«Είναι τώρα ο Σοιμπλε, κίνδυνος ή ελπίδα για την Ευρωπαϊκή Ένωση;»

29/09/2016 Σχολιάστε

Του Κωνσταντίνου Βέργου*

Η έκδηλη ανησυχία ανάμεσα στους αξιωματούχους από το «αρχηγείο του Βόλφγκαγκ Σόιμπλε», θυμίζει με πολλές αναλογίες εκείνη του «επιτελείου του Αδόλφου Χίτλερ», λίγο πριν χάσει τον πόλεμο! Ο πόλεμος έχει χαθεί, οι σύμμαχοι είναι στο Bερολίνο, και αυτός ετοιμάζει αντεπίθεση! Θα τα καταφέρει;

Η χρηματιστηριακή κατάρρευση της Deutsce bank φαίνεται ότι οδηγεί σε τεράστια ενδογενή-Ευρωπαική σύγκρουση. Ενδεικτικό του εκνευρισμού, είναι ότι ο Σόιμπλε φαίνεται ότι είναι στην ευθεία σύγκρουσης και με τον Ντράγκι, τον αρχιερέα της ποσοτικής χαλάρωσης που ο ίδιος τοποθέτησε με τις ευλογίες του εκεί. Γιατί όμως ο Σόιμπλε επιθυμεί να σταματήσει η ποσοτική χαλάρωση και να οδηγηθεί όλη η Ευρώπη σε ένα «νέο μεγάλο σχέδιο»; Ενδιαφέρεται άραγε για την ανταγωνιστικότητα της ΕΕ, όταν οι πολιτικές του οδήγησαν σε φτωχοποίηση και πτώση ανταγωνιστικότητας το 1/3 των χωρών της ΕΕ, όπως την Ελλάδα που βρέθηκε κάτω από τη…Μποτσουανα στον τελευταίο πίνακα παγκόσμιας ανταγωνιστικότητας;

Κατ’ αρχήν, είτε μας αρέσει, είτε όχι , για ένα πράγμα πρέπει κάποιος να επαινέσει τον Σόιμπλε. Για την αποφασιστικότητά του να εφαρμόζει πολιτικές, αδιαφορώντας για τις επιπτώσεις. Είναι επίσης σωστό να πει κάποιος ότι πολλά από εκείνα που το επιτελείο του βλέπει και προτείνει δεν είναι απαραίτητα λαθεμένα. Η νομοθεσία, για παράδειγμα, περί bail-in μπορεί να αποτελέσει εργαλείο που θα σώσει χώρες από τεράστια προγράμματα λιτότητας. Όμως όταν το σπίτι του καίγεται από χρεοκοπίες, σκάνδαλα, τύπου Φολκσβαγκεν, Ζημενς και Ντοιτσεμπανκ, και υπανάπτυξη, και πιστεύει ότι η ίδια συνταγή που οδήγησε σε κρίση θα φέρει την ανάπτυξη, είναι κάποιος να αναρωτιέται αν υπάρχει λογική στο τελευταίο του σχέδιο και τι μπορεί να καταφέρει. Είναι λεπτή η γραμμή, και μερικές φορές δυσδιάκριτη, ανάμεσα στην ευφυΐα και την παράνοια! Και μετά από 8 χρόνια υπανάπτυξης της Γερμανοκρατούμενης Ευρώπης, σε μια ΕΕ όπου ο Σόιμπλε ανεβοκατέβαζε κυβερνήσεις ακόμη και σε άλλες χώρες, όπως στην Ελλάδα, αξίζει να δούμε μήπως η εμπειρία έκανε το «ιερό αυτό τέρας», τελικά σοφότερο!

Σε συνέντευξή του στην Γερμανική εφημερίδα Frankfurter Allgemeine Zeitung, ο Σόιμπλε δήλωσε ότι τα επιτόκια στην ΕΕ είναι πολύ χαμηλά και  οδηγούν σε σημαντικό και εμπεριστατωμένο προβληματισμό, κάτι απόλυτα σωστό. Όπως είπε, η ανάπτυξη θα αυξήσει τα επιτόκια, και για να υπάρχει ανάπτυξη πρέπει οι κυβερνήσεις να προχωρήσουν σε μείωση του…χρέους τους! Ο Γερμανός ΥΠΟΙΚ υπονόησε ότι η εκπόνηση ενός μεγάλου πανευρωπαϊκού προγράμματος λιτότητας θα οδηγήσει σε μεγαλύτερη αντοχή στις οικονομικές κρίσεις. Ουσιαστικά, ο στόχος, όπως διαφαίνεται από τα συμφραζόμενα, διότι ο Σοιμπλε εξακολουθεί να είναι πολιτικός, και γι αυτό μιλάει με πλάγιο τρόπο, είναι ότι ένας συνδυασμός λιτότητας και αύξησης επιτοκίων θα οδηγούσε σε υγιή ανάπτυξη, καθώς υπονόησε ότι τα μικρά επιτόκια που δημιουργήθηκαν από την ποσοτική χαλάρωση και τις κινήσεις μείωσης επιτοκίων ευθύνονται για την κρίση στις…τράπεζες και επίσης αυτά ευθύνονται ακόμη και για την…. άνοδο του ακροδεξιού κόμματος στην Γερμανία!

AdTech Ad<a href=»http://adserver.adtech.de/adlink/3.0/1370/6319091/0/170/ADTECH;loc=300″ target=»_blank»><img src=»http://adserver.adtech.de/adserv/3.0/1370/6319091/0/170/ADTECH;loc=300″ border=»0″ width=»300″ height=»250″></a>

Ο Σοιμπλε έχει βάση στο ότι ίσως υπάρχουν κρατικές σπατάλες σε κάποιες χώρες. Όμως η ανάπτυξη απαιτεί ρευστότητα και επενδύσεις, κάτι που οι ΗΠΑ έκαναν τα τελευταία 8 χρόνια που πήραν το μάθημά τους, αλλά ο ίδιος δεν έκανε. Αντίθετα, υποχρέωσε τον Ντράγκι να διοχετεύει 250 δισ. ευρώ ρευστότητα όχι στις χώρες και τις περιοχές που το χρειάζονταν, αλλά σε υπερτιμημένους τίτλους της Γερμανίας, που τώρα επεκτάθηκε σε αγορά ομολόγων γερμανικών και άλλων υπερ-εταιριών, ενώ παράλληλα εκπόνησε ένα εφιαλτικό πρόγραμμα λιτότητας που γονάτισε την Ευρωπαϊκή Ένωση και οδήγησε, αν πάρουμε για παράδειγμα την Ελλάδα, σε τεράστια κρίση με αποτέλεσμα να αυξηθούν τα κόκκινα δάνεια στο 57% των δανείων (!!!) να αυξηθεί η ανεργία από 9% σε 29% (!!!) και εφιαλτικό πρόγραμμα φοροκαρπαζιάς!

Την ίδια εποχή που στραγγαλίστηκε το 1/3 της Ευρώπης από «προγράμματα», η Γερμανία βρέθηκε με εμπορικά πλεονάσματα, τα οποία φτιάχτηκαν σε εποχή που οι κυρίαρχες εταιρίες της, όπως Ζημενς, Φολκσβάγκεν και Ντόιτσεμπανκ, ‘έχουν αναδυθεί σε ένα απίστευτο διαγωνισμό απάτης, λαδώματος, ξεπλύματος μαύρου χρήματος και ασυδοσίας που γονάτισε τον υγιή επιχειρηματικό ανταγωνισμό στην Ευρωπη και παγκοσμίως!

Μέσα σε αυτό το στρεβλό καθεστώς επιχειρηματικής σαπίλας, για την οποία θα ντρέπονταν ο Άνταμ Σμιθ να την ονομάσει ελεύθερη οικονομία, ο επιχειρηματικός ιστός της Ευρώπης τελικά άρχισε να καταστρέφεται, με αποτέλεσμα να χρεοκοπούν οι τράπεζες η μία μετά την άλλη. Ο κύριος Σόιμπλε, δυστυχώς, δεν φαίνεται να πήρε το μάθημά του, και οι τελευταίες δηλώσεις του σημαίνουν ότι θα υπάρξει σύγκρουση στο επόμενο διάστημα ανάμεσα στα συμφέροντα του λόμπι εταιριών που ο Σοιμπλε εκπροσωπεί, και της υπόλοιπης ΕΕ, των υπόλοιπων εταιριών, που επιθυμούν να ξεκολλήσουν από την κρίση. Πολύ άσχημα νέα, που προοιωνίζουν νέα φάση σύγκρουσης, ύφεσης και ενδεχομένως ολοκληρωτικής κατάρρευσης της ΕΕ.

* Ο κ. Κωνσταντίνος Βέργος είναι Καθηγητής Χρηματοοικονομικών, Πανεπιστήμιο Πόρτσμουθ, Αγγλία

Το παρόν άρθρο εκφράζει τις προσωπικές απόψεις του γράφοντος, δεν αποτελεί οδηγό ή σύσταση για επενδύσεις οποιασδήποτε μορφής προς οιονδήποτε και για οτιδήποτε τίτλο ή παράγωγο αυτού.

http://www.liberal.gr/arthro/81357/apopsi/k-bergos/einai-tora-o-soimple-kindunos-i-elpida-gia-tin-europaiki-enosi.html#pageundefined

«Ένα κι ένα κάνουν …τρία.»

26/09/2016 Σχολιάστε

της Κατερίνας Χριστοφίδου

Katerina Christofidou 1a LLLLΑς ταξινομήσουμε τα υφιστάμενα δεδομένα στην ακανθώδη πορεία των συνομιλιών για επίλυση του Κυπριακού, ένα προς ένα:

  1. Υπάρχει πρόοδος (συγκριτικά με προηγούμενες προσπάθειες)

Για πρώτη φορά οι δύο ηγέτες προχώρησαν στη συζήτηση συγκεκριμένων κεφαλαίων ενώ η Τουρκία συζητά για πρώτη φορά θέμα εγγυήσεων (;)

  1. Υπάρχουν παράλληλα πολλές διαφωνίες και κόκκινες γραμμές

(Περιουσιακό, εδαφικό, ασφάλεια-εγγυήσεις)

  1. Δεν υπάρχουν χρονοδιαγράμματα ΑΛΛΑ οι “ηγέτες δεσμεύτηκαν για εντατικές συνομιλίες ώστε να εξευρεθεί λύση μέχρι το τέλος του 2016”, δέσμευση την οποία συμπεριέλαβε και ΓΓ του ΟΗΕ στη λακωνική του δήλωση μετά την τριμερή στη Νέα Υόρκη.
  1. Σε αυτό το χρονοδιάγραμμα στηρίζεται και ο ειδικός σύμβουλος του ΓΓ, Έσπεν ΜπαρθΈιντε ο οποίος μάλιστα δήλωσε ότι οι ηγέτες θα λογοδοτήσουν εαν δεν αδράξουν αυτή την ευκαιρία. Μια δήλωση που ούτε λίγο ούτε πολύ μπορεί να (παρ)ερμηνευθεί και ως απειλή.

Εάν μέχρι το τέλος του 2016, δεν γίνουν εκείνες οι υποχωρήσεις, ισότιμα (αφού εξασφαλίστηκε και η πολιτική ισότητα στο πλαίσιο λύσης) και από τις δυο πλευρές, που θα επιτρέψουν την επίτευξη λύσης, ο ΟΗΕ δεν θα ενθαρρύνει τους δυο ηγέτες να συνεχίσουν τις προσπάθειες;

Cy divided 2bΤην ίδια ώρα όμως, η Τουρκία, που όλοι παραδέχονται ότι έχει το κλειδί της λύσης, “εμποδίζει” με την παμπόνηρη διπλωματική της στρατηγική, την όποια ουσιαστική πρόοδο, εάν δεν πάρει αυτά που θέλει και “βγάζει” την ουρά της απέξω. Αυτή δε θα λογοδοτήσει κύριε Ειντε; Δεν έχει λογοδοτήσει για τα εγκλήματα πολέμου και δε θα λογοδοτήσει ούτε αυτή τη φορά; Εάν δηλαδή υπό τις παρούσες συνθήκες, δεν τετραγωνισθεί ο κύκλος, σημαίνει ότι δεν θα υπάρξουν άλλες ευκαιρίες.

Το ότι ναι θα υπάρξουν και άλλες ευκαιρίες, αυτός είναι ρεαλισμός αυτή είναι η αισιόδοξη πλευρά. Οχι οι επίπλαστες ελπίδες που στηρίζονται στις υποχωρήσεις του “αδύναμου”. (Συγκριτικά με τον εισβολέα, την κατοχική Τουρκία). Το δίλημμα λύση τώρα, αλλιώς διχοτόμηση, ή το λύση τώρα αλλιώς θα μας τιμωρήσουν, είναι εκφοβισμός και ουδείς ελεύθερα σκεπτόμενος νόμιμος πολίτης της Κυπριακής Δημοκρατίας, πρέπει να τα λαμβάνει υπόψη. Ίσως απόψε, το χαμόγελο Αναστασιάδη και ο σκυθρωπός Ακιντζί, να φανέρωσε μια μικρή νίκη σε μία μικρή μάχη. Ο δρόμος είναι μακρύς όσο και αν κάποιοι τον έχουν σμικρύνει απλά γιατί “ευθυγραμμίστηκαν τα δικά τους άστρα”.

Ναι στη σωστή, δίκαιη, βιώσιμη, λειτουργική λύση που θα διασφαλίζει την ειρήνη στο πολύπαθο νησί μας.

Ναι σε μία λύση, που να αποτρέπει σαφέστατα και ξεκάθαρα, με την πρόκληση μάλιστα κόστους, την οποιαδήποτε ξένη επέμβαση ή παρέμβαση, στο βωμό της δήθεν, αποκατάστασης της τάξης. Όσα χρόνια κι αν περάσουν. Αν αυτό μπορεί να γίνει αύριο.

Ναι, λύση τώρα.

Αν όχι, τότε η εκλελεγμένη ηγεσία έχει υποχρέωση να διαχειριστεί την κατάσταση με τέτοιο τρόπο, ώστε οι προσπάθειες να συνεχιστούν χωρίς επιπτώσεις.

Αν όχι, ας τα πάρουμε ένα-ένα, και να πάνε σπίτι τους.

Γιατί ένα κι ένα δεν κάνουν τρία.

http://agora-dialogue.com/2016/09/25/ένα-κι-ένα-κάνουν-τρία/

Κατηγορίες:Κύπρος / κυπριακό

«Θα πάει ο Έλληνας πρέσβης στα κατεχόμενα; Σοβαρή καταγγελία Ελένης Θεοχάρους.»

26/09/2016 Σχολιάστε

Η Πρόεδρος της Αλληλεγγύης Ελένη Θεοχάρους. Φωτογραφία Σ. ΚΟΝΙΩΤΗΣ

Η Πρόεδρος της Αλληλεγγύης Ελένη Θεοχάρους. Φωτογραφία Σ. ΚΟΝΙΩΤΗΣ

Τη βαθύτατη θλίψη της, για το ενδεχόμενο να μεταβεί στο αρχαίο Θέατρο της Σαλαμίνας ο Πρέσβης της Ελλάδας στην Κύπρο, για παρακολούθηση της επικείμενης παράστασης από το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος και του Εθνικό Θέατρο των Αθηνών, εξέφρασε η Πρόεδρος του Κινήματος Αλληλεγγύης, Ελένη Θεοχάρους.

Σε δηλώσεις της σήμερα η Πρόεδρος του Κινήματος Αλληλεγγύη προέβη σε καταγγελία ότι «ένα συνέδριο ρευματολογίας έλαβε χώρα στα κατεχόμενα, παράτυπα και παράνομα, το οποίο ήταν υπό την αιγίδα του λεγομένου υπουργείου υγείας της Τουρκικής Δημοκρατίας της Βόρειας Κύπρου», ενώ χαρακτήρισε τραγικό το γεγονός ότι στο συνέδριο συμμετείχαν και Ελλαδίτες καθηγητές.

«Πώς είναι δυνατόν να επιτρέπουμε την αναβάθμιση του ψευδοκράτους, ακόμη και σε αυτούς τους τομείς της χαμηλής πολιτικής;» αναρωτήθηκε η πρόεδρος της Αλληλεγγύης.

Είπε πως «είναι πραγματικά να τρομάζει κανείς, αν δει κανείς την μπροσούρα που έχουν κυκλοφορήσει για αυτό το συνέδριο, γιατί δίνεται η εικόνα ότι στη νήσο Κύπρο υπάρχουν δύο ισότιμα ανεξάρτητα κράτη, ένα εκ των οποίων είναι η λεγομένη Τουρκική Δημοκρατία της Βόρειας Κύπρου».

Τόνισε ότι “αναμένουμε την έντονη αντίδραση των υπηρεσιών του κράτους, ειδικά κάτω από το γεγονός ότι το συνέδριο ήταν υπό την αιγίδα του λεγομένου υπουργείου υγείας των κατεχομένων”, σημειώνοντας ότι “βεβαίως, κατά πάσα πιθανότητα δεν θα υπάρξει καμιά αντίδραση ή αν υπάρξει θα είναι μια χλιαρή επιστολή, που δεν ξέρω και εγώ που θα σταλεί”.

«Αυτό δεν μπορώ να μην το συνδυάσω και με την επικείμενη επίσκεψη του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος και του Εθνικού Θεάτρου των Αθηνών, στο θέατρο της Αμμοχώστου δήθεν. Δεν γνωρίζω εγώ να υπάρχει θέατρο της Αμμοχώστου, εγώ γνωρίζω το κατεχόμενο θέατρο της αρχαίας Σαλαμίνας του Τεύκρου», είπε.

“Δυστυχώς”, ανέφερε, “υπάρχουν πληροφορίες και καταγγελίες ότι στην παράσταση θα παραστεί και ο εξοχότατος Πρέσβης της Ελλάδος, ελπίζω να είναι μόνο φήμες, εκφράζω την βαθύτατη θλίψη μου για αυτό”.

Για την επικείμενη παράσταση στο κατεχόμενο θέατρο της αρχαίας Σαλαμίνας, η Πρόεδρος της Αλληλεγγύης είπε ότι “έχουμε ενημερώσει τον Πρόεδρο της Ελληνικής Δημοκρατίας, Προκόπη Παυλόπουλο, και τηλεφωνικά και με επιστολή, έχουμε ενημερώσει επίσης τον Αντώνη Σαμαρά, τον Γιώργο Κουμουτσάκο, τον Πρόεδρο της Ακαδημίας Αθηνών, τους διευθυντές των θεάτρων και άλλους παράγοντες για την ένσταση μας στη μετάβαση και στην εκτέλεση αρχαίας τραγωδίας στο θέατρο της Σαλαμίνας, και ελπίζουμε ότι διαψευστεί και η πληροφορία ότι θα μεταβεί εκεί και ο πρέσβης της Ελλάδος”.

«Καταλαβαίνετε ότι αν μεταβεί ο Πρέσβης της Ελλάδος, το πιθανότερο είναι να παρακάθεται δίπλα στον πρέσβη της Τουρκίας, στη λεγόμενη Τουρκική Δημοκρατία της Βόρειας Κύπρου», πρόσθεσε.

ΚΥΠΕ, Λευκωσία, Κύπρος

http://mignatiou.com/2016/09/tha-pai-o-ellinas-presvis-sta-katechomena-sovari-katangelia-elenis-theocharous/

Κατηγορίες:Κύπρος / κυπριακό

«Όταν ο φασίστας Κεμάλ πουλούσε τα οστά των προγόνων μας…..»

23/09/2016 2 σχόλια

 

Αποτέλεσμα εικόνας για 400 τόνους Κεμάλ

Θ. Μαλκίδης 
 
Όταν ο φασίστας Κεμάλ πουλούσε τα οστά των προγόνων μας…..
 
Αυτές τις ημέρες του 1922 γραφόταν δύο από τις τελευταίες πράξεις της Γενοκτονίας εναντίον των Ελλήνων της Θράκης, της Ιωνίας, του Πόντου, της Καππαδοκίας. 
Μία ήταν καταστροφή της Σμύρνης και η άλλη  ήταν η  ανακωχή των Μουδανιών, με την οποία ο Ελληνισμός υποχρεώθηκε σε φυγή και από τη Θράκη. 
Από τον όμορφο αυτό λιμένα όμως της Θρακικής ενδοχώρας, δεκαπέντε μήνες αργότερα από το μαύρο Σεπτέμβριο και Οκτώβριο του 1922, θα διαδραματιζόταν η τελευταία και πιο φρικιαστική πράξη του Ελληνικού Ολοκαυτώματος. 
Μπορεί οι Νεότουρκοι, Τζεμάλ, Ενβέρ και Ταλαάτ πασά και ο Μουσταφά Κεμάλ, να δολοφόνησαν 1.000.000 Έλληνες και Ελληνίδες, αλλά φρόντισαν να τα εξαφανίσουν τα ίχνη τους, με ένα τρόπο που αφού δεν τιμωρήθηκε επαναλήφθηκε από τον πιστό τους μαθητή Χίτλερ, λίγα χρόνια αργότερα. 
 
Ο Χ. Αγγελομάτης στο βιβλίο του «Χρονικόν Μεγάλης Τραγωδίας» (Αθήνα 1924) αναφέρεται στο μέγεθος του εγκλήματος, τους θύτες και τους συνεργάτες τους: «Οι παλαιότεροι θα ενθυμούνται την δημοσιευθείσαν είδησιν εις τα αθηναϊκάς εφημερίδας, μίαν ημέρα του Φεβρουαρίου του 1924. Το προσεγγίσαν εις την Θεσσαλονίκην αγγλικόν πλοίον “Ζαν”, μετέφερε 400 τόννους οστών Ελλήνων, από τα Μουδανιά της Μικράς Ασίας εις την Μασσαλίαν, προς βιομηχανοποίησιν. Οι εργάται του λιμένος Θεσσαλονίκης, πληροφορηθέντες το γεγονός, εμπόδισαν το πλοίον να αποπλεύσει, επενέβη όμως ο Άγγλος πρόξενος και επετράπη ο απόπλους» .
Έτσι όπως αναφέρει ο διευθυντής του Μουσείου της Γενοκτονίας στο Ερεβάν, Χαΐκ Ντεμογιάν, στην ομιλία του για τη Γενοκτονία των Ελλήνων (Αθήνα, Μάϊος 2014) “η τουρκική πολιτική της γενοκτονίας, κατά των Αρμενίων, των Ελλήνων και των Ασσυρίων, αφού παρέμεινε ατιμώρητη, έχει γεννήσει νέο κακό για την ανθρωπότητα. Η ατιμωρησία και η απροκάλυπτη εύνοια εκ μέρους των παγκόσμιων μεγάλων δυνάμεων προς ένα κράτος-διάδοχο και συνεχιστή της οθωμανικής παράδοσης, δημιούργησαν το γόνιμο έδαφος ώστε να φυτρώσουν σε αυτό νέα σχέδια για τη διάπραξη γενοκτονίας. Η ατιμωρησία και ως επακόλουθο η επιθετική συμπεριφορά του τουρκικού κράτους, οδήγησαν σε νέα εγκλήματα”.
 
Μπροστά στο έγκλημα κανείς δεν έχει δικαίωμα να σιωπήσει, πόσο μάλλον να το αρνείται. Μπροστά στην Ύβρη έναντι  των οστών των δικών μας ανθρώπων, από εκεί απ΄ όπου είναι βγαλμένη η ελευθερία των Ελλήνων, όπως γράφει ο Διονύσιος Σολωμός.
 
“Εμείς οι απόγονοι αυτών που βίωσαν τη φρίκη της Γενοκτονίας των Αρμενίων, Ελλήνων και Ασσυρίων, όπως λέει ο Αρμένιος συναγωνιστής Χ. Ντεμογιάν, δεν έχουμε το δικαίωμα να σιωπούμε και να ανεχόμαστε την εγκληματική άρνηση των διαπραχθέντων φρικαλεοτήτων και των συνέπειών τους. Το ηθικό χρέος της νέας γενιάς δεν είναι μόνο να τιμά και να θυμάται, αλλά από κοινού, χέρι-χέρι, να συνεχίζει τον αγώνα για την αποκατάσταση της δικαιοσύνης.Ας μην ξεχνάμε λοιπόν τον πόνο, τους καημούς και τα ανεκπλήρωτα όνειρα των προγόνων μας και μαζί να σηκώσουμε το λάβαρο του αγώνα για να θριαμβεύσει το δίκαιο και η αλήθεια”.
Υ.Γ. Οι 400 τόνοι οστών που μετέφερε το πλοίο από τα Μουδανιά στη Μασσαλία, μετά από την πώλησή τους από τον φασίστα Κεμάλ, είναι πολλές χιλιάδες   πρόγονοί μας.   Πέρα από το σεβασμό, οφείλουμε και την αλήθεια  για τη  Γενοκτονία, αυτήν  που  ψευτοπολιτικοί, ψευτοκαθηγητές, ψευτοδιανοούμενοι και ψευτοκαλλιτέχνες την αρνούνται, θαυμάζοντας τον πρωτεργάτη της Μουσταφά Κεμάλ!


Ο  ΗΛΙΑΣ ΒΕΝΕΖΗΣ ΓΙΑ ΤΑ ΟΣΤΑ ΤΩΝ ΠΡΟΓΌΝΩΝ ΜΑΣ
 
Η αφήγηση ενός αιχμαλώτου των Τούρκων
 
«Ενα πρωί μάς παίρνουν καμιά εξηνταριά σκλάβους για μικρή αγγαρειά. Είναι λίγο όξω απ’ τη Μαγνησά. Δίπλα στις ράγες του σιδηρόδρομου τελειώνει μια μεγάλη χαράδρα, ανάμεσα στο Σίπυλο. Τη λέν «Κηρτίκ-ντερέ». Μες σ’ αυτήν τη χαράδρα λογαριάζαν πως θα σκοτωθήκαν ίσαμε σαράντα χιλιάδες χριστιανοί απ’ τη Σμύρνη και τη Μαγνησά, αρσενικοί και θηλυκοί. Τις πρώτες μέρες της καταστροφής. Τα κορμιά λιώσανε το χειμώνα, και το νερό της χαράδρας που κατέβαινε από ψηλά έσπρωξε τα κουφάρια προς τα κάτω… Λοιπόν η δουλειά όλη τη μέρα ήταν να σπρώξουμε τα κουφάρια, που ατάχτησαν, προς τη μέσα. Να μη φαίνουνται.
Στην αρχή μάς έκανε κακό να τα πιάνουμε με τα χέρια μας, αγκαλιές αγκαλιές, και να τα κουβαλούμε. Μα σε λίγες ώρες οι πρώτες εντυπώσεις είχαν περάσει. Οι σκλάβοι κάναν και αστεία… Σε κάμποσα καλάμια χεριών, βρίσκαμε διατηρημένο ένα ψιλό σύρμα. Ο χριστιανός θα ‘ταν δέμενος με κάποιον άλλο – μα, με το κατρακύλισμα στη χαράδρα, αυτός ο σύντροφος σκελετός είχε ξεκόψει. Ενας από μας στάθηκε τυχερός. Βρήκε τέσσερα κόκαλα χεριών δεμένα μαζί μαζί. Ετσι μαζί μαζί τα σήκωσε και τα κουβάλησε παραμέσα.
Μεσημέρι. Βαρεμένοι απ’ αυτό το πάνε-έλα. Περπατούμε αργά, ναρκωμένοι από τον φρέσκο ήλιο. Κ’ οι κουβέντες, τ’ άγαρμπα αστεία έχουν σταματήσει. Κανένας δε βγάζει μιλιά. Μοναχά όταν ένας βρήκε ένα μικρό κρανίο το έδειξε στους αλλουνούς.
Για δέστε, είπε. Ηταν παιδάκι.
Αλλάχ!… Αλλάχ!… μουρμουρίζει ταραγμένος ο μαφαζάς.
Καθίσαμε να φάμε ψωμί. Κανείς δεν έχει όρεξη. Ενας λέει:
Πόσω χρονώ να ‘ταν;
Για το παιδάκι λες;
Ναι.
Τι θα ‘ταν; Κάνα-δυο χρονώ….
Σαν πέσαμε στο δρόμο να γυρίσουμε στο στρατόπεδο ο νους μας δεν μπορούσε να φύγη απ’ τον τόπο που αφήσαμε. Η χαράδρα με τους σκελετούς βάραινε κυριαρχικά -κάτι κουνιόταν, μας παρακολουθούσε βήμα με βήμα.
 
Σε μια πηγή σταθήκαμε. Πλύναμε τα χέρια μας, τα πρόσωπά μας. Σα ν’ αλαφρώσαμε.
Τι θα γίνουν τόσα κόκαλα; Αναρωτιέται μια στιγμή ένας.
Ο Μίλτος τον κοιτάζει ήρεμα.
Δεν ξέρεις τι γίνεται με τα κόκαλα;
Οχι.
Κοπριά, σύντροφε.
Τι έκανε, λέει;
Κοπριά, σύντροφε. Θα δεις μια μέρα που θα μοσκοπουληθούν. Θα δης…
Ήταν ταξιδεμένος ο Μίλτος. Ήξερε».
 
Ηλίας Βενέζης  «Το νούμερο 31328. Το βιβλίο της σκλαβιάς», εκδ. Εστία, Αθήνα, 1931, σελ. 217-218.

«Έλληνες Αρβανίτες – Όλη η αλήθεια!!!»

22/09/2016 1 Σχολιο

 

Ομιλία του Κωνσταντίνου Μπίμπιζα – Πίνη Ταξιάρχου  Π.Α ε.α (Τάξεως 1982) στο 4ο Αρβανίτικο αντάμωμα

Αιδεσιμολογειότατε, Κύριε Δήμαρχε, κυρίες και κύριοι Δημοτικοί Σύμβουλοι, Αξιότιμε Πρόεδρε και αξιότιμα μέλη του Δ.Σ της Ένωσης Λιοσωτών Ιλίου αγαπητοί πρόεδροι και μέλη των συλλόγων που βρίσκεστε στο 4ο Αρβανίτικο αντάμωμα, αγαπητοί συμπατριώτες, ΜΙΡ ΕΡΔ.
Είναι μεγάλη τιμή για μένα και για τον Παραδοσιακό – Λαογραφικό Σύλλογο Καματερού «ΤΟ ΓΙΟΡΝΤΑΝΙ», του οποίου είμαι μέλος του Δ.Σ, να ορισθώ από την Ένωση Λιοσωτών Ιλίου ως ομιλητής στο 4ο Αρβανίτικο αντάμωμα που κάθε χρόνο με επιτυχία και πολύ μεγάλο μεράκι διοργανώνει η Ένωση Λιοσωτών Ιλίου. Εκτός από την τιμή νιώθω και συγκίνηση, καθόσον ο αείμνηστος παππούς μου ήταν Κατωλιοσώτης, γαμπρός στο Καματερό. Το θέμα της σημερινής μου παρουσίασης είναι «ΕΛΛΗΝΕΣ ΑΡΒΑΝΙΤΕΣ ΟΛΗ Η ΑΛΗΘΕΙΑ».
Πολλά κατά καιρούς είναι τα όσα ακούγονται σχετικά με την καταγωγή των Αρβανιτών.
O μεγαλοϊδεατισμός στα Βαλκάνια είναι μια παλιά και μάλλον βαριά ασθένεια που υποτροπίασε στο ποδοσφαιρικό παιχνίδι ανάμεσα στη Σερβία και την Αλβανία, όπου εμφανίσθηκε η «σημαία» της λεγόμενης Μεγάλης Αλβανίας. Σε αυτή την υποτιθέμενη σημαία η γειτονική μας χώρα φθάνει μέχρι τη Θεσπρωτία!!!!!! Όσον αφορά στις διεκδικήσεις σε βάρος της χώρας μας, αυτές δεν προκύπτουν μόνο από το «θέμα των Τσάμηδων», αλλά και από την προσπάθεια να παρουσιάσουν τους Αρβανίτες της Ελλάδας ως μειονότητα με αλβανική εθνική συνείδηση.

Από την εποχή του κομμουνιστικού αθεϊστικού καθεστώτος στην Αλβανία, η γειτονική χώρα επιχειρεί με προπαγανδιστικό τρόπο να διεκδικήσει τους υπερήφανους Έλληνες Αρβανίτες ή ορθότερα, τους αρβανιτόφωνους συμπατριώτες μας. Επειδή στην εποχή μας είναι απαραίτητο να ξέρουμε την Ιστορία μας και επειδή οι προπαγάνδες και οι σκοπιμότητες καθίστανται έντονες και διαβρωτικές, θεωρώ πολύ χρήσιμο το πρόσφατο βιβλίο του Κώστα Καραστάθη με τίτλο: «Έλληνες από το Αρβανον» και υπότιτλο «Η αλήθεια για την ταυτότητα των Αρβανιτών εποίκων μας». Η ιστορική αυτή μελέτη του διακεκριμένου και πολυβραβευμένου συγγραφέως και εκπαιδευτικού, έχει εκδοθεί από τις εκδόσεις ΑΘΩΣ το 2014 και δίνει τη δυνατότητα σε όλους μας, ειδικούς και μη, να μάθουμε περισσότερα για την καταγωγή τους, τη συνείδηση τους και το γλωσσικό τους ιδίωμα.

Οι Αρβανίτες είναι απόγονοι μεταναστών από τη σημερινή Βόρειο Ήπειρο, οι οποίοι εγκαταστάθηκαν σε περιοχές της Στερεάς Ελλάδας, της Πελοποννήσου και σε νησιά του Αργοσαρωνικού από τα τέλη του 13ου αιώνα έως τον 15ο αιώνα, μετά από προσκλήσεις Βυζαντινών Αυτοκρατόρων και Δεσποτών (Δυναστεία Παλαιολόγων), καθώς και των Καταλανών και των Βενετών που κατά διαστήματα κυριαρχούσαν σε αυτές τις περιοχές.
Φυλετικά και γλωσσικά συγγενεύουν με τους Τόσκηδες, Ελληνικά φύλα της Ηπείρου, οι οποίοι ζώντας ανάμεσα σε Αλβανικά φύλα υιοθέτησαν και προσάρμοσαν στις ανάγκες τους την Αλβανική γλώσσα, αναμειγνύοντας και στοιχεία από την Ελληνική, δημιουργώντας έτσι την αρβανίτικη διάλεκτο. Χαρακτηριστική είναι η έντονη διαφοροποίηση τους με τους Γκέγκηδες, τη φυλή της Βόρειας Αλβανίας, τόσο γλωσσικά όσο και πολιτισμικά, ενώ πρέπει να τονιστεί ότι στο λεξιλόγιο τους δεν συμπεριλαμβάνεται οι όροι «Σκιπτάρ» και «Σκιπερία», εθνικές ονομασίες των Αλβανών και της Αλβανίας αντίστοιχα.
Οι Αρβανίτες παράλληλα θεωρούνται ως οι Δωριείς του νεώτερου Ελληνισμού και όχι άδικα αφού, με το αρχαίο Ελληνικό αυτό φύλο παρουσιάζονται πολλές ομοιότητες στην κοινωνική και πολιτισμική ταυτότητα.

Πρωτοαναφέρονται στο βιβλίο της Άννας Κομνηνής, «Αλεξιάδα». Το βιβλίο ασχολείται με τις ταραχές στην περιοχή του ‘Αρβανου (απ’ όπου και πήραν το όνομα τους) τις οποίες προκάλεσαν οι Νορμανδοί κατά τη διάρκεια της βασιλείας του πατέρα της, Αυτοκράτορα Αλέξιου Α’ Κομνηνού (1081 -1118). Στο βιβλίο «Ιστορία» (1079 -1080 μ.Χ.), ο Βυζαντινός ιστορικός Μιχαήλ Ατταλιάτης ήταν ο πρώτος που ανέφερε τους Αλβανούς, φυλή προερχόμενη από τον Καύκασο, ως έχοντες λάβει μέρος σε εξέγερση εναντίον της Κωνσταντινούπολης το 1043 μ.Χ. και τους Αρβανίτες ως υποτελείς του Δούκα του Δυρραχίου.

Όταν δημιουργήθηκε το Δεσποτάτο της Ηπείρου στις αρχές του 13ου αιώνα, Αλβανοί μισθοφόροι πολεμούσαν με το μέρος του εναντίον των Σλάβων και των Βενετών. Για τις υπηρεσίες που προσέφεραν κατά τη διάρκεια των στρατιωτικών επιχειρήσεων, η Αλβανική αριστοκρατία μόνο πήρε σημαντικούς αυλικούς τίτλους.
Αυτοί οι Αλβανοί αριστοκράτες τοποθετούνταν επικεφαλής πολλών περιοχών, διαβρώνοντας έτσι σταδιακά το παλιό βυζαντινό διοικητικό σύστημα. Από παραδοσιακοί πατριαρχικοί αρχηγοί μεταλλάσσονταν σε άρχοντες και το καινούργιο καθεστώς που επέβαλλαν στη γη αποστερούσε την περιουσία από τους κατοίκους που συχνά έχαναν και την ελευθερία τους πωλούμενοι ως σκλάβοι.
Προσπαθώντας να ξεφύγουν από την νέα αυτή κατάσταση, οι Αρβανίτες υποχρεώθηκαν να αποκτήσουν νομαδικές συνήθειες. Βλέπανε τη μετανάστευση ως μοναδική λύση στα προβλήματα που δημιουργούσε η μονοπώληση των εδαφών από τους Αλβανούς άρχοντες, που γίνονταν όλο και πιο βίαιοι. Πέρα όμως από τις μεταβολές αυτές που τάραξαν σε βάθος την κοινωνία τους, μία ακόμη αιτία εκπατρισμού αποτελούσε πλέον και η οθωμανική εισβολή.
Οι πηγές αναφέρουν ότι η δια θαλάσσης μετανάστευση άρχισε δειλά γύρω στο 1280, ενώ οι χερσαίες μεταναστεύσεις πρέπει να τοποθετηθούν στα τέλη του 13ου αι. αφού υπάρχουν αναφορές για παρουσία Αρβανιτών στη Θεσσαλία γύρω στα 1315. Οι Αρβανίτικες μεταναστεύσεις σταμάτησαν γύρω στο 1600 μ.Χ.
Από τότε οι Αρβανίτες παρουσιάζονται ως γνήσιοι νομάδες, και τους συναντούμε από τη Θεσσαλία ως την Αττική και από την Ακαρνανία ως τα νότια της Πελοποννήσου, φέρνοντας μαζί τους και τα προτερήματα τους ως γεωργοί, ενώ χρησιμοποιήθηκαν τόσο από το Δεσποτάτο του Μυστρά, όσο και από τους Βενετούς ως μισθοφόροι στρατιώτες.
Να σημειωθεί ότι οι Αρβανίτικοι πληθυσμοί ήταν και παρέμειναν πιστοί στην Ελληνική Ορθοδοξία, αντίθετα με τους Αλβανούς που ασπάστηκαν θρησκείες ή δόγματα, όπως ο Μουσουλμανισμός και ο Ρωμαιοκαθολισμός ανάλογα με τα δικά τους συμφέροντα.
Οι Αρβανίτες έπαιξαν κυρίαρχο και ουσιαστικό ρόλο τόσο κατά τη διάρκεια της Ελληνικής Επανάστασης του 1821 όσο και στη διαμόρφωση του Ελληνικού κράτους στη συνέχεια.
Οι Σουλιώτες οι οποίοι αποτελούσαν ένα τμήμα των Αρβανιτών, το 1821 συμμάχησαν με τον παλιό τους εχθρό τον Αλή Πασά στον πόλεμο που έκανε ο τελευταίος κατά του Σουλτάνου, ώστε έτσι να ενισχύσουν έμμεσα την Ελληνική Επανάσταση. Όταν όμως αντιπροσωπεία Αλβανών Μουσουλμάνων, με τους οποίους συμπολεμούσαν, επέστρεψε από το Μεσολόγγι και αφού είχαν δει εκεί την κατάσταση που επικρατούσε, έλυσαν τη συμμαχία με τους Σουλιώτες λέγοντας τους «Μα εσείς πολεμάτε για την πίστη σας και την πατρίδα σας!»
Λασκαρίνα Μπουμπουλίνα

Φυσικά και όλοι οι Αρβανίτες αγωνιστές του 1821, όπως ο Ανδρούτσος, ο Κριεζιώτης, η Μπουμπουλίνα και τόσοι άλλοι δεν πολέμησαν για καμία άλλη πατρίδα παρά μόνο για την Ελλάδα.

Σήμερα, ορισμένοι ανιστόρητοι ή προπαγανδιστές επιχειρούν να ταυτίσουν το διαφορετικό γλωσσικό ιδίωμα με μία δήθεν διαφορετική εθνική ταυτότητα. Όμως οι αρβανιτόφωνοι Έλληνες με τη συμμετοχή τους στους εθνικούς αγώνες και με κάθε άλλη εθνική εκδήλωση, δηλώνουν ότι ουδεμία σχέση έχουν με τους Αλβανούς, τη γλώσσα τους και τον πολιτισμό τους. Ο Κ. Καραστάθης παρουσιάζει μαρτυρίες Αρβανιτών Ελλήνων οι οποίοι πολέμησαν το 1940 και ομολογούν ότι, όταν μπήκαν με τον Στρατό μας στην Αλβανία, δεν μπορούσαν να συνεννοηθούν. Τα αλβανικά έχουν μεγάλες διαφορές από τα αρβανίτικα και η διγλωσσία των Αρβανιτών δεν υποδηλώνει διαφορετική εθνική συνείδηση.
Σήμερα, σε σύγκριση με τις υπόλοιπες αρβανιτόφωνες περιοχές της Ελλάδας, τα αρβανίτικα επιβιώνουν περισσότερο ως ζωντανή γλώσσα σε χωριά της Βοιωτίας, με σημαντικότερα ίσως κέντρα αρβανιτοφωνίας το Κυριάκι, τα Δερβενοχώρια, τα χωριά πέριξ της Θήβας (Βάγια, Ασωπία, Λεοντάρι κ.λ.π) και δευτερευόντως το Στείρι, την Αγία Άννα, τον Ελικώνα (Ζερίκι) και το Μαυρομμάτι, στη νήσο Αγκίστρι, σε χωριά της ανατολικής Κορινθίας (Σοφικό, Αγγελόκαστρο, Κόρφος, Άγιος Ιωάννης, Αθήκια, Γαλατάκι κ.α.), στις Λίμνες και το Αραχναίο (Χέλι) της Αργολίδας, στη χερσόνησο των Μεθάνων (σε μικρότερο μάλλον βαθμό), καθώς και σε χωριά της περιοχής του Κάβο Ντόρο στην Εύβοια. Στην Άνδρο, περισσότερο από όλους τους αρβανιτόφωνους οικισμούς του νησιού, η αρβανίτικη γλώσσα επιβίωσε ως γλώσσα καθημερινής επικοινωνίας μέχρι και τη δεκαετία του 1970 στο χωριό Καλιβάρι της κοινότητας Μακροταντάλου. Σε μικρότερο βαθμό, τα αρβανίτικα ομιλούνταν σποραδικά μέχρι τη δεκαετία του 1980 στα χωριά Πάνω Γαύριο, Ψωριάρεζα, Σιδόντας, Άρνη, Βουρκωτή κ.α. Τέλος και σε ορισμένα χωριά του Έβρου ομιλείται η Αρβανίτικη διάλεκτος, όπως και σε χωριά της Κάτω Σικελίας!
Νικόλαος Κριεζώτης

Στην Αττική, ο σημαντικότερος ίσως πυρήνας αρβανιτοφωνίας σήμερα, από την άποψη του μέσου όρου ηλικίας των ομιλητών ή όσων έχουν παθητική γνώση της γλώσσας, εντοπίζεται ενδεχομένως στη Φυλή (Χασιά) και δευτερευόντως σε άλλες πόλεις και οικισμούς της δυτικής κυρίως Αττικής, όπως η Μάνδρα, οι Ερυθρές (Κριεκούκι), τα Βίλια και ο Ασπρόπυργος. Στην Ανατολική Αττική είναι σήμερα οι πόλεις των Σπάτων, του Κορωπίου κλπ. Εντούτοις, οι παθητικοί γνώστες της αρβανίτικης γλώσσας είναι πολυάριθμοι σε ολόκληρο σχεδόν τον νομό Αττικής, ακόμα και σε περιοχές που είναι πλέον τμήμα του πολεοδομικού συγκροτήματος της Αθήνας, όπως τα Άνω Λιόσια, τα Νέα Λιόσια (σημερινό Ίλιον), οι Αχαρνές (Μενίδι), το Καματερό, η Βάρη, ίσως μάλιστα και η Μεταμόρφωση (Κουκουβάουνες). Τα Άνω Λιόσια μάλιστα πήραν το όνομά τους από τον πρώτο Ηπειρώτη (Αρβανίτη) που ήρθε και ονομαζόταν Λιόσια Πέτρου, όπως και τα Σπάτα από τον αρβανίτη πολέμαρχο της περιοχής με το όνομα ΣΠΑΤΑ τον 14ο αιώνα.

Συστηματική κατάταξη των διαλέκτων της αρβανίτικης γλώσσας έκανε ο Γερμανός γλωσσολόγος Καθηγ. Hans-Jürgen Sasse (Institut für Linguistik – Universität zu Köln, Κολωνία) στη μονογραφία Arvanitika. Die albanischen Sprachreste in Griechenland.
Όσον αφορά στην δυνατότητα κατανόησης των Αρβανιτών με τους Αλβανούς της Αλβανίας, οι εκτιμήσεις διαφέρουν. Σύμφωνα με τον Peter Trudgill η συνεννόηση είναι εύκολη, ενώ σύμφωνα με το Ethnologue η συνεννόηση με ομιλητές της Τόσκικης διαλέκτου είναι εν μέρει δυνατή, ενώ με ομιλητές της γκέκικης διαλέκτου η συνεννόηση είναι πολύ δύσκολη. Η εκτίμηση αυτή φαίνεται να είναι και η ορθότερη. Σύμφωνα με το Ethnologue πάλι, τα αρβανίτικα ομιλούνται από 150.000 ομιλητές (εκτίμηση του 2005).
Η αρβανίτικη γλώσσα ακούστηκε πολλές φορές και μέσα στην Βουλή των Ελλήνων. Ο Ιστορικός Γ. Βλαχογιάννης, για παράδειγμα, αναφέρει ότι κάποια στιγμή οξύνθηκαν τα πνεύματα κατά την διάρκεια συνέλευσης και ένας Αγωνιστής του 1821 αναγκάστηκε να επέμβει μιλώντας σε Αρβανίτικη γλώσσα, προκειμένου να κατευνάσει την ατμόσφαιρα.
Το 1350, οι Αρβανίτες μετακινήθηκαν προς την Πελοπόννησο έπειτα από έκκληση του Δεσπότη Μανουήλ Καντακουζηνού, ο οποίος λόγω αλλεπάλληλων ληστρικών επιθέσεων, επιθυμούσε να ενισχύσει τον εκεί πληθυσμό με την έλευση κι άλλων ελληνικών πληθυσμών. Άρα, εάν ο Καντακουζηνός δεν θεωρούσε τους Αρβανίτες Έλληνες δεν θα απευθυνόταν σε αυτούς μιας και χρειαζόταν Έλληνες αποκλειστικά.
Το 1453 ο Μωάμεθ ο Πορθητής έδωσε εντολή να εξολοθρευτούν οι Αρβανίτες Ορθόδοξοι μιας κι ήταν ίσως πιο Έλληνες κι από τους Έλληνες!
Φυσικά οι Αρβανίτες πολέμησαν και αυτοί εναντίον των Τούρκων και εξελίχθηκαν μάλιστα και σε μεγάλους οπλαρχηγούς και πολεμιστές.
Μάρκος Μπότσαρης

Οι Έλληνες Αρβανίτες πολέμησαν με λύσσα εναντίον των Τούρκων και κατέθεσαν ψυχή πλάι στον καπετάνιο οπλαρχηγό της περιοχής μας από τη Φυλή (Χασιά), μέλος της Φιλικής Εταιρείας και επιστήθιου φίλου του Στρατηγού Γεώργιου Καραϊσκάκη, Μελέτη Βασιλείου που απελευθέρωσε την Αθήνα από τους Τούρκους στις 25 Απριλίου 1821, επικεφαλής απλών χωρικών από τα χωριά της Αττικής (Μενίδι, Λιόσια, Καματερό, Κουκουβάουνες, Κορωπί, Σπάτα, Μαρκόπουλο, Παιανία κλπ Μεσογείτικα χωριά) τον Μάρκο Μπότσαρη, και άλλους. Στην περιοχή μας, Έλληνες Αρβανίτες πολέμησαν με λύσσα εναντίον του Κιουταχή κατά την πολιορκία της Ακροπόλεως, με τη θυσία τριακοσίων παλικαριών από το Μενίδι, Χασιά, Λιόσια, Δερβενοχώρια, Καματερό, στη μάχη του Καματερού (στους πρόποδες του ποικίλου όρους εκεί περίπου που βρίσκεται σήμερα ο Ιερός Ναός Αγίου Γεωργίου Καματερού και η πλατεία Ηρώων Καματερού) στις 27 Ιανουαρίου 1827 με επικεφαλής τον Φιλέλληνα Ελληνογάλλο Συνταγματάρχη Διονύσιο Βούρβαχη και με πεσόντες τους οπλαρχηγούς της περιοχής Μενιδιάτες, Βερτσέκο, Λέκκα, Κιουρκατιώτη κ.α και ακολούθως στη μάχη του Δραγουμάνο πολύ κοντά στο σημείο που βρισκόμαστε σήμερα. Γνωστοί Αρβανίτες ήταν επίσης οι Κουντουριώτηδες, οι Ζαΐμηδες, ο Μιαούλης, η Μπουμπουλίνα, ο Στρατηγός Θ. Πάγκαλος, ο γιός του Πτχος Γ. Πάγκαλος της 1ης σειράς Ικάρων, ο Στρατηγός Ευστ. Λιόσης από τα Άνω Λιόσια (ήρωας της Μικρασιατικής εκστρατείας και αργότερα βασικό επιτελικό στέλεχος του Στρατάρχη Παπάγου στον Ελληνοϊταλικό πόλεμο) κλπ Στρατιωτικοί και Πολιτικοί, Ιεράρχες, όπως ο σημερινός Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πάσης Ελλάδος κ.κ. Ιερώνυμος Λιάπης (καταγωγή από τα Οινόφυτα Βοιωτίας) και διεθνούς φήμης καταξιωμένοι καλλιτέχνες όπως, η Μελίνα Μερκούρη, η πρέσβειρα του ελληνικού πολιτισμού στο εξωτερικό, ο ζωγράφος Νίκος Εγγονόπουλος, ο τέως Πρωθυπουργός Δ. Βούλγαρης, η μεγάλη ηθοποιός Έλλη Λαμπέτη και πολλοί άλλοι.

Οι Αρβανίτες είχαν και έχουν έντονη την ελληνική συνείδηση, γιατί πολύ απλά είναι ΕΛΛΗΝΕΣ. Άλλοι εξαλβανίστηκαν και παραμένουν σ’ αυτή την κατάσταση μέχρι και σήμερα. Ο Γενικός Προνοητής του Μοριά, Jacomo Barbarrigo, έγραψε το 1479: «Οι Αρβανίτες και οι Έλληνες δεν είναι παρά ένας μόνος λαός που μισεί κάθε ξένο», (εννοώντας προφανώς τους κατακτητές της εποχής). Σίγουρα θα μπορούσαμε να πούμε κι άλλα για τους Αρβανίτες, αλλά δεν μας το επιτρέπει ο χρόνος. Όποιος θέλει μπορεί να ερευνήσει περαιτέρω καθόσον υπάρχει πλούσια βιβλιογραφία, πριν βγάλει το οποιοδήποτε συμπέρασμα. Μερικοί πάντως, θα πρέπει να πάψουν να μιλούν για αλβανική μειονότητα στην Ελλάδα και να εννοούν τους Έλληνες Αρβανίτες. Ας κοιτάξουν καλύτερα πάνω σε ποιες βάσεις δημιουργήθηκε το σημερινό αλβανικό κράτος με τον τεχνητό αλβανικό εθνικισμό που παρουσιάζει πολλές ομοιότητες, για όποιον μελετήσει τις διάφορες πηγές της εποχής, με το σημερινό εγχείρημα των Σκοπίων.
Σας ευχαριστώ πολύ.-
ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ – ΠΗΓΕΣ
• Breu, Walter: Sprachliche Minderheiten in Italien und Griechenland. Στο: Spillner, Bernd (Επιμ.): Interkulturelle Kommunikation. (Forum angewandte Linguistik. Τμ. 21). Φρανκφούρτη / Βέρνη / N.Y. / Παρίσι (Lang). 1990. σ. 169-170.
• Ducelier, Alain: Traveaux et memoires. Τμ. 3. L’ Albanon et les Albanais au 16 siècle. σ. 354-368. Παρίσι (Κέντρο Ερευνών Βυζαντινής Ιστορίας και Πολιτισμού). 1968.
• Haebler, Claus: Grammatik der albanischen Mundart von Salamis. Albanische Forschungen. Τμ. 3. Βισμπάντεν (Harrassowitz). 1965.
• Hamp, Eric P.: «On the Arvanitika Dialects of Attica and the Megarid». Balkansko Eznikoznanie III. 2. 1961. σ. 101-106.
• Jochalas, Titos P.: Über die Einwanderung der Albaner in Griechenland. Eine zusammenfassende Betrachtung. Μόναχο (Dr.Dr. Rudolf Trofenik). 1971.
• Κέντρο Ερευνών Μειονοτικών Ομάδων: Γλωσσική ετερότητα στην Ελλάδα (Αρβανίτικα, Βλάχικα, Γλώσσες της μειονότητας της Δ. Θράκης, σλαβικές διάλεκτοι της Μακεδονίας). Αθήνα (Αλεξάνδρεια). 2001.
• Κόλλιας, Αρ.: Οι Αρβανίτες και η καταγωγή των Ελλήνων. Αθήνα. 1985.
• Μπίρης, Κώστας: Αρβανίτες. Οι Δωριείς του Νεότερου Ελληνισμού. Αθήνα. 1981.
• Sasse, Hans-Jürgen: Arvanitika. Die albanischen Sprachreste in Griechenland. Βισμπάντεν. 1991.
• Stadtmueller, Georg: Forschungen zur albanischen Frühgeschichte. (Albanische Forschungen. Τμ. 2). Βισμπάντεν (Otto Harrassowitz). 1966.
• Tsitsipis, Lukas D.: Language change and language death in albanian speech communities in Greece. A sociolinguistic study. University of Wisconsin-Madison (Διατριβή). 1981.
• Τζαβάρας, Ξενοφών: «Γλωσσική επαφή και εκπαιδευτική διαδικασία (σύγκριση αρβανίτικης-αλβανικής γλώσσας)», Ήριννα2 (Σύνδεσμος Φιλολόγων Δωδεκανήσου) 2008. σ. 67-74.
• Κώστα Καραστάθη. «Έλληνες από το Αρβανον» και υπότιτλο «Η αλήθεια για την ταυτότητα των Αρβανιτών εποίκων μας»

«Η Νορβηγία αποφάσισε να θανατώσει 47 από τους 68 εναπομείναντες λύκους της.»

22/09/2016 Σχολιάστε

SHUTTERSTOCK

Πρόκειται για τη μεγαλύτερη θανάτωση λύκων στη σκανδιναβική χώρα από το 1911. Μάλιστα πέρυσι, σχεδόν 12.000 άτομα έκαναν αίτηση για τη χορήγηση αδείας προκειμένου να κυνηγήσουν μόλις 16 λύκους.

Οι νορβηγικές αρχές ανακοίνωσαν επίσημα τα σχέδιά τους για τη θανάτωση 47 εκ των 68 εναπομεινάντων λύκων της χώρας, με τη δικαιολογία της προστασίας των κοπαδιών προβάτων και άλλων ζώων, προκαλώντας την οργή των οικολογικών οργανώσεων.

Πρόκειται για τη μεγαλύτερη θανάτωση λύκων στη σκανδιναβική χώρα από το 1911. Μάλιστα πέρυσι, σχεδόν 12.000 άτομα έκαναν αίτηση για τη χορήγηση αδείας προκειμένου να κυνηγήσουν μόλις 16 λύκους.

Φέτος, τρεις αγέλες λύκων, συμπεριλαμβανομένων των νεογνών και νεαρών λύκων, θα σκοτωθούν από κυνηγούς κατά τη διάρκεια της ετήσιας κυνηγετικής περιόδου της Νορβηγίας, η οποία διαρκεί από τον Οκτώβριο έως τον Μάρτιο.

Στους 47 λύκους περιλαμβάνεται μία οικογένεια λύκων στην περιοχή Λέτγιενα, η οποία δεν έχει αρπάξει ούτε ένα πρόβατο από το 2011-2012, όταν και πρωτοεγκαταστάθηκε εκεί.

«Πρόκειται για μία μαζική σφαγή που δεν έχουμε ξαναδεί εδώ και 100 χρόνια, όταν η πολιτική προέβλεπε την εξόντωση όλων των μεγάλων σαρκοβόρων ζώων», δήλωσε η Νίνα Γιένσεν, Διευθύνων Σύμβουλος της WWF Νορβηγίας, στη βρετανική εφημερίδα Guardian. «Η θανάτωση του 70% του πληθυσμού δεν είναι αντάξια ενός περιβαλλοντικού κράτους», πρόσθεσε.

Στη Νορβηγία, οι κτηνοτρόφοι και οι βοσκοί απελευθερώνουν περίπου δύο εκατομμύρια πρόβατα σε ανοιχτούς βοσκοτόπους, από τα οποία εκτιμάται ότι χάνονται 120.000 κάθε χρόνο από φυσικά ατυχήματα, αυτοκίνητα και τρένα, καθώς και αρπακτικά ζώα όπως οι λύκοι.

Οι νορβηγικές αρχές εκτιμούν πως 380 με 1.800 ζώα χάνονται από λύκους κάθε χρόνο, αλλά όπως και σε πολλές άλλες ευρωπαϊκές χώρες, η Νορβηγία αποζημιώνει τους κτηνοτρόφους για τις απώλειες ζωικού κεφαλαίου από λύκους, δημιουργώντας κίνητρο για «φουσκωμένους» αριθμούς.

Ο λύκος υπήρξε κάποτε το θηλαστικό με τη μεγαλύτερη γεωγραφική εξάπλωση στον πλανήτη, μετά τον άνθρωπο. Στη Σκανδιναβία ζουν περίπου 400 λύκοι από τους 13.000 που βρίσκονται συνολικά στην Ευρώπη. Στη Δυτική Ευρώπη, η Ισπανία έχει πληθυσμό 2.000-3.000 λύκων, που μπορούν να κυνηγηθούν.

Αντίθετα, οι 600-700 λύκοι της Ιταλίας προστατεύονται και αυξάνονται κατά περίπου 6% το χρόνο. Από την Πολωνία έως την Τουρκία οι εκτιμήσεις του πληθυσμού των λύκων κυμαίνονται από 700 έως 7.000 άτομα.

Στην Ελλάδα, οι λύκοι επέστρεψαν στον Ελικώνα το 2005, μέσω Πίνδου και Παρνασσού, και εμφανίστηκαν πάλι στην Πάρνηθα μετά από δεκαετίες ίσως το 2012, με την παρουσία τους να επιβεβαιώνεται το 2014, με την καταγραφή μίας αγέλης οκτώ λύκων. Οι λύκοι θεωρούνταν επίσημα ως «επιβλαβή θηράματα» στην Ελλάδα ως το 1991 και σκοτώνονταν με δηλητήριο, παγάνες και άλλα μέσα, ενώ υπήρχε και κρατική αμοιβή για κάθε νεκρό ζώο.

Από τότε το νομικό καθεστώς άλλαξε με τη σύμβαση της Βέρνης και την οδηγία 92/43 της ΕΕ. Ωστόσο η επέκταση της δραστηριότητας των λύκων στην ηπειρωτική Ελλάδα οφείλεται και στη μείωση των ανθρωπίνων δραστηριοτήτων στις ορεινές περιοχές, καθώς και στη σχετική πληθυσμιακή αύξηση των αγριόχοιρων και των ελαφιών.

http://www.naftemporiki.gr/story/1149945/i-norbigia-apofasise-na-thanatosei-47-apo-tous-68-enapomeinantes-lukous-tis

«Ανεπιθύμητα τα προσφυγόπουλα στο 2ο Δημοτικό Σχολείο Φιλιππιάδας.»

21/09/2016 Σχολιάστε

Την αντίθεσή τους στην παραχώρηση χώρων για τη διδασκαλία των παιδιών των προσφύγων εκφράζουν αυτή τη φορά, μετά το Ωραιόκαστρο, γονείς από τον Σύλλογο του 2ου Δημοτικού Σχολείου Φιλιππιάδας.

Μετά τις απειλές για κατάληψη στο Ωραιόκαστρο, από γονείς που δεν επιθυμούσαν τη διδασκαλία προσφυγόπουλων κατά τις απογευματινές ώρες στους ίδιους χώρους με τα παιδιά τους, και ο Σύλλογος Γονέων και Κηδεμόνων του 2ου Δημοτικού Σχολείου Φιλιππιάδας αντιδρά στην ένταξη τους στο εκπαιδευτικό σύστημα.

Σε σχετικό υπόμνημα παραθέτουν μια σειρά από λόγους για τους οποίους αρνούνται να δεχτούν προσφυγόπουλα στις διδακτικές αίθουσες των παιδιών τους.

Οι λόγοι όπως παρουσιάζονται στο υπόμνημα είναι οι ακόλουθοι:

ΙΑΤΡΙΚΟΙ ΛΟΓΟΙ. Προέρχονται από άλλη Ήπειρο, με τελείως διαφορετικό υπόβαθρο ασθενειών και συνθηκών υγιεινής. Δεν είναι εμβολιασμένοι σύμφωνα με το Εθνικό μας σύστημα εμβολιασμού και είναι άγνωστο αν είναι έστω εμβολιασμένοι από το περιβάλλον που προέρχονται. Σε καθημερινή βάση ενημερωνόμαστε για παρουσία νέων περιστατικών από ασθένειες που έχουν εκλείψει εδώ και δεκαετίες στη χώρα μας και έχουν καταγραφεί περιπτώσεις με άκρως μεταδοτικές ασθένειες στις οποίες δεν συνεργάστηκαν καθόλου με τις υγειονομικές αρχές. Θεωρούμε ότι τα παιδιά αυτά χρήζουν ειδικής μέριμνας λόγω των ψυχικών τραυμάτων και των καταστάσεων που έχουν βιώσει τα τελευταία χρόνια στις πατρίδες τους. Παράγοντες που ίσως δημιουργήσουν πολλά προβλήματα στην προσαρμογή τους.
Γνωρίζοντας τα παραπάνω ποιος μπορεί να μας εγγυηθεί ότι θα τηρηθούν οι βέλτιστες συνθήκες υγιεινής που απαιτούνται σε κάθε σχολείο.

ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΙ ΛΟΓΟΙ. Δεν μπορούν να συνυπάρξουν παιδιά μεταναστών τα οποία έχουν: α) τεράστιο εκπαιδευτικό κενό λόγω της πολύχρονης αποχής τους από οποιαδήποτε μορφή εκπαίδευσης, β) διαφορετικές αντιλήψεις για το ρόλο της οικογένειας, τη θέση της γυναίκας, τη θρησκεία, με ελληνόπουλα που οι γονείς τους στερήθηκαν και στερούνται για να προσφέρουν στα παιδιά τους την καλύτερη μόρφωση, αυτή που αναγνωρίζουν και συγχαίρουν τα σχολεία της Ευρώπης.

Πως μπορεί ένα παιδί, των λεγόμενων παράτυπων μεταναστών, δεκατριών ή δεκαπέντε ετών να ενσωματωθεί στην ίδια τάξη με μικρότερα παιδιά δεδομένου ότι δεν θα γνωρίζει βασικές λέξεις ελληνικής γλώσσας?

Μήπως οδηγηθούμε σε σχολικό εκφοβισμό εναντίων των παιδιών μας;

Στο σύνολο αυτά τα παιδιά είναι ορισμένες φορές πολύ περισσότερα από τα ελληνόπουλα που φοιτούν στα σχολεία της πόλης μας. Η τοπική κοινωνία της Φιλιππιάδας είναι πολύ μικρή και διαθέτει μόλις τρία δημοτικά σχολεία μικρής δυναμικότητας. Η ένταξη επομένως των προσφυγόπουλων θα αλλοιώσει αφενός τον ελληνικό χαρακτήρα των σχολείων και αφετέρου θα υπάρξουν σοβαρότατες συνέπειες στο μαθησιακό κομμάτι των μαθητών των δημοτικών της πόλης μας.

Σαν γονείς βλέπουμε μπροστά μας να έρχεται η υποβάθμιση της εκπαίδευσης και γενικότερα του μορφωτικού επιπέδου των παιδιών μας.

Ο προαύλιος χώρος του σχολείου χρησιμοποιείται τις απογευματινές ώρες για αθλοπαιδιές, πολιτιστικά δρώμενα και άλλες δραστηριότητες καθώς δεν υπάρχουν άλλοι χώροι άθλησης και ψυχαγωγίας (πλατείες –αθλητικές εγκαταστάσεις) στην Παλαιά Φιλιππιάδα. Οι αίθουσες θα χρησιμοποιηθούν για μαθήματα σκακιού, ζωγραφικής, χειροτεχνίας και για διδασκαλία παραδοσιακών χορών των παιδιών του σχολείου και της ευρύτερης περιοχής.

ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΟΙ ΛΟΓΟΙ. Το 100% των μαθητών μας είναι Χριστιανοί Ορθόδοξοι. Γιορτάζουμε όλες τις θρησκευτικές μας γιορτές όπως αρμόζει σε κάθε ελληνικό σχολείο που σέβεται την ιστορία, τους αγώνες και τις θυσίες του Έθνους του αλλά και σέβεται την ιστορία και τις θρησκείες των άλλων λαών. Δεν θα επιτρέψουμε των θρησκευτικό φανατισμό που όπως αποδεικνύεται από τις φανατικές επιθέσεις σε άλλα Ευρωπαϊκά κράτη δεν έχουν σκοπό να σεβαστούν, αλλά να πλήξουν την Θρησκεία μας. Οι εικόνες του Χριστού και της Παναγίας, των Αγίων μας αλλά και των ηρώων μας θα εξακολουθούν να κοσμούν τις τάξεις μας και περιμένουμε από όλους τους μαθητές να τις σέβονται.

ΠΟΛΙΤΙΣΜΙΚΟΙ ΛΟΓΟΙ. Το χάσμα στον πολιτισμό είναι τόσο μεγάλο που μια βίαιη μετακίνηση και εγκατάσταση μεταναστών στον τόπο μας μόνο προβλήματα προσαρμογής θα δημιουργήσει. Και είναι πιθανόν να αλλοιώσει πτυχές του δικού μας πολιτισμού, όπως της Εθνικής, Πολιτισμικής και Θρησκευτικής μας ταυτότητας. Σε μια ύποπτη διαδικασία υποβίβασης του βιοτικού και μορφωτικού επιπέδου των παιδιών μας, που με πολλές στερήσεις εξασφαλίζουμε. Σας καθιστούμε υπεύθυνους για ακραίες συμπεριφορές που ενδεχομένως προκύψουν. Κανένα αίσθημα αλληλεγγύης και ανθρωπισμού δε δικαιολογεί την αποδοχή της μείωσης.

Σαν σύλλογος γονέων δεν είμαστε αντίθετοι στην μόρφωση των παιδιών των πραγματικών προσφύγων εφόσον επιθυμούν την πραγματική και ομαλή τους ένταξη στην τοπική κοινωνία οικειοθελώς και χωρίς εξαναγκασμό από τρίτους. Άλλωστε η τοπική κοινωνία αγκάλιασε, στήριξε και στηρίζει με πράξεις και υλικά τους συνανθρώπους μας αυτούς.

Για τους ανωτέρω λόγους επιθυμούμε και απαιτούμε την πλήρη ενημέρωση από αρμόδιο φορέα για το εν λόγω θέμα, ώστε μελλοντικά να βρεθεί η βέλτιστη λύση για την τοπική κοινωνία .

http://opaidagogos.blogspot.gr/2016/09/2_20.html#more

http://www.kathimerini.gr/875595/article/epikairothta/ellada/anepi8ymhta-ta-prosfygopoyla-sto-2o-dhmotiko-sxoleio-filippiadas

Αρέσει σε %d bloggers: