Θα καταργήσει η Τουρκία το Διεθνές Δίκαιο; Γιατί δε προσφεύγουν Κύπρος και Ελλάδα στο Σ.Α. του ΟΗΕ;

21/02/2018 1 Σχολιο

Image result for ΑΟΖ Ελλάδας Κύπρου

Η Τουρκία εισβάλλοντας στην κυπριακή ΑΟΖ και καταλύοντας τη νόμιμη δικαιοδοσία της Κυπριακής Δημοκρατίας (ΚΔ) επιχειρεί την κατάλυση αυτής. Η Τουρκία γνωρίζει πως τα δυνητικά λάφυρα από την πειρατεία στην Κύπρο δε νομιμοποιούνται και δε πρόκειται ποτέ να τα εμπορευθεί, η δε εκμετάλλευση αυτών των ενεργειακών λαφύρων για ιδία της χρήση θα έχει τεράστιο έως ασύμφορο οικονομικό κόστος καθόσον θα υπάρχει η ΚΔ. Οπότε αυτό που επιχειρεί είναι η κατάλυση της ΚΔ που επειδή δε μπορεί να την επιτύχει ένοπλα-στρατιωτικά επιχειρεί με τον ψυχολογικό-προπαγανδιστικό πόλεμο, επικουρούμενη και από άλλους διεθνείς συμμορίτες όπως είναι όλοι όσοι αποβλέπουν στην κατάργηση των συνόρων και των νόμων, οι «φιλελεύθεροι των αγορών» με τις «ανθρωπιστικές» «διεθνιστικές» ΜΚΟ τους. Σύμμαχος της Τουρκίας είναι οι ημεδαποί Εφιάλτες, στην Κύπρο και στην Ελλάδα, που διασπείρουν «ορθολογικά» τον φόβο, καλλιεργούν ασταμάτητα τον ενδοτισμό, ήδη από το 1974 αλλά και πιο πριν, από το 1967, όταν απέσυραν την ελληνική μεραρχία από την Κύπρο.

Όμως όλοι αυτοί και όλος ο κόσμος ξέρουν και ξέρουμε πως η βιαία απόσπαση περιουσίας-ιδιοκτησίας από κυρίαρχο κράτος είναι παράνομη και λαθραία είναι απορριπτέα και καταδικαστέα. Καθότι εφόσον μια φορά τελεσφορήσει τότε αποσαθρώνει όλο το πλέγμα της παγκόσμιας τάξης, αυτής που με τόσους ποταμούς αίματος και τόσους κόπους και μόχθους, ύστερα από τόσους πολέμους, έχει εγκατασταθεί για να επιβληθεί ο πολιτισμός στην ανθρωπότητα, από την κτηνωδία να περιέλθουμε στην ανθρωπιά.

Μπορεί οι μεγάλες παγκόσμιες δυνάμεις (ΗΠΑ, Ρωσία, Κίνα) να μη θέλουν την ενεργειακή αυτάρκεια της ανήμπορης Ευρωπαϊκής Ένωσης, δε θέλουν όμως και την ανάδειξη σε ανταγωνιστή τους την Τουρκία.

Αν η Τουρκία νομιμοποιηθεί στην αρπαγή της κυπριακής ή και της ελλαδικής (ακήρυχτης) ΑΟΖ τότε η Κίνα που ήδη καταπατά αποφάσεις σε βάρος της των διεθνών δικαστηρίων υπέρ των Φιλιππινών  αλλά και η Ρωσία που εποφθαλμιά και αγωνιά για δικές θαλάσσιες εκτάσεις στην Αρκτική, τι θα κάνουν; Συμφέρει εξάλλου ακόμη και την Κίνα ή την Ρωσία η εμπλοκή τους σε μια διεθνή ζούγκλα όταν με τόσες προσπάθειες πρόσφατα εισήχθησαν σε διεθνείς οικονομικούς και εμπορικούς οργανισμούς και ευημερεύουν; Συμφέρει τις ΗΠΑ να χάσουν τόσες πετρελαϊκές business ή να βρεθούν δέσμιες από τους Τούρκους;

Επειδή ισχύουν αυτά, η Τουρκία διστάζει να ληστέψει, κι άλλα. Εάν όμως διακρίνει την ευκαιρία αρπαγής με ατιμωρησία ή μικρό κόστος θα το επιχειρήσει. Πότε μπορεί να συμβεί αυτό; Όταν της ανοίξουν κάποια Κερκόπορτα, Έλληνες. Όπως ήδη από το 1453 αλλά και το 1974 έχει συμβεί. Και στην σύγχρονη ιστορική πολιτική  πραγματικότητα η Τουρκία δε μπορεί να κάνει τίποτε παρά μόνον εάν οι Έλληνες της εκχωρήσουν. Ακριβώς όπως και με το όνομα της Μακεδονίας. Εφόσον εμείς οι ίδιοι απεμπολήσουμε τα δικαιώματά μας τότε η έννομη τάξη «δε διασαλεύεται» και όλοι θα μας σκυλεύσουν και μακελέψουν. Όπως ακριβώς συμβαίνει και με την προσωπική ιδιοκτησία και την προσωπικότητα: αν δεν αντιδράσεις στον ληστή ή στον βιαστή κανείς σε συνδράμει, το αντίθετο.

Υπάρχει βέβαια μια μεγάλη διαφορά: Ενάμιση εκατομμύριο Έλληνες πατριώτες, ήδη από την αρχή του 2018 είναι ενεργοί και σε ετοιμότητα. Και προεξοφλούν νέο Γουδή.

Ας σκυλοτρώγονται λοιπόν στο κυνοβούλιο και στις τηλεοράσεις οι προδότες που μας έφτασαν στον γκρεμό.

Η Ελλάδα τους αγνοεί, τους περιφρονεί. Η Ελλάδα δε παραδίδεται ούτε αυτοκτονεί.

ΕΘΝΙΚΗ ΣΩΤΗΡΙΑ-ΟΧΙ ΝΕΑ ΠΡΟΔΟΣΙΑ!

Νίκος Καραβαζάκης

 

Advertisements
Κατηγορίες:Εθνικά

«Οι Τσάμηδες και το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο: Εμμέσως διεκδικούν εδάφη της Ηπείρου.»

18/02/2018 Σχολιάστε

File Photo: Albanian protesters shout anti-government slogans in front of the government building in Tirana, Albania. EPA, MALTON DIBRA

File Photo: Albanian protesters shout anti-government slogans in front of the government building in Tirana, Albania. EPA, MALTON DIBRA

Του Πέτρου Ι. Μηλιαράκη

Με αφορμή το προηγούμενο δημοσίευμα μου για τους Τσάμηδες, δέχθηκα αρκετά τηλεφωνήματα (μερικά εξ αυτών παρακλητικά από την Ήπειρο), να πληροφορήσω τους αναγνώστες της στήλης, αναφορικώς με την προσφυγή των Τσάμηδων στο Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο, καθόσον αφορούσε πληροφορία που αγνοούσαν.

Επειδή δε αναφερόμουν απλώς στην πληροφορία της προσφυγής αυτής, χωρίς περαιτέρω να επεκταθώ, μου ζητήθηκε (στο πλαίσιο βεβαίως του χώρου της στήλης), να δώσω το περίγραμμα αυτής της ενέργειας.

Πριν εισέλθω στη σύντομη καταγραφή που αφορά στην προσφυγή των Τσάμηδων στο Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο, επισημαίνω ότι δεν πρέπει να παραλειφθεί ότι ο Πρωθυπουργός της Αλβανίας κ.Έντι Ράμα, εξακολουθεί να παρεμβαίνει (απαραδέκτως) υπέρ των Τσάμηδων. Πέραν δηλαδή του «μνημείου» των Τσάμηδων που ο κ.Έντι Ράμα επιδιώκει να ανεγερθεί στην Ήπειρο και στα αιματοβαμμένα χώματα των Ελλήνων πατριωτών, προβάλλει και ζήτημα επιστροφής περιουσιών των Ελλήνων πολιτών στους Τσάμηδες.

  • η έμμεση διεκδίκηση ελληνικών εδαφών

Ειδικότερα για την επιστροφή των ακίνητων περιουσιών των Ελλήνων πολιτών που επιδιώκουν για «λογαριασμό» τους οι Τσάμηδες, αφορά «ζήτημα» έμμεσου τρόπου διεκδίκησης ελληνικών εδαφών, μέσω ιδιωτικής περιουσίας. Υπ’ όψιν δε ότι τα ακίνητα αυτά των Ελλήνων πολιτών κατέχονται νομίμως, ενώ νομίμως έχουν δημευθεί λόγω της παρεπόμενης ποινής κατά των δοσιλόγων και εγκληματιών πολέμου, που η μεταπομελική έννομη τάξη θέσπισε.

Αυτή η συγκεκριμένη κατηγορία εγκληματιών, στην οποία συμπεριλαμβάνονται οι Τσάμηδες συνέβαλε αποφασιστικώς ώστε να εξολοθρευτεί κυριολεκτικώς άμαχος πληθυσμός και όχι μόνο εμπόλεμοι. Αναφορικώς όμως με τη δήμευση των περιουσιών των δοσίλογων, υπ’ όψιν τα εξής:

  • η ποινική νομοθεσία για συνεργάτες των κατακτητών

Είναι ιστορική αλήθεια ότι οι Τσάμηδες συνεργάστηκαν τόσο με τις φασιστικές δυνάμεις των Ιταλών όσο και με τις φασιστικές δυνάμεις των Γερμανών. Ιδιαιτέρως δε επισημειώνεται ότι όταν στα μέσα Ιουλίου του 1943 εισέβαλε στην Ήπειρο μέσω της Αλβανίας η 1η Γερμανική Μεραρχία Ορεινών Καταδρομών, με βασική αποστολή την αποτροπή ενδεχόμενης Συμμαχικής απόβασης στις Ηπειρωτικές ακτές, οι Τσάμηδες ήταν οι άμεσοι συνεργάτες τους ειδικώς κατά των Ελλήνων και γενικώς κατά των Συμμάχων.

Έτσι η λήξη του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, υποχρέωσε τους Τσάμηδες, προκειμένου να μην αντιμετωπίσουν τις προβλεπόμενες ποινές από το Δίκαιο του Πολέμου, και τις ποινές των ad hoc ποινικών νόμων της μεταπολεμικής περιόδου, διέφυγαν στην Αλβανία. Άλλωστε, το τίμημα της δοσιλογικής πρακτικής και δραστηριότητάς τους, τόσο με τους Γερμανούς φασίστες, όσο και με τους Ιταλούς φασίστες, ήταν βαρύ.

Μετά την απελευθέρωση της Ελλάδας, θεσπίστηκε ειδική ποινική νομοθεσία για την τιμωρία όσων συνεργάσθηκαν με τους Γερμανούς, Ιταλούς και Βούλγαρους. Με την Συντακτική Πράξη (Σ.Π.) αρ. 6 της 2ας Ιανουαρίου 1945 και τον Αναγκαστικό Νόμο (Α.Ν.) 533/1945, ρυθμίστηκαν οι απαραίτητες λεπτομέρειες για την συγκρότηση των Ειδικών Δικαστηρίων, για τη δικονομία τους, για τα αδικήματα που προβλέπονταν και τιμωρούνταν και για τις ποινές που θα επιβάλλονταν.

Το άρθρο 2 της Σ.Π. και ο Α.Ν. 533/1945 προέβλεπαν ότι, αναλόγως της  βαρύτητας της πράξης του καταδικασθέντος, το Ειδικό Δικαστήριο μπορούσε να επιβάλει μερική ή ολική δήμευση της περιουσίας του. Το άρθρο 27 παρ. 2 της Σ.Π. και ο Α.Ν. 533/1945 προέβλεπαν ότι η περιουσία της συζύγου ή τέκνων του καταδικασθέντος, που αποκτήθηκε μετά την διάπραξη των εγκλημάτων, υπόκειται σε δήμευση. Με βάση δε την ad hoc αυτή ποινική νομοθεσία, την 23η Μαΐου 1945 καταδικάσθηκαν ερήμην σε θάνατο 1.930 Τσάμηδες από το Ειδικό Δικαστήριο Δοσίλογων των Ιωαννίνων (Απόφαση 344/1945), ενώ από το ίδιο Δικαστήριο καταδικάστηκαν ερήμην σε θάνατο  την 27η Μαΐου 1046 και άλλοι 179 Τσάμηδες (απόφαση 344/1946). Σε όλους δε τους καταδικασθέντες επιβλήθηκε ολική δήμευση της περιουσίας τους.

Άλλωστε πολλά κράτη με τη λήξη του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου διεξήγαγαν δίκες τιμωρητικές κατά των εγκληματιών και των εγκληματικών πράξεων που έλαβαν χώρα κατά τη διάρκεια του πολέμου. Η πιο γνωστή δε περίπτωση είναι εκείνη της Πολωνίας. Αφορά τη δίκη της Κρακοβίας, όπου καταδικάσθηκαν σε θάνατο ναζιστές και φασίστες του στρατοπέδου του Άουσβιτς. Επίσης, μια από τις πιο γνωστές δίκες των Γερμανών εγκληματιών πολέμου πραγματοποιήθηκε και στην Ιερουσαλήμ. Η δίκη αυτή έλαβε χώρα το 1961 και αφορούσε στον Άντολφ Άιχμαν που ήταν ο αρχιτέκτονας του εκτοπισμού της Εβραίων στην Ευρώπη. Η δίκη αυτή είχε τόσο ενδιαφέρον, ώστε αποτέλεσε την αφετηρία της ανάδειξης των εγκλημάτων του Ολοκαυτώματος.

  • η προσφυγή στο Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο

Οι Τσάμηδες προκαλούν τη διεθνή έννομη τάξη καθόσον οργανώσεις τους προσέφυγαν, την Παρασκευή 12 Φεβρουαρίου 2016, στο Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο (ΔΠΔ) της Χάγης (International Criminal Court-ΙCC) με αίτημα:

α) να διερευνηθεί η διάπραξη εγκλημάτων κατά της Ανθρωπότητας, που έλαβαν χώρα από τις ελληνικές κυβερνήσεις την περίοδο 1913-1945,

β) να αναγνωρισθεί ότι συντελέσθηκε Γενοκτονία κατά των Τσάμηδων, βάσει των διατάξεων της Σύμβασης της Γενοκτονίας του 1948,

γ) να τους επιστραφεί όλη η ακίνητη περιουσία τους και

δ) να αναγνωρισθεί το δικαίωμα του επαναπατρισμού για όποιους εκδιώχθηκαν ή εκτοπίστηκαν.

Υπ’ όψιν ότι το ΔΠΔ, είναι μόνιμο δικαιοδοτικό Όργανο αρμόδιο για την ποινική δίωξη προσώπων για το έγκλημα της γενοκτονίας, για τα εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας, για τα εγκλήματα του πολέμου και για το έγκλημα της επίθεσης. Η έδρα του δε είναι στη Χάγη της Ολλανδίας και αποτελεί ad hoc Δικαστήριο, ακριβώς για να υπερασπίζεται το σύγχρονο νομικό και πολιτικό πολιτισμό.

Και μόνο η προσφυγή των Τσάμηδων στο Διεθνές αυτό δικαιοδοτικό Όργανο αποτελεί πρόκληση, για την έννομη τάξη και τον σύγχρονο πολιτισμό που εγκαθιδρύθηκε με τη λήξη του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Ως «διαδικασία» δε πέραν της πρόκλησης ως προσφυγή καθ’ εαυτή είναι ανεπίδεκτη νομικής και δικαστικής εκτίμησης, καθώς  άλλωστε είναι και αλυσιτελής. Και τούτο γιατί το διεθνές αυτό Δικαστήριο δεν μπορεί να δικάσει οποιαδήποτε πράξη που έλαβε χώρα πριν την 1η Ιουλίου 2002!…

  • για όσους υπερασπίζονται τους Τσάμηδες

Η οποιαδήποτε υπεράσπιση του λεγόμενου «Τσάμικου ζητήματος» δεν αφορά τίποτα περισσότερο και τίποτα λιγότερα από υποστήριξη φασιστών, ναζιστών και εγκληματιών πολέμου. Υπ’ όψιν δε ότι η μεταπολεμική έννομη τάξη υπό την αιγίδα του Διεθνούς Στρατοδικείου, έχει ιδρύει νομολογιακές παραδοχές, όπου παρόμοια εγκλήματα όπως εκείνα των Τσάμηδων δεν μπορεί να γίνονται ανεκτά από το σύγχρονο νομικό και πολιτικό πολιτισμό.

http://mignatiou.com/2018/02/i-tsamides-ke-to-diethnes-piniko-dikastirio-emmesos-diekdikoun-edafi-tis-ipirou/

Κατηγορίες:Εθνικά

«Στη Λευκωσία πρέπει να συνειδητοποιήσουν επιτέλους πως διαθέτουν ένα ακαταμάχητο όπλο, την Κυπριακή Δημοκρατία.»

18/02/2018 Σχολιάστε

Ο θυρεός της Κυπριακής Δημοκρατίας τα αποκαλυπτήρια του οποίου έγιναν στις 20 Ιουλίου 2014.

Του Μάριου Ευρυβιάδη

Η Τουρκία απειλεί και εκβιάζει ευθέως την Κύπρο από το 1964. Αυτό που πέτυχε το 1974, δηλαδή την ντε φάκτο διχοτόμηση του τόπου, δεν το πέτυχε λόγω της μακρόπνοης της στρατηγικής, των ευφάνταστων σχεδιασμών της, του περιβόητου σχεδίου του 1956 του Νιχάτ Ερίμ- και πρωθυπουργού της τουρκικής χούντας του 1971 και ο οποίος δολοφονήθηκε το 1973 ως υπαίτιος της εκτέλεσης Τούρκων πατριωτών από την τουρκική χούντα. 

Όσοι πιστεύουν την εκδοχή περί της αποτελεσματικής μακροστρατηγικής της Άγκυρας, ας εντοπίσουν και ας  διαβάσουν την επιστολή του Ραούφ  Ντενκτάς του 1973, όπου εκεί  εκφράζει την πικρία του προς την Άγκυρα διότι, λέει, «εγκατέλειψε» τους μαχητές στο έλεος («οι ηρωικοί μαχητές δεν έχουν άλλη υπομονή, δεν έχουν άλλη δύναμη, είναι εξουθενωμένοι, έχουν εγκαταλειφτεί»,  κ.λπ.) Η επιστολή Ντενκτάς, που πρέπει να εκφωνήθηκε και από τον ραδιοσταθμό Μπαϋράκ, καταγράφτηκε  από τους αμερικανικούς σταθμούς παρακολούθησης στην Κύπρο- Foreign Broadcast Information Service, FBIS- που βρίσκονταν υπό τη διαχείρηση της CIA και διανεμήθηκε εσωτερικά σε Αμερικανούς αξιωματούχους.

Αυτό που η Τουρκία πέτυχε το 1974, το πέτυχε διότι δικοί μας επίορκοι σε Ελλάδα και Κύπρο- τα δικά μας παλικάρια της φακής, οι εξωνημένοι, οι απάτριδες και οι  αφελείς- οργάνωσαν και υλοποίησαν το προδοτικό Ιουλιανό πραξικόπημα. Χωρίς το προδοτικό πραξικόπημα καμιά τουρκική στρατηγική δεν μπορούσε να υλοποιηθεί στην Κύπρο. Και το έπραξαν για έναν και μόνο λόγο: για να πουλήσουν «εκδούλευση» στους υπερατλαντικούς πάτρωνές τους και ως αντάλλαγμα, να διατηρήσουν την εξουσία τους ώστε να συνεχίζουν να καταπατούν τις ελευθερίες των Ελλήνων και να παραγοντίζουν στην Κύπρο ως «υπερπατριώτες». Όσο δε για τους Κύπριους αφελείς, την απάντηση τη δίνει ο μεγαλύτερος σύγχρονος Έλληνας στοχαστής, ο Παναγιώτης Κονδύλης που έγραψε πως αυτά που επιδιώκουν οι ισχυροί τα προπαγανδίζουν οι αφελείς.

Όμως, από το 1974- όταν  οι Τούρκοι λύσσαξαν πυρπόλησαν και έσφαξαν στο όνομα του Αλλάχ, αλλά απέτυχαν να καταλύσουν το κυπριακό κράτος και ας τους συνεπικουρούσαν οι δυτικοί πάτρωνές τους- εκτιμώ πως το πραγματικό στρατηγικό ζητούμενο για την Άγκυρα δεν είναι η ντε φάκτο διχοτόμηση. Δεν είναι ούτε και ο παμπούλας της «τελικής διχοτόμησης», τάχατες, που μας σερβίρουν καθημερινά βαθυστόχαστοι σχολιαστές  στα ΜΜΕ (το «αν δεν λυθεί το πρόβλημα μέσω της ΔΔΟ, το αποτέλεσμα θα είναι η τελική διχοτόμηση» είναι το ρεφρέν τους). Και ούτε είναι τα «δυο κράτη», μια «λύση» με την οποία φλερτάρουν πολλοί και πάλιν αφελείς- «εμείς από εδώ, εκείνοι από εκεί, να είμαστε ήσυχοι και να μην τους έχουμε στα πόδια μας», είναι το σκεπτικό τους.

Ούτε η «τελική διχοτόμηση» αλλά ούτε και  τα «δυο κράτη» εξυπηρετούν την Άγκυρα. Αυτοί που αυτοπαραμυθιάζονται πως με την «τελική διχοτόμηση» ή/και τα «δυο κράτη»  θα «βρουν την ησυχία τους,  ζούν με ευσεποθισμούς. Θέλουν να πιστεύουν πως «αφού θα έχει ο καθένας το κράτος του» η Τουρκία θα «μας αφήσει ήσυχους».

Με ανάλογη πλάνη ζουν και αυτοί που πιστεύουν πως με τη Δικοινοτική Διζωνική Ομοσπονδία θα χαράξει μια «καινούργια μέρα στον τόπο», αφού θα έχουμε «reunification». Εφόσον με τον ένα ή με τον άλλο τρόπο η Άγκυρα πετύχει να καταλύσει το κυπριακό κράτος,  δεν πρόκειται ποτέ να επιτρέψει να υπάρχει η οποιαδήποτε μορφή πολιτικής αυτονομίας στον γεωγραφικό χώρο της Κύπρου- είτε μέσω της «τελικής διχοτόμησης» ή μέσω των «δυο κρατών». Σατραπεία της θέλει την Κύπρο, η Άγκυρα. Και την θέλει εσαεί.

Δεν κοιτάζουν όλοι αυτοί τι συμβαίνει στη Συρία; Ξεχνούν μήπως όλοι αυτοί πως άρχισε η «τουρκική διάσταση» της Συριακής κρίσης; Ξεχνούν πόσα ταξίδια στη Συρία έκανε ο Νταβούτογλου (40 ή μήπως 140,  μου διαφεύγει ο αριθμός) για να φέρει το Άσαντ με τα νερά του; Ξέχνουν τις κυριολεκτικά αγκαλιές και το «χέρι, χέρι» του Άσαντ με τον Ερντογάν; Σατραπεία τους ήθελε και τη Συρία του Άσαντ, το τουρκικό δίδυμο. Και όταν ο αρχικά αφελής Άσαντ συνειδητοποίησε τι ήθελαν και τους εξαπέστειλε, αυτοί αφηνίασαν και εκμεταλλευόμενοι τον εμφύλιο πόλεμο στη χώρα, όπλισαν τους αποκεφαλιστές του Ισλαμικού κράτους κατά του Άσαντ. Είναι με αυτούς τους μακελάρηδες που επιτίθενται και σφάζουν αμάχους και στη συριακή επαρχία του Αφρίν, σήμερα.

Από το 1964 η Τουρκία έχει εγκαταλείψει τη διχοτόμηση και την οποία είχε ως στρατηγικό της στόχο από το 1956. Την εγκατάλειψε αφού συνειδητοποίησε πως μια τέτοια στρατηγική θα έφερνε, με τον ένα ή τον άλλο, τρόπο την ελληνική στρατιωτική παρουσία της Ελλάδας στην Ανατολική Μεσόγειο, «περικυκλώνοντάς» την. Από το 1964 μέχρι το 1967 η «περικύκλωση» συνέβη ντε φάκτο, με την παρουσία της ελληνικής μεραρχίας στην Κύπρο. Και όπως είναι γνωστό, οι χουντικοί επίορκοι την απέσυραν για τον ίδιο λόγο που προανέφερα με αναφορά στο Ιουλιανό πραξικόπημα: για να διατηρηθούν στην εξουσία και να συνεχίσουν απρόσκοπτα να καταδυναστεύουν τους Έλληνες.

Μετά που η Άγκυρα απέτυχε να καταλύσει την Κυπριακή Δημοκρατία με πόλεμο το 1974, στρατηγική της είναι πλέον ο γεωστρατηγικός έλεγχος της Κύπρου μέσω «κατασκευών» όπως είναι η ΔΔΟ. Να το θέσω διαφορετικά. Η Άγκυρα επιδιώκει ως στρατηγικό ζητούμενο την κατάλυση της ΚΔ και τη δημιουργία ενός πολιτικά ευνουχισμένου μορφώματος που να μην έχει την οποιαδήποτε υπόσταση αυτόνομου ή αυτόνομων κρατών.

Οι απειλές της Τουρκίας

Η Τουρκία θα συνεχίζει να απειλεί, να εκβιάζει και, φαινομενικά, να δημιουργεί  τετελεσμένα. Πολύ δε πιθανό να επιχειρήσει και γεώτρηση εντός της κυπριακής ΑΟΖ. Δεν πρόκειται όμως να πετύχει τίποτα εφόσον υπάρχει και λειτουργεί η Κυπριακή Δημοκρατία. Το τι συμβαίνει στην κυπριακή ΑΟΖ είναι κατ´ εμέ ήσσονος σημασίας. Γιατί συμβαίνει, είναι το σημαντικό.

Όλα αυτά οι ισλαμοφασίστες της Άγκυρας τα κάνουν για να κατατρομοκρατήσουν τον κυπριακό λαό. Ταυτόχρονα πουλούν «τρέλα» στους Δυτικούς (που συνεχίζουν να παραμένουν πάτρωνές τους διότι οι Τουρκαλλάδες γνωρίζουν καλύτερα από όλους πως η κότα που γεννά τα χρυσά για αυτούς αυγά βρίσκεται στη Δύση και όχι στην Ανατολή) για να εξασφαλίσουν  διαπραγματευτικά ατού και ερείσματα, ώστε οι Δυτικοί να κάνουν τη δουλειά των Τούρκων για τους Τούρκους. Να πιέσουν δηλαδή την Κύπρο, τον Νίκο Αναστασιάδη ουσιαστικά, να παίξει το παιγνίδι τους, να ξαναπάει στις τραγελαφικές συνομιλίες και, βέβαια, αυτές να «ξαναρχίσουν» όχι από εκεί που «σταμάτησαν» αλλά από εκεί που οι Τούρκοι θέλουν, και που οι Δυτικοί πάτρωνές τους επίσης θέλουν, «σφυρίζοντας» στο αυτί του Αναστασιάδη.

Το όπλο της Λευκωσίας

Στη Λευκωσία πρέπει να συνειδητοποιήσουν επιτέλους πως διαθέτουν ένα ακαταμάχητο όπλο. Αυτό είναι η Κυπριακή Δημοκρατία και η υπόστασή της ως κρατικό υποκείμενο. Όσο και να σκυλιάζουν στην Άγκυρα, το κράτος αυτό- έστω και βαριά τραυματισμένο- δεν μπορούν να το αποτελειώσουν, χίλια χρόνια τουρκικά και να περάσουν. Θα βρίσκεται εκεί, ναι καρφί στα μάτια τους, και θα παρέχει προστασία και ασφάλεια στους πολίτες του μόνο με την ύπαρξή του. Θα παραμένει το απόρθητο καταφύγιό τους.

Όπως και το 1974, μόνο εμείς μπορούμε να κάνουμε δυνατή την όποια επιτυχία της Άγκυρας. Και όσοι συμπράξουν προς αυτή την κατεύθυνση θα εγκληματίσουν κατά του κυπριακού λαού, περισσότερο από τους επίορκους του 1974. Διότι το 1974 ο προδομένος και βαριά τραυματισμένος λαός, σήκωσε στωικά τον σταυρό του μαρτυρίου και επανήλθε. Επανήλθε διότι διέθετε ως εργαλείο επιβίωσής του το κυπριακό κράτος. Και το οποίο μάλιστα έγινε και μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης. (Θυμάται πράγματι κανείς  πως τότε οι Τούρκοι απειλούσαν ακόμη και με πόλεμο για να αποτρέψουν την ένταξη στην ΕΕ;).

Αν του αφαιρεθεί το εργαλείο αυτό, είναι σαν να τον αλυσοδένουν πισώπλατα. Δεν θα μπορέσει να επιβιώσει παρά μόνος ως «υποταγμένος προστατευόμενος»,  δηλαδή ως «ντίμης». Και για όσον καιρό καταφέρει να κρατήσει. «Ντίμηδες» ονομάζονται όλοι οι μη μουσουλμάνοι που διαβιούν σε περιοχές που κυριαρχούν μουσουλμάνοι και οι οποίοι για να «χαίρουν» της μεγαλόψυχης προστασίας του Ισλάμ θα  πρέπει να  πληρώνουν στους μουσουλμάνους ετήσιο  φόρο-τζίζγια- και να αυτοταπεινώνονται μπροστά τους.

Στην Κύπρο το πιο ζωντανό παράδειγμα «ντίμηδων»  είναι οι εγκλωβισμένοι Καρπασίτες, οι οποίοι το 1974 ήταν 25 χιλιάδες και σήμερα λίγες μόνο εκατοντάδες. Η περίπτωσή τους προδιαγράφει και  το μέλλον των υπολοίπων χριστιανών της Κύπρου, όταν θα παύσει να υπάρχει κράτος για να τους προστατεύει. Όπως συνέβη και στους χριστιανούς της Μικράς Ασίας και της Μέσης Ανατολής.

https://www.apopseis.com/sti-lefkosia-prepi-na-syniditopiisoun-epitelous-pos-diathetoun-ena-akatamachito-oplo-tin-kypriaki-dimokratia/

«Τουρκική εισβολή στο Αφριν και Κυπριακό – Το 1974 σε replay!»

17/02/2018 Σχολιάστε

Posted by olympiada στο Φεβρουαρίου 16, 2018

Βρετανία, Ρωσία, Αμερική συνένοχες…

Στις 22 Ιανουαρίου 2018 ο Βρετανός Υπ. Εξωτερικών και Κοινοπολιτείας Μπόρις Τζόνσον έγραψε στο twitter του Φόρειν Όφις: «Παρακολουθούμε στενά τις εξελίξεις στο Αφρίν. Η Τουρκία έχει δίκαιο να θέλει να διατηρήσει τα σύνορά της ασφαλή. Μοιραζόμαστε το στόχο να ελαττωθεί η βία και να μείνουμε προσηλωμένοι πάνω στη πιο σημαντική δουλειά, δηλαδή την πολιτική διαδικασία στη Συρία που θα οδηγήσει στο τερματισμό του καθεστώτος Ασσάντ».

Την ίδια μέρα ανταπόκριση του ΚΥΠΕ έλεγε πως « η βρετανική κυβέρνηση θεωρεί «θεμιτές» τις τουρκικές επιχειρήσεις κατά των Κούρδων, με σκοπό την ασφάλεια των τουρκικών συνόρων».

Δηλαδή η βρετανική κυβέρνηση υποστηρίζει την τουρκική εισβολή στη Συρία με στόχο την ανατροπή του Ασσάντ. Αυτό είναι το κρατούμενο.

Την ίδια μέρα (22.1.2018) ο Μπόρις Τζόνσον είχε συνάντηση στο Λονδίνο με τον Αμερικανό ομόλογό του Ρέξ Τίλλερσον και στη επίσημη ανακοίνωση του Φόρειν Όφις που ακολούθησε για όσα συζήτησαν, σχετικά με τη Συρία γράφτηκε: «Για τη Συρία ο Υπ. Εξωτερικών (Τζόνσον) εξέφρασε την υποστήριξη του στην πρόσφατη ομιλία του Ρέξ Τίλλερσον για τη κρίση στην Συρία. Αμφότεροι υπουργοί συζήτησαν πώς να κινηθούν για μια πολιτική διαδικασία που θα οδηγήσει στο τέλος του καθεστώτος Ασσάντ».

Είναι όμως μια συνεργασία, που θυμίζει τη συνεργασία τους το 1974 που άφησαν τις τουρκικές εισβολές να εκτελεσθούν, όπως είχε αποφασίσει το Λονδίνο και είχε δώσει το πράσινο φως στον Ετσεβίτ από τις 17 Ιουλίου 1974. Το Λονδίνο απέρριψε ασυζητητί τις προτροπές και προειδοποιήσεις του Κίσσιγκερ για τους κινδύνους με αποτέλεσμα ο Κίσσιγκερ να ακολουθήσει, εφόσον το Κυπριακό ήταν και παραμένει βρετανικό θέμα. Έτσι άφησαν τον Ετσεβίτ να προχωρήσει με στόχο την αντικατάσταση του στάτους κβο με άλλη συνταγματική διευθέτηση. Την αποκάλυψη έκανε ο ίδιος ο τότε βρετανός υπ. Εξωτερικών και Κοινοπολιτείας Τζέιμς Κάλλαχαν στην κατάθεση του στην Επιτροπή Εξωτερικών Υποθέσεων της βρετανικής Βουλής αρχές του 1976…

(Βλέπε «Οι πραγματικές προθέσεις του Λονδίνου» Φ.Α. Σημερινή 20.9.2015

Η Ρωσία

΄Όπως και τότε στην περίπτωση της Κύπρου έτσι και τώρα στην περίπτωση της Συρίας, η Ρωσία δεν έκανε τίποτα να σταματήσει τις δύο τουρκικές εισβολές. Απίστευτα ακολουθήθηκε η ίδια τουρκική τακτική. Την Πέμπτη πριν την εισβολή στο Αφρίν η Άγκυρα έστειλε στη Μόσχα τον αρχηγό των Τουρκικών Ενόπλων Δυνάμεων για να πάριε την έγκριση της Μόσχας, όπως μετέδωσε το πρακτορείο Ρόιτερ. Δύο μέρες μετά, η Ρωσία δήλωσε ότι αποσύρει τα στρατεύματά της από το Αφρίν καθώς η Τουρκία ξεκινούσε την εισβολή. Και η δικαιολογία της Μόσχας; Απέσυρε τα στρατεύματά της για να αποφύγει τάχα, πιθανή πρόκληση και απειλή στη ζωή των στρατιωτών της!!!

Και η Βρετανία (όπως και η Ρωσία τώρα) το 1974 έδωσε οδηγίες στα βρετανικά της στρατεύματα να κρατηθούν πίσω και να μην αναμειχθούν, φθάνει οι Τούρκοι να μην ενοχλούσαν τις βρετανικές βάσεις…

Ο Βρετανός υπ. Εξωτερικών και Κοινοπολιτείας Τζέιμς Κάλλαχαν, o εκτελεστής της Κύπρου το 1974…

Ο Τούρκος πρωθυπουργός των τουρκικών εισβολών Μπουλέντ Ετσεβίτ, καθώς αφίχθηκε στις 17 Ιουλίου 1974 στο 10 Downing Street, για την ευρεία συνάντησή του με τον Βρετανό πρωθυπουργό Χάρολτ Γουίλσον και την υπόλοιπη βρετανική κυβέρνηση, όταν το ίδιο βράδυ τους εξήγησε το σχέδιο εισβολής του και πήρε το πράσινο φως να εισβάλει εφόσον δεν θα ενοχλούσε τις βρετανικές βάσεις…

Leonid Ilyich Brezhnev Γενικός Γραμματέας της Κεντρικής Επιτροπής του Κομμουνιστικού Κόμματος της Σοβιετικής Ένωσης, επί της ηγεσίας του οποίου η Σοβιετική Ένωση υποστήριξε από το 1964 την βρετανο-τουρκική ομοσπονδία για τις δύο κοινότητες (διζωνική), το 1967 την απόσυρση της Ελληνικής Μεραρχίας και το 1974 συμβάδισε με την βρετανική απόφαση να προχωρήσει ο Ετσεβίτ στις δύο τουρκικές εισβολές.

O Δρ. Χ. Κίσσιγκερ, ο οποίος στις 18 Ιουλίου 1974 εξέφρασε την διαφωνία του προς την βρετανική κυβέρνηση για την πολιτική τους να αφήσουν την εισβολή να προχωρήσει και τους επέστησε την προσοχή ότι δεσμεύονταν πέραν του δέοντος, χωρίς να μπορούσαν να υπολογίσουν τις πιο μακροπρόθεσμες συνέπειες… Αλλά το Λονδίνο απέρριψε τις συστάσεις του. Ο Κίσσιγκερ συναίνεσε εφόσον το Κυπριακό ήταν και παραμένει βρετανικό θέμα… Η ίδια τακτική ακολουθείτε μέχρι σήμερα, με το Λονδίνο να δίνει την κατευθυντήρια γραμμή και όλοι οι υπόλοιποι να ακολουθούν ή να σιωπούν. Όπως οι πρόσφατες (των ημερών) νερόβραστες ανακοινώσεις όλων για τις τουρκικές παραβιάσεις, εφόσον το Λονδίνο πρώτο έδωσε την γραμμή πίεσης προς την δική μας πλευρά, με την δήλωση του Φόρειν ΄Οφις για μοιρασιά της Κύπρου και του φυσικού αερίου με τους Τούρκους (δύο κοινότητες!).

Η ίδια τακτική που ακολουθήθηκε το 1974. Στις 17 Ιουλίου 1974 τρεις μέρες πριν την πρώτη εισβολή, ο Ετσεβίτ με την μισή του κυβέρνηση και στρατιωτική ηγεσία έφθασε στο Λονδίνο και πήρε την έγκριση της βρετανικής κυβέρνησης να εισβάλει στο νησί. Την επομένη 18.7.1974 έφθασε στο Λονδίνο ο απεσταλμένος του Δρ. Χένρι Κϊσσιγκερ, Τζόζεφ Σίσκο, τον οποίο ενημέρωσε ο Ετσεβίτ για όσα είχε ήδη συμφωνήσει με την βρετανική κυβέρνηση.

Το 1974 η Ρωσία είχε σχεδόν 56 πλοία στην Μεσόγειο αλλά δεν κούνησε το μικρό της δακτυλάκι να σταματήσει αμφότερες τις τουρκικές εισβολές.

Η πρώτη τουρκική εισβολή στη Κύπρο ήταν με την συγκατάθεση της Μόσχας!

Αυτό αποκάλυψε με δηλώσεις του που βρίσκονται στο διαδίκτυο, ο Arif Hasan Tahsin (Arif Hodja) πρώην διοικητής της ΤΜΤ, δάσκαλος, συγγραφέας και αρθρογράφος στην «Αφρίκα»

«Όταν η Τουρκία αποφάσισε να επέμβει επικοινώνησε με τους Σοβιετικούς και ο πρέσβης της Σ. Ένωσης ρώτησε τον Πρόεδρο της Τουρκικής Δημοκρατίας κατά πόσο μετά την εισβολή η Κύπρος θα παρέμενε μέλος του κινήματος των Αδεσμεύτων. ΄Όταν πήρε θετική απάντηση έδωσε την συγκατάθεσή του για την επέμβαση.. Η Τουρκία δεν είχε αρκετό πετρέλαιο και ζήτησε βοήθεια από την Βουλγαρία. Ένας που δούλευε στην τουρκική πρεσβεία στη Βουλγαρία έγραψε βιβλίο στο οποίο περιγράφει όλα αυτά… Αυτά για την πρώτη εισβολή. Η Αμερική μετά αναμείχθηκε…» είπε μεταξύ άλλων το πρώην στέλεχος της ΤΜΤ. Μεταδόθηκε στις 22.3.2011 από το δίγλωσσο πρόγραμμα του ΡΙΚ Biz.

Με αγγλικούς υποτίτλους https://www.youtube.com/watch?v=YJTaJPF8o6M

Με ελληνικούς υποτίτλους https://www.youtube.com/watch?v=CsTmIa6cSRw

1967 αποχώρηση Ελληνικής Μεραρχίας

Ο ρόλος της ‘συμμάχου’ Ρωσίας συνέτεινε και στην συμμαχία της με την Τουρκία στην εκδίωξη της Ελληνικής Μεραρχίας το Νοέμβριο του 1967. ΄Όπως και στην υποστήριξή της στην λύση Ομοσπονδίας, από το 1964. Παράλληλα δηλαδή με την μελέτη στο Φόρειν ΄Οφις 3.1.1964 για σχέδιο διάλυσης της Κυπριακής Δημοκρατίας και αντικατάστασής της με ΔΥΟ ΣΥΝΙΣΤΩΝΤΑ ΚΡΑΤΗ (CONSTITUENT STATES).

Η αποχώρηση της Μεραρχίας ήταν ένα έντονο τουρκικό αίτημα που δέχθηκε η Αθήνα, αλλά με το οποίο συμφωνούσε και ο Αρχιεπίσκοπος Μακάριος (πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας). Ο οποίος όπως φανέρωσαν τα βρετανικά έγγραφα είχε ήδη δώσει την συγκατάθεσή του στον Αμερικανό Πρέσβη στην Λευκωσία όταν ο τελευταίος τον ρώτησε για τη θέση του προτού οι Αμερικανοί συμφωνήσουν στην αποχώρησή της. Ο Μακάριος του είπε ότι συμφωνούσε στην αποχώρησή της αλλά δεν μπορούσε ο ίδιος να το πει φοβούμενος να μην αποκαλεστεί προδότης, γι΄αυτό ήταν καλύτερα η αποχώρησή της να γινόταν με απόφαση της Αθήνας…

Το 1992 βρίσκουμε την Μόσχα μαζί με τις ΗΠΑ και υπόλοιπες χώρες μέλη του Συμβουλίου Ασφαλείας να υποστηρίζουν σύσσωμες το διαιρετικό και ρατσιστικό ψήφισμα 750/1992 το οποίο (υιοθετήθηκε ομόφωνα) καθορίζει ξεκάθαρα τι εννοεί με την δι-κοινοτική, δι-ζωνική ομοσπονδία και το οποίο ετοιμάστηκε από την κηδεμόνα και εμπνεύστρια με την Τουρκία από το 1956 Βρετανία. Ονομαστικώς την μοιρασιά της Κύπρου με την Τουρκία μέσω δι-κοινοτικής, δι-ζωνικής ομοσπονδίας.

Φανούλα Αργυρού

«Ανάγκη για γεωπολιτική ενηλικίωση του Ελληνισμού.»

17/02/2018 Σχολιάστε

ΣΚΙΤΣΟ ΤΟΥ ΚΥΡΙΑΚΟΥ ΓΚΟΥΜΑ

Tου Κώστα Γρίβα 

Δια της απροκάλυπτης και ωμής χρήσης ισχύος στον θαλάσσιο χώρο γύρω από την Κύπρο, η Τουρκία έχει, μέχρι στιγμής, επιτύχει να αδρανοποιήσει τις έρευνες για υδρογονάνθρακες που διεξήγαγε η Κυπριακή Δημοκρατία. Αυτή δεν είναι μια απλή πρόκληση όπως αναφέρεται αλλά κάτι πολύ σοβαρότερο. Αν η Τουρκία καταφέρει και παγιώσει αυτήν την κατάσταση τότε θα έχει καταφέρει να ακρωτηριάσει σε τέτοιον βαθμό τα κυριαρχικά δικαιώματα της Κυπριακής Δημοκρατίας ώστε να πάψει να θεωρείται “πλήρες” και κανονικό κράτος. 

Στην πραγματικότητα, δηλαδή, η Κυπριακή Δημοκρατία δέχεται μεγάλης κλίμακας επίθεση που απειλεί άμεσα την κρατική της υπόσταση. Με ελάχιστη δόση υπερβολής θα μπορούσαμε να πούμε πως ό,τι συμβαίνει στην Κύπρο σήμερα αποτελεί μια από τις πιο σοβαρές επιθέσεις εναντίον ανεξάρτητου κράτους από άλλη χώρα, οι οποίες έχουν σημειωθεί στο πλανητικό σύστημα μετά το τέλος του Δεύτερου Παγκοσμίου Πολέμου. Όσο δε πιο σύντομα κατανοήσουμε τη σοβαρότητα της κατάστασης τόσο καλύτερα, αν θέλουμε να σχεδιάσουμε μια στρατηγική επιβίωσης της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Η πίστη στον ρόλο της Δύσης

Όμως, τόσο το κυπριακό όσο και το ελλαδικό σύστημα εξουσίας δείχνουν να είναι βυθισμένα σε μια ληθαργική “ψυχραιμία”. Δεδομένων μάλιστα και των πρόσφατων εξελίξεων στο Αιγαίο, όπου η Τουρκία ημιεπισήμως προσάρτησε τα Ίμια, θέτοντας τέλος στο καθεστώς των “γκρίζων ζωνών” που ίσχυε μέχρι σήμερα, αναρωτιέται κανείς τι περισσότερο πρέπει να γίνει για να χάσουν την “ψυχραιμία” τους.

Η μόνη στρατηγική που δείχνει να υπάρχει από πλευράς της Ελλάδας και της Κυπριακής Δημοκρατίας είναι η προσμονή πως κάποιος θα έλθει για να βάλει στη θέση της την Τουρκία. Όμως, αυτή είναι μια μάλλον ανεδαφική ελπίδα. Όπως ο γράφων έχει υποστηρίξει σε προηγούμενο άρθρο του στο SLpress.gr, οι ΗΠΑ έχουν κάνει μια τεράστια γεωπολιτική επένδυση στην Τουρκία, η σημασία της οποίας έχει μεγαλώσει και δεν έχει μικρύνει τα τελευταία χρόνια. Κι αυτό, λόγω της μετάλλαξης του “βαθέος εσωτερικού” της Ευρασίας που προκαλεί η ανάπτυξη του κινεζικού “Δρόμου του Μεταξιού” (One Belt One Road).

Και για αυτόν αλλά και για άλλους λόγους, το πιο πιθανόν είναι ότι η Ουάσιγκτον, στον ορατό χρονικό ορίζοντα θα ακολουθήσει μια πολιτική ακραίου κατευνασμού έναντι της Άγκυρας. Θα αποφύγει να συγκρουστεί μαζί της, ακόμη και αν οι μεταξύ τους σχέσεις επιδεινωθούν περαιτέρω. Αν η προσμονή σε μια αμερικανική αποφασιστική παρέμβαση υπέρ των ελληνικών συμφερόντων είναι ανεδαφική, η πίστη στην ευρωπαϊκή στήριξη αγγίζει τα όρια της αυτοτύφλωσης.

Η ΕΕ ως σύνολο στερείται ολοκληρωτικά των δομών που θα της επέτρεπαν να λειτουργήσει αποφασιστικά υπέρ της Κύπρου και της Ελλάδας, ακόμη και αν το ήθελε. Τα επιμέρους ευρωπαϊκά κράτη είναι και απρόθυμα, αλλά και παντελώς αδύναμα, ώστε να προσφέρουν κάτι καλύτερο από λεκτική συμπαράσταση.

Ούτε, όμως, και η Αίγυπτος ή το Ισραήλ μπορούν να στηρίξουν αποφασιστικά την Κύπρο. Ναι μεν έχουν επενδύσει σε μια ουσιαστική συμμαχία με τη Λευκωσία, πλην όμως πολύ δύσκολα θα έπαιρναν την απόφαση να εμπλακούν σε μια επικίνδυνη αντιπαράθεση με την Άγκυρα για να σώσουν την Κύπρο, τη στιγμή μάλιστα που η ίδια δεν κάνει τίποτε για να σώσει τον εαυτό της.

Η μετάλλαξη του Δικαίου της Θάλασσας

Ακόμη πιο ανεδαφική είναι η άποψη ότι επειδή η Τουρκία παραβιάζει με ωμό τρόπο το Διεθνές Δίκαιο, η Κύπρος, με κάποιον τρόπο, θα καταφέρει να δικαιωθεί. Όμως, όπως ο γράφων έχει υποστηρίξει και σε παλαιότερο άρθρο του στο SLpress.gr , το Δίκαιο της Θάλασσας είναι μια δυναμική έννοια που διαρκώς εξελίσσεται και όχι μια παγιωμένη κατάσταση.

Η νέα φάση του ανταγωνισμού χερσαίων και ναυτικών δυνάμεων στην περιφέρεια της Ευρασίας, που αναμένεται να αποτελέσει τον βασικό παράγοντα διαμόρφωσης του διεθνούς συστήματος τα επόμενα χρόνια, οδηγεί χώρες όπως η Κίνα, η Ρωσία, η Ινδία, η Βραζιλία, αλλά και οι ΗΠΑ, σε μια εξαιρετικά διευρυμένη αντίληψη των κυριαρχικών τους δικαιωμάτων στις θαλάσσιες περιοχές γύρω από αυτές και στην επιβολή των θέσεών τους στις μικρότερες χώρες.

Οι τελευταίες, ακόμη και αν δικαιωθούν στα διεθνή δικαστήρια, όπως έγινε με τις Φιλιππίνες, βλέπουν ότι η δικαίωσή τους μένει στα χαρτιά. Η πειρατική συμπεριφορά της Τουρκίας, λοιπόν, δεν είναι προϊόν της “παράνοιας” του Ερντογάν. Αποτελεί στοιχείο της δηλωμένης και μακρόπνοης στρατηγικής της Άγκυρας να εξελιχθεί σε έναν ανεξάρτητο πόλο ισχύος του διαμορφούμενου πολυπολικού διεθνούς συστήματος.

Η γεωπολιτική ενηλικίωση της Ελλάδας

Εν κατακλείδι λοιπόν, κανείς δεν πρόκειται να έλθει να σώσει την Κυπριακή Δημοκρατία. Αν θέλει να σωθεί και να μην οδηγηθεί σε μια οξύτατη γεωπολιτική απομείωση, που σε βάθος χρόνου θα μπορούσε να οδηγήσει σε γεωπολιτική εξάλειψη, θα πρέπει να επενδύσει στον ίδιο της τον εαυτό. Και να αντιληφθεί ότι η Τουρκία δεν είναι ανίκητη. Σε κανένα επίπεδο. Η ισχύς της συμβαδίζει με δομικές αδυναμίες, αντιφάσεις και προβλήματα, ενώ οι φιλοδοξίες της προκαλούν αντιζηλίες, αντιπαλότητες και ανταγωνισμούς με πολλές χώρες.

Όμως, η όποια προσπάθεια αντιμετώπισης της τουρκικής απειλής θα πρέπει να εδράζεται σε έναν πυρήνα αποτρεπτικής στρατιωτικής ισχύος. Βέβαια, αυτό ακούγεται εξοργιστικά κωμικό σε όσους έχουν επιβάλλει στον εαυτό τους την άποψη ότι η Κύπρος δεν θα είχε την παραμικρή πιθανότητα σε περίπτωση στρατιωτικής εμπλοκής με την Τουρκία. Υπό προϋποθέσεις, κάτι τέτοιο δεν ισχύει.

Η Κυπριακή Δημοκρατία είναι σε θέση να αναπτύξει μια αποτρεπτική στρατιωτική μηχανή έναντι της Τουρκίας που να καλύπτει τόσο τα εδάφη της όσο και τις θαλάσσιες εκτάσεις γύρω από αυτήν.

Το πώς μπορεί να επιτευχθεί κάτι τέτοιο είναι μια μεγάλη συζήτηση που ξεφεύγει από τα περιορισμένα όρια αυτού του κειμένου. Ωστόσο, εδώ μπορούμε να πούμε πως οι διεθνείς εξελίξεις στον χώρο της στρατιωτικής τεχνολογίας, τέχνης και επιστήμης, επιτρέπουν σε μικρές χώρες, όπως είναι η Κύπρος, να αναπτύξουν αποτελεσματικά πλέγματα αντιπρόσβασης και άρνησης περιοχής (A2 / AD) που να διασφαλίζουν τα κυριαρχικά τους δικαιώματα στη στεριά και τη θάλασσα έναντι πολύ ισχυρότερων θεωρητικά δυνάμεων.

Για παράδειγμα, τα προϊόντα της λεγόμενης “Πυραυλικής Επανάστασης” (Missile Revolution) επιτρέπουν την ανάπτυξη φθηνών πυραυλικών συστημάτων μεγάλου βεληνεκούς που μπορούν να προσβάλουν πολεμικά πλοία σε μεγάλες αποστάσεις από τις ακτές, στο πλαίσιο δικτυοκεντρικών αρχιτεκτονικών μάχης.

Σε κάθε περίπτωση, τόσο η Ελλάδα όσο και η Κυπριακή Δημοκρατία θα πρέπει κάποια στιγμή να αφήσουν πίσω τους την παιδική περίοδο της υψηλής τους στρατηγικής και να πάψουν να πιστεύουν σε καλοκάγαθους γίγαντες που θα έλθουν για να τις σώσουν και να αρχίσουν να επενδύουν στον εαυτό τους, χωρίς ηττοπάθεια και χωρίς μεταφυσική ανάγνωση της ισχύος και των δυνατοτήτων του αντιπάλου. Όταν αυτό επιτευχθεί θα μπορούμε να αρχίσουμε να μιλάμε για ρεαλιστική χάραξη εξωτερικής πολιτικής και διαμόρφωση αποτρεπτικών στρατηγικών έναντι του τουρκικού ιμπεριαλισμού.

Πηγή: slpress.gr

https://www.apopseis.com/anagki-gia-geopolitiki-enilikiosi-tou-ellinismou/

Η Μ Ε Ρ Ι Δ Α: Ο ΡΟΛΟΣ ΤΩΝ ΘΡΗΣΚΕΙΩΝ ΣΤΙΣ ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΕΞΕΛΙΞΕΙΣ ΣΤΗ ΝΟΤΙΟΑΝΑΤΟΛΙΚΗ ΜΕΣΟΓΕΙΟ

16/02/2018 Σχολιάστε

Η Μ Ε Ρ Ι Δ Α
Ο ΡΟΛΟΣ ΤΩΝ ΘΡΗΣΚΕΙΩΝ
ΣΤΙΣ ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΕΞΕΛΙΞΕΙΣ
ΣΤΗ ΝΟΤΙΟΑΝΑΤΟΛΙΚΗ ΜΕΣΟΓΕΙΟ
ΕΙΣΟΔΟΣ ΕΛΕΥΘΕΡΗ – ΘΑ ΔΟΘΟΥΝ ΒΕΒΑΙΩΣΕΙΣ ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΗΣΗΣ
Το Κέντρο Γεωπολιτικών Αναλύσεων του New York College, με την επιστημονική
υποστήριξη του Κέντρου Ανατολικών Σπουδών του Πάντειου Πανεπιστήμιου και
την επίσημη υποστήριξη του Γραφείου του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου στην
Ελλάδα, σας προσκαλούν σε Ημερίδα με θέμα «Ο Ρόλος των Θρησκειών στις
Γεωπολιτικές Εξελίξεις στην Νοτιοανατολική Μεσόγειο» που θα λάβει χώρα την
Τετάρτη, 21 Φεβρουαρίου 2018 και ώρα 17:00 στο Αμφιθέατρο «Γιάννος
Κρανιδιώτης» του Υπουργείου Εξωτερικών (Ακαδημίας 1, Αθήνα).
ΟΜΙΛΗΤΕΣ
Γρηγόρης Τσάλτας, Καθηγητής Διεθνούς Δικαίου, τ. Πρύτανης, Πάντειο Πανεπιστήμιο
Χριστόδουλος Γιαλλουρίδης, Ομότιμος Καθηγητής Διεθνούς Πολιτικής, Πάντειο Πανεπιστήμιο
Γεράσιμος Καραμπελιάς, Καθηγητής Κοινωνιολογίας, Πάντειο Πανεπιστήμιο
π. Αρίσταρχος Γκρέκας, Αρχιμανδρίτης, Διεθνολόγος, Διδάκτωρ Θεολογίας
Συντονισμός Συζήτησης: Μανώλης Κωστίδης, Δημοσιογράφος
Χαιρετισμό στην Εκδήλωση θα απευθύνει η Αυτού Μακαριότητα, ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και Πάσης
Ελλάδος, Κ.κ. Ιερώνυμος Β’, ο κ. Βασίλης Λεβέντης, Πρόεδρος Ένωσης Κεντρώων, ο κ. Παναγιώτης
Κουρουμπλής, Υπουργός Ναυτιλίας και Νησιωτικής Πολιτικής, ο Υφυπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης
και Τροφίμων, κ. Βασίλειος Κόκκαλης, ο Βουλευτής και τ. Υπουργός, Μιλτιάδης Βαρβιτσιώτης και ο κ.
Λεωνίδας Αντωνακόπουλος, Επικεφαλής Γραφείου Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου στην Ελλάδα.

http://www.nyc.gr/el/geopolitics

ΕΘΝΙΚΗ ΣΩΤΗΡΙΑ ΚΑΤΩ Η ΠΡΟΔΟΣΙΑ

13/02/2018 3 Σχόλια

«Θερμό» επεισόδιο στο Αιγαίο, τα μεσάνυχτα χθες, όταν τουρκική ακταιωρός εμβόλισε ελληνικό περιπολικό σκάφος του Λ.Σ., χωρίς θύματα στο πλήρωμά του, ευτυχώς. Σήμερα ο Ερντογάν εκτόξευσε απειλές και για αεροπορικές επιδρομές στην Ελλάδα ενώ συνεχίζεται η τουρκική εισβολή στην κυπριακή ΑΟΖ που εμποδίζει τον πλου πλωτού γεωτρύπανου. Όντας πιά πραγματικότητα η ύπαρξη γιγαντιαίων ενεργειακών κοιτασμάτων στις ελληνικές ΑΟΖ.

Αυτά συμβαίνουν ενώ η ελληνική Βουλή βυθίζεται συνέχεια στον βούρκο του μεταχρονολογημένου σκανδάλου Νοvartis, τον οποίο αποχέτευσε η κυβέρνηση Τσίπρα. Οδηγώντας σε περαιτέρω απαξίωση την Πολιτεία και την Πολιτική.

Ταυτόχρονα, η τουρκική επιθετικότητα όσο δε βρίσκει αποφασιστική απάντηση κλιμακώνεται ενώ πολιτικά απομονώνει περικυκλώνοντας την Ελλάδα στην Βαλκανική, έχοντας σύμμαχό της την Αλβανία που προωθεί τον αλυτρωτισμό της «Τσαμουριάς» και, αναδεχόμενη την υπεράσπιση των αλυτρωτικών διεκδικήσεων της FYROM.

Όμως ο ελληνικός λαός και το ελληνικό έθνος, με δύο διαδοχικές μαζικές, ακομμάτιστες και ενωτικές εκδηλώσεις τους, στο συλλαλητήριο της Θεσσαλονίκης 21/1/2018 και στο ιστορικό συλλαλητήριο της Αθήνας 4/2/2018, δήλωσαν παρόντες, με πάθος και ορμή. Παρά τις λυσσώδεις μειωτικές, απειλητικές και χλευαστικές αθλιότητες του Συστήματος, της διαπλεκόμενης διαφθοράς και της ιδεοληπτικής  λιποταξίας, του διχασμού και της προδοσίας. Οι Έλληνες είναι αποφασισμένοι να κρατήσουν την πατρίδα τους γιατί την αγαπούν. Διότι από τα βάθη των αιώνων έχουν μάθει να είναι ΠΑΤΡΙΩΤΕΣ.  Όσοι Εφιάλτες και αν σέρνονται ανάμεσά τους.

Σε αυτά τα δύο συλλαλητήρια αναδείχθηκαν και ηγέτες, ο Φ. Φράγκος και ο Μ. Θεοδωράκης που παρότι σιχαμερά και χυδαία συκοφαντήθηκαν από εργολάβους του Συστήματος ήταν οι μόνοι που εξεδήλωσαν ευθαρσώς και επωνύμως την λαϊκή-εθνική, την πατριωτική βούληση, με ευρύτατη μαζική αποδοχή τους. Ομοίως επιχειρήθηκε η απαξίωση και των επώνυμων μαζικών πολιτιστικών σωματείων που διοργάνωσαν τα συλλαλητήρια.

Καθώς όμως η Τουρκία διαρκώς επιτίθεται και από την υφισταμένη πολιτειακή ηγεσία της χώρας υπάρχει συνεχής οπισθοχώρηση, δημιουργείται ΚΕΝΟ πατριωτικής πολιτικής ηγεσίας. Αυτό το κενό είναι ζωτική ανάγκη να καλυφθεί. Εκείνοι και όσοι τολμούν να υπηρετήσουν τα λεγόμενά τους ας αναλάβουν την συνέπεια των λόγων τους. Να σαλπίσουν παλλαϊκή-πανεθνική συστράτευση, υπεράνω κομμάτων και ιδεολογιών για την σωτηρία της Πατρίδας μας. Μαζί τους και όλοι όσοι έχουν απαιτήσεις και κριτικές να στοιχηθούν στρατιώτες, τιμώντας την Πατρίδα αντί το Εγώ τους. Χρειαζόμαστε στρατό, αρχηγούς διαθέτουμε και είναι αναλώσιμοι.

Να προχωρήσουμε σε ένα νέο ενωτικό-ακομμάτιστο, παλλαϊκό-πανεθνικό, πατριωτικό ΣΥΛΛΑΛΗΤΗΡΙΟ:

ΕΘΝΙΚΗ ΣΩΤΗΡΙΑ-ΚΑΤΩ Η ΠΡΟΔΟΣΙΑ!

ΠΡΩΤΑ Η ΠΑΤΡΙΔΑ-ΜΕΤΑ ΤΑ ΔΑΝΕΙΑ!

Τα παράσημα και τα γαλόνια δίνονται μετά τον πόλεμο.

Νίκος Καραβαζάκης

Κατηγορίες:Εθνικά, Πολιτική
Αρέσει σε %d bloggers: