλον ότι σε πολλά ζητήματα εντός και εκτός Ελλάδος, η ιστορία ήταν μαζί μου, η ιστορία μου έδωσε δίκαιο. Τόσο στις επιστημονικές όσο και στις πολιτικές υποθέσεις και προβλέψεις μου. Έτσι ορισμένοι κρατικοί διώκτες μου, γείτονές σας σήμερα είναι ντροπιασμένοι και υπόλογοι.
Μου είναι δύσκολο να δεχθώ, να κατανοήσω ότι ο Καναδάς, η Πολιτεία, η Δημοκρατία του Καναδά θα κινηθεί σε ένα επίπεδο ευτέλειας. Ότι θα βάλει σε αμφισβήτηση το κύρος και την σοβαρότητά της ως κράτος. Ότι θα δεχθεί να φέρει το διεθνές στίγμα της χώρας που καταργεί τον Λόγο. Εσείς οφείλετε να τους πείτε, να τους διδάξετε ότι ακόμη και τα Ευαγγέλια αρχίζουν με το εν αρχή ην ο Λόγος.  Η λογική αλλά και ένα υψηλό επίπεδο πολιτισμού λέει ότι σύντομα, τους προσεχείς μήνες θα έχουμε τη χαρά της ανθρώπινης, της διανοητικής και της πολιτικής συνεύρεσης και συνομιλίας μας.  Σύντομα θα είμαστε μαζί.
Ο Καναδάς και η Ελλάδα εξ’ όσων γνωρίζω ανήκουν  στη ζώνη του πολιτισμού και όχι της βαρβαρότητας. Στην προγραμματισμένη ομιλία μου ήθελα να σας πω πολλά. Δεν θα περιοριζόμουν στο θέμα Μακεδονικότητα – Ελληνικότητα – Οικουμενικότητα το οποίο από τη φύση του απαιτεί μια καθολική, δέκαθλη προσέγγιση. Είναι ένα πλούσιο θέμα. Όλοι θα διδάσκονταν από αυτό, Έλληνες και μη. Δεν ακυρώνουμε αλλά μεταθέτουμε χρονικά την ανάπτυξή του.

Μια όμως πρότασή μου κατά την ομιλία μου θα ήταν αυτή της δημιουργίας από το Ελληνοκαναδικό Κογκρέσο μίας ΕΛΛΗΝΟΚΑΝΑΔΙΚΗΣ ΑΚΑΔΗΜΙΑΣ η οποία θα αποτελεί ένα ελληνικό και οικουμενικό Βήμα Λόγου. Η λέξη Ακαδημία σημαίνει πολλά για μας.

Θα ήθελα σε αυτήν την σύγχρονη Ακαδημία να σας μιλήσω προσεχώς με θέμα:
Παγκοσμιοποίηση και ελληνισμός τον 21ο αιώνα.
Τι θα πρέπει να κάνει η Ελλάδα στην Χερσόνησο του Αίμου, στα Βαλκάνια, την Μικρά Ασία. Να αναδειχθεί, να είναι παρούσα ως ΗΘΙΚΗ ΔΥΝΑΜΗ. Δεκαετίες τώρα υπερασπίστηκα την Αλήθεια στη Χερσόνησο του Αίμου. Αυτό που λέω είναι ότι «η Μακεδονικότητα είναι Ελληνικότητα και η Ελληνικότητα είναι αυτοχθονία. Η μη Ελληνικότητα δεν είναι αυτοχθονία». Να προσθέσω ότι κάτω από την διεκδίκηση της Μακεδονικότητας στα Σκόπια, υπάρχει στην κοινωνία, στους ανθρώπους ένα ελληνικό ιστορικό υπόστρωμα. Υπάρχουν πληθυσμοί οι οποίοι για πολλούς λόγους αποκόπηκαν από τον ελληνικό εθνικό κορμό και σήμερα θέλουν να επαναενωθούν. Όπως υπάρχουν όχι μόνο στα Σκόπια αλλά σε όλη τη Χερσόνησο του Αίμου πληθυσμοί οι οποίοι θέλουν να μετέχουν της ημετέρας παιδείας. Να είναι Έλληνες.
Τι υπερασπίζομαι εδώ και δεκαετίες στην Μικρά Ασία όπου η ιστορική εξέλιξη μου έδωσε δίκαιο. Οφείλω να προσθέσω, να δηλώσω «εγώ δεν αλήτεψα στην Μικρά Ασία και στην Μεσοποταμία. Άλλοι αλήτεψαν». Νομίζω είμαι σαφής.
Τι υπερασπίζομαι λοιπόν. Την επιστροφή του ανθρωπισμού στην Μικρά Ασία. Τόσο ο Κικέρων όσο και ο Βησσαρίων ο Τραπεζούντιος θεωρούσαν την Μικρά Ασία τόπο, γη του ανθρωπισμού.
Αυτές είναι οι ευγενείς προσδοκίες μας, οι ανθρωπιστικές αξίες μας.
Η ιστορία και το δίκαιο είναι μαζί μας.
http://malkidis.blogspot.gr/2017/11/35.html

Κατηγορίες:Πολιτική
Αρέσει σε %d bloggers: