«Περί τμηματικής ανακήρυξης της αιγιαλίτιδας ζώνης.»

23/10/2018 Σχολιάστε

Ν. Λυγερός

Η ανακοίνωση του πρώην Υπουργού Εξωτερικών για την αιγιαλίτιδα ζώνη της Ελλάδας και για την μετατροπή από τα 6 ναυτικά μίλια στα 12 αλλά μόνο σε ένα τμήμα της Ελλάδος αποτελεί ένα πρόβλημα από μόνο του, διότι ενισχύει τις θέσεις της Τουρκίας, η οποία θεωρεί ότι το Αιγαίο είναι μία ειδική περίπτωση και κατά συνέπεια μειώνει τη θέση της Ελλάδας, η οποία θεωρεί ότι πρέπει να εφαρμοστεί αυτός ο κανόνας σε όλη την επικράτεια της. Αυτή η ανακοίνωση που έγινε την ώρα της παράδοσης παραλαβής της αλλαγής των υπουργών εξωτερικών αποτελεί ένα πρόβλημα ακόμα και για τον νέο υπουργό εξωτερικών διότι θα πρέπει να δικαιολογηθεί για μία στάση η οποία δεν ακολουθεί την διπλωματική ιστορία της Ελλάδος από τότε που επικύρωσε το Δίκαιο της Θάλασσας του 1995. Το γεγονός ότι στο άρθρο 13 του Προσυμφώνου των Πρεσπών δίνουμε ήδη δυνατότητα πρόσβασης στα Σκόπια στην ελληνική ΑΟΖ, ενώ δεν την έχουμε θεσπίσει και ενώ δεν έχουμε περάσει στα 12 ναυτικά μίλια της αιγιαλίτιδας ζώνης αποδεικνύει ότι υπάρχει μία βιασύνη από την πλευρά του Υπουργείου Εξωτερικών και του Πρωθυπουργού όσον αφορά την επίλυση του σκοπιανού, ενώ δεν είμαστε έτοιμοι και δεν έχουμε τα απαραίτητα εργαλεία και να υποστηρίξουμε μία τέτοια θέση. Αλλά το ερώτημα που γεννιέται είναι το εξής γιατί να μην έχουμε ανακηρύξει την αιγιαλίτιδα ζώνη σε όλη την κυριαρχία της, γιατί να μην έχουμε θεσπίσει την ΑΟΖ και οριοθετήσει και μετά μόνο να μπούμε σε μία διαδικασία και μία συμφωνία με τα Σκόπια. Για όλους τώρα είναι κατανοητό ότι αυτή η προσπάθεια θα ακυρωθεί διότι δεν ήταν προετοιμασμένη στρατηγικά και θα πρέπει να έχουμε τα τρία από τα απαιτούμενα για να μπορέσουμε να μιλήσουμε σοβαρά αποτελεσματικά και διπλωματικά με τα Σκόπια όσο αφορά το θέμα του περίκλειστου κράτους.

http://lygeros.org/articles.php?n=40706&l=gr

 

Advertisements

Τιτλοποίηση των κοιτασμάτων της ελλαδικής ΑΟΖ.

23/10/2018 2 Σχόλια

Image result for ΑΟΖ

Στις 14/1/2012, στην παλαιά Βουλή, είχα την τιμή και την χαρά να παρουσιάσω την εργασία μου «Η Ελλάδα μπορεί να ξαναγεννηθεί με τις δικές της δυνάμεις».

Η πολιτική και οικονομική αυτή πρόταση, απετέλεσε την πρώτη ολοκληρωμένη απάντηση στην επίθεση υπαγωγής της χώρας μας στην μνημονιακή Κατοχή των τοκογλύφων δανειστών, που διακονούσαν διακαώς οι ΓΑΠ-Ε. Βενιζέλος, Λ. Παπαδήμος και ο συρφετός των ΜΜΕ. Ήταν μια πρόταση που απεδείκνυε στοιχειοθετημένα πως η δανειακή και μνημονιακή υποταγή της πατρίδας μας δεν ήταν μονόδρομος, αντιθέτως πως υπήρχε η δυνατότητα η Ελλάδα όχι μόνο να ανταπεξέλθει στις όποιες δανειακές υποχρεώσεις της αλλά και να ανασυγκροτηθεί οικονομικά με όλες τις ελπιδοφόρες συνέπειες εξ αυτής της ανασυγκρότησής της.

Ακρογωνιαίος λίθος στην πρότασής μου ήταν η τιτλοποίηση των ενεργειακών κοιτασμάτων της ελλαδικής ΑΟΖ, δηλαδή η προείσπραξη από επενδυτές ποσοστού της προσδοκώμενης αξίας της παραγωγής φυσικού αερίου και πετρελαίου. Η προείσπραξη αυτή επέτρεπε την ικανοποίηση όλων των τρεχουσών αναγκών και υποχρεώσεων της ελλαδικής οικονομίας, εγκαθιστούσε ισχυρή γεωπολιτική διαπραγματευτική αξία της Ελλάδας και στερέωνε την εθνική δευτερογενή και τριτογενή οικονομία, με πάμπολλες επιπλέον ευεργετικές επιπτώσεις και για την ευρύτερη περιοχή της Μεσογείου και της Βαλκανικής. Την επισήμανση της γενικής σπουδαιότητας της ΑΟΖ για την Ελλάδα, ως «ιεραπόστολός» της είχε καταδείξει τότε ο σπουδαίος Έλληνας, Νίκος Λυγερός.

Η τιτλοποίηση αυτή ήταν μέρος δέσμης τεσσάρων πολιτικοοικονομικών μέτρων, με την διεκδίκηση των γερμανικών αποζημιώσεων σε συμφωνία για την καταβολή τους σε 40 ετήσιες άτοκες δόσεις (οπότε ευχερώς μπορούσε να καταβάλει η Γερμανία με τότε ΑΕΠ 2,3 τρις ευρώ), την μίσθωση σε φίλιες τρίτες στρατιωτικές δυνάμεις (Ρωσία, Ισραήλ) υποδομών της ελλαδικής επικράτειας (λιμάνια, πεδία στρατιωτικών ασκήσεων), την αξιοποίηση του αποθέματος ηλιακής ενέργειας της χώρας μας (το οποίο ο Σόϊμπλε είχε τότε αποτιμήσει σε 20 δις ευρώ).

Η ολική πρόταση πως «Η Ελλάδα μπορεί να ξαναγεννηθεί με τις δικές της δυνάμεις» έδωσε την συνοχή πολιτικών επιχειρημάτων στην αυθόρμητη μαζική παλλαϊκή αντίδραση και φυσικά καταπολεμήθηκε από τα μνημονιακά τσιράκια, απροκάλυπτα ή συγκεκαλυμμένα. Δυστυχώς, οι πολιτικοί και οργανωτικοί συσχετισμοί, κυρίως νομίζω η πολιτική ανωριμότητα του λαϊκού κινήματος που είχε εύλογα αιφνιδιαστεί από την σφοδρότητα της επίθεσης που υποκίνησε ο ΓΑΠ, δεν επέτρεψαν έως σήμερα την συγκροτημένη διεκδίκηση ανασύνταξης της πατρίδας μας. Το κίνημα των «αγανακτισμένων» του 2011 εκτονώθηκε στους ΑΝΕΛΛ και στην Χ.Α., το δημοψήφισμα του ΟΧΙ της  5/7/2015 προδόθηκε από το ΣΥΡΙΖΑ και τους ΑΝΕΛΛ.

Μοναδικός πολιτικός θεσμικός παράγων που σήμερα εξακολουθεί να υποστηρίζει της «τιτλοποίηση των ενεργειακών ελλαδικών κοιτασμάτων» είναι ο ευρωβουλευτής Νότης Μαριάς, που στην τότε παρουσίασή μου στις 14/1/2015 την είχε αμέσως κατανοήσει και θερμά εκθειάσει.

Αν λοιπόν από τις δύο παλλαϊκές εξεγέρσεις, του 2011 και του 2015, η κατάληξη ήταν το ξεπούλημα και η προδοσία. Εφόσον σήμερα πιά είναι ευρυτάτης αποδοχής η τεράστια αξία των ενεργειακών κοιτασμάτων της ελλαδικής ΑΟΖ και οι οικονομικές δυνατότητες και οι γεωπολιτικές δυναμικές που εμπεριέχει. Αφού αποτελεί κοινή συνείδηση η ολέθρια αποτυχία και το καταστροφικό αδιέξοδο των τριών μνημονίων, η απόρριψη του συνόλου των κοινοβουλευτικών κομμάτων. Και ενώ κλιμακώνονται αδυσώπητες οι επιθετικές παντοειδείς  προκλήσεις κατά του ελληνισμού πανταχόθεν.

Τα ιστορικής μαζικότητας συλλαλητήρια για την Μακεδονία μας που ανέδειξαν τον πατριωτισμό ως την συνεκτική ουσία της κοινωνίας μας αποτελούν την συγκεκριμένη βάση αναφοράς ώστε και με εμπεριστατωμένο προγραμματικό λόγο και με οργανωμένη συσπείρωση, να υπάρξει αποτελεσματική νικηφόρα πολιτική παρέμβαση στα πεδία την εθνικών εκλογών και των ευρωεκλογών.

Νίκος Καραβαζάκης

 

«Για την Προάσπιση της ΔΗΜΟΣΙΑΣ ΠΕΡΙΟΥΣΙΑΣ»

23/10/2018 Σχολιάστε

Image result for Ακρόπολη

Ποιος άραγε ΔΙΚΑΙΟΥΤΑΙ να πωλεί ΔΗΜΟΣΙΑ ΠΕΡΙΟΥΣΙΑ; Σε άλλες εποχές θα αποτελούσε ΥΒΡΙ!, ίσως και ομολογία ψυχικής διαταραχής του ατόμου που θα διατύπωνε το αίτημα.. Σήμερα, «όλα ίσωμα», θεωρείτε ότι όλοι έχουν δίκιο., απλώς …διαβάζουν διαφορετικά, άρα και το αίτημα περί ΕΚΠΟΙΗΣΗΣ ΔΗΜΟΣΙΑΣ ΠΕΡΙΟΥΣΙΑΣ είναι και αυτό, θέμα..ανάγνωσης. Αφού, οι παγκοσμιοποιημένοι, τα Σοράκια, από την λεγόμενη «άκρα αριστερά» (ο Θεός να την κάνει) έως την «άκρα δεξιά», τυχαίως μαζί (! ) με τους «νέο- φιλελεύθερους» έχουν την ίδια αντιμετώπιση για την Δημόσια Περιουσία. Οι μεν την αγνοούν, οι δε την εκποιούν. Κοντολογίς, τους είναι αδιάφορη! Η τεράστια προσπάθεια του 19ου αιώνα των προγόνων μας προκειμένου η Ελλάδα να ξανασταθεί στα πόδια της, έστω και με τον γνωστό λάθος τρόπο και την Βαυαροκρατία, με την τεράστια προσφορά των Ευεργετών , είτε αγνοείτε αφελώς είτε συνειδητά ΛΕΙΔΟΡΕΙΤΕ.. στην προσπάθεια τους να την (να μας) τελειώσουν μια ώρα αρχύτερα..

 Υπενθυμίζω:  «Στις 14 Αυγούστου του 2015, 222 βουλευτές από ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, Ποτάμι και ΣΥΡΙΖΑ ψήφισαν το τρίτο μνημόνιο. Η παράδοση της κρατικής περιουσίας στους δανειστές για 99 χρόνια, είναι αποτέλεσμα αυτής της άθλιας συναινετικής ψήφου. Χωρίς ΠΑΣΟΚ και ΝΔ, εκείνη τη μέρα η κυβέρνηση του Σύριζα θα είχε πέσει. Μπροστά όμως στις εντολές και στις απαιτήσεις των δανειστών κάθονται όλοι προσοχή. Η εκχώρηση των κρατικών ακινήτων είναι προαπαιτούμενο της 4ης αξιολόγησης και απορρέει από εκείνα που όλοι μαζί ψήφισαν.

Όλοι αυτοί οι άθλιοι επαγγελματίες της πολιτικής ξεχνούν τη δική τους διακυβέρνηση και συγκυβέρνηση και τα δικά τους μνημόνια, που παρέδωσαν ιδιωτική και κρατική περιουσία σε δήθεν δανειστές, προκειμένου να σωθούν οι τράπεζες των Ευρωπαίων. Το μόνο που επιτρέπεται στα κόμματα του κοινοβουλίου είναι να παριστάνουν τη συμπολίτευση και την αντιπολίτευση.

Τέλος, όλοι αυτοί, που ήταν στον Σύριζα και σήμερα παριστάνουν τους «αντιμνημονιακούς», ξεχνούν ότι στις 10/7/2015, 251 βουλευτές – εκτός  από δύο- ψήφισαν «εν λευκώ» εξουσιοδότηση στον πρωθυπουργό να «διαπραγματευθεί» με τους εταίρους » (άρθρο στο Ithacanet : «Στρατηγέ Μακρυγιάννη, θα τα πάρουμε πίσω»)

Σύμφωνα με την περιγραφή που κάνει η Διακήρυξη της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ της 24ης Οκτωβρίου 1970, ΕΧΟΥΜΕ ΚΑΤΟΧΗ:

«…Κανένα κράτος [ή ομάδα κρατών] δεν μπορεί να χρησιμοποιήσει ή να ενθαρρύνει τη χρήση οικονομικών πολιτικών ή οποιουδήποτε άλλου είδους μέτρα, για να εξαναγκάσει ένα άλλο Κράτος, προκειμένου να λάβει από αυτό την υποταγή στην άσκηση των κυριαρχικών δικαιωμάτων του και να εξασφαλίσει από αυτό πλεονεκτήματα οποιουδήποτε είδους»[2].

Σύμφωνα με κάθε έννοια ηθικής και δικαίου, σε καιρούς Κατοχής, κάθε συμφωνία, σύμβαση ή νόμος, κάθε μεταβίβαση ιδιωτικής και κρατικής περιουσίας, βλαπτική για την Ελλάδα και τους Έλληνες, είναι ΑΚΥΡΑ.

Οι ξένοι «επενδυτές», που σήμερα εκμεταλλεύονται την Οικονομική κατοχή, για να πάρουν φτηνά τις περιουσίες των Ελλήνων πολιτών και του Ελληνικού κράτους, ας λάβουν σοβαρά υπόψη την απόφαση του λαού: Θα τα πάρουμε όλα πίσω, χωρίς καμία αποζημίωση.

ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΣΑΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΔΗΜΟΣΙΑ ΠΕΡΙΟΥΣΙΑ!

ΓΙΩΡΓΟΣ ΠΑΠΑΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ

««Πώς έγινε υπουργός ο Κοτζιάς»»

22/10/2018 Σχολιάστε

Image result for Μακεδονία συλλαλητήρια

«Πώς έγινε υπουργός ο Κοτζιάς» -Δημοσιογράφος που τον γνώρισε κάνει αποκαλύψεις-βόμβα.

Το παρασκήνιο της υπουργοποίησης του Νίκου Κοτζιά, παρά τις αντιδράσεις τότε του πανίσχυρου Παναγιώτη Λαφαζάνη, αποκαλύπτει, σε ένα πολύ αυστηρό κείμενο για την προσωπικότητα του παραιτηθέντος υπουργού, ο δημοσιογράφος Σωτήρης Σιδέρης. Ο άνθρωπος που, όπως λέει, ήταν εκείνος που έφερε σε επαφή τον Νίκο Κοτζιά με τον Αλέξη Τσίπρα.

Στο κείμενό του, που δημοσιεύεται στην ιστοσελίδα omegapress, ο Σωτήρης Σιδέρης λέει ακόμα ότι, σε αντίθεση με αυτά που δήλωσε ο Αλέξης Τσίπρας, πως δηλαδή δεχόταν συμβουλές και εισηγήσεις από τον Νίκο Κοτζιά ήδη από το 2011, αυτό δεν ευσταθεί, αφού τότε δεν γνωρίζονταν καν, ενώ είναι πολύ αυστηρός για την προσωπικότητα του παραιτηθέντος υπουργού.

«Μέχρι το 2012 οι Αλέξης Τσίπρας και Νίκος Κοτζιάς δεν είχαν καμία επαφή. Ο Κοτζιάς βρισκόταν στο απόλυτο περιθώριο μετά την άρνηση του Γιώργου Παπανδρέου και των συνεργατών του να τον κάνουν, όχι υπουργό, ούτε καν υφυπουργό (τα περί αρνήσεως είναι τα γνωστά παραμύθια). Ο Κοτζιάς περιφερόταν χρόνια στο κέντρο της Αθήνας και ισχυριζόταν ότι όλοι οι πρωθυπουργοί από τον Α. Παπανδρέου μέχρι και τον Σαμαρά τον ήθελαν υπουργό τους αλλά ο ίδιος είχε αρνηθεί, κάτι που ουδέποτε συνέβη. Το όνειρο της ζωής του ήταν να γίνει υπουργός, οτιδήποτε θα του έδινε εξουσία» γράφει ο δημοσιογράφος Σωτήρης Σιδέρης για τον Νίκο Κοτζιά.

«H πρόταση για την υπουργοποίηση Κοτζιά διατυπώθηκε στο ενδιάμεσο διάστημα των δίδυμων εκλογών του 2012 και χρειάστηκε προσπάθεια να καμφθεί η άρνηση του Λαφαζάνη, την μαρτυρία του οποίου επικαλούμαι, (όπως επίσης και δεκάδων ακόμη που δεν θέλω προς το παρόν να αποκαλύψω) που τότε ουσιαστικά συνδιοικούσε τον ΣΥΡΙΖΑ με τον Τσίπρα. Μάλιστα ο Λαφαζάνης -και αυτό οφείλω να το αναγνωρίσω- προσπαθούσε να με πείσει ότι κάνω λάθος. Έλεγε και άλλα που δεν γράφονται. Προσωπικά θαύμασα την υπομονή του Αλέξη Τσίπρα τόσα χρόνια…» γράφει ο δημοσιογράφος Σωτήρης Σιδέρης και προσθέτει:

«Φυσικά υπήρξαν μάρτυρες σε όλα τα στάδια συνεννόησης, όπως υπήρχαν μάρτυρες στο γραφείο γνωστού νομικού, όπου του ανακοίνωσα την πρωτοβουλία μου. Είναι η πρώτη φορά από το 2012 που αναγκάζομαι να αναφερθώ δημόσια στο θέμα αυτό και να περιοριστώ μόνο σε ορισμένα γεγονότα για να διαλυθούν κάποιοι μύθοι. Δεν πρέπει ποτέ να κρίνουμε έναν άνθρωπο πριν πάρει εξουσία λένε οι σοφοί….
Τα υπόλοιπα, όπως και οι αθλιότητες του Κοτζιά, είναι ιστορία…».

Για την πρόταση Κοτζιά περί επέκτασης των χωρικών υδάτων:

Η Ελλάδα επεκτείνεται, σύμφωνα με τον Νίκο Κοτζιά γιατί έχει έτοιμα τα διατάγματα για την επέκταση των χωρικών υδάτων. Ο Νίκος Κοτζιάς , γνωρίζοντας πολύ καλά την τέχνη της πολιτικής εξαπάτησης, έστησε ένα «πατριωτικό» σόου εγκαταλείποντας το ΥΠΕΞ, ταπεινωμένος μεν , ουσιαστικά όμως θέλησε να υποδείξει για τελευταία φορά στον Αλέξη Τσίπρα τι πρέπει να κάνει . Είχε την άνεση επί 3,5 χρόνια να συνεννοηθεί με τα κόμματα να παρουσιάσει την πολιτική των χωρικών υδάτων αλλά δεν το έκανε, αναφέρει ο δημοσιογράφος.

Το δίλημμα του Αλέξη Τσίπρα

Σε κάθε περίπτωση, αν ο κ. Τσίπρας επεκτείνει τα χωρικά ύδατα θα το πιστωθεί ο Κοτζιάς γιατί ετοίμασε τα σχετικά προεδρικά διατάγματα . Αν δεν επεκταθούν τα χωρικά ύδατα, το κόστος θα χρεωθεί ο πρωθυπουργός. Αυτό ήταν το νόημα της ανακοίνωσης.

Κάπως έτσι , για μια ακόμη φορά ο Κοτζιάς κατασκευάζει το προσωπικό του παραμύθι , μετά το αφομοιώνει, στη συνέχεια το πιστεύει και πορεύεται με τους προσωπικούς του μύθους ερήμην της λογικής. Τα αυτονόητα για μια χώρα γίνονται υπέρτατα. Η λέξη «επέκταση» της χώρας που χρησιμοποίησε ο Κοτζιάς δείχνει τα όρια του παραλογισμού, καθώς έμμεσα επιχειρεί να συγκριθεί με την επέκταση της Ελλάδας επί Βενιζέλου.

Για τη Συμφωνία των Πρεσπών

Η συμφωνία των Πρεσπών επιτεύχθηκε με την βούληση του Τσίπρα και την συμβολή του Κοτζιά, αλλά και με τις διαρκείς παρεμβάσεις των ΗΠΑ.

Αλλά τα σχέδια του Κοτζιά ήταν πιο περίπλοκα. Στο μακεδονικό, είχε πείσει τον πρωθυπουργό ότι η συμφωνία θα περάσει άνετα, ότι η ΝΔ θα διασπαστεί και ο ίδιος και ο ΣΥΡΙΖΑ θα σαρώσουν το πολιτικό σκηνικό. Αντί όμως να συμβούν όλα αυτά, η κυβέρνηση εξαυλώνεται , ο ίδιος είναι το θύμα της πολιτικής του, εκπαραθυρώθηκε από την κυβέρνηση και όλα γυρίζουν γύρω από τον Καμμένο.

Θεωρητικός του χάους

Άλλο πράγμα ο θεωρητικός των αμφιθεάτρων ή των βιβλίων, άλλο πράγμα η διακυβέρνηση. Ο Κοτζιάς τα μπέρδευε. Και ως ΥΠΕΞ μπέρδευε τον ρόλο του θεωρητικού με τον ρόλο του υπουργού.

Είναι χαρακτηριστικό πως ούτε στην αντιπαράθεσή του με τον Καμμένο κατάφερε να επικρατήσει. Ο Κοτζιάς δεν κατάφερε να «διαβάσει» το κλίμα στο υπουργικό συμβούλιο. Πήγε στην συνεδρίαση νομίζοντας ότι είχε το πάνω χέρι και ότι σύσσωμη η κυβέρνηση θα στέκονταν στο πλευρό του, καθώς ήδη ο Καμμένος βρίσκονταν στο στόχαστρο. Μετά την σφοδρή επίθεση του Καμμένου, ο Κοτζιάς ζητούσε απεγνωσμένα στήριξη από τον Τσίπρα, τον Παππά, τον Τσακαλώτο και τον Δραγασάκη και αφού τον άδειασαν όλοι, έφυγε από το υπουργικό συμβούλιο καταπτοημένος και ηττημένος. Αυτός ο μεγάλος θεωρητικός δεν κατάλαβε τους συσχετισμούς στο υπουργικό συμβούλιο , ούτε τις θέσεις του Τσίπρα. Και όμως χάρις στις απίστευτες θεωρητικές κατασκευές και τις διασυνδέσεις του με τα ΜΜΕ έμενε εκτός κριτικής, έως ότου κατέρρευσαν όλα τα αφηγήματά του, οι ελιγμοί του, οι πολιτικοί εκβιασμοί και η κενολογία του.

Κλίμα στρατοπέδου στο ΥΠΕΞ

Εντός του υπουργείου Εξωτερικών επικράτησε επί 3,5 χρόνια κλίμα στρατοπέδου. Απειλές, το δάχτυλο σηκωμένο συνεχώς, μανία καταδιώξεως από δήθεν μηχανισμούς και συνωμότες, κυνήγι μαγισσών, νεποτισμός . Ο Κοτζιάς προκάλεσε τον φόβο, αλλά δεν κέρδισε ποτέ τον σεβασμό των διπλωματων.

«Εντός του υπουργείου Εξωτερικών επικράτησε επί 3,5 χρόνια κλίμα στρατοπέδου. Απειλές, το δάχτυλο σηκωμένο συνεχώς, μανία καταδιώξεως από δήθεν μηχανισμούς και συνωμότες, κυνήγι μαγισσών, νεποτισμός . Ο Κοτζιάς προκάλεσε τον φόβο, αλλά δεν κέρδισε ποτέ τον σεβασμό των διπλωματών» γράφει ο δημοσιογράφος Σωτήρης Σιδέρης για τη θητεία του Νίκου Κοτζιά στο υπουργείο Εξωτερικών σε άρθρο στην ιστοσελίδα omegapress με τίτλο «Η τέχνη της πολιτικής μυθολογίας και η αλήθεια για την θητεία και την υπουργοποίηση Κοτζιά».

ΥΓ Μόνος πλέον, χωρίς κανέναν από τους φίλους που τον στήριξαν και σε αξιοθρήνητη κατάσταση, τα όσα κάνει από τώρα και στο εξής ο Κοτζιάς ανάγονται στην αρμοδιότητα της επιστήμης και όχι της πολιτικής…

Πηγή: iefimerida.gr

Κέρδος online 22/10/2018 14:07

«Τα γερμανικά σχέδια για μια Ευρώπη… κομμένη στα δύο.»

14/10/2018 Τα σχόλια έχουν κλείσει
Τα γερμανικά σχέδια για μια Ευρώπη… κομμένη στα δύο

Αγγελική Παπαμιλτιάδου

Αθόρυβα, κλειστή ομάδα ηγετών και αξιωματούχων της ΕΕ συνεχίζει με οργάνωση και ακρίβεια να απεργάζεται σχεδιασμούς, όπως η εφαρμογή του λεγόμενου «σχεδίου Χ», που θέλει την «αναδιάρθρωση» της ΕΕ, όπως το λένε κομψά οι Γερμανοί ή, σε πιο απλά λόγια, τον διαχωρισμό της σε δύο κομμάτια: έναν σφικτό πυρήνα «υγιών» χωρών του Βορρά κυρίως, και τον φτωχό Νότο που φαίνεται πως θα λειτουργεί ως «δορυφόρος».

Για το σχέδιο, που εκπονήθηκε από τον Βόλφγκανγκ Σόιμπλε το 2012, όταν ο ίδιος φέρεται να διαπίστωσε ότι η ευρωζώνη και εντέλει η ΕΕ δεν μπορούν να λειτουργήσουν ως έχουν, έχουμε γράψει εδώ και πολύ καιρό.

Συγκλίνουσες πληροφορίες και κινήσεις δείχνουν ότι παρά τις διάφορες ανατροπές στο γερμανικό πολιτικό σκηνικό, η εφαρμογή του σχεδίου συνεχίζεται με σταθερό ρυθμό.

Αιτία, το προσφυγικό και η επιθυμία της Γερμανίας να επιστρέψει τους πρόσφυγες στο Νότο με διμερείς συμφωνίες που δεν εμπίπτουν καν στους ευρωπαϊκούς κανόνες. Ηδη υπέγραψε η Ανγκελα Μέρκελ με την Ελλάδα και την Ισπανία, ενώ παρά τις αντιδράσεις της Ιταλίας (μόλις χθες ο Ντι Μάιο ανέφερε -και ορθώς- ότι δεν γνωρίζει τέτοιους ευρωπαϊκούς κανόνες), οι πιέσεις στη γείτονα χώρα θα συνεχιστούν και θα ενταθούν με ορίζοντα τη Σύνοδο Κορυφής του Δεκεμβρίου.

Η Γερμανία κάνει κουμάντο

Ορισμένοι δεν δίνουν βάση στα παραπάνω και επικαλούνται την αδύναμη πολιτικά θέση της καγκελαρίου Μέρκελ. Αυτό, όμως, που διαφαίνεται, είναι ότι ο συγκεκριμένος σχεδιασμός έχει καθολική αποδοχή στα μεγάλα γερμανικά κόμματα και αποτελεί μέρος της εξωτερικής τους πολιτικής.

Ηδη, όπως έχουμε γράψει, το Βερολίνο στοχεύει στο να ελέγχει από το 2019 όλα τα χρήματα της ΕΕ: Μέσω του ESM που επιβλέπει ο Γερμανός Κλάους Ρέγκλινγκ και μέσω του νέου προέδρου της Κομισιόν, που επίσης σχεδιάζεται να είναι γερμανικής καταγωγής.

Η πεντάδα των αποφάσεων

Σύμφωνα με διασταυρωμένες πληροφορίες του Euro2day.gr, πέντε αξιωματούχοι επικοινωνούν συχνά και χαράσσουν «γραμμή». Πρόκειται για την Ανγκελα Μέρκελ, τον Εμανουέλ Μακρόν, τον Μαρκ Ρούτε (Ολλανδία), τον Σεμπάστιαν Κουρτς (ο Αυστριακός καγκελάριος που πλέον δεν αντιμετωπίζεται ως «ακροδεξιός») και βεβαίως τον πρόεδρο της Κομισιόν Ζαν-Κλοντ Γιούνκερ, που μοιάζει να έχει «ορκιστεί» τον τελευταίο χρόνο της προεδρίας του να βοηθήσει όσο μπορεί και να στηρίξει την κα Μέρκελ, αποκομίζοντας και ο ίδιος όφελος.

Αρκεί κάποιος να παρατηρήσει τις εξελίξεις των τελευταίων μηνών και να μπορέσει να διαβάσει ανάμεσα στις γραμμές:

1. Η Κομισιόν έσπρωξε τις διμερείς συμφωνίες για το προσφυγικό, που ήθελε η κα Μέρκελ.

2. Η καγκελάριος το καλοκαίρι χάραξε τις δικές της διαδρομές: Βαλκάνια-Αφρική-Ρωσία. Είδε μάλιστα και τον Βλαντιμίρ Πούτιν και αίφνης γερμανικές εφημερίδες έκαναν λόγο για συνομιλίες, ώστε να χαλαρώσουν κάποια μέτρα κατά της Μόσχας.

3. Ξαφνικά πριν από λίγο καιρό ο Ζ. Κλ. Γιούνκερ έκανε περιοδεία στα Βαλκάνια. Και ενώ μέχρι πριν μερικούς μήνες έλεγε ότι δεν διαβλέπει καν ημερομηνία έναρξης συνομιλιών με τις χώρες αυτές, πριν μερικές μέρες δήλωσε ότι πρέπει να δοθεί ευρωπαϊκή προοπτική σε αυτά τα κράτη, για να μην πέσουν στη σφαίρα επιρροής τρίτων χωρών.

4. Τον Σεπτέμβριο, ο πρόεδρος της Κομισιόν θυμήθηκε και την Αφρική(!) λέγοντας ότι η ΕΕ θα επενδύσει κονδύλια για να βοηθήσει τις χώρες αυτές, που «εξάγουν» μετανάστες.

5. Από το βήμα του αυστριακού κοινοβουλίου ο κ. Γιούνκερ την προηγούμενη εβδομάδα δήλωσε ότι η ΕΕ πρέπει να καταργήσει την ομοφωνία, γιατί «μας οδηγεί σε σκοτεινό δρόμο»!

6. Υπήρξε, σύμφωνα με διασταυρωμένες πληροφορίες, δυσφορία σε ΕΕ και Κομισιόν για την αρχικά «χαλαρή» -όπως οι ίδιοι τη χαρακτηρίζουν- αντίδραση των αγορών στις ανακοινώσεις της Ρώμης ότι θα προχωρήσει με μεγαλύτερα ελλείμματα στον προϋπολογισμό της.

Και εδώ φτάνουμε στο «ζουμί» της υπόθεσης. Είναι κοινό μυστικό ότι οι Βρυξέλλες και το Βερολίνο περίμεναν το ισχυρό ράπισμα των αγορών προς τη Ρώμη ως «μοχλό πίεσης». Είναι επίσης γνωστό ότι δεν θα ήθελαν την παραμονή των Ντι Μάιο και Σαλβίνι στην εξουσία.

Ο πυρήνας των «πέντε», που αναφέραμε πιο πάνω, έχει συζητήσει και αποφασίσει ότι Ελλάδα και Ιταλία μπορούν να στριμωχτούν μέσω των αγορών.

Προκαλεί ιδιαίτερη εντύπωση ότι παρά τις επανειλημμένες προειδοποιήσεις του προέδρου της ΕΚΤ Μάριο Ντράγκι ότι η ευρωζώνη δεν αντέχει άλλη κρίση, διάφορες δημόσιες τοποθετήσεις των «πέντε» φαίνεται ως να θέλουν να τροφοδοτήσουν την κρίση, με στόχο να «συνετιστεί» η Ρώμη στα δημοσιονομικά και το προσφυγικό και -γιατί όχι;- να αλλάξει και η πολιτική ηγεσία.

Ενα παράδειγμα είναι το γεγονός ότι ενώ υπήρχε Eurogroup όπου οι καθ’ ύλην αρμόδιοι υπουργοί μίλησαν για τον ιταλικό προϋπολογισμό με αυστηρά λόγια, οι αγορές δεν κουνήθηκαν. Οταν όμως λίγες ώρες αργότερα ο κ. Γιούνκερ μιλούσε κάπου στη Γερμανία, σε ένα μισοάδειο ακροατήριο χωρίς δημοσιογράφους (αλλά με κάλυψη χωρίς μετάφραση από το EBS), όπου δήλωσε ότι «πρέπει να είμαστε αυστηροί με την Ιταλία» για να μην περάσουμε άλλη κρίση όπως στην Ελλάδα, τότε οι αγορές ομολόγων ξεκίνησαν έναν κύκλο αναταραχής που δεν έχει κλείσει ακόμα.

Εκεί, σύμφωνα με πηγές, διαφάνηκε ότι ο πρόεδρος της Κομισιόν χαράσσει τη γραμμή του βάσει των αποφάσεων των «πέντε», την ίδια στιγμή που οι αρμόδιοι επίτροποί του κ.κ. Μοσκοβισί και Ντομπρόβσκις προσπαθούσαν να κρατήσουν την ηρεμία, εντός και εκτός του Eurogroup.

Ηδη από το άτυπο Eurogroup της Βιέννης τον Σεπτέμβριο, συγκεκριμένοι αξιωματούχοι που πρόσκεινται στον σκληρό πυρήνα μάς μετέφεραν χαρακτηριστικά ότι η Ιταλία, πλέον, δεν είναι «πολύ μεγάλη για να πέσει» (Italy is no longer too big to fail).

Και ενώ η ΕΚΤ προειδοποιεί ότι βαδίζουμε σε επικίνδυνα νερά, ο σκληρός πυρήνας φαίνεται να αδιαφορεί για τη νέα μίνι κρίση που «παρασύρει» και το ελληνικό χρηματιστήριο και να ετοιμάζεται να τραβήξει την κόντρα με τη Ρώμη στα άκρα.

Τι μέλλει γενέσθαι;

Το λεγόμενο σχέδιο Σόιμπλε φέρεται να κάνει αναφορά σε ενδεχόμενο η Ιταλία να είναι η πρώτη χώρα που θα έφευγε από το ευρώ, μετά και τις ανακατατάξεις που θα φέρουν οι νέοι κανόνες λειτουργίας της ΕΕ, που θα προτείνει τους επόμενους μήνες η Κομισιόν.

Ανάμεσα στους κανόνες, θα είναι και η δημιουργία του Ευρωπαϊκού Νομισματικού Ταμείου, η ενίσχυση δηλαδή του σημερινού ESM με νέες αρμοδιότητες. Σε αυτούς, κάποιοι πιστεύουν ότι θα εμπεριέχεται και το δικαίωμα αποπομπής μιας χώρας από την ευρωζώνη.

Οπως ανέφερε Γερμανός διπλωμάτης, που έχει γνώση του συγκεκριμένου σχεδίου, το τελικό στάδιο φαίνεται να είναι μια νέα ευρωζώνη, μια νέα ΕΕ, με λιγότερα μέλη, αυστηρούς κανόνες λειτουργίας και μια δεύτερη ζώνη με χώρες-δορυφόρους.

Στο ενδιάμεσο; Φυσικά οι βαλκανικές χώρες, που θα λειτουργούν ως μαξιλάρι για να μην προχωρούν οι πρόσφυγες στον Βορρά.

Φαίνεται δε πως η τελική συμφωνία για το Brexit, αν επιτευχθεί, θα μπορούσε να λειτουργήσει ως το «πρωτότυπο».

Τι συμβαίνει με την Ελλάδα

Οι πληροφορίες αναφέρουν ότι οι «πέντε» συγκλίνουν στην προτίμηση να μην αλλάξει η σημερινή κυβέρνηση, δεδομένων των θέσεων σε θέματα όπως το Σκοπιανό και το προσφυγικό και υπό αυτό το πρίσμα η περικοπή ή μη των συντάξεων είναι και απόφαση με πολιτικό χρώμα.

Γερμανός διπλωμάτης ανέφερε ότι σε αυτή τη φάση, η προσοχή των δανειστών είναι εστιασμένη σε κόκκινα δάνεια και ιδιωτικοποιήσεις. Συμπλήρωνε παράλληλα ότι τα επόμενα χρόνια θα επανεξεταστεί το θέμα του χρέους. Αν η Ελλάδα δεν έχει μείνει εντός των στόχων και απαιτηθεί νέα αναδιάρθρωση του χρέους, οι σκληροπυρηνικές χώρες δεν είναι διατεθειμένες να την προσφέρουν.

Τα παραπάνω οικονομικά θέματα σχετίζονται με μια σειρά άλλων: το προσφυγικό, τις γεωπολιτικές εξελίξεις στην περιοχή αλλά και, όπως προαναφέρθηκε, τα κόκκινα δάνεια και τις ιδιωτικοποιήσεις. Η ολοκλήρωσή τους δημιουργεί ένα νέο πλαίσιο αντιμετώπισης (και της Ελλάδας).

Περιέργως δε, η έκθεση της DBRS που δημοσιεύτηκε χθες, βάζει μόνο την Ελλάδα στις χώρες με «μέσο» ρίσκο εξόδου από το ευρώ.

https://www.euro2day.gr/news/economy/article/1641133/ta-germanika-shedia-gia-mia-eyroph-kommenh-sta-dyo.html

Κατηγορίες:Διεθνή, Πολιτική

«Η «εξυπηρέτηση» της Αθήνας στο Ισραήλ: Γιατί δεν φοβάται τους S-300 στα χέρια του Άσαντ;»

12/10/2018 1 Σχολιο

File Photo: A Russian anti-aircraft missile system S-300 takes off at the International Army Games 2017 outside the town of Astrakhan, Russia, 05 August 2017 (reissued 24 September 2018). The Russian Defence Ministry on 24 September 2018 said it sent S-300 air defence system to the Syrian forces. EPA, MAXIM SHIPENKOV

Του ΝΙΚΟΥ ΜΕΛΕΤΗ

Ένα μυστικό που είχε αποκαλύψει το 2015 το Reuters ίσως κρύβει την αιτία της ηρεμίας με την οποία το Ισραήλ αντιμετώπισε την είδηση για ανάπτυξη ρωσικών πυραύλων S-300 στην Συρία για την ενίσχυση των κυβερνητικών δυνάμεων του προέδρου Ασαντ.

Η απόφαση της Μόσχας να μεταφέρει και να εγκαταστήσει μέσα σε λίγες ημέρες το ισχυρό αυτό αντιπυραυλικό σύστημα, ήρθε μετά την κατάρριψη του ρωσικού μεταγωγικού αεροσκάφους από φίλια πυρά, καθώς ο πύραυλος που εκτοξεύθηκε από την Συρία στόχευε ισραηλινά αεροσκάφη τα οποία καλύφθηκαν από το ίχνος του ρωσικού αεροσκάφους.

Όμως οι συχνές επιθέσεις που εξαπολύει η ισραηλινή αεροπορία με στόχο την ανάσχεση του Ιράν και της Χεζμπολάχ έχουν προκαλέσει ανησυχία και στην ίδια την Ρωσία καθώς οι συμφωνίες για τους κανόνες εμπλοκής με το Ισραήλ δεν τηρούνται πάντοτε και έτσι τίθενται σε κίνδυνο οι πυκνές αεροπορικές συνδέσεις της Ρωσίας με την βάση Hmeymim νότια της Λαττάκειας τόσο για την μεταφορά προσωπικού όσο και αμυντικού υλικού.

Όμως η Ισραηλινή ηγεσία έδειξε να μην ταράζεται ή πάντως να ανησυχεί ελάχιστα.

  • Ο Ισραηλινός υπουργός Άμυνας Αβιντγκορ Λίμπερμαν από τον Απρίλιο προειδοποιεί ότι το Ισραήλ έχει τις δυνατότητες να καταστρέψει τους S-300 εάν στραφούν από το συριακό έδαφος εναντίον των Ισραηλινών αεροσκαφών. Ο Tzachi Hanegbi Ισραηλινός υπουργός περιφερειακής συνεργασίας και μέλος του Συμβουλίου Εθνικής Ασφαλείας προέβλεψε ότι οι S-300, θα αντιμετωπισθούν αποτελεσματικά από τα Ισραηλινά stealth.

Το Ισραήλ προειδοποίησε ότι θα συνεχίσει κανονικά τις αεροπορικές επιχειρήσεις εναντίον στόχων του Ιράν και της Χεζμπολάχ παρά την παράδοση των S-300 στην Συρία. Αμυντικοί αναλυτές εκτιμούν ότι το Ισραήλ θα επιχειρήσει ένα κτύπημα τις επόμενες ημέρες για να αποδείξει ακριβώς ότι δεν καθηλώνει την αεροπορία του από τον φόβο των S-300.

Τον Δεκέμβριο του 2015 (Σημ. Β.Σ.) το ξένο ειδησεογραφικό πρακτορείο είχε αποκαλύψει ότι μυστικά η Ελλάδα είχε βοηθήσει το Ισραήλ να δοκιμάσει τα αντανακλαστικά της αεροπορίας του απέναντι στους S-300 που στάθμευαν στην Κρήτη και να έχουν την ευκαιρία έτσι τα Ισραηλινά μαχητικά να ασκηθούν σε πραγματικές συνθήκες μάχης και αντιμετώπισης των πυραυλικών συστημάτων S-300 και μελλοντικά S-400 με τα οποία πιθανόν θα εξοπλίζονταν στρατηγικοί αντίπαλοι.

Το Reuters έχει αποκαλύψει ότι οι ρωσικοί S-300 που πωλήθηκαν στην Κύπρο πριν 21 χρόνια και έχουν εγκατασταθεί στην Κρήτη είχαν ενεργοποιηθεί στην διάρκεια των κοινών ελληνο-ισραηλινών ασκήσεων που έγιναν τον Απρίλιο και τον Μάιο του 2015.

  • Έτσι οι Ισραηλινοί μπόρεσαν να ξεκλειδώσουν τα «μυστικά» των S-300 και να μπορούν πλέον με σχετική ασφάλεια να αποκρυπτογραφήσουν το λογισμικό των ρωσικών ραντάρ, ώστε να μπορεί να αντιμετωπίσει αποτελεσματικά η Ισραηλινή πολεμική αεροπορία το «λοκάρισμα» των ρωσικών S-300. Με τις ασκήσεις αυτές το Ισραήλ πέτυχε να αποκωδικοποιήσει το τρόπο που τα ραντάρ των ρωσικών πυραύλων εγκλωβίζουν τους στόχους τους και τα Ισραηλινά μαχητικά συγκέντρωσαν δεδομένα για τα ισχυρά ρωσικά ραντάρ που είναι χρήσιμα για την ανάπτυξη αντίμετρων για την «τύφλωση» ή «παραπλάνηση» τους.

Το Reuters είχε τότε επισημάνει ότι η Ελλάδα είχε προχωρήσει σε αυτή την κίνηση μετά από αίτημα των ΗΠΑ αλλά δεν ήταν γνωστό εάν το Ισραήλ μοιράστηκε τα στοιχεία που συνέλεξε με άλλες χώρες ή αν απλώς τα χρησιμοποίησε αποκλειστικά για τους δικούς του σκοπούς.

Οι πηγές που είχαν κάνει την αποκάλυψη στο Reuters είχαν ζητήσει να μην αποκαλυφθεί ούτε η ταυτότητα τους ούτε η εθνικότητα τους ενώ τόσο οι Έλληνες και Ισραηλινοί στρατιωτικοί αξιωματούχοι αρνήθηκαν να επιβεβαιώσουν την χρήση των S-300 στην διάρκεια των ασκήσεων που διεξήχθησαν στην Ανατολική Μεσόγειο όχι μόνο τον Απρίλιο και Μάιο του 2015 όσο και πιο πριν το 2012 και το 2010.

Οι S-300, είχαν αναπτυχθεί πρώτη φορά στην διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου το 1979 και μπορούν να αποκρούσουν ταυτόχρονα αεροσκάφη και βαλλιστικούς πυραύλους σε απόσταση μεγαλύτερη των 300 χιλιομέτρων.

  • Οι συγκεκριμένες συστοιχίες πυραύλων είχαν αγορασθεί από την Κύπρο το 1997 αλλά η αφόρητη πίεση των ΗΠΑ και της Βρετανίας και του ΝΑΤΟ, αλλά και η αρνητική στάση της κυβέρνησης Σημίτη, υποχρέωσε τον Γλαύκο Κληρίδη να συναινέσει στην μεταφορά των πυραύλων στην Κρήτη.

Το «παρκάρισμα» των S-300 στην Κρήτη απέκτησε εντελώς διαφορετική διάσταση μετά το 2010 όταν επήλθε το ρήγμα στις σχέσεις του Ισραήλ με την Τουρκία (με το επεισόδιο του Μαβή Μαρμαρά), ενώ παράλληλα είχε αρχίσει η ανάπτυξη των σχέσεων της Ελλάδας με το Ισραήλ.

Η Ελλάδα με υψηλό ρίσκο προσέφερε κρίσιμη υπηρεσία στο Ισραήλ που αφορά ζωτικά συμφέροντα του. Μένει να αποδειχθεί ότι αυτή η σχέση θα είναι αμφίδρομη και ότι το Ισραήλ θα ανταποδώσει με αντίστοιχης σημασίας κίνηση, την στρατηγικού χαρακτήρα «εξυπηρέτηση» που προσέφερε η Ελλάδα.

https://www.apopseis.com/i-exypiretisi-tis-athinas-sto-israil-giati-den-fovate-tous-s-300-sta-cheria-tou-asant/

Κατηγορίες:Διεθνή, Εθνικά, Πολιτική

«Περί εμπιστοσύνης, Δικαιοσύνης και Τύπου.»

12/10/2018 Τα σχόλια έχουν κλείσει

«Εδώ και χρόνια συνηθίσαμε στο γεγονός ότι παρά τη θεσμική ανεξαρτησία της Δικαιοσύνης, οι κυβερνήσεις επιλέγουν την ηγεσία της – με ό,τι αυτό συνεπάγεται για τη συμπεριφορά φιλόδοξων δικαστών…»

Από τον Νίκο Κωνσταντάρα στην Καθημερινή
Εδώ και λίγα χρόνια εκτυλίσσεται στην Αθήνα μια δικαστική υπόθεση, που όσο απίστευτη και αν φαίνεται, τόσο σημαντική είναι για την αντίληψή μας για τη Δικαιοσύνη, για την ελευθερία του Τύπου και για την εμπιστοσύνη στους θεσμούς. Την Τρίτη το απόγευμα, στην τελευταία της εξέλιξη, η υπόθεση μεταφέρεται σε αίθουσα του Συμβουλίου Επικρατείας. Εκεί το Ειδικό Δικαστήριο καλείται να συζητήσει την αγωγή κακοδικίας που η επιθεώρηση βιβλίου The Athens Review of Books κατέθεσε εναντίον του προέδρου, δύο αντιπροέδρων και άλλων τριών μελών του Αρείου Πάγου, καθώς και εναντίον δύο εφετών, για αποφάσεις τους κατά του εντύπου. Ισως να μην υπάρχει προηγούμενο στην ιστορία της Δικαιοσύνης σε όλο τον κόσμο (πλην εποχών επανάστασης και ανατροπής καθεστώτος). Και όμως, ούτε στην Ελλάδα ούτε στην υπόλοιπη Ευρώπη είναι ευρύτερα γνωστή η υπόθεση. Πιθανώς όποιοι ακούν γι’ αυτήν δεν μπορούν να κατανοήσουν πώς η ηγεσία του ανώτατου δικαστηρίου μιας χώρας μπορεί να δικαστεί από άλλο δικαστήριο. Πιθανώς πολλοί να αναρωτιούνται εάν τα πράγματα είναι όπως φαίνονται ή αν κάτι κρύβεται που τους εμποδίζει να καταλάβουν, οπότε την αφήνουν για άλλους να ασχοληθούν μαζί της. Ισως, πάλι, γνωρίζοντας ότι η καταδίκη της επιθεώρησης αφορά αγωγή που κατέθεσε ο σημερινός υπουργός Εξωτερικών Νίκος Κοτζιάς, κάποιοι πιστεύουν ότι είναι πολιτικό το ζήτημα, οπότε καλύτερα να αφεθεί στους επαγγελματίες του χώρου να ασχοληθούν. Πιθανώς όλες αυτές οι σκέψεις να αναμειγνύονται και να αποτρέπουν ευρύτερη συζήτηση γύρω από το θέμα.
Η υπόθεση αφορά καταδίκη της Athens Review of Books για μια επιστολή αναγνώστη, πριν υπουργοποιηθεί ο κ. Κοτζιάς και πριν επιλεγούν για τα σημερινά τους αξιώματα οι ανώτατοι δικαστικοί. Το ζήτημα είναι, προφανώς, πολύπλοκο, η ουσία όμως είναι απλή: στην Ελλάδα έως και η ηγεσία του Αρείου Πάγου μπορεί να κληθεί να λογοδοτήσει για αποφάσεις της εις βάρος πολιτών. Την ίδια ώρα, βέβαια, προκύπτει ζήτημα εμπιστοσύνης στους θεσμούς, όταν αναλογιζόμαστε πώς η υπόθεση πήρε αυτή την τροπή και ποια η σχέση μεταξύ δικαστικής και εκτελεστικής εξουσίας.
Στην κυνική εποχή μας, λίγοι πλέον λογαριάζουν ποιος λέει ή γράφει ή αποφασίζει κάτι, χωρίς να μας ενδιαφέρει περισσότερο το ποιος είναι και ποιο το προσωπικό του συμφέρον στην υπόθεση, καθώς και ποιες οι διασυνδέσεις του με κάποια πολιτική ομάδα. Στις ΗΠΑ αυτές τις μέρες, στη διαδικασία επικύρωσης της υποψηφιότητας νέου μέλους του Ανώτατου Δικαστηρίου, βλέπουμε ότι τα πολιτικά πάθη έφθασαν να καθορίζουν έως και την αντίληψη για το εάν κάτι είναι αληθές ή όχι. Για ποια εμπιστοσύνη θα μπορούμε να μιλάμε όταν μέλη του Ανωτάτου Δικαστηρίου θα έχουν επιλεγεί μέσα από μια διαδικασία που μόνο την έννοια της Δικαιοσύνης δεν υπηρετεί; Χωρίς να εισέλθουμε στην ουσία των καταγγελιών εναντίον του δικαστή Μπρετ Κάβανο (στις οποίες οι εμπλεκόμενοι στην υπόθεση οφείλουν να μπουν), είναι προφανές πως το κύρος της Δικαιοσύνης έχει υποστεί καίριο πλήγμα απ’ αυτήν την υπόθεση.
Στις ΗΠΑ, η επιλογή των μελών του Ανωτάτου Δικαστηρίου είναι ιδιαίτερης σοβαρότητας ζήτημα, επειδή η θέση είναι ισόβια (ή έως ότου ο ίδιος ο δικαστής επιλέξει να αποσυρθεί) και επειδή οι αποφάσεις του δικαστηρίου μπορούν να καθορίσουν τις κοινωνικές και πολιτικές εξελίξεις για πολλά χρόνια.
Στη χώρα μας, οι ανώτατοι δικαστές συνταξιοδοτούνται όταν φθάσουν στο όριο ηλικίας και δεν απολαμβάνουν την παντοδυναμία των Αμερικανών συναδέλφων τους. Η επιλογή των Ελλήνων ανώτατων δικαστών δεν θεωρείται σχεδόν κοσμογονικό γεγονός, όπως συμβαίνει με τα μέλη του Supreme Court των ΗΠΑ. Εδώ και χρόνια συνηθίσαμε στο γεγονός ότι παρά τη θεσμική ανεξαρτησία της Δικαιοσύνης, οι κυβερνήσεις επιλέγουν την ηγεσία της – με ό,τι αυτό συνεπάγεται για τη συμπεριφορά φιλόδοξων δικαστών πριν από την επιλογή τους και για τις μετέπειτα αποφάσεις τους. Στο κάτω κάτω, όμως, οι δικαστές δεν θα βρίσκονται στα ανώτατα αξιώματα για πολλά χρόνια και, όπως βλέπουμε σήμερα, μπορεί να κληθούν να λογοδοτήσουν για τις αποφάσεις τους.
Στις ΗΠΑ, η πολιτική χροιά των αποφάσεων ενός δικαστή κρίνει εάν θα επιλεγεί από τον πρόεδρο και εάν θα εγκριθεί από την πλειοψηφία των γερουσιαστών ώστε να προωθήσει τη δική τους πολιτική. Είναι κυνικό το σύστημα, αλλά όσο υπήρχε η αίσθηση πως οι υποψήφιοι είχαν τα προσόντα για να είναι καλοί δικαστές, υπήρχε μεγάλος βαθμός αποδοχής από τους πολιτικούς αντιπάλους και από την κοινωνία. Η απροκάλυπτη πολιτική υποστήριξη προς έναν ακατάλληλο υποψήφιο, όμως, είναι πρωτοφανής και θα αφήσει κληρονομιά ακόμη πιο έντονης πολιτικής πόλωσης και κυνισμού. Μπροστά στα μάτια μας βλέπουμε να κλονίζεται ένας κορυφαίος θεσμός.
Θα δούμε και τις συνέπειες
Στην Ελλάδα φθάσαμε πριν από πολλά χρόνια σε τέτοιον κυνισμό, όσον αφορά τις επιλογές των κυβερνήσεων – γνωρίζουμε ότι λίγοι πολιτικοί έχουν το ανάστημα να θέτουν τους θεσμούς πάνω από το δικό τους συμφέρον. Διαισθανόμαστε, επίσης, ότι στον χώρο της Δικαιοσύνης κινούνται ρεύματα που οι πολίτες δεν μπορούν να διακρίνουν. Συνηθισμένοι στον κυνισμό, καχύποπτοι πάντα, αλλά περιέργως πάντα ελπίζοντας σε κάτι καλύτερο, αρνούμαστε να πιστέψουμε τα χειρότερα. Ακόμη και όταν ίσως είναι οφθαλμοφανή.

https://athensreviewblog.wordpress.com/2018/10/08/8oct18/#more-88

Κατηγορίες:Πολιτική
Αρέσει σε %d bloggers: