«Μόχλευση-σοκ στα παράγωγα απειλεί με νέα «Lehman Brothers».»

09/12/2018 Τα σχόλια έχουν κλείσει

Μόχλευση-σοκ στα παράγωγα απειλεί με νέα "Lehman Brothers"

Του Γ. Αγγέλη

Σε ιστορικά πρωτοφανή επίπεδα έχουν εκτοξευθεί τα παράγωγα/σύνθετα χρηματοοικονομικά προϊόντα τα τελευταία χρόνια, μετά την κρίση του 2008.

Σύμφωνα με νεότερα στοιχεία που υποστηρίζονται από το κύρος και την αξιοπιστία του ESMA (European Securities & Markets Authority) στα τέλη του 2017 στο τραπεζικό σύστημα της Ευρωπαϊκής Ένωσης υπήρχαν στοιχεία για συμβόλαια παραγώγων της τάξης των 660 τρισ. ευρώ.

Οι αναλυτές της αγοράς παραγώγων με δεδομένο ότι η BIS (Τράπεζα Διεθνών Διακανονισμών) έχει την εκτίμηση πως ο όγκος των παραγώγων στην Ε.Ε. αποτελεί το 25% του συνόλου των προϊόντων αυτών παγκοσμίως οδηγούνται στον υπολογισμό ότι ο συνολικός όγκος των παραγώγων κάθε είδους παγκοσμίως ξεπερνά τα 2,2 εκατ. δισεκατομμύρια δολ., ήτοι είναι σαν μέγεθος τριάντα τρεις φορές του παγκόσμιου ΑΕΠ!

Τα μεγέθη αυτά είναι αστρονομικά και σημειώνονται για πρώτη φορά στην ιστορία του καπιταλιστικού συστήματος.

Σύμφωνα με απολογιστικά στοιχεία της BIS, που βασίζονται σε δεδομένα από 70 τράπεζες-dealers της αγοράς αυτής, μόλις το 1/6 των συμβολαίων εντάσσεται σε κάποιο από τα πλαίσια εποπτείας, ενώ το συντριπτικά μεγαλύτερο μέρος τους, ήτοι τα 5/6 των συμβολαίων, στη βάση της ονομαστικής τους αξίας είναι εκτός κάθε συστηματικής θεσμικής εποπτείας (Otc)…

Τα «κόκκινα» παράγωγα

Προφανώς ο κίνδυνος από τον όγκο αυτό δεν συγκρίνεται, σε περίπτωση μιας υποτίμησης αξιών, με εκείνο των «κόκκινων» δανείων τα οποία έτσι κι αλλιώς στην Ευρώπη δεν ξεπερνούν προς το παρόν τα 880 δισ. ευρώ.

Παρ’ όλα αυτά, παραμένει παράδοξο το γεγονός ότι, αν και έχει προηγηθεί η «εμπειρία» του 2008 και η κατάρρευση της αγοράς των subprime loans που συμπαρέσυρε το σύνολο του τραπεζικού συστήματος, οι θεσμοί εποπτείας δίνουν πολλαπλάσια προσοχή και ασκούν μεγάλη πίεση για την αντιμετώπιση του «κινδύνου» από τα NPLs και όχι του κινδύνου από τα παράγωγα.

Το γεγονός μάλιστα ότι η Ευρωζώνη είναι η περιοχή με τη μεγαλύτερη επέκταση του κινδύνου αυτού, δημιουργεί ερωτηματικά που αφήνουν έκθετες τις εποπτικές Αρχές.

Να σημειωθεί ότι σύμφωνα με μελέτη της ιταλικής R&S Mediobanca το 80% της οικονομικής δραστηριότητας των 55 μεγαλύτερων τραπεζών στις ΗΠΑ, την Ευρώπη και την Ιαπωνία, συνδέεται με τη δραστηριότητά τους σε παράγωγα χρηματοοικονομικά προϊόντα.

Σύμφωνα με την ESMA, περί τις 27 ευρωπαϊκές τράπεζες συγκεντρώνουν το 42% του συνόλου της δραστηριότητας των ευρωπαϊκών τραπεζών σε παράγωγα, γεγονός που αποτυπώνει τη διόγκωση της σχετικής έκθεσης στις αγορές αυτές μιας ομάδας ευρωπαϊκών τραπεζών. Πρώτες στη λίστα από πλευράς όγκου συμβολαίων εμφανίζονται η Deutsche Bank και η Barclays, ενώ ακολουθούν η Credit Suisse, η BNP Paribas και η HSBC. Είναι χαρακτηριστικό ότι οι δύο πρώτες, η καθεμία από μόνη της, έχουν μεγαλύτερη έκθεση στην αγορά των παραγώγων από όσο όλες μαζί οι ιαπωνικές τράπεζες…

Αντίστοιχη σχεδόν είναι η σύγκριση μεταξύ Ευρώπης και ΗΠΑ, όπου οι ευρωπαϊκές τράπεζες έχουν άνοιγμα σε παράγωγα προϊόντα υπερδιπλάσιο εκείνου των αμερικανικών τραπεζών. Χαρακτηριστικά, μόνο η J.P. Morgan και η Citigroup μπορούν να συγκριθούν (αλλά με χαμηλότερα μεγέθη) με τις δύο πρώτες ευρωπαϊκές τράπεζες.

Ο τεράστιος και ιστορικά πρωτοφανής σε ονομαστική αξία όγκος παραγώγων εμφανίζεται να έχει αυξηθεί τα τελευταία χρόνια αντί να μειωθεί μετά το σοκ του 2008. Και αυτό παρά το γεγονός ότι ήταν ακριβώς η κατάρρευση των «τοξικών» assets που οδήγησε στην κρίση αυτή.

Παραμένει, δε, αναμφισβήτητο γεγονός ότι η «μόχλευση» αυτή έχει τροφοδοτηθεί από τις πολιτικές ποσοτικής χαλάρωσης των Κεντρικών Τραπεζών, ειδικά με τα προγράμματα αγοράς αμφισβητούμενης αξίας assets από τη Fed και εκ των υστέρων από την ΕΚΤ, που επέτρεψαν στις τράπεζες να χρησιμοποιούν και να στοιχηματίζουν στις μεταβολές αξιών τους.

Ο κίνδυνος είναι πλέον αδύνατο να εκτιμηθεί

Η απειλή που βρίσκεται εγκατεστημένη στα θεμέλια αυτών των τεράστιων όγκων κεφαλαίων έχει να κάνει με το γεγονός ότι η ανεξέλεγκτη επέκτασή τους μπορεί να οδηγήσει σε νέα κατάρρευση από την πίεση που ασκεί η πράξη των Κεντρικών Τραπεζών να αποσύρουν τις πολιτικές ποσοτικής χαλάρωσης.

Ήδη η Fed από τα τέλη του 2015 έχει αρχίσει την «αντιστροφή» της πολιτικής της με τη διακοπή (2014) των αγορών τίτλων και στη συνέχεια τη σταδιακή αύξηση των επιτοκίων. Η διαδικασία απομόχλευσης μέχρι στιγμής, αν και έχει προκαλέσει ισχυρούς σεισμούς στις αγορές, δεν έχει απειλήσει ακόμα την «καρδιά» του συστήματος, δηλαδή τις συστημικές τράπεζες οι οποίες είναι οι πλέον εκτεθειμένες σε χρηματοοικονομικά προϊόντα των οποίων η αποτίμηση επηρεάζεται από τις κινήσεις των Κεντρικών Τραπεζών.

Στην Ευρωζώνη και παρά το γεγονός ότι η ΕΚΤ, μόλις στα τέλη του έτους, μπαίνει οριστικά σε μιαν ανάλογη πολιτική με τη Fed, οι τριγμοί έχουν αρχίσει ήδη να «ακούγονται» σε περιπτώσεις όπως αυτή της Deutsche Bank.

Ο γερμανικός τραπεζικός Όμιλος, ο οποίος εξακολουθεί να βρίσκεται στο στόχαστρο των αμερικανικών ελεγκτικών Αρχών, στα τέλη του 2017 βρισκόταν «φορτωμένος» με περισσότερα από 48 χιλιάδες δισ. ευρώ συμβόλαια παραγώγων προϊόντων η πλειονότητα των οποίων βρίσκεται στην γκρίζα ζώνη της θεσμικής τραπεζικής εποπτείας.

Το εντυπωσιακό, πάντως, είναι ότι η ΕΚΤ και ο SSM εξακολουθούν να έχουν περιορισμένη εποπτική παρουσία στον χώρο της αγοράς παραγώγων παρά το γεγονός ότι οι γερμανικές, οι γαλλικές, οι αγγλικές και οι ελβετικές τράπεζες συγκεντρώνουν το μεγαλύτερο μέρος του κινδύνου αυτού. Η «πολιτική» της ΕΚΤ μέχρι σήμερα συγκεντρώνεται στο να αποτρέψει την κατάρρευση τραπεζών από τα NPLS, έτσι ώστε να «σβήσει» το ενδεχόμενο μιας πυρκαγιάς η οποία θα μπορούσε να προκύψει, όπως το 2008, από τη μη αποπληρωμή «κόκκινων» δανείων.

Σε κάθε περίπτωση όμως, όπως φαίνεται, οι αιτίες για έναν τέτοιο κίνδυνο έχουν πληθύνει από το 2008 και έχουν ενσωματωθεί στην ανεξέλεγκτη αγορά των παραγώγων.

http://www.capital.gr/oikonomia/3332255/moxleusi-sok-sta-paragoga-apeilei-me-nea-lehman-brothers

Advertisements

9/12/18 ΗΜΕΡΙΔΑ ΜΝΗΜΗΣ ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΩΝ

06/12/2018 Τα σχόλια έχουν κλείσει

Κατηγορίες:Εθνικά

Ο λοιμώδης ιός «Κοτζιάς».

03/12/2018 Τα σχόλια έχουν κλείσει

Ύστερα από την δικαίωση του περιοδικού «Athens Review of Books» στο ΕΔΑΔ  (ευρωπαϊκό δικαστήριο ανθρωπίνων δικαιωμάτων) κατά των αποφάσεων σε βάρος του από τα ελληνικά δικαστήρια ένεκα μηνύσεων του τ. ΥΠΕΞ Ν. Κοτζιά (https://athensreviewofbooks.com/) και Η «ΣΤΑΖΙ» ζει στην Ελλάδα σήμερα;  και (https://athensreviewofbooks.com/arxeio/teyxos91/3360-ena-simeioma) , η δίκη για κακοδικία, εξ αναβολής, πραγματοποιείται στο κτίριο του ΣΤΕ από το Ειδικό Δικαστήριο, στις 4 Δεκεμβρίου 2018.

«…υπενθυμίζεται ότι «κατηγορούμενοι και εναγόμενοι είναι οι: Βασίλειος Πέππας (Πρόεδρος του Αρείου Πάγου), Γεώργιος Λέκκας (Αντιπρόεδρος του ΑΠ), Πηνελόπη Ζωντανού (Αντιπρόεδρος του ΑΠ, αφού βεβαίως καταψήφισε την υπέρ της Athens Review of Books εισήγησή της), Αγγελική Τζαβάρα και Θωμάς Γκατζογιάννης (αρεοπαγίτες) που εξέδωσαν την υπ’ αριθ. 697/2017 απόφαση του Αρείου Πάγου) και οι Ερωτόκριτος Ερωτοκρίτου (ήδη αρεοπαγίτης), Κυριάκος Φώσκολος (πρόεδρος εφετών), Στυλιανή Μπλέτα (εφέτης) που εξέδωσαν την υπ’ αριθ. 4034/2015 απόφαση του Εφετείου Αθηνών».» https://www.athensvoice.gr/greece/483433_anavlithike-i-diki-sto-eidiko-dikastirio-poy-afora-sti-diamahi-kotzia-athens-review 

Το Ειδικό Δικαστήριο πρόκειται να δικάσει όλη την παρούσα ηγεσία του Αρείου Πάγου για κακοδικία. Πρόκειται ουσιαστικά να αποφανθεί αν οι νυν Αρεοπαγίτες δικαστές (πριν προαχθούν σε Αρεοπαγίτες) ευνόησαν και μερολήπτησαν υπέρ του τ. ΥΠΕΞ Ν. Κοτζιά. Μπορεί να έχει συμβεί τέτοια διαπλεκόμενη συνωμοσία Κοτζιά-δικαστών; Και αν ναι, αφορά μόνον σε αυτή την περίπτωση μεμονωμένα η συμπαιγνία πολιτικών-δικαστών ή αποτελεί διαδεδομένη πρακτική; Σημασία επί του παρόντος έχει πως, το ΕΔΑΔ απεφάνθη και απεφάσισε πως υπήρξε κακοδικία σε βάρος του  «Athens Review of Books». Αναμένουμε το Ειδικό Δικαστήριο λοιπόν στις 4/12/18.

Εύλογο είναι ο Ν. Κοτζιάς να χρησιμοποιεί μεθόδους στραγγαλισμού των όποιων αντιπάλων του καθότι έτσι γαλουχήθηκε ως ΚΝίτης και μάλιστα ως ένας καθοδηγητής και ιδεολογικός διαφωτιστής του σοβιετόδουλου (τότε) ΚΚΕ εξωτ. Επί παραδείγματι και ο «διαπρέπων» υφυπουργός Π. Πολάκης, δικό του διαφωτισμένο «παιδί» είναι. Ο ίδιος μάλιστα έχει αποκαλυφθεί πως διατηρούσε σχέσεις με την ανατολικογερμανική μυστική υπηρεσία πληροφοριών «Stasi» χωρίς ποτέ αυτές οι σχέσεις του να αποσαφηνισθούν.Όλη η φοιτητική γενιά της «μεταπολίτευσης», μπορεί αυτά να τα καταμαρτυρήσει, τόσο για την ΚΝΕ όσο και για τον Ν. Κοτζιά.

[ Τίθεται βεβαίως το ερώτημα πώς ορισμένοι π.χ. από το ΚΚΕ εσωτ. ή το ΕΚΚΕ, που υπέστησαν τα ανωτέρω, από τις συμμορίες τραμπούκων που υποκινούσε και ο Ν. Κοτζιάς, εκ Περισσού ορμώμενες, βρέθηκαν να συμπλέουν και να συγκατοικούν πολιτικά, ακόμη και να συγκυβερνούν μαζί του, στο «υπερβατικό» κυβερνητικό μνημονιακό εξάμβλωμα, το ΣΥΡΝΕΛ. ]

Προκύπτει επίσης η διαπίστωση πως αυτού του τύπου ο φασισμός-η άσκηση ακραίας βίας με όλα τα μέσα και τις μορφές έναντι ασθενέστερων αντιπάλων-ο «σοσιαλφασισμός» όπως πολιτικά χαρακτηρίζεται ο αριστερόστροφος τέτοιος, δεν είναι κάποια θυμική παρεκτροπή. Είναι ιδεολογική συγκρότηση και δοξασία, που καταπατά τα όποια και όλα τα πολιτικά και ανθρώπινα δικαιώματα, που μετέρχεται τα πάντα για την κατάκτηση και κατοχή της εξουσίας, επ’ ονόματι κάποιων ιδεωδών και δοξασιών. Είναι πεποίθηση που εγκαθίσταται και ως συνήθεια. Στο πρόσωπο του τ. ΥΠΕΞ Ν. Κοτζιά, όχι μόνον ενσαρκώθηκε αλλά και αναβαθμίσθηκε, ιστορικά.

Ο Ν. Κοτζιάς αφού έφτασε στην ανώτατη ιεραρχία του κομματικού μηχανισμού του ΚΚΕ (τότε ΚΚΕ εξωτ.), απεχώρησε από αυτό το 1989 ( μαζί με πολλά άλλα στελέχη της ΚΕ και το σύνολο της ΚΝΕ ) διαφωνώντας πολιτικά για την συγκυβέρνηση με τη ΝΔ (κυβέρνηση Τζανετάκη) και με το ΠΑΣΟΚ (κυβέρνηση Ζολώτα). Στην συνέχεια, αφού έγινε υπάλληλος του ΥΠΕΞ,  επεχείρησε να γίνει υπουργός ΥΠΕΞ σε κυβερνήσεις του Γ. Παπανδρέου (ΓΑΠ) και του Α. Σαμαρά (με προτάσεις του εξ απορρήτων συμβούλου του Φ. Κρανιδιώτη-μετέπειτα συνηγόρου του Ν. Κοτζιά αλλά και του Δ. Μελισσανίδη), επί ματαίω. Πώς φεύγοντας με κριτική αριστερή από το ΚΚΕ (τότε ΚΚΕ εξωτ.) προσκολλάται σε ΓΑΠ και Σαμαρά, χρήζει ερμηνείας, όχι βέβαια πολιτικής. Ο ίδιος, ουδέποτε ανέφερε πολιτική απολογία (απολογισμό) για αυτά τα πεπραγμένα του. Αλλά ούτε και το τότε Κόμμα του, για αυτόν.

Πάντως ο Ν. Κοτζιάς όπως και πολλοί άλλοι «επώνυμοι» του φοιτητικού κινήματος της «μεταπολίτευσης» και της «γενιάς του Πολυτεχνείου», Αριστερών (δηλαδή, εξ αυτοπροσδιορισμού «αντί-Συστημικών») παρατάξεων, προσκολλήθηκαν χωρίς καμία συστολή και εξήγηση, πολιτικά-επαγγελματικά σε θέσεις πέριξ είτε της ΝΔ είτε του ΠΑΣΟΚ, αναρριχήθηκαν σε θέσεις υψηλού κύρους και μεγαλύτερων οικονομικών και άλλων απολαβών, νομίμων ή μη. Προσφέροντας έτσι το αιτιολογικό υλικό για την απαξίωση συλλήβδην «της γενιάς του Πολυτεχνείου» ως «πουλημένης γενιάς». Συστεγαζόμενοι όλοι στο σημερινό ΣΥΡΙΖΑ με το υβριδικό τους έκτρωμα, το Α. Τσίπρα.

Ο Ν. Κοτζιάς ξεχωρίζει, καθότι δεν αρκέστηκε να μεταλλαχθεί σε έναν Συστημικό παράγοντα μηδενίζοντας όλο το πολιτικό παρελθόν του-το οποίο όμως είναι αυτό που του έδωσε αξία και αναγνώριση για να αναρριχάται καριερίστικα-αλλά και διότι προχώρησε σε επιλογές θανάσιμες για τον ελληνισμό. Είναι ως γνωστόν ο δημιουργός της πραξικοπηματικής και ανθελληνικής, ξενοκίνητης, «Συμφωνίας των Πρεσπών» που την απορρίπτει σύσσωμη η ελλαδική κοινωνία αλλά και η σκοπιανή. Είναι εξ αρχής και υποστηρικτής του «σχεδίου Ανάν» το οποίον απέρριψε παταγωδώς ο κυπριακός λαός το 2004 με δημοψήφισμα «Τα «δύο κράτη» και τα «βελούδινα» και «ημι-βελούδινα» διαζύγια.» Είναι ο μόνος Έλληνας πολιτικός στον οποίο απηύθυνε δημοσίως ευχαριστίες για τις υπηρεσίες του μια κυβέρνηση των ΗΠΑ. Έτσι ο Ν Κοτζιάς εύκολα πιά ορίζεται ως και «σοσιαλπροδότης» (κατά τον λενινιστικό όρο), περιγράφοντας την ολοκλήρωση του σοσιαλφασίστα, όπως άλλωστε και στην ελληνική ιστορία έχει συμβεί από τους συνήθεις φασίστες, να καταλήγουν δηλαδή, προδότες. Γιατί όμως ο Ν. Κοτζιάς πρόδωσε την πατρίδα του, τον ελληνισμό, την ιδεολογία του; Γιατί έγινε πράκτορας των αμερικανικών (και γερμανικών), των Νατοϊκών συμφερόντων; Τι ανάγκη ή τι υποχρέωση είχε;

Στην διαδρομή αυτή του Ν. Κοτζιά, η οποία ταυτίζεται με την πολιτική περίοδο της «μεταπολίτευσης», όπου εγκαθιδρύθηκε η διαπλεκόμενη κομματοκρατία με οικονομικούς, εκδοτικούς και δικαστικούς παράγοντες, πλέχθηκαν δεσμοί και εξαρτήσεις, που στις μέρες μας, της μνημονιακής κατοχής, βασιλεύουν. Όχι μόνο σε περιπτώσεις όπως αυτή του Λ. Λαυρεντιάδη (Βενιζέλος και Προβόπουλος, πού είναι;) που ακόμη κυκλοφορεί ελεύθερος ή της δίκης της «Χρυσής Αυγής» για την δολοφονία του Π. Φύσσα (επειδή συμφέρει άπαντες ως άλλοθί τους να κυκλοφορεί το σκιάχτρο αυτό του Ναζισμού) αλλά και σε όσες περιπτώσεις έχουν αφεθεί στην πάροδο του χρόνου να εκπέσουν λησμονημένες με τους ενόχους να είναι ελεύθεροι και άσπιλοι. Μία απ’ αυτές είναι και το σκάνδαλο Μ. Τροχανά (που διαδέχθηκε τον Δ. Μελισσανίδη στην ηγεσία της ποδοσφαιρικής Α.Ε.Κ.) του 1993 (http://www.iospress.gr/ios1995/ios19950122b.htm και  http://www.iospress.gr/mikro2007/mikro20070714.htm ).

Πρωταγωνιστική  θέση σε εκείνο το σκάνδαλο είχε διαδραματίσει ο επιστήθιος φίλος του Ν. Κοτζιά, Γιώργος Σταματάκης, πρώτος πρόεδρος της ΕΦΕΕ μετά την χούντα, μέλος της ΚΕ του ΚΚΕ (τότε ΚΚΕ εξωτ. ) και γραμματέας της κοινοβουλευτικής ομάδας του ΚΚΕ (τότε ΚΚΕ εξωτ. ) ο οποίος απεχώρησε την ίδια περίοδο με τον Κοτζιά και για τους ίδιους πολιτικούς λόγους. Ο Γ. Σταματάκης-όπως και ο Τροχανάς-ουδέποτε καταδικάστηκαν για το σκάνδαλο τύπου «πυραμίδας» από το οποίο χιλιάδες μικροαποταμιευτές απώλεσαν τα κεφάλαιά τους. Αυτός λοιπόν ο Γ. Σταματάκης (https://pratto.gr/tag/γιώργος-σταματάκης/), βρέθηκε κεντρικός εισηγητής, ως μέλος του Δ.Σ., σε εκδήλωση της πολιτικής κίνησης του Ν. Κοτζιά «πράττω», η οποία απετέλεσε το όχημα για την είσοδό του στο μόρφωμα του ΣΥΡΙΖΑ (https://pratto.gr/2016/02/12/βίντεο-από-την-εκδήλωση-του-πράττω-με-θ/).

Ο τ. ΥΠΕΞ είναι η απόλυτη ενσάρκωση της «μεταπολίτευσης», της εξαργύρωσης της άδολης εξέγερσης του Πολυτεχνείου. Και το ΣΥΡΝΕΛ που τον ανέδειξε, η κατάπτυστη Συστημική μετάλλαξή της.

Είναι επείγον ζήτημα η ανατροπή της. Τον δρόμο άνοιξε η παραίτηση του Ν. Κοτζιά.

Νίκος Καραβαζάκης

 

Κατηγορίες:Πολιτική

«Το «κρυφό σχολειό» στην κατεχόμενη Καρπασία και οι δυο εκδιωχθέντες από τους Τούρκους καθηγητές.»

30/11/2018 1 Σχολιο


To Γυμνάσιο στο Ριζοκάρπασο. Πηγή: http://www.rizokarpason.com

Του ΚΩΣΤΑ ΒΕΝΙΖΕΛΟΥ
Αναζητούνται μέτρα οικοδόμησης εμπιστοσύνης, στήνονται πανηγύρια για το άνοιγμα οδοφραγμάτων στην κατοχική γραμμή, αλλά κανείς δεν ασχολείται με τις συνθήκες διαβίωσης των εγκλωβισμένων, στις παραβιάσεις βασικών ανθρωπίνων δικαιωμάτων όπως είναι αυτό της εκπαίδευσης.
Το κατοχικό καθεστώς έδιωξε δυο Έλληνες Κύπριους εκπαιδευτικούς από το γυμνάσιο του κατεχόμενου Ριζοκάρπασου. Επί της ουσίας το ψευδοκράτος επαναλαμβάνει μια πρακτική επιβολής και εκφοβισμού, μια προσέγγιση, που αποσκοπεί να εκδιώξει και τους τελευταίους εγκλωβισμένους Έλληνες Κύπριους από την Καρπασία.
Η πίεση που ασκεί σε καθηγητές και μαθητές, στους γονιούς εν γένει, διαμορφώνει ένα σκηνικό φυγής. Εξαναγκασμού σε φυγή ή εκδίωξης, όπως την προκειμένη περίπτωση.
Οι καθηγητές μεταβαίνουν από τις ελεύθερες περιοχές στα κατεχόμενα για να διδάξουν και όλοι μπαίνουν στο μικροσκόπιο του κατοχικού καθεστώτος. Είναι συνεχώς εν δυνάμει υποψήφιοι για να εκδιωχθούν. Δεν χρειάζεται να κάνουν ή να πουν οτιδήποτε. Το κατοχικό καθεστώς αποφασίζει και διώχνει. Δεν δίνει καμία εξήγηση για τις πράξεις του.
Κατά καιρούς το ψευδοκράτος προβάλλει εμπόδια και στη μεταφορά των βιβλίων στο κατεχόμενο σχολείο. Καθυστερούν στην παράδοση, σχίζουν «ενοχλητικές» σελίδες και γενικά φρενάρουν την ομαλή λειτουργία του σχολείου.
Αυτά γίνονται διαχρονικά και συνεχώς. Αυτά γίνονται και σε περιόδους διαπραγματεύσεων, όταν- όπως λένε- είμαστε «κοντά σε λύση», όπως και όταν βρισκόμαστε σε αδιέξοδο. Αυτή είναι η νοοτροπία του κατοχικού καθεστώτος και της Τουρκίας. Δεν τηρεί ούτε τα προσχήματα στα θέματα της παιδείας και διερωτάται κανείς πώς θα συμπεριφέρεται το τουρκοκυπριακό συνιστόν κρατίδιο μετά από μια συμφωνία. Όταν μια συμφωνία δεν θα καλύπτει όλα τα δικαιώματα των πολιτών. Όσα, δηλαδή, αυτονόητα ισχύουν σε κανονικές χώρες.
Υπενθυμίζεται πως πέρσι, το κατοχικό καθεστώς επέβαλε δασμούς στα προϊόντα δασμούς σε τρόφιμα και άλλα προϊόντα πρώτης ανάγκης που αποστέλλονταν στους εγκλωβισμένους. Το μέτρο έχει αρθεί. Ο στόχος των Τούρκων είχε και τότε διπλό στόχο. Εάν υπέκυπτε η ελληνοκυπριακή πλευρά και πλήρωνε δασμούς αυτό θα σήμαινε ότι αναγνωρίζει το κατοχικό καθεστώς. Εάν όχι, τότε θα εξανάγκαζε τους εγκλωβισμένους να φύγουν ή σε περίπτωση που παρέμειναν να υποφέρουν.
Τότε, ο Μουσταφά Ακιντζί. ο οποίος διαφώνησε με το μέτρο της ψευδοκυβέρνησης, δεν ξέφυγε από την πεπατημένη. Είχε πει πως θεωρεί πραγματικότητα ότι μετά το άνοιγμα των οδοφραγμάτων δεν υπάρχουν πλέον άνθρωποι που θα μπορούσε να λεχθεί ότι είναι εγκλωβισμένοι στο ψευδοκράτος και ούτε θεωρεί λάθος την αναζήτηση σύγκλισης για να αναπτυχθεί μια νέα κατανόηση με την ε/κ πλευρά και τα ΗΕ στην ερμηνεία της Συμφωνίας της Βιέννης ΙΙΙ που έγινε το 1975.
Η καλή διάθεση, η πολιτική βούληση κρίνονται από τις πράξεις και όχι τις διακηρύξεις και τα λόγια.
Το γυμνάσιο στο κατεχόμενο Ριζοκάρπασο λειτουργεί όπως το «κρυφό σχολειό» και οι καθηγητές, μαθητές βιώνουν την καταπίεση και τις επιβολές του κατοχικού καθεστώτος.
Το πιο ουσιαστικό μέτρο οικοδόμησης εμπιστοσύνης είναι να γίνονται σεβαστά τα δικαιώματα των εγκλωβισμένων Ελλήνων Κυπρίων στην κατεχόμενη Καρπασία και το σχολείο να λειτουργεί χωρίς περιορισμούς και χωρίς τους όρους που επιβάλλει το κατοχικό καθεστώς. Τα υπόλοιπα, τα επικοινωνιακά, ποσώς δεν συμβάλλουν προς την κατεύθυνση της συμφωνίας στο Κυπριακό. Αυτό αποδείχθηκε διαχρονικά και στην πράξη.

https://www.apopseis.com/to-kryfo-scholio-stin-katechomeni-karpasia-ke-i-dyo-ekdiochthentes-apo-tous-tourkous-kathigites/#more-14197

«Ο Καναδάς και η Γενοκτονία των Ποντίων.»

30/11/2018 1 Σχολιο

Ν. Λυγερός

Με την απόρριψη από τη Γερουσία του Καναδά της πρότασης για την αναγνώριση της Γενοκτονίας των Ποντίων, πρέπει να σκεφτούμε πιο ορθολογικά τις δυσκολίες που υπάρχουν. Σίγουρα υπάρχει η επιρροή της Τουρκίας αλλά τώρα και των Σκοπίων. Σίγουρα δεν υπάρχει πρακτική υποστήριξη εκ μέρους της επίσημης Ελλάδας αφού αυτή αναρωτιέται ακόμα ως κυβέρνηση αν πρέπει να μιλούμε για γενοκτονία. Το πρόβλημα όμως είναι να λειτουργήσουμε πιο δομικά και πιο στρατηγικά. Σε αυτό το πλαίσιο πρέπει να αξιοποιήσουμε στο έπακρον τα αρχεία του Raphael Lemkin που επινόησε τον όρο γενοκτονία, ο οποίος αναγνωρίστηκε επίσημα από τα Ηνωμένα Έθνη στις 9 Δεκεμβρίου 1948, διότι αυτά αποδεικνύουν ότι χρησιμοποίησε ως παράδειγμα τα γεγονότα του Πόντου για να εξηγήσει τι εννοεί με τον όρο γενοκτονία. Επίσης οι Έλληνες του Πόντου είναι αυτόχθονας λαός και έχουν τα Δικαιώματα των Αυτοχθόνων λαών που ψηφίστηκαν στα Ηνωμένα Έθνη το 2007. Και πρέπει να βλέπουμε τη γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου σε ένα ενιαίο πλαίσιο που αποτελείται από την Τριάδα Γενοκτονιών που αφορά στους Αρμένιους, Ασσύριους και Έλληνες. Διότι με αυτόν τον τρόπο πετύχαμε την αναγνώριση στη Σουηδία το 2010 αλλά και σε πολιτείες της Αυστραλίας και της Αμερικής. Αντί να λέμε μόνο για τα εμπόδια ας γίνουμε εμείς πιο ανθεκτικοί για να υπερασπιστούμε πιο αποτελεσματικά τους αθώους που έπεσαν θύματα.

http://www.lygeros.org/articles.php?n=41220&l=gr

«Εφορία: Μισό εκατομμύριο νέοι οφειλέτες σε ένα μήνα!»

29/11/2018 Τα σχόλια έχουν κλείσει

Εφορία: Μισό εκατομμύριο νέοι οφειλέτες σε ένα μήνα!

Ε. Λάσκαρη

Βαρύς και ασήκωτος αποδείχθηκε ο Σεπτέμβρης για τους φορολογούμενους. Οι ληξιπρόθεσμες υποχρεώσεις ιδιωτών προς το κράτος σημείωσαν εκρηκτική αύξηση 1,4 δις ευρώ, ενώ ο συνολικός αριθμός οφειλετών με ληξιπρόθεσμα χρέη αυξήθηκε μέσα σε ένα μήνα κατά μισό εκατομμύριο.
Τα στοιχεία προκύπτουν από τα μηνιαία στατιστικά τα οποία έδωσε σήμερα στη δημοσιότητα η ΑΑΔΕ αν και σχετικά είχε προϊδεάσει προ ολίγων ημερών το Γραφείο Προϋπολογισμού του Κράτους στη Βουλή καταγράφοντας αύξηση των οφειλετών με χρέη έως 500 ευρώ κατά 312.812 τον Σεπτέμβρη σε σχέση με το τέλος του 2017.
Από τα στοιχεία της ΑΑΔΕ προκύπτει ότι από τον Αύγουστο στον Σεπτέμβρη οι φορολογούμενοι με ληξιπρόθεσμα χρέη αυξήθηκαν από τα 3.801.967 άτομα σε 4.312.395, ή κατά παραπάνω από 500.000 χωρίς να γίνεται διάκριση, όμως, στο ύψος των ληξιπρόθεσμων οφειλών τους.
Τα στοιχεία του ΓΠΚΒ είχαν δείξει ότι το πλήθος των οφειλετών με ληξιπρόθεσμα χρέη αυξήθηκε από 4.068.857 στο τέλος του 2017 σε 4.312.395 τον Σεπτέμβρη (αύξηση 5,99%) αλλά οι «μικροί οφειλέτες» με χρέη έως 500 ευρώ αυξήθηκαν στο ίδιο διάστημα κατά 14,21% ( από 2.201.910 σε 2.514.722).
Πίσω από την εκρηκτική αύξηση της πίεσης στα νοικοκυριά βρίσκεται η εκκαθάριση του ΕΝΦΙΑ και η λήξη της προθεσμίας πληρωμής της πρώτης δόσης στο τέλος Σεπτέμβρη, σε συνδυασμό με τη λήξη της προθεσμίας πληρωμής της δεύτερης δόσης του φόρου εισοδήματος και όποιες άλλες φθινοπωρινές υποχρεώσεις (έναρξη σχολικής χρονιάς για παράδειγμα) μπορεί να αντιμετωπίζουν τα ελληνικά νοικοκυριά.
Άλλωστε, τον Σεπτέμβρη δεν έμειναν απλήρωτοι μόνο φόροι. Από τα 1,4 δισ. ευρώ των φρέσκων ληξιπρόθεσμων υποχρεώσεων 513 εκατ. ευρώ είναι οι φόροι που έμειναν απλήρωτοι. Τα υπόλοιπα περίπου 900 εκατ. ευρώ αφορούν άλλες υποχρεώσεις ιδιωτών προς το δημόσιο, μεταξύ των οποίων μισθώματα, δάνεια εισφορές και φόροι υπέρ τρίτων, μη φορολογικά πρόστιμα και παράβολα.
Τα στοιχεία δείχνουν ότι τα φρέσκα ληξιπρόθεσμα χρέη από 6,4 δισ. ευρώ που ήταν στα τέλη Αυγούστου εκτινάχθηκαν στα 7,8 δισ. ευρώ στα τέλη Σεπτεμβρίου με τα συνολικά χρέη των φορολογούμενων και των επιχειρήσεων να καταρρίπτουν ένα ακόμα ρεκόρ. Έφτασαν τα 103,09 δισ. ευρώ, ενώ εάν προστεθούν και τα πρόστιμα και οι προσαυξήσεις ξεπερνούν τα 185 δισ. ευρώ υπερβαίνουν, δηλαδή, το ΑΕΠ της χώρας.
Στο μέτωπο των κατασχέσεων τα στοιχεία δείχνουν ότι από τους 4.312.395 οφειλέτες, οι 1.797.492 είναι ανοιχτοί σε κατασχέσεις τραπεζικών λογαριασμών και δεσμεύσεις περιουσιακών στοιχείων και οι 1.148.583 βρέθηκαν αντιμέτωποι με αναγκαστικά μέτρα.
Από το μπαράζ των κατασχέσεων και τις ρυθμίσεις που τρέχουν η ΑΑΔΕ έχει εισπράξει 3,993 δισ. ευρώ στο 9μηνο Ιανουαρίου – Σεπτεμβρίου.
Έλενα Λάσκαρη

https://www.euro2day.gr/news/economy/article/1651686/eforia-miso-ekatommyrio-neoi-ofeiletes-se-ena-mhna.html

ΥΓ: Οι επισημάνσεις στο άρθρο είναι δικές μας ( Β.Σ.)

«Μόρια και Τιχουάνα, οι δυο όψεις του μεταναστευτικού.»

29/11/2018 Τα σχόλια έχουν κλείσει
Μόρια και Τιχουάνα, οι δυο όψεις του μεταναστευτικού

Τιχουάνα- Μεξικό.

Βαγγέλης Σαρακινός

Σε εμπόλεμη ζώνη μετατράπηκε το Σαββατοκύριακο η συνοριακή διέλευση ανάμεσα στην Τιχουάνα του Μεξικού και το Σαν Ντιέγκο της Καλιφόρνιας, όταν εκατοντάδες μετανάστες επιχείρησαν να εισβάλουν στις ΗΠΑ. Οι αμερικανικές αρχές τους απώθησαν με δακρυγόνα και πλαστικές σφαίρες. Την ίδια ώρα η Ευρώπη αναζητά μια κοινή πολιτική αντιμετώπισης  μεταναστών και προσφύγων που προσεγγίζουν τα εδάφη της, διασχίζοντας την Μεσόγειο ή περνώντας τα σύνορα του Έβρου.

Ο Τραμπ είχε κάνει ξεκάθαρο ότι δεν θα επιτρέψει στα καραβάνια των μεταναστών, που ξεκίνησαν από την Ονδούρα και άλλες χώρες της Κεντρικής Αμερικής, να μπουν στις ΗΠΑ. Έστειλε μάλιστα στα σύνορα και τακτικό στρατό, κυρίως μονάδες μηχανικού και διοίκησης, προκειμένου να συνδράμουν στο έργο της συνοριοφυλακής.

Συμφωνία και κρίση με το Μεξικό

Μία ημέρα νωρίτερα είχε ανακοινωθεί ότι το Μεξικό και οι ΗΠΑ κατέληξαν σε συμφωνία για την διαχείριση των μεταναστευτικών ροών στα σύνορά τους. Σύμφωνα με όσα δήλωσε η υπουργός Εσωτερικών της κυβέρνησης Ομπραδόρ, που αναλαμβάνει καθήκοντα την 1η Δεκεμβρίου, η συμφωνία έχει ως στόχο να υποχρεώσει τους αιτούντες άσυλο να παραμείνουν στο Μεξικό μέχρι να εκδικαστεί η υπόθεσή τους.

Η ίδια χαρακτήρισε αυτήν την λύση βραχυπρόθεσμη, καθώς το Μεξικό διαβλέπει τον κίνδυνο η χώρα να μετατραπεί σε χώρο στάθμευσης καραβανιών. Σημειώνεται ότι η Τιχουάνα αντιμετωπίζει ήδη ανθρωπιστική κρίση από την μαζική έλευση περισσότερων από επτά χιλιάδων μεταναστών, οι οποίοι έφτασαν εκεί από χώρες της Κεντρικής Αμερικής, διασχίζοντας το Μεξικό.

Μια τέτοια συμφωνία ανάμεσα στο Μεξικό και τις ΗΠΑ θα ήταν αναμφίβολα μία νίκη για τον Τραμπ. Τα επεισόδια της Κυριακής ωστόσο δημιούργησαν νέα κρίση στις σχέσεις Ουάσινγκτον-Μεξικού. Οι Αμερικανοί, ισχυριζόμενοι ότι οι συνοριοφύλακές τους δέχθηκαν επίθεση, έριξαν δακρυγόνα και στην μεξικανική πλευρά, με αποτέλεσμα η κυβέρνηση του Μεξικού να ζητά διερεύνηση των γεγονότων και εξηγήσεις.

Ο Τραμπ απαίτησε από το Μεξικό να απελάσει όλους τους μετανάστες, απειλώντας με γενικό κλείσιμο των συνόρων, και η μεξικανική κυβέρνηση ανακοίνωσε ότι πολλοί από εκείνους που συμμετείχαν στην επιχείρηση εισβολής στις ΗΠΑ θα απελαθούν. Ήδη έχουν ταυτοποιηθεί 98 άτομα έτοιμα προς απέλαση. Το Μεξικό πάντως δεν θα αναπτύξει στρατό στα σύνορά του με τις ΗΠΑ.

Δύο διαφορετικές εκτιμήσεις  

Οι Αμερικανοί συνοριοφύλακες υποστηρίζουν ότι οι περισσότεροι από τους συγκεντρωμένους στα σύνορα είναι οικονομικοί μετανάστες και δεν δικαιούνται παροχής ασύλου. Στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού ωστόσο, η διαφορά αυτή, ανάμεσα δηλαδή σε οικονομικούς μετανάστες και χρήζοντες ασύλου, δεν είναι τόσο ευδιάκριτη.

Αυτό συμβαίνει επειδή το 2015 υπήρξε μαζική ροή προσφύγων, εξαιτίας του πολέμου στην Συρία, αλλά και λόγω μιας ιδεοληπτικής εκτίμησης αρκετών, οι οποίοι θέλουν όποιον μεταναστεύει προς την Ευρώπη να είναι «θύμα του απάνθρωπου διεθνούς καπιταλισμού» και δυνάμει πολέμιος του. Κάτι τέτοιο βεβαίως, ως προς το δεύτερο σκέλος τουλάχιστον, ακούγεται μόνον ως ανέκδοτο. (Η έμφαση και υπογράμμιση από εμάς. Β.Σ.)

Σαφείς διαχωρισμούς της νόμιμης από την παράτυπη μετανάστευση δεν κάνει όμως ούτε το Σύμφωνο του ΟΗΕ, το οποίο αναμένεται να ψηφιστεί σε λίγες ημέρες στο Μαρακές. Γι αυτόν τον λόγο άλλωστε, όπως καταγγέλλουν οι ίδιες, πολλές ευρωπαϊκές χώρες αποχωρούν από αυτό, η μία μετά την άλλη.

Η ρίζα του κακού και γι αυτό, για την ευρωπαϊκή αδυναμία διάκρισης οικονομικών μεταναστών και προσφύγων, βρίσκεται, όπως και για άλλα ευρωπαϊκά δεινά, στην Γερμανία και τις πολιτικές της καγκελαρίου. Η Μέρκελ ήταν άλλωστε  εκείνη που σε μία «κρίση ανθρωπισμού», το 2015, δήλωνε ότι «το θεμελιώδες δικαίωμα ασύλου δεν έχει περιορισμό», ανοίγοντας τον δρόμο σε εκατομμύρια μετανάστες. Διαβάστε περισσότερα…

Αρέσει σε %d bloggers: