«Γρ. Αποικιών: To δημοψήφισμα του 1950 αντιπροσωπευτική έκφραση του κυπριακού λαού.»

16/02/2017 Σχολιάστε

J. M. Addis:  Μισητή η πολιτική μας της Δικοινοτικής Αυτοδιάθεσης

Μετά το δημοψήφισμα της 15ης Ιανουαρίου 1950 για Ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα,  ένας αξιωματούχος του Στέιτ Ντιπάρτμεντ εξέφρασε την άποψη προς την  βρετανική πρεσβεία στην Ουάσιγκτον  πως αν πιεστεί το τμήμα του για το δημοψήφισμα θα επικαλούνταν π.χ. πως «το δημοψήφισμα δεν αντιπροσώπευε μια έγκυρη έκφραση των επιθυμιών του κυπριακού λαού».

Η βρετανική πρεσβεία στην Ουάσιγκτον ενημέρωσε αμέσως το  Γραφείο Αποικιών το  οποίο απάντησε δια της αξιωματούχου του δίδας Μαίρης Φίσιερ τονίζοντας: «Είμαι εναντίον οποιουδήποτε – είτε αυτό είναι το Στέιτ Ντιπάρτμεντ ή οποιοσδήποτε άλλος – που ισχυρίζεται πως το δημοψήφισμα δεν μπορεί να παρουσιαστεί ως αντιπροσωπευτική έκφραση των επιθυμιών του κυπριακού λαού, αλλά εισηγούμαι να μη λεχθεί κάτι τέτοιο προς το παρόν, μέχρι να μάθουμε ποια τακτική θα ακολουθήσουμε αναφορικά με το δημοψήφισμα».

Ude 3c

Η δεύτερη σελίδα του υπομνήματος Addis 30.4.1958 προς το Υπουργικό

Ενώ και δεύτερος  ανώτερος αξιωματούχος του Γρ. Αποικιών, ο κ.. Φλέτσερ Κούκ,  δήλωνε : « Είναι στρατηγικοί οι λόγοι που η Βρετανία δε δέχεται την Ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα».

(Σημ. Το έτος εκείνο οι Αμερικανοί ζήτησαν βάση στο νησί από την βρετανική κυβέρνηση η οποία δέχθηκε και είχαν επισκεφθεί και το νησί επιλέγοντας περιοχές, αλλά η βρετανική κυβέρνηση μετάνιωσε αρνούμενη προσφέροντάς να τους εξυπηρετήσει η ίδια μέσω των βρετανικών βάσεων. Τον ίδιο καιρό ήταν που οι Βρετανοί είχαν ήδη αποφασίσει, πολύ πριν  τα θαλασσώματα του Σουέζ, να μετέφερναν το αρχείο τους από την Αίγυπτο στην Κύπρο).

Ude 4dΤο γιατί το Φόρειν ΄Οφις καταπάτησε την αντιπροσωπευτική εκείνη έκφραση των επιθυμιών του κυπριακού λαού δεν νομίζω να το καυτηρίασε καλύτερα κανένας άλλος από τον αξιωματούχο του Φόρειν Όφις J. M. Addis ο οποίος στις 30 Απριλίου 1958  και καθώς ετοιμαζόταν το σχέδιο Μακμίλλαν (και δεύτερο σχέδιο με βάση στην Τουρκία)  σε συνεργασία με τον Δρ. Νιχάτ Ερίμ,  που μασκαρεύτηκε αργότερα σε συμφωνίες Ζυρίχης και Λονδίνου, έγραψε μαστιγωτικά τι ένοιωθε για την πολιτική του υπουργείου του σε σχέση με την Κύπρου. Σε υπόμνημα προς το υπουργικό.  για να μείνει ιστορική κληρονομιά στο Βρετανικό Εθνικό Αρχείο, ονομάζονται την πολιτική τους ως μια μισητή,  πολιτική, odious policy έγραψε μεταξύ άλλων:

«Η γενική πολιτική μας για τις μη  αυτό-κυβερνούμενες περιοχές είναι να τις οδηγήσουμε προς το δρόμο της αυτοκυβέρνησης και στα επίπεδα εκείνα που θα μπορούν να αποφασίσουν μόνες τους για το μέλλον τους.  Είναι σφόδρα ενάντια στις παραδόσεις μας να περιορίζουμε την ελευθερία επιλογής όταν έρχεται η ώρα της ανεξαρτησίας. Στρατηγικές ανάγκες και άλλες καταστάσεις μπορούν να καθυστερήσουν αυτή τη διαδικασία όπως π.χ. το Χονγκ -Κογκ αλλά δεν μπορούν να την σταματήσουν για πάντα. Η αρχή της ‘ΔΙΚΟΙΝΟΤΙΚΗΣ ΑΥΤΟΔΙΑΘΕΣΗΣ΄ την οποία περιγράφει η δήλωση της 19ης Δεκεμβρίου 1956 είναι ΜΙΣΗΤΗ (odious) γιατί αρνείται την ενότητα σε μια μικτή κοινότητα. Είναι το αντίθετο από  ότι προσπαθούμε να κάνουμε στην Νότια Ανατολική Ασία και στις Δυτικές Ινδίες. Ο Διαχωρισμός είναι ιδιαίτερα αρνητικός σε μια περιοχή τόσο μικρή όσο η Κύπρος και μάλιστα σε Μεσογειακό περιβάλλον.

Γι΄αυτούς τους λόγους η δική μου άποψη είναι πως η μόνη σωστή λύση για την Κύπρο είναι η αυτοδιάθεση που οδηγεί στην ένωση. Αντιλαμβάνομαι, βέβαια ότι είναι εντελώς αδύνατο για την σημερινή κυβέρνηση (Μακμίλλαν) να διακηρύξει αυτή τη λύση ως το σωστό στόχο, αν όχι για τίποτε άλλο για την δήλωσή μας της 19ης Δεκεμβρίου 1956. Μου φαίνεται πως η μόνη λύση για να βγει η κυβέρνηση της Α.Μ από τη δυσκολία είναι να δηλώσει δημόσια πως όλες οι απόπειρες συμβιβαστικής λύσης μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας απέτυχαν και να συνεχίσουμε να κυβερνούμε με τον τρόπο που πιστεύουμε είναι καλύτερος. Δίχως να δεσμευόμαστε για νέες συνομιλίες… Δεν πιστεύω οι δυσκολίες αυτές θα είναι μεγαλύτερες από εκείνες που θα δημιουργηθούν αν εγκριθούν τα σχέδια που έχουμε ετοιμάσει. Αν δεν τα εφαρμόσουμε τουλάχιστον θα βρισκόμαστε στο δρόμο για μια μόνιμη και σταθερή λύση η οποία θα βασίζεται στις βασικές αρχές της γενικής μας πολιτικής».

Ποίος άραγε μπορεί να αμφισβητήσει τα όσα προνοητικά έγραψε ο κ. Addis το 1958 και ότι οι δυσκολίες που τόσο σοφά προέβλεψε ακόμα βασανίζουν αυτό το νησί με την μισητή δικοινοτική αυτοδιάθεση που δεν είναι άλλη από την ρατσιστική δικοινοτική διζωνική ομοσπονδία;

Χρησιμοποιώντας τα λόγια του κ. Addis, μπορούμε να πούμε σήμερα το ίδιο στον Πρόεδρο Αναστασιάδη, στο ΔΗΣΥ, στο ΑΚΕΛ  και όσους υποστηρίζουν την μισητή δικοινοτική αυτοδιάθεση, δηλαδή την αντιδημοκρατική, διζωνική δικοινοτική ομοσπονδία,  που απαίτησε και  ο Ρ. Ντενκτάς στις 12.8.1974 στη Γενεύη 2. ΄Ότι με τα μυαλά και την δουλοπρεπή πολιτική εξευμενισμού του θύτη που ακολουθούν,  καθοδηγούμενοι από το Φόρειν ΄Οφις, γιατί η μισητή ΔΔΟ δεν ήταν εφεύρημα των Ελληνοκυπρίων, η τραγωδία της νήσου και του λαού θα είναι πια ολοκληρωτική. Αν δεν τερματίσουν τις εξευτελιστικές αυτές συνομιλίες παράδοσης που δεν είναι τίποτα άλλο από τη συνέχιση της απεχθούς και μισητής πολιτικής που χάραξε το Φόρειν ΄Οφις από το 1955-59 σε συνεργασία με την Τουρκία.

Η Ελλάδα για την Ένωση

Στις 2 Μαΐου 1951 ο Έλληνας πρέσβης στο Λονδίνο μετέφερε προφορικό διάβημα της ελληνικής Κυβέρνησης προς στον Βρετανό Υπ. Εξωτερικών για σεβασμό του αποτελέσματος του δημοψηφίσματος και ΄Ενωση της νήσου με την Ελλάδας, δηλώνοντας ότι η Ελλάδα έθετε στη διάθεση της κυβέρνησης της Α. Μεγαλειότητας της Βρετανίας όποιες στρατηγικές βάσεις ήθελε στην Κύπρο και σε άλλα μέρη της ελληνικής επικράτειας, ο Βρετανός Υπ. Εξωτερικών απέρριψε κάθε συζήτηση των ελληνικών προτάσεων…

Στις 11 Μαΐου 1951 ακολούθησε απάντηση του τότε Έλληνα πρωθυπουργού Σοφοκλή Βενιζέλου, ο οποίος σημείωνε μεταξύ άλλων ότι « αν η βρετανική απάντηση δημοσιοποιηθεί θα έχει δυσάρεστες επιπτώσεις… η Βρετανία θα μπορούσε να προβεί σε μια τέτοια χειρονομία με μεγάλη ευκολία… για την ελληνική κυβέρνηση το θέμα παρέμενε ανοικτό».

Η βρετανική κυβέρνηση αποφάσισε να ΜΗΝ απαντήσει στο εμπιστευτικό διάβημα του Βενιζέλου…. Η ελληνική πρόταση προς τους Βρετανούς επαναλήφθηκε το 1953 αλλά το Λονδίνο απάντησε με την ίδια αδιάλλακτη γραμμή. Τον δε Ιανουάριο του 1954 όταν ο Στρατάρχης Αλ.  Παπάγος ήθελε να επισκεφθεί το Λονδίνο, η βρετανική κυβέρνηση του διαμήνυσε μέσω του Βρετανού πρέσβη στην Αθήνα ότι αν είχε σκοπό να εγείρει το θέμα της Ενώσεως της Κύπρου με την Ελλάδα να το ξεχνούσε. Τέτοιο θέμα δεν υπήρχε και θα έπαιρνε την ίδια αρνητική απάντηση που του είχαν δώσει στις 22 Σεπτεμβρίου 1953.

Τα βρετανικά Αρχεία ανατρέπουν τους ισχυρισμούς ότι η Ελλάδα δεν ενδιαφέρθηκε. Στις 26 Ιουλίου 1950 ο Πρόεδρος της Βουλής των Ελλήνων έστειλε στον αρχηγό του Βρετανικού Κοινοβουλίου την ομόφωνη απόφαση της Βουλής των Ελλήνων που είχε ως εξής:

«Τα μέλη της Ελληνικής Βουλής τα οποία αντιπροσωπεύουν όλο το φάσμα της κοινής γνώμης, ομόφωνα απευθύνονται στα μέλη του βρετανικού κοινοβουλίου και ζητούν όπως η Κύπρος να μη στερηθεί εκείνο που παραχωρείται σε άλλους λαούς  κάτω από βρετανική κατοχή.  Εκφράζουν την πεποίθησή τους ότι η πατροπαράδοτη βρετανική έννοια της δικαιοσύνης θα επιβληθεί και στην περίπτωση της Κύπρου.  Πιστεύουν πως τα μέλη της βρετανικής βουλής θα εξυπηρετήσουν την δικαιοσύνη αν υψώσουν τις φωνές τους και υποστηρίξουν την Ένωση της Κύπρου με τη Ελλάδα. Με μια τέτοια πράξη θα εξασφαλίσουν και τα κοινά συμφέροντα των χωρών μας και θα ενδυναμώσουν τις πολύχρονες φιλίες μεταξύ των δύο χωρών μας».

(Από το βιβλίο της γράφουσας ‘Από την Ένωση στην Κατοχή’, Λευκωσία 1995, με χρηματοδότηση της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Κύπρου).

http://agora-dialogue.com/2017/02/16/γρ-αποικιών-to-δημοψήφισμα-του-1950-αντιπρ/

«Ο λάθος ταξικός εχθρός.»

16/02/2017 Σχολιάστε
Ακούμε συχνά ότι η κοινωνία είναι «άδικη». Πολλοί αισθάνονται ριγμένοι από «το σύστημα». Σίγουρα όλοι έχουμε νοιώσει ότι κάποιοι ζουν εις βάρος μας. Ποιοί όμως είναι αυτοί; Πώς μια μειοψηφική ομάδα ανθρώπων καταφέρνει να ευημερεί χωρίς να κοπιάζει; Συνήθως, τέτοια φαινόμενα αποδίδονται αόριστα στην ταξική κοινωνία. Οι ευημερούντες ταυτοποιούνται σχεδόν αυτόματα ως μέλη της «άρχουσας τάξης», του ταξικού εχθρού. Η αντίληψη αυτή προέρχεται κυρίως από τον Μαρξ και εμπεριέχει την εχθρότητα προς τον καπιταλισμό αλλά και προς όποιον καταφέρνει να εξελίσσεται μέσα σε αυτόν. Υπάρχει όμως μια πολύ σημαντική ένσταση στο μαρξιστικό οικοδόμημα, την οποία εκφράζει ο Hans Hermann Hoppe. Ο Hoppe ισχυρίζεται ότι αν και ο συλλογισμός του Μαρξ είναι κατά βάση σωστός, η εσφαλμένη αφετηρία τον οδηγεί όχι απλά σε λανθασμένα συμπεράσματα και προτάσεις, αλλά σε υπονόμευση τελικά του ίδιου του σκοπού του. Κατά τον Hoppe η κοινωνία είναι ταξική αλλά η άρχουσα τάξη δεν είναι αυτή που βλέπει ο Μαρξ.
Του Ιάσονα Κωνσταντινίδη
Ας δούμε αρχικά πώς περιγράφει την κατάσταση η Μαρξιστική θεωρία:
Στην κοινωνία, μια μειοψηφία ανθρώπων, η άρχουσα τάξη, επιβάλλεται στους υπολοίπους και τους εκμεταλλεύεται οικονομικά. Η άρχουσα τάξη είναι εξ ορισμού συσπειρωμένη γύρω από την προσπάθεια διατήρησης της εξουσίας και αύξησης της ωφέλειας από την εκμετάλλευση αυτή. Όντας μικρότερη πληθυσμιακά, άρα εύκολα ανατρέψιμη, δημιουργεί ένα σύνολο περιοριστικών κανόνων που εφαρμόζει στους καταπιεσμένους διαιωνίζοντας την ταξική δομή της κοινωνίας. Σχηματίζει για αυτόν τον σκοπό το κράτος. Παράλληλα, ο εσωτερικός ανταγωνισμός εκτοπίζει από την άρχουσα τάξη τους πιο αδύναμους και οδηγεί σε ολοένα και μεγαλύτερη συγκέντρωση της εξουσίας αλλά και ανάγκη ιμπεριαλιστικής διεύρυνσης της βάσης των καταπιεσμένων. Έτσι η άρχουσα τάξη θα καταλάβει όλον τον κόσμο και, χωρίς άλλο περιθώριο επέκτασης, θα επέλθει στασιμότητα και οικονομική κρίση. Η κρίση θα οδηγήσει τους καταπιεσμένους να αποκτήσουν ταξική συνείδηση, να συνειδητοποιήσουν ότι ως ομάδα αποτελούν θύματα εκμετάλλευσης. Όντας εκ των πραγμάτων ισχυρότεροι, και ενωμένοι πλέον, οι καταπιεσμένοι θα επαναστατήσουν, η κοινωνία θα γίνει αταξική και οι άνθρωποι θα ζουν ως «ελεύθερα συνεταιρισμένοι παραγωγοί» σε συνθήκες πρωτόγνωρου πλούτου.
Με απλά λόγια, ο Μαρξ μας λέει ότι μια μικρή ομάδα ανθρώπων ζει μόνιμα εις βάρος όλων των υπολοίπων και χρησιμοποιεί το κράτος και τους μηχανισμούς του για να διατηρήσει αυτή την κατάσταση. Αυτό που επισημαίνει όμως ο Hoppe είναι ότι παρόλο που ο Μαρξισμός υιοθετεί όλα αυτά τα σωστά συμπεράσματα, είναι αυτός που ευθύνεται για την υπονόμευσή τους. Και το κάνει αυτό γιατί στηρίζει την ταξική περιγραφή της κοινωνίας στην εντελώς αβάσιμη θεωρία της εκμετάλλευσης. Προσπαθώντας να μεταφέρει τις συνθήκες εκμετάλλευσης από τις φεουδαρχικές κοινωνίες στον καπιταλισμό, κάνει το σφάλμα να εντοπίσει την εκμετάλλευση στην υπεραξία, στην διαφορά δηλαδή του εργατικού κόστους παραγωγής από την εμπορική αξία. Σε ένα φεουδαρχικό καθεστώς είναι σαφές ότι ο φεουδάρχης εκμεταλλεύεται τον δουλοπάροικο. Το κέρδος του ενός είναι ζημιά για τον άλλο. Ο δουλοπάροικος βέβαια εξαναγκάζεται σε αυτή τη σχέση κυρίως επειδή δεν «δικαιούται» να αποκτήσει γη. Ειδάλλως, σίγουρα κάποιοι θα επέλεγαν να ζουν από την δική τους παραγωγή αντί να εργάζονται για κάποιον φεουδάρχη. Στην καπιταλιστική κοινωνία ο εργαζόμενος δεν εξαναγκάζεται σε κάποια σχέση εργασίας. Έχει κάθε δικαίωμα να λειτουργήσει ως παραγωγός. Η υπεραξία δημιουργείται επειδή ο εργοδότης είναι διατεθειμένος να περιμένει την ολοκλήρωση της παραγωγής για να απολαύσει τα κέρδη του ενώ ο εργαζόμενος προτιμά την άμεση κατανάλωση. Προσλαμβάνοντας λοιπόν τον εργαζόμενο, ο εργοδότης δεν τον εκμεταλλεύεται αλλά ανταλλάσσει με αυτόν άμεση με, μεγαλύτερη, μελλοντική κατανάλωση. Σε αντίθεση με την περίπτωση της δουλείας ή της φεουδαρχίας, αυτή η σχέση εργασίας δεν είναι ένα παιχνίδι μηδενικού αθροίσματος. Και τα δύο μέρη βγαίνουν κερδισμένα.
Ο εργοδότης και ο εργαζόμενος μπορούν να δεσμευτούν σε μια τέτοια συμφωνία, ειδικά μακροχρόνια, μόνο αν ξέρουν ότι κανένας άλλος δεν έχει δικαίωμα χρήσης των μέσων που θα χρησιμοποιήσουν, αν υπάρχει δηλαδή ιδιοκτησία. Δεν μπορεί λοιπόν η ιδιοκτησία να είναι φορέας εκμετάλλευσης, ούτε οι εργοδότες να αποτελούν την άρχουσα τάξη. Ο Hoppe, αντίθετα, εντοπίζει την εκμετάλλευση στην καταπάτηση της ιδιοκτησίας. Η άρχουσα τάξη αποτελείται από αυτούς που αποκτούν ιδιοκτησία όχι με παραγωγή ή εθελοντική συναλλαγή, αλλά με κλοπή και αρπαγή. Η τάξη των καταπιεσμένων είναι η τάξη των εργαζομένων, των παραγωγών και των κάθε μορφής νόμιμων ιδιοκτητών που χάνουν τελικά μέρος της παραγωγής και της περιουσίας τους. Μεταξύ αυτών των τάξεων παρατηρούνται όλα τα φαινόμενα που περιγράφει ο Μαρξ: Η εκμετάλλευση, η λειτουργία του κράτους υπέρ της άρχουσας τάξης και η αναγκαιότητα της ταξικής συνείδησης.  Και φυσικά, είναι εμφανές ότι όσο αυτή η άρχουσα τάξη διευρύνεται, επέρχεται στασιμότητα και οικονομική κρίση.
Η επικράτηση όμως της εσφαλμένης μαρξιστικής θεώρησης στρέφει τους εργαζόμενους εναντίον των εργοδοτών, αντί των πραγματικών εκμεταλλευτών τους. Οι μαρξιστές κάνουν τελικά αυτό το οποίο προσάπτουν στους καπιταλιστές. Τροφοδοτούν ιδεολογικά έναν ψευδή και αβάσιμο ταξικό διαχωρισμό, αποτρέποντας την δημιουργία ταξικής συνείδησης και διευκολύνοντας την άρχουσα τάξη να παραμένει άρχουσα.
Μέσω της λιμπερταριανής φιλοσοφίας, και της αντίστοιχης οικονομικής προσέγγισης, ο Hoppe θεωρεί ότι μπορεί να δημιουργηθεί ταξική συνείδηση. Η άρχουσα τάξη τότε θα ανατραπεί και η κοινωνία θα γίνει αταξική. Όχι φυσικά μια Μαρξιστική εξισωτική αταξική κοινωνία, χωρίς ιδιοκτησία των μέσων παραγωγής, αλλά μια κοινωνία βασισμένη στην ιδιοκτησία, ρυθμιζόμενη αποκλειστικά από ιδιωτικό δίκαιο.
Σε μια τόσο σύντομη παρουσίαση δεν είναι εύκολο να αναλυθούν σε βάθος τα επιχειρήματα και οι θέσεις αυτής της ανάλυσης. Ο αναγνώστης πρέπει να ανατρέξει στα κείμενα του Hoppe, αλλά και στα αντίστοιχα της άλλης πλευράς, για να διαμορφώσει γνώμη. Το συμπέρασμα όμως του Hoppe είναι σαφές: Μια κοινωνία που δεν σέβεται την ιδιοκτησία κρύβει σίγουρα μια άρχουσα τάξη. Αρκεί τα θύματα να συνειδητοποιήσουν την θέση τους, και η άρχουσα τάξη είναι καταδικασμένη. Η κοινωνία θα εξελιχθεί σε κοινωνία ιδιωτικού δικαίου, βασισμένη στην ιδιοκτησία, και η εκμετάλλευση θα είναι αδύνατη.
Η παραπάνω παρουσίαση των θέσεων του Hans Hermann Hoppe βασίζεται στο άρθρο του «Marxist and Austrian Class Analysis», The Journal of Libertarian Studies, Vol IX, No. 2 (Fall 1990).

«Σχέδιο Β δεν υπάρχει – μόνο Δικοινοτική Διζωνική Ομοσπονδία!»

14/02/2017 Σχολιάστε

Κάποτε πρέπει να θυμίζουμε ορισμένα πράγματα.

pin-ddoΣυχνά γράφεται ότι η κυπριακή κυβέρνηση δεν έχει Σχέδιο Β. Το είπε  (9.8.2014) και  ο Πρόεδρος Αναστασιάδης το 2014 σε συνέντευξή του στον ‘Εθνικό Κήρυκα’ Νέας Υόρκης. «Δεν υπάρχει σχέδιο Β το περίγραμμα της λύσης ήδη υπάρχει» δηλαδή η Δικοινοτική Διζωνική Ομοσπονδία.

Ούτε τα ψηφίσματα του ΟΗΕ έχουν άλλο από την Δικοινοτική Διζωνική Ομοσπονδία,  αλλά το σπουδαιότερο είναι ότι  ούτε το Λονδίνο έχει σχέδιο Β που εξηγεί κα γιατί τα ψηφίσματα δεν έχουν επίσης, εφόσον οι Βρετανοί είναι οι συγγραφείς των ψηφισμάτων αυτών. Εξού και κανένα δεν ονομάζει την ΤΟΥΡΚΙΑ ως τον εισβολέα…

Στις 2 Μαρτίου 2004 το είπε ο τότε Βρετανός Υπ. Εξωτερικών και Κοινοπολιτείας Τζάκ Στρο από τη βήμα της Βουλής των Κοινοτήτων

«In a sense, there is no plan B. If no agreement can be reached, a divided Cyprus will come into the European Union. There is only a plan A…»  (Ουσιαστικά δεν υπάρχει σχέδιο Β, αν δεν υπάρξει συμφωνία, μια μοιρασμένη Κύπρος θα μπεί στην ΕΕ. Υπάρχει μόνο ένα Σχέδιο Α…).

Και επειδή η βρετανική πολιτική δεν αλλάζει με αλλαγή προσώπων αλλά συνεχίζει και ενισχύεται και αποθρασύνεται με την βοήθεια δικών μας τεμενάδων τόσο προς τους αυτούς  όσο και προς στους Τούρκους, θυμίζω την δήλωση του τότε Βρετανού Υφυπουργού Ευρώπης Τζίμ Μέρφυ τον Οκτώβριο του 2008.  Την οποία  έκανε μετά την επίσκεψη Δημήτρη  Χριστόφια στο Λονδίνο και την συνάντησή του με τον ‘φίλο’ του Γκόρτον Μπράουν τότε Βρετανό Πρωθυπουργό και τις διαμαρτυρίες των Τούρκων που ακολούθησαν, για επίσκεψη και του Μεχμέτ Αλί Ταλάτ με τον Βρετανό πρωθυπουργό.

«Δεν έχουμε σχέδιο Β ή σχέδιο Γ, έχουμε μόνο ένα σχέδιο: Μια διζωνική, δικοινοτική ομοσπονδία. Μπορούμε να συζητήσουμε τις λεπτομέρειες όμως αυτό είναι το μόνο σχέδιο που έχουμε και δεν υπολογίζουμε σε αποτυχία. Ελπίζουμε στον Χριστόφια και τον υποστηρίζουμε και επίσης στον Ταλάτ… Μόλις αρχίσει η διαδικασία των Ηνωμένων Εθνών και ο Ταλάτ μπορεί και συγκεκριμένα πρέπει να καλεστεί να συναντήσει τον πρωθυπουργό».

«We do not have a plan B or plan C, we only have one plan; a Bi-zonal, bi-communal federation. We can discuss the details but that is the only plan we have and we do not contemplate failure. We are hopeful of and supporting Christofias and also Talat… Once the UN process starts Talat also could be and in fact should be invited to meet the PM».

Τζίμ Μέρφυ – «Δεν έχουμε σχέδιο Β ή Γ.»

Δημήτρης Χριστόφιας – «Δεν έχω σχέδιο Β.»

Τζίμ Μέρφυ – «Δεν θα επιτρέψουμε αποτυχία»

Παρόμοια εκφράστηκε και ο λόρδος Χάνει σε κάποια φάση, και ο τότε (2004) Αμερικανός Υπουργός Εξωτερικών Kόλιν Πάουελ και ο ΓΓ του ΟΗΕ Κόφι Ανάν στον οποίο το Λονδίνο είχε φορτώσει το ‘σχέδιο’ Ανάν. Το ανέφερε η Βουλευτής Ann Winterton από το βήμα της Βουλής των Κοινοτήτων στις 26 Μαΐου 2004. «Δεν υπάρχει σχέδιο Β… δεν υπάρχει οτιδήποτε άλλο» είχε πεί ο Αμερικανός ΥΠΕΞ, και ο Ανάν ότι «Δεν υπάρχει άλλο πλάνο – αυτό είναι».

Το ότι δεν υπήρχε σχέδιο Β εκτός από την βρετανο-τουρκική ΔΔΟ  το προσυπόγραψε και ο μ. Τάσσος Παπαδόπουλος με την 8η Ιουλίου  2006 αγνοώντας την απόφαση του 76%…

‘Ετσι η Κύπρος προχωρεί σταθερά προς την δικοινοτική, διζωνική ομοσπονδιακή (τάχα,  που έχει μετατραπεί σε συν-συνομοσπονδία και βάλε) εκτέλεσή της όπως επιθυμεί ο Μουσταφά εφέντη, ο μάστρος του και εισβολέας και κατακτητής Τουρκία και Φόρειν ΄Οφις που δεν είχαν και δεν έχουν σχέδιο Β μέχρι την τελική πτώση της Κυπριακής Δημοκρατίας. Τουρκοποίηση δηλαδή. Με τους δικούς μας πολιτικο-κομματικούς ηγέτες και κυβέρνηση ανίκανους να την εγκαταλείψουν . Το μόνο που το έκανε μέχρι σήμερα είναι το ΚΚΕ.

Φανούλα Αργυρού

https://tanea-diaspora.net/

«Μετά την απαξίωση του υποθαλάσσιου ορυκτού πλούτου Νότια της Κρήτης τι πρέπει να γίνει.»

13/02/2017 1 Σχολιο

 

 

Η. Κονοφάγος, Ν. Λυγερός, Α. Φώσκολος

Στην Μνήμη της Αντιπεριφεριάρχου Ενέργειας Κρήτης ΒΙΡΓΙΝΙΑΣ ΜΑΝΑΣΑΚΗ που πάντα πίστευε στην ανάδειξη του υποθαλάσσιου oρυκτού πλούτου της Κρήτης.

Mε την πρώτη εικόνα μας υπενθυμίζουμε ότι στις 30 Σεπτεμβρίου του 2011 το Yπουργείο Eνέργειας προκήρυξε διεθνή διαγωνισμό διεξαγωγής μη αποκλειστικών σεισμικών ερευνών σε μία τεράστια θαλάσσια περιοχή 220.000 τετραγωνικών χιλιομέτρων του Ιονίου Πελάγους και Νότια της Κρήτης.

Σκοπός του Υπουργείου Ενέργειας ήταν η απόκτηση νέων γεωλογικών και γεωφυσικών πληροφοριών με αποκλειστικό στόχο την προσέλκυση επενδύσεων από Πετρελαϊκές Εταιρείες για τον εντοπισμό κοιτασμάτων υδρογονανθράκων. Στον διαγωνισμό αυτό ανταποκρίθηκαν 8 μεγάλες εταιρείες με αντίστοιχες προσφορές εκτέλεσης δικτύου υποθαλάσιων σεισμικών καταγραφών δύο διαστάσεων. Μετά από αξιολόγηση οι εργασίες των σεισμικών αυτών καταγραφών ανατέθηκαν σε μία και μοναδική εταιρεία την Νορβηγική PGS.

Με την υπογραφή της σχετικής σύμβασης εκτέλεσης των σεισμικών καταγραφών διαπιστώθηκε οικονομική αδυναμία της Νορβηγικής Εταιρείας να πραγματοποιήσει ένα πυκνό ομοιόμορφο δίκτυο σεισμικών καταγραφών δύο διαστάσεων στο σύνολο της έκτασης των 220.000 km2. Η PGS εξετέλεσε ένα αρκετά πυκνό σεισμικό δίκτυο καταγραφών στο βόρειο Ιόνιο και ένα εξαιρετικά αραιό δίκτυο Νότια της Κρήτης. Το συνολικό μήκος των καταγραφών που τελικά πραγματοποιήθηκε υπολογίζεται της τάξης των 12.500 χιλιόμετρων, ενώ το αρχικό συμβόλαιο ήταν για 8.000 χιλιόμετρα.

Η Εταιρεία γνώριζε ότι στο Βόρειο Ιόνιο -σε αντίθεση με την Νότια Κρήτη- υπήρχε προγενέστερο εκτεταμένο σεισμικό δίκτυο καταγραφών. Οι νέες καταγραφές της PGS κόστισαν πάνω από 60 εκατομμύρια δολάρια ενσωματώθηκαν στο πακέτο των παλαιότερων σεισμικών καταγραφών, ώστε το σύνολο των γεωφυσικών υποθαλάσσιων στοιχείων να μπορέσουν να πωληθούν ευκολότερα στις πετρελαϊκές εταιρείες έρευνας και παραγωγής κοιτασμάτων υδρογονανθράκων.

Με βάση τις σεισμικές καταγραφές των 12.500 km που πραγματοποίησε η PGS, το Yπουργείο Eνέργειας προκήρυξε διεθνή διαγωνισμό στις 13 Νοεμβρίου 2014 παραχώρησης 20 θαλάσσιων οικοπέδων στο Ιόνιο Πέλαγος και Νότια της Κρήτης.

Υπήρξε μία και μόνη προσφορά από αλλοδαπή κοινοπραξία εταιρειών στο θαλάσσιο οικόπεδο 2 και δύο προσφορές από Ελληνική Εταιρεία στα θαλάσσια οικόπεδα 1 και 10, όλα ευρισκόμενα μέσα στο Ιόνιο Πέλαγος.

Έκπληξη αποτελεί το γεγονός ότι στα γεωτεμάχια Νότια της Κρήτης όπου -σύμφωνα με όλες τις στατιστικές σήμερα ενδείξεις- οι δυνατότητες ύπαρξης αποθεμάτων υδρογονανθράκων θα ήταν δυνατόν να είναι δεκαπλάσιες σε μέγεθος από τα αντίστοιχα πιθανά αποθέματα του Ιονίου Πελάγους δεν υπήρξε καμία απολύτως προσφορά επενδυτικού ενδιαφέροντος, αν ξεχάσουμε ότι η νέα κυβέρνηση κι ειδικά το νέο Υπουργείο Ενέργειας έκανε ό,τι μπορούσε για να ακυρώσει τον διαγωνισμό, να τον καθυστερήσει αφού είδε ότι δεν μπορούσε να το κάνει και στην συνέχεια να τον απαξιώσει με κάθε τρόπο.

Και ας εξηγήσουμε τώρα για ποιο λόγο χάθηκαν 6 ολόκληρα χρόνια χωρίς επενδυτές ορυκτού πλούτου υδρογονανθράκων Νότια της Κρήτης. Το Υπουργείο Ενέργειας δεν κατάφερε να πετύχει τους στόχους προσέλκυσης σημαντικών ερευνητικών επενδύσεων Νότια της Κρήτης, διότι απλά αυτοσχεδίασε χρησιμοποιώντας άπειρους στην πράξη συνεργάτες. Αντί λοιπόν το Υπουργείο Ενέργειας να μοιράσει τις επενδυτικές υποχρεώσεις σεισμικών καταγραφών σε τρεις ξεχωριστές από γεωλογική άποψη περιοχές από τρεις διαφορετικές εταιρείες στο Ιόνιο Πέλαγος και Νότια της Κρήτης φρόντισε να επιβαρύνει επενδυτικά έναν και μοναδικό υπεργολάβο την Εταιρεία PGS.

Είναι φανερό ότι εάν οι επενδυτές υπεργολάβοι σεισμικών ερευνών ήταν τρεις τότε 0α υπήρχε σημαντική πιθανότητα το σεισμικό δίκτυο καταγραφών δύο διαστάσεων να ήταν πυκνότερο και στις τρεις περιοχές ενδιαφέροντος του Ιονίου Πελάγους (1)+(2) και Νότια της Κρήτης (3). Το γεγονός αυτό θα καθιστούσε τις περιοχές της Νότιας της Κρήτης επενδυτικά πολύ πιο ελκυστικές δεδομένου ότι θα μπορούσαν να μειώσουν το επενδυτικό ρίσκο των Εταιρειών προσφέροντας σε αυτές ακριβέστερες πληροφορίες ύπαρξης στόχων κοιτασμάτων υδρογονανθράκων.

Ένα σημαντικό δεύτερο κρίσιμο γεγονός μη ύπαρξης σημαντικών επενδυτικών προσφορών Νότια της Κρήτης είναι το μικρό μέγεθος θαλάσσιων οικοπέδων το μέγεθος των οποίων δεν υπερβαίνει κατά μέσον όρο τα 3.000 km2 ανά θαλάσσιο οικόπεδο.

Το μικρό μέγεθος των θαλάσσιων οικοπέδων επενδυτικά δεν ευνοεί καθόλου δεδομένου ότι αποτελεί μία τελείως ανεξερεύνητη περιοχή. Το μέγεθος των θαλάσσιων οικοπέδων εκεί θα έπρεπε με βάση τα υπάρχοντα γεωφυσικά στοιχεία να υπερβαίνει τα 10.000 km2.

Σύμφωνα με την Διεθνή Πρακτική της Βιομηχανίας Υδρογονανθράκων για να πραγματοποιηθούν επενδύσεις Πετρελαϊκών Εταιρειών Έρευνας και Παραγωγής υποθαλάσσιων κοιτασμάτων υδρογονανθράκων σε μία περιοχή όπου δεν υπάρχουν ακόμα ανακαλύψεις με γεωτρήσεις εκμεταλλεύσιμων κοιτασμάτων, όπως η Νότια Κρήτη θα έπρεπε η περιοχή να είχε σαρωθεί μ’ ένα δίκτυο σεισμικών καταγραφών πολύ πιο πυκνό. Παράλληλα για να προσελκυσθούν αξιόπιστοι μεγάλοι επενδυτές υψηλού κύρους από την παγκόσμια αγορά υδρογονανθράκων (δηλ. εταιρείες όπως η TOTAL, SHELL, EXXON-MOBIL, STATOIL, ENI κλπ.) στην Νότια Κρήτη θα έπρεπε να είχε μεγιστοποιηθεί το επενδυτικό ενδιαφέρον προκηρύσσοντας -όπως ήδη προαναφέραμε- με προκήρυξη μεγαλύτερων σε μέγεθος θαλάσσιων οικοπέδων.

«Ιστορίες με κατασκόπους στο Αιγαίο.»

13/02/2017 Σχολιάστε

© Provided by kathimerini.gr

H δίκη του Τούρκου ναυτικού, που συνελήφθη την 1η Φεβρουαρίου για κατασκοπεία εις βάρος της χώρας, διεξήχθη μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας, το απόγευμα της Πέμπτης στο Μονομελές Πλημμελειοδικείο Πειραιά. Παρότι ο 51χρονος αρχιμηχανικός είχε δηλώσει ότι θα παρίστατο στο δικαστήριο για να υπερασπιστεί την αθωότητά του, η δίκη ολοκληρώθηκε ερήμην του.

Η έδρα δεν μπήκε στην ουσία της υπόθεσης, το περιεχόμενο του CD με τις εικόνες από το κινητό του τηλέφωνο. Τον έκρινε ένοχο για λήψη φωτογραφιών εντός απαγορευμένης, στρατιωτικής εγκατάστασης και του επέβαλε ποινή φυλάκισης ενός έτους με τριετή αναστολή. Στην αίθουσα του δικαστηρίου, πλην της συνηγόρου του, που τελικά δεν κατάφερε να τον εκπροσωπήσει για τυπικούς λόγους, βρίσκονταν δυο – τρεις ταλαιπωρημένοι κρατούμενοι για κλοπές και ναρκωτικά και σε μια γωνία, ένας υπάλληλος του τουρκικού προξενείου με προσεγμένο ντύσιμο. Παρακολούθησε τη σύντομη διαδικασία χωρίς να παρέμβει.

Ο 51 ετών ναυτικός, ταξίαρχος του τουρκικού στρατού εν αποστρατεία, νωρίς το πρωί της 1ης Φεβρουαρίου βρισκόταν στην πλώρη του φορτηγού πλοίου «Μakbule Ana», όταν το πλήρωμα περιπολικού σκάφους του Πολεμικού Ναυτικού τον εντόπισε να φωτογραφίζει τον ναύσταθμο της Σαλαμίνας με το κινητό του τηλέφωνο. Οι κινήσεις του, σε συνδυασμό με το γεγονός ότι το εμπορικό πλοίο είχε σημαία Τουρκίας, κρίθηκαν ύποπτες. Ειδοποιήθηκε το Λιμενικό και τη στιγμή που το φορτηγό έπλεε μεταξύ Περάματος και Πειραιά, άνδρες από την Ασφάλεια του Λιμεναρχείου Ελευσίνας έκαναν ρεσάλτο και τον συνέλαβαν. Στην απολογία του, αρνήθηκε τις κατηγορίες και ισχυρίστηκε ότι τραβούσε φωτογραφίες για να τις ανεβάσει στο προφίλ του στο Facebook.

«Κοινά… χόμπι»

Την αγάπη του για τη φωτογραφία και τις παλιές στρατιωτικές οχυρώσεις είχε επικαλεστεί ένας ακόμη κατηγορούμενος για κατασκοπεία. Ο 68χρονος Γερμανός, μόνιμος κάτοικος Κω, που εντοπίστηκε τον Οκτώβριο του 2014 να φωτογραφίζει φυλάκιο στο χωριό Αντιμάχεια του νησιού. Ο ισχυρισμός του είχε καταρρεύσει μερικές μόλις ώρες μετά τη σύλληψή του. Αστυνομικοί της Ασφάλειας Κω και άνδρες από το τοπικό κλιμάκιο της ΕΥΠ είχαν βρει στο σπίτι και στο αυτοκίνητό του εξοπλισμό παρακολούθησης, καθώς επίσης χειρόγραφα και ψηφιακά αρχεία που κατέτειναν στο συμπέρασμα ότι εργαζόταν για την τουρκική ΜΙΤ. Το επιβεβαίωσε ο ίδιος δύο χρόνια αργότερα, το πρωινό της 5ης Δεκεμβρίου 2016, απολογούμενος ενώπιον του Μεικτού Ορκωτού Δικαστηρίου της Ρόδου. Αποκάλυψε ότι την τετραετία 2009-2012 διέμενε στην Τουρκία, όπου ήρθε σε επαφή με δύο Τούρκους, χωρίς πάντως να τους κατονομάσει.

Δίκτυο συνταξιούχων

Τα δύο αυτά άτομα –κατέθεσε– συντόνιζαν ένα δίκτυο συνταξιούχων υπεράνω υποψίας από χώρες της Δυτικής Ευρώπης, που ενεργούσαν ως κατάσκοποι για λογαριασμό της Τουρκίας. Εισέπραττε 2.000 ευρώ και έστελνε «απέναντι» φωτογραφίες και πληροφορίες για στρατόπεδα, στρατιωτικά φυλάκια, αποθήκες καυσίμων, δίκτυα ηλεκτροδότησης και τηλεφωνίας κ.ά. Τα χρήματα της αμοιβής κατετίθεντο σε τράπεζα της Γερμανίας.

Ο 68χρονος είχε υπηρετήσει επί 11 έτη στον στρατό της Ανατολικής Γερμανίας και το διάστημα από το 1990 μέχρι τη συνταξιοδότησή του εργάστηκε ως επιπλοποιός. Ο συνήγορός του Μιχάλης Κώστογλου περιέγραψε στην «Κ» ότι, καθ’ όλη τη διάρκεια της ακροαματικής διαδικασίας, ο 68χρονος Γερμανός κατάσκοπος επαναλάμβανε τη φράση «δεν παραβίασα κλειστές πόρτες», υπονοώντας ότι το υλικό και οι πληροφορίες που συγκέντρωνε ήταν προσβάσιμες σε οποιονδήποτε κινούνταν στο νησί της Κω. Ο κ. Κώστογλου μετέφερε επίσης τον ισχυρισμό του εντολέα του, ότι είχε αναγκαστεί να μετάσχει στο δίκτυο κατασκόπων της ΜΙΤ εξαιτίας οικονομικών προβλημάτων. «Δήλωσε πως εξαπατήθηκε από Τούρκο μεσίτη, που με το πρόσχημα αγοράς ακινήτου τού είχε αποσπάσει το σύνολο των αποταμιεύσεών του, οδηγώντας τον σε οικονομική εξάντληση».

Καταδικάστηκε σε κάθειρξη 14 ετών, καθώς δεν του αναγνωρίστηκε κάποιο ελαφρυντικό. Το επόμενο διάστημα προτίθεται να ζητήσει να εκτίσει το υπόλοιπο της ποινής στο σπίτι του, χρησιμοποιώντας το λεγόμενο «βραχιολάκι».

Ιδια προφίλ

Ελληνες αξιωματούχοι που είχαν χειριστεί την υπόθεση αποκαλύπτουν στην «Κ» ότι ο 68χρονος είχε στρατολογηθεί από Τούρκους κατάσκοπους ήδη από την περίοδο που βρισκόταν στη Γερμανία και ότι το διάστημα 2009-2012, οπότε και ζούσε στα τουρκικά παράλια, εκπαιδεύτηκε σε τακτικές κατασκοπείας.

«Κάθε ηλεκτρονικό αρχείο pdf που έστελνε στους Τούρκους “συνδέσμους” του ανακαλύψαμε ότι περιείχε ένα κρυμμένο – κρυπτογραφημένο αρχείο κειμένου. Δεν είναι το πιο σύνηθες ένας ηλικιωμένος να έχει τόσο προχωρημένες γνώσεις τεχνολογίας εκτός και εάν έχει λάβει εκπαίδευση», σχολίασε Ελληνας αξιωματούχος.

Η ίδια πηγή αποκάλυψε ότι το διάστημα που ακολούθησε, οι αρμόδιες υπηρεσίες αναζήτησαν άτομα με προφίλ αντίστοιχο εκείνου του 68χρονου, ύποπτα για συμμετοχή στο «δίκτυο των συνταξιούχων», που φέρεται να έλεγχαν οι μυστικές υπηρεσίες των γειτόνων. Εψαξαν μεταξύ των Δυτικοευρωπαίων που είχαν τα τελευταία χρόνια εγκατασταθεί στο Αιγαίο για να χαρούν τη σύνταξή τους στον ήλιο, συντηρούσαν τακτικές συναλλαγές με τράπεζες του εξωτερικού, είχαν κάνει ενέργειες για ένταξή τους στο εθνικό σύστημα υγείας κ.ο.κ. Μετά το πρώτο ξεσκαρτάρισμα, κατέταξαν μερικές εκατοντάδες αλλοδαπούς στη ζώνη υψηλού κινδύνου.

Είχε προηγηθεί η σύλληψη, το καλοκαίρι του 2013 στη Χίο, ενός ακόμη Γερμανού κατασκόπου, συνταξιούχου 75 ετών.

Και άλλος Γερμανός φωτογράφιζε στη Χίο

Ο 75χρονος σήμερα Γερμανός εγκαταστάθηκε μόνιμα στη Χίο το 2009 και, τέσσερα χρόνια αργότερα, εντοπίστηκε να φωτογραφίζει το στρατόπεδο των Αρμολίων, στη νότια Χίο.  Από την πρώτη στιγμή, ο συνταξιούχος δημόσιος υπάλληλος είχε ομολογήσει ότι φωτογράφιζε στρατόπεδα και τις «κρίσιμες υποδομές» του νησιού για λογαριασμό Τούρκων κατασκόπων. Η αμοιβή του κυμαινόταν από 500 έως 1.500 ευρώ και επικοινωνούσε με τους «συνδέσμους» του μέσω ενός αριθμού που, όπως προέκυψε, αντιστοιχούσε σε σταθερό τηλέφωνο στην περιοχή Μαρμαρίς της Τουρκίας. Το άτομο με το οποίο ερχόταν σε συνεννόηση τού είχε συστηθεί ως «Μουσταφά». Οπως και στην περίπτωση του 68χρονου κατασκόπου της Κω, ο ηλικιωμένος Γερμανός ήταν συνταξιούχος μηχανικός και μετά ένα πέρασμά του από τα τουρκικά παράλια εγκαταστάθηκε το 2010 μόνιμα στην περιοχή Αρμόλια Χίου.

Σύμφωνα με καλά ενημερωμένη πηγή, το θέμα των Γερμανών που έκαναν κατασκοπεία για λογαριασμό της Τουρκίας είχε απασχολήσει μυστική σύσκεψη μεταξύ Ελλήνων κυβερνητικών αξιωματούχων με Γερμανούς ομολόγους τους. Υπήρχαν, εξάλλου, επαρκείς ενδείξεις πως η τουρκική ΜΙΤ ανέπτυσσε έντονη δράση επί γερμανικού εδάφους. Επίσης, την περίοδο των συλλήψεων σε Χίο και Κω, είχε ακολουθήσει ο εντοπισμός στη Βόρεια Ρηνανία – Βεστφαλία τριών Τούρκων για κατασκοπεία, ενώ μόλις στις 19 Ιανουαρίου 2017 ο επικεφαλής της Ομοσπονδιακής Υπηρεσίας Αντικατασκοπείας προειδοποίησε ότι «δεν θα δεχτούμε οι τουρκικές υπηρεσίες πληροφοριών να δρουν στη Γερμανία ενάντια στα γερμανικά συμφέροντα».

http://www.msn.com/el-gr/

Κατηγορίες:Εθνικά

«Ισχυρό προηγούμενο στα χέρια της Κυπριακής Δημοκρατίας»

07/02/2017 Σχολιάστε

Η μονομερής ακύρωση της Συνθήκης του 1878 από το Ηνωμένο Βασίλειο Η ιστορία μάς διδάσκει ότι δεν μπορεί ένας να βασίζεται σε εγγυήτριες δυνάμεις να κρατήσουν τις υποσχέσεις τους Στο πρωινό πρόγραμμα του αγαπητού Λάζαρου Μαύρου (Τετάρτη 1.2.2017), όταν συζητήσαμε το άρθρο μου «Η «defunct» Συνθήκη Εγγυήσεως» (Σημερινή 1.2.2017), ανέφερα ότι ο Δρ. Κλέαρχος Κυριακίδης σε δύο ομιλίες του στο πρόσφατο παρελθόν, στο Λονδίνο, είχε αναφέρει ότι η Κυβέρνηση της Αυτού Μεγαλειότητας, όταν η Τουρκία συμμάχησε με τη Γερμανία στον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο, μονομερώς ακύρωσε τη Συνθήκη της 1ης Ιουλίου 1878 με τον Σουλτάνο, όταν και προσάρτησε την Κύπρο στη βρετανική αυτοκρατορία στις 5 Νοεμβρίου 1914. Τη μία από τις διαλέξεις του, εκείνη της 15.1.2015 με θέμα «Από τη βαρβαρότητα στο Μπαρμπαρός: Οι πρώτοι δώδεκα μήνες από την έναρξη του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου και η διαχρονική σχέση του με την Ανατολική Μεσόγειο σήμερα», που έλαβε χώρα στην Ελληνική Κυπριακή Αδελφότητα Λονδίνου στο πλαίσιο του Ελεύθερου Πανεπιστημίου που διοργανώνει η Αδελφότητα εδώ και 14 χρόνια, καλύψαμε στη Σημερινή στις 21.1.2015. (Βλέπε, Σημερινή «Χαλιφάτο η Κύπρος με τη διζωνική δικοινοτική ομοσπονδία»). Βρετανική κυριαρχία Είχε αναφέρει ο καθηγητής, πως όταν η Τουρκία προτίμησε να πάρει το μέρος της Γερμανίας, εγκαταλείποντας τη συμμαχία με τη Βρετανία, η Βρετανία κήρυξε επίσημα τον πόλεμο εναντίον και της Τουρκίας στις 5 Νοεμβρίου 1914 και προσάρτησε το νησί στη βρετανική αυτοκρατορία. Και παραλλήλισε ο καθηγητής τη στάση της Γερμανίας το 1914 με εκείνην της Τουρκίας ως εγγυήτριας δύναμης της Κύπρου το 1974, η οποία με τον ίδιο τρόπο παραβίασε τις δικές της εγγυήσεις έναντι της Κυπριακής Δημοκρατίας και εισέβαλε στο νησί. Για να τονίσει ότι η ιστορία μάς διδάσκει ότι δεν μπορεί ένας να βασίζεται σε εγγυήτριες δυνάμεις να κρατήσουν τις υποσχέσεις τους. Έτσι, την ίδια μέρα, 5 Νοεμβρίου 1914, το Ηνωμένο Βασίλειο μονομερώς ακύρωσε τη Συνθήκη του 1878, με αποτέλεσμα να αναλάβει η ίδια την κυριαρχία της νήσου Κύπρου. Η απόφαση ακύρωσης Επανέρχομαι, λοιπόν, για να τεκμηριώσω με την επίσημη απόφαση της τότε βρετανικής κυβέρνησης, όπως δημοσιεύθηκε στην επίσημη εφημερίδα της νήσου -The Cyprus Gazette (Extraordinary) – ημερ. 5 Νοεμβρίου 1914. Σε ελεύθερη μετάφραση τα κύρια σημεία: «Η Αμυντική Συμφωνία μεταξύ της Αυτής Μεγαλειότητας Βασιλίσσης Βικτωρίας και της Αυτοκρατορικής Μεγαλειότητας του Σουλτάνου, που υπογράφτηκε την 1ην Ιουλίου 1878…με την οποία η Α.Μ. του Σουλτάνου παραχώρησε την Νήσο Κύπρο στην κατοχή και διοίκηση της Αγγλίας… και λόγω της έναρξης του πολέμου μεταξύ της Αυτού Μεγαλειότητας και της Αυτοκρατορικής Μεγαλειότητας του Σουλτάνου, η πιο πάνω συνθήκη, παράρτημα και Συμφωνία έχουν ακυρωθεί και δεν έχουν καμία πλέον ισχύ… και η Νήσος προσαρτάται στην κτήση της Αυτού Μεγαλειότητας για να γίνουν οι σωστές διαδικασίες για τη διακυβέρνηση και προστασία της Νήσου…». Παραθέτουμε αυτούσια τη Διακήρυξη, όπως αυτή δημοσιεύθηκε και βρίσκεται στα αρχεία της Κυπριακής Δημοκρατίας στον σύνδεσμο εδώ στις σελίδες 8713 και 8714. Ένα ισχυρό προηγούμενο στα χέρια της Κυπριακής Δημοκρατίας (και της Ελλάδας): http://cypruslibrary.moec.gov.cy/ebooks/The_Cyprus_Gazette_1914/files/gazette%201914w.pdf

Σημ.: Ευχαριστίες στον Δρα Κλ. Κυριακίδη, ο οποίος, από τις επισημάνσεις του στο Ράδιο Πρώτο, είχε την καλοσύνη να μας στείλει τον πιο πάνω σύνδεσμο, τον οποίο παραθέτουμε για ευρύτερη ενημέρωση.

ΦΑΝΟΥΛΑ ΑΡΓΥΡΟΥ

http://www.sigmalive.com/simerini/politics/403216/isxyro-proigoumeno-sta-xeria-tis-kypriakis-dimokratias#sthash.4jtlnAro.dpuf

«Mη ηλεκτροδοτημένα ακίνητα: Πώς απαλλάσσονται από την καταβολή δημοτικών τελών.»

07/02/2017 Σχολιάστε

Aυτό αναφέρει ανακοίνωση της ΔΕΗ, επικαλούμενη το Ν.3345/2005,

Πληροφορίες για τα τοπικά γραφεία του ΔΕΔΔΗΕ θα βρείτε στο http://www.deddie.gr/el/upiresies/simeia-eksupiretisis ή στο 11500.

http://www.aftodioikisi.gr/nomothesia/mi-ilektrodotimena-akinita-pos-apallassontai-apo-tin-katavoli-dimotikon-telon/

Αρέσει σε %d bloggers: