«Τρ. Πειραιώς: Συμβολαιακή Γεωργία με Στέβια Ελλάς.»

21/08/2017 Σχολιάστε

Νέο συμφωνία για συμβολαιακή γεωργία, αυτή τη φορά με τον Αγροτικό Συνεταιρισμό Στέβια Ελλάς, υπέγραψε η Τράπεζα Πειραιώς στο πλαίσιο του προγράμματος για τη στήριξη της παραγωγικής διαδικασίας του πρωτογενούς τομέα.
Ο Αγροτικός Συνεταιρισμός (Α.Σ.) παραγωγής στέβιας συστάθηκε το 2012 και αποτελείται από 90 μέλη, τα οποία στην παρούσα φάση καλλιεργούν περίπου 400 στρέμματα.
Η δημιουργία του προέκυψε από την ανάγκη των αγροτών-μελών να εξελίξουν τις εκμεταλλεύσεις τους, αξιοποιώντας τις άριστες κλιματικές συνθήκες στην περιοχή της Λαμίας, και να στραφούν από την καπνοκαλλιέργεια στην καλλιέργεια της στέβιας.
Οι εγκαταστάσεις του συνεταιρισμού βρίσκονται σε βιομηχανικό κτήριο στην περιοχή της Λαμίας, στις οποίες πρόσφατα ολοκληρώθηκε επένδυση εκσυγχρονισμού. Ο μηχανολογικός εξοπλισμός περιλαμβάνει στην παρούσα φάση μηχάνημα συμπίεσης φύλλων.
Ωστόσο στα άμεσα επενδυτικά σχέδια είναι η απόκτηση μηχανήματος συσκευασίας, ενώ στα μεσοπρόθεσμα, η δημιουργία εγκαταστάσεων στα πρότυπα του συνεργαζόμενου εργοστασίου της Γαλλίας, για την επεξεργασία και τη διάθεση του τελικού προϊόντος σε υγρή και στερεή μορφή.
Όπως αναφέρεται στη σχετική ανακοίνωση, μέσω του προγράμματος Συμβολαιακής Γεωργίας της Τράπεζας Πειραιώς, ο παραγωγός έχει στη διάθεσή του την απαιτούμενη ρευστότητα με άκρως ανταγωνιστικούς όρους τη στιγμή που τη χρειάζεται αλλά και εγγυημένη την έγκαιρη αποπληρωμή του, όταν παραδώσει τα προϊόντα στο συνεταιρισμό.
Η νέα αυτή συμφωνία, καταλήγει η τράπεζα, αφορά σε ολοκληρωμένη χρηματοδοτική πρόταση και πιστοποιεί τη σταθερή βούληση της Τράπεζας Πειραιώς για την υποστήριξη του αγροτικού επιχειρείν και την ενθάρρυνση κάθε υγιούς και παραγωγικής προσπάθειας στον πρωτογενή τομέα της οικονομίας.

http://www.elzoni.gr/html/ent/670/ent.76670.asp

«Η Τουρκία υψώνει τείχη για να προλάβει αλλαγές συνόρων και ανατροπές: Μία είδηση που πέρασε στα ψιλά!»

20/08/2017 Σχολιάστε

ΣΚΙΤΣΟ ΤΟΥ ΚΥΡΙΑΚΟΥ ΓΚΟΥΜΑ

Του Γιωργου Σκαφιδα

Η είδηση πέρασε στα ψιλά εν μέσω θερινής ραστώνης αλλά έχει τη σημασία της.  Η Τουρκία ξεκίνησε μόλις πριν λίγες ημέρες να υψώνει ένα «τείχος ασφαλείας» μήκους 144 χλμ. στα σύνορά της με το Ιράν. Το έργο έχει αναλάβει να φέρει σε πέρας η κρατική Διεύθυνση Οικιστικής Ανάπτυξης της Τουρκίας (TOKİ) έπειτα από σχετική εντολή-ανάθεση του τουρκικού υπουργείου Άμυνας, με την πρώτη φάση της ανέγερσης να αναμένεται να έχει ολοκληρωθεί ως τον ερχόμενο Οκτώβριο. Μέχρι εδώ όλα (ειδησεογραφικώς) ασήμαντα… ή μήπως όχι;

Βλέπετε… η Τουρκία έχει ήδη υψώσει άλλο ένα τείχος μήκους σχεδόν 700 χλμ. στα σύνορά της με τη Συρία, και πλέον ετοιμάζει ακόμη δύο: ένα μήκους 144 χλμ. στα σύνορά της με το Ιράν όπως προαναφέραμε, και άλλο ένα μήκους σχεδόν 90 χλμ. στα σύνορά της με το Ιράκ. Το τείχος, μάλιστα, στη μεθόριο Τουρκίας-Συρίας συνεχίζει να επεκτείνεται, με στόχο όταν ολοκληρωθεί κάποια στιγμή στο άμεσο μέλλον να καλύπτει μια έκταση συνολικά 828 χλμ., σχεδόν το σύνολο δηλαδή της τουρκοσυριακής συνοριογραμμής. 

Τσιμεντένιοι «ογκόλιθοι» ύψους μεγαλύτερου των τριών μέτρων και πλάτους δύο, με πάχος 11 εκατοστά και βάρος 7 τόνους έκαστος, παρατάσσονται ο ένας δίπλα στον άλλο, προτού «διανθιστούν» με συρματοπλέγματα και εκατοντάδες υπερσύγχρονα «οπλισμένα» παρατηρητήρια.  Την κατασκευή έχει αναλάβει και εκεί η κρατική τουρκική TOKİ.

Στο ίδιο μοτίβο, οι Τούρκοι ετοιμάζονται (από τον Οκτώβριο του 2017 και μετά) να αρχίσουν να υψώνουν κι άλλο ένα, τρίτο τείχος μήκους σχεδόν 90 χλμ. στα σύνορά τους με το Ιράκ. Κι όλα αυτά με στόχο να κρατήσουν μακριά τους όποιους εξωτερικούς «εχθρούς της πατρίδας», είτε αυτοί ονομάζονται κακοί τζιχαντιστές (γιατί ως γνωστόν στο μυαλό της τουρκικής ηγεσίας υπήρξαν και καλοί τζιχαντιστές), είτε Κούρδοι αντάρτες, είτε οικονομικοί μετανάστες, είτε (ας μην κοροϊδευόμαστε και) πρόσφυγες. Δεν είναι τυχαίο ότι όλα αυτά γίνονται σε μια περίοδο κατά την οποία αμφισβητείται έντονα το καθεστώς των συνόρων στη Μέση Ανατολή, όπως αυτό διαμορφώθηκε μετά τη μυστική συμφωνία Σάικς-Πικό.

Σε μια περίοδο κατά την οποία οι Κούρδοι της Συρίας ενισχύονται (με τις ευλογίες Αμερικανών και Ισραηλινών) δίνοντας τροφή σε σενάρια για δημιουργία Κουρδικού Κράτους. Ενώ παράλληλα η Συρία φλερτάρει με την ομοσπονδοποίηση (σενάριο που τρομάζει την Άγκυρα περισσότερο ακόμη κι από τον ίδιο τον Άσαντ), και οι Κούρδοι του ούτως ή άλλως ημιαυτόνομου βορείου Ιράκ προχωρούν σε δημοψήφισμα για την ανεξαρτησία τους στις 25 Σεπτεμβρίου (με τους Τουρκμένους του Ιράκ και την Άγκυρα να αντιδρούν έντονα).

Μέσα σε όλα αυτά, ιδιαίτερο ενδιαφέρον έρχεται να παρουσιάσει ένα συγκεκριμένο τεχνικό χαρακτηριστικό: το γεγονός ότι τα τείχη που κατασκευάζει η Τουρκία στα σύνορά της είναι… κινητά. Οι γιγαντιαίες τσιμεντένιες πλάκες είναι φτιαγμένες έτσι ώστε να μπορούν να μετακινηθούν… ανάλογα με την περίσταση, δημιουργώντας ένα νέο τεχνητό σύνορο κάπου αλλού, λίγα μέτρα παραπέρα ή σε κάποιο άλλο γεωπολιτικά κομβικό σημείο.

Ο Τούρκος πρωθυπουργός Μπιναλί Γιλντιρίμ ήταν σαφής. Μιλώντας προ ημερών (11 Αυγούστου) σε δημοσιογράφους στην Άγκυρα, διακήρυξε ότι η Τουρκία «δεν πρόκειται να ανεχτεί τις προσπάθειες που γίνονται για τη δημιουργία ενός νέου τεχνητού κράτους (σ.σ. Κουρδικού) κοντά στα σύνορά της με τη Συρία και το Ιράκ». Σε αυτό το σημείο, αξίζει να υπενθυμίσουμε ότι το μοντέλο μιας «νέας Μέσης Ανατολής» τα σύνορα της οποίας θα έχουν αλλάξει για να «χωρέσουν» και ένα ανεξάρτητο Κουρδικό Κράτος συζητιέται ανοιχτά από τους Αμερικανούς ήδη από το 2006 προκαλώντας αντιδράσεις στην τουρκική πλευρά (με αφορμή εκείνον τον αμφιλεγόμενο χάρτη που είχε δημοσιεύσει στην Επιθεώρηση των Αμερικανικών Ενόπλων Δυνάμεων AFJ τον Ιούνιο του 2006 ο απόστρατος συνταγματάρχης Ράλφ Πίτερς).

Πίσω στο παρόν, κατά υποκριτικό τρόπο, ακριβώς την ίδια ώρα που γίνονται όλα αυτά, ο Τούρκος υπουργός Ευρωπαϊκών Υποθέσεων Ομέρ Τσελίκ βγαίνει ανοιχτά (στις 10 Αυγούστου) και κατηγορεί τους Ευρωπαίους επειδή εκείνοι χτίζουν «απάνθρωπα» τείχη στα σύνορά τους. «Υπάρχουν ακόμη χώρες που κλείνουν τα σύνορά τους με συρμάτινους φράκτες και ένοπλες δυνάμεις. Που γυρνούν την πλάτη τους σε ανθρώπους που τρέχουν να ξεφύγουν από το θάνατο. Η Ευρώπη δεν θα έπρεπε να χτίζει τείχη αλλά γέφυρες», διακήρυξε ο Ομέρ Τσελίκ υποστηρίζοντας μάλιστα ότι «η Τουρκία είναι η μοναδική χώρα στον κόσμο που πραγματικά αγκαλιάζει εκείνους που τρέχουν να γλιτώσουν από τον θάνατο».

Στην πραγματικότητα ωστόσο, και σε αντίθεση με τα λεγόμενα του Τούρκου υπουργού, ούτε η Άγκυρα ρίχνει γέφυρες. Αντιθέτως, θωρακίζει τα ανατολικά της σύνορα με όχι ένα αλλά τρία απροσπέλαστα τσιμεντένια τείχη το συνολικό μήκος των οποίων πρόκειται να ξεπεράσει τα 1.000 χλμ. Η Άγκυρα, ωστόσο, δεν είναι η μόνη. Κάθε άλλο μάλιστα. Είναι απλώς άλλο ένα από τα πολλά κράτη που περιχαρακώνονται μέσα στην κινούμενη (και γεωπολιτικά πυρωμένη) άμμο της Μέσης Ανατολής. Το Ισραήλ έχει κάνει το ίδιο (στη Δυτική Όχθη) και συνεχίζει (στα σύνορά του με την Αίγυπτο και την Ιορδανία, στα υψώματα του Γκολάν κ.α.).

Το Κουβέιτ επίσης (στα σύνορά του με το Ιράκ), όπως άλλωστε και η Σαουδική Αραβία (υψώνοντας ένα τείχος-φράκτη στα σύνορά της με την Υεμένη, ενώ σχεδιάζει να κάνει κάτι ανάλογο και στα σύνορά της με το Ιράκ). Διόλου τυχαία, είναι η Υεμένη, η Συρία και το Ιράκ που αποτελούν σήμερα τις μεγαλύτερες εστίες έντασης στην πολύπαθη περιοχή της Μέσης Ανατολής. Ωστόσο η τάση είναι ευρύτερη. Το 2016 υπήρχαν συνολικά στον κόσμο πέντε φορές πιο πολλά συνοριακά τείχη από όσα υπήρχαν όταν έπεσε το τείχος του Βερολίνου το 1989.

Σύμφωνα μάλιστα με έρευνα του 2015 (με τον τίτλο «Barriers to Entry: Who Builds Fortified Boundaries and Why?» στην επιθεώρηση International Security), από τα 51 τείχη που υψώθηκαν κατά μήκος συνόρων την περίοδο 1945-2014, τα μισά ανεγέρθηκαν την περίοδο 2000-2014. Και να σκεφτεί κανείς ότι στην παραπάνω έρευνα δεν συμπεριλαμβάνονται καν όσα «ξεφύτρωσαν» από το 2015 και μετά, με τους Ευρωπαίους να υψώνουν συρματοπλέγματα ενάντια στις προσφυγικές ροές (σε Ουγγαρία, Καλαί, Σκόπια κ.α.), και με ένα νέο πρόεδρο στις ΗΠΑ να απειλεί να χτίσει ενισχυμένο τείχος στα σύνορα με το Μεξικό.

https://www.apopseis.com/i-tourkia-ypsoni-tichi-gia-na-prolavi-allages-synoron-ke-anatropes-mia-idisi-pou-perase-sta-psila/

Κατηγορίες:Διεθνή, Εθνικά

«Η Κίνα, η Τουρκία και το Αιγαίο Αρχιπέλαγος: Οι Τούρκοι αντιγράφουν τους Κινέζους στην Ανατολική Μεσόγειο.»

20/08/2017 1 Σχολιο

Απόσταση Αιγαίου από Σινική Θάλασσα: 5.501 μίλια. Πηγή: Google Map, 2017Απόσταση Αιγαίου από Σινική Θάλασσα: 5.501 μίλια. Πηγή: Google Map, 2017

Γράφει ο Θεόδωρος Καρυώτης

Το Αιγαίο Αρχιπέλαγος απέχει 5.501 μίλια από τη Νότια Σινική Θάλασσα. Έχουν όμως και κάτι κοινό. Οι δυο θάλασσες αποτελούν τις πρώτες θάλασσες στην ιστορία του πλανήτη Γη μια και αποτελούσαν τις θάλασσες των δυο πιο αρχαίων πολιτισμών.

Βέβαια, η Νότια Σινική Θάλασσα, με όγκο 1.351 εκατ. τετραγωνικά μίλια, είναι περίπου 17 φορές μεγαλύτερη από το Αιγαίο Αρχιπέλαγος που έχει όγκο 82.626 τετραγωνικά μίλια.

Σε αυτές τις δύο θάλασσες παίζεται το πιο δύσκολο παιγνίδι που έχει σχέση με το Δίκαιο της Θάλασσας (UNCLOS 82). Για την Ελλάδα έχει ιδιαίτερη σημασία, διότι η Τουρκία προσπαθεί να μιμηθεί την Κίνα στις παράνομες θέσεις της για τα νησιά, βραχονησίδες, χωρικά ύδατα και ΑΟΖ.

Η Θάλασσα της Νότιας Κίνας, που εμείς την ονομάζουμε Σινική Θάλασσα, είναι μια τεράστια θάλασσα που συνορεύει με έθνη που περιέχουν περίπου 2 δισεκατομμύρια ανθρώπους. Περίπου το ένα τρίτο της παγκόσμιας ναυσιπλοΐας διασχίζει τα νερά της, τα οποία παρέχουν επίσης τεράστιες ποσότητες τροφής ενώ ο βυθός της είναι πλούσιος σε πετρέλαιο και φυσικό αέριο. Διάσπαρτα στη θάλασσα είναι πολύ μικρά κομμάτια εδάφους, συχνά μικροσκοπικά, που συχνά βρίσκονται κάτω από τα νερά κατά τη διάρκεια της παλίρροιας. Αυτά ανήκουν σε δύο κύριες ομάδες, τα Νησιά Paracel στο βόρειο τμήμα της θάλασσας και τα Spratly Islands στο νότιο τμήμα. Η Κίνα, η Ταιβάν, οι Φιλιππίνες, το Βιετνάμ, το Μπρουνέι και η Μαλαισία διεκδικούν την κυριαρχία σε ορισμένα από αυτά τα μικροσκοπικά εδάφη και στα ύδατα και η σύγκρουση, μερικές φορές, παίρνει μεγάλες διαστάσεις.

Η Κίνα, μέσω του χάρτη των “εννέα γραμμών” και πολλών δηλώσεών της, ισχυρίστηκε τουλάχιστον την κυριαρχία πάνω σε όλα τα νησιά και τους βράχους της Σινικής Θάλασσας και τα δικαιώματα επί των παρακείμενων υδάτων. Τα άλλα πέντε ενδιαφερόμενα κράτη εγείρουν αντικρουόμενους ισχυρισμούς σχετικά με τα χαρακτηριστικά της γης, τα οποία με τη σειρά τους παράγουν πολυάριθμες επιπλέον αλληλεπικαλυπτόμενες και αντικρουόμενες αξιώσεις σε σχέση με τα παρακείμενα ύδατα και τον τρόπο με τον οποίο χρησιμοποιούνται. Ούτε η τεράστια έκταση της θάλασσας ούτε το μικρό μέγεθος των αμφισβητούμενων περιοχών δεν εμπόδισαν την κλιμάκωση της έντασης τα τελευταία χρόνια. Οι ανησυχίες σχετικά με την ασφάλεια και τους πόρους έχουν ανεβάσει σε υψηλό βαθμό την ένταση και οι αντίπαλοι εθνικισμοί στα κράτη που συμμετέχουν στη διαδικασία ανάβουν πυρκαγιές στα ύδατα.

Έτσι, φτάσαμε στην Τρίτη 12 Ιουλίου 2016, όπου το Μόνιμο Διαιτητικό Δικαστήριο της Χάγης, έκδωσε την απόφασή του για την αντιδικία μεταξύ της Κίνας και των Φιλιππίνων στη Θάλασσα της Νότιας Κίνας. Η απόφαση των πέντε δικαστών, 501 σελίδων, που αναμενόταν με αγωνία από την διεθνή κοινότητα ήταν ομόφωνη υπέρ των Φιλιππίνων και κατέδειξε τις κινεζικές παραβιάσεις του Δίκαιου της Θάλασσας στη Θάλασσα της Νότιας Κίνας. Η Δημοκρατία των Φιλιππίνων κατέφυγε στο Δικαστήριο τον Ιανουάριο του 2013 και η απόφαση την ικανοποιεί στην πλειοψηφία των θεμάτων. Η Κίνα πάντως αρνήθηκε από την αρχή την δικαιοδοσία του Δικαστηρίου και δεν συμμετείχε στις διαδικασίες.

ΧΑΡΤΗΣ ΚΙΝΕΖΙΚΩΝ ΘΕΣΕΩΝ

Πηγή: Tufts University, Fletcher School, Law of the Sea, A primer

Πηγή: Tufts University, Fletcher School, Law of the Sea, A primer

Το Δικαστήριο αποφάσισε ότι η διακεκομμένη γραμμή της Κίνας (όπως δείχνει η κόκκινη γραμμή του παραπάνω χάρτη) είναι παράνομη και αυθαίρετη, και τα ιστορικά δικαιώματα που προβάλει η Κίνα δεν έχουν καμία ισχύ με βάση το διεθνές δίκαιο και τα νησιά Spratly δεν αποτελούν νησιά όπως αυτά ορίζονται από το UNCLOS.

Η διακεκομμένη γραμμή περιλαμβάνει περίπου 2.000.000 τετραγωνικά χιλιόμετρα θαλάσσιου χώρου, περιοχή ίση με περίπου 22% της γης της Κίνας.

Η μη οριοθέτηση ΑΟΖ Διαβάστε περισσότερα…

Κατηγορίες:ΑΟΖ, Διεθνή, Εθνικά

Αντικατοχική Πορεία της 14ης Αυγούστου.

20/08/2017 Σχολιάστε

Δελτίο Τύπου για την Αντικατοχική Πορεία της 14ης Αυγούστου.

Ο Σύνδεσμος Φίλοι Της Καρπασίας στις 14ης Αυγούστου οργάνωσαν  Αντικατοχική Πορεία για τέταρτη χρονιά, για καταδίκη της παράνομης Τουρκικής εισβολής. Η Τουρκία στις 14ης Αυγούστου ξεκίνησε να ολοκληρώσει την κατοχή της πατρίδας μας με εθνικό ξεκαθάρισμα στην Καρπασία. Η Πορεία ήταν αφιερωμένη στους Εγκλωβισμένους μας, αυτούς τους σύγχρονους Σπαρτιάτες που φυλάνε την Τιμή και Εθνική μας Αξιοπρέπεια στα Στενά της Καρπασίας.

Η Αντικατοχική Πορεία ξεκίνησε από τον Κυκλοφοριακό Κόμβο του Λιμανιού Λάρνακας με Πορεία προς τις Φοινικούδες. Με μήνυμα πως «Η Καρδιά και αν Σπάσει θα Μπούμε στην Καρπασία» και «Το κορμί και αν λιώσει θα μπούμε στο Βαρώσι και σε όλη την κατεχόμενη γη μας», ζητώντας μια δημοκρατική λύση όπου όλοι οι πολίτες της Κυπριακής Δημοκρατίας θα είναι ίσοι, και ένας θα άνθρωπος θα είναι μια αξία, μια ψήφος.

Η Πορεία τερμάτισε στο μνημείο της Αρμενικής Γενοκτονίας, καθότι η Καρπασία μας είναι ιστορικά δεμένη με τους Αρμένιους και στην συγκέντρωση μίλησε ο κ. Χρήστος Ιακώβου, Διευθυντής του Κυπριακού Κέντρου Μελετών. Τηρήθηκε μονόλεπτος σιγή για τους ήρωες και Αγνοούμενους μας και έγινε κατάθεση στεφάνων. Την Αρμενική Κοινότητα εκπροσώπησε ο ιερέας της Αρμενικής Εκκλησίας του Αγίου Στεφάνου, Μαστότς Ασκαριάν, και παρέστηκε διμελής αντιπροσωπεία των Αρμενίων του Λιβάνου. Στεφάνια κατάθεσαν ο πρόεδρος του Κινήματος Οικολόγων-Συνεργασία Πολιτών, κ.Γιώργος Περδίκης, η κ.Άντρη Κουλία εκ μέρους του υποψηφίου προέδρου κ. Νικόλα Παπαδόπουλλου, ο κ. Χριστόδουλος Λευκαρίτης, Κεντρικός Οργανωτικός, εκ μέρους της ΕΔΕΚ, η κ. Ελλάδα Ιωάννου, αντιπρόεδρος της Αλληλεγγύης εκ μέρους της κ.Ελένης Θεοχάρους, ο κ.Αντρέας Μορφίτης εκ μέρους της Επαρχιακής  Λάρνακας της Αλληλελεγγύης, ο κ. Ηράκλης Ηρακλέους εκ μέρους του Ελάμ. Εκ μέρους του Συνδέσμου Φίλοι της Καρπασίας κατάθεσε στεφάνι ο κ. Παρασκευάς Χαραλάμπους.

«Δημοψήφισμα εδώ και τώρα: Η ποιότητα της λύσης θα καθορίσει το μέλλον όλων των πτυχών του δημοσίου βίου στον τόπο.»

20/08/2017 Σχολιάστε

FILE PHOTO. Από τα συλλητήρια υπέρ του ΟΧΙ στο Δημοψήφισμα για το Σχέδιο Ανάν το 2004. ΚΥΠΕ/ Γιώργος Κωνσταντίνου

Tου Άθου Κοιρανίδη
Το κυπριακό πρόβλημα αποτελεί το κορυφαίο ζήτημα της πατρίδας μας τις τελευταίες 6 δεκαετίες. Είναι αμφίβολο αν την περίοδο αυτή υπήρξε έστω και μία μέρα που το Κυπριακό να μη βρισκόταν ανάμεσα στα κύρια θέματα της επικαιρότητας. Σε όλες τις προεκλογικές συζητήσεις, ενόψει είτε προεδρικών είτε βουλευτικών εκλογών, το κυπριακό ζήτημα αναδεικνυόταν πάντοτε ανάμεσα στα σημαντικότερα αν όχι το σημαντικότατο. Ο λόγος είναι ξεκάθαρος. Η ποιότητα της λύσης του Κυπριακού θα καθορίσει το μέλλον όλων των πτυχών του δημοσίου βίου στον τόπο καθώς και αυτή την ίδια την επιβίωση του λαού μας στην πατρίδα του.

Το 1960 η Κύπρος απέκτησε την ανεξαρτησία της από τους Βρετανούς αποικιοκράτες και ανακηρύχθηκε σε ενιαίο κράτος με την ονομασία Κυπριακή Δημοκρατία. Παρόλα τα ρατσιστικά, αντιδημοκρατικά, διαιρετικά και δυσλειτουργικά του στοιχεία, το σύνταγμα του 1960 καθόριζε ως μορφή του πολιτεύματος της Κυπριακής Δημοκρατίας το ενιαίο κράτος. Οι Τουρκία και Βρετανία που για στρατηγικούς λόγους απέβλεπαν στη διχοτόμηση του νησιού, ώστε να περιοριστεί η πλήρης ελληνοποίησή του, πριν στεγνώσει το μελάνι υπογραφής των συνθηκών Ζυρίχης-Λονδίνου, ξεκίνησαν εργολαβικά συντονισμένη εκστρατεία κατάλυσης της Κυπριακής Δημοκρατίας και αντικατάστασής της με ένα ομόσπονδο μόρφωμα υποτελές σε αυτές. Τα γεγονότα του 1963, 1964, 1967 και πρωτίστως η εισβολή του 1974 επέβαλε επί του εδάφους τη διαίρεση του νησιού ανάμεσα στις 2 κοινότητες και επέφερε τη δημιουργία 2 ζωνών. Υπό την πίεση των γεγονότων του 1974, ο Αρχιεπίσκοπος Μακάριος αποδέχτηκε την ιδέα της Δι-κοινοτικής Δι-ζωνικής Ομοσπονδίας (ΔΔΟ), παρόλο που σύμφωνα με αξιόπιστες μαρτυρίες μετανόησε αλλά δεν πρόλαβε να δημοσιοποιήσει τη μετάνοιά του. Η εκστρατεία κατάλυσης της Κυπριακής Δημοκρατίας συνεχίστηκε με την ανακήρυξη του ψευδοκράτους και συνεχίζεται μέχρι σήμερα με την Τουρκία να διακηρύσσει με κάθε ευκαιρία οπουδήποτε και οποτεδήποτε ότι θεωρεί την Κυπριακή Δημοκρατία ως εκλιπούσα γι’ αυτό και δεν την αναγνωρίζει. 

Από το 1977 και εντεύθεν, η ΔΔΟ αποτελεί τη συμφωνημένη μορφή του πολιτεύματος στη βάση του οποίου διεξάγονται οι διαπραγματεύσεις για επίλυση του Κυπριακού. Με πρόφαση την επίδειξη καλής θέλησης, η ελληνοκυπριακή πλευρά έχει αγνοήσει την κρυστάλλινη και συνεπή ρητορική και πρακτική της Τουρκίας, αποδεχόμενη τη διεξαγωγή συνομιλιών χωρίς απαραίτητη προϋπόθεση την ξεκάθαρη αναγνώριση της Κυπριακής Δημοκρατίας από την Τουρκία.

Επτά συνολικά Ελληνοκύπριοι ηγέτες προσπάθησαν τα τελευταία 40 χρόνια να λύσουν το πρόβλημα σε αυτή τη βάση χωρίς αποτέλεσμα.Το 2004, ο κυπριακός λαός είχε την πρώτη και μόνη μέχρι σήμερα ευκαιρία να τοποθετηθεί επίσημα επ’ αυτού, όταν το 76% των Ελληνοκυπρίων το απέρριψαν. Η ετυμηγορία του κυπριακού λαού έχει αγνοηθεί από τους 3 τελευταίους προέδρους Παπαδόπουλο, Χριστόφια και Αναστασιάδη, οι οποίοι συνέχισαν να διαπραγματεύονται στη βάση της ΔΔΟ.

Τα τελευταία χρόνια, λόγω πληρέστερης ενημέρωσης, όλο και μεγαλύτερος αριθμός Κυπρίων πολιτών και πολιτικών κομμάτων τάσσονται ενάντια στη ΔΔΟ. Οι δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι ο αριθμός αυτός πιθανόν να αποτελεί και την πλειοψηφία. Δυστυχώς, το προσωπικό και κομματικό συμφέρον εξαγοράζει τις συνειδήσεις πολλών πολιτών που στις προεδρικές και βουλευτικές εκλογές ψηφίζουν με γνώμονα όχι το συμφέρον της πατρίδας, αλλά το προσωπικό όφελος με αποτέλεσμα να αναρριχούνται στην εξουσία ακραίοι φιλο-δι-ζωνικοί, όπως τους Χριστόφια και Αναστασιάδη.

Η αρχή της δημοκρατίας επιβάλλει όπως για αυτό το σημαντικότατο θέμα αποφασίσει άμεσα ο λαός διά δημοψηφίσματος. Όλος ο κυπριακός λαός, Ελληνοκύπριοι και Τουρκοκύπριοι σε ενιαίο δημοψήφισμα. Το δημοψήφισμα θα δώσει την ευκαιρία για εξαντλητική συζήτηση και πλήρη κατανόηση των εκατέρωθεν θέσεων.  Το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος εκ των πραγμάτων θα αποτελεί εντολή προς την πολιτική ηγεσία για τα περαιτέρω βήματα. Οι προεδρικές εκλογές του Φεβρουαρίου 2018 επιβάλλεται όπως διεξαχθούν μετά που ο κυπριακός λαός θα δώσει την ξεκάθαρη αυτή εντολή.

https://www.apopseis.com/dimopsifisma-edo-ke-tora-i-piotita-tis-lysis-tha-kathorisi-to-mellon-olon-ton-ptychon-tou-dimosiou-viou-ston-topo/

«O Λένιν, η Lehman Brothers και τα μεγάλα ψέματα.»

20/08/2017 Σχολιάστε

O Λένιν, η Lehman Brothers και τα μεγάλα ψέματα

του Martin Sandbu

Δύο επέτειοι που θυμόμαστε φέτος, τα εκατό χρόνια από την ρωσική επανάσταση και τα δέκα χρόνια από την παγκόσμια οικονομική κρίση, έχουν περισσότερα κοινά από ότι είναι εκ πρώτης όψεως ορατό.

Και τα δύο γεγονότα είναι αυταπόδεικτα πολύ σημαντικά. Η Οκτωβριανή Επανάσταση δημιούργησε μια δικτατορία που κατά τον 20ο αιώνα αποτέλεσε μια ανταγωνιστική μορφή ηγεμονίας έναντι του φασισμού (το πρώτο μισό) και του δημοκρατικού φιλελευθερισμού της αγοράς (σε όλη τη διάρκεια του αιώνα). Εν τω μεταξύ, η παγκόσμια οικονομική κρίση, τάραξε τα θεμέλια του μοντέλου που βγήκε κερδισμένο από τον ψυχρό πόλεμο.

O αρτηριοσκληρωτικός κομμουνισμός στον οποίο είχε εξελιχθεί το σοβιετικό μπλοκ τη δεκαετία του 1980 κατέρρευσε υπό το βάρος των δικών του οικονομικών και πολιτικών αντιφάσεων. Η πολιτική αναταραχή της τελευταίας χρονιάς καταδεικνύει ότι τώρα παρατηρούμε αν θα έχουν την ίδια τύχη.

Αλλά οι ομοιότητες πηγαίνουν πολύ βαθύτερα από την ιστορική σημασία των δύο γεγονότων. Το περιεχόμενο της τρέχουσας απειλής για το δημοκρατικό φιλελευθερισμό της αγοράς είναι το ίδιο με αυτό που έριξε τον ανταγωνιστή του.

Ο κομμουνισμός απέτυχε γιατί δεσμεύτηκε σε δύο ειδών ψέματα. Το πρώτο ήταν ότι πρόδωσε το όνειρο που είχε αρχικά προσελκύσει τόσα εκατομμύρια σε αυτόν: μια κοινωνία ισότητας, αλληλεγγύης και αυτοπραγμάτωσης μέσω ενός κοινού σκοπού. Η πίστη στο όνειρο αυτό άντεξε παραπάνω από ότι μπορούσε να δικαιολογηθεί ακόμα και στην καρδιά του κομμουνισμού και ακόμα περισσότερο στην Δύση. Στο τέλος προσγειώθηκε από την ίδια την πραγματικότητα.

Το δεύτερο ψέμα ήταν ένα οικονομικό σύστημα βασισμένο στην εξαπάτηση και την αυταπάτη. Έχει σχεδόν ξεχαστεί, αλλά μια πραγματική συζήτηση που κυριάρχησε σε ένα μεγάλο μέρος του 20ου αιώνα ήταν κατά πόσον ο κεντρικός σχεδιασμός ή οι αποκεντρωμένες αγορές θα εξασφάλιζαν την πιο αποτελεσματική κατανομή των πόρων. Το επιχείρημα υπέρ του κρατικού ελέγχου των μέσων παραγωγής ήταν πως μόνο ο σχεδιασμός μπορούσε να ξεπεράσει την ξεκάθαρη σπατάλη πόρων της μαζικής ανεργίας του καπιταλισμού και των επαναλαμβανόμενων ελλειμμάτων ζήτησης που προκαλούσαν υφέσεις.

Στην πράξη βέβαια, ο πραγματικός κεντρικός σχεδιασμός ήταν άθλιος στην παραγωγή και κατανομή των αγαθών που ήθελαν οι πολίτες. Αλλά αντί να διορθωθεί, η σχεδιασμένη οικονομία θα μετέτρεπε το σχέδιο στο μεγάλο ψέμα με το οποίο έπρεπε να ευθυγραμμιστούν οι δημόσιες πεποιθήσεις όλων των πολιτών, ακόμα και αν γνώριζαν ότι δεν είναι έτσι. «Κάνουμε ότι σας πληρώνουμε και κάνετε ότι εργάζεστε», ήταν το αστείο από το Ροστόκ ως το Βλαδιβοστόκ, αλλά και μια αποτύπωση της πραγματικότητας.

Mόνο με αρκετή καθυστέρηση έγινε ευρέως αποδεκτή η παρατήρηση του Φρίντιχ φον Χάγιεκ ότι οι ευέλικτες τιμές της αγοράς περιέχουν περισσότερη πληροφορία απ’ όση μπορούσε να συγκεντρωθεί κεντρικά από οποιονδήποτε μηχανισμό κεντρικού σχεδιασμού και ότι αυτή η διεσπαρμένη λήψη αποφάσεων λειτουργεί πιο αποτελεσματικά από ότι οι κρατικές αρχές.

Η παρατήρηση αυτή εξηγεί σε μεγάλο βαθμό το αυξανόμενο χάσμα ευημερίας ανάμεσα στον κομμουνιστικό και καπιταλιστικό κόσμο προς το τέλος του ψυχρού πολέμου.

Ωστόσο, ήρθε μια δυσάρεστη έκπληξη με την παγκόσμια οικονομική κρίση, η οποία υπονόμευσε κάθε ισχυρισμό ότι ο δυτικός χρηματοοικονομικός καπιταλισμός είναι ο καλύτερος τρόπος για να οργανωθεί μια οικονομία.

Η χαγιεκιανή επιφοίτηση για τον μηχανισμό των τιμών δεν είναι λανθασμένη, αλλά ατελής. Οι τιμές των αγαθών και υπηρεσιών στην αγορά είναι πράγματι μια πιο ισχυρή συσκευή πληροφόρησης από οποιοδήποτε κεντρικό σχέδιο. Αλλά η κρίση έδειξε ότι δεν μπορεί να ειπωθεί το ίδιο και για τις τιμές των στοιχείων ενεργητικού.

Αν το πενταετές σχέδιο ήταν το μεγάλο ψέμα του σοβιετικού μπλοκ, αυτό είναι το ψέμα του καπιταλισμού: ότι οι αγοραίες αξίες των χρηματοοικονομικών και άλλων στοιχείων ενεργητικού αντανακλούν με ακρίβεια την οικονομική αξία που αντιπροσωπεύουν.

Aυτό που συνέβη πριν από 10 χρόνια αυτόν τον μήνα ήταν η τρομακτική συνειδητοποίηση ότι οι χρηματοοικονομικές απαιτήσεις που είχαν συσσωρευτεί τα προηγούμενα χρόνια της άνθησης δεν έβγαιναν, ότι η μελλοντική οικονομική παραγωγή ήταν ανεπαρκής για να τις ικανοποιήσει όλες.

Εν ολίγοις, ο πλούτος που πίστευαν οι άνθρωποι ότι έχουν στην πραγματικότητα δεν υπήρχε. Όταν αρκετοί άνθρωποι συνειδητοποίησαν ότι η αντίληψη τους για τον πλούτο τους ήταν αναληθής, το σύστημα ταρακουνήθηκε. Ο αποπροσανατολισμός και η έλλειψη εμπιστοσύνης που ακολούθησαν στις αγορές και στην πολιτική είναι αυτό που θα ανέμενε κανείς όταν εκατομμύρια συνειδητοποιούν πως ζούσαν σε ένα ψέμα. 

Το ένα ψέμα έφερε το άλλο, καθώς ο φιλελευθερισμός της αγοράς πρόδιδε με τη σειρά του το όνειρο που είχε υποσχεθεί. Οι δυτικές οικονομίες είναι σήμερα αρκετά πιο φτωχές από ότι προέβλεπε η τάση πριν το κραχ. Η κρίση και ο απόηχος της έχουν αφήσει, ειδικά τους νέους, με λίγους λόγους για να ελπίζουν ότι θα έχουν τις ίδιες ευκαιρίες ευημερίας με αυτές των γονιών και των παππούδων τους.

Όσοι θέλουν να ανθήσει ξανά ο φιλελεύθερος δημοκρατικός καπιταλισμός πρέπει να κρατήσουν δύο μαθήματα από αυτήν την σύγκριση.

Πρώτον, ένα κοινωνικό σύστημα μπορεί να αντέξει τις αυταπάτες για μεγάλο χρονικό διάστημα. Ο κομμουνισμός το έδειξε αυτό, όπως το κάνει και ο καπιταλισμός, η υπόσχεση του οποίου είχε διαψευστεί δεκαετίες πριν την κρίση για ορισμένες κοινωνικές ομάδες. Αλλά όταν οι άνθρωποι δεν μπορούν πλέον να είναι βέβαιοι για τον βιοπορισμό τους, η στήριξη καταρρέει. Ακόμα και έτσι, οι πιο ανθεκτικές κοινωνίες είναι αυτές που γνωρίζουν την αλήθεια. Η εξαπάτηση οδηγεί σε ρωγμές. Ο φιλελευθερισμός της αγοράς βρίσκεται σε κίνδυνο γιατί το χρηματοοικονομικό του σύστημα μας επέτρεψε να λέμε ψέματα στον εαυτό μας και δεν αντιμετώπισε άμεσα τις απώλειες μόλις έγινε αδύνατο να αμφισβητηθούν.

Οι αριστεροί και δεξιοί λαϊκιστές εκμεταλλεύονται την νοσταλγία για τις δόξες της μεικτής οικονομίας. Έχουν δίκιο ότι ο ανταγωνισμός ανάμεσα στον κεντρικό σχεδιασμό και στο laissez-faire πρέπει να επιλυθεί με ένα μείγμα και των δύο. Το μεγαλύτερο μάθημα από τον ανταγωνισμό αυτό είναι πως οποιοδήποτε κοινωνικό και οικονομικό σύστημα πρέπει να παραμείνει τίμιο – όχι απλά δίκαιο, αλλά και ειλικρινές.

Και αυτή είναι μια ριζοσπαστική θέση που οι λαϊκιστές δεν μπορούν να υποστηρίξουν.

http://www.euro2day.gr/ftcom/ftcom_gr/article-ft-gr/1560296/o-lenin-h-lehman-brothers-kai-ta-megala-psemata.html

«Πολιτικά αποκαΐδια.»

20/08/2017 Σχολιάστε

φωτια-canadair-1021x576

Του Νίκου Ιγγλέση
 https://greekattack.wordpress.com

             Κυβέρνηση και αντιπολίτευση τσακώνονται πάνω στις στάχτες  της Ελλάδας ποιος μπορεί να κάνει καλύτερη πρόβλεψη των πυρκαγιών ή ποιος μπορεί να επιτύχει καλύτερα συντονισμό πυρόσβεσης. Για την ουσία του προβλήματος, δηλαδή για τα πυροσβεστικά μέσα, ιδιαίτερα τα εναέρια, κανένας δε λέει κουβέντα.

Η χώρα μας διαθέτει, τυπικά, 18 αεροσκάφη Canadair, από αυτά τα 11 είναι CL-215 ηλικίας περίπου 40 ετών και τα 7 είναι CL-415 νεότερης ηλικίας περίπου 15 ετών. Από το σύνολο αυτό στις τελευταίες πυρκαγιές, του Αυγούστου, μπορούσαν  να επιχειρήσουν μόνο 6 αεροσκάφη. Τα υπόλοιπα βρίσκονταν σε συντήρηση ή μακροχρόνια επισκευή.

Γιατί κανείς από τους πολιτικούς που κυβέρνησαν τα τελευταία χρόνια δε σκέφτηκε να αγοράσουμε π.χ. 40 έως 50 Canadair, ώστε να «βομβαρδίζουμε»  ανελέητα και συνεχώς  κάθε μέτωπο πυρκαγιάς; Σημειώνουμε ότι κάθε ρίψη ενός Canadair είναι 6 τόνοι νερού.

Εναλλακτικά και συμπληρωματικά θα μπορούσαμε να είχαμε αγοράσει και μια δεκάδα του μεγαλύτερου αμφίβιου πυροσβεστικού, του ρωσικού Be-200 που ρίχνει διπλάσια ποσότητα νερού από ένα Canadair, δηλαδή, 12 τόνους νερού.

Επίσης απαραίτητη θα ήταν η προμήθεια και 2 έως 3 από τα θηριώδη ρωσικά  Ιλιούσιν-76  που δεν είναι αμφίβια (εφοδιάζονται σε αεροδρόμιο)  αλλά σε κάθε έξοδό τους ρίχνουν 40 τόνους νερού και μπορούν να επιχειρούν ανεξάρτητα της έντασης των ανέμων και κατά τη διάρκεια της νύκτας, οπότε αναζωπυρώνονται οι μεγάλες πυρκαγιές. Το θηριώδες αυτό αεροσκάφος μπορεί να επιχειρεί σε ύψος μόλις 50 μέτρων από το έδαφος.

Τέλος, ο εναέριος στόλος πυρόσβεσης θα έπρεπε να ενισχυθεί με π.χ. 20 ελικόπτερα  EricssonS-64E  κάθε ένα από τα οποία μεταφέρει 10 τόνους νερό και είναι πολύ χρήσιμα σε στοχευμένες ρίψεις.

Είναι βέβαιο ότι μ’ ένα τέτοιο ή παραπλήσιο δυναμικό καμιά πυρκαγιά σε βλάστηση – δάσος ή καλλιέργειες – δε θα διαρκούσε περισσότερο από μια ώρα. Η οικονομική και οικολογική καταστροφή θα είχε αποφευχθεί.

Untitled

 

Ακούω ήδη τους πολιτικούς δωσίλογους να κραυγάζουν γεμάτοι αγανάκτηση:

  • «Χρειάζονται πολλά λεφτά για τόσα αεροπλάνα, πού θα τα βρούμε;»
    και
  • «Όλα αυτά τα αεροσκάφη και οι πιλότοι τους θα «κάθονται» 8 μήνες το χρόνο και θα δουλεύουν μόνο 4;»

Ναι, χρειάζονται λεφτά που τα έχουμε (πρωτογενές πλεόνασμα) αλλά τα δίνουμε στον κύριο Μάριο Ντράγκι, στον κύριο Βόλφγκανγκ Σόϊμπλε και την κυρία Κριστίν Λαγκάρντ. Μόνο τον περασμένο Ιούλιο τους πληρώσαμε περίπου 7 δις. ευρώ. Με τα λεφτά αυτά θα μπορούσαμε να προμηθευτούμε όλα τα εναέρια μέσα που περιγράψαμε προηγουμένως. Όμως οι δωσίλογοι πολιτικοί προτιμούν να γίνει η Ελλάδα «στάχτη και μπούλμπερη» παρά να δυσαρεστήσουν τους δανειστές.

Ναι, όλο αυτό το δυναμικό θα «κάθεται» τους χειμερινούς μήνες για να σώζει κάθε καλοκαίρι τη χώρα. Όπως ακριβώς διατηρούμε στρατό, κανόνια, τάνκς, πυραύλους κλπ. μήπως απαιτηθεί σε δέκα, είκοσι ή πενήντα χρόνια να υπερασπιστούμε την εδαφική ακεραιότητα και ανεξαρτησία της πατρίδας μας. Για τον ίδιο λόγο που χρηματοδοτούμε τις  ένοπλες δυνάμεις πρέπει να χρηματοδοτούμε τα διαθέσιμα μέσα. πυρόσβεσης

Ας σταματήσει επιτέλους η απάτη και η σπέκουλα των δωσιλόγων πάνω στις στάχτες της Ελλάδας!

Αρέσει σε %d bloggers: