«Γιατί ανεβαίνουν οι τιμές πετρελαίου και φυσικού αερίου εν μέσω πανδημίας.»

16/01/2021 Σχολιάστε


Φώσκολος Αντώνης

Εν μέσω πανδημίας του κορονοϊού είδαμε, μέσα σε εννέα μήνες, 1 Μαΐου έως 15 Ιανουαρίου, τις τιμές του αργού πετρελαίου να εξακοντίζονται από  5 δολάρια/βαρέλι αργού πετρελαίου και 8 δολάρια/1000 κυβικά το υγροποιημένο φυσικό αέριο, στα 53 δολάρια/βαρέλι και 19.70 δολάρια /1000 κυβικά πόδια, που αντιστοιχεί με περισσότερο από 120 δολάρια /βαρέλι αργού πετρελαίου.

Η απότομη αύξηση εν μέσω πανδημίας, που ίσως να κρατήσει ακόμα 10 μήνες, σημαίνει ότι η αύξηση της ζήτησης υδρογονανθράκων οφείλεται στο γεγονός ότι τόσο η Βόρεια Ευρώπη όσο και η Βόρειος Ασία έχουν βαρύτατο χειμώνα. Αν οι προβλέψεις της ΝΑΣΑ είναι σωστές, (εικόνα 1)  οι επιπτώσεις στην παγκόσμια οικονομία θα είναι οδυνηρές.

Έχουμε υπνωτιστεί, από γεωεπιστήμονες που υποστηρίζουν, ότι η μέση γήινη θερμοκρασία λόγω εκπομπών του CO2 θα αυξηθεί κατά 1 βαθμό κελσίου που θα μας οδηγήσει σε ανείπωτες καταστροφές, όταν μέχρι σήμερα η μέση γήινη θερμοκρασία μέχρι προ τινός ανέβηκε, τα τελευταία 50 χρόνια, κατά 0.4 βαθμούς Κελσίου  (εικόνα 2).

Εικόνα 1. Συσχετισμός του αριθμού των ηλιακών κηλίδων (Sunspot Numbers) με την αυξομείωση της μέσης γήινης θερμοκρασίας από το 1600 έως το 2020. Παγετώδεις περίοδοι Maunder, Dalton, Gleissberg και, η αναμενόμενη παγετώδης περίοδος Eddy από το 2020 έως το 2045 +/- 11 χρόνια.

Σήμερα έχει πέσει κατά 0.2 βαθμούς κελσίου, ήτοι η μέση γήινη θερμοκρασία είναι 15.2 βαθμούς Κελσίου. Διερωτάται κανείς πόσες εκατονταετηρίδες θα περάσουν, για να δούμε άνοδο της θερμοκρασίας κατά 1 βαθμό κελσίου, που όπως μας λέει η ιστορία, δεν ήταν ποτέ καταστροφική. Μάλλον το αντίθετο. Οι πολιτισμοί ήκμασαν όταν η μέση γήινη θερμοκρασία ήταν πάνω από τους 15 βαθμούς Κελσίου, εικόνα 3.https://42a9ca756d297d36f1aa791cd4d67b1f.safeframe.googlesyndication.com/safeframe/1-0-37/html/container.html

Τίθεται το ερώτημα αν η χώρα μας που εισάγει πετρέλαιο και φυσικό αέριο, τα οποία έχουμε στην Ελλάδα, αλλά οι κυβερνήσεις δεν θέλουν να τα αξιοποιήσουν, είναι σε θέση να αντιμετωπίσουν αυτή την οικονομική καταστροφή λόγω της επερχόμενης ψύξης του πλανήτη μέχρι το 2045+/- 11 χρόνια (εικόνα 1).

To νευραλγικό υπουργείο

Μέχρι που θα φθάσουν οι τιμές του εισαγόμενου αργού πετρελαίου και του εισαγόμενου συμβατικού φυσικού αερίου εκ Ρωσίας και  του μη συμβατικού (υγροποιημένο σχιστολιθικό φυσικό αέριο) από τις ΗΠΑ. Οι επόμενες εκλογές θα έχουν ως κύριο θέμα την οικονομική καταστροφή της Ελλάδας.

Εικόνα 2. Η μηδενική συσχέτιση μεταξύ της αύξησης της μέσης γήινης θερμοκρασίας, των 15.4 βαθμών Κελσίου, περίοδος 2003-2015, και της ανόδου του ατμοσφαιρικού CO2.

Διερωτώμαι ποιά θα ήταν η αντίδραση των παραγωγών ντομάτας της Κρήτης, αν ο πρωθυπουργός τους έλεγε ότι θα πρέπει να σταματήσουν την καλλιέργεια ντομάτας διότι θα εισάγουμε ρωσική ντομάτα εκ Σιβηρίας με διπλάσια τιμή από την τιμή που παράγεται στην Κρήτη. Ή αν θα έλεγε στους ελαιοπαραγωγούς της Κρήτης να σταματήσουν την παραγωγή ελαιολάδου, διότι θα εισάγουμε ελαιόλαδο από το Μαρόκο με διπλάσια τιμή. Αστείο; Και όμως αυτό κάνουμε.

Ευχής έργο είναι σε ένα νευραλγικό υπουργείο όπως αυτό του υπουργείου Περιβάλλλοντος και Ενέργειας, η ηγεσία του πρέπει να προέρχεται από μηχανικούς και επιστήμονες και όχι δημοσιογράφους και δικηγόρους. Αυτό το υπουργείο είναι άρρηκτα συνδεδεμένο με την ανάπτυξη, την εξωτερική πολιτική και την γεωστρατηγική θέση της Ελλάδας.

Εικόνα 3. Η άνοδος και η πτώση των πολιτισμών συναρτήσει της μέσης γήινης θερμοκρασίας. Ο σημερινός πολιτισμός με προσδόκιμο ζωής τα περίπου 80 χρόνια είναι η κόκκινη κορυφή.

Γιατί ανεβαίνουν οι τιμές πετρελαίου και φυσικού αερίου εν μέσω πανδημίας – slpress.gr

«Είναι ο Ρεαλισμός Ενδοτισμός;»

12/01/2021 Σχολιάστε

Τελευταία ακούγονται κάποιες φωνές, τόσο από τους κόλπους της Κυβέρνησης αλλά και από ηγετικά στελέχη του Δημοκρατικού Συναγερμού για Ντε Γιούρε διχοτόμηση μέσω λύσης δύο κρατών. Μιας λύσης Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας βασισμένης σε ρατσιστικά και εθνοτικά κριτήρια, απλά με άλλο περιτύλιγμα.Αυτοί λοιπόν οι προαναφερθέντες «Ρεαλιστές», συνεπικουρούμενοι από παραφυάδες όπως οι Unite Cyprus, ειδικούς αντιπροσώπους του Γενικού Γραμματικού του ΟΗΕ, ειδικά με τον Βρετανό Ύπατο Αρμοστή κ. Στήβεν Λιλή, έχουν βαλτοί να μας πείσουν πως η μόνη λύση στο κατοχικό πρόβλημα που απασχολεί την χώρα μας είναι να ενδώσουμε στην κατοχική Τουρκία. 
Δηλαδή να καταργήσουμε το κράτος της Κυπριακής Δημοκρατίας, της μόνης ασπίδας ασφαλείας όλων των νόμιμων κατοίκων της, και με ένα νέο μόρφωμα ή καλύτερα παραμόρφωμα , όπου η Τουρκία θα είναι κυρίαρχος στην κατεχόμενη γη μας νόμιμα πλέον, αλλά θα είναι και επικυρίαρχη στις ελεγχόμενες σήμερα περιοχές από την Κυπριακή Δημοκρατία. Χείριστο δε με κάποια επικάλυψη θα παραμείνει Τουρκικός κατοχικός στρατός να εγγυάται την ασφάλεια των Εποίκων και εναπομεινάντων Τουρκοκυπρίων και συνάμα την δική μας.
Πέραν των «ρεαλιστών» της Κυβέρνησης και Δημοκρατικού Συναγερμού, πρώτο βιολί είναι ο Διαπραγματευτής μας και ΠτΔς σε αυτό που ονομάζουν ρεαλισμό αλλά ο απλός πολίτης το αντιλαμβάνεται ως ενδοτισμό. Προ πολλού βέβαια έχει μπει σε αυτή την εξίσωση και η «ρεαλιστική» ηγεσία του Ακέλ που κατάθεσε στον Διαπραγματευτή μας και ΠτΔς τις δικές τις προτάσεις πως να δώσουμε το φυσικό αέριο της Κυπριακής Δημοκρατίας προς την κατοχική Τουρκία με την ευχή πως θα εξημερώσει τον Τουρκικό δράκο. Δικαιολογημένη βέβαια η ηγεσία του Ακέλ καθώς διαχρονικά ήθελε να δώσει το φυσικό αέριο και πολλά άλλα δώρα στην Τουρκία. Εξημερώνεται όμως ο Τουρκικός δράκος που ξερνά φωτιά και μολύβι σε διάφορες χώρες;
Το λυπηρό της όλης υπόθεσης είναι πως ο ΠτΔς έχει μιλήσει πολλές φορές προς τους πολίτες του κράτους του, πως σέβεται την απόφαση του να απορρίψει το Σχέδιο Ανάν το 2004 και πως δεν θα το επανάφερε ποτέ. Είχε δίκιο σε αυτό, καθώς το κοινό ανακοινωθέν της 14ης Φεβρουαρίου 2014 που προνοεί την κατάργηση της Κυπριακής Δημοκρατίας, οι θέσεις του στο Κρανς Μοντανά για το Πλαίσιο/Σχέδιο Γκουτέρες καθώς και το περίγραμμα εφαρμογής της λύσης του Γκουτέρες που δίνει σημαντική θέση στην κατοχική Τουρκία για εφαρμογή και επίβλεψη της λύσης, είναι χείριστα του Σχεδίου Ανάν. Η δε εμμονή του για συνομιλίες από εκεί που έμειναν στο Κρανς Μοντανά μας δημιουργεί μεγάλη ανασφάλεια.
Δυστυχώς κανένας πρόεδρος από την Τουρκική εισβολή και μέχρι σήμερα, στις συνομιλίες για λύση του κατοχικού προβλήματος, δεν εφάρμοσε μια πολιτική διεκδικητική και να ορθώσει αξιοπρεπή ανάστημα έναντι των Τούρκων αλλά και των χωρών φίλων τους. Ουδείς εξ αυτών των προέδρων δεν σεβάστηκε την ετυμηγορία του Δημοψηφίσματος του 2004 και την απόφαση της πλειοψηφίας των πολιτών για απόρριψη διχοτομικών λύσεων που θέτουν σε κίνδυνο την ύπαρξη του Ελληνισμού της Κύπρου καθώς και άλλων εθνικών μειονοτήτων στην Κύπρο.
Αυτός ο «ρεαλισμός» που πρωτοεμφανίστηκε το 74 στην Μπουάτ Αργώ, μήνες μετά την Τουρκική εισβολή, και πήρε τα πάνω του πολύ πρόσφατα, είναι τελικά ενδοτισμός; Όταν δεν διεκδικείς το δίκιο της χώρας σου και παραδίδεις το κράτος σου για διάλυση στην κατοχική Τουρκία, τότε σίγουρα είναι ενδοτισμός. 
Πέτρος Ασσιώτης
Πηγή: i-epikaira.blogspot.com

«Ερείκουσα: Το Ακριτικό νησάκι με 2 μαθητές»

29/12/2020 Τα σχόλια έχουν κλείσει

Το Δημοτικό Σχολείο της Ερείκουσας  χτίστηκε το 1902 και ήταν δωρεά του Ανδρέα Συγγρού,1 ο οποίος ήταν Έλληνας τραπεζίτης,  πολιτικός και εθνικός ευεργέτης. Κατά τη διάρκεια της ζωής του πραγματοποίησε σημαντικές δωρεές σε ευαγή ιδρύματα, ενώ με τη διαθήκη του κληροδότησε μεγάλο μέρος της περιουσίας του στο ελληνικό κράτος για την κατασκευή νοσοκομείων , σχολείων και σε εθνικά ιδρύματα.             

Από τότε ξεκινά η εκπαίδευση στο νησί της Ερείκουσας , καθώς εγγράφεται κάθε χρόνο πλήθος μαθητών όλων των ηλικιών στην Α’ και Β’ Δημοτικού. Σύμφωνα με τα αρχεία του σχολείου, ο μέγιστος αριθμός εγγραφέντων μαθητών ήταν το 1934, όπου φοίτησαν ακριβώς 100 μαθητές. Ενώ σύμφωνα με τις μαρτυρίεςτων γηραιότερων εν ζωή και ενός ανθρώπου που δε ζει πια του Μάνεση που ήταν Ερεικουσιώτης και υπηρέτησε στο νησί από το 1936 συνέχεια, το 1956-1960 το σχολείο είχε 69 μαθητές (44 άρρενα και 25 θήλεα).  

Το σχολείο λειτουργούσε για κάποιο χρονικό διάστημα σε διαφορετικό χώρο από αυτόν στον οποίο λειτουργεί τώρα. Το πρώτο κτίριο ήταν αποθήκη που ανήκε στην οικογένεια των  Κατέχη-Πιστόλη , λειτουργούσε με δύο βάρδιες , πρωί και απόγευμα, με την ίδια /ο δασκάλα/ο, καθώς υπάρχει μία μόνο αίθουσα διδασκαλίας. Το σημερινό κτίριο είναι ένα μικρό κτίριο, νεοκλασικού χαρακτήρα με ιδιαίτερη δόμηση , μικτό , διτάξιο και λειτουργεί ως μονοθέσιο (ανήκει στη Β’ περιφέρεια της Κέρκυρας). Το κτίριο είναι χωρισμένο στα δύο, καθώς υπάρχει και ο χώρος φιλοξενίας για το γραφείο και τη βιβλιοθήκη του ή της εκπαιδευτικού. Παλαιότερα, η επικοινωνία των αιθουσών γινόταν με ενδιάμεση πόρτα. Εκατέρωθεν της πόρτας υπήρχαν δύο μεγάλα  εσωτερικά παράθυρα. Με μια ανακαίνιση που έγινε μερικά χρόνια πριν τειχοποιήθηκαν τα παράθυρα και η πόρτα. Οπότε οι δύο αίθουσες έχουν μόνο εξωτερική επικοινωνία.

Ίδια κτίρια, επίσης δωρεά του Α. Συγγρού κτίστηκαν την ίδια εποχή στο Σκριπερό Κέρκυρας και στο γειτονικό νησί των Οθωνών. Η λειτουργία του σχολείου συνεχίστηκε και την εποχή της Ιταλικής κατοχής του νησιού. Το σχολείο είχε τη συνδρομή των ομογενών σε όλη τη διάρκεια των ετών αυτών. Το κτίριο όλα αυτά τα χρόνια δεν άλλαξε καθόλου μόνο εξωτερικά υπήρχε μια μάντρα η οποία οριοθετούσε την αυλή. 

Εξαίρετοι διδάσκαλοι δίδαξαν στο σχολείο της Ερείκουσας όπως οι: Δαμασκής, Αυγούστης, Μάνεσης, Τσούκας Όμηρος, Γιάννης Καφετζής, Χρήστος Πρέτζας, Χρήστος Παπαθεοδώρου, Νίκος Τσέκας και ο Αριστοτέλης Κατέχης, έως το 1974. Επίσης, στο σχολείο δίδαξε και ένας παπαδάσκαλος. 

Αξίζει να αναφερθεί ότι παλαιότερα τα βιβλία αγοράζονταν από τους ίδιους τους μαθητές. Παρόλο που δεκαετίες πριν η «βέργα» στο σχολείο αποτελούσε προέκταση του χεριού του δασκάλου και η χρήση της ήταν πολύ συχνή, δεν έλειπαν από την πλευρά των παιδιών και οι «ανταρσίες» ως αντίδραση αλλά και ως τρόπος έκφρασης.

Θα αναφερθούμε σε ένα αστείο περιστατικό που διηγείται ο κ. Μάρκος Μητσιάλης για να θυμούνται οι παλαιότεροι και να μαθαίνουν οι νεότεροι… « Στο κτίριο του σχολείου, χαμηλό στη βάση του υπάρχουν δύο μικρά ανοίγματα, ένα προς το βορρά και ένα προς το νότο. Ο ρόλος τους είναι να κυκλοφορεί ο αέρας κάτω από το δάπεδο, ώστε να απομακρύνεται η υγρασία, εφόσον τα ξύλα που χρησιμοποιούνταν στο κτίσιμο ήταν από κυπαρίσσια και έχουν ιδιαίτερη ευαισθησία στην υγρασία. Κάποια μέρα ένας μαθητής βάζει στο κενό αυτό το κυνηγετικό όπλο, χωρίς σφαίρες και πυροβολεί ακριβώς κάτω από την καρέκλα που καθόταν ο δάσκαλος, ο οποίος εξαιτίας του έντονου θορύβου νόμισε αρχικά πως έγινε σεισμός και πετάχτηκε έντρομος. Το τι επακολούθησε το αντιλαμβανόμαστε…….».1. Ανδρέας Συγγρός, el.m.wikipedia.org 

Τα τελευταία χρόνια το δημοτικό σχολείο της Ερείκουσας ήταν κλειστό λόγω έλλειψης μαθητών. Κατόπιν ενεργειών του INTERNATIONAL HELLENIC ASSOCIATION (IHA), οργάνωσης Ελλήνων ακαδημαϊκών με έδρα τις ΗΠΑ,  το 2019 το σχολείο άνοιξε με 2 μαθητές και με πρώτη δασκάλα την Ειρήνη Γουναρίδου. Το επόμενο σχολικό έτος ένα μέλος του ΙΗΑ, η δασκάλα Ευρυδίκη Παπαγεωργίου, στελέχωσε το σχολείο και εργάζεται με την βάσιμη ελπίδα ότι ο αριθμός των μαθητών δεν θα αργήσει να αυξηθεί. Σκοπός του ΙΗΑ είναι να ξαναδούμε το σχολείο με τους 69 μαθητές όπως το 1960. Όποια οικογένεια μπορεί, κατά προτίμηση πολύτεκνη,  να βοηθήσει αυτόν τον στόχο  με μετοίκηση η με κάθε άλλο τρόπο, να επικοινωνήσει με το ΔΣ του IHA, στέλνοντας μήνυμα στο  IHAHellas@gmail.com.

Ευρυδίκη Παπαγεωργίου, συγγραφέας, δασκάλα Δημοτικού Σχολείου Ερείκουσας.

Αικατερίνη Πασχαλίδου, επιμέλεια κειμένου, φιλόλογος.

Τα άρθρα που δημοσιεύονται στην ιστοσελίδα του ΙΗΑ εκφράζουν αποκλειστικά τους συγγραφείς – μέλη του ΙΗΑ. Η ιστοσελίδα του ΙΗΑ δεν λογοκρίνει, ούτε επεμβαίνει σε άρθρα – κείμενα των μελών του ΙΗΑ

Πηγή: International Hellenic Association

Κατηγορίες:Παιδεία, Πολιτισμικά

«Επικίνδυνη η Έκταση της Πλαστικής Ρύπανσης στις Ελληνικές Θάλασσες»

26/12/2020 2 Σχόλια
Ενδεικτικά αποτελέσματα της έρευνας
Screen Shot 2018-12-01 at 10.45.23Μικροπλαστικές ίνες στα θαλάσσια είδηΗ έρευνα του Ινστιτούτου Αρχιπέλαγος τα τελευταία 3 έτη επικεντρώθηκε στην εκτίμηση της περιεκτικότητας σε μικροπλαστικά σε 14 διαφορετικά είδη ψαριών και ασπόνδυλων οργανισμών, στο θαλασσινό νερό, αλλά και σε δείγματα που συλλέχθηκαν από 46 δελφίνια, χελώνες και θαλασσοπούλια που εντοπίστηκαν νεκρά σε ακτές του Αιγαίου. Η μέτρηση της περιεκτικότητας μικροπλαστικών αφορούσε αποκλειστικά το πεπτικό σύστημα των ζώων. Ενδεικτικό της τραγικής κατάστασης που έχουμε όλοι προκαλέσει, είναι ότι δεν υπήρξε ούτε ένα άτομο του δείγματος στο οποίο δεν βρέθηκε έστω και μικρή ποσότητα μικροπλαστικών.
microplastics image 1 1 Ενδεικτικά:
– Στο πεπτικό σύστημα 18 θαλάσσιων χελωνών εντοπίστηκαν 3554 ίνες και θραύσματα πλαστικού.
– Μικροπλαστικά εντοπίστηκαν
στο σύνολο των εμπορικών ειδών, ενώ ενδεικτικό είναι ότι σε ένα μόνο δείγμα καταγράφηκαν 642 μικροπλαστικές ίνες και θραύσματα πλαστικού. Οφείλουμε όμως να επισημάνουμε ότι ο εντοπισμός των μικροπλαστικών αφορά αποκλειστικά το περιεχόμενο του πεπτικού συστήματος, συνεπώς αυτό δεν σημαίνει ότι τα ψάρια είναι ακατάλληλα προς βρώση, δεδομένου ότι το πεπτικό σύστημα αφαιρείται πριν το μαγείρεμα και έτσι τα ψάρια παραμένουν μία ποιοτική και απαραίτητη τροφή. Αυτό όμως δεν ισχύει για θαλάσσια ασπόνδυλα όπως π.χ. ο αχινός που καταναλώνεται το σύνολο του πεπτικού συστήματος μαζί με τις ίνες μικροπλαστικών.
plastic greece4Πλαστικά & μικροπλαστικά στις ακτές και στο ανοιχτό πέλαγοςΣε 2 νησιά του Αιγαίου, όπου το Ινστιτούτο Αρχιπέλαγος διατηρεί σε μικρές δυσπρόσιτες παραλίες 7 σταθμούς μέτρησης του ρυθμού συγκέντρωσης της πλαστικής ρύπανσης, καταγράφονται και συλλέγονται τα απορρίμματα τουλάχιστον μία φορά την εβδομάδα, καθ΄ όλη τη διάρκεια του έτους. Έπειτα από 937 καταγραφές σε διάστημα 4ων ετών δεν υπήρξε ούτε μία μέρα που δεν καταγράφηκαν νέα πλαστικά απορρίμματα στις ακτές.
Συνεπώς το αφήγημα ότι οι πολίτες ευθύνονται αποκλειστικά για τη ρύπανση στις παραλίες είναι παραπλανητικό, καθώς περισσότερο από το 95% των απορριμμάτων που συσσωρεύονται στις ακτές προέρχεται από τον συνεχή και ευρύ διασκορπισμό των απορριμμάτων από τη στεριά και τον μετέπειτα διασκορπισμό τους μέσω των θαλάσσιων ρευμάτων.
xarths 1Ενδεικτική της έκτασης του προβλήματος είναι και η συγκέντρωση μικροπλαστικών ινών στο θαλάσσιο ίζημα των ακτών, καθώς σε λίγο παλαιότερη έρευνα του Ινστιτούτου Αρχιπέλαγος, αναλύοντας περισσότερα από 1000 δείγματα ιζήματος από 167 παραλίες των ελληνικών ακτών δεν υπήρξε ούτε ένα δείγμα που να μην περιέχει μικροπλαστικές ίνες. Αξιοσημείωτο είναι ότι η ρύπανση δεν αποτελεί αποκλειστικό προνόμιο των αστικών κέντρων, αφού σε παραλίες απομακρυσμένων και ακατοίκητων νησιωτικών περιοχών παρατηρήθηκαν επίπεδα ρύπανσης ανάλογα με αυτά των ακτών της Αττικής.
plastics sendiment 1 Αντίστοιχα ανησυχητική είναι και η συνεχής καταγραφή πλαστικών απορριμμάτων που επιπλέουν στο ανοιχτό πέλαγος και γρήγορα διασπώνται σε μη ανακτήσιμα θραύσματα. Τόσο κατά τη διάρκεια της έρευνας στο Αιγαίο, όσο και κατά την αποστολή του ιστιοφόρου ερευνητικού σκάφους Ναυτίλος, που κάλυψε > 3000 μίλια ανάμεσα στην Κρήτη, τη θάλασσα βόρεια της Λιβύης έως και τη Μάλτα, οι ποσότητες των επιπλέοντων πλαστικών απορριμμάτων που καταγράφηκαν από τους ερευνητές, είναι ιδιαίτερα ανησυχητικές. Φυσικά όλα αυτά τα απορρίμματα βρίσκονται πάντα εκτός των επίσημων στατιστικών για τη διαχείριση απορριμμάτων, αλλά δυστυχώς σύντομα εντός της τροφικής αλυσίδας.
Έχοντας λοιπόν σήμερα την υποχρέωση να καλύψουμε τόσο πολύ χαμένο έδαφος και χρόνο στην Ελλάδα (και) για το ζήτημα της διαχείρισης των απορριμμάτων, είναι πλέον επιτακτική ανάγκη να κινηθούμε με βήματα ταχύτατα και αποτελεσματικά. Το πώς μπορεί να γίνει η διαχείριση των απορριμάτων είναι γνωστό και εφαρμόζεται εδώ και δεκαετίες στην πλειονότητα των χωρών της Ε.Ε. Δεν υπάρχει λόγος να σπαταλούμε πολύτιμο χρόνο ανακαλύπτοντας τον τροχό. Καιρός είναι λοιπόν να σταματήσουμε να εστιαζόμαστε στις φαιδρές καμπάνιες για το βιοδιασπώμενο καλαμάκι και να προχωρήσουμε σε μία κινητοποίηση σε όλα τα επίπεδα, που θα είναι ουσιαστική και θα μπορέσει να αναστρέψει το σκηνικό στην Ελλάδα, με στόχο να μην υπάρχει πλέον, ούτε ένα πλαστικό εκτεθειμένο στο περιβάλλον.
***
Για το Ινστιτούτο Θαλάσσιας Προστασίας Αρχιπέλαγος
Θοδωρής Τσιμπίδης

Ιστορικό διάγγελμα Trump!

24/12/2020 Τα σχόλια έχουν κλείσει

Με διάγγελμά του χθες, 23 Δεκεμβρίου 2020, από τον Λευκό Οίκο, ο Πρόεδρος των ΗΠΑ Donald Trump κατήγγειλε την «συνωμοσία υφαρπαγής της Προεδρίας» στις εκλογές του Νοεμβρίου στην χώρα του. Παραθέτοντας γεγονότα, απαρίθμησε αδιανόητες και πρωτοφανείς μεθοδεύσεις από το αντίπαλο κόμμα των «Δημοκρατικών» για την νόθευση του εκλογικού αποτελέσματος. Το οποίο απέδιδε μια ξεκάθαρη εκλογική νίκη του κόμματός του, των «Ρεπουμπλικανών», συμβατή με τις προβλέψεις των περισσοτέρων δημοσκοπήσεων, με εβδομήντα πέντε εκατομμύρια ψήφους όπως ανέφερε, είκοσι εκατομμύρια περισσότερες από του 2016 και με τις περισσότερες ψήφους από ποτέ για επανεκλεγόμενο Πρόεδρο.

Έγιναν οργανωμένες νομικές παραβιάσεις της εκλογικής νομοθεσίας, με πρόσχημα τις έκτακτες συνθήκες εξ αιτίας της πανδημίας του κορωναϊού (τον οποίο ονόμασε «κινεζικό ιό») και την αθρόα και ανεξέλεγκτη χρήση της επιστολικής ψήφου. Παρέθεσε μαγνητοσκοπημένα στιγμιότυπα από εκλογικά τμήματα όπου μεταφέρονταν εντός ή απομακρύνονταν εκτός, ολόκληροι σάκοι με ψηφοδέλτια. Κατήγγειλε πως στην ροή των καταμετρήσεων ψηφοδελτίων υπήρξαν φάσεις για ώρες σε κομβικές εκλογικά Πολιτείες όπου ενώ είχε ήδη εκατοντάδες χιλιάδες ψήφους ακολουθούσαν διαστήματα ωρών χωρίς ούτε μια ψήφο δική του. Υπήρξαν χιλιάδες ψηφοδέλτια με ίδια υπογραφή, χιλιάδες άλλα χωρίς φάκελο αποστολέα, δεν υπήρξαν διασταυρώσεις των αποστολέων με τους εκλογικούς καταλόγους. Στο ηλεκτρονικό σύστημα καταγραφής των ψηφοδελτίων κατεγράφησαν περιπτώσεις όπου κατά χιλιάδες ψήφοι υπέρ Trump μετεστρέφονταν υπέρ Biden. «Ήταν μια τερατώδης εκλογική απάτη».

Ο D. Trump κέρδισε το μεγαλύτερο μέρος των αφροαμερικανών και λατινοαμερικανών ψηφοφόρων. «Ιστορικά, μαθηματικά, πολιτικά και λογικά» ήταν αδύνατο να νικήσει ο Biden και μάλιστα με περισσότερες ψήφους από του Obama. Το αποτέλεσμα αυτό, «δεν συνέβη» («It did not happen!»).

Ο Trump κατήγγειλε πως τα Media, οι Tech Giants και το κόμμα των «Δημοκρατικών» μεθόδευσαν όλη την τετραετία από το 2016 ώστε να αποσπάσουν την εκλογική νίκη, κατήγγειλε πως δεν υπάρχει ελευθερία του Τύπου στην χώρα του, πως έγινε τεράστια προσπάθεια απόκρυψης χρηματοδοτήσεων με εκατομμύρια δολλάρια σε μέλη της οικογένειας του Biden από το Κινεζικό Κ.Κ. .

Ο Trump καλεί τον αμερικανικό λαό να εγερθεί για να επιβληθεί η δικαιοσύνη στο εκλογικό αποτέλεσμα, διότι χωρίς τίμιες, διαφανείς, εκλογές δεν υπάρχει εμπιστοσύνη στην δημοκρατία. «It is a travesty of democracy», ανέφερε στο διάγγελμά του.

Αφού όλα αυτά συνέβησαν στις ΗΠΑ, στην αναγνωρισμένη διεθνώς ως σημερινή κοιτίδα της δημοκρατίας και της ελευθερίας στον κόσμο μας, στην μεγαλύτερη οικονομική, στρατιωτική και πολιτική δύναμη, αντιλαμβανόμαστε πως πρόκειται για μια ιστορική όξυνση της σύγκρουσης τεράστιων συμφερόντων, εντός κι εκτός ΗΠΑ. Πρόκειται για την κορύφωση της κρίσης που ξεκίνησε στο 2007 με την κατάρρευση της αξιοπιστίας του χρηματοπιστωτικού συστήματος. Πρόκειται για την κύρια αντίθεση της εποχής μας, της σύγκρουσης μεταξύ εθνικού και υπερεθνικού κεφαλαίου, που βασίζεται και αλληλεπιδρά με αυτήν μεταξύ παραγωγικού και παρασιτικού κεφαλαίου, δεσπόζοντας πολιτικά στην ανθρώπινη κοινωνία σήμερα.

Ο D. Trump είναι δοκιμασμένος και επιτυχημένος χαλκέντερος επιχειρηματίας. Τυγχάνει ευρείας λαϊκής αποδοχής στις ΗΠΑ. Μπορεί να αποδειχθεί και ιστορικά επιτυχημένος πολιτικός ηγέτης.

Νίκος Καραβαζάκης

Κατηγορίες:Διεθνή, Πολιτική

ΚΑΛΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ!

12/12/2020 Τα σχόλια έχουν κλείσει
Χριστουγεννιατικα Ελληνικα Εθιμα . — Stilida.com

«ΠΟΙΕΣ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΕΠΟΜΕΝΕΣ ΚΙΝΗΣΕΙΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΑΠΑΡΑΔΕΚΤΗ ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΕΥΡΩΠΑΪΚΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ»

12/12/2020 Τα σχόλια έχουν κλείσει

Δεν θα ασχοληθούμε με ανάλυση της απαράδεκτης απόφασης του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου γιατί δεν αξίζει να χάνουμε τον χρόνο μας με αποφάσεις που δεν έχουν νόημα και που οδηγούν την ΕΕ στην διάλυσή της, μιας και είναι ανίκανη να λειτουργεί αποτελεσματικά. Υπενθυμίζεται πάλι ότι όταν η Αργεντινή εισέβαλε στα νησιά Falklands το 1982, χρειάστηκαν  μόλις τρεις εβδομάδες για να επιβληθούν οι κυρώσεις στις 15 Απριλίου 1982. Η Ελλάδα υποστήριξε τότε  την λήψη κυρώσεων που περιελάμβαναν την  απαγόρευση των εξαγωγών όπλων στην Αργεντινή και την διακοπή των εμπορικών σχέσεων με τη χώρα αυτή. Καμία σχέση με την χθεσινή απόφαση που μεταχειρίζεται την Ελλάδα και την Κύπρο  σαν να ήταν τρίτες χώρες και όχι κράτη-μέλη της ΕΕ.

Η Ελλάδα θα πρέπει να κινηθεί ως εξής τώρα:

1. Να καταγγείλει το μνημόνιο του 2010 με βάση τις διαδικασίες που προβλέπει η Συνθήκη της Βιέννης περί Συνθηκών. Η Συνθήκη αυτή προβλέπει τη δυνατότητα καταγγελίας για σφάλματα που έγιναν (αρθρο 48), απάτη (άρθρο 49), διαφθορά αντιπροσώπου κράτους (άρθρο 50), εξαναγκασμός αντιπροσώπου κράτους (άρθρο 51), ουσιαστική αλλαγή καταστάσεων (άρθρο 62β).

2. Να θέσει το θέμα της παύσης πληρωμών λόγω πανδημίας γιατί μέχρι το 2028 πρέπει να πληρώσει 66,7 δις ευρώ στους δανειστές.

3. Να τεθεί με επιμονή στο Βερολίνο η πληρωμή του κατοχικού δανείου, η αξία του οποίου κυμαίνεται σε σημερινές τιμές μεταξύ 13 μεχρι 422 δις ευρώ,  ακόμη και με απειλή κατάσχεσης γερμανικών περιουσιακών στοιχείων που βρίσκονται στην Ελλάδα.

4. Να ανακοινώσει επισήμως ότι δεν θα συμφωνήσει στην επέκταση των κυρώσεων κατά της  Ρωσίας όταν είναι να ανανεωθούν και γενικά να τηρεί αρνητική στάση σε θέματα κυρώσεων κατά άλλων τρίτων χωρών.

Τα ανωτέρω θα πρέπει να τεθούν ταυτόχρονα στην ΕΕ και στό Βερολίνο από την Ελλάδα και με τον τρόπο αυτό θα ασκηθεί από την Αθήνα αφόρητη πίεση που ίσως καταλήξει στην επιβολή ουσιαστικών κυρώσεων στην Τουρκία. Διαφορετικά δεν έχει νόημα η παραμονή της Ελλάδας στην ΕΕ.

Λεωνίδας Χρυσανθόπουλος 

Λ. Χρυσανθόπουλος

Πρέσβης επί τιμή – Μέλος του ΙΗΑ

ΠΟΙΕΣ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΕΠΟΜΕΝΕΣ ΚΙΝΗΣΕΙΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΑΠΑΡΑΔΕΚΤΗ ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΕΥΡΩΠΑΪΚΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ | (professors-phds.com)

«Ελληνοτουρκικά: Κίνδυνος στρατηγικού αδιεξόδου για τη χώρα.»

12/12/2020 Τα σχόλια έχουν κλείσει
Ελληνοτουρκικά: Κίνδυνος στρατηγικού αδιεξόδου για τη χώρα

Ο χρόνος για δικαιολογίες και άρνηση της πραγματικότητας τελειώνει. Η Γαλλία κάνει πίσω, η ΕΕ κωλυσιεργεί, το ΝΑΤΟ αδιαφορεί. Η Τουρκία επιβάλλει τη θέση της: Η Ελλάδα πρέπει να δώσει κι εκείνη έχει λαμβάνειν! Και η κυβέρνηση μιλά περί… ικανοποίησης!

Γ. Παπανικολάου

«Αν η πραγματικότητα δεν μας βολεύει, τόσο το χειρότερο για την πραγματικότητα». Η ρήση αυτή φαίνεται να ταιριάζει «γάντι» στα φληναφήματα περί ικανοποίησης που ψελλίζει προς το εσωτερικό ακροατήριο η κυβέρνηση. Με βάση τα όσα είχαν προηγηθεί τους μήνες που πέρασαν, δύσκολο να φανταστεί κάποιος χειρότερο αποτέλεσμα για τα ελληνικά συμφέροντα, στη χθεσινή Σύνοδο Κορυφής. Κι αυτό παρά το «μικρό καλάθι» που όλοι κρατούσαμε!

Καμία απόφαση για κυρώσεις, καμία αναφορά ούτε καν της λέξης «κυρώσεις» στο επίσημο κείμενο, αναβολή (ξανά) χωρίς καμία δέσμευση έως τον Μάρτιο και με την υποκριτική δικαιολογία (που αναιρεί το όποιο κύρος της ΕΕ) ότι τότε θα υπάρχει εικόνα για το πώς διαμορφώνεται η… αμερικανική πολιτική επί του θέματος Τουρκία!

Αξιοσημείωτα επίσης είναι δύο γεγονότα που διαμορφώθηκαν στη Σύνοδο: Γαλλία και Αυστρία, που φάνηκαν να δίνουν ισχυρή στήριξη στην Ελλάδα, ανέκρουσαν πρύμνα, προφανώς υπό την πίεση Γερμανίας και άλλων, ενώ στην πλειονότητά τους οι χώρες που έχουν ακτογραμμή και συμφέροντα στη Μεσόγειο (Ισπανία, Ιταλία και Μάλτα) πρακτικά βρέθηκαν στην αντίθετη από εμάς πλευρά! Ελλάδα και (λιγότερο) Κύπρος βρέθηκαν ουσιαστικά μόνες.

Το σχέδιο Ερντογάν είναι σε πλήρη εξέλιξη και «γράφει» επιτυχίες

Στο μεταξύ, βεβαίως, η Τουρκία του Ερντογάν έχει σχεδόν ολοκληρώσει τους στόχους της, «γκριζάροντας» με τις βόλτες του Oruc Reis επί μήνες την ελληνική υφαλοκρηπίδα και ΑΟΖ, αλλά και βάζοντας πρακτικά στο τραπέζι ενός ενδεχόμενου διαλόγου όλη την ατζέντα των διεκδικήσεών της, από τον εναέριο χώρο έως την αποστρατικοποίηση των νήσων, σε βαθμό που να δημιουργεί την αίσθηση ότι κρατά ακόμη και τη Θράκη σε «εφεδρεία», θέμα επί του οποίου συνεχίζει να εθελοτυφλεί -επί δεκαετία- η ελληνική πλευρά.

Σε πείσμα διάφορων ανοήτων (να με συγχωρέσετε για τις οξυμένες εκφράσεις, αλλά το θέμα είναι πολύ σοβαρό) που έγραφαν πομφόλυγες περί του αντιθέτου, η ισχυρή ανάμειξη της Τουρκίας στη σύρραξη του Ναγκόρνο-Καραμπάχ αποτέλεσε ξεκάθαρη νίκη, αναβαθμίζοντας τον ρόλο της σε όλη την περιοχή του Καύκασου, με την ανοχή της Ρωσίας, που την αποδέχθηκε ως ισότιμο συνομιλητή. Κι αυτή η εξέλιξη έρχεται να προστεθεί στις διόλου αποτυχημένες έως στιγμής παρεμβάσεις της, από τη Συρία έως και τη Λιβύη.

Έχουμε φτάσει στο σημείο Δύση και Ρωσία να ερίζουν για την εύνοια του Ερντογάν, ανοίγοντας περαιτέρω την όρεξή του, κι εμείς προσπαθούμε να αγνοήσουμε ότι, είτε μας αρέσει είτε όχι, η Τουρκία έχει αναχθεί σε περιφερειακή δύναμη κι ότι ήδη κτίζει προνομιακή σχέση και με την Κίνα, την ανερχόμενη δεύτερη παγκόσμια υπερδύναμη, που αργότερα ή γρηγορότερα, θα αναμειχθεί γεωπολιτικά και στη Μεσόγειο!

Εν ολίγοις, για λόγους οικονομικούς, μεταναστευτικούς, θρησκευτικούς, αλλά κυριότερα για λόγους γεωπολιτικούς και στρατιωτικούς, παρά την πίεση στην οικονομία της, η στρατηγική σημασία της Τουρκίας διαρκώς αναβαθμίζεται, σε ένα περιβάλλον που γίνεται ολοένα και πιο βίαιο και αβέβαιο, την ώρα που εμείς συνεχίζουμε να ερμηνεύουμε (ή να κάνουμε ότι ερμηνεύουμε ως… καλά παιδιά) τις διεθνείς σχέσεις, με τα δεδομένα του προηγούμενα αιώνα και επικλήσεις στο «διεθνές δίκαιο».

Ο κίνδυνος του στρατηγικού αδιεξόδου για την Ελλάδα είναι πλέον, μετά από χρόνια επιτηδευμένης αδράνειάς μας, απόλυτα ορατός!

Οι ελπίδες για τον Μπάιντεν και η προειδοποίηση Βενιζέλου

Όσοι, δε, εναποθέτουν τις ελπίδες τους στη «Άι Βασίλη» Μπάιντεν, καλά θα κάνουν να διαβάσουν προσεκτικά το πρόσφατο άρθρο του Ευάγγελου Βενιζέλου (που πρώτος και σε ανύποπτο χρόνο προειδοποίησε ότι έρχεται η ώρα των αποφάσεων στα ελληνοτουρκικά) στο World Review, για το ποιο είναι το «καλό σενάριο».

Εμείς παραθέτουμε απλώς την κατακλείδα, διατυπωμένη με τον λόγιο και διπλωματικό του λόγο, εύκολα όμως κατανοήσιμη ως προς τη σημασία της:

«Μια παρόμοια (σ.σ. θετική) αλλαγή στην αμερικανική προσέγγιση θα θέσει με πιο επιτακτικό τρόπο το ερώτημα για την ετοιμότητα της ελληνικής πλευράς να μετάσχει σε έναν διάλογο με την Τουρκία, στο πλαίσιο πάντα των βασικών μας επιλογών. Έναν διάλογο επιβεβλημένο από το διεθνές δίκαιο για την οριοθέτηση των θαλασσίων ζωνών, με κατάληξη τη συμφωνημένη προσφυγή στη διεθνή δικαιοσύνη, η απόφαση της οποίας θα γίνει αποδεκτή. Έναν διάλογο για σοβαρά και εφαρμόσιμα μέτρα οικοδόμησης εμπιστοσύνης. Έναν διάλογο για τη συνύπαρξη στο ΝΑΤΟ με σεβασμό στις αρχές της Συμμαχίας.

Το ερώτημα περί ετοιμότητας αφορά βεβαίως και την ελληνοκυπριακή πλευρά, ιδίως τώρα που η Τουρκία εκτίθεται, καθώς έσπευσε να απομακρυνθεί και ρητορικά από το σχήμα της δικοινοτικής διζωνικής ομοσπονδίας και θέτει ευθέως και επισήμως ζήτημα λύσης «δύο κρατών».

Η περίοδος που διανύουμε, είναι γεμάτη από προκλήσεις και αβεβαιότητες. Είναι συνεπώς ανοιχτή σε στρατηγικού χαρακτήρα επαναξιολογήσεις, που δεν γίνονται με γενικόλογες κοινοτοπίες, υπεκφυγές ή επανάληψη στερεοτύπων. Όλα φυσικά εκκινούν από το εσωτερικό μέτωπο. Από την ικανότητα του κράτους να λειτουργεί αποτελεσματικά και να διαχειρίζεται κρίσεις. Από την ενδυνάμωση όλων των παραμέτρων της εθνικής ισχύος, από την ανάκαμψη της οικονομίας και την ενίσχυση των ενόπλων δυνάμεων και της αμυντικής και αποτρεπτικής ικανότητας της χώρας, μέχρι το κοινωνικό κλίμα, τον πολιτικό πολιτισμό, το εθνικό φρόνημα.

Η πολυεπίπεδη αυτή πρόκληση μας δίνει την ευκαιρία να κάνουμε μια πραγματική άσκηση εθνικής αυτογνωσίας και να γιορτάσουμε με ουσιαστικό τρόπο τη μεγάλη επέτειο των 200 ετών από την έναρξη της Επανάστασης της Ανεξαρτησίας».

Εάν όμως θέσουμε το θέμα πιο «ωμά», τα πράγματα γίνονται πολύ πιο απλά αλλά και ευδιάκριτα σοβαρά. Με βάση τις διατυπωμένες θέσεις της χώρας μας στα ελληνοτουρκικά, το «βρείτε τα» των Ευρωπαίων και η διαιτητική στάση που στην καλύτερη περίπτωση θα κρατήσουν οι ΗΠΑ, οδηγούν σε ένα διάλογο εφ’ όλης της ύλης, στο πλαίσιο του οποίου θα κληθούμε να αποφασίσουμε τι θα δώσουμε εμείς στην Τουρκία, σε σχέση με τα όσα υποστηρίζουμε (ορθώς ή λανθασμένα, αυτό είναι άλλη συζήτηση) επί δεκαετίες!

Το χειρότερο όμως είναι ότι οδεύουμε προς τις συμπληγάδες, χωρίς σχέδιο και στρατηγική, χωρίς εθνική ομοψυχία, χωρίς στοιχειώδη έστω συναίνεση.

Αν συνεχίσουμε έτσι, θα το πληρώσουμε πολύ ακριβά.

Ελληνοτουρκικά: Κίνδυνος στρατηγικού αδιεξόδου για τη χώρα (euro2day.gr)

Κατηγορίες:Εθνικά

«Όχι στην αναθεώρηση και την υποτέλεια στα σχολεία.»

11/12/2020 Τα σχόλια έχουν κλείσει
H «Ράχη του Καπή», όπου εκτελέστηκαν 800 Καλαβρυτινοί
H «Ράχη του Καπή», όπου εκτελέστηκαν 800 Καλαβρυτινοί

ΕΘΝΙΚΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΔΙΕΚΔΙΚΗΣΗΣ

ΤΩΝ ΟΦΕΙΛΩΝ ΤΗΣ ΓΕΡΜΑΝΙΑΣ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

https://esdoge.gr/

Αθήνα 10.12.2020

Όχι  στην αναθεώρηση και την υποτέλεια στα σχολεία.

Το πρόγραμμα MOG / Μνήμες από την Κατοχή στην Ελλάδα, που χρηματοδοτείται από το Υπουργείο Εξωτερικών της Ο.Δ. της Γερμανίας  παρουσίασε πρόσφατα και στην Ελλάδα την εκπαιδευτική πλατφόρμα του. Η νέα πρωτοβουλία του γερμανικού κράτους έχει ως κύριο στόχο της τους εκπαιδευτικούς και τους μαθητές των ελληνικών σχολείων.

Η επιλογή αυτή στηρίζεται στο απαράδεκτο και υποτιμητικό για τη χώρα μας σκεπτικό ότι πρέπει να μυηθούν οι έφηβοι στην σύγχρονη οπτική για την Ιστορία, εφόσον τα ελληνικά σχολεία και τα βιβλία είναι, τάχα, σφραγισμένα από την έλλειψη «κριτικής σκέψης» και από παρωχημένες «εθνοκεντρικές» απόψεις που δεν επιτρέπουν στους μαθητές να κατανοήσουν και την «άλλη πλευρά». Αυτό που θα πρέπει σύμφωνα με την άποψη αυτή να διδαχθούν είναι η υιοθέτηση ίσων αποστάσεων μεταξύ επιτιθέμενων και αμυνόμενων, θυτών και θυμάτων, και η κατανόηση για τους ναζιστές δημίους που έδρασαν στην Ελλάδα, στην Γιουγκοσλαβία, στην Πολωνία, στην Γαλλία και αλλού. Με μια νεοαποικιοκρατική νοοτροπία, που ξεκινά από την απαξίωση της ελληνικής Παιδείας, οι υπεύθυνοι της πλατφόρμας επιχειρούν με μια σειρά πρωτοβουλιών και, χωρίς την άδεια του Υπουργείου Παιδείας, την συστηματική διείσδυση στο ελληνικό σχολείο. Για να προλειανθεί, μάλιστα, το έδαφος έχει προηγηθεί η φιλοξενία στην ιστοσελίδα του προγράμματος άλλοτε ωμής κι άλλοτε περίτεχνης προπαγάνδας, μέσω σύντομων «επιστημονικών» σημειωμάτων, που υιοθετούν τις πιο ανιστόρητες και επικίνδυνες απόψεις για την Κατοχή και την Αντίσταση στην Ελλάδα.

Οι προθέσεις της πλατφόρμας MOG αποκαλύπτονται πληρέστερα από τον ιδιαίτερο στόχο της να εμπλακούν οι μαθητές και οι μαθήτριες της Ελλάδας στη δημιουργία «σεναρίων», δηλαδή στην πλαστογράφηση της Ιστορίας μέσω μίας διαστρεβλωτικής χρήσης της μυθοπλασίας. Καμία, όμως, μυθοπλασία δεν μπορεί να σταθεί ερήμην του ιστορικά ορθού, δηλαδή των τεκμηρίων από την Κατοχή έως και σήμερα. Νέοι άνθρωποι, που αποκλείεται σε οποιαδήποτε ευρωπαϊκή χώρα και με οποιοδήποτε εκπαιδευτικό σύστημα να έχουν διαμορφώσει δική τους γνώμη για ένα ωκεανό θεμάτων, καλούνται να δημιουργήσουν «σενάρια» για τόσο εκτεταμένα και δραματικά ζητήματα. Πώς; Προφανώς καθοδηγούμενοι από το υλικό που θα τους παράσχουν οι σχεδιαστές και διαχειριστές της πλατφόρμας. Και με ποιο επιδιωκόμενο αποτέλεσμα; Όχι να σχηματίσουν, εν ονόματι της δήθεν σωστής και αντικειμενικής Ιστορίας, βασισμένες σε αξιόπιστα ιστορικά τεκμήρια απόψεις, αλλά να κατασκευάζουν σενάρια βασισμένα σε λίγες πολύτιμες συνεντεύξεις μαρτύρων. Που ωστόσο δεν αρκούν για να υποκαταστήσουν το ευρύτερο ιστορικοκοινωνικό πλαίσιο και την σφαιρική γνώση των ιστορικών γεγονότων. Το αποτέλεσμα θα είναι ακριβώς να σπάσει  η σχέση των μαθητών με το κριτικό πνεύμα και την ιστορική μνήμη και να παγιδευτούν σε ένα θολό τοπίο όπου ισχύουν όλα και τίποτε, δηλαδή τελικά  οι απόψεις και οι στόχοι των εμπνευστών της Πλατφόρμας.

Μεταξύ των στόχων  αυτών κεντρική θέση κατέχει η οριστική ματαίωση του αγώνα για τις γερμανικές οφειλές. Αποκαλυπτικό των επιδιώξεων των εμπνευστών και χρηματοδοτών του προγράμματος είναι ότι στην ιστοσελίδα του προγράμματος η αναφορά στη διεκδίκηση των γερμανικών οφειλών είναι προβληματική και σταματά στο 1960, παρουσιάζοντας ουσιαστικά το θέμα ως λήξαν. Προσπαθεί έτσι να ακυρώσει τις συντονισμένες και ανυποχώρητες προσπάθειες των Ελλήνων για δικαιοσύνη που συνεχίζονται ως σήμερα.

Ωστόσο, η Ελλάδα δεν είναι σήμερα ο μόνος στόχος. Ευρύτερες και πολύμορφες προσπάθειες, «ερευνητικές», «εκπαιδευτικές», «επιστημονικές», «πολιτιστικές», έχουν εκδηλωθεί και σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες με πρόθεση να σχετικοποιηθούν τα εγκλήματα των γερμανικών δυνάμεων Κατοχής. Με τελικό σκοπό να αλλάξει η μνήμη και η συνείδηση της Ευρώπης για τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο και να διαμορφωθούν κατά τις απόψεις και τα συμφέροντα του γερμανικού κράτους.                

Τα εργαλεία προπαγάνδας και προσηλυτισμού για μια τέτοια επιχείρηση είναι γνωστά και δοκιμασμένα: προβολή στα ΜΜΕ, ανταλλαγές καθηγητών και μαθητών ελληνικών και γερμανικών σχολείων που έχει αναλάβει να συντονίσει η Γερμανική Σχολή Αθηνών, χρηματοδοτημένες έρευνες, υποτροφίες και άλλα. Οι προσπάθειες αυτές δεν πρέπει να περάσουν και δεν θα περάσουν. Κάνουμε σε όλους σαφές: η φιλία και συνεργασία των δύο λαών δεν έχει σχέση με τις πρακτικές ψευδεπίγραφης «συμφιλίωσης» χωρίς Δικαιοσύνη, όπως το «Ελληνογερμανικό Ίδρυμα Νεολαίας», που προωθεί για να υπηρετήσει τους σκοπούς της η Ο.Δ.Γ. και δέχονται χωρίς αντίσταση οι ελληνικές κυβερνήσεις. Η πραγματική φιλία του ελληνικού και του γερμανικού λαού, όπως και όλων των λαών της Ευρώπης, μπορεί να στηριχθεί μόνο στα στέρεα θεμέλια της Αλήθειας, της Ισότητας και της Δικαιοσύνης. Γι’ αυτό αγωνιζόμαστε, αυτό παλεύουμε από κοινού με δημοκράτες και συλλογικότητες από τη Γερμανία.  

Καλούμε την κυβέρνηση και ειδικά το Υπουργείο Παιδείας, τον πολιτικό κόσμο, τις οργανώσεις των δασκάλων και των καθηγητών να αναλάβουν τις ευθύνες τους. Αλλά, πάνω από όλους, απευθυνόμαστε στους Έλληνες μαθητές και εκπαιδευτικούς. Με ευθύνη, με γνώση και με παρρησία, το ίδιο το ελληνικό σχολείο, πρωταγωνιστής διαχρονικά της αντίστασης στη χώρα μας, πρέπει, με την συμβολή όλων μας, να απαντήσει στην επιβουλή εναντίον του.

Σε λίγες μέρες θα τιμήσουμε τη μνήμη των θυμάτων του Καλαβρυτινού Ολοκαυτώματος, ενός από τα πιο ειδεχθή εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας της ναζιστικής Γερμανίας στην κατεχόμενη Ευρώπη. Ως απόδοση φόρου τιμής στα θύματα της ναζιστικής θηριωδίας και στη θυσία του ελληνικού λαού για τη συντριβή του φασισμού καλούμε την κυβέρνηση να προχωρήσει με αποφασιστικές ενέργειες στην διεκδίκηση των γερμανικών οφειλών, υλοποιώντας τη σαφή εντολή της Ολομέλειας της Βουλής των Ελλήνων της 17ης Απριλίου 2019.

ΑΝΥΠΟΧΩΡΗΤΟΣ ΑΓΩΝΑΣ ΓΙΑ ΜΝΗΜΗ & ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ!     


«Η πανδημία και οι ήρωες του 2021»

09/12/2020 Τα σχόλια έχουν κλείσει
Πώς να ξεπαγώσουμε την οικονομία μετά την πανδημία | Liberal.gr

» Η παρούσα κρίση οδηγεί το ελληνικό μοντέλο στα όριά του. Η υπέρβαση αυτών των ορίων όμως εναπόκειται τόσο στον ιδιωτικό τομέα όσο και στον ρόλο που θα διαδραματίσει το κράτος. Το στοίχημα αφορά, προφανώς, την αναγέννηση της εθνικής οικονομίας.»

Ν. Γ. Δρόσος

Η παρούσα κρίση έχει βαρύ ανθρώπινο και οικονομικό κόστος. Προσφέρει, όμως, και μία σπάνια ευκαιρία συνολικής αναδόμησης των οικονομικών βάσεων της χώρας. Λεφτά, δε, όντως θα υπάρξουν. Αρκεί να τα εκμεταλλευτούμε!

Οι πρόσφατες διαβεβαιώσεις του οικονομικού επιτελείου της κυβέρνησης ότι –παρά τα αρνητικότερα του αναμενομένου στοιχεία ΑΕΠ γ’ τριμήνου- η ελληνική οικονομία  δείχνει αντοχές, μπορεί να επενεργούν κατευναστικά ως προς τις ανησυχίες των πολιτών. Δεν αίρουν, όμως, την εδραία πεποίθηση ότι η παρούσα κρίση θα είναι καταλυτικού χαρακτήρα για σημαντική μερίδα της επιχειρηματικής δραστηριότητας στην πατρίδα μας.

Μετά από μία δεκαετία κρίσης και μνημονίων, η χρονιά της πανδημίας και των απανωτών lockdown που τη συνόδευσαν -είναι βέβαιον ότι- θα οδηγήσει σε νέα λουκέτα. Δεν θα ανοίξουν ξανά όλοι όσοι σταμάτησαν να λειτουργούν πριν τα lockdown. Όποιοι επιβιώσουν, δε, της οικονομικής κρίσης και μπορέσουν να λειτουργήσουν εκ νέου το 2021, θα πρέπει να θεωρούνται οικονομικοί ήρωες. Οι μεν θα είναι -αναπόδραστα- τα θύματα και οι δε οι ήρωες.

Υπό το φως του σημαντικά χαμηλότερου επιπέδου από το οποίο αναμένεται να επανεκκινήσει η ελληνική οικονομία, καθίσταται ζήτημα εθνικής επιβίωσης η συνέχιση και μεγαλύτερη εξειδίκευση της στήριξης που παρέχει σήμερα η κυβέρνηση στην ελληνική επιχειρηματικότητα. Μετά το ΔΝΤ, μόλις πρόσφατα και ο ΟΟΣΑ συνιστούν  όχι μόνον συνέχιση της παροχής στήριξης προς τις επιχειρήσεις αλλά και περαιτέρω επιμήκυνση του χρονικού διαστήματος κατά το οποίο αυτή θα προσφέρεται, πέραν της ολοκλήρωσης της πανδημίας.

Υπό αυτό το πρίσμα, αν και η συνέχιση των μέτρων που εξήγγειλε χθες το οικονομικό επιτελείο είναι -ευλόγως- σκόπιμη, αποτελεί μόνο μία πτυχή της συνολικής ενίσχυσης που πρέπει να υπάρξει προς την επιχειρηματικότητα, με γνώμονα τη διασφάλιση της επιβίωσής της.

Άπτεται, δε, η παροχή αυτής της στήριξης και με τις χρόνιες δυσλειτουργίες που παρουσιάζει η ελληνική οικονομία κατά την εφαρμογή αντίστοιχων προγραμμάτων ενίσχυσης της επιχειρηματικότητας και της ανάπτυξης. Δυσλειτουργιών οι οποίες αφορούν είτε στην ύπαρξη αδιαφάνειας είτε στην πλημμελή προώθηση των όποιων αναπτυξιακών προγραμμάτων ή επενδυτικών νόμων.

Τούτου δοθέντος, ανεξαρτήτως της τελικής μορφής που θα λάβουν οι προτάσεις του ελληνικού σχεδίου στο πλαίσιο του Ταμείου Ανάκαμψης ή αντιστοίχως οι προβλέψεις της περίφημης έκθεσης Πισσαρίδη, αποτελεί στοιχείο επιβίωσης για την ελληνική επιχειρηματικότητα και κατά προέκταση την ελληνική οικονομία η αποτελεσματική προώθηση και υλοποίηση αυτών των σχεδίων.

Κοντολογίς, εάν μετά από δέκα χρόνια κρίσης και ένα έτος οικονομικής καταστροφής επιφυλάξουμε  σε αυτά τα νέα ευρωπαϊκά κονδύλια την ίδια τύχη που είχε ο πακτωλός αντίστοιχων κοινοτικών χρηματοδοτήσεων που έρευσαν στη χώρα μας τις προηγούμενες δεκαετίες, τότε…

Η ευθύνη, δε, δεν βρίσκεται μόνο στους ώμους της πολιτικής ηγεσίας αλλά και της επιχειρηματικής τάξης της χώρας μας. Κατά την τελευταία δεκαετία, η επιλογή της «εύκολης λύσης», ήτοι της τουριστικής βιομηχανίας ή πτυχών της όπως η εστίαση, και η διόγκωση του μεριδίου που κατέχουν στο ελληνικό ΑΕΠ σε επίπεδο άνω του 20%, συντέλεσε στη σημερινή εικόνα καταστροφής.

Υπό κανονικές συνθήκες, η τουριστική βιομηχανία μπορεί να αποτελεί τη «φυσική επιλογή» για μία χώρα όπως η Ελλάδα, όμως, σε συνθήκες κρίσης όπως οι παρούσες, η σοφία αυτής της επιλογής  βρίσκει τα αντιστοίχως φυσικά όριά της.

Η παρούσα κρίση οδηγεί το ελληνικό μοντέλο στα όριά του. Η υπέρβαση αυτών των ορίων όμως εναπόκειται τόσο στον ιδιωτικό τομέα όσο και στον ρόλο που θα διαδραματίσει το κράτος.

Το στοίχημα αφορά, προφανώς, την αναγέννηση της εθνικής οικονομίας.

Η πανδημία και οι ήρωες του 2021 (euro2day.gr)

«ΕΚΤ: Τι κερδίζει η Ελλάδα από τη νέα «εκτύπωση» χρήματος»

09/12/2020 Τα σχόλια έχουν κλείσει

Ποια τα οφέλη της Ελλάδας και της οικονομίας που χάνει τους στόχους, σύμφωνα με τη Citi, από την αναμενόμενη επέκταση του προγράμματος PEPP, καθώς η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα θα αγοράσει την επόμενη χρόνια επιπλέον ομόλογα ύψους 10-15 δισ. ευρώ, από τα 16,3 δισ. ευρώ που ήδη κατέχει στο χαρτοφυλάκιο της.

Σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις η επικεφαλής της ΕΚΤ, Κριστίν Λαγκάρντ, αναμένεται την προσεχή Πέμπτη να ανακοινώσει την επέκταση την «εκτύπωση» χρήματος, του προγράμματος αγοράς ομολόγων PEPP κατά έξι μήνες, με ταυτόχρονη αύξηση του συνολικού του προϋπολογισμού στα περίπου 2 τρισ. ευρώ από 1,350 τρισ. που είναι σήμερα.

Στο πλαίσιο του συγκεκριμένου προγράμματος που έθεσε σε εφαρμογή η ΕΚΤ τον Απρίλιο (η ανακοίνωση του έγινε στα τέλη Μαρτίου) έως και το τέλος Νοεμβρίου έχουν αγοραστεί ελληνικά κρατικά ομόλογα ύψους 16,3 δισ.ευρώ, σύμφωνα με τα τελευταία στοιχεία που δημοσιοποίησε σήμερα η Φρανκφούρτη.

Η ΕΚΤ στο πρόγραμμα αγοράς ομολόγων PEPP, που είχε ως στόχο να αμβλυνθούν οι χρηματοπιστωτικές συνέπειες από την κρίση της πανδημίας, έχει τη δυνατότητα να αγοράσει ομόλογα του ελληνικού Δημοσίου ονομαστικής αξίας περίπου 27 δισ. ευρώ σε τιμές αγοράς) σύμφωνα με το ποσοστό κατανομής (2,4715% – eurosystem key) που διαθέτει η Ελλάδα.

Στην περίπτωση που ο συνολικός προϋπολογισμός του PEPP αυξηθεί κατά 650 δισ. ευρώ στα 2 τρισ. ευρώ, (όπερ σημαίνει ότι για αγορές κρατικών τίτλων σε ολόκληρη την Ευρωζώνη θα διατεθούν περίπου 1,8 τρισ. ευρώ, καθώς ένα μέρος θα διατεθεί -όπως άλλωστε ήδη συμβαίνει- για αγορές ομολόγων που έχουν εκδώσει υπερεθνικοί οργανισμοί όπως η EIB, EBRD) η ΕΚΤ θα μπορεί να αγοράσει εντός του 2021 επιπλέον ελληνικά ομόλογα ύψους έως και 15 δισ. ευρώ, ανεβάζοντας έτσι το σύνολο τους στα 29 με 30 δισ. ευρώ.

Οι πρόσθετες αυτές αγορές βοηθούν σημαντικά το υπουργείο Οικονομικών να προχωρήσει με μεγάλη άνεση στο δανειακό του πρόγραμμα της επομένης χρονιάς, προκειμένου να καλύψει έτσι τις αυξημένες δαπάνες που προκαλεί στον κρατικό προϋπολογισμό η αντιμετώπιση της κρίσης Covid 19.

Σημειώνεται ότι το 2020 το ελληνικό Δημόσιο άντλησε από τις αγορές με τις εκδόσεις ομολόγων (έως και τον Οκτώβριο που πραγματοποιήθηκε η επανέκδοση του 15ετούς ομολόγου) 12 δισ. ευρώ, λιγότερά δηλαδή από τα ομόλογα (14 δισ. ευρώ) που είχε αγοράσει η ΕΚΤ την ίδια περίοδο από τη δευτερογενή αγορά. Για το 2021 το δανειακό πρόγραμμα εκτιμάται ότι κατ΄ελάχιστον θα κυμανθεί στα φετινά επίπεδα.

Σημειώνεται επίσης ότι από το σύνολο του Δημοσίου Χρέους (364,8 δισ.ευρώ) τα ομόλογα που είναι διαπραγματεύσιμα στην αγορά ανέρχονται σε περίπου 64,5 δισ. ευρώ το 2020 και θα φθάσουν τα 74 δισ. ευρώ το 2021. Έτσι, με δεδομένο ότι στο πρόγραμμα PEPP δεν ισχύει ρητώς ο περιορισμός που δεν επιτρέπει στην ΕΚΤ να κατέχει πάνω από το 33,3% της κάθε έκδοσης, το σύνολο των επιλέξιμων για το πρόγραμμα ομολόγων δυνητικά μπορεί να ξεπεράσει τα 24 δισ. ευρώ.

Για την εξυπηρέτηση του Δημοσίου Χρέους το 2021 ο προϋπολογισμός θα πρέπει να καταβάλλει περίπου 4,5 δισ. ευρώ σε χρεολύσια (για τα διακρατικά δάνεια GLF και αυτά του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου) και άλλα 5,650 δισ. ευρώ σε τόκους.

ΠΗΓΗ: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Κέρδος online   8/12/2020 8:01 ΚΕΡΔΟΣ – ΕΚΤ: Τι κερδίζει η Ελλάδα από τη νέα «εκτύπωση» χρήματος (kerdos.gr)

«Μ. Χουρμούζης: Ο ιδεολόγος πατριώτης συγγραφέας»

09/12/2020 1 Σχολιο

Του Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου*

          Ο Μιχαήλ, ή Μιλτιάδης Χουρμούζης προσέφερε τον εαυτό του ποικιλοτρόπως στην Επανάσταση του 1821 και στο νεοπαγές Ελληνικό κράτος. Πολέμησε ως απλός στρατιώτης για την ελευθερία της Πατρίδας, μετά την απελευθέρωση ανέλαβε στρατιωτικά καθήκοντα – έφτασε στον βαθμό του αντισυνταγματάρχου – και από  το 1850 έως το 1856 υπηρέτησε πολιτικά την Ελλάδα, ως βουλευτής Φθιώτιδος. Ως δημοσιογράφος ήταν ακριβής και οξύτατος στην κριτική του για τα κακώς έχοντα και ως συγγραφέας έγραψε κυρίως κωμωδίες, στις οποίες σατίρισε οξύτατα τα ελαττώματα των Ελλήνων της εποχής του.

 Στα θεατρικά του έργα με τον ΛΕΠΡΕΝΤΗ χτύπησε τον νεοπλουτισμό, με τον ΤΥΧΟΔΙΩΚΤΗ και τον ΥΠΑΛΛΗΛΟ σατίρισε την ξενομανία, την δουλικότητα και τον πιθηκισμό και με τον ΧΑΡΤΟΠΑΙΚΤΗ καταφέρθηκε εναντίον του πάθους της χαρτοπαιξίας.   

 Στη δημοσιογραφική πένα του, όπως σημειώνει ο Τάσος Λιγνάδης στην εξαίρετη μελέτη του «Ο Χουρμούζης, Ιστορία – Θέατρο» (Εκδ. Χ. Μπούρας, Αθήνα, 1986, σελ. 324), «μόλο που ήταν οξύς, τραχύς, εμπαθής και συχνά υπερβολικός ή άδικος στα δημοσιεύματά του, πίστευε στην αφιλοκερδή και ευγενή άσκηση της δημοσιογραφίας και χτυπούσε σε κάθε ευκαιρία τον κιτρινισμό του Τύπου και την δωροδοκία».  

Ο Χουρμούζης γεννήθηκε στο νησί Αντιγόνη της Κωνσταντινούπολης, το 1804. Τον Μάιο του 1821 έρχεται στην Ελλάδα και έχοντας ενταχθεί στα σώματα των Κυνουριέων λαμβάνει μέρος στην άλωση της Τριπολιτσάς, τον Σεπτέμβριο του ιδίου έτους. Το 1822 λαμβάνει μέρος στην πολιορκία και στην παράδοση του Ακροκορίνθου. Κατά το ίδιο έτος κατατάσσεται στο ναυτικό και συμμετέχει σε επιχειρήσεις σε διάφορα νησιά του Αιγαίου. Στη Σάμο υπηρετεί ως Υπαξιωματικός της Αρμοστείας, το 1822, ακούει το κήρυγμα του Αρχιμανδρίτου Βενιαμίν του Λεσβίου περί ομονοίας, συγκινείται και του ασπάζεται το χέρι. (Ρωξάνης Δ. Αργυροπούλου «Βενιαμίν ο Λέσβιος», Κέντρο Νεοελληνικών Ερευνών ΕΙΕ, Αθήνα, 2003, σελ. 114).

Το 1834 αρθρογραφεί στην εφημερίδα του Ναυπλίου ΕΠΟΧΗ. Σε ένα από τα άρθρα του γράφει: «Είμαι γνήσιος Έλλην δια την καταγωγήν μου, δια την θρησκείαν μου και δια τας προς την πατρίδα δεκατριετείς εκδουλεύσεις μου και δι’ αυτά ακόμη τα ελληνικά μου αισθήματα. Τα πολύτιμα ταύτα πλεονεκτήματα δεν ισχύει κανείς λόγος, καμμία δύναμις να με τα αφαιρέση…» (Αριθμ. φ. 15, 15 Νοεμβρίου 1834). Το 1835 εκδίδει την πρώτη του κωμωδία Ο ΛΕΠΡΕΝΤΗΣ και,  ένα μήνα μετά, τη δεύτερη Ο ΤΥΧΟΔΙΩΚΤΗΣ.  Σε αυτήν στόχος του είναι ο Βαυαρός Χάιντεκ, μέλος της Αντιβασιλείας του Όθωνα.

Το 1836 διορίζεται στην Χωροφυλακή της Λαμίας, με αποστολή την καταπολέμηση της ληστείας. Εκεί εκδίδει την τρίτη του κωμωδία Ο ΥΠΑΛΛΗΛΟΣ. Το 1839 παραιτείται από την Χωροφυλακή και μεταβαίνει στην Αίγινα, όπου εκδίδει την τέταρτη κωμωδία του Ο ΧΑΡΤΟΠΑΙΚΤΗΣ. Το 1848 ο Χουρμούζης έχει επιστρέψει στο στράτευμα και του απονέμεται ο βαθμός του αντισυνταγματάρχη. Το 1850 παραιτείται από το στράτευμα και εκλέγεται βουλευτής Φθιώτιδας. Τη βουλευτική ιδιότητα διατήρησε έως τον Απρίλιο του 1856, όταν αιφνιδίως και κρυφίως επιστρέφει και εγκαθίσταται έως το τέλος της ζωής του, το 1882, στη γενέτειρά του, νήσο Αντιγόνη.

Ως πολιτικός, σε αγόρευσή του στη Βουλή (8 Ιανουαρίου 1853), μίλησε για την Παιδεία: «Οφείλω να μεμφθώ τους υπάρξαντας υπουργούς της παιδείας, διότι ουδείς αυτών εφρόντισε να περιθάλψη την Ελληνικήν παιδείαν, αλλά αφήκε να εισαχθή παντού ο φραγγισμός. Έχομεν όλας τας διεφθαρμένας ιδέας της Δύσεως, παραμελήσαντες εντελώς τας των εξαιρέτων και μεγάλων εκείνων προγόνων μας…».

Σε άλλη αγόρευσή του, στις 25 Ιουνίου 1853, είπε: « Ω μακαρία και τρισένδοξη εποχή του αγώνος! Ω εποχή αγία καθ΄ ην ο Έλλην αφιερώνων εις το έλεος του Υψίστου και εις την ευγνωμοσύνην της πατρίδος τους γηραιούς γονείς, την νέαν σύζυγον, και τ’ ανήλικα τέκνα του, προσήρχετο εκούσιον ολοκαύτωμα της ελευθερίας του Έθνους!».  Άλλοτε ζήτησε να μιμηθεί η Ελλάδα την Ευρώπη σε ορισμένα πολιτισμικά επιτεύγματα:  «Ναι! Να μιμηθώμεν την Ευρώπην, αλλ’ ουχί εις την πολυτέλειαν, ουχί εις την επιπολαιότητα, ουχί εις την επίδειξιν. Να μιμηθώμεν αυτήν εις παν ό, τι αναφέρεται εις τον αληθή πολιτισμόν, εις την αληθή πρόοδον, εις την ευημερίαν της ανθρωπότητος…». 

Γενικά ο Χουρμούζης ήταν εναντίον της ξενομανίας: «Δυστυχώς εκτρώματα της ΞΕΝΟΜΑΝΙΑΣ δεσπόζουν στο νού και την καρδία μας και προκαλούν απροκάλυπτον περιφρόνησιν των πατρίων μας και της θρησκείας μας ακόμη, ως δείγμα ευρωπαϊκής προόδου. Συμπεριφορά γελοιωδεστάτη, δήθεν υψηλής ανατροφής και σφαίρας αριστοκρατικής! Ξιππασμένων οψιπλούτων αηδέσταται επιδείξεις! Πτωχαλαζονεία αξία οίκτου…» (Ανατολικός Αστήρ,αρ.φ.3, 17/10/1880).

  Ο Τάσος Λιγνάδης στο προαναφερθέν πόνημα του γράφει για τον χαρακτήρα του Χουρμούζη: « Η εκρηκτική και φανατική φύση των ψυχικών εκδηλώσεων του  κρύβει ωστόσο τον χαρακτήρα ενός ιδεολόγου πατριώτη. Πιστός και ευσεβής ορθόδοξος, άτομο ριζωμένο  στους θεσμούς και τις Παραδόσεις του Γένους – αξίες υποστασιακές, που δεν άφηνε ευκαιρία να μην τις υπογραμμίζει αδιάλειπτα σε όλη τη διάρκεια της ζωής του – εξεγείρεται όταν βλέπει κάθε σύμπτωμα αλλοτρίωσης, υποκρισίας και ατομικισμού. Τα ελαττώματά του, όπως η εμπάθεια, το φιλόνικον, η υπερβολή, όσο και αν είναι πιθανοφανές να υπέκυπταν σε προσωπικά, κατά την ανθρώπινη φύση, ελατήρια, δεν είναι ικανά να ερμηνεύσουν το ιστορικό του πρόσωπο, που ήταν καθαρά αποστολικό και αφιερωμένο»  (Τ. Λιγνάδη «Ο Χουρμούζης» σελ. 273).

Για την αιφνίδια επιστροφή του στη γενέτειρα νήσο του ο ίδιος δεν έδωσε εξήγηση. Στη Βουλή κατηγορήθηκε από πολιτικούς του αντιπάλους για την φυγή του στην Κωνσταντινούπολη και για το ότι εκεί «εδέχθη κρατικήν υπηρεσίαν οθωμανικήν» και ζητήθηκε από τον υπουργό των Εξωτερικών η αφαίρεση των πολιτικών του δικαιωμάτων και η διαγραφή του από τον βουλευτικό κατάλογο. Απάντηση από τον Υπουργό δεν υπήρξε… (Αυτ. σελ. 241-242).

Στην νήσο Αντιγόνη έδρασε ποικιλοτρόπως για τη διατήρηση του εθνικού φρονήματος των Ελλήνων της Βασιλεύουσας. Στο πλαίσιο αυτό το 1864 εξέδωσε την πατριωτική εφημερίδα ΑΡΜΟΝΙΑ, την οποία διατήρησε τέσσερα χρόνια. Επίσης έδιδε συχνά διαλέξεις με εθνοθρησκευτικό χρώμα. Ισόβια και σταθερή ήταν η αγάπη του προς την Εκκλησία: «Ανεξάλειπτος και ακμαία είναι  η προς την αγίαν μητέρα μας Εκκλησίαν ευγνωμοσύνη του Έθνους, διότι αύτη και την γλώσσαν μας διετήρησε και την αγίαν μας θρησκείαν έσωσε». Λόγω αυτής της αγάπης του εκδήλωνε την αγανάκτησή του «για τους ορκοπάτηδες εκείνους που έγιναν αίτιοι της σημερινής αξιοδακρύτου καταστάσεως». Ο Χουρμούζης ανήγειρε στην Αντιγόνη το ναό της  Θεοκορυφώτου Μονής του Σωτήρος Χριστού. Το έκανε, όπως ο ίδιος έγραψε, χύνοντας πολύν ιδρώτα, βλάπτοντας την υγεία του, παραμελώντας τα οικιακά του και «καθιστάμενος μέχρις οχληρότητος επαίτης, ακόμη και στον Μ. Βεζύρη Ααλή Πασά, ο οποίος «συνέδραμε γενναίως το έργον» (Αυτ. σελ. 245-246).-

*Από τις Εναλλακτικές Εκδόσεις κυκλοφορεί το βιβλίο του Γιώργου Παπαθανασόπουλου, Η Ορθόδοξη Εκκλησία σήμερα.

«Η Frontex ξεσκέπασε την Turkish Airlines»

09/12/2020 1 Σχολιο

Και τον ρόλο της στην παράνομη μετανάστευση!

Μία έκθεση της Frontex από το 2015, έρχεται να στοιχειώσει την σύνοδο κορυφής της ΕΕ, που επιμένει να κάνει τα στραβά μάτια στην τουρκική εγκληματική δραστηριότητα.

Η συνοριακή δύναμη της ΕΕ, κατηγορούσε την Τurkish Αirlines για την αύξηση της παράνομης μετανάστευσης από το 2015! Για την ακρίβεια, αποκάλυπτε πως ο τουρκικός κρατικός αερομεταφορέας εξυπηρετούσε την επίσημη πολιτική της ισλαμικής Τουρκίας να προωθήσει παράνομους μετανάστες κυρίως από μουσουλμανικές χώρες αλλά κι άλλες χώρες της Αφρικής, προκειμένου έπειτα να περάσουν με τα κυκλώματα δουλεμπόρων στην Ευρώπη.

Η ανάπτυξη των τουρκικών αερογραμμών που έγινε φυσικά με χρηματοδότηση του τουρκικού κράτους, ήταν απόλυτα συνυφασμένη με την οθωμανική ονείρωξη του Ερντογάν την οποία κυριολεκτικά απογείωσε, σε συνδυασμό με την άρση καθεστώτος βίζας για τους εισερχόμενους μετανάστες κυρίως από την ζώνη του Μαγκρέμπ, αλλά και την Αφρική.

Ο οργανισμός της ΕΕ, δήλωνε πως η αύξηση των Αφρικανών μεταναστών μέσω των δυτικών Βαλκανίων, εν μέρει οφείλεται στην ταχεία επέκταση του τουρκικού εθνικού αερομεταφορέα. Δηλαδή ο τουρκικός εθνικός αερομεταφορέας είναι βασικός μοχλός του τουρκικού εθνικισμού και του τουρκικού επεκτατισμού με ό,τι αυτό συνεπάγεται.

Ο οργανισμός συνόρων της Ευρωπαϊκής Ένωσης υποστήριξε πώς μία από τις μεγαλύτερες μεταφορικές εταιρίες στον κόσμο τροφοδοτεί την κρίση παράνομης μετανάστευσης με νέα δρομολόγια της στην Αφρική.
Η Frontex ανέφερε πως η δραματική αύξηση στα παράνομα περάσματα Aφρικανών μεταναστών στα σύνορα στα δυτικά Βαλκάνια, “μπορεί να εξηγηθεί εν μέρει”, από την εμπορική στρατηγική της Turkish Airlines.

Ο εθνικός αερομεταφορέας που εξυπηρετεί περισσότερους προορισμούς από οποιαδήποτε αεροπορική εταιρεία στον κόσμο έχει στόλο από 296 αεροσκάφη και έσοδα 5 δισεκατομμυρίων λιρών πέρσι, ενώ άνοιξε ένα σύνολο νέων δρομολογίων προς την Αφρική, μία κίνηση που μπορεί να ερμηνευθεί ως προσπάθεια του προέδρου Ερντογάν, να αυξήσει την τουρκική επιρροή. Και η Frontex έχει απόλυτο δίκιο.

Ο Ερντογάν προσπαθεί να πατήσει πόδι σε όλες τις μουσουλμανικές χώρες της Αφρικής, όχι μόνο για να εγκαταστήσει εκεί στρατιωτικές βάσεις, να προωθήσει τα τούρκικα προϊόντα και τα οπλικά συστήματα. Αλλά κυρίως, για να φέρει μισθοφόρους, οι οποίοι εκπαιδεύονται σε τούρκικα στρατόπεδα όπως έχουμε αποκαλύψει και έπειτα χρησιμοποιούνται στην πρώτη γραμμή των πολεμικών εμπλοκών της Τουρκίας. Όπως για παράδειγμα στην Συρία, την Λιβύη και τον Καύκασο. Μαζί με τους ισλαμιστές τρομοκράτες, στρατιώτες από μουσουλμανικές αφρικανικές χώρες χρησιμοποιούνται για προμετωπίδα του τουρκικού στρατού, καθώς κατά κοινή ομολογία, ο τουρκικός στρατός διέπεται από δειλία στο πεδίο της μάχης.

Και ενώ η προσοχή του κόσμου έχει στραφεί στις παράνομες συμμορίες διακινητών, ο ισχυρισμός αυτός υποδηλώνει ότι μεγάλες εταιρείες που λειτουργούν εξολοκλήρου νόμιμα, διαδραματίζουν επίσης σημαντικό και δυσνόητο ρόλο στη μαζική μετανάστευση που πλήττει την ήπειρο. Και η turkish airlines ταυτίζονται ή μάλλον λειτουργούν σε συνεργασία με τους δουλέμπορους που στη συνέχεια παίρνουν τους παράνομους μετανάστες σε ευρωπαϊκό έδαφος.

Η Frontex σημείωσε ότι παρουσιάστηκε τριπλάσια αύξηση στους Aφρικανούς που εντοπίστηκαν σε παράνομες διελεύσεις στα δυτικά Βαλκάνια τον Ιούνιο, σε σύγκριση με το προηγούμενο τρίμηνο.
Υπήρξε 9 φορές αύξηση στους προερχόμενους από το Κονγκό, 6 φορές αύξηση σε αυτούς που έρχονται από το Καμερούν και 4 σε αυτούς που έρχονται από την Γκάνα.
Συνολικά εντοπίστηκαν 4071 Αφρικανοί στις 54 437 παράνομες συνεδριακές διαβάσεις.

Η έκθεση συνεχίζει ;” Η αύξηση των εντοπιζόμενων Αφρικανών στα δυτικά Βαλκάνια, θα μπορούσαν εν μερει να εξηγηθεί, από την επέκταση του δικτύου σύνδεσης της Τurkish Αirlines στην Αφρική”
Αναφέρει πως αυτός ο εθνικός αερομεταφορέας, έχει τώρα το μεγαλύτερο δίκτυο στην Αφρική σχεδόν διπλασιάζοντας την εβδομαδιαία χωρητικότητα θέσεων από 38.000 σε 70.000 και σχεδιάζει να ανοίξει έξι νέους προορισμούς.

“Διαθέτει ήδη το μεγαλύτερο δίκτυο στην ήπειρο μεταξύ ξένων αερομεταφορέων, ξεπερνώντας την Αir france και την Εmirates. Μέχρι το τέλος του 2015 οι Τurkish Αirlines θα έχουν τουλάχιστον 45 προορισμούς σε 30 χώρες στην Αφρική. Συγκριτικά η Αir France η οποία διαθέτει το δεύτερο μεγαλύτερο αφρικανικό δίκτυο μεταξύ των ευρωπαϊκών αερομεταφορέων προσφέρει πτήσεις σε 34 προορισμούς. Brussels Airlines έχουν 19 προορισμούς στην Αφρική, η British Airways 18 και η Lufthansa 13”.

Το πρόβλημα έγκειται στην πολιτική της Τουρκίας περί “θεωρήσεων visa” με την οποία, η ισλαμιστική κυβέρνηση, επιδιώκει περισσότερη επιρροή σε Αφρική και Μέση Ανατολή χαλαρώνοντας τους περιορισμούς των θεωρήσεων.

Πολίτες χωρών όπως η Σομαλία, η Ερυθραία, το Αφγανιστάν και το Σουδάν, μπορούν όλοι να λάβουν ηλεκτρονικές βίζες οι οποίες απαιτούν μόνο ένα έντυπο που πρέπει να συμπληρωθεί και μία χρέωση που πρέπει να πληρωθεί στο διαδίκτυο.
Ένας δημοσιογράφος της Telegraph που προσποιήθηκε πως κατάγεται από το Αφγανιστάν, κατάφερε να αγοράσει μία τέτοια θεώρηση σε λιγότερο από 5 λεπτά χρησιμοποιώντας μάλιστα το όνομα John Smith.

EU border force blames Turkish Airlines for surge in illegal African migration
Μετάφραση από τα Τούρκικα Νέα

Η Frontex ξεσκέπασε την Turkish Airlines – Ας Μιλήσουμε Επιτέλους (kostasxan.blogspot.com)

«Το σκοτεινό παρασκήνιο της φρικτής δολοφονίας της ηθοποιού Ελένης Παπαδάκη»

08/12/2020 Τα σχόλια έχουν κλείσει

Το Ε.Α.Μ. και η Ο.Π.Λ.Α., τα ιερά τέρατα του θεάτρου που σώπασαν και ένας παράλογος επαγγελματικός φθόνος

Δίχως την παραμικρή αμφιβολία ο εμφύλιος πόλεμος είναι το χειρότερο είδος πολέμου. Σε αυτούς τους πολέμους γίνονται τα χειρότερα εγκλήματα. Αυτός ο πόλεμος είναι που έχει «ονοματεπώνυμο». Ένας ξένος κατακτητής θα επιβληθεί, θα κάνει και εκείνος φρικτά εγκλήματα, αλλά θα παραμείνει ανώνυμος και μετά που θα φύγει. Σε έναν εμφύλιο, ωστόσο, θύτες και θύματα θα πρέπει μετά το τέλος του πολέμου να ζήσουν μαζί. Αυτό είναι που κάνει τις πληγές να μην κλείνουν και να πυορροούν για πολλές δεκαετίες αργότερα.

Κανείς και τίποτα δεν ξεχνιέται. Αυτό είναι που συνέβη και με την περίπτωση της ηθοποιού Ελένης Παπαδάκη. Ένα φρικτό γεγονός, σχεδόν κατακλυσμιαίο, που ακόμα και σήμερα προκαλεί αδιανόητη ένταση.

Η Ελένη Παπαδάκη ήταν μια λατρεμένη ηθοποιός του θεάτρου που για πολλούς στα λίγα χρόνια της καριέρας της στο σανίδι πρόλαβε να δείξει το αδιαμφισβήτητο ταλέντο της, το οποίο κάποια στιγμή θα την έκανε την καλύτερη Ελληνίδα ηθοποιό. Η μοίρα, ωστόσο, είχε άλλα σχέδια…

Η Ελένη Παπαδάκη ένα βήμα πριν τη φρικτή δολοφονία

Στόχος του αφιερώματος που διαβάζετε δεν είναι να αναλωθεί στην καριέρα της Παπαδάκη και το χτίσιμο της. Όλα αυτά είναι γνωστά και είναι δεδομένο πως θα την οδηγούσαν στην κορυφή. Η άνοδος, ωστόσο, της Ελένης Παπαδάκη στην κορυφή φαίνεται πως διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο στη μετέπειτα τραγική εξέλιξη.

Η εξήγηση είναι απλή δεδομένου πως δεν είναι λίγοι αυτοί που, όντας ψύχραιμοι παρατηρητές, μιας πολύπλοκης υπόθεσης, και με την άνεση που τους δίνει πλέον το πέρασμα των χρόνων,  ισχυρίζονται πως όλο αυτό ήταν ένα παιχνίδι φθόνου και αντιζηλίας το οποίο κάποια στιγμή ξέφυγε από κάθε έλεγχο, πέρασε στο πολίτικο επίπεδο και τελικά στο εγκληματικό.

Η Παπαδάκη ήταν στο στόχαστρο πολλών ήδη από την εποχή της κατοχής. Οι κατηγορίες πως διατηρούσε παράνομη ερωτική σχέση με τον δοσίλογο πρωθυπουργό Ράλλη διακινούνταν όχι απλά στους καλλιτεχνικούς κύκλους αλλά σε ολόκληρη την Αθήνα.

Η αλήθεια είναι πως κανείς δεν ξέρει πραγματικά αν οι δυο είχαν ερωτική σχέση. Ότι ήταν κοντά ο ένας στον άλλο ήταν δεδομένο. Για κάποιους αυτό ήταν αρκετό. Η κατηγορία εκτοξεύτηκε και, όπως γίνεται συνήθως, δεν επιστρέφει.

Αυτό ακριβώς είναι το στοιχείο που φαίνεται ότι οι αντίζηλοι της Παπαδάκη θέλησαν να εκμεταλλευτούν για να την «γκρεμίσουν» από το θρόνο της.

Η «δίκη» στο Σωματείο Ελλήνων Ηθοποιών

Ο Οκτώβριος του 1944 θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως το σημείο που το «ρολόι» ξεκινάει να μετράει αντίστροφα για το τέλος. Το Σωματείο Ελλήνων Ηθοποιών, υπό την ηγεσία του Αιμίλιου Βεάκη,  στα τέλη εκείνου του μήνα συντάσσει μια λίστα με ονόματα ηθοποιών οι οποίοι θα πρέπει να διαγραφούν επειδή στην περίοδο της κατοχής με τον ένα ή με τον άλλο τρόπο είχαν διατηρήσει μια (και αυτός είναι ένας εξαιρετικά ήπιος χαρακτηρισμός) φιλογερμανική στάση.

Συγκρατήστε το εξής: Διαγραφή από το Σωματείο Ελλήνων Ηθοποιών εκείνη την εποχή σήμαινε τέλος στην καριέρα στο Εθνικό Θέατρο. Θεωρητικά, λοιπόν, πολλοί ή πολλές είχαν συμφέρον από το να βρίσκεται η Παπαδάκη σε αυτή τη λίστα.

Εκλεγμένα μέλη (είτε ως συμπολίτευση είτε ως αντιπολίτευση) σε εκείνο το ΔΣ  του ΣΕΗ ήταν ιερά τέρατα του καλλιτεχνικού χώρου όπως οι Χόρν, Καλουτά, Ρένα Βλαχοπούλου, Ορέστης Μακρής και Βασίλης Αυλωνίτης (από τη δεξιά παράταξη) και Αιμίλιος Βεάκης, Μάνος Κατράκης, Τίτος Βανδής, Δημήτρης Μυράτ, Χρήστος Τσαγανέας  (από την παράταξη που στηριζόταν από το ΕΑΜ).

Στην υποτυπώδη δίκη που προηγήθηκε της δημοσιοποίησης της λίστας, ελάχιστοι ήταν αυτοί (και από τις δυο παρατάξεις) που ψέλλισαν κάποιες λίγες ενστάσεις για την παρουσία της Παπαδάκη σε αυτή τη λίστα.

Στη διάρκεια αυτής της δίκης οι φωνές που ακούστηκαν πιο δυνατά ήταν των αντιπάλων της Παπαδάκη. Μια από αυτές ήταν της Μιράντας Μυράτ, ετεροθαλούς αδελφής του Δημήτρη Μυράτ, η οποία χρησιμοποίησε φράσεις πεζοδρομίου και ένα απίστευτο υβρεολόγιο για την, υποτίθεται, φίλη και γειτόνισσά της. Οι προπολεμικοί ζεν πρεμιέ Γιώργος Παππάς και Νίκος Δενδραμής προσπάθησαν να αρθρώσουν έναν αντίλογο αλλά χωρίς επιτυχία.

Η δίκη ολοκληρώνεται μέσα από διάφορες καταθέσεις και το προεδρείο (Θεόδωρος Μορίδης, Σπύρος Πατρίκιος, Χρήστος Τσαγανέας, Πάνος Καραβουσάνος), αποφασίζουν πως μέσα στη λίστα πρέπει να υπάρχει και το όνομα της Παπαδάκη.

Η σύλληψη η φρικτή εκτέλεση και το εθνικό πένθος

Από τον Νοέμβρη του 1944 και μετά η χώρα βάδιζε με γοργά βήματα πλέον προς τον Εμφύλιο και τα ματωμένα Δεκεμβριανά. Σε αυτό το κλίμα άνθρωποι όπως η Ελένη Παπαδάκη που βρίσκονταν σε παρόμοιες λίστες ήταν σε δύσκολη θέση.

Φίλοι και άνθρωποι κοντά στην αγαπημένη ηθοποιό της είχαν πει να κρυφτεί για ένα διάστημα μέχρι να περάσει η «μπόρα» γιατί ήταν δεδομένο πως η Ο.Π.Λ.Α. (Οργάνωση Προστασίας Λαϊκών Αγωνιστών) η περιβόητη πολιτοφυλακή του ΚΚΕ θα είχε λάβει γνώση της συγκεκριμένης λίστας και θα την έψαχνε.

Εκείνη, ωστόσο, αρνήθηκε και έτσι το κακό δεν άργησε να συμβεί. Ακολουθεί η συγκλονιστική περιγραφή του Δημήτρη Μυρατ για τη σύλληψη (στις 21 Δεκεμβρίου) της Παπαδάκη:

«Το απόγευμα της σύλληψής της βρισκότανε στο σπίτι μας, λίγο παρακάτω απ’ το δικό της. Έκανε παρέα με τη μάνα μου, παρά τη μεγάλη διαφορά ηλικίας. Στο διπλανό δωμάτιο έπαιζε χαρτιά ο πατέρας μου με κάτι φίλους. Εγώ χαρτιά δεν παίζω, παρακολουθούσα. Ξάφνου εισορμά ένας έντρομος νέος με προτεταμένο πιστόλι: «Η Παπαδάκη, πού είναι η Παπαδάκη;». Βλέποντας τόσους άνδρες συγκεντρωμένους ο εισβολέας έχασε και το λίγο θάρρος που του είχε απομείνει: «Σας συλλαμβάνω όλους, μπρος, πάμε στην Πολιτοφυλακή».

Ξέχασε την Παπαδάκη και ξεκίνησε να φύγει. Και να η μοιραία στιγμή. Άνοιξε η πόρτα κι εμφανίστηκε η Ελένη. «Εδώ είμαι, κύριε, τι θέλετε;». Το καντήλι είχε αρχίσει να σβήνει!

Στην Πολιτοφυλακή ακολουθήσαμε τον πολιτοφύλακα, μαζί με την Ελένη, η Αιμιλία η Καραβία κι εγώ. Κρατήσανε την Ελένη, εμάς μας διώξανε με το άγριο. Σαν ήρθε ο καπετάν Ορέστης, ο αρχηγός της Πολιτοφυλακής Πατησίων άρχισαν να παρελαύνουν μπροστά του οι κρατούμενοι. Όπως μάθαμε στη δίκη, πέρασε η Ελένη, ο καπετάνιος της πήρε τα δαχτυλίδια και την ξαπόστειλε για την ομηρεία. Όταν πέρασαν καμιά δεκαριά άλλοι τη θυμήθηκε. «Πώς είπε αυτή πως τη λένε; Παπαδάκη; Δεν είναι αυτή που καταδικάσανε στο Σωματείο Ηθοποιών;». Κι έδωσε τη διαταγή του θανάτου».

Το ίδιο βράδυ η Ελένη Παπαδάκη μαζί με άλλους κρατούμενους μεταφέρθηκε σε μια ερημική τοποθεσία  στα διυλιστήρια της ΟΥΛΕΝ στο Γαλάτσι. Εκεί αφού υπέστη φρικτά βασανιστήρια εκτελέστηκε με δύο σφαίρες στον αυχένα από τον εκτελεστή της Ο.Π.Λ.Α. Βλασση Μακαρωνά.  Η διαταγή του Ορέστη ήταν να εκτελεστεί με τσεκούρι («για τους εχθρούς του λαού δεν σπαταλάμε σφαίρες»), αλλά ο Μακαρώνας πιθανότατα τη λυπήθηκε και προτίμησε ένα πιο «ανώδυνο» τρόπο.

Για ένα μήνα η Παπαδάκη θεωρούταν αγνοούμενη. Όλοι, όμως, ήξεραν τι είχε συμβεί. Το πτώμα της βρέθηκε ένα μήνα αργότερα. Στις 26 Ιανουαρίου έγινε η κηδεία της όπου ο θρήνος εναλλασσόταν με την οργή. Παρόντες οι συνάδελφοί της Βασίλης ΛογοθετίδηςΔημήτρης Χορν, Αννα Καλουτά, Ανδρέας Φιλιππίδης, Μελίνα Μερκούρη, Κώστας Μουσούρης, Μαρίκα Νέζερ, Μαρίκα Κοτοπούλη και άλλοι.

Ο  Αλέξης Σολωμός κλείνει τον επικήδειό του με τη φράση «Ελένη, συγχώρεσέ μας!». Στα όρια της κατάρρευσης ο Αχιλλέας Μαμάκης λέει: «Είσαι θύμα ενός χυδαίου και απρεπούς καλλιτεχνικού φθόνου… Τους έσβηνες από τη σκηνή και σε σβήσανε από τη ζωή για να μη σ’ έχει το κοινό σου ως μέτρο σύγκρισης και υπεροχής». Ο Άγγελος Σικελιανός έγραψε ένα επίγραμμα-αφιέρωση:

Μνήσθητι Κύριε: Για την ώρα που η λεπίδα του φονιά άστραψε

κι΄ όλος ο θεός της Τραγωδίας εφάνει.

Μνήσθητι Κύριε: για την ώρα που άξαφνα, κι οι εννιά αδελφές εσκύψαν

να της βάλλουνε των αιώνων το στεφάνι.

Ακόμα και η Μιράντα Μυράτ καιρό αργότερα πήρε πίσω τα όσα είπε για την Παπαδάκη τονίζοντας πως… παρασύρθηκε από τους κομμουνιστές. Πλέον, όμως, ήταν αργά.

Η επίσημη θέση του ΚΚΕ και η δημόσια εκτέλεση του καπετάν Ορέστη

Όταν συνελήφθη η Παπαδάκη, συγγενείς και φίλοι ενημερώθηκαν από την Πολιτοφυλακή Πατησίων πως θα ανακριθεί για τις σχέσεις της με τον Ράλλη και θα αφεθεί ελεύθερη. Η μαρτυρία αυτή φαίνεται να ταιριάζει απόλυτα με τη μαρτυρία του ηγετικού στελέχους του ΚΚΕ Βασίλη Μπαρτζιώτα (Φάνης) ο οποίος για εκείνη την ιστορία έγραψε:

«Όταν τμήματα της Λαϊκής Πολιτοφυλακής συνέλαβαν τη γνωστή ηθοποιό Παπαδάκη, ερωμένη του αρχικουίσλιγκ Γιάννη Ράλλη, δώσαμε εντολή να μην πειραχτεί. Είχαμε να μάθουμε πολλά από αυτή».

Και εδώ ακριβώς είναι το σημείο απ’ όπου ένα επικίνδυνο παιχνίδι φθόνου- αντιζηλίας, πέρασε στο πολιτικό επίπεδο και τελικά στο εγκληματικό. Για να φτάσει σε αυτό το τελευταίο στάδιο, ωστόσο, χρειάστηκε η παρέμβαση του καπετάν Ορέστη ο οποίος αποφάσισε να την εκτελέσει και μάλιστα την ίδια νύχτα πριν καν προλάβει να την ανακρίνει κάποιος.

Αξίζει να σημειωθεί, μάλιστα, πως για τη σύλληψη της Παπαδάκη δεν πρόλαβε να ειδοποιηθεί ούτε ο εκπρόσωπος του ΕΑΜ, φοιτητής Ιατρικής Κώστας Μπιλιράκης, ούτε ο παλιός Ακροναυπλιώτης και λοχαγός του Ε.Λ.Α.Σ. Νίκος Ανδρικίδης. Ο τελευταίος, μάλιστα, ήταν αυτός που κατ΄ εντολή του ΕΑΜ ξεκίνησε έρευνα για να εντοπιστούν οι εκτελεστές της Παπαδάκη. Ο Ανδρικίδης ολοκλήρωσε την έρευνα του και στην αναφορά του επεσήμανε πως ο Ορέστης είχε από ύποπτη έως εγκληματική συμπεριφορά, σε βάρος του υπήρχαν πολλές καταγγελίες, ενώ και ο ίδιος ομολόγησε πως αυτός ήταν που έδωσε την εντολή για την εκτέλεση της Παπαδάκη. Ο Ανδρικίδης, μάλιστα, τονίζει πως «προχωρώντας η ανάκριση, αποκαλύφθηκε ότι  ήταν πράκτορας της Intelligence Service στις γραμμές μας»!

Σε σύντομο χρονικό διάστημα, οι υπαίτιοι δικάστηκαν από Ανταρτοδικείο το οποίο τους καταλόγισε πως έδρασαν κατ’εντολή των βρετανών για να δυσφημίσουν το ΕΑΜ, καταδικάστηκαν σε θάνατο και εκτελέστηκαν δημόσια στην Πλατεία Κολιάτσου.

Η δίκη του εκτελεστή της Παπαδάκη και η «συγγνώμη» του Ζαχαριάδη

Ο φυσικός αυτουργός της εκτέλεσης της Παπαδάκη, Βλάσης Μακαρωνάς, δικάστηκε, καταδικάστηκε και εκτελέστηκε το 1948. Στη διάρκεια της απολογίας του είχε πει: «Μάλιστα εγώ τη σκότωσα, μου δώσανε να τη χτυπήσω με το τσεκούρι. Δεν μπόρεσα και τη σκότωσα με το πιστόλι. Δε θυμάμαι πόσες σφαίρες τις έριξα. Μια ή δυο… Την εκτέλεση αυτή την έκανα γιατί με απείλησε και με εξανάγκασε ο Ορέστης».

Η εγκληματική ενέργεια της δολοφονίας της καταγγέλθηκε αργότερα και από το ΚΚΕ, δια στόματος, μάλιστα, του ίδιου του Νίκου Ζαχαριάδη. Στην 12η Ολομέλεια της Κεντρικής Επιτροπής του κόμματος αναγνώρισε την εκτέλεση ως «υπερβασία» και την καταδίκασε…

Τέλος, αυτό που αξίζει να αναφερθεί, είναι πως ο βιογράφος της αδικοχαμένης ηθοποιού Πολύβιος Μαρσάν, έχει πει πως ο κύριος λόγος της δολοφονίας της Παπαδάκη ήταν ο συναδελφικός φθόνος ενώ η οικογένεια της ηθοποιού υπέβαλλε μήνυση κατά των συναδέλφων της του ΣΕΗ.

Σημείωση: Ο Μάνος Ελευθερίου, το 2006, έγραψε το μυθιστόρημα «Η γυναίκα που πέθανε δύο φορές», βασισμένο στη ζωή της Παπαδάκη. Το Εθνικό Θέατρο ανέβασε την παράσταση «Για την Ελένη», το 2016.

Το σκοτεινό παρασκήνιο της φρικτής δολοφονίας της ηθοποιού Ελένης Παπαδάκη – Newsbeast

Να σημειώσω πως ενώ στην περίπτωση αυτής της πολιτικής δολοφονίας υπήρξε αντίδραση δικαιοσύνης σε βάρος των αυτουργών από τους πολιτικά υπεύθυνους, για την αντίπαλο πλευρά σε αντίστοιχα εγκλήματα υπήρξαν «διορθωτικές» πράξεις; Ν.Κ.

Προς τα πού να προχωρήσουμε;

05/12/2020 Τα σχόλια έχουν κλείσει

Προκειμένου να προσανατολίσουμε την σκέψη μας, την ζωή, τα έργα μας, αναζητούμε κάποιες «πυξίδες». Αυτές, σε κάθε είδους κοινωνική δραστηριότητα, δεν είναι άλλες από τα γεγονότα. Από την συγκέντρωση των εμπειριών, όταν αυτές συστηματοποιούνται, παράγονται οι ιδέες και αυτές επαληθεύονται ή όχι στην δοκιμασία της πράξης. Γεγονότα, ιδέες, πράξεις, αυτή είναι η αλληλουχία που καθορίζει το ανθρώπινο γίγνεσθαι, κοινωνικό, παραγωγικό, οποιοδήποτε, συμπεριλαμβανομένης και της πολιτικής.

Η πολιτική ως επιστήμη είναι αυτή που επιδιώκει και επιχειρεί να διαχειριστεί οργανωμένα τις κοινωνικές σχέσεις για την αρμονικότερη συμβίωση των μελών της κάθε κοινωνίας. Είναι ως γνωστόν μια ελληνική ανακάλυψη από τους αρχαίους χρόνους. Το ήθος δε σε αυτήν, καθορίζει την ποιότητα και την αποτελεσματικότητά της σε όφελος της κοινωνίας ή ιδιοτελών συμφερόντων.

Ποιά πολιτική άραγε χρειάζεται σήμερα η Ελλάδα; Ποιά είναι τα προβλήματά της, πώς να τα αντιμετωπίσει και επιλύσει, ποιοί είναι οι εχθροί κι οι σύμμαχοί της; Για να βρούμε τις απαντήσεις, δεν πρέπει να αναζητήσουμε τα γεγονότα και τι αυτά σημαίνουν; Ή θα προτάξουμε τις δοξασίες μας καθείς, τις υποκειμενικές φοβίες ή επιθυμίες, τις ιδιοτελείς ή ιδεολογικές προτιμήσεις, τα μίση ή τις συμπάθειές μας και, θα πλέξουμε ένα φαντασιακό ιστόρημα εκτός τόπου και χρόνου που θα είναι αδύνατο να κομίσει κάποιο κοινωφελές αποτέλεσμα;

Ο κυκεώνας που κατακλύζει το διαδίκτυο σχετικά με την επιδημία covid-19 είναι εξόχως χαρακτηριστικός. Διχασμός στην κοινωνία μας, αποπροσανατολισμός στην πολιτική σκηνή, ερασιτεχνισμοί κυβερνητικοί και εριστική στείρα αντιπολίτευση, με σοβαρές επιπτώσεις ένεκα του χάους αυτού στην αποτελεσματική διαχείριση της επιδημίας. Και σε όλες αυτές τις πολιτικές συμπεριφορές παντού υπάρχει η σφραγίδα της κάθε είδους ιδεοληψίας. Από το να μη θιγούν οι κλινικάρχες ένεκα … φιλελευθερισμού, μέχρι να γίνουν απεριόριστες προσλήψεις και μονιμοποιήσεις και ΜΕΘ στο ΕΣΥ (με τι λεφτά;) ένεκα… κρατισμού, από … σκόπιμα lock down ώστε να καταστραφεί η κοινωνία και να χειραγωγηθεί από την … παγκοσμιοποίηση ( με τι όφελος και για ποιόν; ) μέχρι τσιπάκια στα εμβόλια για να μας ελέγξει η … Καμπάλα ή άρνηση της μάσκας που μας … φιμώνει! Και δεν είναι καθόλου για γέλια ούτε για κλάματα όλα αυτά, διότι πέραν του ότι εζημίωσαν και ζημιώνουν την προσπάθεια ανάσχεσης της επιδημίας, διευκολύνοντας το θανατηφόρο έργο της, πέραν του ότι σπείρουν διχόνοια, φόβο και μίση, κυρίως αποσπούν την προσοχή από τα ζωτικά κεντρικά προβλήματα της χώρας μας Που είναι ο ακραία απειλητικός τουρκικός επεκτατικός επιθετισμός, η διείσδυση και αθόρυβη εποικιστική επέλαση του ισλάμ και των μαχητών του, η διαχείριση της δημοσιονομικής και τραπεζικής χρεοκοπίας και της παραγωγικής ανασυγκρότησης αλλά και της διαγραφής χρεών.

Συνέβησαν εξαιρετικά γεγονότα, όπως η γαλλοτουρκική αντιπαράθεση, η τουρκική επίθεση κατά της Αρμενίας στο Αρτσάχ, οι ισλαμοφασιστικές δολοφονικές επιδρομές στην Γαλλία και στην Αυστρία, η καλπονοθεία στις ΗΠΑ, το veto της Βουλγαρίας κατά των Σκοπίων στην ΕΕ, η τουρκική πρόκληση στην Αμμόχωστο, που πέρασαν αψήφιστα. Όσο κι αν οι περιστάσεις του εγκλεισμού και της μοναξιάς, της οικονομικής δυσπραγίας, της κατάθλιψης που επιφέρουν οι ανυπόφορες και εξουθενωτικές δοκιμασίες που περνάμε από το 2010, η απόσπασή μας από το κοινωνικό συλλογικό και ο ατομικιστικός αυτισμός, η διάβρωση της παιδείας και η παρακμή της εκπαίδευσης, προπάντων δε η απολιτική απόρριψη των πάντων και η πολιτική απαιδευσία ένεκα ιδεοληπτικής υστερίας, μας παρασύρουν και μας παραλύουν, πρέπει ξανά να αντισταθούμε.

Όπως κάναμε στις πλατείες στο 2011-2012, στο ΟΧΙ 5/7/2015, στα συλλαλητήρια για την Μακεδονία μας, όπως πιέσαμε να σφραγισθούν τα σύνορα στον Έβρο και να μπουν όρια στον Ερντογάν και να αρχίσει η ΑΟΖ μας. Ανοικοδομώντας μέσα στην κοινωνία, την πολιτική πατριωτική δημοκρατική ενότητά μας και μάλιστα μπροστά στο 2021!

Νίκος Καραβαζάκης

Νίκος Καραβαζάκης (facebook.com)

Κατηγορίες:Πολιτική

«Ο βουλγαρικός εθνικισμός εκμεταλλεύεται τις Πρέσπες.»

05/12/2020 Τα σχόλια έχουν κλείσει

Η προδοτική συμφωνία θα λειτουργήσει ως εργαλείο εκχώρησης όσων «μακεδονικών» χαρακτηριστικών παραδώσαμε στους Σκοπιανούς, προς όφελος της Βουλγαρίας


Από τον Γιάννη Χ. Κουριαννίδη

«Αν χρειαστεί, θα στείλω ένα Σύνταγμα του Μηχανικού να απομακρύνει μνημεία και επιγραφές που δεν ανταποκρίνονται στα ιστορικά γεγονότα» δήλωσε ο Βούλγαρος υπουργός Αμυνας Κραζιμίρ Καρακατσάνοφ, μόλις μία ημέρα μετά την επέτειο της 11ης Οκτωβρίου, κατά την οποία οι Σκοπιανοί τιμούν τους νεκρούς τους από την εισβολή βουλγαρικών στρατευμάτων στη χώρα τους το 1941, όταν η Βουλγαρία βρισκόταν στο πλευρό των Γερμανών.

Ο σκληρός εθνικιστής πολιτικός, με τις πιθανότατα ελληνικές ρίζες σύμφωνα με όσα δηλώνει το επώνυμό του (αν και ο ίδιος το αρνείται κατηγορηματικά), έκανε αυτή την πρωτοφανή δήλωση οργισμένος επειδή η κυβέρνηση των Σκοπίων επιμένει να τιμά αυτή την ημερομηνία και μάλιστα παρόλο που, όπως είπε πρόσφατα ο Ζ. Ζάεφ, «τα βουλγαρικά στρατεύματα ήρθαν στη χώρα μας ως φίλοι»!

Κι αν κάποιοι θεωρούν ότι όλα αυτά έχουν αναφορά σε ένα μακρινό παρελθόν που δεν είναι ικανό να επηρεάσει τις σημερινές εξελίξεις, διαψεύδονται από την πρόσφατη ενέργεια της Σόφιας να μπλοκάρει την ενταξιακή διαδικασία των Σκοπίων στην Ε.Ε., αρνούμενη να αποδεχτεί «μακεδονική» εθνική ταυτότητα και «μακεδονική» γλώσσα για τους Σκοπιανούς, που τόσο απλόχερα τους έδωσε η προηγούμενη κυβέρνηση των ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝ.ΕΛ. με την προδοτική Συμφωνία των Πρεσπών και την οποία «σέβεται και εφαρμόζει» η σημερινή κυβέρνηση Μητσοτάκη. Για την ενέργεια αυτή της Βουλγαρίας κανονικά θα έπρεπε να χαιρόμασταν, αν όμως είχαμε πράξει κι εμείς ως χώρα τα δέοντα για την υπεράσπιση των εθνικών μας συμφερόντων και της ιστορικής μας κληρονομιάς.

Πώς να χαρεί κανείς όμως και γιατί; Επειδή δώσαμε την ευκαιρία στη Βουλγαρία να υπερασπιστεί την ιστορική αλήθεια (ότι δηλαδή οι Σκοπιανοί δεν είναι Μακεδόνες); Ή επειδή δώσαμε το δικαίωμα στους Βουλγάρους να διατυπώσουν με κάθε επισημότητα τη δική τους παραϊστορική εκδοχή (ότι δηλαδή όλοι οι Σκοπιανοί είναι Βούλγαροι);

Όποιος δεν ανιχνεύει πίσω από την εξέλιξη αυτή τις βάσεις για μια ενδεχόμενη αναζωπύρωση του βουλγαρικού εθνικισμού, τότε μάλλον δεν δείχνει να έχει αντίληψη της βαλκανικής πραγματικότητας. Η Βουλγαρία ποτέ δεν έπαψε να οραματίζεται το εφήμερο «μεγαλείο» της Συνθήκης του Αγίου Στεφάνου, όταν στο προάστιο αυτό της Κωνσταντινούπολης η τσαρική και η οθωμανική αυτοκρατορία συμφώνησαν στη δημιουργία ενός βουλγαρικού κράτους που περιλάμβανε, εκτός από τη σημερινή Βουλγαρία, σχεδόν το σύνολο της Μακεδονίας μας αλλά και περιοχές της Βορείου Ηπείρου, της Αλβανίας, της Σερβίας και της Ανατολικής Θράκης.

Είναι δεδομένο βεβαίως ότι το μεγαλύτερο τμήμα του σλαβόφωνου πληθυσμού των Σκοπίων είναι βουλγαρικής καταγωγής και με αναπτυγμένα φιλοβουλγαρικά αισθήματα. Για τον λόγο αυτόν και είναι πολύ πιθανό να υποχωρήσει ο Ζάεφ στο θέμα του εορτασμού της 11ης Οκτωβρίου, με κάποιον συμβιβασμό του τύπου «μακεδονική εθνότητα βουλγαρικής καταγωγής». Ο,τι χειρότερο δηλαδή, αφού με τον τρόπο αυτόν η Συμφωνία των Πρεσπών θα λειτουργήσει ως εργαλείο εκχώρησης των όποιων «μακεδονικών» χαρακτηριστικών παραδώσαμε στους Σκοπιανούς πλέον στους Βουλγάρους! Μα, αυτός δεν ήταν εξαρχής ο σκοπός του βουλγαρικού κομιτάτου και των εγκλημάτων του σε βάρος του μακεδονικού Ελληνισμού;

Όσο πιο γρήγορα μας γίνει συνείδηση ότι η ανοχή στην προδοσία, αλλά και στον «σεβασμό» της, αφήνει ένα γεωπολιτικό κενό στην περιοχή μας, το οποίο, όπως είναι φυσικό, θα τρέξουν να πληρώσουν κάπηλοι της Ιστορίας και επιβουλευτές της εθνικής μας ακεραιότητας, τόσο λιγότερο επώδυνες θα είναι οι συνέπειες για την πατρίδα μας.

Newsbreak

Ο βουλγαρικός εθνικισμός εκμεταλλεύεται τις Πρέσπες – Ας Μιλήσουμε Επιτέλους (kostasxan.blogspot.com)

Σ.Σ. 1. Αν η Ελλάδα έπραττε παρομοίως θα ήταν εθνικισμός; 2. Τι βλαπτικό προκαλεί ο εθνικισμός (ο οποίος διαφέρει από τον σοβινισμό) στην εποχή του ιμπεριαλισμού;

Κατηγορίες:σκοπιανό, Εθνικά

«ΓΑΛΑΖΙΕΣ ΠΑΤΡΙΔΕΣ; Ποιοι δικαιούνται να τις ονειρεύονται; Και σίγουρα ποιοι ΟΧΙ!»

02/12/2020 Τα σχόλια έχουν κλείσει
ΑΟΖ, το ξεχασμένο μεγάλο εθνικό μας θέμα: Γιατί οι πάντες στην Ελλάδα  σιωπούν και φοβούνται; - Ανοιχτό Παράθυρο

Π. Π. Γρουμπός

Μόλις πρόσφατα σε συνέντευξή του ο Τούρκος πρόεδρος κ. Ερντογάν και  με αφορμή την επέτειο της νίκης των Οθωμανών κατά τη ναυμαχία της Πρέβεζας το 1538,  αναφέρει μεταξύ των άλλων: «Συνεχίζουμε με πίστη και αμετάβλητη θέληση την υπεράσπιση και την προστασία των δικαιωμάτων και των συμφερόντων μας στις θάλασσες με πλήρη συνειδητοποίηση του πόσο σημαντική είναι η υπεράσπιση της «Γαλάζιας Πατρίδας» μας»

Τι έπαρση και θράσος! Υπερασπίζεται κανείς ό,τι είναι δικό του. Η «Γαλάζια Πατρίδα», όπως τολμά να την καθορίζει και να ονειρεύεται η Τουρκία, είναι μια νοητή οριοθέτηση  και στρατηγικός σχεδιασμός για τον έλεγχο θαλάσσιου ζωτικού χώρου από την Τουρκία στη Μαύρη Θάλασσα, Αιγαίο Πέλαγος, Λιβυκό Πέλαγος και Ανατολική Μεσόγειο, με αντικειμενικό σκοπό τη γεωπολιτική της αναβάθμιση και την ανάδυσή της ως πλανητική δύναμη. Η Τουρκία δεν κρύβει τις φιλοδοξίες της: ονειρεύεται την αναβίωση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Σίγουρα έχει υπ’ όψιν της ότι αυτό σημαίνει, χάραξη νέων συνόρων, κατάργηση – παραβίαση παλιών συμφωνιών που σφραγίστηκαν με αίμα. Σημαίνει παραβίαση του Καταστατικού Χάρτη του ΟΗΕ. Πόσο πιθανό είναι να γίνει αυτό χωρίς τη συγκατάθεση – ανοχή των μεγάλων δυνάμεων: ΗΠΑ, Αγγλία, Γαλλία, Ρωσία, Κίνα… ;

Μάλλον απίθανο. 

Όσες επετείους και να πανηγυρίζει ο Ερντογάν (η Τουρκία,) είναι αποτέλεσμα  βίαιων κατακτήσεων  κάτι που ονειρεύεται  να επαναλάβει  για την υλοποίηση της  «Γαλάζιας Πατρίδας» του. Ας το κατανοήσουν πολύ καλά οι Τούρκοι ότι είναι πρόσκαιροι κατακτητές των λαών που υποδούλωσαν με βίαιο τρόπο οι πρόγονοί τους,  που ήλθαν από τα βάθη της Ασίας. Γαλάζιες Πατρίδες έχουν δικαίωμα να αναζητούν όσοι λαοί κατοίκησαν αυτά τα μέρη πολύ πριν την έλευση  των προγόνων των σημερινών Τούρκων. 

Ας δούμε τη κομίζει η Ιστορική Επιστήμη.  Οι Πρωτοέλληνες ζούσαν στα νησιά του Ιονίου στην χερσόνησο του Αίμου στο νότιο τμήμα των Βαλκανίων, στα νησιά του Αιγαίου και στην Μικρά Ασία  χιλιάδες χρόνια πριν. Οι γενετικές μελέτες δείχνουν ότι οι προϊστορικοί Κρήτες και  οι Πελοποννήσιοι, απόγονοι των Πρωτοελλήνων όχι μόνον έχουν γενετική συγγένεια μεταξύ τους, αλλά έχουν και με τους σύγχρονους ΄Ελληνες σε ποσοστό 75%.

Η σειρά των εσωτερικών μεταναστεύσεων στην ηπειρωτική Ελλάδα κατά τη 2η χιλιετία π.Χ. αποδεικνύεται ιστορικά βάσει των αρχαίων ελληνικών διαλέκτων όπως καταθέτει  ο Αμερικανός γλωσσολόγος Έρικ Χάμπ σε μελέτη του 2012 στο δένδρο της Ινδοευρωπαϊκής γλωσσικής οικογένειας.

Μετά την προϊστορική περίοδο των Μυκηναίων έπεται η Κλασική εποχή, η αυτοκρατορία που όρισε ο Μέγας Αλέξανδρος, η Ρωμαϊκή  Αυτοκρατορία και κατόπιν η Βυζαντινή Αυτοκρατορία.

Η Οθωμανική Αυτοκρατορία ουσιαστικά δημιουργήθηκε αργότερα, μεταξύ 14ου – και 16ουαι., μετά από συνεχείς πολέμους και κυρίως μετά την άλωση της Κωνσταντινούπολης, το 1453. Για τα νησιά του Αιγαίου η ιστορία έχει καταγράψει ότι το έτος 1537 (πολλά χρόνια μετά την άλωση της Κωνσταντινούπολης) οι Οθωμανοί κατέλαβαν  μια σειρά νησιών, στα οποία κατοικούσαν Έλληνες  από τον 15 αι. π. Χ.,  όπως τη Σύρο, Αίγινα,  Ίο, Πάρο, Τήνο, Κάρπαθο, Κάσο και Νάξο. Προσάρτησε δε το Δουκάτο της Νάξου (που είχε αρκετά νησιά του Αιγαίου)στην Οθωμανική Αυτοκρατορία επίσημα το 1579! Τη δε Τήνο την κατέκτησε το 1715!

Μ’ αυτήν την μικρή ιστορική αναδρομή αποδεικνύεται, αναμφισβήτητα, πόσα χρόνια ζούσαν και ζουν οι Έλληνες και πόσα χρόνια ζούσαν ως κατακτητές οι Τούρκοι στις περιοχές που η Τουρκία τολμά να διεκδικεί ως  «Γαλάζια Πατρίδα».

Παρόλα αυτά, οι πολιτικοί της Τουρκίας συνεχίζουν τις προκλητικές τους δηλώσεις για «Γαλάζια Πατρίδα».  Πριν λίγους μήνες, ο υπουργός Άμυνας της Τουρκίας, Χουλουσί Ακάρ, κατά τη διάρκεια τηλεδιάσκεψης είπε: «Η Τουρκία έχει την αποφασιστικότητα, τη θέληση και την ικανότητα να υπερασπιστεί τα δικαιώματα και τα συμφέροντά της στη ”Γαλάζια Πατρίδα” της, που περιλαμβάνει και την Κύπρο». Και από που πήρε αυτά τα δικαιώματα η Τουρκία; Από τα 250 χρόνια που ήταν σκλαβωμένα στον Οθωμανικό ζυγό και μετά ελευθερώθηκαν (το 1830) για να υπαχθούν στο νέο Ελληνικό κράτος; 

Ενώ μόλις πριν λίγες μέρες, αναφερόμενος στα ελληνικά νησιά σημείωσε ότι η Τουρκία «παραβλέπει τις κινήσεις και τις ενέργειες που κάνουν οι Έλληνες σε νησιά στα οποία με κανέναν τρόπο δεν έχει δοθεί η κυριαρχία τους στην Ελλάδα».  Αυτές οι δηλώσεις είναι έξω κάθε λογική και προκλητικές. Τα νησιά του Αιγαίου που συμπεριλαμβάνει η Τουρκία στην οριοθέτηση της «Γαλάζιας Πατρίδας» δεν υπάγονται στην Ελληνική κυριαρχία; Δηλαδή σε πια χώρα ανήκουν με την συνθήκη της Λωζάνης που έχει υπογραφθεί πριν σχεδόν 100 χρόνια;

Ας μην γελιόμαστε. 

Το ιδεολόγημα της Γαλάζιας  πατρίδας είναι ένα βολικό πλαίσιο που προσπαθεί να δικαιολογήσει την αναθεωρητική συμπεριφορά της Τουρκίας.   Όταν η Τουρκία  μιλάει για Γαλάζια πατρίδα είναι σαν να μιλάει για τον “ζωτικό χώρο” που επιζητούσε ο Χίτλερ για τη Γερμανία του 1940. Όπως και τότε οι αντιδράσεις των Μεγάλων Δυνάμεων αρχικά ήταν χλιαρές και  με κατευνασμό νόμιζαν ότι μπορούν  να βάλλουν φρένο στις ορέξεις του Χίτλερ. Η κατάληξη γνωστή. Χρειάστηκαν ποταμοί αίματος για να σταματήσει ο Χίτλερ και η Γερμανία. 

Αντλώντας  διδάγματα από την ιστορία πρέπει να παλέψουμε ώστε να μην αφήσουμε  να επαναληφθεί  αυτό το ιστορικό αιματοβαμμένο μοτίβο.  Ως Έλληνες είμαστε υποχρεωμένοι να είμαστε έτοιμοι  με υψηλό φρόνημα  για  την προάσπιση της Πατρίδας μας και συνάμα να ενημερώνουμε τη διεθνή κοινότητα   για τις ανιστόρητες και παράνομες διεκδικήσεις της Τουρκίας. 

Ας το κατανοήσουν  καλά  η Τουρκία και  όσοι την στηρίζουν στις παράνομες και πρωτάκουστες διεκδικήσεις της, ότι η «Γαλάζια Πατρίδα» που διεκδικούν έχει ιδιοκτήτη! Την Ελλάδα και τους Έλληνες.

Αν η Τουρκία επιθυμεί την ειρηνική συνύπαρξη των δύο λαών θα πρέπει να αλλάξει  συμπεριφορά. 

Η πρόοδος και αειφόρος ανάπτυξη και των δύο λαών καθώς και της ευρύτερης περιοχής δεν επιτυγχάνονται κάτω από πολεμικές απειλές,  με συνεχείς παραβιάσεις του εναέριου επάνω από τα Ελληνικά νησιά και την μη τήρησηΔιεθνούς Δικαίου και τον σεβασμό του Καταστατικού Χάρτη του ΟΗΕ. 

Ας κατανοήσουν, ΟΛΟΙ,  ότι η Ιστορία δεν αποκαθηλώνεται αλλά μας διδάσκει ότι η Ύβρις επιφυλάσσει βαρύ τίμημα στο τέλος για τον υβριστή και η Νέμεσις  τελικά επιβάλλεται. Δυστυχώς η ΕΕ λάμπει με την απουσία της, αφού βλέποντας μόνο τα εμπορικά συμφέροντα,  ανέχεται  παραβιάσεις των Διεθνών συνθηκών και του Διεθνούς Δικαίου .  Κύρια το βάρος πέφτει στην μεγαλύτερη σήμερα Ευρωπαϊκή δύναμη που με την συμπεριφορά της και την ανοχή της, αν όχι την παρότρυνση, επιτρέπει στην Τουρκία να ασχημονεί και να απειλεί. Έφθασε η ώρα Γερμανία και Ευρώπη να διαλέξουν πλευρά. Διεθνής νομιμότητα ή απρόκλητη επίδειξη δύναμης και πολιτική κανονιοφόρων; Τα ψέματα και οι υπεκφυγές έχουν τελειώσει. Αν η προφητεία του Άγιου Παΐσιου επαληθευθεί και διαλυθεί η Τουρκία,  με πολλά αρνητικά αποτελέσματα για τη Γερμανία και μερικές άλλες χώρες της Ευρώπης, την απόλυτη ευθύνη θα φέρει ακέραια ο Ερντογάν και η πολιτική του ηγεσία. Και δυστυχώς δεν θα είναι άμοιρες ευθυνών οι μεγάλες δυνάμεις που αφήνουν την Τουρκία να συμπεριφέρεται  όπως συμπεριφέρεται.   Οι καιροί ου μενετοί!  Η φράση αυτή ειπώθηκε από τον Περικλή, τον μεγάλο πολιτικό της αρχαίας Αθήνας και την κατέγραψε έπειτα ο μεγάλος θαυμαστής του, ο Θουκυδίδης. Με απλά λόγια «οι καιροί δεν περιμένουν, πρέπει να δράσουμε».

Τα άρθρα που δημοσιεύονται στην ιστοσελίδα του ΙΗΑ εκφράζουν αποκλειστικά τους συγγραφείς – μέλη του ΙΗΑ. Η ιστοσελίδα του ΙΗΑ δεν λογοκρίνει, ούτε επεμβαίνει σε άρθρα – κείμενα των μελών του ΙΗΑ

ΠΗΓΗ: International Hellenic Association

«ΟΙ ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΕΣ ΕΚΛΟΓΕΣ»

30/11/2020 Τα σχόλια έχουν κλείσει
Εκλογές ΗΠΑ: Μάχη για τον Λευκό Οίκο - Πού κρίνεται το αποτέλεσμα - CNN.gr

Άρθρο άποψης του κ. Α. Παπαδημητρίου

                Στις πρόσφατες αμερικανικές εκλογές έστρεψαν την προσοχή τους και πολλοί πολίτες ευρωπαϊκών χωρών. Ίσως αυτό να οφείλεται στην ιδιαίτερη ενασχόληση και των ευρωπαϊκών μέσων ενημέρωσης με την προεκλογική κίνηση των υποψηφίων προέδρων. Άξιο παρατήρησης είναι ότι τα κατεστημένα μέσα των οικονομικά ισχυρών αλλά και των κυβερνήσεων σε συγχορδία υποστήριζαν τον ένα υποψήφιο. Από την άλλη πολλοί πολίτες τάχθηκαν με τον μη υποστηριζόμενο διαχέοντας την άποψη ότι αυτός μάχεται το κατεστημένο και, καθώς δίνει αγώνα κατά της παγκοσμιοποίησης, αποτελεί ελπίδα για τον πλανήτη μας!

                Εκείνο που εντυπωσιάζει στο πολιτικό προσκήνιο των ΗΠΑ είναι η διαχρονική σταθερότητα των δύο κομματικών σχηματισμών που εναλλάσσονται στην εξουσία και η παντελής αδυναμία σχηματισμού ενός τρίτου. Οι δύο αυτοί σχηματισμοί αποκαλούνται «δημοκρατικοί» χρησιμοποιώντας ο μεν την ελληνική λέξη δημοκρατία και ο άλλος τη λατινική (res publica). Και οι δύο λοιπόν αυτοπροβάλλονται ως προασπιστές των δημοκρατικών ιδεωδών και της ελευθερίας, την οποία οι Αμερικανοί των ΗΠΑ συμβολοποίησαν με το τεράστιο άγαλμα στο λιμάνι της Νέας Υόρκης. Στοιχειώδης ενασχόληση με τα συμβαίνοντα στην πολιτική σκηνή της χώρας αυτής, της μοναδικής πλέον πλανητικής δύναμης, είναι εύκολο να οδηγήσει σε συμπεράσματα, τα οποία καταρρίπτουν την καλλιεργούμενη ψευδαίσθηση περί σεβασμού της δημοκρατίας και της ελευθερίας στη χώρα αυτή. Κατ’ αρχήν ο προεκλογικός αγώνας απαιτεί τη διάθεση πακτωλού χρημάτων, τα οποία προσφέρουν σταθερά πανίσχυροι οικονομικοί παράγοντες. Ασφαλώς δεν νοιάζονται τόσο αυτοί να εκλεγεί από τους δύο ο προσφέρων περισσότερες εγγυήσεις σεβασμού στη δημοκρατία. Σταθερός στόχος τους διά βίου είναι η αύξηση των κερδών. Είναι λοιπόν ευνόητο ότι μετά την εκλογή οι υποστηρίξαντες οικονομικά τον σχηματισμό, που εξήλθε νικητής από την εκλογική μάχη, έχουν λόγο ακόμη και για τη σύνθεση της κυβέρνησης. Στοιχεία παρέμβασης στο επίπεδο αυτό έχουν διαρρεύσει κατά καιρούς.

                Τί συμβαίνει άραγε με τους οικονομικά ισχυρούς που στήριξαν τον αποτυχόντα συνδυασμό; Πέφτουν στη δυσμένεια, με συνέπεια να βλέπουν τα κέρδη τους κατά την πενταετία που ακολουθεί να μειώνονται. Κάποιοι συνεπαρμένοι ακόμη από το «αμερικανικό όνειρο» ίσως σπεύσουν να τονίσουν ότι υπό συνθήκες ελευθερίας και δημοκρατίας σε ανοικτή αγορά αυτό δεν συμβαίνει. Πλέον σημαντικό όμως είναι άλλο ερώτημα. Υπάρχει πράγματι σύγκρουση και μάλιστα σφοδρή μεταξύ των οικονομικά ισχυρών ή όλο το προεκλογικό σκηνικό έχει πολλά χαρακτηριστικά θεατρικής παράστασης; Αυτά τα διαφορετικά οικονομικά συμφέροντα, αν υπάρχουν, οδηγούν στη χάραξη και σαφώς διακριτών πολιτικών; Κάτι τέτοιο δεν είναι και πολύ ορατό.

                Στην προηγούμενη προεκλογική αναμέτρηση είχε εξέλθει νικητής ο Τραμπ  αξιοποιώντας στοιχεία κατά της αντιπάλου του Κλίντον. Πολύς θόρυβος  είχε προκληθεί τότε με την καταγγελία των δημοκρατικών για ανάμειξη της Ρωσίας υπέρ του Τραμπ με τη διάθεση των στοιχείων εκείνων. Η κοινή γνώμη δεν στάθηκε στα στοιχεία καθ’ εαυτά, αν δηλαδή ήταν αληθινά ή ψεύτικα, αλλά στο ποιος τα έθεσε στη διάθεση του Τραμπ. Ασφαλώς ήταν αληθινά και έδειχναν το μέγεθος της διάβρωσης των «δημοκρατικών». Ας επισημανθεί ακόμη ότι οι «δημοκρατικοί» αποδείχθηκαν γεράκια του πολέμου. Από τον βομβαρδισμό της Σερβίας ξεκινώντας πέρασαν στη Μέση Ανατολή, την οποία ρήμαξαν. Ο Ομπάμα έλαβε το βραβείο Nobel ειρήνης με βάση τις διακηρύξεις του στην ανάληψη της προεδρίας και όχι με την παράδοση αυτής, για να φανεί ακόμη μια φορά ο ξεπεσμός της νορβηγικής επιτροπής της αρμόδιας για την αξιολόγηση των προτάσεων. Βέβαια και οι κομματικοί τους αντίπαλοι ρήμαξαν το Αφγανιστάν μετά από την αινιγματική κατάρρευση των διδύμων πύργων.

                Ο Τραμπ έδωσε πολλές ελπίδες σε αρκετούς όχι μόνο Αμερικανούς πολίτες, αλλά και άλλων χωρών. Πολλοί διείδαν προσέγγιση προς τη Ρωσία και το Ιράν και αποκλιμάκωση της διεθνούς έντασης. Αυτό δεν συνέβη. Κατά το καθιερωμένο επισκέφθηκε πρώτα τη Σαουδική Αραβία, την άκρως ολιγαρχική, πιστή σύμμαχο των «δημοκρατικών» ΗΠΑ. Έκαναν τον απολογισμό της κοινής δράσης τους για τη συντριβή του Άσαντ και ο Αμερικανός πρόεδρος επωφελήθηκε για μια νέα συμφωνία πώλησης στρατιωτικού εξοπλισμού. Άραγε οι βιομήχανοι οπλικών συστημάτων ανήκουν σταθερά στο ρεπουμπλικανικό κόμμα και παραμένουν με αναδουλειές, όταν κυβερνούν οι «δημοκρατικοί»; Και ποιοι τότε πούλησαν όπλα στους αντιμαχόμενους στους πολέμους που οι «δημοκρατικοί» προκάλεσαν; Θα μάθουμε ποτέ πόσο στοίχισε στη χώρα μας ο βομβαρδισμός της Σερβίας; Το δεύτερο ταξίδι πραγματοποίησε ο Τραμπ στο Ισραήλ. Έκπληξη όντως είναι ότι υπήρξε το δεύτερο και όχι το πρώτο! Ας μη περιμένουμε από τους βαθυστόχαστους αναλυτές να μας εξηγήσουν, γιατί ο κάθε Αμερικανός πρόεδρος θεωρεί υποχρέωση να αρχίζει τις διεθνείς επαφές του από αυτό το κρατίδιο, το γιγαντιαίο σε ισχύ. Πάντως ακολούθησε ευθύς η αλλαγή στη χρήσης διπλωματικών όρων. Η Ρωσία παρέμεινε χώρα, που τη χωρίζουν πολλά από τη Δύση, παρά την αλλαγή του καθεστώτος, και το Ιράν αποτελεί και για τον απερχόμενο πρόεδρο κίνδυνο για τη διεθνή ειρήνη. Πάντως νέο πόλεμο δεν προκάλεσε ο Τραμπ.

                Πέρα από τις εκκεντρικότητες ενός κακομαθημένου πολυεκατομμυριούχου είδαμε και κάποιες κινήσεις, οι οποίες θα ερμηνευτούν ίσως στο μέλλον. Η επιθετικότητα κατά της Γερμανίας αλλά και της Κίνας, την οποία ο Τραμπ ενοχοποίησε για τον κορονοϊό δείχνουν διάθεση άμυνας στον τομέα του εμπορίου. Οι υπέρμαχοι μέχρι τώρα της ελεύθερης αγοράς, δηλαδή της ασυδοσίας των οικονομικά ισχυρών, αναδιπλώνονται προκειμένου να ισχυροποιήσουν παρεμβατικά την οικονομία της χώρας τους, που δοκιμάζεται από τον τεράστιο όγκο εισαγωγών, παρά την ανεξέλεγκτη κυκλοφορία δολαρίων και τον εξαναγκασμό πολλών χωρών να διενεργούν τις διεθνείς συναλλαγές σ’ αυτό το νόμισμα. Σύγκρουση οικονομικών συμφερόντων ή μία ακόμη θεατρική παράσταση προς διασπορά σύγχυσης; Πάντως και οι ΗΠΑ δοκιμάζουν παρόμοιο πρόβλημα με την ΕΕ, καθώς μεγάλος αριθμός επιχειρήσεων έχουν μεταφερθεί στο Μεξικό για τους ίδιους λόγους. Η ΕΕ, πιο «δημοκρατική», ακόμη καθεύδει. Από τις κινήσεις αυτές του Τραμπ μέχρι του να εξαχθεί το συμπέρασμα ότι πολεμά την παγκοσμιοποίηση η απόσταση είναι τεράστια. Και όμως οι πολλοί οπαδοί του ακόμη και εκτός ΗΠΑ τον προβάλλουν ως ελπίδα για τον πλανήτη, ελπίδα για την επιβίωση των εθνών από τη λαίλαπα της νέας τάξης πραγμάτων.

                Τελικά ο Τραμπ φαίνεται να έχασε τις εκλογές. Νοθεία, όπως αυτός υποστηρίζει; Δεν αποκλείεται. Και στο παρελθόν υπήρξαν παρόμοιες καταγγελίες, εν πολλοίς βάσιμες. Βλέπετε η δημοκρατία δεν είναι και πολύ σεβαστή σ’ αυτόν τον πλανήτη. Αλλά γιατί τον ανέτρεψαν οι ισχυροί; Μήπως, λόγω της ιδιορρυθμίας του, δεν υπήρξε τόσο υπάκουος; Πιθανόν. Πάντως όλοι οι του «δημοκρατικού» χώρου εκτός ΗΠΑ θα κληθούν να εξηγήσουν την προτίμησή τους. Οι υπερασπιστές του Τραμπ ίσως δεν κατέχουν τόσο πολύ το πολιτικό παρασκήνιο όσο οι υπέρμαχοι των «δημοκρατικών» υποψηφίων. Μήπως η νορβηγική επιτροπή ετοιμάζει νέο βραβείο και για τον Μπάιντεν. Βέβαια υπήρξαν και κάποιοι στη χώρα μας, που εναντιώθηκαν στον Τραμπ, λόγω των στενών σχέσεών του με τον Ερντογάν και έσπευσαν να ταχθούν με τον Μπάιντεν. Θεωρώ σχεδόν βέβαιο ότι θα μετανιώσουν σύντομα. ΟΙ Αμερικανοί πρόεδροι εκλέγονται για να εφαρμόσουν πολιτική που υπαγορεύουν κάποια κέντρα εξουσίας καλυμμένα στο απυρόβλητο.

                                                                                «ΜΑΚΡΥΓΙΑΝΝΗΣ»                    

Κατηγορίες:Διεθνή, Πολιτική

Ανάλυση: To πλιάτσικο στο Ισλάμ και οι Τούρκοι

30/11/2020 1 Σχολιο
Ανάλυση: To πλιάτσικο στο Ισλάμ και οι Τούρκοι

Το πλιάτσικο ως δικαίωση και αμοιβή – Η ελέω Αλλάχ «θεώρηση» για το πλιάτσικο στο Ισλάμ ακολουθεί την εξής «λογική»:

>>Πρώτον- Όλα τα αγαθά του κόσμου ανήκουν στον Αλλάχ. Τα αγαθά αυτά -εξουσία, εδάφη, γυναίκες (ναι, γυναίκες), άλογα, σκλάβοι, κ.λπ.- ο Αλλάχ στην «μεγαλοψυχία» του τα μοιράζει στους πιστούς. Στην ουσία τους τα παρέχει «δανεικά». Δεν γίνονται ποτέ δικά τους. Παραμένουν στην κυριαρχία του Αλλάχ. Πιστοί είναι όλοι όσοι «παραδίδονται/υποτάσσονται» (η λέξη ισλάμ στα αραβικά προέρχεται από ρήμα που παραπέμπει στο «παραδίδομαι» στη μάχη) στον Αλλάχ. Είναι μόνο όσοι παραδέχονται τη μοναδικότητα, την κυριότητα και την απόλυτη κυριαρχία του Αλλάχ επί της γης και επί των πιστών («ταουχίντ αλ-ρουμπουμπίγια»).

Οι υπόλοιποι είναι «καφούρ», δηλαδή άπιστοι. Οι καφούρ δεν έχουν απολύτως κανένα δικαίωμα στη ζωή ή σε περιουσία παρά μόνο ως «δίμηδες» ή «ντίμηδες», δηλαδή «προστατευόμενοι» των μουσουλμάνων, εφόσον όμως πληρώνουν κεφαλικό φόρο («τζίζγια»). Η λέξη «ντίμης» προέρχεται από το «dhimma» που σημαίνει «προστατεύω». Ο «προστάτης» πληρώνεται για να παρέχει προστασία. Αυτό, τουλάχιστον, πρέπει να είναι απόλυτα κατανοητό στη δική μας κοινωνία.

>>Δεύτερον- Ο Αλλάχ επιτρέπει σε αυτόν που τον εκπροσωπεί στην γη να διαχειρίζεται τα αγαθά του Αλλάχ. Αυτός είναι ο Χαλίφης. Έτσι αμείβεται αυτός για την πίστη του. Στην πραγματικότητα ο Χαλίφης είναι η «Σκιά του Αλλάχ» επί της γης διότι κανένας θνητός δεν μπορεί να «μορφοποιεί» τον Αλλάχ. (Και είναι για αυτό που στο σουννιτικό, δηλαδή το ορθόδοξο Ισλάμ, δεν επιτρέπονται απεικονίσεις του Θεού/Αλλάχ. Και είναι για αυτό που οι μουσουλμάνοι καταστρέφουν χριστιανικές εικόνες, «βγάζοντας» συνήθως τα μάτια των Αγίων).

Ο Χαλίφης επί Οσμανλικής Αυτοκρατορίας ήταν ο Σουλτάνος. Με τη σειρά του λοιπόν, ο Σουλτάνος επιτρέπει στους διάφορους Πασάδες του ασκεριού που τον υπηρετούν να αμείβονται, διαχειριζόμενοι αγαθά που τα θεωρούν, μεν, «περιουσία» τους, αλλά που στην πραγματικότητα δεν τους ανήκουν. Οι Πασάδες υπηρετούν τον Σουλτάνο με τις πολεμικές τους κατακτήσεις στο όνομα της πίστης και του Ισλάμ. (Πασάς σημαίνει αυτός που υπηρετεί στα πόδια του Σουλτάνου). Έτσι αμείβονται οι Πασάδες. Με τη λαφυραγωγία από τις πολεμικές κατακτήσεις. Δηλαδή από το πλιάτσικο στις περιουσίες των κατακτημένων. Η λαφυραγωγία υπήρχε, βέβαια, στον κόσμο από καταβολής. Με το Ισλάμ όμως έγινε ένα με την κατάκτηση. Απέκτησε θρησκευτική «νομιμότητα» ως αμοιβή του Αλλάχ στους πιστούς για την υποταγή τους και για τον «ιερό πόλεμο» (τζιχάντ) που διεξάγουν συνεχώς, με εντολή του, για τον εξισλαμισμό των απίστων και την τελική κυριαρχία του Ισλάμ πάνω στη γη. Στο Ισλάμ η κατάκτηση και το πλιάτσικο είναι ευλογία του Αλλάχ. Αν ο Χαλίφης και οι πιστοί ηττηθούν στη μάχη, σημαίνει πως έχασαν την ευλογία του Αλλάχ διότι αμάρτησαν και θα πρέπει να μετανοήσουν.

>>Τρίτον- Ως η «Σκιά του Αλλάχ» επί της γης, ο Χαλίφης/ Σουλτάνος κάνει ό,τι του καπνίσει. Αποφασίζει και διατάζει. Στο όνομα του Αλλάχ είναι αυτός που «δανείζει» τα επίγεια αγαθά. Αν λοιπόν ο Σουλτάνος αποφασίσει πως κάποιος Πασάς ή κάποιος υπό την κυριαρχία του (μουσουλμάνος ή άπιστος/δίμης) δεν του είναι πιστός, τον τιμωρεί παίρνοντας πίσω κατά το ελάχιστον τα αγαθά που του «δάνεισε». Μπορεί να τον φυλακίσει ή και να τον αποκεφαλίσει- που ήταν συνήθως και η πιο προσφιλής τακτική του Σουλτάνου. Το ιστορικό των Οσμανλών βρίθει με τέτοια – εκτελέσεις πιστών και απίστων.

>>Τέταρτον- Τα βακούφια. Είναι δωρεές των πιστών που παραχωρούνται για αγαθοεργίες επ’ ωφελεία των φτωχών. Η λέξη σημαίνει κάτι που δεν αλλάζει, δεν μετακινείται και που παραμένει στάσιμο. Η συνθήκη της δωρεάς δεν μπορεί να αλλάξει. Ως θεσμός, τα βακούφια δεν υπάρχουν στο Κοράνι. Προέκυψαν από τα λόγια και τις πράξεις του Μωάμεθ, όπως συμβαίνει με την μεγάλη πλειοψηφία του ιερού νόμου ή σαρία. Δωρεές γίνονται για ελεημοσύνη, για ωφέλεια και για να μνημονεύονται οι πεθαμένοι.

>>Τούρκοι και Ερντογάν: κλέβουν και εκλογικεύουν -Έχοντας τα παρά πάνω υπόψη μπορεί ο καθένας να κατανοήσει τη διαχρονική λογική για το πλιάτσικο στο Ισλάμ, καθώς και τη συμπεριφορά των Τούρκων σήμερα, για παράδειγμα στην Κύπρο, στη Συρία, στο Ναγκόρνο- Καραμπάχ. Αλλά και πιθανόν αύριο στην Ελλάδα, εφόσον βέβαια τους «ευλογήσει» ο Αλλάχ και προκύψουν νικητές από έναν πόλεμο.

Δείτε ακόμη τη λογική αυτή και μέσα στην ίδια την Τουρκία. Δείτε πώς τιμωρούνται όχι μόνο οι Κούρδοι και οι άπιστοι αλλά αυτοί που αμφισβητούν στην πράξη τον Ερντογάν ως «Χαλίφη/Σουλτάνο». Το πρώτο βήμα που γίνεται -πάντοτε νομότυπα- είναι η κατάσχεση της περιουσίας τους. Και η οποία επιστρέφει κυριολεκτικά στο «δεβλέτι» του Ερντογάν, για να «αναδιανεμηθεί» στους πιστούς του, οι πιο πιστοί εκ των οποίων τυχαίνει να είναι και συγγενείς του. Όχι επίσης τυχαία, ο Ερντογάν είναι και ιμάμης με πιστοποιητικό. Το Κοράνι, την σούννα και τα χαντίθ του Μωάμεθ, τα γνωρίζει απ’ έξω. Και από πια πλευρά άρεσε στον Μωάμεθ να κοιμάται, γνωρίζει ο Ερντογάν και ποια ήταν τα γούστα του γνωρίζει (όλες οι συμπεριφορές του Μωάμεθ και τα χούγια του αποτελούν θέσφατον για τους πιστούς). Αλλιώς δεν θα είχε την ευλογία του Αλλάχ για να αποφασίζει και να διατάσσει μέσα στην Τουρκία. Και όλοι πρέπει να αποδέχονται τις διαταγές του αλλιώς αλίμονό τους.

Να το θέσω διαφορετικά. Η μουσουλμανική θρησκεία συνιστά και προσφέρει την απόλυτη εκλογίκευση για κάθε λογής πλιάτσικο και για τον κάθε απατεώνα και πλιατσικολόγο. Κατακτώντας και πλιατσικολογώντας δοξάζεται ο Αλλάχ ο οποίος ανταμείβει με επίγεια αγαθά. Και τούμπαλιν. Ή εάν οι ιεροπολεμιστές γίνουν «τζαχίντ», δηλαδή σκοτωθούν στη μάχη για την πίστη, απολαμβάνουν εσαεί μεταθανάτιες ευλογίες στον Κήπο του Αλλάχ, στον παράδεισο.

>>Το πλιάτσικο του 1974 και τα Βαρώσια σήμερα -Στην Κύπρο το 1974 είχαμε ακριβώς αυτό. Κατάκτηση και πλιάτσικο. Το ίδιο και στη Συρία. Εκεί ολόκληρα εργοστάσια ξηλώθηκαν και μεταφέρθηκαν στην Τουρκία. Το πλιάτσικο συνεχίζεται μέχρι σήμερα με τη λεηλασία της ελαιοπαραγωγής στην τουρκοκρατούμενη Συρία. Διαβάζουμε πως 100 σχεδόν τόνοι συριακού ελαιόλαδου βγαίνει στη διεθνή αγορά ως… τουρκικό.

Στην Κύπρο σήμερα συντελείται το τελευταίο πλιάτσικο από ό,τι απέμεινε στα Βαρώσια από το 1974. Εδώ η εκλογίκευση για το πλιάτσικο είναι πιο «σύνθετη». Ο Ερντογάν και τα ογλάνια του δεν επικαλούνται μόνο την «ευλογία» της κατάκτησης. Δηλαδή του εξισλαμισμού, όπως κάνουν για τις άλλες κατεχόμενες περιοχές της Κύπρου. Επικαλούνται και τον ισλαμικό θεσμό των βακουφίων. Κατά την ισλαμική αυτή εκλογίκευση, τα Βαρώσια δόθηκαν ως αμοιβή στον πρώτο κατακτητή της Κύπρου, Λαλά Μουσταφά, από τον τότε Σουλτάνο στον οποίο, βέβαια, τα «δάνεισε» ο Αλλάχ ως αμοιβή για το επιτυχημένο του τζιχάντ κατά των απίστων στην Κύπρο το 1571. Ο δε  Λαλά Μουσταφά τα έκανε βακούφια και τα δώρισε στον ΕΦΚΑΦ. Να «επιστραφούν» λοιπόν τα Βαρώσια σε ποιον; Στους σφετεριστές; Στους Έλληνες κατοίκους της πόλης πριν το 1974; Που τα είχαν σφετεριστεί, καταπατώντας τη βούληση του Αλλάχ, με τη συνεργασία των Εγγλέζων στη διάρκεια της αποικιοκρατίας; Εάν υπήρχε μια αντίστοιχη συμπεριφορά πλιάτσικου στην Κύπρο, κάποιοι θα την χαρακτήριζαν μασκαραλίκι και τους πρωταγωνιστές της μασκαράδες. Μασκαράς η «Σκιά του Αλλάχ» επί της γης; Μασκαράς ο Ερντογάν; Μασκαράδες τα ογλάνια του Ερντογάν στην Κύπρο; Ο Τατάρ; Ο Οζερσάι; Αυτοί όχι.  

Μάριος Ευρυβιάδης

Ανάλυση: To πλιάτσικο στο Ισλάμ και οι Τούρκοι (philenews.com)  

Κατηγορίες:Κύπρος / κυπριακό

«Τα Σκόπια εκτός Ε.Ε. – Η Γερμανία δεν κατάφερε να άρει το βουλγαρικό βέτο – Η Ελλάδα ακούει;»

29/11/2020 Τα σχόλια έχουν κλείσει

Μεταξύ άλλων η Βουλγαρία δεν δέχεται «Μακεδονική» γλώσσα στα ευρωπαϊκά έγγραφα και ζητά από τη γειτονική χώρα να αναγνωρίσει ότι το έθνος και η γλώσσα έχουν βουλγαρικές ρίζες.

H υπουργός Εξωτερικών της Βουλγαρίας, Κατερίνα Ζαχαρίεβα επανέλαβε για ακόμη μια φορά το βουλγαρικό «όχι» στην έναρξη διαπραγματεύσεων της ΕΕ με τη Βόρεια Μακεδονία επικαλούμενη επίμαχα γλωσσικά και ιστορικά ζητήματα των δύο πλευρών που δεν έχουν επιλυθεί.

Ο γερμανός υπουργός Εξωτερικών Χάικο Μάας δεν αναμένει ότι η τηλεδιάσκεψη των υπουργών Εξωτερικών της ΕΕ την Τρίτη θα εγκρίνει την έναρξη ενταξιακών διαπραγματεύσεων με τη Βόρεια Μακεδονία.

«Δυστυχώς προς το παρόν τα μηνύματα δεν είναι καλά», δήλωσε σε εκδήλωση του πολιτικού ιδρύματος Φρίντριχ Έμπερτ το απόγευμα της Δευτέρας στο Βερολίνο.

Όπως διαβεβαίωσε, η Γερμανία θα συνεχίσει να εργάζεται «σκληρά» προς αυτή την κατεύθυνση, «όπως και τις τελευταίες ημέρες.» Το ζήτημα δεν είναι αν, αλλά πότε θα ξεκινήσουν οι διαπραγματεύσεις, τόνισε ο κ. Μάας. Η απόφαση για την έναρξή τους έχει ληφθεί τον Μάρτιο και «όλα τα κράτη μέλη θα πρέπει να τηρήσουν το λόγο τους.» Παράλληλα έκανε έκκληση στον Ζόραν Ζάεφ να συνεχίσει τις «προσπάθειες, να αναπτύξει μαζί με τη Βουλγαρία μια θετική ατζέντα.»

Βουλγαρικό «όχι»

Τις τελευταίες ημέρες και εβδομάδες τόσο η καγκελάριος Άγκελα Μέρκελ όσο και ο Χάικο Μάας επιδίωξαν να κάμψουν την άρνηση της Βουλγαρίας να δώσει πράσινο φως – μάταια. Την Κυριακή η υπουργός Εξωτερικών της Βουλγαρίας, Κατερίνα Ζαχαρίεβα επανέλαβε για ακόμη μια φορά το βουλγαρικό «όχι» στην έναρξη διαπραγματεύσεων της ΕΕ με τη Βόρεια Μακεδονία επικαλούμενη επίμαχα γλωσσικά και ιστορικά ζητήματα των δύο πλευρών που δεν έχουν επιλυθεί.

Μεταξύ άλλων η Βουλγαρία δεν δέχεται «Μακεδονική» γλώσσα στα ευρωπαϊκά έγγραφα, ζητά από τη γειτονική χώρα να αναγνωρίσει ότι το έθνος και η γλώσσα έχουν βουλγαρικές ρίζες και να θέσει τέλος στην «αντιβουλγαρική ρητορική», να απάλειψει από τα σχολικά βιβλία ιστορίας «απαξιωτικούς» όρους για τη Βουλγαρία και να «αποκαταστήσει» ιστορικά γεγονότα. Τα Σκόπια από την πλευρά τους καθιστούν σαφές ότι ταυτότητα και γλώσσα δεν διαπραγματεύονται.

Βράβευση Ζάεφ από το Ίδρυμα Φρίντριχ Έμπερτ

Οι δηλώσεις Ζάεφ και Μάας έγιναν στο πλαίσιο ομιλιών τους στην τελετή του Ιδρύματος Φρίντριχ Έμπερτ, κατά την οποία απονεμήθηκε το ετήσιο Βραβείο για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα. Με το βραβείο του πολιτικού ιδρύματος που πρόσκειται στους Σοσιαλδημοκράτες διακρίνονται από το 1994 άτομα και οργανώσεις «που έχουν συνεισφέρει στα ανθρώπινα δικαιώματα με έναν αξιέπαινο τρόπο.»

Ο Ζόραν Ζάεφ τιμήθηκε για το ρόλο του στην «Πολύχρωμη Επανάσταση» ενάντια στη διαφθορά στη χώρα του και υπέρ του εκδημοκρατισμού, όπως και για τη Συμφωνία των Πρεσπών, με την οποία έληξε μια διένεξη 27 ετών με την Ελλάδα και άνοιξε το δρόμο για την ένταξη της χώρας του στο ΝΑΤΟ και την έναρξη ενταξιακών διαπραγματεύσεων με την ΕΕ. Για τη Βόρεια Μακεδονία δεν υπάρχει εναλλακτική λύση, τόνισε στην ομιλία του στο Βερολίνο ο Ζόραν Ζάεφ, «η ΕΕ είναι το μέλλον μας.» Αναφερόμενος έμμεσα στη διένεξη με τη Βουλγαρία επισήμανε ότι «είναι αδιαμφισβήτητο γεγονός ότι η μακεδονική γλώσσα και ο μακεδονικός λαός είναι πραγματικότητα.»

Εγκώμιο Ζάεφ από τον Γερμανό υπ. Εξωτερικών

Πλέκοντας το εγκώμιο του Ζόραν Ζάεφ ο γερμανός υπουργός Εξωτερικών τον χαρακτήρισε «ελπίδα μιας γενιάς που είχε χορτάσει τον εθνικισμό και μια πολιτική που είχε στραμμένο το βλέμμα περισσότερο προς τα πίσω παρά προς το μέλλον.» Ο δρόμος που ακολουθήσε ο Ζόραν Ζάεφ «ούτε ήταν και ούτε είναι περίπατος» τόνισε ο κ. Μάας -κυρίως στο εσωτερικό της χώρας αντιμετώπισε «μεγάλη αντίσταση». Ως ενδεικτικό παράδειγμα ανέφερε τη Συμφωνία των Πρεσπών για την οποία οι τότε υπουργοί Εξωτερικών Νίκος Κοτζιάς και Νίκολα Ντιμιτρόφ χρειάστηκε «να διαπραγματευτούν ολόκληρες νύχτες».

«Όταν σφίξατε τα χέρια στις 17 Ιουνίου 2018 στις Πρέσπες,» συνέχισε ο κ. Μάας, «οι πάντες μπορούσαν να δουν ότι μαζί με τον Αλέξη Τσίπρα κατάφερες να ακολουθήσεις το δρόμο του συμβιβασμού, της ειρήνης και του αλληλοσεβασμού, και, κατά συνέπεια, έναν πράγματι ευρωπαϊκό δρόμο.» Συγχαρητήρια με βιντεοσκοπημένα μηνύματα έστειλαν εκτός από τον Αλέξη Τσίπρα πολλοί άλλοι ευρωπαίοι πολιτικοί, ανάμεσα τους η πρόεδρος της Κομισιόν Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν και ο επικεφαλής επί των Εξωτερικών Θεμάτων της ΕΕ Ζοζέπ Μπορέλ.  

Παναγιώτης Κουπαράνης, Βερολίνο

Από Deutsch Welle

Τα Σκόπια εκτός Ε.Ε. – Η Γερμανία δεν κατάφερε να άρει το βουλγαρικό βέτο – Η Ελλάδα ακούει; – Ελληνων Αφυπνιση (ellinikiafipnisis.blogspot.com)

Νίκος Καραβαζάκης (facebook.com)

Δείτε και:

Ζάεφ: Θα ενταχθούμε στην ΕΕ ως «Μακεδόνες» που μιλούν «μακεδονικά»

Κατηγορίες:σκοπιανό, Εθνικά
Αρέσει σε %d bloggers: